<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Anıl Sekitmen on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Anıl Sekitmen on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@anlsktmn?source=rss-2387a83a64bf------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*IUhHFeuzpnIy13AqriCc7g.jpeg</url>
            <title>Stories by Anıl Sekitmen on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@anlsktmn?source=rss-2387a83a64bf------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 21:30:12 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@anlsktmn/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Nil ve Mississippi’nin Efendileri]]></title>
            <link>https://medium.com/zemheri/nil-ve-mississippinin-efendileri-2269a65b33ef?source=rss-2387a83a64bf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2269a65b33ef</guid>
            <category><![CDATA[blues-no]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[müzik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Sekitmen]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Apr 2020 11:39:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-28T11:39:32.831Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>NO Blues</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*F1fg4Ff-umBMgp_vokmkQA.jpeg" /></figure><p>NO Blues kendi deyimleriyle Arabicana türünde müzik üreten Hollandalı bir grup. Üretmek diyorum çünkü <em>americana</em> olan folk, blues ve country ezgileri ile <em>arabic</em> ezgileri birleştirerek Arabicana’yı üretmişler. Bir anlamda doğu ve batı müziğinin başarılı bir füzyonu diyebiliriz.</p><blockquote>NO Blues olarak batı ve doğu arasında bir köprü kuruyor ve Nil ile Mississippi’yi kıvrımlı müzikal bir deltada birleştiriyoruz.</blockquote><p>İsmi içinse “NO Blues koyduk çünkü yaptığımız şey blues değildi&quot; diyorlar. Bazen çok da uğraşmamak lazım.</p><p>2004’te Productiehuis Oost-Nederland’ın sanat yönetmeninin davetine icaben bizim ilerde NO Blues grubunun kurucuları olarak anacağımız üç telli çalgı virtüözü bir araya gelirler. Üç gün süren bir konser birlikteliği sonucunda bu güzel abilerin arasında bir sinerji oluşur ve grubun ilk halini oluşturup bir de albüm yaparlar. Bu ilk halinde Anne-Maarten van Heuvelen kontrbasıyla, Ad van Meurs gitarıyla, Haytham Safia ise uduyla gruba ve <a href="https://youtu.be/JWwVpDaHq30"><em>Farewell Shalabiye</em></a> <a href="https://www.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_mXxgXOu1sRiaMHd8jlh6FZpGY0Th7zC9o">albümüne</a> hayat verir.</p><p>2007’de aralarına perküsyonist Osama Maleegi ve vokalist Ankie Keultjes’in katılmasıyla quintet olan grup artık tatları kulakta bırakan şarkılar yapmak ve zamana hükmetmek için gerekli kıvama gelmiş olur. Tabii arada konuk enstrüman veya vokalist de alıyorlar, tadından yenmiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/450/1*s-ajqcsKzBGYQ4FlRy4jtQ.jpeg" /></figure><p>Ekşi sözlükteki “bu grubu tanımlamak zor iş, bir rüzgarın dalından ettiği yaprağın çınarın dibine ettiği o ince, hafif yolculuk gibi müzikleri. çoğu kere kahretsin dedirtse de demlenmeliktir” yorumu biraz da olsa somutlaştırıyor grubun verdiği hissi.</p><p>Grubun en ünlü şarkısı <a href="https://youtu.be/RxCOkgB-XgM">Black Cadillac</a>. Hakkını vermek lazım ününü sonuna kadar hak ediyor. Bütün bu yazdıklarımı konsantre halde sunan bir şarkı. Introsuyla, vokaliyle, sözleriyle sizi sarıp sarmalıyor ve sıcacık yapıyor. Şarkılarının içinde aşina olduğumuz ezgiler de var, örnek olarak Tosun Paşa ve Süt Kardeşler’de çalan <a href="https://youtu.be/EWCQf0Y5Xlw">Şehnaz Longa</a> adlı enstrümental eseri yorumlamışlar. Yine <a href="https://youtu.be/puiaUtM-Gxo">Columbus Stockade</a> şarkısında kafamızda “ararım, ararım, ararım seni her yerde” çalmasına sebep oluyorlar. Dinledikçe başka şarkılarında da bu coğrafyanın ortak ezgilerini duyabileceğinizden eminim.</p><p>Bunlardan başka yine fazlaca güzel şarkıları da var elbet. Birazını dinleyince diğerlerini de dinlemek isteyeceksiniz.</p><p>2017’de Ad van Meurs’un vefat etmesiyle eşi Ankie Keultjes de gruptan ayrılır ve gitarist olarak Janos Koolen gruba dahil olur. Yeni albüm gelir mi, gelirse aynı tadı verir mi bilemem ama şu bir gerçek ki bir mirası devam ettirmek, anıları ezgilerde yaşatmak ve gidenleri kalanlarla onurlandırmak paha biçilemez. Varsın gelmesin.</p><p>Çok kez Türkiye’de de konser veren grup hâlen ezgilerini dünyanın birçok yerine ulaştırmaya devam ediyor.