<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Tezer Aktay on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Tezer Aktay on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@anlattezercik?source=rss-a74d60188c59------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*I8yHUl2bnQQw6qBeYZKSkw@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Tezer Aktay on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@anlattezercik?source=rss-a74d60188c59------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 05:12:11 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@anlattezercik/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Alien: Romulus]]></title>
            <link>https://anlattezercik.medium.com/alien-romulus-70cf30a0ad29?source=rss-a74d60188c59------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/70cf30a0ad29</guid>
            <category><![CDATA[xenomorph]]></category>
            <category><![CDATA[romulus]]></category>
            <category><![CDATA[space]]></category>
            <category><![CDATA[aliens]]></category>
            <category><![CDATA[ripley]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tezer Aktay]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 20 Feb 2025 02:08:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-02-22T11:27:15.292Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bunca yıl sonra, Xenomorph dehşetini tekrar iliklerimize kadar hissettiren bir film izlemek gibisi yok. “Alien: Romulus”, serinin o klasik izbe gemilerde, karanlık koridorlarda hayatta kalma ruhunu geri getiriyor. Benim gibi orijinal “Alien” ve “Aliens” filmlerindeki o gerilim dolu atmosferi sevenler için tam bir ziyafet.</p><p>Peki bu film, serinin neresine oturuyor? “Alien: Romulus”, orijinal 1979 filmi ile 1986’daki “Aliens” arasına yerleşen, serinin son filmi. Yani bu hikâye, Ripley’li döneme girmeden hemen önce geçiyor. Ne David’in “Ben Tanrıyım” tripleri var, ne de mühendisler. Bu tamamen hayatta kalma içgüdülerinin konuştuğu bir Alien hikayesi.</p><p>Orijinal serideki klasik hayatta kalma / aksiyon temasını seviyorum ben. O yüzden “Alien: Romulus”u da çok sevdim. Prometheus ve Covenant filmlerindeki “Nereden geldik? Nereye gidiyoruz?”, “Bizi kim yarattı?”, “Her şey nasıl başladı?” felsefelerinden ziyade daha çok sarıyor beni.</p><p>Romulus’ta bir beğendiğim şey ise birçok bilimkurgu filmindeki çok steril, beyaz, alüminyum folyo gelecek tasvirinden ziyade, gerçekçi, paslı, makul bir gelecek izletmesi. Kafaya yatan. Gerçi genel olarak Alien serilerinin dili bu sanırım ve bu çok hoşuma gidiyor.</p><p>Filmde “akıllara ziyan kötülükte” iki sahne vardı. İzleyenler zaten direkt hangi iki sahne olduğunu anladı bile. İkisi de yarıdan sonra, sonlara doğru. Yahu kimse demedi mi? “Aga bu nedir?” Tertemiz 4 yıldızlık filmi, iki çok kötü Flash TV sahnesi ile 2,5–3 yıldıza düşürmüşler. Çıldırmamak elde değil.</p><p>Dünya tasviri, yaratılan atmosfer, renkler, sinematografi üst düzey filmde. Çok çok hoşuma gitti. Ekibin bir tık Stranger Things çağrışımını da başarılı buldum.</p><p>Yapay zeka beyfendinin sürekli kakası varmış gibi olan yüz ifadesine hiç anlam veremedim. 2140’ta bile olsak kimse o kadar anlamsız bakan, mimikli bir android yapmaz diye düşünüyorum.</p><p>Filmin sonunda insan-Xenomorph melezi yaratığı canlandıran kişi yaklaşık 2,31 metre boyundaki Rumen eski basketbolcu Robert Bobroczky’miş. Yani şimdi Allah’ın yarattığı varlık eleştirilmez tövbe haşa ama arkadaşa sadece makyaj yapmak yeterli olmuş.</p><p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=HhN4eMDqyrg&amp;t=2s">https://www.youtube.com/watch?v=HhN4eMDqyrg&amp;t=2s</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=70cf30a0ad29" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kötü kişilerin iyi işleri.]]></title>
            <link>https://anlattezercik.medium.com/k%C3%B6t%C3%BC-ki%C5%9Filerin-iyi-i%C5%9Fleri-01ba161f4f7b?source=rss-a74d60188c59------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/01ba161f4f7b</guid>
            <category><![CDATA[cartoon-network]]></category>
            <category><![CDATA[eric-gill]]></category>
            <category><![CDATA[emrah-serbes]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tezer Aktay]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Aug 2024 15:23:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-08-05T15:47:10.403Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kötü birinin iyi işi alkışlanır mı? Yaratıcı işleri, yaratan kişinin karakterinden bağımsız mı ele almalıyız? Yoksa ürün ve yaratıcı bir bütün müdür? Bu sorular, sanat ve ahlak arasındaki ilişkiyi sorgulayan önemli meselelerdir. Sanat eserlerinin kendi başlarına değerlendirilmesi gerektiği düşünülebilir, çünkü bir eserin estetik değeri, yaratıcısının kişisel ahlaki nitelikleriyle doğrudan ilişkili olmayabilir. Ancak, bir eseri yaratan kişinin karakteri, eserle ilgili algılarımızı ve değerlendirmelerimizi etkileyebilir.</p><p>Sanatın doğası gereği, eserler genellikle yaratıcılarının kişisel deneyimlerinden ve değerlerinden izler taşır. Bu nedenle, bir eseri tamamen yaratıcısından bağımsız olarak ele almak zor olabilir. Bir sanatçının kişisel yaşamı ve ahlaki değerleri, eserlerine dair algılarımızı şekillendirebilir. Bu, özellikle sanatçının ciddi ahlaki veya yasal hataları olduğu durumlarda daha belirgin hale gelir. Eserleri değerlendirirken estetik ve etik boyutları bir arada düşünmek, sanatın ve yaratıcı endüstrilerin sıkça tartışılan bir konusudur.</p><p><strong>Eric Gill</strong> Britanyalı bir heykeltıraş ve yazı karakteri tasarımcısıydı. Birçok yazı tipi tasarlamıştır. En popüleri ise hepimizin bildiği Gill Sans’tır. Gill’in tasarladığı çok güzel fontlar ve yarattığı heykeller dışında bir özelliği daha var: Skandallar ve suçlarla dolu münasebetleri.