<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by ceresinkuyini on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by ceresinkuyini on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@almostnoname?source=rss-fc55a585c925------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*dWTNoNATOWHh3X98DJwPEg.jpeg</url>
            <title>Stories by ceresinkuyini on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@almostnoname?source=rss-fc55a585c925------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 03:31:55 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@almostnoname/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[aklımdan geçen bin türlü şey]]></title>
            <link>https://almostnoname.medium.com/akl%C4%B1mdan-ge%C3%A7en-bin-t%C3%BCrl%C3%BC-%C5%9Fey-8998911026cd?source=rss-fc55a585c925------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8998911026cd</guid>
            <category><![CDATA[future]]></category>
            <category><![CDATA[myself]]></category>
            <category><![CDATA[gelecek]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ceresinkuyini]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 05 Oct 2023 20:11:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-05T20:11:13.233Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kafamda binlerce soru dönüp dolanıyor. Edebiyat öğrencisi olmak için hazırlanıyorum ama saçma bir metni bile anlamakta güçlük çektiğimi düşünüyorum. Bazı insanlar çok mu karmaşık yazıyor yoksa anlama yetim mi zayıf, kavrayamıyorum. Gelecek ne olacak, neler yapacağım diyelim edebiyat öğrencisi oldum peki ya bundan sonra ne olacak? Bir yazar mı olacağım ama öyle bir kariyer hedeflemiyorum, peki ya çevirmen yok bu konuda iyi olabileceğime dair çekincelerim var neticede çevirmen de bir nevi bir kitabı yeniden yazmak demek yazarın anlatmak istediğini okuyucuya anlatamazsam… Akademisyen desen birine bir şey öğretmek hayatımda beceremediğim diğer birçok şeyden bir tanesi. Peki ben ne olacağım Tanrım… Arkadaşlarım beşiklerinde yatan küçük bir bebekken dahi bundan 20 sene sonra nerede olacaklarını biliyorken benim 5 hadi bilemedin 10 sene sonra nerede olacağımı aklımın ucundan dahi geçirememem reva mı? Bu konuyu terapistim yerine geçen arkadaşıma bahsettiğimde onun düşünmem gereken sonraki konular olduğunu, şu an sadece bir sonraki basamağa çıkmak için çaba sarf etmem gerektiğini söylemişti. Ama basamaklar bittiğinde nasıl bir manzaraya çıkacağımı öğrenmek istiyorum. Biliyor musun bir şeyler izlerken de hep spoiler yer, öyle izlemeye devam ederim. Bundan hoşnut muyum yoksa bu durumdan nefret mi ediyorum hiçbir bilgim yok, bazen sadece oluverir. Dünkü kendimden iyi olduğuma eminim ama yarın kim olacağıma karar veremiyorum. Mesela ilerde nerede yaşamak istediğimi biliyorum en azından şimdilik ama orada ne yapacağım hakkında zerre fikrim yok. Kararsızlık beni mahvediyor ama her konuda açık olacağım ve seçenekleri değerlendireceğim anlamına da geliyor olabilir. Bardağın dolu tarafına odaklanmaya zorluyorum kendimi. Bir sonraki basamağa. Daima. Bir. Sonraki. Basamak.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8998911026cd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayat Bir Çelişki Oyunu Mu?]]></title>