</p><blockquote>Ad van Meurs abimizin deyimiyle “yiyin, için, uyuyun, aşık olun ve müzik yapın!”</blockquote><p>Buraya bir seçki bırakıyorum, keyifli dinlemeler.</p><p><a href="https://open.spotify.com/playlist/7DwT3CGhbqNl5OWqzKiNLw?si=-xAty-8XQ5yhYkOYh01rYw">https://open.spotify.com/playlist/7DwT3CGhbqNl5OWqzKiNLw?si=-xAty-8XQ5yhYkOYh01rYw</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2269a65b33ef" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/zemheri/nil-ve-mississippinin-efendileri-2269a65b33ef">Nil ve Mississippi’nin Efendileri</a> was originally published in <a href="https://medium.com/zemheri">Zemheri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Birtakım Yüksek Rütbeli Aymazlıklar]]></title>
            <link>https://medium.com/zemheri/birtak%C4%B1m-y%C3%BCksek-r%C3%BCtbeli-aymazl%C4%B1klar-cd7fcdda7e06?source=rss-2387a83a64bf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cd7fcdda7e06</guid>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Sekitmen]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Sep 2019 17:16:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-18T17:16:32.644Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*MNa6kB4sEX6tgOo-" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@ari_spada?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Ari Spada</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Ne zaman dedi adam, ardından başını göğe kaldırdı. Gözünü alamıyordu yıldızlardan, ne de güzel sıralanmışlardı yan yana, art arda veya bir kol mesafesince belki de, yıldızların kolu olur muydu bunu da bilmiyordu gerçi daha önce herhangi bir yıldızla tanışmamıştı. Esen rüzgar dikkatini dağıttı. Şimdi gölün dalgalanmasıyla hareket eden yansımaları izliyordu. Sağa, sola sonra tekrar sağa. Yansıma dedi, “Gökteki yıldızların ve şehirdeki lambaların tek ortak noktası. Tıpkı ben ve sen gibi. Ne muazzamdır ki bir imparatorluğun gölgesinde huzur içinde yaşamak ve yine ne berbat bir şeydir ki aynı imparatorlukta aynı bedende var olamamak. Yıldızlar demiştim ya hepsinin de bir ömrü var. Zamanı gelince onlar da tıpkı insanlar gibi tıpkı biz sefil, gaddar, huysuz, zengin, fakir, rahatsız, rahatı yerinde bazen tok bazense aç ve bitap düşmüş insanlar gibi ölürler, ancak yine de çoğunun ölümü bizim sefillerimiz gibi olur çünkü gerçekte ölen ancak sefillerdir. Kime anlatıyorum ben, beni duyduğunu bile sanmıyorum oysaki.” Şimdi yine göğe çevirdi başını umarsızca, yorgun bakışlarını aya dikti. Bu sırada esen rüzgar biraz keyif de veriyordu doğrusu uzun zamandır böylesine oturmamıştı bir başına. “İnsanlar ancak kendilerinde gördükleri şeyleri anlayabilir. Bu yüzden her gün aynaya bakarlar, kendilerini görebildikleri için. Her sabah kendilerini anlamanın hazzına kapılarak başlarlar güne.” Ne kadar acınası bir davranış, diye düşündü. Gördüğü her aynayı kırardı, tabi biri hariç onu kıramamıştı. Bu hareketinden dolayı onu şikayet edenler, tabi ki onu anlamadıkları için yapmışlardı bunu size söylemiştim bir davranış sadece kendileri de yapıyorsa normaldir, onun yargılanmasını istemişlerdi. Çıkarıldığı mahkemede sanıkların kendisine çekidüzen vermesi için koyulduğu belli olan bir ayna vardı. Ayna ki ne ayna! Hani şöyle dokunsan da bir yerini çizecek olsan, onu da geçtim yanlışlıkla köşesine bir leke bile bıraksan seni idam sehpasına götürebilecek cinsten okkalı bir şey! Bak işte yine aklına geldi o an, nasıl da suratı düştü. Çevirdi başını aydan. Zaten bu gece o kadar da parlak değildi. Her gece dolunay olur, bu gece olmayası tutuyor. Sen dedi, yıldızlarla yarışabileceğini sanarak zaten çoktan sönmeyi hak ediyorsun. Biraz da uzanmak istiyordu üzerine oturduğu çimlere ama belli ki akşamdan sulanmış çimler buna izin vermeyecekti. Gecenin sessizliğini çok az şey bölüyordu. Bunlardan birisi de çalıların içinden gelen derin çekirge sesleriydi, nefret ederdi onlardan. Evet onlardan da. Onlar değil mi ki zaman zaman istilalar yapan. Şimdiyse burada ahkam kesiyor, masum ayaklarına yatıyorlardı. Bazı yüksek rütbeli memurları hatırlatıyordu ona, birkaç dairede vardı böyle tanıdıkları. Memurluk dışında pek de öyle parlak meziyetleri olmayan insanlardı bunlar. Sabah akşam demeden rüşvet, hilekarlık, düzenbazlık peşinde koşar, denetlemeye çıkınca da namuslu rolünü oynarlardı. Haklarını teslim edeyim ki pek maharetlilerdir bu rolde, öyle ki ödüle layıktırlar.