<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Anıl Keskin on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Anıl Keskin on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@anl.keskin1967?source=rss-3eba5cc225b3------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*5d_Pq6_QIwZ3FZm5k_K4DQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Anıl Keskin on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@anl.keskin1967?source=rss-3eba5cc225b3------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 15:11:32 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@anl.keskin1967/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Kıyı’dan İlk Yolculuk]]></title>
            <link>https://medium.com/@anl.keskin1967/k%C4%B1y%C4%B1dan-i%CC%87lk-yolculuk-a07297d61009?source=rss-3eba5cc225b3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a07297d61009</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 27 Sep 2017 21:02:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-27T21:04:11.449Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yrqbHOJnJYIPuRoX0jaohA.jpeg" /></figure><p>Trabzon’un tam ortasında sahilde küçük bir mahalle Faroz. Ortasından geçen sahil yolu mahalleyi ikiye bölmüş. Yolun güneyinde kalan kısma doğru elimde fotoğraf makinem ile ilerliyorum. Sağında ve solunda eski yıkılmaya yüz tutmuş binalar olan dar bir sokaktan geçiyorum. Havanın soğuğuna aldırış etmeden futbol oynayan çocuklarla karşılaşıyorum.</p><p>Mahallenin iç bölgelerine doğru ilerliyorum. Tarihi bir Rum konağı karşılıyor beni. Daha yeni restore edildiğini önünde duran inşaat malzemelerinden anlıyorum. Yağmur bir anda bastırıyor. Bende ıslanmamak için konağın önünde ki derme çatma barakaya sığınıyorum. Beş on dakika içinde yağmur kesiyor.</p><p>Yoluma devam ederken “uzun uşak bir bak bakayım bana” diye bir ses duyuyorum. Dönüp “buyur dede” diyorum. Dede, başında kalpağı olan, özenli giyinmiş, 80 yaşının üzerinde gibi görünen biri. Yürümekte oldukça zorlandığını görüyorum. Benden kendisine yardım edip, sahildeki kahvehaneye götürmemi istiyor. Bende koluna giriyorum hemen. Ağır adımlarla yürüyoruz. Bir süre sonra kahvehaneye varıyoruz. İçeri girerken kapının alçak olmasından dolayı eğilmek zorunda kalıyorum. Daha ilk dakikadan içeridekilerin dikkatini çekmeyi başarıyorum. Dedeyi sobaya yakın bir masaya oturtup kendimde yanına kuruluyorum. Dede, “bana bir kahve habu uzun uşağa da bir çay ver diyor” kahveciye. Kahveci, kirli sakallı, renkli gözlü, başında Trabzon’da “gugul” diye tabir edilen balıkçı beresi olan biri. Dede, sonra bana dönerek “boyun uzun ama sen daha benim gözümde küçüksün, küçükler kahve içmez sen o yüzden çay iç” diyor. Gözüm bir anda kahvehanenin içindeki Trabzonspor posterlerine kayıyor. O kadar fazlalar ki ister istemez insanın dikkatini çekiyor. Aklıma bir anda dedeye ismini sormadığım geliyor. İsmini soruyorum ve Cafer olduğunu öğreniyorum. Cafer Dede’yi daha iyi tanımak adına göz ucuyla baştan aşağı inceliyorum. İlgimi cebinden hafifçe görünen altın rengi bir şey çekiyor. Cebine baktığımı anlıyor. Hemen çıkarıyor cebindekini. Çıkardığı şeyin Kore Savaşı Gazi Madalyası olduğunu görüyorum. Daha yakından bakmak için istiyorum ama vermiyor. Hemen cebine geri koyuyor. “Başındaki kalpaktan anlamam gerekirdi”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*1V9ISqJk9WuI4HmYhX17oQ.jpeg" /></figure><p>Cafer Dede’ye, “sen bilirsin buraları dede, şimdi ki hali mi güzel yoksa eski halimi?” diye soruyorum. “O da çok bozuldu buralar it, çakal doldu her yer” diyor. Ceketinin iç cebinden çıkardığı Maltepe sigarasını, üzerinde Osmanlı Tuğrası olan gümüş çakmağıyla yakarak