<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Uurtuuu on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Uurtuuu on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@aligirmaabatgerel?source=rss-122fbcfb0b00------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*WUJpavrSqQDtad1LmZMTZg@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Uurtuuu on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@aligirmaabatgerel?source=rss-122fbcfb0b00------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 23:26:42 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@aligirmaabatgerel/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[On the Threshold of Twenty-Five]]></title>
            <link>https://medium.com/@aligirmaabatgerel/on-the-threshold-of-twenty-five-1b25dd82d688?source=rss-122fbcfb0b00------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1b25dd82d688</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Uurtuuu]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Jul 2026 11:31:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-28T11:31:26.558Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>In a month and a half, I will turn twenty-five.</p><p>When I was a teenage girl, I used to tell myself, <em>“By the time I’m twenty-five, I’ll definitely have become a beautiful, graceful young woman.”</em> Maybe it was wishful thinking. Maybe it was simply the innocence of a child trying to comfort herself.</p><p>Back then, I disliked the way I looked. I secretly longed for the curious, lingering, affectionate glances of the boys around me. And beneath all of that, I was unbearably lonely.</p><blockquote>A few days ago, an unexpected emptiness settled over me. I found myself opening old journals and yellowed letters. Almost every page began with the words, “When I’m twenty-five…” The thought struck me so suddenly that I couldn’t help but sit down and write.</blockquote><p>If I could go back to that girl…</p><p>To the evening she sat with tear-filled eyes writing letters to herself.</p><p>To the night she clutched her chest after hearing words from a boy that shattered her heart.</p><p>To the day she quietly carried resentment and hurt because of her classmates.</p><p>To that cold moment when she unexpectedly lost touch with the friend who once shared all her dreams.</p><p>If I could bring the woman I am today and place her before that girl, would she be proud of me?</p><p>If I whispered,</p><p><em>“Hey… look at you. You really did grow into that beautiful young woman you dreamed of becoming.”</em></p><p>Would her heart ache just a little less?</p><p>At sixteen, I thought becoming “beautiful” simply meant hearing enough compliments from boys my age.</p><p>How innocent I was.</p><p>The truth is, confidence has never been something another person can hand to you — not a boy, not a man, not even a friend.</p><p>In my imagination, twenty-five meant something much deeper.</p><p>It meant having a career I loved.</p><p>Speaking several languages so naturally that people would be surprised.</p><p>Having work that was truly my own.