</p><p>Bir yıldız parladı gökte aniden ya da o henüz fark etmişti. Daha önce onu neden göremediğini anlayamadı. Zaten bu esen rüzgar her şeyi mahvediyordu. Keyif veriyordu vermesine ama bu kadar da yorulmazdı ki insan canım. Esiyor da esiyor. Biraz daha. Yapraklar uçuyor, dallar birbirine çarpıyordu. Zaman gecenin değişmeyen renk tonu içinde sanki hiç akmıyordu. Böyle zamanlarda yapayalnız kalpler daha da yalnızlaşır, tutunacak bir dalı olanlarsa dallarını kaybederdi.</p><p>Güneş görünmüş, rüzgar ortadan kaybolmuştu. Bir kedi bir fareyi, bulutlarsa birbirini kovalıyordu. Kısacası bir gün ne kadar olağan olabilirse o kadar olağandı. Memurlar rüşvet yiyor, çocuklar okula gidiyor, katiller cinayet işliyor, manavlar sebze satıyordu. Gün tüm parlaklığıyla ulu orta serpilmişti. Adam uyuyakaldığı çimenlikte açtı gözlerini. Karnı acıkmıştı. Elini cebinde şöyle bir gezdirdi, her zaman biraz bozukluk bulundururdu yanında ne olur ne olmaz diye. Ama yoktular, yok canım şu kadarcık paraya tamah etmezdi buranın hırsızları, düşürmüş olacak herhalde. Üzerindeki otları temizleyip meydana doğru yürüdü. Belki birisi bu adama acır da bir kap çorba verirdi. Bunun komik bir düşünce olduğunun farkındaydı, bu her zaman komik bir düşüncedir ama bununla keyifleniyordu işte. Biraz daha yürüdü. Çorbacının önüne geldiğinde, dükkanın sahip olduğu eski döşemelerin sivri hatlarına bayılırdı, içeriye bir bakış attı. Sahibini tanıyordu ne de olsa, istese bir değil beş kap çorba dahi içebilirdi. Gülümsemekle ve döşemelere attığı kaçamak bakışlarla yetindi. Şu zamanda böylesi zevkli şeylere kaç kişi ilgi duyardı ki, seviyordu bu adamı. Ne yapacağını bilemez halde ilerledi. Bir çeşmeden kana kana su içti. Midesi bulanırdı birazdan en iyisi serin bir ağaç gölgesinde biraz daha kestirmekti, biraz daha. Onu belki de çeşmeye gelene kadar mübalağa etmiyorum altmış üç kişi falan görmüştür. Birisi de selam verip neyin var dememişti. İçerledi biraz. Bu uykuya dalmasını da kolaylaştırıyordu.</p><blockquote>Böylesi zamanlarda yalnızlar yapayalnız kalır, peki ya zaten yapayalnız olanlar? Bu bozuk düzen içinde yaşamak bir manada düzeni meşrulaştırırdı ancak yine de umut her zaman vardır, kimin için mi, doğuştan soylular ve sonradan yüksek rütbeliler için.</blockquote><p>Adam uyandı tekrar. Birkaç gün geçmişti bu döngü içinde. Yine rüzgar çıkmıştı. Kafası zaten bulanıkken işini hiç de kolaylaştırmıyordu. Sanıyorum akşam vaktiydi yine, evet güneş pek bir gizliyordu kendini. Hanımeli çiçeğinin kokusunu alıyordu oturduğu gölün kıyısında. Umutsuzdu. Umut onun için değildi ne de olsa aksi düşünülemezdi yani. Hem bazı fena işlere de kalkışmıştı. Onu yine mahkemeye çıkarmışlar, aynı aynanın önüne oturtmuşlardı. Dayanamamıştı bu sefer, bunun dokunduğu son ayna olacağını bile bile yaptı hamlesini. Pat. Onlarca parça. Yerde. Tuzla buz. Yüksek rütbeli memurlar ve bazı emir erleri onu tutamadan çıkmıştı oradan. Bu gölün kıyısına sığınmıştı. Çok geçmeden bulurlardı onu, bozuk düzeni işleten bu sözde namuslu memurlar. İşleri buydu. Gelip ona o çok sevdikleri rolü oynayacaklardı. Çok pahalı bir aynayı kırmak suçundan idam edilecekti. Dışarıda onca büyük ve affedilemez suç işlenirken, onlar görmezden gelinecek ve ölenler her zaman sefiller olacaktı. Doğanın değişmez yazgısı olan seçilim namuslu(!) eller tarafından işletilecekti. Gönlümüz rahat olsundu.</p><p>Birazdan birkaç adam koşarak gelip ellerini kaldırmasını ve kıpırdamamasını söyleyen buyruklar savurdu. Ellerinde silahları üzerlerindeyse düzgün görünmesine dikkat ettikleri çok belli olan üniformaları vardı. Adam koyu karanlıkta başını kaldırdı ve ne zaman, dedi. Beni ne zaman asacaksınız?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cd7fcdda7e06" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/zemheri/birtak%C4%B1m-y%C3%BCksek-r%C3%BCtbeli-aymazl%C4%B1klar-cd7fcdda7e06">Birtakım Yüksek Rütbeli Aymazlıklar</a> was originally published in <a href="https://medium.com/zemheri">Zemheri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Pazar Pasajı: Altıncı Koğuş-Anton Çehov]]></title>
            <link>https://medium.com/zemheri/pazar-pasaj%C4%B1-alt%C4%B1nc%C4%B1-ko%C4%9Fu%C5%9F-anton-%C3%A7ehov-e496473d04ca?source=rss-2387a83a64bf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e496473d04ca</guid>
            <category><![CDATA[pazar]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[anton-çehov]]></category>