başlıyor anlatmaya, “eskiden deniz bu kahvenin önüne kadar gelirdi” Eliyle 2–3 metre ileriyi işaret ederek. “Benim taka şu ağacın olduğu yerde dururdu. Sonradan doldurdular buraları yol yaptılar” diyor…</p><p>Cafer dede eskilerden dem vuruyor sürekli. Gençliğini mi yoksa gençliğinde ki Trabzon’u mu özlüyor bilinmez… “Buranın milleti önceden hep balıkçılık yapardı. Mahallenin delikanlı abileri vardı. Bende gençliğimde az kollamadım buraları. Yabancı kimseyi sokmazdık bu mahalleye. Şimdilerde mahallenin adını bile değiştirdiler. Güzelim Faroz ne yaptı onlara da adını değişip Yalı Mahallesi yaptılar” diyor.</p><p>Ezan okunuyor ve Cafer dede bir anda ayaklanıp kahveciye, “çay ile kahveyi benim hesaba yaz, aman ha sakın torunumdan para alma, ben namaza gidiyorum” diyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a07297d61009" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gelidonya’nın son fenercisi]]></title>
            <link>https://medium.com/@anl.keskin1967/gelidonyan%C4%B1n-son-fenercisi-f08d5b2a727d?source=rss-3eba5cc225b3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f08d5b2a727d</guid>
            <category><![CDATA[ktuinsan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 04 Mar 2017 17:17:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-04T21:52:26.044Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/1*OppKxsGp9t5k9cquI8sNKg.jpeg" /></figure><p>Gelidonya Feneri, Antalya’nın en güney ucunda… Fener, 72 yıldır, üç nesil, Demir ailesine emanet. Aile üyeleri, yürüyerek bile zor ulaşılan fenerde tam 67 yıl geçirdi. Son dönemde ise teknolojinin ilerlemesiyle kontrol uzaktan sağlanıyor. Ama fenerin bakımını yine Demir ailesinin son ferdi Mustafa Demir yapıyor. Mustafa Demir, en yakın köyün 10 kilometre uzakta olduğu ıssız bir fenerde büyümenin, yaşamanın nasıl olduğunu anlattı.</p><p>Bilinen adıyla “Gelidonya” resmi adıyla “Taşlık Burnu Feneri”, 80 yıldır denizcilere rehberlik yapıyor. Antalya’nın en güney noktasında bulunan Gelidonya Burnu’ndan ismini alan fener, 1936&#39;dan beri aralıksız çalışıyor. 72 yıl boyunca, üç nesildir fenerin bakımını yapan Demir ailesininin fertleri, tam 67 yılını yürüyerek bile zor ulaşılan bu fenerde geçirdi. Ailenin ilk fenercisi Ali Demir, 28 yıl fenerin bakımını yapmış ve emekli olmuş. Hasan Demir, babasından devraldığı feneri, 28 yıl boyunca çalıştırıp, oğlu Mustafa Demir’e devretmiş. Mustafa Demir, fenerde yaşamanın sanıldığı kadar kolay olmadığını anlatıyor:</p><p><em>“Çok uzun yıllar burada kaldım. Hayatım burada geçti. Babam buraya bebekken geliyor, burada büyüyor. İşi burada devralıyor. Burada yol yok, elektrik yok, suyumuz yok. Burası mahrumiyet bölgesi. Dışarıdan gelen birisi için burası çok güzel. ‘Manzarası güzel, çok güzel yerde yaşıyorsunuz’ diyorlar, ama gelin de bize sorun. Burada 24 saat kalmak çok zordu. Şiddetli, fırtınalı havalarda kapıyı açmakta bile zorlanırdık. Kışın bir fırtına olur, bir hafta dışarı çıkamazsın rüzgârdan.”</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f08d5b2a727d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[70 yaşında, evin geçimi onun ‘ellerinde’]]></title>
            <link>https://medium.com/@anl.keskin1967/70-ya%C5%9F%C4%B1nda-evin-ge%C3%A7imi-onun-ellerinde-e931f9d5403d?source=rss-3eba5cc225b3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e931f9d5403d</guid>