            <link>https://almostnoname.medium.com/hayat-bir-%C3%A7eli%C5%9Fki-oyunu-mu-5c523d800b2e?source=rss-fc55a585c925------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5c523d800b2e</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[güneş]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[umut]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ceresinkuyini]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 Jul 2023 13:01:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-07-23T08:39:14.481Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>İnsan olumsuz olaylara neden çok çabuk kapılır? Hayatta çok fazla pozitif olay olsa bile ufak bir pürüz darmaduman edebilir. Negatife enerji yüklemek, gerçekleri görmeyi de etkiler.</h4><p>Herkese göre değişebilir bu nedenler. Bazı insanları yalnızlık tetikler, bazıları yalnız kalabilmek için dakika sayar. Bazıları hayatı yoğun yaşamayı sever, bazıları sessiz sakin bir hayat yaşamak ister. Yani aslında herkesin moralinin bozulma sebebi, motivasyonunun kırılma sebebi farklıdır. Seni mutlu eden şey bir başkasının moralini bozabilir.</p><p>Burada biraz hayal gücü devreye girmeli diye düşünüyorum. Özellikle de kötü geçen bir günde her zaman hayallerimi düşünürüm. Yaşamak istediğim, uğruna çabaladığım hayatı… Bazen de bu durum koşullu mutluluğa sebep oluyor gibi hissediyorum.</p><p>Geleceğe odaklanmış bir robot gibi hissediyorum. O olay gerçekleşince mutlu olacağım. O hayalim oluncaya, o istediğim hayatı yaşayıncaya kadar mutlu olamazmışım gibi ve bu da şu anımı, bugünümü etkiliyor. Eminim bu durumu hisseden de birçok insan çıkacaktır.</p><p>Diyebileceğim tek şey; geleceğinizde istediğiniz hayat için şimdinizi yıpratmayın. Geleceğinizi planlarken bugününüzü yaşamayı unutmayın. Bunu size derken kendime de hatırlatmak istiyorum.</p><blockquote>Pozitifler kadar negatifler de hayatın gerçekleridir. Negatifler, pozitifi değerli kılar. Bugün düşersin, yarın kalkarsın. Şimdi kondur omzuna o öpücüğü, yaşa negatifi sonuna kadar. Sonra topla enerjini ve ayağa kalk.</blockquote><p>Demek isterdim ama her zaman işler böyle ilerlemiyor. Az önce aklıma Ahmet Hamdi Tanpınar’ın şiirinden bir dize geldi:</p><blockquote>Ne içindeyim zamanın</blockquote><blockquote>Ne de büsbütün dışında</blockquote><p>Eminim hepimizin böyle hissettiği zamanlar olmuştur. İçimizde bir volkanın patlamaya hazır olduğu anlardan bahsediyorum. O zamanlar neler yapmalıyız? Durup düşündük mü hiç? Bazıları pozitif olaylara tutun, seni ayağa kaldırır diyorlar ama patlamaya hazır bombaya “Bak bebeğim yürümeye başladı,” veya “Bugün istediğim işe alındığımı öğrendim.” demek işe yarar mı? Pek sanmıyorum. Önce o negatif enerjinin atılması gerekiyor. O sözlerden ziyade belki bu iyi gelebilir.</p><blockquote>“Dibi görecek kadar yakınsan, korkma, dibe vur; ancak o seni tekrar yukarı sıçratır.”</blockquote><p>Kendini kötü hissetmek çok normal. Hepimiz belli zamanlarda kötü hissediyoruz. Hissedebiliriz de… Kendini yalnız hissetmemek iyi gelecekse sana, şu an kendimi kötü hissediyorum ve bu bir motivasyon yazısı değil. Kötü hissediyorum, bunun geçeceğini biliyorum ve kendime izin veriyorum.