</p><p>Sanatçı kızları, kız kardeşi ve köpeğiyle dinlemesi bile insanın midesini zorlayan uygunsuz münasebetlerde bulunmuş. Yaptığı tüm bu sapkınlıkları günlük tutarak kayıt altına almış. Midesi kaldıran ve kendine güvenen varsa Fiona Maccarthy’nin “Eric Gill: A Lover’s Quest for Art and God” kitabına bakabilir.</p><p><strong>Kyle Adam Carrozza</strong> başarılı bir animatör, çizer ve yazar. Kendisi en çok Cartoon Network’ün Mighty Magiswords projesinin yaratıcısı ve çizeri olarak biliniyor. İkinci planda kalarak katkıda bulunduğu projeler ise oldukça popüler: Animaniacs, Spongebob Squarepants: Sponge Out of Water, The Snoopy Show ve daha nicesi.</p><p>45 yaşındaki Carrozza, 20 Haziran 2024 Perşembe sabahı saat 7:30&#39;da California Burbank’taki evinde çocuk pornosu bulundurmaktan tutuklandı.</p><p>Çocuklara saatlerce izlettiğimiz bu kendini kanıtlamış, kaliteli çizgi filmin arkasındaki yaratıcı bir sapık.</p><p><strong>Ingvar Kamprad</strong> İsveçli bir iş insanı. 1943 yılında IKEA şirketini kurdu ve bu isim altında satış yapmaya başladı. IKEA kısaltması, adı ve soyadının baş harfleri (I.K.) ile büyüdüğü köy ve çiftlik adlarının baş harflerinden oluşur. Elmtaryd (E) ve Agunnaryd (A).</p><p>Kamprad IKEA markası altında kalem, cüzdan, resim çerçeveleri, saatler ve naylon çoraplar sattı. 1950 yılından sonra ise tamamen mobilyaya odaklandı.</p><p>1994&#39;te Nazi Per Engdahl’ın özel mektuplarının basına yansıdı. Kamprad’ın 1942’de Engdahl’ın Nazi grubuna katıldığı ve 1945’e kadar çeşitli para yardımlarında bulunduğu ortaya çıktı. Bu grup ile ilişkisini ne zaman bitirdiği ise belli değil. Kamprad’ın Engdahl ile olan arkadaşlığı 1950’ye kadar sürdü. Daha sonraları bu dönemi, hayatının en büyük hatası ve pişmanlığı olarak açıklayan Kamprad, tüm Yahudilerden ve IKEA çalışanlarından da birer mektupla özür diledi.</p><p>Aynı zamanda alkolik olduğunu kabul eden Ingvar Kamprad, bu durumunun artık kontrolü altında olduğunu açıkladı.</p><p>IKEA Bayrampaşa’ya gelen İsrailli turist sosisli sırasında beklerken bunların kaçının farkındadır acaba?</p><p><strong>Emrah Serbes</strong>, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi’nin tiyatro bölümünün, tiyatro tarihi ve teorisi ana bilim dalından mezun oldu. Emrah Serbes’in ilk iki romanının kahramanı “Behzat Ç.” aynı isimle televizyon dizisi olarak uyarlandı ve yer yerinden oynadı.</p><p>22 Eylül 2017&#39;de İzmir-Aydın otoyolunda arkadaşı Kenan Doğru ile alkollü halde yolculuk yaparken bir araca arkadan çarptı. Çarptığı aracın sürücüsü Ayhan Özçelik ve 16 yaşındaki kızı Zeynep Özçelik öldü. Anne Nilgün Özçelik ise ağır yaralandı; daha sonra o da öldü. Olay sonrasında kazayı arkadaşı Kenan Doğru üstlendi ve medyada Emrah Serbes’in adı geçmedi.</p><p>Emrah Serbes, 28 Eylül 2017 tarihinde sosyal medya hesabından kazayı kendisinin gerçekleştirdiğini ve tutuklanan arkadaşı Kenan Doğru’nun suçsuz olduğunu itiraf etti.</p><p>Defalarca, çevire çevire izlediğim bir dizinin yaratıcısının istemeden de olsa katil olması beni çok ama çok üzüyor.</p><p>Kaynaklar:</p><p><a href="https://www.amazon.com/Just-My-Type-About-Fonts/dp/1846683025">https://www.amazon.com/Just-My-Type-About-Fonts/dp/1846683025</a></p><p><a href="https://www.cartoonbrew.com/law/cartoon-network-show-creator-kyle-carrozza-arrested-on-child-pornography-possession-charges-241930.html">https://www.cartoonbrew.com/law/cartoon-network-show-creator-kyle-carrozza-arrested-on-child-pornography-possession-charges-241930.html</a></p><p><a href="https://tr.wikipedia.org/wiki/Emrah_Serbes">https://tr.wikipedia.org/wiki/Emrah_Serbes</a></p><p><a href="https://www.bbc.com/turkce/haberler/2011/08/110825_ikea_founder_nazi">https://www.bbc.com/turkce/haberler/2011/08/110825_ikea_founder_nazi</a></p><p><a href="https://www.abebooks.com/9780525247357/Eric-Gill-Lovers-Quest-Art-0525247351/plp?ref_=ps_ggl_233274915&amp;cm_mmc=ggl-_-COMUS_ETA_DSA-_-naa-_-naa&amp;gclid=Cj0KCQjw8MG1BhCoARIsAHxSiQlNWbbPEtnHYI10_kOUfrI2iv6Djr3gm4NLbmqaUP3yLqHQ6Y5mtIwaAstMEALw_wcB">https://www.abebooks.com/9780525247357/Eric-Gill-Lovers-Quest-Art-0525247351/plp?ref_=ps_ggl_233274915&amp;cm_mmc=ggl-_-COMUS_ETA_DSA-_-naa-_-naa&amp;gclid=Cj0KCQjw8MG1BhCoARIsAHxSiQlNWbbPEtnHYI10_kOUfrI2iv6Djr3gm4NLbmqaUP3yLqHQ6Y5mtIwaAstMEALw_wcB</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=01ba161f4f7b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Godzilla Minus One]]></title>
            <link>https://anlattezercik.medium.com/godzilla-minus-one-b5bf73aee4ad?source=rss-a74d60188c59------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b5bf73aee4ad</guid>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[one]]></category>
            <category><![CDATA[godzilla]]></category>
            <category><![CDATA[japan]]></category>
            <category><![CDATA[minus]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tezer Aktay]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 15 Jun 2024 13:32:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-06-15T13:32:21.711Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Netflix’te yayınlanan “Godzilla Minus One” filmi, izleyicilere hem heyecan dolu hem de duygusal derinliği olan bir deneyim sunuyor. Bu film, Japon sinemasının yetenekli yönetmeni Takashi Yamazaki’nin son eseri. Takashi Yamazaki, bilim kurgu ve fantastik türlerdeki yeteneğiyle bilinen bir isimdir ve “Always: Sunset on Third Street”, “The Eternal Zero” ve “Stand by Me Doraemon” gibi önemli yapımlara imza atmıştır. Bu filmde de, yönetmenliği ve senaristliği üstlenen Yamazaki, izleyicileri bir kez daha büyülemeyi başarıyor.</p><p>Filmin başrollerinde Ryunosuke Kamiki, Minami Hamabe yer alıyor. Ryunosuke Kamiki, genç yaşına rağmen Japon sinemasında sağlam bir yer edinmiş bir aktör olup, “The Kirishima Thing” ve “Your Name” gibi başarılı yapımlarda rol almıştır. Minami Hamabe ise “Let Me Eat Your Pancreas” filmiyle büyük beğeni toplamış bir oyuncudur. Bu yetenekli oyuncu kadrosu, filmin duygusal derinliğini ve dramatik yapısını başarılı bir şekilde yansıtıyor.