</p><p>Being surrounded by friends who sincerely believed in me.</p><p>Creating a life kinder and more beautiful than the one I had known before.</p><p>I’m not quite that elegant young woman I imagined.</p><p>But at twenty-four, I’ve carved out a small place for myself in this world.</p><p>And there’s something I’d like to tell my sixteen-year-old self.</p><p>You made it to the country where you once dreamed of learning your third language. You’re living there now.</p><p>You are surrounded by people who love you honestly and see your worth.</p><p>Yes, you’ve heard your share of admiring glances, warm compliments, and even words of love.</p><p>But none of those things are what made you beautiful.</p><p>You became beautiful because you kept going.</p><p>Because you survived.</p><p>Because somewhere along the way, you finally learned to see yourself with kinder eyes.</p><p>I’ll write to you again after I turn twenty-five.</p><p>Until then —</p><p>You really did become the beautiful young woman you always dreamed of.</p><p>And I know your sixteen-year-old heart would be so proud.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1b25dd82d688" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Зүүд их сонин]]></title>
            <link>https://medium.com/@aligirmaabatgerel/%D0%B7%D2%AF%D2%AF%D0%B4-%D0%B8%D1%85-%D1%81%D0%BE%D0%BD%D0%B8%D0%BD-b1db5f389f6e?source=rss-122fbcfb0b00------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b1db5f389f6e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Uurtuuu]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Jul 2026 14:37:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-27T14:37:14.465Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Нэгэн буйдхан газрын уушийн газарт олон хүний дунд чи зогсож байсан. Ширээний ард цаашаа харчихсан, уртавтар хар үс чинь намуухан намилзан, нэгэн охинтой их л дотно ярилцаж байв.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/735/1*kdg_zj9tL0MgaJUcn5-0TQ.jpeg" /></figure><p>Тэгээд би уушийн газрын том, цэлгэр цонхны гаднаас чамайг гунигтайхан харж зогсоод, дотроо <em>“Би яваад орчихвол чи намайг таних болов уу? Таниад надтай өмнөх шигээ дотночлон мэндлэх үү? Эсвэл хүйтэн, огт танихгүй хүний харцаар харах болов уу?”</em> гэж бодсон мөртлөө хөл минь өөрийн эрхгүй уушийн газар луу яваад орчихсон шүү.</p><p>Тэгээд алгуурхнаар чам руу дөхөж очиход тэнд байсан бүх хүн над руу хүйтэн харцаар ширтэж байв. Би бүгдийг үл тоон очиж, чиний нуруунд хүрсэн юм шүү.</p><p>Ай, ямар их зориг вэ. Хөөрхий бяцхан охин надаас чи яагаад дандаа ийм их зориг гаргуулдаг юм бэ? Зүүдэнд минь хүртэл өнөөх хайхрамжгүй, эрх чөлөөтэй хүн хэвээрээ л байх юм.</p><blockquote><em>Эргээд харсан нь чи, ичингүйрэн зогсох нь би. Танисан… Танисан шүү. Нүд чинь тоомжиргүй мөртлөө дотнохон мэндэлсэн.</em></blockquote><p><strong>Царайг чинь хараагүй гурван жил өнгөрчээ. Гэвч дурсамж, зүүдэнд минь чи өнөөх л 21-тэй залуугаараа. Надад үнэхээр их таалагддаг байсан уртдуу намирах үс, сахилгагүй нүд, анх удаа л эрэгтэй хүний уруулыг үнсмээр санагдуулж байсан тэр хачирхалтай инээмсэглэл чинь яг хэвээрээ. Зүүд юм болохоор ялимгүй бүдэг бадаг ч, сэтгэлд минь яг хэвээрээ үлджээ.