</p><p>Bu da sosyal medyanın bizlere bir etkisi mi bilmiyorum ama artık kötü hissetmek olmaması gereken bir olay gibi. Birine moralinin düşük olduğundan bahsettiğinde <em>“Hayır! Öyle hissetme bak; şunu düşün, şöyle yap iyi gelir,”</em> diyor. Teşekkür ediyorum bu söylenenlere ama hayır, kötü hissedeceğim. Eğer böyle hissetmemin bir sebebi varsa onu çözeceğim. Ha yoksa da geçmesini bekleyeceğim. Biliyorum çok huysuzca bir söylem <em>‘yardımın için sağ ol ama hayır’</em> demek.</p><p>Ne anlattığım hakkında da hiçbir fikrim yok aslında. Hiçbir şey yapmak istemiyorum.</p><p>Normal hissettiğim zamanlarda yapmaktan hoşlandığım şeyleri yapmak içimden gelmiyor. Yapabileceğim tek şey bunu kabul etmek ve geçmesini beklemek çünkü böyle hissetmemin bir nedeni yok.</p><p>Geçen köy yoluna benzer bir yerden geçerken bir çeşme gördüm. İsmi <em>Umut Çeşmesi</em>’ydi. Sağa park ettik ve çeşmeye yöneldik. Kana kana içtim o sudan. Belki her bir damlası umut olur diye. Alt tarafı bir çeşmeden bunu beklemek acizlik miydi? Bu kadar mı kötü haldeydim? Açıkçası cevabı hala bilmiyorum. Ama güneşin her gün bıkmak usanmak bilmeden doğması, içime umut fidanları ekmiyor değil.</p><p>Kafam çok karışık, yazı kafamdan da karışık ama henüz hiçbir şey bitmiş değil…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5c523d800b2e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ataerkil Düzene Darbe: Jane Eyre]]></title>
            <link>https://almostnoname.medium.com/ataerkil-d%C3%BCzene-darbe-jane-eyre-79da13e3ccc8?source=rss-fc55a585c925------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/79da13e3ccc8</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nceleme]]></category>
            <category><![CDATA[jane-eyre]]></category>
            <category><![CDATA[charlotte-bronte]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-i̇ncelemesi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ceresinkuyini]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 10 May 2023 14:01:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-29T21:14:48.994Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bugün yakın zamanda almış olduğum kararla okumaya başladığım İngiliz Edebiyatı’nın önemli isimlerinden olan Bronte kardeşlerin büyüğü olan Charlotte Brónte’nin, Jane Eyre kitabını inceleyeceğim.</p><p>Yazmaya başladıkları süreçten bahsedecek olursam Charlotte gibi iki kız kardeşi de yazardır ve yazmaya ilk başladıklarında mahlas kullanmışlardır. Belki de bu düzene <strong>dur </strong>demek için Charlotte, kardeşlerinin ölümünden sonra yazılarında kendi ismini kullanmaya başlamış.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DpAMeeT-tgDSrlBk4OVeqw.jpeg" /><figcaption><a href="https://pin.it/4sIy1OL">https://pin.it/4sIy1OL</a></figcaption></figure><p>Kitap isminde de geçen Jane Eyre’nin hayatından bahsediyor. Kitabın başında kimsesiz ve rahmetli dayısının ailesiyle yaşayan 10 yaşında bir kız çocuğu olduğunu öğreniyoruz. Yengesi Mrs. Reed ve biri erkek üç kuzeniyle yaşayan Jane, ilgisizliğin de neden olduğu için yaramaz bir çocuk. Kuzenlerinden kitap kaçırıp pencere ve perde arasına kurulan ardından herkesten uzak, farklı dünyalara yola çıkan Jane’i kim yakalasa haşlar, sonra geçer malikânenin hanımı Mrs. Reed’in kızmasını izlerdi. Yine o günlerden birinde Mrs. Reed, Jane’i yatılı okula vermeye karar verir.