</p><p>Film, 2023 yılında çekildi ve yaklaşık 15 milyon dolarlık bir bütçeyle hazırlandı. Bu bütçe, özellikle özel efektlerin ve yüksek prodüksiyon kalitesinin sağlanması için kullanıldı. Filmin görsel efektleri, Godzilla’nın yıkıcı gücünü ve devasa varlığını etkileyici bir şekilde ekrana taşıdı. Özel efektlerin kalitesi muazzam seviyede. Bu kadar para basılan ve üzerine düşünülen özel efektler Godzilla’nın yarattığı kaosu gerçekçi bir şekilde hissetmemizi sağlıyor.</p><p>Film, Japonya’nın İkinci Dünya Savaşı’ndan hemen sonra yaşadığı kaosu ve yeniden inşa sürecini konu alıyor. Savaşın yıkıcı etkilerinden henüz kurtulamayan Japon halkı, bir yandan hayatta kalma mücadelesi verirken bir yandan da devasa bir canavar olan Godzilla’nın yarattığı yıkımla başa çıkmak zorunda kalıyor. Film, sadece bir canavar filmi olmanın ötesinde, derin duygusal ve toplumsal mesajlar taşıyor.</p><p>Bir canavar korkusunun dışında, aynı zamanda insanın direncini, umutlarını, pes etmeme çabasını anlatan bir hikaye var ortada. Dramatik sahneler ve karakterlerin yaşadığı duygusal dönüşümler, bize derin bir empati kurma fırsatı veriyor.</p><p>Müzikler de , bu duygusal atmosferi pekiştiren önemli unsurlardan biri. Ünlü besteci Naoki Sato’nun müzikleri, sahnelerin duygusal yoğunluğunu artırarak izleyicilerin filmle daha derin bir bağ kurmasını sağlıyor. Ayrıca <a href="http://suno.ai/">suno.ai</a> ile yaptığım Godzilla fanmade soundrack albümümü şuradan dinleyebilirsiniz. Bence güzel oldu :)</p><p><a href="https://suno.com/playlist/7212e766-e656-4f60-8a6f-88cf1a7131ff">https://suno.com/playlist/7212e766-e656-4f60-8a6f-88cf1a7131ff</a></p><p>Eğer Godzilla filmlerinin hepsi birer futbolcu olsaydı, bu film Ronaldo olurdu. Godzilla Minus One, Amerikan tarzı dümdüz ve çocuksu bir canavar filmi yerine, Japon kültürü, pişmanlıklar, çaresizlikler, savaş sonrası depresyon ve yıkım gibi birçok duygu durumunu harmanlıyor. Bu derin duygusal ve toplumsal temalar, filmi sadece bir eğlence aracı olmaktan çıkarıp bize 5 üzerinden 4 bir film izleme şansı veriyor.</p><p>Filmin yapım aşamasında, Takashi Yamazaki, birçok röportajda filmle ilgili detayları paylaştı. Bir röportajında, Yamazaki, “Godzilla’nın sadece bir canavar olmadığını, Japonya’nın savaş sonrası yaşadığı travmanın bir sembolü olduğunu” belirtti. Bu açıklama, filmin derin anlamını ve Godzilla’nın sadece bir yıkım aracı değil, aynı zamanda Japon halkının duygusal ve psikolojik durumunu yansıtan bir figür olduğunu gösteriyor.</p><p>Film hakkında ilginç bir bilgi de, yapım ekibinin Godzilla’nın özel efektlerini oluşturmak için yeni bir adını şu an hatırlamadığım yeni bir teknoloji kullanmış olması. Bu teknoloji sayesinde, Godzilla’nın hareketleri ve ifadesi daha gerçekçi ve etkileyici hale geldi. Ayrıca, filmin çekimleri sırasında gerçek mekanlar kullanılarak, savaş sonrası Japonya’nın atmosferi en ince ayrıntısına kadar yansıtıldı.</p><p>“Godzilla Minus One”, izleyicilere sadece bir film deneyimi sunmuyor, aynı zamanda insanlık ve direnişin gücüne dair önemli dersler de veriyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b5bf73aee4ad" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[In to the night]]></title>
            <link>https://anlattezercik.medium.com/in-to-the-night-d7a5ced5abed?source=rss-a74d60188c59------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d7a5ced5abed</guid>
            <category><![CDATA[netflix]]></category>
            <category><![CDATA[planes]]></category>
            <category><![CDATA[ayaz]]></category>
            <category><![CDATA[survive]]></category>
            <category><![CDATA[world]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tezer Aktay]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 11 May 2024 00:12:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-05-11T00:12:34.357Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Netflix’in dikkat çekici yapımlarından biri olan “Into the Night”, izleyicilere unutulmaz bir hikaye sunuyor. Dizinin yapımı 2020 yılında tamamlandı ve ilk sezonu 6 bölümden oluşacak şekilde yayınlandı. İkinci sezonu “eh işte” olan dizinin ilk sezonu Lost tadı veriyor. Netflix platformunda yayınlanan dizi, geniş kitlelere ulaşarak büyük bir ilgiyle karşılandı.</p><p>Dizide rol alan oyuncular arasında Pauline Etienne, Laurent Capelluto, Mehmet Kurtuluş, Jan Bijvoet, Ksawery Szlenkier, ve Babetida Sadjo gibi tanınmış isimler yer alıyor. Bu oyuncular, dizideki karakterlerle izleyicilere unutulmaz performanslar sergiliyorlar.</p><p>Dizi, güneşin ölümcül ışınlarından kaçmaya çalışan bir grup insanın dramatik hikayesini anlatırken, aynı zamanda insan doğasının derinliklerine de bir yolculuk sunuyor. Karakterlerin içsel çatışmaları ve hayatta kalma mücadelesi, izleyiciyi hikayenin içine çekerek dizinin heyecanını artırıyor. Ancak, dizinin bazı fizik ve bilim kurallarını göz ardı ettiği noktalar da bulunuyor. Bu detayları görmezden gelerek izlerseniz gerçekten keyif alırsınız. Bu gerçek dışı detaylara takılırsanız maalesef dizi akmaz. Yani uçağın yerinden sökülen bir kapak ile hava basınç, hız, rüzgar bilmem ne dikkate almadan seyir halindeyken cam tamir edilince “yok artık” dememeniz gerekiyor :)</p><p>Dizide yer alan karakterlerin her biri, kendi geçmişleri ve motivasyonlarıyla birlikte, hikayeye zenginlik katıyor. Burada kilit isim Ayaz karakteri. Hikayede önemli bir figür olmasının yanı sıra, diğer karakterlerle olan etkileşimleriyle de dikkat çekiyor.</p><p>Ayaz karakteri, dizideki en belirgin ve karmaşık karakterlerden biridir. Milliyetçilik yapmıyorum. Eğer bu karakter olmasaymış “bir Temel, bir fransız, bir İtalyan uçaktalarmış…” Fıkrası gibi bir dizi olabilirmiş. Ayakta alkışlıyorum Mehmet Kurtuluş’u.</p><p>Dizi Türk karakterini o kadar iyi analiz etmiş ki. Rus kız ile duygusal ilişki kuran, yurdunu seven, korumalık yapan, çekinmeden insan suratı tokatlayan bir karakter. Kerhane sahibi ve kaçakçılık yapan abimiz, bu illegal işlerine rağmen iyi niyetli bir karakterdir. Nefes alamayan çocuklara şip şak solunum ünitesi yapar. Milyonlarca dolar verip aldığı tarihi eserleri, taşları ülkesine isimsiz geri yollayacak kadar koca yüreklidir.</p><p>Dizideki karakterler arası milletsel tartışmalar çok keyifliydi. Özellikle Ayaz ve İtalyan asker arasındaki diyaloglar, dizinin önemli bir dinamiğini oluşturuyor.</p><p>İtalyan lavuğun Ayaz abimize “Nato’ya sonradan gelip, patronmuş gibi davrandınız” cümleleri falan çok manidardı. Yine aynı şekilde dizide Türk karakter Ayaz abimizin yediği ilk kazığın bir Arap’tan gelmesi de acı acı gülümsetmedi değil :) Ama kesinlikle milletler üzerinden laf sokmanın dialoglarda ve akışta bu kadar yeri olan bir dizide bir Yunan karakter binmeliydi o uçağa. Ah Netflix ah. Üçüncü sezon gelecek mi belli değil. Ama gelirse kesin yap bunu.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d7a5ced5abed" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Alan Wake]]></title>