</strong></p><blockquote>Тэгээд чи надтай хамт алхсан. Өмнөх шигээ тоомжиргүй мөртлөө хөнгөн, хөгжилтэй зүйлс ярьж, хааяа хааяахан үл мэдэг сонжсон харцаараа намайг харах бүрд би дахиад л догдолж, ичингүйрсэн.</blockquote><p>Сэрэнгүүтээ өөртөө ч итгэж чадсангүй. Бидний хамгийн сүүлийн уулзалт үнэндээ тийм аятайхан байгаагүй шүү дээ. Тэр өдрөөс хойш би чамайг нэг ч удаа зүүдлээгүй. Гэхдээ огт бодоогүй гэж хэлбэл худлаа л даа.</p><p>Зүүдлэхийн өмнөх өдөр метроны буудал дээр чамтай тун адилхан нэг залууг харсан юм. Тэр мөчид л би чамайг одоо ч гэсэн хааяа санадаг юм байна гэдгээ мэдэрсэн.</p><p>Тэгээд л утсаа шүүрч аваад чамайг хайсан. Хайснаа ч олсон.</p><p>Чи бараг огт өөрчлөгдөөгүй байв. Нөгөө л өөрийнхөөрөө, эрх чөлөөтэй амьдралын хэв маяг, дуртай ажлаа хийж, аялж, инээж, зугаацсан зургууд чинь дүүрэн байлаа.</p><p>Яагаад ч юм, сэтгэл нэг л ханачих шиг болсон. Урьд нь халуу шатам санагддаг байсан тэмүүлэл, дурсамжаа бодоод өөрийн эрхгүй инээмсэглэдэг байсан догдлол минь аажмаар намдсан.</p><p>Энэ том хүн болсны шинж юм болов уу?</p><p>Одоо бол тэрхэн зуур л догдолдог. Дараа нь дурсамжаа бодож үл ялиг инээмсэглэнэ. Чи юу хийж, хэрхэн амьдарч явааг чинь сонирхоно. Тэгээд… тэгээд л болдог.</p><p>Гэхдээ би чамайг дахиад нэг зүүдлэх юмсан гэж боддог.</p><p>Энэ удаа арай удаан ярилцаж чадвал ямар сайхан бол. Чи нөгөө л жаахан сахилгагүй, янз үзсэн харцаараа над руу харахад би дахиад л ичингүйрч, зүрх минь өнөөх шигээ догдлоосой.</p><p>.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b1db5f389f6e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Хорин таван насандаа хөөрхөн эгч болчихсон байна шүү]]></title>
            <link>https://medium.com/@aligirmaabatgerel/%D1%85%D0%BE%D1%80%D0%B8%D0%BD-%D1%82%D0%B0%D0%B2%D0%B0%D0%BD-%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D0%B0%D0%B0-%D1%85%D3%A9%D3%A9%D1%80%D1%85%D3%A9%D0%BD-%D1%8D%D0%B3%D1%87-%D0%B1%D0%BE%D0%BB%D1%87%D0%B8%D1%85%D1%81%D0%BE%D0%BD-%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D0%BD%D0%B0-%D1%88%D2%AF%D2%AF-b644ba2f49f3?source=rss-122fbcfb0b00------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b644ba2f49f3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Uurtuuu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 06 Jun 2026 14:11:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-06T14:13:03.350Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Хорин таван насны босгон дээр</p><p>Сар хагасын дараа би хорин таван нас хүрэх нь. Өсвөр насны охин байхдаа “Хорин таван насандаа би заавал хөөрхөн эгч болчихсон байна” гэж мөрөөддөг байж билээ. Аргацаасан ч юм уу, хүссэн ч юм уу хүүхдийн гэнэхэн бодол. Тэр үедээ өөрийнхөө царай зүсийг голж, үеийн хөвгүүдийн сонжсон, сониучирхсан, нандигнасан харцыг сэм горьддог, дотроо бол их ганцаарддаг хүүхэд байлаа.</p><blockquote>Саяхан сэтгэл нэг л хоосроод, хуучин өдрийн тэмдэглэл, шарласан захиануудаа эргүүлэн уншлаа. Хуудас бүр л “Хорин таван насандаа…” гэж эхэлж. Тэгээд л гэнэт энэ бодол харван орж ирж бичихгүй л бол болохгүй санагдаад сууна.