</p><p>O küçük yaşında ne akla hizmetse tek başına yola çıkan Jane, okulda da günyüzü görmüyor. Orada edindiği ilk arkadaşını, hastalığı sebebiyle kaybettikten sonra sulak alana yakın olmasından ötürü rutubet kaplayan okulda hastalanmaya başlayan öğrencilerde peş peşe ölümler olmaya başlar ve okulun yeri değişir ve nihayet çocuklar ihtiyaçlarını asgari miktarda karşılamaya başlıyor.</p><p>Altı senelik öğrencilik sürecinin üstüne iki sene de öğretmenlik tecrübesinin üzerine Jane artık farklı bir yerde çalışmaya karar vererek gazeteye ilan verir ve Roschester malikânesinde işe alındığının haberiyle beraber Thornfield Hall’e taşınır. Burada Mr. Roschester’ın manevi kızı Adele’e mürebbiyelik yapacaktır. Bir süre sonra efendisi Mr. Roschester’a âşık olduğunu fark eden Jane bu aşkın karşılıksız olduğunu düşünür. Zaman geçtikçe aralarındaki bağın güçlendiğini fark eden Jane evlilik teklifi alır. Ama bir sorun vardır ki Mr. Roschester’ın hali hazırda zaten evli olması. Bunu öğrenen Jane, haklı olarak Mr. Roschester’ı terk eder.</p><p>Parasız pulsuz evi terk eden Jane’i kötü olaylar burada da peşini bırakmaz. Aç ve susuz günlerce yollarda sürünen Jane, bir ev bulur ve orada geceyi geçirmeyi yoksa öleceğini söyleyerek evin beyi olan St. John’un onayıyla kalmaya başlar. Evdekiler evlerine gelen bu yabancının giyim kuşamından ötürü iyi bir yerden geldiğini düşünüp daha iyimser yaklaşmaya başlarlar ve Jane iyileştiğinde kollarından tutup hayata bağlarlar ki bu durum cidden çok hoşuma gitti.</p><p>Gelelim benim çok sinirlendiğim, sinirden okumakta zorlandığım kısma… St. John’un o dönemi yansıtan ataerkil davranışları… Dinine düşkün olan beyefendi aynı zamanda papazdır ve kısa süre sonra görev icabı Hindistan’a gidecektir. Hindistan’da kendisine yardımcı olmasını istediği için bir tür manipülasyonla Jane’i aslında öğrenmeyi istediği Almancadan vazgeçirerek Hintçe öğretmeye başlatıyor. Orada ona yardım etmeyi ancak onunla evlenirse kabul edebileceğini, eğer kabul etmezse de sadece dünyevi şeylerle ilgilendiğinden dem vuruyor.</p><blockquote>Bana öyle geliyordu ki yanılıp karısı olsam bu tertemiz ruhlu, soylu, iyi adam beni çok geçmeden, tek bir damla kanımı akıtmaksızın öldürebilirdi fakat onun o lekesiz vicdanına hiçbir suçluluk gölgesi düşmezdi. Bunu, özellikle, onu yatıştırmaya kalktığım zamanlarda seziyordum. Kendi üzgünlüğüme karşılık onda hiçbir üzgünlük bulamıyordum.</blockquote><blockquote>“Öyleyse bana düşen, seni dualarımda anmak, Tanrı’ya seni büsbütün defterden silmemesi için gönülden yalvarmaktan ibarettir.”</blockquote><p>Aklı da ruhu da Mr. Roschester’la yarım kalmışlıklarında olan Jane, Hindistan’a gitmeden önce onu bulmayı kafaya koyar ve yollara düşer fakat karşılaştığı manzara gerilim filminden bir facia karesi gibidir. Kimsesiz olan Jane’e yuva olan malikâne, o gittikten sonra bir yangınla yıkılmış geriye bir hiç kaldığını gördükten sonra etrafa orada neyin olduğunu soruyor ve başlıyor Mr. Roschester’ı aramaya…</p><blockquote>O hep aklımdaydı; çünkü ona olan sevgim gün ışığında dağılıverecek bir sis ya da yağmur yağınca yıkılıverecek bir kumdan kale değil, mermer üzerine yontulmuş bir yazıydı ki mermer var olduğu sürece silinmezdi.