            <category><![CDATA[pasaj]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Sekitmen]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 13 Jan 2019 15:56:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-01-13T15:56:25.541Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*Yl_3N5VRAm1WsEj27vIpUA.jpeg" /></figure><p>Üniversitede okuduğu yıllarda tıbbın, simya ve metafizik dalları ile aynı kaderi paylaşacağını sanırdı; oysa şimdi, geceleri okuduğu zamanlar tıp bilimi yüreğine dokunuyor; içinde şaşkınlık, hatta sevinç uyandırıyordu. Gerçekten de, ne beklenmedik bir parıltı, ne devrimdi bu! Büyük Pirogov’un* in spe** bile yapılmasını imkansız gördüğü ameliyatlar antisepsi sayesinde yapılabiliyordu.Sıradan köy hekimleri bile diz kapağı rezeksiyonunu gerçekleştirmeyi göze alabiliyorlardı. Laparatomi ameliyatlarında ölüm oranı sadece yüzde birdi. Taş hastalığı ise o kadar önemsiz sayılıyordu ki, hakkında yazmıyorlardı bile. Sifilis tamamıyla iyileştirilebiliyordu. Ya kalıtım teorisi, hipnoz, Pasteur ve Koch’un buluşları, hijyene dair istatistikler ve yerel tıptaki gelişmeler? Psikiyatride bugünkü sınıflandırmalar, teşhis ve tedavi yöntemleri; geçmişle kıyaslandığında yaşanan bütün bu gelişmeler Elbruz Dağı*** kadardı. Artık akıl hastalarının kafasından aşağı soğuk su dökmüyorlar, üzerlerine deli gömleği geçirmiyorlardı. İnsanca muamele görüyorlar, hatta gazetelerde de yazıldığı gibi onlar için gösteriler, balolar düzenleniyordu. Andrey Yefimıç altıncı koğuş gibi tiksinç bir yerin bugünkü görüş ve zevklere göre, ancak orta sınıf belediye başkanı ve meclis üyelerinin yarım yamalak okuma yazma bildiği, ağızlarından içeri eritilmiş kalay dökse bile doktora gözü kapalı güvenilmesi gereken bir keşiş olarak bakıldığı, demiryolundan iki yüz verst ötede, bir kasabada var olabileceğini biliyordu. Başka bir yerde olsaydı halk ve gazeteler, bu küçük Bastille Hapishanesi’ni paramparça ederlerdi.</p><p>Andrey Yefimıç gözlerini açarak “Ne var ki bunda?” diye sorardı kendi kendine. “Ne çıkar ki bu durumdan? Evet antisepsi var, Koch ve Pasteur’ün buluşları var, ancak işin özü değişmedi ki.Hastalıklara yakalanma ve ölüm oranları hâlâ aynı. Deliler için balolar, gösteriler düzenliyorlar, ama yine de kendi iradeleriyle dışarı çıkmalarına izin verilmiyor. Demek ki bunların hepsi saçmalık ve gösterişten ibaret. En iyi Viyana kliniği ve benim hastanem arasında öz itibariyle bir fark yok.”</p><p>Ancak keder ve kıskançlığa benzer bir duygu, bütün bunlara kayıtsız kalmasına engel oluyordu. Yorgun olduğu için böyle olmalıydı. Ağırlaşan başı kitabın üzerine düştüğünde, ağırlığı hafifletmek için kolunu başının altına dayayıp şöyle düşünürdü:</p><blockquote>“Zararlı bir işe hizmet ediyorum ve aldattığım insanlar için aylık alıyorum. Namuslu değilim, ama ben tek başıma bir hiçim, kaçınılmaz olan sosyal kötülüğün küçük bir parçasıyım sadece. İlçedeki bütün memurlar da zararlı kişiler ve hepsi havadan para alıyorlar. Demek ki namuslu olmamamın suçlusu ben değilim, zaman. İki yüz yıl sonra doğsaydım bambaşka biri olabilirdim.”</blockquote><p>Saat üçü vurduğunda lambayı kapatıp yatak odasına giderdi. Canı uyumak istemezdi.</p><p>*On dokuzuncu yüzyılda yaşamış en ünlü Rus operatörlerden biri.</p><p>**Gelecekte.</p><p>***Kafkaslar’ın ve Rusya’nın en yüksek dağı.</p><p>Altıncı Koğuş / Türkiye İş Bankası Yayınları / s26–27</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e496473d04ca" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/zemheri/pazar-pasaj%C4%B1-alt%C4%B1nc%C4%B1-ko%C4%9Fu%C5%9F-anton-%C3%A7ehov-e496473d04ca">Pazar Pasajı: Altıncı Koğuş-Anton Çehov</a> was originally published in <a href="https://medium.com/zemheri">Zemheri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Pazar Pasajı: Dorian Gray’in Portresi-Oscar Wilde]]></title>
            <link>https://medium.com/zemheri/pazar-pasaj%C4%B1-dorian-grayin-portresi-oscar-wilde-e1b7aca59754?source=rss-2387a83a64bf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e1b7aca59754</guid>
            <category><![CDATA[dorian-gray]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[oscar-wilde]]></category>
            <category><![CDATA[pasaj]]></category>