</blockquote><p>Хэрвээ би тэр цагтаа эргэж очих л юм бол… Нулимстай нүдээр өөртөө захиа бичиж суусан орой, үеийн хөвгүүнээс зүрх сийчсэн үг сонсоод цээжээ даран уйлсан шөнө, ангийн охидтойгоо өширхөж гомдсон өдөр, хамтдаа мөрөөдлөө хуваалцдаг байсан дотнын найзтайгаа гэнэтхэн холбоогоо тасалсан тэр хүйтэн мөч рүүгээ буцах л юм бол яах бол?</p><p>Одоогийн намайг тэр орхиод ирсэн охин дээрээ аваачиж тавьбал бахархуулж чадах болов уу? “Хөөе, чи хараач чи ингээд л хорин таван настай хөөрхөн эгч болчихсон байна шүү дээ” гэж хэлэхэд, тэр уйланхай охины сэтгэл жаахан ч гэсэн дээрдэх болов уу?</p><blockquote><strong>“Хөөрхөн болчихсон байна” гэдэг нь одоогоор бол үеийн залуусын амнаас хангалттай магтаал сонсож сурсан эмэгтэйг хэлдэг хэрэг үү? Аа, гэнэн балчир нас минь. Гэхдээ энэ ганцхан хөвгүүдийн дур сонирхлоор шийдэгдэх хэрэг биш л дээ. Угаас өөртөө итгэх итгэлийг хэн нэг залуу, хөвгүүн, найз өгчихдөг эд гэж юу байх билээ. Миний тэр үеийн төсөөлөлд хорин таван нас гэдэг нь сайхан мэргэжилтэй, хүмүүсийн гайхшралыг төрүүлтэл олон хэлээр чөлөөтэй ярьдаг, өөрийн гэсэн ажилтай, намайг чин сэтгэлээсээ дэмждэг найзуудаар хүрээлүүлсэн, өөрийгөө урьдынхаасаа илүү сайхан газар амьдруулж яваа дүр зураг байсан юм.</strong></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/371/1*mqZHC_wJoimjLmxUipUPXg.png" /></figure><p>Ямартай ч хорин дөрвөн настай би “хөөрхөн эгч” биш ч, өөрийнхөө ертөнцөд жижигхэн ч гэсэн байр суурийг сийлж яваа нэгэн шүү. <em>(Нэмж хэлэхэд, чи гурав дахь хэлээ сурчих гээд мөрөөдөж тэмүүлсэн тэр орондоо ажиллаж, амьдарч байна. Бага ч гэсэн чамайг үнэнээр үнэлж, хайрладаг хүмүүсээр хүрээлүүлсэн. Хангалттай олон залуусын шохоорхсон харц, дулаахан магтаалын үг, тэр дундаа дур булаам янаг үгсийг ч сонсдог болсон шүү, балчир би минь).</em></p><p>Хорин тав хүрчихээд дахиад үргэлжлүүлж бичье дээ, арван зургаан настай би минь.</p><p>— <br>Чи үнэхээр хөөрхөн эгч болчихсон байна. 16 настай чи бахархана даа.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b644ba2f49f3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Усанд орж байхдаа уйл.]]></title>
            <link>https://medium.com/@aligirmaabatgerel/%D1%83%D1%81%D0%B0%D0%BD%D0%B4-%D0%BE%D1%80%D0%B6-%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D1%85%D0%B4%D0%B0%D0%B0-%D1%83%D0%B9%D0%BB-373031efd504?source=rss-122fbcfb0b00------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/373031efd504</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Uurtuuu]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 19 Oct 2023 04:39:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-19T04:42:32.280Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Би нэг тийм гаж зуршилтай гэх үү дээ. Усанд орж байхдаа уйлдаг. Өдрийн уртад, сарын сүүлд энд тэндгүй нуран унасан мэдрэмжүүдээ эвлүүлэх гэж уйлдаг л даа. Тэнэг юм бэ гэж бодож байгааг мэдэж байна, яах вэ угаас надад уйлах газар олддоггүй юм. Энийг уншиж байгаа та нарт ч уйлдаг тогтсон газар байдаггүй биз. Юу нь түрүүнд яагаад хөөрхий гэрийнхээ шүршүүрийг уйлах булангаа болгосноо тайлбарлая. Нэгт цаг хэмнэн, хоёрт хэн ч уйлж байгаа дууг минь шүршүүрээс олж сонсохгүй, гуравт мэдэхгүй зүгээр л уйлахаас ичдэг болохоор нуугддаг. Гэтэл саяхнаас уйлж