</blockquote><p>O felaket geceden sonra tabiri caizse kör topal olan efendi Edward Fairfax Roschester, evinde çalışan karı- koca olan hizmetçileriyle <strong>kuş uçmaz kervan geçmez </strong>yer olarak bilinen evine göçmüş. Oraya gittikten sonra başlarından geçen her şeyi birbirlerine anlatan Edward- Jane çifti bu hasrete bir son verip yarım kalan aşklarına kaldıkları yerden devam ediyor. Ayrıca hiç vakit kaybetmeden evleniyorlar. Bana kalırsa tekrar kavuştuktan sonra birbirlerinin kıymetini çok iyi anlıyorlar ve aralarında geçen bu konuşmalar insanı inanılmaz duygulandırıyor ki kitabın başlarında Mr. Roschester ve Jane’in diyalogları hoşuma gitmese de sonlara doğru birbirleriyle didişmeleri, sevgilerini gösterme biçimleri çok hoşuma gitti. Ara ara okuyucum diyerek bizlere seslenen Jane’in hikâyesi zorlu, kimsesiz bir çocuk olarak başlarken deyim yerindeyse evli, mutlu, çocuklu olarak bitiyor.</p><blockquote>“Benimle kalacaksın, öyle mi?”</blockquote><blockquote>“Elbet… Yani sizin bir diyeceğiniz yoksa. Komşunuz, bakıcınız, kâhya kadınınız olacağım. Yalnızsınız. Arkadaşınız olup size kitap okuyacağım, sizinle yürüyüşe çıkacağım, konuşacağım; dört döneceğim çevrenizde. Göz olacağım, el olacağım sizin için. Şu tasalı halinizi silkip atın, sevgili efendim, ben hayatta oldukça yalnız, neşesiz kalmayacaksınız.”</blockquote><p>Victoria Dönemi’nde yayımlanan bu eserin Feminizm Tarihi’nde çok önemli bir yeri vardır. O dönem erkeklerin kadınlardan eğitim, din ve daha birçok konuda üstün olduğunu düşünen insanları karşısına alarak bu eseri yayımlayan Charlotte Bronte’u bu aydın düşüncesi sebebiyle ayakta alkışlıyorum. Çıkmasının üzerinden belki iki asır geçmesine rağmen hâlâ daha kitapçılarda çok satanlar listesinde görmek gerçek mânâda büyük önem arz ediyor. Onlarca dile çevrilen bu kitabın bir o kadar da film uyarlaması mevcut. Bende 2011 yılında çıkan uyarlamasını sizler için izledim.</p><p>Film Jane’in, Mr. Roschester’ın evinden kaçmasıyla başlıyor ve düz bir çizgi olarak değil de geçmişe de dönerek küçüklüğünden itibaren izlemeye başlıyoruz. Öncelikle şundan bahsetmem gerekiyor ki ben ufak farklılıklar haricinde kitapta anlatılanların birebir aynısını izlediğimizi düşünüyorum.</p><p>Farklılıklardan bahsedecek olursam da bir kere Mr. Roschester da Jane de çirkin insanlar değiller zannımca. Mr. Roschester siyah gözlü, çirkin mi çirkin bir adam olarak tasvir edilirken filmde renkli gözlü ve çok yakışıklı bir beyefendi.</p><blockquote>Sizi meraklı bakışları olan bir kuş gibi görüyorum Mrs. Eyre bir kafesin parmaklıkları arkasında, güçlü, canlı bir esir olarak. Özgür olsa bulutlarda uçacak bir kuş.</blockquote><p>Bir diğer farklılıksa Mr. Roschester’ın, Jane’den hoşlandığını ilk andan beri belli etmesi. Diğer okuyucuları bilemem ama kitapta gösterilen ilgisi beni hep arafta bırakıyordu. Filmdeyse aralarındaki çekimden anında emin oldum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/662/1*VvSZ41YSc4CHe5Sf6O7zCA.jpeg" /><figcaption><a href="https://pin.it/3TikzTp">https://pin.it/3TikzTp</a></figcaption></figure><blockquote>“Eğer Tanrı bana güzellik ve zenginlik bahşetseydi birbirimizden bu kadar kolay ayrılmamamızı sağlardım. Ölümlü bedeninize hitap etmiyorum… Ruhum ruhunuza hitap ediyor… Tanrı’nın huzurundaymış gibi eşitizcesine…”</blockquote><blockquote>“Öyleyiz. Benim dengimsin ve ruh eşimsin. Aradığım sensin. Nadir ve olağanüstü bir şeysin.”