            <category><![CDATA[pazar]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Sekitmen]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 02 Dec 2018 08:17:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-02T08:17:19.391Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/665/1*RRPSFPUouiUhrcpVz9nAug.jpeg" /></figure><p>Lord Henry gülerek, “Şu kadınlar tehlikeli şeyleri nasıl da severler!” dedi. “Benim de onlarda en hayran olduğum özelliklerden biridir bu. Bir kadın kimle flört ederse etsin, diğer insanların gözü hep üzerinde olsun ister.”</p><p>“Sen de tehlikeli laflar etmeyi çok seviyorsun, Harry! Ama şu sıralar çok yanılıyorsun. Düşesten çok hoşlanıyorum ama ona âşık değilim.”</p><p>“Düşes ise senden pek hoşlanmıyor, ama sana çok âşık. Yani birbirinize denksiniz.”</p><p>“Sen şu anda skandal yaratacak bir şeyden söz ediyorsun, Harry. Ama bunun için ortada sabit bir dayanak yok.”</p><p>“Her skandalın dayanağı ahlakdışı bir güvendir.”</p><p>“Harry, senin bu nükteli özdeyiş keyfin uğruna kurban edemeyeceğin kimse yok!”</p><p>“Dünya bir kurbanlık koyundur, kuzu kuzu gelip bıçağın altına yatar” diye karşılık verdi arkadaşı.</p><p>“Keşke âşık olabilsem” diye bağırdı Dorian Gray, sesinde derin bir duygusallık vardı. “Ama ne yazık ki sanki âşık olma duygusunu yitirmiş gibiyim, âşık olmanın nasıl bir şey olduğunu unutmuşum. Kendi tabiatım omuzlarıma yüklenen bir yük haline dönüştü. Kendi üzerime çok fazla yoğunlaştım. Kaçmak, uzaklaşmak, unutmak istiyorum. O yüzden kalkıp buraya gelmekle budalalık yaptım. En iyisi Harvey’e bir telgraf çekeyim de yatı hazırlasın. Yatta insan her zaman tehlikelerden uzaktır.”</p><p>“Hangi tehlikelerden söz ediyorsun, Dorian? Senin başında bir dert var ama bana söylemiyorsun. Nedir anlat, sana her zaman yardımcı olmuşumdur, biliyorsun.”</p><p>“Söyleyemem, Harry” dedi Dorian, üzüntülü bir ifadeyle. “Zaten belki de sadece bir kuruntudur. Bu kaza olayı beni fena halde sarstı. İçimde benim başıma da böyle bir şeyin geleceğine dair kötü bir his var.”</p><p>“Ne saçmalık!”</p><p>“Umarım öyledir ama içimdeki bu duyguyu bastıramıyorum. Ah! İşte düşes de geliyor, ısmarlama giyinen Artemis’e benziyor. Saygıdeğer düşes, görüyorsunuz işte avı bırakıp hemen döndük.”</p><p>“Her şeyi duydum Bay Gray” dedi genç kadın. “ Zavallı Geoffrey fena halde üzgün. Üstelik siz de galiba ona tavşana ateş etmemesini söylemişsiniz. Ne tuhaf!”</p><p>“Evet, gerçekten çok tuhaf bir şeydi. Bunu ona neden söyledim ben de bilmiyorum. Birden aklıma öyle esti. Tavşan gözüme öylesine tatlı göründü ki, minicik, çok şirin bir hayvandı. Ama ölen adamdan size söz etmelerine üzüldüm, oldukça kötü bir durumdu.”</p><p>“Can sıkıcı bir konu” diye araya girdi Lord Henry. “Psikolojik yönden hiçbir değeri yok. Eğer Geoffrey bu işi kasten yapmış olsaydı, benim gözümde oldukça ilginç biri olacaktı! Gerçekten cinayet işlemiş birini yakından tanımayı çok isterim.”</p><p>“Ne canavar ruhlu birisin, Harry!” diye bağırdı. “Sizce de öyle değil mi, Bay Gray? Harry, galiba Bay Gray’e yine fenalık geldi. Sanki bayılacak gibi görünüyor.”</p><p>Dorian kendini zorlayarak gülümsedi. “Bir şeyim yok, düşes” diye mırıldandı. “Sadece sinirlerim çok bozuk, başka bir şeyim yok. Bu sabah çok fazla yürümüş olmalıyım. Harry’nin az önce ne dediğin duymadım. Yine kötü bir şey mi söyledi? Başka bir zaman bana mutlaka anlatın. Sanırım gidip biraz uzanmalıyım. Beni bağışlarsınız, değil mi?</p><p>Seradan terasa yükselen büyük merdivene ulaştılar. Kapı Dorian’ın ardından kapandığında Lord Henry dönüp uykulu gözlerle düşese baktı. “Ona çok mu aşıksın?” diye sordu.</p><p>Genç kadın bir süre karşılık vermeyerek gözlerini çevredeki manzarada dolaştırdı. Ve sonunda, “Keşke bilsem” dedi.</p><p>Lord Henry başını iki yana salladı. “Bilmek zaten her şeyin sonu olur. İnsana cazip gelen bilememektir. Sis her şeye harikulade bir güzellik katar.”</p><p>“Ama insana yolunu da şaşırtabilir.”</p><p>“Bütün yolların sonu aynı noktaya çıkar, sevgili Gladys.”</p><p>“Nedir o?”</p><p>“Hayal kırıklığı.”</p><p>Dorian Gray’in Portresi / Ayrıntı Yayınları / s294–296</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e1b7aca59754" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/zemheri/pazar-pasaj%C4%B1-dorian-grayin-portresi-oscar-wilde-e1b7aca59754">Pazar Pasajı: Dorian Gray’in Portresi-Oscar Wilde</a> was originally published in <a href="https://medium.com/zemheri">Zemheri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[GÖĞÜ DELEN ADAM - Pazar Pasajı]]></title>
            <link>https://medium.com/zemheri/g%C3%B6%C4%9F%C3%BC-delen-adam-pazar-pasaj%C4%B1-152c2ff91a85?source=rss-2387a83a64bf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/152c2ff91a85</guid>
            <category><![CDATA[göğü-delen-adam]]></category>
            <category><![CDATA[pasaj]]></category>
