<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Alka Anna Goos on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Alka Anna Goos on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@alkaannagoos?source=rss-aa56e867439e------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*VMobRx3CFAPMmEI7DcmjdQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Alka Anna Goos on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@alkaannagoos?source=rss-aa56e867439e------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 07:30:23 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@alkaannagoos/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Beginnen bij het einde]]></title>
            <link>https://alkaannagoos.medium.com/beginnen-bij-het-einde-b2fffbbb5a66?source=rss-aa56e867439e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b2fffbbb5a66</guid>
            <category><![CDATA[the-end]]></category>
            <category><![CDATA[beginning-writer]]></category>
            <category><![CDATA[beginning-again]]></category>
            <category><![CDATA[endless]]></category>
            <category><![CDATA[dreaming]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Alka Anna Goos]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 Aug 2021 16:17:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-08-11T16:17:40.962Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jjK0UI2hvQeAJ6XTbsZGSA.png" /></figure><p>De laatste tijd droom ik vaak over het hier-en-nu. Stilstaan, dromen over wat je nu zou willen en waar je zou willen zijn. Ik ben namelijk tot een vreemde ontdekking gekomen. We zijn geprogrammeerd om voor iets begint al bezig te zijn met het einde. Een simpel, maar opvallend en waarschijnlijk herkenbaar lijstje:</p><p>- Het is een supermooie dag vandaag, wat gaan we doen? Want overmorgen is het alweer afgelopen en gaat het regenen.</p><p>- Dat lijkt me leuk om vanavond te doen, maar ik maak het niet te laat hoor.</p><p>- Mijn eerste vakantiedag zit er al op, moet volgende week gewoon alweer aan het werk.</p><p>- Ben halverwege mijn nieuwe serie, maar wat ik hierna moet gaan kijken weet ik echt nog niet.</p><p>- Dit jaar zoek ik tijdens mijn vakantie de zon lekker op, maar volgend jaar wil ik toch richting het noorden gaan reizen.</p><p>- Dit is echt een leuk tentje voor een biertje, waar gaan we hierna heen?</p><p>Het meest opvallende van allemaal: we doen het ook met relaties. Een vriend van mij vertelde over een stel dat gaat samenwonen en een soort mediator heeft ingehuurd om een contract op te stellen met afspraken over wie wat krijgt wanneer ze uit elkaar gaan. Aan het begin van hun leven samen, zijn ze al bezig met het einde van hun nieuwe leven samen. Niets, maar dan ook niets mag aan het toeval overgelaten worden in onze verwachtingsmaatschappij. Ook ik heb meegemaakt dat ik niet wist of ergens een toekomst in zat. Zeker als je tegen de 30 loopt, zoals ik nu, is het voor mensen vreemd om iets te beginnen waarvan je niet weet of er een toekomst in zit. “Moet je er dan wel aan beginnen?” Ik zou niet weten waarom niet? Waarom zou ik mezelf nu iets heel leuks ontzeggen, omdat het misschien wel of misschien niet leidt tot samen oud worden met kinderen die wekelijks op bezoek komen? Eindstand is mijn constatering dat we nergens meer aan lijken te beginnen zonder een voorbode van het mogelijke einde. En als we in het vooruitzicht zien dat dat mogelijke einde misschien niet goed is of anders dan we idealiter voor ons zien, nou begin er dan al helemaal niet aan hoor! Daarom droom ik de laatste tijd vaak over een begin zonder einde.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b2fffbbb5a66" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Succesvol gelukkig]]></title>
            <link>https://alkaannagoos.medium.com/succesvol-gelukkig-72e135fb1ad1?source=rss-aa56e867439e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/72e135fb1ad1</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Alka Anna Goos]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Jun 2021 14:18:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-23T14:18:47.552Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*o-6egkWx_UDFeHBN4uKDeQ.jpeg" /></figure><p>Geld speelt een hele belangrijke rol in onze maatschappij. Misschien wel een iets te belangrijke rol. Als ondernemer word je daar vaak mee geconfronteerd en ik krijg er echt helemaal het apelazarus van. Kijk, weet je wat het is… creatief gezien loop ik helemaal leeg op die stomme digitale cijfers op mijn bankrekening. Ik ben ook helemaal geen ondernemer. Ik onderneem veel. Ben vooral graag een zelfstandige werker. Als ik kijk naar wat ik het liefste doe, dan hangt daar geen verdienmodel aan vast waar ik veel geld mee binnen hark. Het lijkt alleen wel of je succes tegenwoordig wordt gehangen aan hoeveel geld je verdient. ‘Moet je horen, ik heb een supertof idee”, er volgt een creatief masterplan van mijn kant. “Hoe ga je daar geld mee verdienen dan?”. Idee doodgeslagen. Vakkundig de keel omgedraaid.</p><p>Dus bij deze wil ik het even hebben over verdienmodellen. Pas op! Ik ga mogelijk in clichés vervallen. Als ik later doodga, daar ga je dus al, dan lig ik daar met mijn ogen dicht en dan denk ik aan de liefde die ik heb gegeven en gekregen, aan de dingen die ik heb gedaan waar ik trots op ben, aan de mooie stukken die ik heb geschreven, aan hoe ik gelukkig en verdrietig ben geweest. (Je mag er best een enigszins melancholisch muziekje onder denken) Dit stel ik me zo voor. Ik heb gelukkig nog nooit in deze situatie gezeten dus ik weet niet of het echt zo is.</p><p>Het lijkt mij niet dat ik denk: ‘zo ik heb een miljoen op mijn rekening en man wat ben ik gelukkig’. Ik heb er namelijk niks meer aan. Ik geloof dat ik daar zelfs een beetje chagrijnig en agressief van zou worden. Niet dat ik het afkeur of dat je niet succesvol bent als je doodgaat met miljoenen op de bank. Miljoenen waar je hard voor hebt gewerkt en waarschijnlijk veel van hebt genoten. Het zou alleen niet mijn manier zijn van gelukkig succesvol doodgaan. In programma’s zijn het vaak de miljoenenmensen die ik in artikelen en programma’s hoor zeggen: “Nu ik met pensioen ben, heb ik wel spijt dat ik altijd zoveel weg was en eigenlijk mijn kinderen niet echt heb zien opgroeien”, om maar even een voorbeeld te geven. Aan dat verdienmodel gebaseerd op geld hangt namelijk een vrij duur prijskaartje. Mensen raken in de ban van stress, het worden rupsjes nooit genoeg en bij veel mensen die zo hard wekren om aan de top van de geldindustrie te komen ligt het gevaar voor opbranden op de loer. Het gevoel hebben dingen gemist te hebben. Kopzorgen door veranderende situaties en dan een net te dure auto en huis hebben, omdat geld laten zien zorgt voor meer geld. Dat soort dingen. Bah, ik vind het een hele nare gedachte om de rest van mijn leven met dat gezeur en die constante dreiging te moeten leven.