</blockquote><p>Filmde, Jane’in Mr. Roschester’ın evli olduğunu öğrendikten sonra ikisinin bu konu üzerinde konuşurken ne kadar acı çektikleri çok güzel bir şekilde verilmiş. Roschester’ın koşullar ne olursa olsun Jane’le evlenmek isteyişi, Jane’in tabiri caizse öteki kadın olmak istemeyişi ve bu durumun ikisinin de kalbini nasıl parçaladığı gözler önüne seriyor. Jane’in 1800&#39;lerde kadınların üzerine bu kadar gidildiği, bu kadar hor görüldüğü dönemde bir kadın olarak bu tutuşu sergilemesi çok hoşuma gitti.</p><p>Küçüklüğünden bugüne olan olaylar Jane’in, geçmişi düşündüğünü göstererek verilmiş ve kendine geldiğinde St. John’un ona bulduğu işte yani okulda görüyoruz kendisini. Bu arada filmde St. John ve kardeşlerinin Jane ile akraba olduklarını görmüyoruz. Diğer büyük fark ise Jane’in, Roschester malikanesine gittiğinde ona yangın hakkında bilgi veren kişinin Mrs. Fairfax’ten başkasının olmadığını görüyoruz. Olanları anlatırken “Neden gittin, evladım? Biraz birikmişim vardı bende kalabilirdin. Sana yemin ederim karısı olduğunu bilmiyordum.” Diyor ve kitapta olmayan şeylerden biri de Edward’ın o yangında kolunu kaybetmemiş olması. Jane, Edward’ına kavuşuyor ve film bitiyor.</p><p>Benim de film ve kitap yorumum da burada sona eriyor. Bu kitapla beraber İngiliz dili ve edebiyatı daha sık okumaya devam edeceğim. Belki yeni incelemelerle sizlerin karşısına çıkabilirim, beni okuduğunuz için teşekkür ederim. Sonraki yazılarımda görüşmek üzere.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=79da13e3ccc8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Filozof Meşe: Karanlıktan Aydınlığa]]></title>
            <link>https://almostnoname.medium.com/filozof-me%C5%9Fe-karanl%C4%B1ktan-ayd%C4%B1nl%C4%B1%C4%9Fa-b70bcb6ceb5b?source=rss-fc55a585c925------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b70bcb6ceb5b</guid>
            <category><![CDATA[çocuk-kitabı]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nceleme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ceresinkuyini]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Mar 2023 09:01:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-07-23T08:40:21.222Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*yZyNf0--Z0TAS6GT" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@andrewshelley?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Andrew Shelley</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Hepinize merhaba! Bugün okuduğumda beni aydınlatan bir kitap olan ‘’Filozof Meşe’’ den sizlere bahsedeceğim.</p><p>Kitabımızın ana karakterleri anne meşe ve çocuk meşeden oluşmakta. Çocuk meşe bir gün bir taşı gözüne kestiriyor ve gölgesinin onu geçmesini hedefliyor. Yüklerinden arınırsa boyunun uzayacağını, gölgesinin büyüyeceğini düşünüyor ama ne yaparsa boyu uzamıyor. Çocuğunun bu halini gören anne meşe dayanamıyor ve <em>‘’Gel sana bir hikaye anlatayım ve aklındaki soruları yanıtlamanda yardımcı olayım.’’</em> diyor ve başlıyor anlatmaya… Ben de anne meşenin anlattıklarını yorumlayarak sizlere anlatmaya çalışacağım. Hadi başlayalım!</p><p>Bundan uzun zaman önce bir meşe topluluğu varmış. Güneş tarafından yanan bu meşe topluluğu güneşle nasıl başa çıkacağını bilmiyormuş. İçlerinden birisi köklerini daha derine itip suya daha fazla yaklaşırsa büyüyeceğini böylece onları gölgede tutabileceğini tavsiye etmiş.