            <category><![CDATA[pazar-pasajı]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Sekitmen]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 Mar 2018 16:30:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-04T16:30:37.816Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*H_ahv5eAO6hyWNA_yLzybg.jpeg" /><figcaption>kitap kadar tatlı olan içindeki eskizlerden biri</figcaption></figure><p>Papalagi denince beyazlar ya da yabancılar anlaşılır. Ama sözcüğü sözcüğüne çevrilirse “göğü delen” anlamına gelir. Samoa’ya ilk misyoner bir yelkenliyle gelmişti.Yerliler bu beyaz yelkenliyi ufukta bir delik olarak gördüler, beyaz adamın içinden çıkıp kendilerine geldiği bir delik. O, göğü delip geçmişti.</p><h4>Papalagi Tanrı’yı Yoksullaştırmış</h4><p>Papalagi’nin son derece kendine has ve karışık bir düşünce tarzı vardır. Nasıl yaparım da bir şeyi kendim için kullanırım ve bu kullandığımın hakkı da benim olur diye düşünür. Bütün insanların yararını değil, bir tek kişinin yararını düşünür hep. Bu tek kişi de kendisidir.</p><p>Biri kalkıp dese ki “Bu kafa benimdir, benden başka kimsenin olamaz”, doğrudur, onundur gerçekten, kimse sesini çıkaramaz. Elin sahibinden başka kimsenin o el üstünde hakkı yoktur. Buraya kadar Papalagi’ye hak veriyorum. Ama o bununla kalmayıp yalnızca kendi kulübesinin önünde yetişti diye “Bu palmiye benimdir” diyebilir. Sanki onu yetiştiren kendisiymiş gibi. Oysa palmiye kesinlikle onun değildir, asla. Onu yerden çıkartıp bize uzatan Tanrı’nın elidir. Tanrı’nın birçok eli vardır. Her ağaç, her çiçek, her ot, deniz, gökyüzü, gökyüzündeki bulutlar bütün bunlar Tanrı’nın elleridir. Onları tutabiliriz, varlığına sevinebiliriz, ama kalkıp da, “Tanrı’nın eli benim elimdir” diyemeyiz. İşte, Papalagi’nin yaptığı budur.</p><p>Bizim dilimizde “Lau” benim demektir, ama aynı zamanda da senin demektir. Oysa Papalagi’nin dilinde bu senin ve benim gibi aynı anlama gelen tek bir söz bile yoktur. Benim olan yalnızca ve tek başına bana aittir, senin olan ise yalnızca ve tek başına sana. Onun için Papalagi kulübesinin çevresindeki her şeye “benim” der. Bunlar üstünde bunlar dışında kimsenin hakkı yoktur. Bir Papalagi’nin yanında bir şey görsen, diyelim ki bir meyve, bir ağaç, su, orman ya da bir yığıncık toprak, hemen orada biri biter ve “benim onlar” der. “Benim olana dokunmayacaksın sakın!” Ama diyelim ki yine de dokundun, hemen bağırmaya başlar, sana hırsız der. Bu sözün anlamı çok kötüdür. Yalnızca birinin “benim”ine dokunduğun için olur bunlar. Arkadaşları ve büyük şefin yardımcıları başına üşüşürler, zincire vururlar ve seni *<em>Fale pui pui</em>’ye atarlar. Ömrün boyunca da hor görürler seni.</p><p>Birinin, kendisine ait olduğunu söylediği bir şeye bir başkasının dokunmaması için, o şeyin ona ait olup olmadığı özel yasalarla, titizlikle saptanır. Avrupa’da bu yasaların çiğnenmemesini gözetmekten başka hiçbir iş yapmayan insanlar vardır. Papalagi’nin aldığı bir şeyi kimse ondan almasın diye. Papalagi bu yolla kendini öyle bir inandırır ki, sanki o hak gerçekten kendisininmiş, sanki Tanrı bunun mülkiyetini bütün zamanlar için ona devretmiş gibi. Sanki palmiye gerçekten ona aitmiş gibi ya da ağaç, çiçek, deniz, gökyüzü, gökyüzündeki bulutlar ona aitmiş gibi.</p><p>Papalagi, bu tür yasalar yapmak, çok sayıdaki “benim”leri için koruyucular tutmak zorundadır. Böylelikle çok az “benim”i olan ya da hiç olmayanlar, onun “benim”lerinden alamazlar. Çünkü, nerede ki birileri her şeyi ele geçirir, orada elleri boş kalanlar da mutlaka olur. Herkes bilmez çok sayıda “benim”e ulaşmanın hilelerini ve gizli işaretlerini. Üstelik bir tür cesaret de gerektirir bu iş, ki bu da bizim onur dediğimiz şeyle pek bağdaşmaz. Tanrı’yı gücendirmek, onun her şeyini almak istemedikleri için ellerinde az şeyi olanlar en iyi Papalagi’lerdir muhtemelen. Ama bunlardan pek çok bulunmuyor.</p><p>Çokları utanmazca Tanrı’yı soyup soğana çevirirler. Başka bir yol bilmezler. Hatta kötü bir şey yaptıklarının bile farkında değillerdir. Çünkü hepsi,düşünmeden ve utanç duymadan aynı şeyi yaparlar. Kimisi daha doğar doğmaz bütün “benim”lerini babasından alır. Ne derseniz deyin, Tanrı’nın pek bir şeyi kalmamış, insanlar her şeyini almışlar ve kendi “benim”lerini, “senin”leri haline getirmişler. Birileri çıkıp daha fazla istediği için, Tanrı, güneşini bile herkese eşit dağıtamıyor. Birçokları gölgede küskün ışınları yakalamaya çalışırken , pek azı güzel ve büyük güneşli alanlarda oturuyor. Tanrı, büyük evinde en yüce **<em>alii sili</em> olmadığından, Tanrı’lığının keyfini bile doğru dürüst süremez. Papalagi “her şey benim” diyerek tanımazdan geliyor onu. Gerçi her ne kadar kafasını yorsa da, o kadar derin düşünemez Papalagi. Tersine, yaptıklarının dürüst ve hakça olduğunu anlatır. Oysa Tanrı’nın önünde, bütün bunların ne dürüstlükle ne de hakça olmakla ilgisi vardır.