            <link>https://anlattezercik.medium.com/alan-wake-4b66dd73b413?source=rss-a74d60188c59------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4b66dd73b413</guid>
            <category><![CDATA[games]]></category>
            <category><![CDATA[alan-wake]]></category>
            <category><![CDATA[oyun]]></category>
            <category><![CDATA[ps5]]></category>
            <category><![CDATA[xbox]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tezer Aktay]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 27 Mar 2024 17:46:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-27T17:46:17.168Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Alan Wake, oyun dünyasında kendine özgü bir yer edinmiş bir yapımdır. Oyun, 2010 yılında piyasaya sürüldü ve Remedy Entertainment tarafından geliştirildi.</p><p>Bu stüdyo, Max Payne ve Control gibi başarılı oyunlara imza atmıştır. Bu yüzden örneğin, bir sahnede Alan Wake, “It’s not a lake, it’s an ocean” diyor. Bu Max Payne’in “The flesh of fallen angels” repliğine bir göndermedir. (İtiraf etmek gerekirse Control bana göre pek başarılı değildi. Oyun asla beni içine alamamıştı. Ama insanlık sevdi. Demek ki ben zevksizim).</p><p>Oyundaki göndermeler sadece Max Payne ile sınırlı değil. Alan Wake, Twin Peaks dizisinden büyük ölçüde ilham almıştır. Oyunun geçtiği Bright Falls kasabası, Twin Peaks’in gizemli havasını yansıtır. Ayrıca, oyunda bir diner (lokanta) bulunur ve bu mekan, dizideki Double R Diner’a benzerlik gösterir.</p><p>Alan Wake, Xbox 360 ve PC platformlarında oyuncularla buluştu ve daha sonra Remastered sürümüyle PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One ve Xbox Series X/S ile daha geniş kitlelere ulaştı.</p><p>Oyunun bütçesi hakkında kesin bir bilgi bulunmamakla birlikte, Remedy Entertainment’ın yüksek kaliteli grafikler, ses tasarımı ve hikaye anlatımına önem verdiği bilinmektedir. Yani Türkçesi; çok para harcandı. Oyunun geliştirme süreci yaklaşık beş yıl sürdü ve bu süre zarfında oyunun detaylarına büyük özen gösterildi.</p><p>Piyasaya sürüldüğünde eleştirmenlerden olumlu yorumlar aldı ve birçok ödül kazandı. Oyunun satış rakamları tam olarak bilinmese de, milyonlarca kopya sattığı ve ticari olarak çok başarılı olduğu söylenebilir.</p><p>Oyunun seslendirme kadrosu da dikkate değerdir. Ana karakter Alan Wake’i, Matthew Porretta seslendiriyor. Porretta, performansıyla karaktere derinlik ve gerçekçilik katıyor. Oyunun diğer karakterleri de yine yetenekli seslendirme sanatçılarına emanet.</p><p>Müzikler ve soundtrack, oyunun atmosferine büyük katkı sağlıyor. Besteci Petri Alanko’nun imzasını taşıyan müzikler, gerilimli ve duygusal anları çok iyi deneyimlememizi sağlıyor.</p><p>Oyunun geçtiği yer, kurgusal bir kasaba olan Bright Falls’tır. Bright Falls, Amerika’nın kuzeybatısında yer alan küçük bir kasaba. Bu kasaba, gerçek hayattaki yerlerden esinlenerek yaratılmıştır ve doğal güzellikleriyle dikkat çeker. Oyunun atmosferi, bu kasabanın mistik ve gizemli havasını yansıtır. Sisler, sislerden sızan ışıklar, göl evleri, baykuş sesleri, doğa, tilkiler v.b Zemin gerilime oldukça uygun yani.</p><p>“Kes tantanayı da biraz hikayeden bahset” dediğinizi duyar gibiyim. Yazar Alan Wake’in gizemli ve ürkütücü macerasından çok kısa bahsedelim.</p><p>Alan, yaratıcılık krizi içindeyken, eşi Alice ile birlikte küçük ve sakin bir kasaba olan Bright Falls’a gider. Ancak bu tatil, Alice’in aniden ortadan kaybolması ve Alan’ın karanlık güçlerle mücadelesine sahne olur.</p><p>Oyunun hikayesi, gerilim dolu anlar ve beklenmedik dönüşlerle doludur. Alan Wake, kendi yazdığı bir korku hikayesinin içine çekilir ve bu hikayenin gerçekleştiğini görür. Bizler ise, Alan’ın geçmişini ve kasabanın sırlarını keşfederken, aynı zamanda karanlık varlıklarla mücadele etmek zorunda kalan, eli fener tutan genç oyun severleriz. (35 yaşındayım. Ve evet 49’a kadar kendime genç diyeceğim.)</p><p>Alan Wake’in oynanışı, ışık ve karanlık arasındaki mücadeleye dayanır. Alan’ın el feneri ve diğer ışık kaynakları, karanlıkta saklanan düşmanları zayıflatmak için hayati öneme sahiptir. Oyuncular, düşmanlarını aydınlatarak onları savunmasız hale getirmeli ve ardından silahlarını kullanarak etkisiz hale getirmelidir. Bu mekanik, oyunun temelini oluşturur ve oyunculara sürekli olarak çevrelerini ve kaynaklarını yönetmeleri gereken bir deneyim sunar.</p><p>Açıkcası oyunu oynamadan bu oynanış şeklini ilk duyduğumda çok tırt gelmişti bana. Başladığımda çok sevdim. Ama oynadıkça yordu ve sıktı. Git, aydınlat, öldür, saklan. Git, aydınlat, öldür, saklan. Başlarda çok zevkli geliyor ama dinamiğe alıştıkça ne yazık ki “ehhhh tamam ama” dedirtiyor.</p><p>Gelelim grafik ve ses tasarımına. Alan Wake’i Alan Wake yapan bence bu ikisi. Hikayenin önünde olduğunu düşünüyorum bu iki etkenin. Çünkü çok iyiler. Karanlık ormanlar, sisli göller ve kasvetli kasaba, sizi resmen hikayenin içine çekiyor.</p><p>Alan Wake, Remastered sürümüyle tekrar karşımıza çıktı. Bu sürümde, grafikleri iyileştirdiler, karakter modellerini yeniden düzenlediler ve bunlar oyunun genel kalitesini oldukça arttırdı. Ancak bazı kesim oyun severler, karakterlerin yeni görünümlerinin orijinal versiyondan farklı olduğunu ve bu değişikliğin hiç de hoş olmadığını savunuyor.</p><p>Oyun içinde oldukça toplanabilir nesne var. Kahve termosları, radyo programları ve televizyon dizileri gibi öğeleri bulabilir ve oyunun içine daha derinden girebilir, daha içselleştirebilirsiniz.</p><p>Sonuç olarak, Alan Wake, hikaye anlatımı, atmosferi ve oynanışıyla çizgi üstü bir oyundur. Remedy Entertainment’ın bu başyapıtı, size unutulmaz bir macera sunuyor ve gerilim severler için kaçırılmaması gereken bir deneyim. Oyunun Remastered sürümü, hem yeni oyunculara hem de eski hayranlara hitap ediyor ve Alan Wake’in karanlık dünyasını daha da canlı hale getiriyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4b66dd73b413" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Guys! I Know Kung Fu!]]></title>