            <category><![CDATA[ktuinsan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 04 Mar 2017 17:11:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-04T17:32:30.858Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Gülten Elgün, üçü görme engelli 10 çocuğu için sokakta çiçek satıyor. Sert kış koşullarında üşüyen Elgün’ün tek isteği, küçük de olsa bir kulübe.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KDcbo-18P3oE-pI3Cx-d0w.jpeg" /></figure><p>Elgün ailesi, kalabalık. 10 çocuklu. Üçü görme engelli. Aile, İstanbul Çatalca’da yaşıyor. Evin geçimi tek bir kişinin üstünde. 70 yaşındaki anne Gülten Elgün, ailesinin ihtiyacını çiçek satarak karşılamaya çalışıyor.</p><p>Ancak kış koşullarında çiçek satmak hiç de kolay değil. Gülten Elgün’ün tezgâhı Beylikdüzü’nde. Her gün ekmeğini çıkarmak için 45 dakika yürümek zorunda.</p><p>Üç kızıyla birlikte aynı çatının altındalar, diğer çocuklarıyla ayrı… Onlar da görme engelli. Sokak müzisyenliği yapmaya çalışıyorlar ama zabıtalar izin vermediği için onların da ekmek parasını anne Gülten Elgün karşılıyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e931f9d5403d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Köye ‘gogle’ geldi]]></title>
            <link>https://medium.com/@anl.keskin1967/k%C3%B6ye-gogle-geldi-579416459954?source=rss-3eba5cc225b3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/579416459954</guid>
            <category><![CDATA[ktutoplum]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 04 Mar 2017 16:57:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-04T22:00:39.835Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/1*jU0RMb08oC7aLFB1W76jAw.jpeg" /></figure><p>Genç bir gönüllü, bir gün çocuklara bilgisayar yazılım eğitimi vermek için Afyonkarahisar’ın Yenibelkavak köyüne gitti. Sonrasında kendini, köyün 25 ile 71 yaş arasındaki kadınlarına internet eğitimi verirken buldu. Kadınlar, ilk kez internetle tanışıyordu… Şimdi internetten örgü, pasta tarifi buluyor, hastane rendevusu alıyorlar. Bunu duyan komşu köyden de talep var.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=579416459954" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gürcüler ‘çay’a geliyor]]></title>
            <link>https://medium.com/@anl.keskin1967/g%C3%BCrc%C3%BCler-%C3%A7aya-geliyor-27a5b539ef5?source=rss-3eba5cc225b3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/27a5b539ef5</guid>
            <category><![CDATA[ktutoplum]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 04 Mar 2017 16:39:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-04T21:53:28.287Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/1*On83OHB_x_xd52cHoZBGZQ.jpeg" /></figure><p>Doğu Karadeniz’deki birçok çaylıkta, Tiflis ve Batum’dan gelen Gürcü işçiler çalışıyor. Çaylık sahipleri, çalıştıracak işçi bulamadıklarını söylüyor, “Gürcüler olmazsa, çoğu bahçede çay hasadı yapamayız” diyor.</p><p>Trabzon, Rize ve Artvin’de yılın ikinci çay hasadı bugünlerde yapılıyor. Son yıllarda birçok çaylıkta, Gürcistan’dan gelen işçiler çay topluyor. Bölgedeki çaylık sahipleri Gürcüler olmasa çoğu bahçede çay hasadının yapılamayacağını anlatıyor. Ülkelerindeki işsizlik nedeniyle Türkiye’ye hasat dönemlerinde gelen Gürcü işçiler ise kazançlarından memnun.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FcFNHpjHpmhc%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DcFNHpjHpmhc&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FcFNHpjHpmhc%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/462139dfeb67c85eafe9707865f6f643/href">https://medium.com/media/462139dfeb67c85eafe9707865f6f643/href</a></iframe><p><strong>“Çay toplamasını burada öğrendim”</strong></p><p>Rize’de yağmurlu bir pazar sabahı… Yamaçlar, yol kenarları, evlerin dört bir yanı çaylık. Birçok bahçede, Gürcistan’ın Batum ve Tiflis şehirlerinden gelen Gürcüler çay topluyor. Sadece bu yıl değil, son yıllarda her hasat zamanı geliyorlar. Çay bahçesinin büyüklüğüne göre çalışan işçi sayısı da değişiyor.