</p><p>Doğru düşünseydi, elimizle sıkı sıkıya tutamadığımız hiçbir şeyin bizim olmadığını bilmesi gerekirdi. Aslında hiçbir şeyi sıkı sıkıya tutamadığımızı da. Sonra, Tanrı’nın bu büyük evini herkes içinde kendine bir yer bulsun ve mutlu bir yaşam sürsün diye verdiğini de görebilirdi. Bu evin yeterince büyük olduğunu, herkesin payına bir lekecik de olsa güneş ışığı, bir tutam mutluluk düşeceğini; herkes için hiç yoksa küçük bir palmiye gövdesi ve tabii ayaklarını basabileceği bir yer olduğunu görebilirdi. Tanrı’nın istediği ve belirlediği şekilde Tanrı nasıl olur da çocuklarından birini unutur? Ama yine de birçokları, Tanrı’nın onlara bahşettiği topraktan küçük bir parça edinmek için didinip durur.</p><p>Papalagi, Tanrı’nın buyruklarına kulaklarını tıkayıp yerine kendi yasalarını getirdiği için Tanrı da onun mülklerinin üstüne bir sürü düşman salar. Onun “benim”ini bozsun diye yağmuru ve sıcaklığı, yaşlılığı, ufalanmayı ve çürümeyi gönderir. Hazinelerinin üstüne ateşin gücünü ve fırtınaları yollar. Ama hepsinin ötesinde, Papalagi’nin ruhuna korkuyu yerleştirir. Ele geçirdiği şeylerin korkusudur bu. Papalagi’nin uykusu hiçbir zaman derinleşemez. Gündüz topladıkları gece uçup gitmesin diye uyanık olması gerekir çünkü. Ellerinin ve duyularının, “benim”lerinin en uç sınırına kadar uzanması lazımdır. Bütün benimleri nasıl da başına bela olur, onunla alay eder ve şöyle der: “Sen beni Tanrı’dan aldığın için ben de sana eziyet ediyorum, acı çektiriyorum”</p><p>Ama Tanrı, Papalagi’ye korkudan daha beter bir ceza vermiş. Çok az “benim”i olan ya da hiç olmayanlarla, bütün “benim”leri toplayanlar arasında sürüp giden bir savaş sarmış başına. Bu savaş yıkıcıdır, çetindir ve sabah akşam durmak bilmez. Bu savaş herkese acı verir, yaşama sevincini kemirir. Sahip olanlar vermek zorundadırlar, ama hiçbir şey vermek istemezler. Sahip olmayanlar ise sahip olmak isterler, ama hiçbir şey alamazlar. Üstelik bunların da ulvi savaşçılar oldukları pek söylenemez. Ya soyguna geç kalmışlardır, ya beceriksizdirler ya da ellerine fırsat geçmemiştir. Her şeyi Tanrı’nın ellerine teslim etmeyi öneren bir çağrı hemen hemen hiç duyulmaz.</p><p>Ah kardeşlerim, bir Samoa köyünü içine alacak kadar kulübesi olup da bir yolcuya tek geceliğine bile çatısının altında yer vermeyen adam hakkında ne düşünürsünüz? Elinde koca bir hevenk muz olan, ama karşısında açlık çekip yakaran birine bir tane bile muz vermeyen adam hakkında ne düşünürsünüz? Gözlerinizdeki kızgınlığı, dudaklarınızdaki aşağılamayı görüyorum. Papalagi her saat bunu yapar. Yüzlerce döşeği olsa döşeksiz birine bir tanesini bile vermez. Üstüne üstlük bir de döşeği olmadığı için karşısındakini suçlar, sitem eder. Kulübesi, çatısının en yüksek noktasına kadar yiyeceklerle dolu olabilir, ***<em>aiga</em>’sına yıllarca yetip de artacak kadar; ama çıkıp yiyeceği olmayan solgun ve aç birini aramaz. Oysa aç ve solgun olan bir dolu Papalagi vardır.</p><p>Palmiye olgunlaşınca yapraklarını ve meyvelerini döker. Papalagi ise, yapraklarını ve meyvelerini dökmek istemeyen bir palmiye gibi yaşar. “Bunlar benim siz yiyemezsiniz!” Peki, o zaman palmiye yeni meyveleri nasıl taşıyacak? Palmiyenin bilgeliği Papalagi’ninkinden kat kat yüksektir.</p><p>Bizim aramızda da daha çok şeyi olanlar vardır. Birçok döşeği ve domuzu olan kabile şefine saygı gösteririz. Ama saygımız yalnızca şefin kendisinedir, döşeklerine ve domuzlarına değil. Zaten onları ****<em>alofa</em> olarak veren bizleriz; sevgimizi göstermek, yiğitliğini ve aklını övmek için. Ama Papalagi, kardeşlerinin döşeklerine ve domuzlarına saygı gösterir, yoksa onların yiğitliğiyle, aklıyla ilgilendiği yoktur. Döşeği ve domuzu olmayan kardeşin saygınlığı ya hiç yoktur ya da yok denecek kadar azdır.</p><p>Döşekler ve domuzlar yoksullara ve açlara kendi başlarına gidemediklerinden, Papalagi de onları kardeşlerine götürme gereği duymaz. Çünkü saygı gösterdiği kardeşi değil döşeği ve domuzudur, böyle olunca da onları kendine saklamayı yeğler. Kardeşlerini sevip saygı gösterseydi, onlarla “benim”-”senin” kavgasına girmeseydi, ona döşek verir, büyük “benim”ini paylaşırdı. Onu gecenin karanlığında dışarıda bırakmaktansa, kendi döşeğini paylaşırdı.