</p><p>Ik ben jong, 28 jaar om precies te zijn, ik heb geen zin om nu al bezeten te worden door verdienmodellen en een grotere rol toe te kennen aan geld dan het eigenlijk verdient. Mijn moeder zei altijd: “Je moet genoeg verdienen om de dingen te doen die je leuk vindt.”. Nou vind ik veel leuk en zijn die dingen ook vaak wat prijzig, dus ik moet wel enigszins aan de bak, maar het verdienmodel van mijn leven wordt als volgt: ik doe een aantal dingen, dat zullen heus niet altijd de meest fantastische opdrachten zijn, waar ik genoeg geld mee verdien om mijn leuke leventje te leiden en het mooie dak boven mijn hoofd te houden. Punt. Voor de rest heb ik geen verdienmodel. Nee, dat is niet waar. De rest is een verdienmodel dat meer waard is dan geld. Ik maak wat ik maken wil, schrijf wat ik schrijven wil, neem vrij wanneer ik vrij wil en ik leef hoe ik leven wil. Geluk en vrijheid. Als ik dan op mijn sterfbed lig denk ik: jezus wat ben ik succesvol gelukkig zeg! Poe hé!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=72e135fb1ad1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Over rouwen en missen en het leven daaromheen]]></title>
            <link>https://alkaannagoos.medium.com/over-rouwen-en-missen-en-het-leven-daaromheen-f1f005b3b1da?source=rss-aa56e867439e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f1f005b3b1da</guid>
            <category><![CDATA[grief-and-loss]]></category>
            <category><![CDATA[death-of-a-parent]]></category>
            <category><![CDATA[death-and-dying]]></category>
            <category><![CDATA[grieving]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Alka Anna Goos]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 20 May 2021 12:27:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-20T12:27:30.434Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ag3FunKLFdvH2XEWC__p5Q.jpeg" /></figure><p><em>Zoveel woorden kan ik niet bedenken<br>Zoveel zinnen kan ik niet vormen<br>Om duidelijk te vertellen<br>Dat zonder jou er iets mist<br>Iets onvervangbaar kapot is gegaan<br>Dus daarom bedenk ik de woorden niet<br>Vorm ik de zinnen niet<br>Maar ondervind ik aan levende lijven<br>De pijn<br>Van een groot gemis<br>Dat niet te vermijden is</em></p><p>Regelmatig vroegen mensen aan mij: hoe gaat het nu met je? FANTASTISCH! Wat denk jij dan? Mijn vader is dood, hoezo zou het kut gaan? Mensen vroegen het met een bepaalde oprechtheid, dat weet ik heus wel, maar als ik vertelde dat het volkomen kut ging dan kreeg ik antwoorden als: ‘Het is ook niet zo gek dat je ongelukkig bent nu’, ‘Och ja snap ik wel, het is ook heftig.’ Maar ik was niet ongelukkig. En ja het was heftig, dat hoefde je mij niet te vertellen. Ik merkte dat mensen ook niet goed wisten wat ze met mijn gevoel aan moesten. Logisch, want zelf wist ik dat ook niet. Ze vroegen ernaar, maar gaf je echt antwoord dan hielden ze het liever oppervlakkig. Bovendien echt antwoord geven deed je liever tegen degene die het dichtst bij je stonden.</p><p>Ik kreeg de ene na de andere waardeloze lifequote die goed bedoeld is, maar waar je helemaal niks mee kan. Tip na tip kwam binnen om boeken te lezen die gingen over zieke vaders, over rouwen, over mensen die iemand waren verloren. Het kon mij allemaal helpen bij mijn rouwproces. Het is namelijk heel maatschappelijk verantwoord om in een rouwproces te komen. Maar wat is dat rouwproces dan? Ik wilde helemaal niet in een proces vooruit zitten, ik wilde nog even blijven hangen. Inmiddels ben ik wel in dat proces beland, want ja je zal wel moeten op een gegeven moment. De wereld draait door, de mensen om je heen gaan door, dus stil blijven staan heeft weinig zin.</p><p>Laatst vond ik een artikel van De Correspondent over het rouwwoordenboek van Babet te Winkel. Toen pas ging ik echt nadenken over het woord rouwen. Ik geloof dat ik heel lang niet toe was aan rouwen. Dat de periode vlak na mijn vaders dood rouw was… ja zeker. Maar ik wilde nog niet rouwen. Ik wilde hem nog heel erg in leven houden in mijn hoofd. In leven houden zonder dood. Dus dat deed ik.</p><p>Langzaamaan liet ik het rouwen toe. Een beetje. Een stukje. Een beetje meer. Een stukje dieper. Nu 5,5 jaar later ga ik rouwen. Rouwen om de herinneringen die we niet meer kunnen maken. Rouwen om de momenten waar hij niet meer bij is. Volgens het rouwwoordenboek is dat toekomstrouw: rouw om iets wat nooit zal komen. De rouw om een toekomst die je nooit zult hebben met iemand. Dat is dan mijn rouwproces, maar ik zal nooit rouwen om mijn vader of om zijn dood. Ik zal altijd houden van mijn vader en hem missen sinds zijn dood.</p><p>Ik mis hem zielsveel, zijn geur, zijn klank, zijn aanraking. Zijn dood was een verlossing voor hem en daar ben ik niet rouwig om. Ik ben wel rouwig om de momenten die we niet meer krijgen, de toekomst die we niet meer samen hebben. Maar ik zit vooral in een misproces. Ik mis mijn vader en alles wat daarbij hoort. Om mijn vader en onze herinneringen zal ik nooit rouwen, die koester ik, die mis ik.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f1f005b3b1da" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Denk jij na over de betekenis van vrijheid?]]></title>
            <link>https://alkaannagoos.medium.com/denk-jij-na-over-de-betekenis-van-vrijheid-b27f334fefad?source=rss-aa56e867439e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b27f334fefad</guid>
            <category><![CDATA[vrijheid]]></category>
            <category><![CDATA[bevrijdingsdag]]></category>