</p><p>Resan Mamurade, 33 yaşında. Son sekiz yıldır, Rize’de aynı çay bahçesine geliyor:</p><p><em>“Batum’dan geliyorum. Yılda üç sefer gelip, 20’şer gün kalıp, dönüyorum. Ülkemde işsizlik olmasaydı gelmeyi düşünmezdim. Buraya gelmeden önce çay toplamasını da, Türkçe’yi de bilmiyordum. Kendi kendime öğrendim. Sabah 6’da kalkıyorum. Hava şartları iyiyse akşam 6’ya kadar çalışıyorum. Bir günde 450–500 kilo çay topluyorum. Yağmurlu havalarda çayı kesmek daha kolay oluyor. Daha fazla toplanıyor.”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/1*433oTXwgTMZRDZZB0YIAvQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=27a5b539ef5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Adana, çekil aradan!”]]></title>
            <link>https://medium.com/@anl.keskin1967/adana-%C3%A7ekil-aradan-f8808217c561?source=rss-3eba5cc225b3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f8808217c561</guid>
            <category><![CDATA[ktukultur]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Keskin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 04 Mar 2017 16:30:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-04T21:55:08.651Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/1*vjRuUhIaWzUpytqjfRJPWQ.jpeg" /></figure><p>Şehirlerarası ve milletlerarası görüşmeler için saatlerce sıra beklendiği, telefonların zengin evlerde olduğu günlerin simge cümlesiydi, “Adana, çekil aradan!” Arkadaş ve dost muhabbetlerine de espri malzemesi olmuş bu cümle, neredeyse 50 yıldır duyulmuyor. Yarım asırda iletişim teknolojisi çok gelişti, hayatımıza akıllı telefonlar girdi. 60&#39;lı yıllarda manuel telefon santralinde santral memuru olarak çalışan İclâl Karçe’yle, iletişimin geçirdiği süreçte bir yolculuk yaptık, bu sürecin insan ilişkilerine nasıl yansıdığını konuştuk.</p><p>Salonun en görünen yerinde. Girişte sağda. Ona ayrılan fiskosun üzerinde. Tek başına. Ekibin diğer üyeleri yok. Kalem de, not defteri de çoktan çekmecede uykuda. Ona kucak açan bir tek beyaz dantel. Belli ki uzun zamandır ne arayanı var ne de arananı. Eski debdebeli günler artık geride kaldı.</p><p>İster çevirmeli, ister tuşlu, isterse daha da geriye gidelim, manuel santralli dönemlerdeki yeri kalmadı telefonların. Bir dönem, uğruna saatlerin harcandığı, adların yazıldığı, uzun kuyrukların oluştuğu bir araç, bir ihtiyaçtı. Evlere geldiği dönemde de, parmaklar özellikle akşam saatlerinde işlemeye başlardı. Karşı taraf da buna karşılık aynı saatlerde evde hazır beklerdi. Tek bir ‘ALO’ demek için ne büyük incelik…</p><p>Sabit telefonun tahtı, önce cep telefonlarıyla daha sonra da akıllı telefonlarla sallandı. Akıllı telefonlar, hayatın her yerinde. Evde, işte, hatta uyku arefesindeki 3–5 dakikada. Genç kuşak için sorun yok. Hatta günlük hayatın bir parçası.</p><p>Peki, eski kuşak için durum aynı mı?</p><p>60’lı,70’li yıllarda PTT’de manuel santral memuresi olan İclâl Karçe, şu anki durumdan hiç memnun değil. Eski ile bugünü karşılaştırıyor. Ona göre eski zordu, karmaşıktı ama her şey daha sakin ve sıcaktı.</p><p>İclâl Karçe, akıllı telefonların insanları esir aldığı ve iletişimi engellediği düşüncesinde. Aynı çatı altında bile sohbetin artık mümkün olmadığını söylüyor. Bayram ve kandillerde gelen mesajlara ayrı bir tavır geliştirmiş durumda. “Kimse kimseye hâl hatır sormaz oldu” diyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/1*_w70nwzGP_7jLF9MuhvwwA.jpeg" /></figure><p><strong>“Zor ve karmaşık yıllar”</strong></p><p>İclâl Karçe, 1951 doğumlu. PTT’ye 18 yaşında girdi. Kurumda 25 yıl 6 ay çalıştı. 1995’te telekomünikasyon ve posta hizmetlerinin birbirinden ayrılmasıyla resmi olarak Türk Telekom emeklisi oldu.