            <link>https://anlattezercik.medium.com/guys-i-know-kung-fu-f4ae87b1ddfe?source=rss-a74d60188c59------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f4ae87b1ddfe</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tezer Aktay]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 16 Jan 2024 19:09:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-01-16T19:09:50.642Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Tekrar Chuck’a başladım. Her hafta Salı akşamı Torrent ile indir. Sonra git Divxplanet’ten alt yazısını bul. Senkron tutmasın, yazı önden gitsin. Kontrol ede ede alt yazıyı ayarla. Eski ama güzel günler.</p><p>Chuck, 2007&#39;den 2012&#39;ye kadar ekranlarda kalan ve Josh Schwartz ile Chris Fedak tarafından yaratılan bir macera. Hikayesi, genç ve zeki Chuck Bartowski’nin sıradan hayatının, eski oda arkadaşı Bryce Larkin tarafından gönderilen gizemli bir e-posta ile bambaşka bir hal alması üzerine kurulu. Stanford’dan atıldıktan sonra teknoloji mağazası Buy More’da çalışmaya başlayan Chuck, kendini aniden Amerikan hükümetinin sırlarını taşıyan bir bilgisayar olarak bulur.</p><p>Buy More’daki iş arkadaşları, bu dizide önemli bir yer tutar. Jeff ve Lester ikilisi, müzik grubu Jeffster ile hikayeye mizahi bir tat katarlar. CIA ajanı Sarah Walker, Yvonne Strahovski’nin canlandırdığı etkileyici ve gizemli bir karakter olarak öne çıkar. Adam Baldwin’in oynadığı NSA ajanı John Casey ise sert ve ciddi bir yapısıyla dikkat çeker.</p><p>Hikayeniz California’nın Burbank şehrinde geçiyor ve her bölümde Chuck’ın casusluk becerilerini geliştirmesini ve kişisel ile iş hayatını dengelemeye çalışmasını konu alıyor. Kız kardeşi Ellie ve kocası Devon Captain Awesome Woodcomb, diziye aile ve ilişki dinamikleri katıyor. Bu karakterler, Ryan McPartlin ve Sarah Lancaster tarafından canlandırılıyor.</p><p>Müzikler, her bölümde farklı seçimlerle öne çıkıyor. Jenerik müziği indie rock grubu Cake tarafından yapılırken, Jeffster grubunun performansları da dizinin müzikal zenginliğine katkıda bulunur.</p><p>Chuck, geek tavırları ve hayattaki “kaybetmişliği” ile birçok genç ve yeni yetişkinin izlerken kendini onun yerine koyabileceği bir karaktere sahip. Bu kadar özel kılan ve dizinin tüm negatif yanlarını görmemizi sağlayan da bu bağ sanırım.</p><p>Bu dizi, izleyicilere sadece bir hikaye sunmakla kalmıyor, onları bir maceranın, aşkın ve dostluğun içine çekiyor. Her bir karakterin özgün hikayesi ve gelişimi var. “Aşk bitti” diyen Sarah aşık oluyor. Taş gibi Casey pamuğa dönüyor. Ters takla atamayan Chuck lazerlerin arasından hopluyor, zıplıyor. Dizi tıpkı bir insan gibi ilerliyor, gelişiyor, büyüyor. Başlangıçta eğlenceli ve hafif bir aksiyon dizisi olarak başlasa da, zamanla artan duygusal yoğunluğuyla izleyiciler üzerinde derin bir etki bırakıyor. Bu yöntem ile adeta karakterler ile birlikte büyüyoruz. Ve yine bu sebepten onları ev arkadaşı, iş arkadaşı veya operasyon arkadaşı gibi görmeye başlıyoruz.</p><p>Bu dizide mantık aramaktan ziyade mutluluğa, akışa ve samimiyete kendini bırakmak gerekiyor. Amerika’daki tüm sorunları Rıza baba ve ekibi gibi bu üçlünün çözmesini göz ardı etmelisin ve modern bir Yeşilçam filmi, bir günümüz Kemal Sunal filmi izlediğini varsaymalısın. Verdiği hissiyat tam olarak bu çünkü.</p><p>Chuck, izleyiciye sadece bir hikaye sunmakla kalmayan, aynı zamanda bir duygusal yolculuğa çıkaran içten ve eğlenceli bir yapım. İzlediğimiz en iyi dizi olmasa da, kesinlikle karakterlerle en çok bağ kurduğumuz ve izlerken en çok duygusal deneyim yaşadığımız yapım olarak hafızalarda yerini almaya devam edecek.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f4ae87b1ddfe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Top Gun: Maverick]]></title>
            <link>https://anlattezercik.medium.com/top-gun-maverick-5543b2c3c214?source=rss-a74d60188c59------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5543b2c3c214</guid>
            <category><![CDATA[top-gun]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[aksiyon]]></category>
            <category><![CDATA[mavericks]]></category>
            <category><![CDATA[tom-cruise]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tezer Aktay]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 13 May 2023 13:14:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-13T13:14:21.379Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>1986 yapımı “Top Gun” filminin devamı olan filmin yönetmeni Joseph Kosinski.</p><p>Filmde ilk filmin de ana karakteri olan Pete Mitchell’ın hikayesini izliyorum.</p><p>Tom Cruise’un canlandırdığı eski toprak Maverick, hala savaş pilotu olarak görev yapmaktadır ve yeni nesil pilotlar yetiştiren bir eğitmendir. Filmde zorlu bir görevi üstlenecek elit pilotları eğitmekle görevlendirilir. Bu eğitim sürecinde yaşadıklarını, yaşayamadıklarını ve yaşayacaklarını sorgular.</p><p>Genelde böyle serilerin devamı tırt olur. Ama Maverick çok iyi olmuş. En büyük başarısı çok klasik bir Hollywood akışını izlenebilir şekilde işlemiş. Seçilen müzikler sahnelerle çok uyumlu bu artı bir keyif kattı hep.