            <category><![CDATA[freedom-of-the-press]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Alka Anna Goos]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Apr 2021 13:47:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-04-28T13:47:10.302Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pqn_qfwv93cWosvfykbJCA.png" /></figure><p>We mogen weer de deur uit na 22.00 uur, we mogen weer het terras op en we hoeven geen afspraak meer te maken bij winkels. Ik hoorde mensen zeggen: we hebben weer vrijheid. Nou begrijp ik heel goed dat corona en de quarantaine voelden als vrijheidsbeperking. Zelf heb ik het niet heel erg zo ervaren, maar ik heb een hond en flinke dosis schijt dus misschien dat dat meehielp.</p><p>Nu komt 4&amp;5 mei er weer aan. Een dodenherdenking waarbij we stilstaan bij slachtoffers van de oorlog, je eigen geliefden die er niet meer zijn of iets totaal anders waar jij op dat moment even bij stil wil staan. De dag daarna is het feest, feest om te vieren dat we vrij zijn. Vieren dat we in 1945 bevrijd werden van oorlog. Een feest met een andere lading net als vorig jaar, want hoe vrij zijn we? Aan de andere kant: hoe ‘gevangen’ hebben wij, dus niet onze voorouders, maar wij, gezeten? Ervan uit gaande dat het tegenovergestelde van vrij zijn, gevangen is. Geef vooral commentaar als je het daar niet mee eens bent. Deze vraag begon bij mij te spelen toen ik iemand de lockdown met de oorlog hoorde vergelijken.</p><p>WTF?! Dat dacht ik toen. Ik snap dat de betekenis van vrijheid en de waarde van vrijheid meegroeit met de tijd. Dat we onze gevechten te bevechten hebben, onze strijd om te bestrijden, onze winsten te behalen en onze verliezen te nemen. Maar staan we eigenlijk nog wel genoeg stil bij alle vrijheden die we hebben ondanks eventuele beperkingen die ons TIJDELIJK worden opgelegd? Hoeveel vrijheid hadden we nog binnen ons ‘gevangenschap’ van de afgelopen maanden? In mijn ogen veel. En ja zeker, het was zwaar. Voor de een meer dan voor de ander. Het is niet mijn bedoeling om de situatie waar veel mensen in terecht zijn gekomen of nog in zitten te bagatelliseren. Maar ondanks dat.</p><p>Ondanks dat mensen hun baan zijn kwijtgeraakt, hun zaak moesten sluiten, zonder echt afscheid hun geliefden voor eeuwig achter zich moesten laten, hun gezondheid een klap kreeg. Ondanks dat alles, is mijn vraag, in hoeverre is onze vrijheid echt beperkt? We hebben de vrijheid te stemmen op wie wij willen, mogen demonstreren binnen de regels en hebben de vrijheid om gebruik te maken van mazen in de wet. Is ons verlies van vrijheid dan te vergelijken met het verlies van vrijheid tijdens de oorlog? Of tijdens het leven in een dictatuur?</p><p>Hoe vergelijk je ‘ons gevangenschap’ met dat van mensen die nog steeds gedwongen worden dingen te doen tegen hun zin in? Hoe vergelijk je dat met moderne slavernij? Dit is geen aanklacht tegen de mensen die een andere mening delen, tegen de mensen die de lockdown hebben ervaren als een forse inperking van hun vrijheid. Iedereen heeft namelijk recht op zijn eigen gevoel over vrijheidsbeperking. Dit is wel een oproep naar iedereen om na te denken over wat vrijheid betekent voor jou. Wat vrijheid kan betekenen voor een ander. En vooral na te denken over de vrijheden die we hebben en dus niet hoeven te missen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b27f334fefad" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Het wildvreemde compliment]]></title>
            <link>https://alkaannagoos.medium.com/het-wildvreemde-compliment-473560681880?source=rss-aa56e867439e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/473560681880</guid>
            <category><![CDATA[bodypostivity]]></category>
            <category><![CDATA[compliments]]></category>
            <category><![CDATA[be-kind]]></category>
            <category><![CDATA[be-kind-to-yourself]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Alka Anna Goos]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 10 Apr 2021 11:12:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-04-10T11:12:52.282Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Fy_tM56R7KwHtNSFkVpaww.png" /></figure><p>Een vrouw met een ontzettend mooie jurk aan liep over straat. “Wat een prachtige jurk heeft u aan, staat echt fantastisch”, vertelde ik haar terwijl ze mijn kant op kwam gelopen. Ze keek me aan met een hele ongemakkelijke blik. Sterker nog, ze keek alsof ik een creep was die echt iets heel raars deed. En toen realiseerde ik me: ik vind het doodnormaal, maar voor veel mensen deed ik inderdaad iets heel erg raars. Hoe durf je een vreemde zomaar aan te spreken, laat staan een compliment te geven!</p><p>Nee, wat je moet doen is het compliment dat je iemand wil geven, geven aan een ander. Huh? Ja, huh ja. Ik zal je even uitleggen hoe dat gaat, het gebeurt me namelijk regelmatig. Je bent in de winkel met een metgezel. Je ziet een voor jou en je metgezel wildvreemde in die winkel met een fantastisch kapsel. Blauw met paars en roze bijvoorbeeld. En dan zeg je tegen je metgezel, net hard genoeg zodat degene met het prachtige kapsel het wel kan horen: “Kijk nou wat een fantastisch haar!” Waarop je metgezel dan moet antwoorden: “Ja zo tof! Ik zou dat zelf echt niet durven.” En dan moet jij weer antwoorden: “Nee ik ook niet, maar ik vind het echt geweldig.” En dan lopen jullie allebei door.</p><p>Vraag me niet wat hier het doel van is. Want als wildvreemde met een fantastisch kapsel sta je daar dan. Wat moet je met dit niet aan jou gerichte, maar over jou gaande compliment? Een keer heeft de wildvreemde met het geweldige blauw-paars-roze kapsel gereageerd: “Bedankt voor dit compliment. Zeer te waarderen. Altijd leuk als mensen die je niet kent je complimenteren.” De winkelbezoeker en metgezel keken me aan als een hert dat nog even in de koplampen kijkt voor het wordt aangereden. BAM, ik was degene die het hert aanreed. Niet dood gelukkig, want ze wisten niet hoe snel ze weg moesten komen, half verlamd van schrik.</p><p>Waarom vinden we het zo raar om van mensen die we niet kennen een compliment te krijgen? Omdat we zelf nooit een compliment geven aan iemand die we niet kennen. We denken wel: ‘Leuke jurk’, ‘tof haar’, ‘goeie broek’, ‘lekkere parfum’. Maar we houden lekker Hollands onze kaken stijf op elkaar. Ben je gek, de dag van een ander maken door uit onverwachtse hoek een oprechte mening uit te spreken. Nee, nee doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Mallerd.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=473560681880" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Stop met jezelf stigmatiseren]]></title>
            <link>https://alkaannagoos.medium.com/stop-met-jezelf-stigmatiseren-e8bb45707cc3?source=rss-aa56e867439e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e8bb45707cc3</guid>
            <category><![CDATA[millennials]]></category>
            <category><![CDATA[self-awareness]]></category>
            <category><![CDATA[stigmatization]]></category>