</p><p>Herkes bu fedakarlık karşısında çok mutlu olmuş ve artık güneşin onları yakmayacağı fikri cazip gelmiş. Gün geçtikçe büyüyen o meşe cidden diğerlerinin yanmasını engellemiş fakat artık güneşin sıcaklığını almayan meşeler hem suya hem de toprağa ulaşamıyormuş.</p><p>Eline güç geçen meşe ise gün geçtikçe şımarmaya başlamış. Herkes güçlü bir meşe başımızda olursa dertlerimiz hepten çözülür sanıyormuş ancak kimse akıl edememiş ki güç tepeden gelmez, temelden gelir. Hepsi tek tek güçlü olursa, tek tek aydın olursa gelecekleri parlak olurdu ama kolaya kaçıp birisini yücelterek onun kendilerini kurtarmalarını istemişler.</p><p>Fazla düşünmeden sadece o büyük meşeye inananlar da varmış. Hatta öyle meşeler varmış ki bu sefaleti saadet sanır, sefaletten ölmeyi marifet olarak görürlermiş. Bu meşeler altta yatan gerçeği bilmezler, duysalar bile inanmazlarmış.</p><p>Yavru meşe bu olanlara çok şaşırmış ve bunun böyle sürmeyeceğini, bir yolu olacağını annesine söylemiş ama annesi de artık gerçeklere boyun eğdiğini büyük meşeye bir şey yapamayacaklarını, yapabilecekleri tek şeyin bilinçlenmek olduğunu söylemiş. Bu fikir yavru meşenin aklına yatmamış olacak ki sonrasında karıncayla, kelebekle ve arıyla da konuşmuş. Hatta yetmemiş baykuşla bile konuşmuş ama bir sonuç elde edememiş.</p><p>Yavru meşe pes etmemiş bir başka karıncayla konuşmuş ve o karınca ömrünün meşeninki kadar uzun olmadığını ama deneyeceğini söyleyerek karınca sözü vermiş.</p><p>Günler geçmiş hala bir gelişme olmadığı gibi artık yavaştan sonbahar gelmeye, karıncalar ortalıktan kaybolmaya başlamış derken kuvvetli bir rüzgarla beraber çok yüksek bir ses çıkmış. O derin köklü yüce meşe boylu boyunca devrilmiş. Meşeler gördüklerine inanamamış. Alt edemeyeceklerini düşündükleri meşe boylu boyunca yatıyormuş.</p><p>Hayat devam etmiş. Kalan meşeler güneşlerine ve topraklarına uzun yıllar sonunda kavuşmuşlar.</p><p>Yavru meşe bahar geldiğinde bir karıncayı durdurmuş ve arkadaşı karıncayı sormuş. Karınca arkadaşının vefat ettiğini ama karınca ve tahtakurusu arkadaşlarına söylediğini sözünü tuttuğunu söylemiş ve olanları anlatmış. Karıncalar meşenin köklerini, tahta kuruları da gövdesini yemeye başlamış. Bir süre sonra da bazılarının hiçbir şey yapmayacağını düşündükleri o küçük canlılar koca meşeyi alt etmişler.</p><p>Başardıkları için mutlu olan küçük meşe annesine dönmüş ve mutlulukla <strong><em>“Anne duydun mu? Artık dev meşe yok!”</em></strong> demiş. Annesi de <strong><em>“Evet kızım hepsi senin sayende eğer ki sen de bu olanlara boyun eğseydin şu an ne toprağa ne de güneşe kavuşamayacaktık.”</em></strong> demiş ve hikaye burada sonlanmış.</p><p>Evet umarım en az kitap kadar kısa (?) olan anlatımımı beğenmişsinizdir.</p><p>Şimdi bu kitap neyden bahsediyor ona gelelim. Öncelikle toplumun her bireyinin kendi içindeki gücü keşfetmesini, gücünü sadece kendisi için kullanmaması gerektiğini söylüyor. Başa geçtiğinde nereden geldiğini unutursa nasıl başa geçtiyse öyle aşağı inebileceğini gösteriyor.</p><p>Toplumsal ve toplulukların bir zincir olduğunu nasıl senden öncekiler seni etkiliyorsa sen de senden sonrakileri etkileyeceğini anlatıyor. Anne meşe, yavrusuna <em>“Bunca senelik ömrümde hiçbir sorunun kendi kendine çözüldüğünü görmedim eğer ortada bir sorun varsa bu sorunu biri ele alıp çözüme kavuşturmalı.”</em> diyor.