чадахаа больчихлоо, хичээгээд ч нулимс дуслах нь ховор болчихсон. Тэгээд ерөөсөө л би дотроо хэр их бачуурч, дэлбэрэх дөхсөнөө мэдлээ л дээ. Уйлж чадахгүй дээрээ тултал дотроо бөглөрчхөж. Яах вэ, энгийн үед бөмбөрдөг байсан нулимс минь хичээгээд чин сэтгэлээсээ гарахаа больчихдог юм байна. Яг уйлах гэхээр ийм том болчхоод тийм жоохон юмнаас болж уйлаад байхдаа яах вэ дээ, өөрөө унасан хүүхэд уйлдаггүй гэх мэтээр доторх хоолой минь хашхичаад, тэгээд л уйлах хүсэлгүй болдог оо.</p><figure><img alt="literally, obsessed me" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/342/1*NIDqG9L4kkL_787wv5cTjQ.jpeg" /></figure><p>Сүүлийн үед шуугиад байгаа нарциссист хэв шинжтэй хүмүүсийг талаар бодлоо. Үнэндээ өөрийнхөө талаар л даа. Яагаад ч юм төрхөөсөө эго өндөртэй, өөрийгөө нэн тэргүүнд тавьдаг зан чанартай, дээрээс нь айлын том болохоор ойлгомжтой биз дээ. Нэг ёсондоо бага ангиас эхлүүлээд өөрөө өөрийнхөө сонголтыг хүнээр заалгалгүй хийж ирсэн маань өнөөдрийн бачуурмаар бухимдлыг бий болгосон байх. Учир нь зүгээр л одоо бичихээс ч уур хүрээд байх юм. Инээдтэй гэдэг нь за ингээд миний бага нас руу явцгаая. Юу нь түрүүнд эцэг эх минь жирийн л эцэг эх(эцэг, эх асран хамгаалагч байх үүргээ тун дажгүй гүйцэтгэсэн) гэхдээ л хэтэрхий дураар минь өсгөсөн нь л одоогийн миний байгаа байдлын үндэс. Айлын том болохоор хариуцлага ихийн хэрээр хөсөр хаягдчихдаг талтай шүү дээ. Яг л тийм, дунд ангиас эхлүүлээд өөрөө өөрийнхөө шийдвэрийг гаргадаг байсан маань намайг дэндүү залхуу болгосон байх. Шууд утгаараа эцэг эх минь надад ямар нэгэн зүйл дээр дэмжлэг үзүүлдэггүй зүгээр л дураар минь байлгадаг байсан нь надад ямар ч тууштай байдлын зан чанар суулгалгүй өдийг хүргэж. Бодоод үз дээ хэн нэгний дэмжлэг заавар зөвлөгөө яг хэрэгтэй үед хэн хажууд чинь хамгийн түрүүнд байх ёстой вэ, түрүүлснээрээ ээж аав биз дээ, яг тийм үед тэд зүгээр л хаячихсан. За ингээд хөсөр хаягдлаас болоод ууртай болж эхэлсэн дээ. Хэрэв ямар нэгэн зүйл туршаад буруудчих юм бол өөрийгөө буруутган, буруутгасан уурандаа өөрийнхөө үнэлэмжийг байхгүй болгочихно, тэгээд дахиад оролдож үзэх юман дээр буугаад л өгчихдөг. Бага насаа бодвол яг л ийм. Тэгээд ер нь хэцүү өсвөр нас, амиа хорлох оролдлого, зүрхний хэмнэл алдагдах гээд их юм үзсэний эцэст зүгээр л бодолдоо амьдрахаар шийдсэн.</p><p>Невротик хэв шинжтэй болоод хэдийн 5 жил болчихсон байсан. Бага нас, өсвөр насны тэр их уур уцаар, хийрхлийг даван гарахын тулд бодолдоо амьдарсны минь үр дүн невротик хэв шинжтэй болчихсон байгаа юм даа. Нэг ёсондоо асуудлаас зугтахын тулд хийсвэр ертөнцийг бүтээчхээд тэрэндээ амьдардаг байсан гэсэн үг. Эхэндээ бол амар байсан, нэг асуудал гарч ирлээ, төсөөлөл бол оо. Харин цаг хугацаа явахын хэрээр бодит ертөнцөөс зугтах нь элбэг болж, дахиад л нөгөө ангалын ёроол руу уначих ваа. Бас л аймар үе шүү. Аяаяа оюутан насыг минь балласан төсөөлөл минь. Төгсөхөөс өмнөх жил бүр дахиад л үхмээр санагдтал бодит ертөнцөөс зугтсан. Баймааргүй оршмооргүй, амьсгалах минь хүртэл ял юм шиг санагддаг байлаа. Дээрээс нь гэр бүлийн шахалт. Ер тэд надаас илүүг хүсээд байгаагийн гайхаад бардаггүй ээ би. Сэтгэл гутралтай, невротик, амиа хорлох оролдлого хийсэн