            <category><![CDATA[stigma-and-discrimination]]></category>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Alka Anna Goos]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 25 Mar 2021 13:09:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-03-25T13:09:07.077Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P4645rTLLsz5Q52_V5_Bhg.png" /></figure><p>Hard kan ik zijn in het uiten van mijn mening over je ervaringen uit het verleden gebruiken als een excuus voor gedrag in het heden of de toekomst. Tijdens een lange treinrit naar Amsterdam had ik het hierover met een vriendin. Als ik niet tevreden ben met een situatie, ben ik de enige die er wat aan kan doen. Dat maakt ook dat ik niet snap hoe je in een poel van ellende kan blijven hangen. Daar word je toch niet gelukkig van? Waarom doe je het jezelf dan aan? Alleen ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen geluk. Ik bedoel, als ik mezelf al niet gelukkig kan maken hoe moet iemand anders dat dan doen? Is het überhaupt wel de bedoeling dat iemand anders mij gelukkig maakt? Of is het de bedoeling dat diegene bijdraagt aan mijn geluk?</p><p>“Ja maar Alka, sommige mensen blijven gewoon graag hangen in hun eigen stigma’s”, zei ze. Hier moest ik even over nadenken. Ik begreep haar punt en besloot wat dieper in de wereld van het stigma te duiken. Er zijn blijkbaar meerdere soorten stigma’s. Het publieke stigma; de stigmatisering vanuit de maatschappij, de opvattingen die we als mensen in een samenleving hebben waarbij we andere negatief neerzetten. Je hebt ook zelfstigma’s. Dit zijn eigenlijk de ‘labels’, of je die nou zelf hebt opgeplakt of niet, die je gebruikt als belangrijk onderdeel van je identiteit.</p><p>In mijn omgeving gebeurt dit in mindere mate met het gebruik van een ‘label’, gelukkig, maar bijvoorbeeld wel met het gebruiken van ervaringen. Daar word ik zo langzamerhand een beetje chagrijnig van. Iedereen doet het weleens, en dat is tot daaraantoe, maar het constant opwerpen en gebruiken als excuus, daar krijg ik een beetje de rambam van. ‘Ik gedraag me als een klootzak of een trut, want ik werd vroeger gepest.’ ‘Ik kan niet met geld omgaan, want mijn ouders hebben me dat nooit geleerd.’ ‘Ik ben een alcoholist, want mijn moeder was het ook.’ En een van de meest gehoorde: ‘omdat ik een moeilijke jeugd heb gehad.’</p><p>“Ik heb ook een pittige jeugd gehad, maar ik maak toch ook geen puinhoop van mijn leven of gebruik het als excuus voor mijn soms ietwat asociale gedrag. Waarom doen mensen dat?”, vroeg ik mijn vriendinnetje verbaasd. “Misschien omdat het makkelijker is dan onder ogen zien dat je de enige bent die je kan verlossen van je, vaak zelf gecreëerde, stigma’s. Niemand kan iets doen aan hoe je leeft en welke keuzes je maakt behalve jijzelf. De schuld geven aan het verleden is makkelijker, want dan ligt het tenminste niet bij jezelf en hoef je er dus ook niets aan te doen”, was het antwoord.</p><p>Natuurlijk ligt het allemaal genuanceerd. Je had het gevoel niet anders te kunnen, invloeden waren te groot. Begrijpelijk, maar moet je daar je hele leven in blijven hangen? Hoe werkt het als het niet je eigen opgelegde stigma is, maar mensen je het stigma hebben opgelegd? Ik ben, door een vrij onstuimige jeugd die ik goed heb doorstaan, altijd ‘een sterke meid’ genoemd. Op een gegeven moment heb ik dit zo ‘eigen’ gemaakt, dat ik altijd sterk was en dat ik eigenlijk bijna niet meer durfde toe te geven dat ook ik mijn zwakke momenten heb. Bijkomend effect: die laat ik dus ook absoluut niet zien, want ik ben sterk. Is dat dan hun fout? Kan ik hun verantwoordelijk houden voor het niet tonen van mijn zwakte? Nee! It’s on me (oké misschien niet in hele ernstige uitzonderlijke gevallen, maar over het algemeen wel). En dat is oké, want nu ik erachter ben dat ik niet altijd sterk wil, hoef of kan zijn, kan ik beginnen met mijn zwakkere, gevoelige kant te laten zien. Mijn stigma kan een ervaring worden die ik mee kan nemen in plaats van die mij tegenhoudt. Het is een onderdeel van mij, maar het definieert mij dus niet.</p><p>Of je nou wel of niet weet wat je stigma is, jij bent de enige die er iets aan kan veranderen. De enige die ervoor kan zorgen de stempels die je opgedrukt zijn je niet langer tegenhouden. En het maakt niet uit of dat nou stempels zijn die zelf hebt opgedrukt, iemand het voor je deed of het een ervaring was. Neem verantwoordelijkheid voor je eigen keuzes, eigen gedrag en gebruik de stigma’s niet als excuus om je te gedragen zoals je je gedraagt. Maak je er een zooi van? Gedraag je je kut? Kan je niet verdrietig zijn? Heb je bindingsangst? Schiet je snel uit je slof? Prima, maar neem je verantwoordelijkheid. Dat betekent dus ook, dat als je er zelf niet tevreden mee bent, jij degene bent die er wat aan kan veranderen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e8bb45707cc3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ik plamuurde mijn dagen vol]]></title>
            <link>https://alkaannagoos.medium.com/ik-plamuurde-mijn-dagen-vol-f58b117a0fb0?source=rss-aa56e867439e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f58b117a0fb0</guid>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[work-life-balance]]></category>
            <category><![CDATA[planning-ahead]]></category>
            <category><![CDATA[stress-management]]></category>
            <category><![CDATA[diary-writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Alka Anna Goos]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 08 Mar 2021 11:11:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-03-08T11:11:24.178Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>En werd langzaam gek…</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*S0nCVHZXLfqpvrdPi0V7Ug.jpeg" /></figure><p>“Er moet echt meer ritme in je leven komen.” “Je moet vaker tijd voor jezelf nemen hoor.” Inmiddels hoor ik dat nu al zo’n vier jaar. Ik voel het zelf ook wel, maar het wil me gewoon niet lukken. De burn-outs vlogen me om de oren en ook ging ik twijfelen of ik niet in aanmerking kwam voor een time-out. Dus ging ik naar een bijeenkomst over (werk)druk, met als groot onderdeel plannen. Want zoals ieder zelfhulpboek je vertelt is regelmaat en structuur de key voor een stressvrij leven waarin je vlammetje niet dooft.</p><h4><strong>Antistressplan? Nee dus</strong></h4><p>Een jaarplan, maandplan, weekplan en dagplan. Dat zijn een hoop plannen. Het klonk allemaal super functioneel en op de terugweg ging ik direct enthousiast aan de slag. Dit was op een woensdag. De donderdag verliep heel goed en, zoals ik net had geleerd, maakte ik aan het einde van de dag een dagindeling voor vrijdag. Ik gooide er gelijk weekdoelen, maanddoelen en jaardoelen tegen aan. Want die moet je hebben om iets te bereiken en zo kan je structureel inplannen wanneer je welke stap zet om je doelen te halen. Dat werkte niet. Dag 2 van mijn nieuwe planningsleven ging al mis. Door diverse omstandigheden, waarbij de donderdagavond zeker meespeelde. En ik kreeg hier direct stress van, terwijl het nou juist mijn stress moest gaan verlagen. Ik zag al mijn gestelde doelen in rook opgaan en had constant het gevoel dat ik ‘faalde’, omdat niets meer ging zoals het MOEST gaan.