</p><p>Vıc vıc aşk kısmını az tutmuşlar bayıldım. Genelde bu tarz filmlerde benim gibi “pöffffff” diyerek hikayeye hiçbir şey katmayan love kısımlarını atlayanları rahatsız etmeyecek şekilde.</p><p>Sadece karakterlere belki bir tık daha fazla girilebilirdi. Rooster ve Hangman çatışması, Bob ve Phoenix ilişkisinden çok güzel enstanteler çıkabilirmiş. Genel olarak beklentimin çok çok üzerinde çıktı. Keşke daha önce izleseymişim.</p><p>Filmin renk tonları çok sarıydı. Genelde Hindistan, Pakistan, Afganistan filmlerinde tercih edilen o aşırı sarılık yer yer rahatsız etti. California gibi cıvıl cıvıl bir şehirde İslamabad renk tonu neden seçilmiş anlamadım. Çoğu sahne Netflix’teki şu aşırı sarı tonlarda yapılan aksiyon filmi Extraction gibiydi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5543b2c3c214" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[The Last of Us HBO]]></title>
            <link>https://anlattezercik.medium.com/the-last-of-us-hbo-9f566b909ca0?source=rss-a74d60188c59------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9f566b909ca0</guid>
            <category><![CDATA[playstation]]></category>
            <category><![CDATA[zombies]]></category>
            <category><![CDATA[the-last-of-us]]></category>
            <category><![CDATA[joel]]></category>
            <category><![CDATA[ellie]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tezer Aktay]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Jan 2023 12:39:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-22T21:06:30.042Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Naughty Dog ve Sony tarafından 2013 yılında satışa sunulan oyunun; HBO tarafından hazırlanan tv serisinin ilk bölümü yayınlandı.</p><p>Oyun ile birebir giden hikayede Joel, kızı Sarah ile birlikte ABD, Teksas’ta yaşamaktadır.</p><p>Tıpkı oyunda olduğu gibi dizinin de ilk bölümünde mantarın sebep olduğu saldırgan insanlar ve kaostan kaçmaya çalışan Joel, Sarah ve amca Toby’yi görüyoruz. Bu kargaşada bir asker tarafından vurulan Sarah Joel’in kolları arasında hayatını kaybediyor.</p><p>Jeneriğin ardından 20 sene sonra Boston’da otorite kontrolü altında (FEDRA) kaçakçılık yaparak hayatını sürdüren Joel ile devam ediyoruz. Burada yolu “kargo” olan Ellie ile kesişiyor Joel’in ve serüven başlıyor.</p><p>İlk bölümde bazı sahneler o kadar orjinaline sadık kalınarak hazırlanmış ki; saygı duymamak elde değil. Bakın üzerindeki gömleğin yapısından, yıpranmışlığından, renginden bahsetmiyorum. Bunlar zaten tutuyor. Şehirdeki kaostan kamyonet ile kaçma kısmı o kadar oyuna sadık ve akıcı işlenmiş ki, gerçekten oyundayım sanıp, dualschock’u almama ramak kaldı.</p><p>Jenerikten sonraki Boston sahnelerinde kırılmış ve ucundan demirleri çıkan asfaltlar, her oyunda olduğu gibi Last of Us’ta da içinden geçerek ilerlediğimiz devasa yuvarlak kanalizasyon boruları, renk tonları, hava, kasvet müthiş derecede oyun ile aynıydı.</p><p>İkinci bölümden ufak sızıntılar ise ilk bölüm yayınlandıktan bir saat sonra falan geldi zaten. “Ah be Joel. Bir pasta yediremeden öldürdün şu kızı” diye hayıflanırken biz anladık ki aslında hayatta kalmalarının sebebi buymuş.</p><p>İkinci bölümün adı “Infected”. Bu bölümde mantarın ne olduğu, nereden yayıldığı, nasıl bulaştığı soruları cevaplanacak ve tam bir saatlik bir bölüm. Pilot bölümde “Jakarta’da halk ayaklandı, nedeni belli olmayan bir kargaşa var” deniliyor. Mantar muhtemelen buradaki sağlıksız dev un fabrikası koşullarından dünyaya yayılıyor. Yine pilot bölümde kamyonet ile kaçış sahnesinde “mantarın şehirden yayıldığını söylüyorlar” deniyor. Yani şehirden bir yaş günü pastasını yemeyerek, sabah yumurta olmadığı için pankek yapamayarak, yan komşusunun elleri ile hazırladığı pohaçaları ve bisküvileri yemeyerek şans eseri hayatta kalıyor Joel, Sarah ve Tommy.</p><p>Veganların yüzü gülüyor yani anlayacağınız o gün.</p><p>Ve güzel haber ise ikinci bölümde ilk defa bir Clicker göreceğiz.</p><p>Pilot bölümde yağmurlu bir havada evde Ellie ile Joel Tess’i beklerken oyuna birebir sadık kalan HBO kim bilir Clicker’ı nasıl bir muhteşemlikte yapacak çok merak ediyorum. Bu arada internete tabi ki çoktan görseli hatta kısa bir de kesiti düşmüş ama asla bakmayacağım tabi ki.</p><p>Gelelim bu mantar işine. Oyunu bilmeden direkt diziye başlayan biri çok doğal olarak “ha virüs ha mantar ne olacak ki? Zombi zombidir” diyebilir tabi.</p><p>Cordyseps adında karıncaların beynine yerleşip onları ele geçiren bir mantar varmış bu dünyada. Yapımcılar bu mantardan ilham aldıklarını söylüyorlar The Last of Us temel hikayesinde. Bu Cordyseps fikrini pilot bölümün açılışında iki bilim adamının tartışması şeklinde işlemişler. Çok tadında olmuş bu flashback.</p><p>Virüsler seni ele geçirir, yer, bitirir ve öldürür. Mantarlar ise seni kullanır, minimumda tutar, ölmene izin vermez. Kontrol eder ve sahiplenir. Seni evleri yaparlar.</p><p>Tek merak konum ise oyunda bolca gaz maskeli sahnemiz var. Bu mantar ve partiküller orijinal hikayede hava yolu ile de bulaşıyor. Ama HBO seride pilot bölümden anladığımız kadarıyla burada öyle bir şey söz konusu değil. Bunu iptal mi ettiler? Ettilerse neden ettiler? Veya acaba önümüzdeki bölümlerde bir güncelleme mi gelecek? Mantarın evrim geçirmesi vb.</p><p>Serinin ilk bölümünün tek eleştiri alan yanı Ellie’nin asla oyunda ki Ellie’ye benzememesi fiziksel olarak. Tabi gençler de haklı. İnsan ister istemez soruyor, kırık asfaltı, üzerindeki gömleği, Sarah’ın kaos gecesi uykudan kalktığındaki tişörtü birebir yapan HBO biraz daha benzer bir Elli yapamadı mı fiziksel olarak?</p><p>Ben burada biraz böyle düşünmüyorum ya. Asla bir Teksas’lı gibi değil. Buram buram Manchester kokuyor Ellie görsel olarak farkındayım. Ama bizi hikayeye alması dış görünüşten ziyade, hissiyat, rol, jest ve mimik. O yüzden ben ona da en fazla iki bölüme ısınacağımızı düşünüyorum. Bunun için biraz flashback ve hikaye anlatımı gerektiğini düşünüyorum.</p><p>Joel 20 yıl önce kızını kaybedip kahroluyor. 