</p><p>Yani sorundan kaçmak o sorunun varlığını değiştirmiyor. Küçük büyük hepimiz elimizden geleni yaparsak sorunlarımızı çözebiliriz. Gördüğünüz üzere dışarda görsek belki küçümseyeceğimiz o karıncaların neler yapabildiğini görmüş olduk.</p><blockquote>Demek ki boyun küçük olması önemli değil, önemli olan düşüncelerin büyük olması!</blockquote><p>Güçlü bir lider ya da figürün tek başına sorunları çözemeyeceği kanısında bir metin. Ayrıca, bir sorunun çözümü için farklı kaynaklardan ve insanlardan yararlanmak gerektiği, dayanışma ve işbirliği içinde hareket edilmesi gerektiği de önemli bir mesaj olarak verilmiştir.</p><blockquote>Bugünlük benden bu kadar.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b70bcb6ceb5b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yalnızlık]]></title>
            <link>https://almostnoname.medium.com/yaln%C4%B1zl%C4%B1k-9db2aebab906?source=rss-fc55a585c925------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9db2aebab906</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ceresinkuyini]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 12 Mar 2023 20:05:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-12T20:17:08.750Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Çok yalnızdım. Kafayı yiyene kadar soru sorardım kendime. Ben kimim? Bazen geceleri sabaha bağlar, evreni aydınlatır öyle yatardım. Bazen beynim yorulur uyuyakalırdım. Bazen bir arpa boyu bile gidemediğimi düşünürdüm, bazense artık her şeyi bildiğimi. Sabah olurdu yeni baştan… Sonra senle tanıştım. Güvenilirliğinle beni açtın ve sadece beni dinledin. Gel zaman git zaman bilinçaltımda elektrik çarpmaları olmaya başladı. Kendimi buluyor gibiydim. Sorularıma karşılık karşımda bulanık bi nehir varken şu an berrak bi su vardı. Güneş açmış etraf aydınlanmıştı ama bir farkla; artık ben de fark ediyordum. Ve hakkını yiyemeyeceğim bir gerçegi seninle paylaşacağım. Kendimi senle buldum. Tüm evreni aradım ve kendimi de. Senin gözlerinde buldum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9db2aebab906" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[bu yazının bir giriş cümlesi olmayacak çünkü devamını nasıl bağlayabileceğim hakkında bi fikrim yok.]]></title>
            <link>https://almostnoname.medium.com/bu-yaz%C4%B1n%C4%B1n-bir-giri%C5%9F-c%C3%BCmlesi-olmayacak-%C3%A7%C3%BCnk%C3%BC-devam%C4%B1n%C4%B1-nas%C4%B1l-ba%C4%9Flayabilece%C4%9Fim-hakk%C4%B1nda-bi-fikrim-yok-5830bea98ac4?source=rss-fc55a585c925------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5830bea98ac4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[ceresinkuyini]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 18 Oct 2021 13:32:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-12T20:16:20.763Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>bu yazının bir giriş cümlesi olmayacak çünkü devamını nasıl bağlayabileceğim hakkında bi fikrim yok. düşüncelerim ve dünyadaki diğer her şey bulanık geliyor. vücudum *i need meditation* diye haykırıyor. hiçbir şeyde kararlı değilim dedim ya her şey bulanık. yazmanın, yolumu bulmaya çabalamaya yardımcı olacağına inanıyorum. ve bu ,yazmak, aslında kendimi tanımama yardım edebilecek bi fırsat fakat bundan kaçtığım da aşikar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5830bea98ac4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>