</p><p>Ik doe dingen op gevoel, zeker schrijven, dus als ik het niet voel doe ik het ook even niet. Maar ik had al het gevoel uit mijn leven gepland. Mijn planning was niet realistisch. Ik heb geen flauw idee hoeveel tijd iets ‘echt’ kost en rekening houden met het onverwachtse deed ik ook niet meer. Dus paste ik de regel toe dat je overal 25% bij op moet tellen, want stressexperts zeiden dat in artikelen dus dat zou wel werken. Ik schrok me rot. Ineens paste, wat ik normaal dacht te kunnen doen in een dag van 6–8 uur, niet meer in een dag en bleven er een hoop to-do’s staan. Het is niet erg als je dag niet helemaal gaat zoals gepland, maar al mijn dagen had ik zo vol gestampt dat de to-do eigenlijk niet doorgeschoven kon worden. Dus moest een andere taak doorgeschoven worden en zo stapelde het doorschuiven van taken op en werd mijn stress erger en erger. Want ik moest ook nog mijn sociale leven ergens tussen wringen.</p><h4>Wat ik wil, wat ik moet</h4><p>Heel mijn leven zat dus vol gepland. Was ik moe en wilde ik gewoon even gaan liggen? Nee kan niet, je moet doorgaan anders loopt je planning in de soep en zo haal je je doelen niet! Dus begon ik mijn rustmomenten in te plannen. Zo werd wat ik ‘wilde’ ook een ‘moet’. Want nu moest ik rust nemen, maar ik was niet moe, ik wilde verder werken. Maar wanneer pak je dan je rust? Want je moet ook nog bij die ene vriendin eten, naar die afspraak voor een mogelijke nieuwe opdracht en morgen heb je 3 meetings. Ergens van het weekend dan maar. Oh nee, want dat gingen we wandelen, want het werd lekker weer. AAAAHHHH, ik werd gek van al die plannen. Er was nergens meer plek voor spontaniteit, plek om te doen wat ik op dat moment wil doen, want alles moest volgens plan. Dat was de manier om succesvol te zijn, had ik geleerd uit boeken, webinars, TEDTalks en van al die influencers op Insta die ook in het weekend werken, want anders word je nooit succesvol.</p><p>Zo trok ik de conclusie dat het leven een stuk leuker is als je niet alles vol dicht plamuurt. Als er ruimte blijft om te denken: ‘nu heb ik hier zin in en ga ik dat dus doen.’ Werken is fijn, hard werken ook, en veel met vrienden doen is hartstikke gezellig. Maar wat heb je eraan als je er niet van kan genieten? Is dat dan succes? Nee, niet voor mij. Dus liet ik de boel de boel, stopte ik met volplannen en had ik ineens de ruimte om te zeggen: ‘De zon schijnt, ik ga lekker een biertje drinken in het park en de rest komt morgen wel.’ Zonder stress.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f58b117a0fb0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hopes and Expectations For Journalism In 2019 — By Hackastory]]></title>
            <link>https://alkaannagoos.medium.com/hopes-and-expectations-for-journalism-in-2019-by-hackastory-b3984bcc3717?source=rss-aa56e867439e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b3984bcc3717</guid>
            <category><![CDATA[news]]></category>
            <category><![CDATA[design-thinking]]></category>
            <category><![CDATA[journalism]]></category>
            <category><![CDATA[medium]]></category>
            <category><![CDATA[new-years-resolutions]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Alka Anna Goos]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 21 Dec 2018 09:54:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-21T09:54:08.654Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>Hopes and Expectations For Journalism In 2019 — By Hackastory</strong></h3><p><strong>What a year 2018 was. There were crises all over the world, presidents were going mad and journalism was even more under attack than last year. Not only because of fake news and misinformation, but journalists themselves were also literally under attack. </strong><a href="https://www.theguardian.com/media/2018/dec/05/threat-journalists-highest-level-10-years-report"><strong>The Guardian</strong></a><strong> even wrote an article, in response to the CPJ (Committee to Protect Journalists) report, stating that the threat hasn’t been this high for ten years.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/945/0*b7hS6kXyLsMyngFp.jpg" /></figure><p>Journalists became victims of their own circumstances. They’re fighting for a greater good and fighting against misinformation. However, those investigations also threaten journalists’ well-being and some of them even lose their life to find the truth. Also, newsrooms are drowning in a deep pool of self-loathing under the pressure of fake news. These are big hurdles to take. Yet, stop being a victim, start altering the circumstances. 2019 is knocking on the door. Stop looking back, look forward, start working together.</p><p><strong>1. Press freedom <br></strong>We end 2018 with the <a href="http://time.com/person-of-the-year-2018-the-guardians/"><strong>TIME person of the year</strong></a>. This year they made a special edition. They have 4 different covers: Jamal Khashoggi, Wa Lone &amp; Kyaw Soe Oo, Maria Ressa and The Capital Gazette. They are called The Guardians in the war on truth. This shows the worldwide concerns about free journalism. In the article, they’re quoting also Luz Mely Reyez (Efecto Cocuyo), who we met in May in Venezuela: “Free journalism in Venezuela is a species in extinction.” Not only on continents like South-America press freedom is in danger, also on the European continent we are dealing with threats towards journalism: in Turkey, almost 70 <a href="https://cpj.org/reports/2018/12/journalists-jailed-imprisoned-turkey-china-egypt-saudi-arabia.php"><strong>journalists are being held imprisoned</strong></a>. The CPJ report on imprisoned journalists states that hundreds of jailed journalists around the globe is ‘the new normal’, unfortunately. That’s worrying. So we think 2019 is going to be an important year in the evolution of press freedom.</p><p><strong>2. Traditional journalistic values in a modern age <br></strong>We believe innovation doesn’t mean reinventing what already is invented. Build on the traditional values of journalism, hack them and give them a modern spin. That’s how we transformed a journalistic golden oldie, <a href="https://hackastory.com/how-to-renew-traditional-journalistic-skills-to-have-impact-in-this-digital-era/"><strong>5W and H.</strong></a> It helped me find clear answers in our <a href="https://hackastory.com/your-future-proof-newsroom-program/"><strong>Audience First strategy</strong></a>. Something akin to our philosophy is the BBC’s <a href="https://www.journalism.co.uk/video/delivering-something-different-bbc-world-service-fulfills-six-user-needs-to-engage-younger-audiences/s400/a731718/"><strong>‘six needs model’.