</p><p>Erzurumlu bir ailenin kızı. İçine kapanık, utangaç, sıkılgan. Kalabalık ortamlara girme konusunda sıkıntı yaşayan bir genç kız. Çalışma yaşına geldiğine karar verdiğinde komşuları, annesi Zafer Hanım’a, İstanbul Sirkeci’deki Büyük Postane’de santral memurluğu için açılan sınavlardan bahsediyor. Sadece kadınların çalışıyor olması hem kendisini, hem de annesini teşvik ediyor.</p><p>Santral memurluğuna başlaması, 21 Ocak 1969. Hayatında telefonla da ilk kez o tarihte tanışıyor, telefonu ilk kez eline o tarihte alıyor. Telefon, tabii o zaman lüks. Sadece zenginlerin evinde var.</p><p>60’lı, 70’li yıllar Türkiyesi’nde telefon alt yapısı sıkıntılı. Manuel santraller var. Şebeke de sınırlı, hat da. Görüşmeler için taleplerin yapıldığı, evde telefonu olmayanların Sirkeci Postanesi’nde uzun kuyruklar oluşturduğu dönemler.</p><p>İşte böyle bir dönemde masaya oturdu İclâl Karçe. Bilinmeyen numaralar, şehirlerarası hatlar gibi servislerde çalıştı.</p><p>“S<em>enelerce biz bununla abonelere cevap verdik. Bu sistemde tam 12 yıl çalıştım. İşe girdiğimde, büyük bir salona girdiğimizde pozisyonlar vardı. Biz bunlara pozisyonlar diyoruz. Lambalar yanıyordu hep. Lambalar yanıyor, fişlerle apellere giriyoruz. Karşımıza Bursa, İzmir, Ankara çıkıyordu. ‘İstanbul bana şu numarayı verebilir misin?’ diyordu. Meselâ atıyorum, Diyarbakır yanıyor. Apeli giriyorduk, kulaklık var başımızda. ‘Diyarbakır, buyur.’ ‘İstanbul, bana şu şu numarayı verir misin?’ diyordu. Tuşlarla çeviriyorduk. Konuşma başladıktan sonra aradan çıkıyorduk.”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/1*smcfvqYjyA8j6_g-nbh_Iw.jpeg" /></figure><p><strong>“Adana, çekil aradan!”</strong></p><p>Yoğun bir mesaiyle geçen yıllar. Aboneleri de mutlu etmek kolay değildi. Telefon görüşmeleri sırasında yaşanan sıkıntılar, doğrudan santral memurlarına fatura ediliyordu. Karçe, “Adana, çekil aradan!” cümlesinin hikâyesinin de yine böyle bir zamanda ortaya çıktığını anlatıyor.</p><p><em>“Şimdi ben, Adana’dan Ceyhan veya Osmaniye’yi istemişim. Adana bana Osmaniye’yi veriyor. Ben konuşurken başka Adana memuru giriyor, Osmaniye’den numara alacak. ‘Adana girme araya, ben İstanbul, görüşüyorum, girme. Yıldırım konuşmam var, acelem var, çık aradan Adana!’ diyorum, o bana bağırıyor, ’10 dakika oldu, 25 dakika oldu’ diye. Bu arada kavga çıkıyor, kanalı kesiyor. Şeflerimizi devreye girerdi. Karışık, ama çok zevkliydi. Eski günleri çok özlüyorum, keşke o haberleşmeler olsaydı.”</em></p><p>Karçe, dünle bugünü rahatlıkla karşılaştırabiliyor. Dün için karmaşık ve zordu diyor. Bugün için de akıllı telefonların hayatımızı esir aldığını ifade ediyor. Ona göre, teknoloji gelişti ama insan ilişkileri koptu.</p><p><strong>“İnsanlar koptu birbirinden”</strong></p><p>Eski günleri özlüyor. Mesafelerin, iletişime engel olmadığı zamanları… İclâl Karçe, evdeki telefonunun çalmamasından dert yanıyor. “Sıcak sohbetlerin yerini mesajlaşma aldı” diyor. Bayram ve kandillerde gelen mesajlara ayrıca tepkili.</p><p><em>“O zaman tabii, haberleşme çok zordu. Niye zordu? İnsanlar çok sıra bekliyorlardı. Sabahleyin yazılıyor, akşama kadar bekliyor, yine çıkmıyor, iptal oluyordu konuşmaları. Şimdi hiç gerek yok. Basıyorsun, anında dünyanın neresinde olursa olsun istediğiniz kişiyle konuşuyorsun. Şimdi kolay, ama ben o yılları özlüyorum.</em> <em>İnsanlar birbirine yakındı, sıcaktı. Şimdi haberleşme kolay olunca birbirinden koptu, uzaklaştı yani.”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/1*RQY11w0y8AO9Bw-q5FDw0g.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f8808217c561" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>