20 yıl sonra spor ayakkabılı, kızı ile aynı yaşlardaki çocuğun cansız bedenini ateşe atıyor. Bu kadar karakteri kırılmışken, bu kadar hissizleşmişken Ellie ile bağ kurabilmesi, tekrar bir kızı var gibi hissedecek olması etkileyecek muhtemelen bizi.</p><p>Ellie hakkında da bu şekilde birkaç hatıra ve hikaye edindiğimizde “fiziksel olarak benzemiyor” soğukluğunu atlatacağımızı düşünüyorum.</p><p>Bir de kaliteli bir oyun hikayesi HBO’nun bu titizliği ve bu cast ile zaten tutacaktı muhtemelen ama insanlığın yaşadığı bu Covid belasından sonra ekstra bir içine alacak, ekstra bir gerçekçi gelecek bu dizi. Ve daha da muhteşemleşecek.</p><p>Peki ya sen sevgili Gustavo Santaolalla? O nasıl bir tıngırdatma? O nasıl bir soundtrack? Müzik her duyulduğunda gerçekten hurdaya dönmüş arabaların, yosun tutmuş caddelerin ve ve yamulmuş boş gökdelenlerin arasında yavaşça yürüyorum elim tetikte. Muhteşem.</p><p>Biliyorum henüz ilk bölümden çok yükseldim. Ama örümcek hislerime güvenin siz benim. Hanımlar beyler bir kült yapım bir kilometre taşı ile karşı karşıyayız.</p><p>Bu arada bu “Chernobyl’in yaratıcıları” kim asla bilmiyorum. Ama umarım daha fazla şey yaratırlar. İkide iki gidiyorlar şimdilik.</p><p>Arkanıza yaslanınız ve izleyiniz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9f566b909ca0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Detroit: Become Human]]></title>
            <link>https://anlattezercik.medium.com/detroit-become-human-469923e23146?source=rss-a74d60188c59------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/469923e23146</guid>
            <category><![CDATA[detroit]]></category>
            <category><![CDATA[become]]></category>
            <category><![CDATA[humans]]></category>
            <category><![CDATA[oyun]]></category>
            <category><![CDATA[inceleme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tezer Aktay]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 25 Dec 2022 13:58:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-25T13:58:06.368Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Quantic Dream’in gerçekçiliği, fizik motoru ve modellemesi ile kendine hayran bırakan oyunu Detroit: Become Human 2038 yılında Detroit’de geçiyor. Oyunu oynarken vereceğimiz kararlar oyunun, bizim, Detroit’in, robotların ve insanların kaderini belirleyecek. Her yeri alabildiğine kaosa sürükleyebilir bir cehennem yaratabiliriz. Veya “daha güzel bir dünya için el ele” diyerek ille de barış diyebiliriz.</p><p>Oyunun senaryosu aslında çok basit. Hep aşina olduğumuz konu. Gelecekte her yerde robotlar var. Yapay zeka almış başını gitmiş. Baştan her şey yolunda. Sonra tabiki bilinçleniyorlar. Ama bu yüzlerce örneği olan hikayeden çok güzel sıyrılıyor Detroit oyunu. O kadar gerçekçi ve içine alıyor ki bizi bu isyan. Bu işi en iyi yapan Terminator 2&#39;den bile daha iyi kurgulamış bu konuyu. “Bir sabah kalktık ve SkyNet robotların eline silah verdi. Hepimize ateş etmeye başladılar” değil Terminator’deki gibi. Çok gerçekçi ve olabilecek dünyadan yapıyor. İnandırıyor seni baya. O yüzden çok fazla içine alıyor.</p><p>Oyun aslında 2018 yapımı. Ben yeni tanıştım. Belki de yapay zekanın bu kadar ilerlediği bir dönemde oynadığım için beni ekstra etkilemiştir. Artık konuşabildiğimiz bir yapay zekamız var. Sorduğun sorulara cevap veriyor, sana küsüyor, fikir veriyor, tartışıyor, senaryo yazıyor. Bize her sanatçıyı evimize getiren bir yapay zekamız var. “İki adam kavga etsinler. Arkada mor bir inek uçsun. Ve bu görsel Dali’nin çizimi tarzında olsun” diyorsun ve üç saniye sonra ta daa! Yani bu teknolojinin 2038&#39;e kadar çok daha fazla gelişeceğini ve başımıza bela olacağını düşünmek hiç de gerçeklik dışı değil.</p><p>Üç farklı robot ile ilerliyoruz oyunda. Üçünün de derdi farklı. “Sevdiğini” korumaya çalışan bir android, “suçluyu” yakalamaya çalışan bir android ve “iyi bir lider” olmaya çalışan bir adnroid var hikayede. Kafası karışık insanlar, eğlenceli mekanlar ve yapmurlu Detroit sokakları da cabası. Bütün hikaye genelde ahlaki arada kalmalar, kararlar ve kararsızlıklar üzerine kurulu. G.O.R.A’da dediği gibi “robot da olsa insan insan mıdır?” yoksa sadece “hoparlörleri olan, yürüyebilen bilgisayarlar mı?”.</p><p>Klasik oyunlar gibi kontrol üzerine değil oyun. Sinematik izle, seçimi tıkla, sağa sola yürü tarzında ilerliyor. Bu kadar az yapım içi özgürlük veren bir bir oyuna normalde 60 dakika bile katlanamam ama o kadar güçlü bir senaryo var ki? Bu bahsettiğim ahlaki ikilemler çok güzel işlenmiş. Ve başından kalkamıyorsun resmen.</p><p>6 yaşında gözüken, ağlayabilen bir robotu dövmek, yerden yere vurmak hatta belki de bıçaklayıp çalışamayacak hale getirmek (öldürmek) suç mu? Canice ve kabul edilemez mi? Şiddetten ve cinayetten dolayı yargılanmalı mıyım? Neden bana ait telefonu yerden yere vurma, kırma, parçalama hakkım varken yine bana ait başka bir teknolojik cihaza istediğim gibi davranamıyorum? Üzerine kaş göz eklendiği ve hoparlörü olduğu için mi?</p><p>Ruh nedir? Duygu nedir? İyi insan, kötü insan nedir? Canlı olmak nedir? İnsan olmak nedir? Din nedir? Tanrı var mı? Yoksa bizler de onun androidleri miyiz? Tüm bunları çok güzel sorgulatıyor oyun. Hepimiz yıllar önce Boston Dynamics’in şu köpeğe benzer dört ayaklı robot videosunu izlemişizdir. Tekmeliyorlar kalkıyor. Yine tekmeliyorlar ve yine kalkıyor. Az önce fabrikadan çıkmış, fişe takılan, derisi, kanı, kalbi, beyni olmayan bir metal parçası. Ama evet. Benim de iç sesim o videoyu izlerken aynı şeyi söylemişti: “Vurmayın lan, yazık”. Oyunun dinamiği, temel noktası bunun üzerine kurulu esasında.</p><p>Oynayınız, oynatınız.</p><p>8,5/10</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=469923e23146" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dahmer]]></title>
            <link>https://anlattezercik.medium.com/dahmer-cd400f1447ef?source=rss-a74d60188c59------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cd400f1447ef</guid>