</strong></a> They reinvented why we bring news and formed new approaches in how to communicate the news (format &amp; distribution).</p><p><strong>3. Less quantity more quality</strong> <br>Not only is the news consumer lost in a <a href="http://www.niemanlab.org/2018/10/how-news-organizations-can-guide-through-the-information-jungle/"><strong>jungle of information</strong></a>, journalists are also noticing that they need to cover too much. It’s almost impossible to work through the pile of email and requests that come in every day. We need to start prioritizing and find a way to clearly choose what actually your journalistic goals, what serves your audience, within this overload of news. Reduce the tsunami of news we spread.</p><p><strong>4. Stick together, we make the future<br></strong>When we talk about cooperation in journalism, we don’t only talk about working with coders and designers. It’s also about working together with your audience to regain trust. For 2019 you should include: <a href="http://www.niemanlab.org/2018/12/newsrooms-need-to-build-trust-with-their-journalists-not-just-the-audience/"><strong>work together as journalists! </strong></a>We need to become more united as journalists. Not only do we need to work together, we also need to stick together. A striking example is the death of <a href="https://www.theguardian.com/commentisfree/2018/apr/16/reporter-murdered-daphne-caruana-galizia-malta"><strong>Daphne Galizia</strong></a>. With her dead, because of a bomb, her research wasn’t silenced. Her colleagues, 45 journalists from 15 different countries, finished her work. That’s exactly what <a href="https://www.forbiddenstories.org/"><strong>Forbidden Stories</strong></a> does: continue or finish the stories of those who have been threatened, killed or imprisoned.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*l2af5JoHo8nLTP3T.png" /><figcaption>Hackastory coach working together with a team of journalists form all over the world</figcaption></figure><p><strong>5. Constructive break out <br></strong>While using traditional values to innovate, we also break out of traditional chains and start being more constructive. Not just chasing breaking news, but also reporting on ways we can deal with crises or social situations. What are the long-term tendencies creating our here and now? An example of this approach that will change 2019 for sure, is <a href="https://thecorrespondent.com/"><strong>The Correspondent</strong></a>, the English franchise of the Dutch platform. Their goal: unbreaking the news. <a href="https://www.journalism.co.uk/news/constructive-journalism-a-cure-for-reader-disengagement-/s2/a724852/"><strong>Journalism.co.uk wrote about this new trend</strong></a> of constructive journalism. It could be a potential way to refind your connection with your audience.</p><p><strong>6. Trust in journalism will grow </strong>With fake news and misinformation on their ultimate high, journalists need to regain trust. Luckily there are more and more new and old media redefining their values to regain trust. In 2019 investigative journalism will rise again and journalists will report with more impact because of trustworthy news that offers context. Take a look at <a href="https://www.texastribune.org/2018/09/05/texas-tribune-strategic-plan/"><strong>the first-ever strategic plan of The Texas Tribune</strong></a> that’s build to create a better workflow that, in its turn, will create more trust.</p><p><strong>7. More activism in journalism</strong> <br>Journalists need to be objective and most of the time they need to keep their opinion to themselves. This is changing. More journalists are willing to defend a subject that is important to society. Like journalists who were covering <a href="https://edition.cnn.com/2018/05/10/africa/sudan-teen-noura-hussein-death-sentence-rape-intl/index.html"><strong>Noura</strong></a>, a teenager sentenced to death after stabbing her husband because he raped her. Or the Dutch Tim Hofman who <a href="https://www.youtube.com/watch?v=v1tjz6l7TGQ"><strong>made a documentary</strong></a> about the legislation on sending refugee children back to their land of birth. We do have to guard that we don’t lose objectivity and balanced news.</p><p><strong>8. Do not underestimate your audience anymore</strong> <br>You see more online platforms ever that combine the more serious subjects with lifestyle items. And why shouldn’t they? Why can’t someone that is interested in knowing everything about the latest fashion trends not also be interested in the in-depth political or economic reporting? <a href="https://www.teenvogue.com/"><strong>Teen Vogue</strong></a> and <a href="https://www.vice.com/en_us/topic/english"><strong>Vice</strong></a> are an example when it comes to understanding the broad tastes of their audience.</p><p><strong>9. Rehab: it’s not about traffic, it’s about your audience</strong> <br>Last year we already said in a prediction that we tried to create news junkies in the last few years. Copy paste and write a headline that will give you clicks. In 2018 we detoxed a bit, but in 2019 we are going in full rehab. <a href="https://hackastory.com/its-not-about-traffic-in-journalism-its-about-your-audience/"><strong>It’s not about traffic, it’s about your audience</strong></a>. Take the clicks and analytics as a start, but this is the year of the why. Why does my audience behave the way they do? Why do we, journalists, report the way we do?</p><p><strong>10. Long-Term solutions will be the focus <br></strong>We visited newsrooms in Venezuela, Argentina, Belgium, Luxemburg and have seen that more and more journalists are embracing design thinking and an Audience First approach. Luckily! That’s why we decided to change our own approach and services. The future of journalism needs. We made the big decision to no longer organize one-off workshops or hackathons, but to design a program that will help you <a href="https://hackastory.com/your-future-proof-newsroom-program/"><strong>create the workflow that leads to a future-proof newsroom</strong></a>. Why? We believe in long-term changes, not short-term inspiration.</p><p>More and more people are working with us to change the future of journalism. Want to meet us? <a href="http://tothemoon@hackastory.com%20"><strong>Mail us</strong></a>! Hope to see you in 2019!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b3984bcc3717" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[How to match mission, journalistic goals, and audience needs]]></title>