надаас амжилт, сайн сайхан явахыг хүсээд байдгийг одоо ч ойлгодоггүй. Бүр шал тэнэг байгаа биз дээ, бага байхаас минь эхлүүлээд анхаарал тавиагүй байж одоо намайг ийм болсныг гайхах. Энд ер нь логик байна уу, Энэ яг л чи нохой тэжээгээд тэр нойхондоо хооллох, болон гадуур тэнэх эрх чөлөөнөөс өөр юу ч хийж өгөөгүй. Тэгээд нэг л өдөр өөр айлын нохой хэчнээн дуулгавартай, дохионы хэл ойлгодог зэрэг чадварлаг байгааг хараад өөрийнхөө нохойг харьцуулна, тэгээд чи яагаад тэр нохой шиг биш юм бэ гэж гайхахтай л адил. Чи зүгээр л нохойг амьдруулсан болохоос хэрхэн амьдрахын заагаагүй шүү дээ. Яг энэнтэй адил санагддаг аа манай эцэг эх надад.</p><p>Нэг мэдсэн их сургуулиа төгсөв өө, гадаад орны сайхныг бишрээд, аялаад, ажлаад, үерхэж дурлаад ирэв ээ эх орондоо. Гэртээ байв, орон дээрээ өнжих болов, ажилгүй би өөртөө амралт олгов. Гэнэт л уур уцаар бүрхээд авав ахиад энэ удаа бүр гүнзгий чи одоо насанд хүрсэн том хүн гэсэн шиг уур минь надаас хариулт хүлээгээд эргээд ирэв. Юунаас эхлэлтэй вэ гэхээр миний нарциссист байгаа байдал. Ахлах анги, оюутан насандаа би чинь чухам их хариуцлага мэдрээд үүрэх ёстой болоод л (нээрээ шүү үнэхээр хүнд байсан, бүхэл бүтэн гэрийн эзний хийх ёстой ажлыг 18 хан настай би хийдэг болсон) өөрийнхөө эгог дарж эхлэв ээ. За тэгээд л амьдралын эхэнд өөрийнхөө мэдрэмжийг бодол доо хав дараад, бусдын төлөө л амьдрав. Мэдээж сайхан байсан л даа, найзууд гэр бүл гээд л. Би чинь тэдний төлөө төрсөн хүн шүү дээ гэж бодох. Би л энэ амьдралыг авч явах ёстой хүн гээд өөртөө итгүүлчихсэн байсан.</p><p>Тэгээд хэсэгхэн ч гэсэн яг өөртөө төвлөрсөн саруудын дараа өөрийнхөө нарциссист хэв шинжтэй учраа олохоор шийдэв. Шүршүүртэй уйлж чадахгүй байгаагийн маань гол шалтгаан</p><p>Юун түрүүнд хаанаас эхлэлтэй нь ойлгомжтой биз ээ. Дээр бичсэнчлэн төрхөөс заяагдсан “би” төлөвтэй би айлын том учир бүх хариуцлага над дээр ирдэг байв. Улмаар хэтэрхий их хариуцлага үл дэмжлэгээс үүдэлтэйгээр халшрах хам шинж илэрч хариуцлагаас зугтах мэдрэмжийн илэрхийлэл нь миний уур байсан. Өсөж томрохын хэрээр бодолдоо амьдрах болсон нь невротик шинж рүү түлхэж сэтгэл гутралд оров. Харин одоо нарциссист хүмүүсд тулгардаг асуудлыг бичье. Нэгт усанд орж байхдаа уйлж чадахгүй байх, Хоёрт сэтгэл хөдлөлд нөлөөлсөн тулгамдсан асуудалд хэтэрхий өөрийн зүгээс хандах гээд байдаг(жишээлбэл найз маань надтай уулзах газраа хожимдож ирэх үед миний хариу үйлдэл бол “хоцролгүй цагтаа ирж байхад яагаад хоцроод байгаа юм бэ”гэж бухимдах) энгийнээр бол өө миний найз хоцорчихлоо зам түгжээтэй байгаа юм болов уу гэж бодохын оронд би хүлээгээд байна гэж мэдрэх, Гуравт асуудалд өөрийн зүгээс хэт мэдрэмдхий аашилдаг. Энэ бол яг өөрт минь тохиолдсон явдал. Найзууддаа хэт гомдох. Шалтгаан нь их энгийн би тэдэнд ингэж аашлахгүй байхад яагаад намайг үл тоогоод байгаа юм бэ гэж гомдоллох. Хэн ч надад миний хүссэн шиг анхаарал хандуулахгүй байгаа юм шиг санагдах. Энийг уншиж байгаа бол би анхаарлын төвд байхыг хүссэн нэгэн биш шүү. Одоогоор ийм мэдрэмжтэй л амьдралын хором бүрийг давж байна даа. Төгсгөлд нь өөртөө зориулаад усанд орж байхдаа уйлж чаддаг болохын төлөө хичээгээрэй.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=373031efd504" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ХАЧИН ЗҮҮД]]></title>