            <category><![CDATA[jeffrey-dahmer]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tezer Aktay]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 18 Dec 2022 20:44:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-18T20:44:11.356Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İnsanoğlu yaratılış gereği hep en haklı olduğunu, en doğrusunu bildiğini düşünür. En mütevazi ve aklı ile hareket edebilen insan bile diğerlerinden “bir tık” önde ve üstün olduğunu düşünür. Seri katil yapımlarında ve Dahmer’de yaşadığımız en büyük problem bu. Bir filmi izlerken dünyanın en kötü karakteri bile olsa artık hikayeye onun gözünden bakıyorsundur, onun yerine koymuşsundur kendini. Bilinçaltında “aslında şundan dolayı böyle vahşi”, “Seri katil oldu ama babasının hiç mi suçu yoktu” gibi elimizdeki kötü karakteri yumuşatmaya çalışırız. Böyle olunca da artık “canavar” kelimesi sadece yapımın isimde kalıyor. Serinin en büyük sıkıntısı bu. Gelmiş geçmis en büyük sosyopatlardan birini izlerken öyle 3–4 sahne görüyorsun ki neredeyse içinden “ay yazıkkk” diyesin geliyor. Bu elimizde değil. Kötü biri olduğumuz için veya biz de cani olduğumuz için değil. Film sanatının büyüsü bu.</p><p>Ve maalesef bu büyüye kapılıp gerçeklikten çok uzaklaşan, az düşünebilen insanlar bu hikayelerin gereçeğe dayandığını unutup ağır saçmalayabiliyorlar. Düşünsene baban yıllarca amcanın nasıl katledildiğini anlatmış sana ağlaya ağlaya. Bir gün Netflix bir belgesel yapıyor. Gittiğin Cadılar Bayramı partisinde herkes amcanın katili gibi giyinmiş. TikTok akıl almaz saçma cosplay ve akım videoları dolmuş. Ne kadar üzücü. “İnanılmaz tatlı çocuk. Keşke beni kaçırsa” şeklinde tivitler gördü bu gözler. Akıl alır gibi değil.</p><p>1978 ve 1991 yılları arasında Milwaukee’de çoğunluğu etnik kökeni farklı olan 20 küsür genç erkeği katlediyor bu kişi. Hani maçlardan önce şey derler ya “Hava güzel, saha güzel, tribünler dolu. Her şey futbol için çok müsait.” diye. Bu olayda da her şey kötülük için o kadar müsaitmiş ki. Gelmiş geçmiş en kötülerden biri Amerika’nın en kötü anına denk gelmiş. Dahmer’in elinden kaçan, sorulan sorulara cevap veremeyen, reşit olmadığı gözle görülen, üzerinde kimliği olmayan bir çocuğu bu adama sırf “eli yüzü düzgün” ve “beyaz” diye teslim ediyorlar. Kim uğraşsın ki Asya’dan güç bela gelmiş çekik gözlü ile? Bu durum da gerçekten rahat rahat at koşturmasını sağlıyor canavarımızın. Diğer “ünlü (!)” seri katiller gibi beyaz üniversiteli genç kadınları veya sosyal statüsü yüksek beyaz genç erkekleri öldürseydi acaba yine böyle her şey olup bittikten sonra, elinden kaçamayı başaran biri sayesinde tesadüfen mi öğrenirdik yaptıklarını bu adamın?</p><p>Seride iki karaktere çok üzüldüm. Birincisi Glenda. Allah’ım. Ekranı ısıracaktım hırstan. O kadınla bir söyleşi yapılmasını çok isterdim. Göz göre göre, fark ede ede yan dairende sürekli birilerinin ölmesi, her çabanın boşa çıkması ve elinden hiçbir şey gelmemesi büyük sarsıntı yaşatmış olsa gerek psikolojik olarak. Nasıl topladı ileride çok merak ediyorum. Veya toplayabildi mi?</p><p>Diğeri ise Tony. Ah be Tony. Ah be minik kuşum. Irkçılığın zirvede olduğu yıllarda Amerika’da hem siyahi olmak, hem sağır ve dilsiz olmak, hem eşcinsel olmak, hem gerçek aşkı aramak, hem de elinle koymuş gibi Jeffrey’e denk gelmek… Hayat bir simülasyonsa eğer, gerçekten en zoru seçip açmış kendisi. Bu bölümün bir diğer etkileyici tarafı ise aslında iki aynı kişinin izlediği farklı yolları görmemiz. Bir Star Wars filmi içinde aydınlık tarafı seçen ve karanlık tarafı seçen iki karakter gibiydiler. Biri sağır ve dilsiz olduğu için fiziksel olarak toplum tarafından dışlanıyor, diğeri psikolojik olarak farklı olduğu için. Biri bu dışlanma ile savaşabilecek kadar güçlü ve iyimser, diğeri ise.. Malum kalp falan kızartıp yiyor. Bu yüzden en çok bu karakterde git gel yaşıyor canavarımız. Tek “basitçe” işlemediği cinayetin Tony olduğunu düşünüyorum. İç sesi ile çok savaşıyor, çelişiyor ve deniyor. Ama diğer kurbanlardan ziyade Tony’i histeri yüzünden değil, yalnız kalma korkusundan dolayı öldürüyor. Geri dönmeyeceğinden korkuyor. Onun gibi kimseyle bir daha bar kuramayacağından ve anlaşılamayacağından. İlk defa aynı sona farklı bir duygu ve psikolojik durum ile ulaşıyor.</p><p>Şimdi gelelim Jeff’e.</p><p>İlaç bağımlısı bir annenin tutarsız tavırları yüzünden mi böyle oldu? Yoksa annesinin gebeyken aldığı ilaçlar gerçekten onu biyolojik olarak doğuştan “anormal” mi yaptı? Veya yoğurulmaya hazır bir hamur gibi taptaze beyni olan bir çocuğa hayvan otopsisi yaptıran babası mı? Veya kendi olamaması mı? Normların içine sıkışmaya çalıştığı için mi böyle oldu? Dergiden kadın fotoğraflarına bakarak mastürbasyon yapmaya çalışıp becerememesi çok güzel açıklıyor bu sahne aslında “normal” biri olmaya çalıştığını ama başaramadığını. Ya da saf bir yalnızlık mı onu bu hale getirdi? Hiç arkadaşının olmaması. Alabildiğine yalnızlık, simsiyah bir ruh. Çocuk yaşta öğretmeninden bile “kazık” yiyerek büyüyen, yalnız, hiç sevildiğini hissetmemiş bir çocuk olması mı onu bu hale getiren?</p><p>Ve final. 8 Milyar insan var. Herkes farklı bir his, düşünce ile izlemiştir. Biliyorum. Ama o finalde “OHHHHHHH” diye bağırdım. Gerçekten çivi çiviyi söküyor, psikolojik rahatsızlıkları market listesi gibi upuzun olan bu arkadaşımızın fişini yine Tanrı ve İsa’dan mesajlar aldığını düşünen, psikolojik rahatsızlıkları olan başka bir psikopatımız çekiyor.</p><p>Peki biz bu seri katil filmlerini, serilerini, belgesellerini neden bu kadar seviyoruz? Bir canavar nasıl oluyor da haftalarca dünya genelinde zirvede kalıyor? Bastırılmış duygularımız olduğu ve içimizdeki canavarları çıkaramadığımız için mi izliyoruz? Bilinçaltımızda keyif alarak? Yoksa sadece bu artık “tarihi” bir olay ve “tarihi” bir kişi olduğu için mi? Bir Hitler belgeselinden farkı olmayarak? Umarım cevap ikinci şıktır. Ama bence ilk şık.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cd400f1447ef" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>