            <link>https://alkaannagoos.medium.com/how-to-match-mission-journalistic-goals-and-audience-needs-38e4733db887?source=rss-aa56e867439e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/38e4733db887</guid>
            <category><![CDATA[design-thinking]]></category>
            <category><![CDATA[medium]]></category>
            <category><![CDATA[audience]]></category>
            <category><![CDATA[journalism]]></category>
            <category><![CDATA[life-goals]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Alka Anna Goos]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 05 Dec 2018 11:34:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-05T11:34:18.063Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*w-4jiRcv3nBt4wAFXu_bSw.jpeg" /></figure><p><strong>“If I only listen to what my audience wants I can only write about the Megan Markles and Prince Williams of this world. I don’t want that.” It’s a fear we hear a lot. Journalists are afraid of only writing about what their audience wants, when they hear us talk about Audience First. But, that’s not what we mean. Audience First means finding the balance between your job, mission as a journalist and the information needs of your audience. It means guiding them through complicated reality in the best way you can. Making them care about their neighborhoods, climate change or encouraging them to vote. It can be as simple as providing them with a better understanding of the context they’re in.</strong></p><h3>1. Give them context: be a patient explainer</h3><p>Give them the context why subjects like for instance healthcare and insurances are important. The news consumer is pretty straightforward in what they want to spend their time on. Often we hear them asking these questions: Why is this important to me? Why should I know this? What is this going to mean to me and my life? Your job: tell them why provide them with context. But tell them in a way they’ll understand and see the importance of the information. This is where an Audience First point of view comes in.</p><p>Take the bitcoin. A very complicated product and therefore a challenging subject to explain. But it could be important to inform people about this new phenomenon because it can affect the way we pay in the future. Now, imagine you’re on a birthday and you have to explain Bitcoin. On this birthday both your 30-year-old sister and your 65-year-old grandmother are eager to hear your opinion. Both, want to know more about Bitcoin. Your sister already knows the basics so you don’t have to tell her what a bitcoin is. But your grandmother has a bit of panic in her eyes: “cryptocurrency, that can’t be good.”</p><p>Alexander Pleijter, former journalist at The Correspondent and now a lecturer at Windesheim School for Journalism in the Netherlands, is a big supporter of constructive journalism: journalists striving to deliver a constructive contribution to the society they report about. He especially states that constructive journalism is the extra research on top of the mandatory who, what, where, when and why. “At Windesheim we ask our students to dig deeper on what is being done about misconducts and problems in society. We ask them to add the question ‘Now what?’ to their journalistic repertory.” We believe that is the essence of context. What is being done about a problem and now what?</p><p>So, if you go back to the birthday. Your sister already knows the basics, so her ‘What now’ could be: what would happen if I invest in Bitcoin? Your grandmother, who doesn’t even understand it, needs a different approach. Her ‘What now’ could be: What does this mean for the payment systems we use now? Do I need to learn online banking all over again?</p><h3>2. Give them trust: be a thorough verifier</h3><p>Fake news is probably one of the hottest topics of the last two year. Rising to its ultimate high when Trump announced he was running for president. Blowing everyone’s mind when he became the actual president and misinformation became even worse. Take your time to verify the news thoroughly. It’s the oldest journalistic ‘rule’: always report the truth. But as a journalist, nowadays, you need to verify more than only the news. Verify your assumptions about your audience.</p><p>The BBC always thought that the youth uses a majority of media, so they spread the news on every platform they used. At one point they opened the conversation with youngsters between 18 and 26 years old. It turned out that they rather love to read their stories in one place. The nuance: it had to fit in their user’s context. Another example is watching television. Many local broadcasters tell us that the few consumers still watching their news on tv are the elderly. It turns out, everyone is still watching television. They way they do it changed tho. They now watch it not according to the programming structure of the broadcaster, but pick their own time and watch it online.</p><h3>3. Make them care: don’t underestimate them</h3><p>“So, it’s like with children: sometimes they can have candy, but still they need to eat their vegetables”, stated a journalist to us. It’s a bit like that, yes. But, don’t underestimate your audience. Don’t forget that most of the time it’s our assumptions about the audience that holds us back in cooking vegetables the right way’.</p><p>I remember when I was studying journalism there was this one teacher that annoyed me. She always talked to me like I was stupid or something. She also gave a class I was not that interested in, but it was mandatory. My attention in class was horrible, I didn’t listen to hear because the way she gave the class wasn’t appealing to me.</p><p>So, one day I decided to not go and find my own way through the curriculum. She said, that I wouldn’t pass my test. So what did I do? I went to the other teacher and asked him all my questions. He was talking to me in a way I liked, I could debate him and he really taught me instead of judging me. He made me care.</p><p>So, make your audience care when you want to tell them something important. How can you make the subjects you want to write about, interesting to your audience? Find out how they want to be informed, why they don’t care now and what would make them care.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=38e4733db887" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[What your analytics can’t tell you about your audience]]></title>