            <link>https://medium.com/@aligirmaabatgerel/%D1%85%D0%B0%D1%87%D0%B8%D0%BD-%D0%B7%D2%AF%D2%AF%D0%B4-7dc2d805717c?source=rss-122fbcfb0b00------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7dc2d805717c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Uurtuuu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 20 Aug 2022 13:05:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-08-20T13:05:54.025Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ХАЧИН ЗҮҮД</p><p>Өчигдөр би чамайг зүүдэллээ.Чамайг гэж тодотгож болохгүй юм байна.Учир нь би чамайг танихгүй. Нэрийг чинь бүү хэл зүс царайг чинь ч тогтоож олж хараагүй нэгэн шүү дээ би. Гэхдээ хэзээнээс эхэлж нэр зүсийг нь үл таних нэгнийг зүүдэлдэг болов оо.Өсвөр насны эмзэгхэн үед миний зурвас хийгээд л өнгөрсөн дурсамж дунд.</p><p>Гол зүйлээ л бичье.Өсвөр наснаас минь хойш үл таних нэгэн зүүдлэгддэг болов.Төрснөөс өнөөг хүртэл хэн нэгнийг үнэнч хайрлаж эсвэл гал халуунаар бие биеэсээ хүсэмжилж байсан удаа байхгүй ээ.Бодох төдийд гашуун оргих дурлалууд л байна.Иймд би өөртөө хандаж эрүүл дурлал халамж гэдэг зүйлсийг хүсэж байсангүй харин зүүдэнд минь л тэр нэгэн чухам намайг хайрлаж дулаацуулах юм.Учир нь ойлгогдохгүй зүүдээ өглөө нь сэрээд л мартчихна шүү дээ.Чамаас авах мэдрэмж л үлдэнэ.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/612/1*n83P7Yi3cwQ1HKygn_WmtA.jpeg" /></figure><p>Өчигдөрхөн чи дахиад л зүүдэнд минь айлчлав.Ууг нь ирээгүй удсан л даа хамгийн сүүлд хоёул утгагүй зүйлс дээр маргалдсан болохоор чи ирэхгүй удсан биз…Би чамайг өөр хүнтэй явуулчхаад чухам их л сэтгэлийн тэнхээтэй үлдэж билээ.Угаас чамд өөр нэгний зай байсан юм шиг мэдрэгддэг байсан.Нуулгүй хэлэхэд чи яг л тэдэн шиг заримдаа заримдаа шүү харин одоод л миний хүн шиг.Тэдэн шиг гэдгийг ойлгож байгаа биз дээ тэдний үлдээсэн мэдрэмж юм уу даа.Ямартай ч өчигдөр чи над дээр ирэхдээ урьдын явдлыг ор тас мартсан хүн шиг намайг дулаацуулсан сан.Хөтлөөд гүйх бүрд чинь хэчнээн аюулгүй байдаг гэж санана.Гар чинь тухтай халамж чинь асуудлаас зугтаж буй надад нэг шөнийн хангалуун нойр бэлэглэсэн.</p><p>Би ингэж бодлоо.Бид магадгүй уулзсан байх.Чамтай уулзсан мөчдөө л би чамайг өөрийн хүн гэж таньсан байх л даа.Даан ч энэ ухамсаргүй чамайг бүхэлд нь надад ор тас хааж байгаа.Тэгээд л би чамтай зүүдэндээ уулзаж байна.Тийм биз.Зүүд чинь ийм л нууцыг агуулж байдаг шүү дээ.Би яг ингэж л мэдэрч байна.Өнөө шөнө дахиад ирж болох уу, дахиад дулаацуулаад өгөөч, дахиад дахиад жоохон зүүдэнд минь хамт байгаач.</p><p>Мэднэ дээ хэрвээ одоо цаг үед би чамтай уулзвал хэрхэвч хүлээж авахгүйг минь.Би тийм асуудалтай шүү дээ.Иймд л зөв цаг нь иртэл зүүдэнд минь өөрийгөө байгаа гэдгээ мэдрүүлээрэй.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7dc2d805717c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Өчигдөрийн өнгөрсөнд]]></title>