            <link>https://alkaannagoos.medium.com/what-your-analytics-cant-tell-you-about-your-audience-a0f684e4e64e?source=rss-aa56e867439e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a0f684e4e64e</guid>
            <category><![CDATA[medium]]></category>
            <category><![CDATA[journalism]]></category>
            <category><![CDATA[analytics]]></category>
            <category><![CDATA[design-thinking]]></category>
            <category><![CDATA[audience-engagement]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Alka Anna Goos]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 15 Nov 2018 10:01:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-11-15T10:01:28.762Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>What is impact? Thousands of people who read your story? Ok, next question: what do those thousand readers mean to you? Most of the time when I ask a journalist these questions, they say they don’t know. When I dig deeper and just keep asking them ‘why’ over and over again, the deeper motivation reveals itself: they want people to start asking political questions, start a debate, change fundamental things like taboos and uncover wrongdoings in this world. They want to have an impact on humans instead of saying that thousands of people clicked their article.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GPxsqVUPGafVdP951jEucA.png" /></figure><p>In Venezuela, I visited <a href="http://www.efectococuyo.com/"><strong>Efecto Cocuyo</strong></a> together with Hackastory co-founder Nienke Huitenga. They told us the most impactful story I have ever heard. A lot of people fled the country because there is a shortage in almost everything. Hyperinflation, poverty and more danger than ever before. The journalists of Efecto Cocuyo interviewed a mother whose son is very ill. She couldn’t get the medicine she needed for him. Due to the hyperinflation, she couldn’t afford it, and secondly, it wasn’t in stock anymore. They published the story and beside all the clicks, people were actually engaging in conversation via comments on social media. One stood out. A comment of a Venezuelan living in Spain now. She wanted to send a batch of the medicine to the woman because that boy deserved to live. Now that is impact!</p><blockquote>“As you know in Venezuela we don’t have many sources of reliable information. The classic media are politicized. Efecto Cocuyo is one of the new spaces of information for citizens to understand what is happening in their country. A way to avoid censorship. For me, they are a reference. I am a human right defender, therefore this information is very important. I need it in my work.”</blockquote><blockquote>– Bibi, Member of the Efecto Cocuyo audience</blockquote><h3>Clickbait VS Impact</h3><p>In times of crisis, we generally see that (investigative) journalism becomes a higher priority within society. This is not solely the case in Venezuela. You can tell from the fake news mayhem all around the world, there is a clear cry for help towards journalists to dig deep and make stories with impact. The way to have an impact are diversifying. Look at recent developments like the <a href="https://www.icij.org/investigations/panama-papers/"><strong>Panama Papers</strong></a>, the reporting on #metoo, or the overturned death sentence of teenager <a href="https://edition.cnn.com/2018/05/10/africa/sudan-teen-noura-hussein-death-sentence-rape-intl/index.html"><strong>Noura</strong></a> due to #JusticeForNoura or, in my country, how Dutch TV journalist Tim Hofman started a petition and received 200.000 signatures in two days to hold our government accountable for the unreasonable deportation of 400 refugee children.</p><p>So, What is it that you want? That your story is clicked a thousand times? Which means you wrote a very delicious clickbait title. Or do you want people talking about your story when they grab a cup of coffee? That politicians start questioning their policies because of a story you wrote? That you shed a light on wrongdoings that wake up a lot of people. I think almost every journalist started their career with the ideal to actually change something in this world, not to work for clickbait.</p><h3>Analytics, it’s a start</h3><p>Of course, your analytics can give you an insight about where to start. You learn how much time your average audience spends on your platform, and how many articles they check. Whether they mostly use their mobile devices or desktop, who are your fans and where are they located? Politifact used these basic insights as a starting point for something more thorough and meaningful.</p><p>Politifact knew they weren’t reaching any republicans in the US. They saw it probably in their analytics too. Was this a problem? No, they saw it as an opportunity. They went on a tour through three states: Alabama, Oklahoma en West-Virginia. They wanted to find out why audiences in this region did not connect to Politifacts reporting. They stayed a week in every state and held presentations and talking sessions to learn more about the needs and wishes of this audience segment they weren’t reaching. They asked the people who were present at these meetings what their assumptions were about Politifact. They found out people find them biased. So they wondered if transparency could change their attitude towards Politifact.</p><p>During the presentations, they showed how they worked and offered complete transparency about their reporting. Before their visits and after they conducted a simple survey with the question ‘Is Politifact biased against Republicans?’ Before the tour 46% said no, after the tour 85% said no. Did this mean that they found a new audience group? Maybe not, but now they knew which world of experiences lurked behind their analytics. They have set out their mission to find ways to engage the Republican-oriented part of their audience more.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/0*YyoWSsDOiYm7cDn0.gif" /></figure><h3>Tips to know why they do what they do</h3><ol><li>Grab a notepad and walk out of the office during lunch break.</li><li>interview at least five people with the 5x why method. You can start with why do you visit our website (or app)? And then continue asking why. This way you get to the deeper motivation of why they do what they do.</li><li>Repeat this until you have talked to 5 different persons. Make sure to mix old, young, employed, student, man, woman. Get a broader vision of your audiences’ reasons for their news consumption behavior.</li></ol><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a0f684e4e64e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>