            <link>https://medium.com/@aligirmaabatgerel/%D3%A9%D1%87%D0%B8%D0%B3%D0%B4%D3%A9%D1%80%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D3%A9%D0%BD%D0%B3%D3%A9%D1%80%D1%81%D3%A9%D0%BD%D0%B4-f01b2e501b69?source=rss-122fbcfb0b00------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f01b2e501b69</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Uurtuuu]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 08 Aug 2022 15:03:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-08-08T15:03:09.690Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Өчигдөр би хуучны найзыгаа олж харлаа хачирхалтай нь энэ одоо ч өвтгөм хэвээрээ л байх юм.Бидний харилцаагаа тасалсан шалтнааныг 3 жилийн дараах би ойлгоогүй явсныгаа сая л олж харах шиг.Бодохнээ чи үнэхээр намайг гомдоожээ.</p><p>Хайрладаг хүнийг минь түр зуурын зугаагаа болгосон чи, чамгүй үдсэн хоёрхон намрын дараа танигдхааргүй өөрчлөгдсөн чи, он удаан жилийн нөхөрлөлөө зүгээр л эсрэг хүйстэндээ таалагдах гэж хэтэрхий шунасан тэр л сэтгэлээсээ болж нураасан шүү…</p><p>Миний зовох мэдрэмжээр хоололдог байсансан.Одоо ч тэр үеийн гомдол харуусал байсаар байгааг өчигдөрхөн миний нүдний үзүүрт тороод үлдсэн чиний нэрнээс анзаарлаа.Үнэндээ өнөөдөр л аймар өвдөж байна.Маргааш яг л урьжигдарын өнгөрсөн шиг мартчихан байх гэж өөрийгөө тайтгаруулан сууна.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f01b2e501b69" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Миний уй гунигийг надаас өөр хэн ч мэдэрч чадахгүй.]]></title>
            <link>https://medium.com/@aligirmaabatgerel/%D0%BC%D0%B8%D0%BD%D0%B8%D0%B9-%D1%83%D0%B9-%D0%B3%D1%83%D0%BD%D0%B8%D0%B3%D0%B8%D0%B9%D0%B3-%D0%BD%D0%B0%D0%B4%D0%B0%D0%B0%D1%81-%D3%A9%D3%A9%D1%80-%D1%85%D1%8D%D0%BD-%D1%87-%D0%BC%D1%8D%D0%B4%D1%8D%D1%80%D1%87-%D1%87%D0%B0%D0%B4%D0%B0%D1%85%D0%B3%D2%AF%D0%B9-dbb2e3719662?source=rss-122fbcfb0b00------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dbb2e3719662</guid>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Uurtuuu]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 03 Jan 2021 10:13:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-08-08T14:39:30.263Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/1*0-_CQ4JHMee5CFFBgMX_sQ@2x.jpeg" /></figure><p>Миний уй гунигийг надаас өөр хэн ч мэдэрч чадахгүй. Хичнээн хичээгээд ч би энэ их айдсаас гарж үл чадна.</p><p>Ойр дотны найз нөхөд, аав ээж, хайртай хүн байсан ч .</p><p>Хэнч намайг сонсохгүй бас мэдрэхгүй би зүгээр л оршин тогтноно. Хэзээ ч тэд намайг над шиг үгүй ээ миний нүдээр миний чихээр миний зүрхээр харж чадахгүй . Үнэхээр гунигтай юм.</p><p>Би орь ганцаараа мэт. Бүх л доромжлолтой нүүр тулна. Урвалт,хаягдалт,уур хилэн, хэрүүл маргаан, хэрцгий ташаалтай.</p><p>Сонгосон сонголт бүр минь намайг шатаана. Тольны наана цаанаас дүрс минь намайг дооглон тохуурхан, тоглоом хийхийг би өдөр бүр мэдэрч байна. Энэ бүхэн үнэхээр залхмаар.</p><p>Чихэнд минь сонсогдох муухай үгс зүрхэнд минь мэдрэгдэх уй гашуу намайг маш ихээр хэмлэнэ.</p><p>Ганцаардах их муухай үүнд би хэзээ ч дасахгүй байх мөн дасахыг ч</p><p>хүсэхгүй байна…</p><p>Үнс болтол минь тэд намайг шатаах юм. Надаас удахгүй юу ч үлдэхгүй.Үнс ч тэр гацаардал ч тэр . Би оршин гэхдээ сэтгэл хангалуунаар бус…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dbb2e3719662" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>