</p><p>Ama Papalagi, Tanrı’nın palmiyeyi, muzu, leziz leziz kulkas köklerini, ormanın bütün kuşlarını, denizin bütün balıklarını hepimiz sevinelimi mutlu olalım diye verdiğini bilmiyor. Diğerleri açlık ve yokluk çekerken sadece birkaçımız yararlanalım diye vermediğini bilmiyor. Tanrı birine fazla meyve vermişse, o kişi meyveler elinde çürümemesi için ondan kardeşlerine vermelidir. Tanrı, bütün insanlara ellerini uzatır, O, birinin diğerinden daha fazla şeye sahip olmasını ya da birinin “Ben güneşte yatacağım, ama senin yerin gölge” demesini istemez. Hepimizin yeri güneşin altıdır.</p><p>Tanrı’nın her şeyi kendi adaletli elinde tuttuğu yerde ne kavga olur ne de yokluk. Hilekar Papalagi, hiçbir şeyin Tanrı’ya ait olmadığı mavalını bize yutturmaya çalışır. “Elinde tuttuğun her şey senindir!” Bu tür saçma sözlere kulaklarınızı tıkayın ve vicdanınıza sıkı sıkıya sarılın. Her şey Tanrı’nındır!</p><p>*Cezaevi - **Egemen - ***Aile - ****Armağan</p><p>Bu pasaj Ayrıntı Yayınları’ndan çıkan Göğü Delen Adam kitabından alınmıştır.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FSSaPNS7WoA0%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DSSaPNS7WoA0&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FSSaPNS7WoA0%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/171b9cbcfef5c3c3d8347aea7f5c8b94/href">https://medium.com/media/171b9cbcfef5c3c3d8347aea7f5c8b94/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=152c2ff91a85" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/zemheri/g%C3%B6%C4%9F%C3%BC-delen-adam-pazar-pasaj%C4%B1-152c2ff91a85">GÖĞÜ DELEN ADAM - Pazar Pasajı</a> was originally published in <a href="https://medium.com/zemheri">Zemheri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Garip Hüzün]]></title>
            <link>https://medium.com/zemheri/bir-garip-h%C3%BCz%C3%BCn-1859f4a9b911?source=rss-2387a83a64bf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1859f4a9b911</guid>
            <category><![CDATA[yalnız]]></category>
            <category><![CDATA[adam]]></category>
            <category><![CDATA[hüzün]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Sekitmen]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 Dec 2017 14:57:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-12-12T14:57:44.117Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>-nedeni var mıdır hüznün, kim bilir, belki, üzgündü işte adam.</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Zghut0D8pLBcVpUOu39w7g.jpeg" /></figure><p>Çok soğuk olmayan bir sonbahar günüydü. Puslu bulutların ardından az da olsa hissettiriyordu kendini güneş. Hafifçe esen rüzgarın saçlarını okşaması hoşuna gitti adamın. Gülümsedi, neden sonra hemen çattı kaşlarını. Olmazdı, yakışık almazdı ortalık yerde gülümsemek. Şuracıkta yere tükürse kimin umrunda olurdu ama gülümsemek öyle mi? Bu düşüncelerle uzunca yürümüş, hiç fark etmemişti. Gölün kenarına vardığında uzun süredir yapmadığı gibi gönül eğlemeye karar verdi. Bakındı şöyle bir göle, belli ki sonbahar üzmüştü ağaçları. Her yanda sararmış yapraklar rüzgarda dans ediyordu. Bunlardı işte ulu çınarların gözyaşı. Ayaklarının altında hışırdayan onca yaprağa rağmen durmadı. Dinlemiyordu belki de kim bilir. Tek arkadaşı rüzgardı; uğulduyordu, ağlıyordu, anlatıyordu. O anlattıkça adam hızlanıyordu. Üşümüştü belli ki ama söylenemiyordu tek dostuna, var git işine diyemiyordu. Usulca tuttu evin yolunu ondan kaçar gibi değil de, daha çok onun olmak ister gibi. Eve vardığında vedalaştı tek dostuyla. Bunun kısa süreli bir veda olduğunun da farkındaydı. Her yer kararıp da sokaklar kedi ve köpeklere kaldı mı yine gelecekti, pencerenin çok da iyi kapatamadığı aralıklarından fısıldayacaktı bu defa. Biliyordu, gelirdi çünkü hep, gelmişti. Tek gözlü evinin ortasında yanan kömür sobasının duvarda aksettirdiği yansımalara bakarken yine düşünüyordu. Sabahları gerekmezdi sobayı yakmak ama akşamlar acımıyordu bu fakire. Kalktı ve radyonun kulağını kıvırdı. Eskilerden bir şarkı çalıyordu şimdi, hani şarkıların şarkı olduğu o yıllardan. Somyanın üzerine kıvrıldı, bekledi ki dostu gelsin de iki kelam etsinler. Gelmedi, her gün penceresini aşındıran dostu belli ki darılmıştı ona. Sobanın sıcağıyla sızıverdi oracıkta, düşünüyordu.</p><p>Köpeklerin havlamasına uyandı. Uyku sersemi ayağının serçe parmağını kapıya çarptı. Bir küfür savurdu hemen kapıya. Radyoyu da açık unutmuştu hem, bu sıralar bunu çok yapar olmuştu. Hiçbir şey yemeden ceketini alıp yola koyuldu. Zaten bir şey de yemek istemiyordu, canı burnundaydı. Yürüdü, yürüdü, yürüdü. Düşünüyordu. Meydana vardı. Dün buradan geçerken, saçlarını okşamıştı rüzgar. Nasıl da hoşuna gitmişti ama. Şimdiyse ortalıkta görünmüyordu. Belli ki terk etmişti onu. Terketmişti işte onu terkeden herkes gibi vazgeçmişti rüzgar da. Durdu, düşünüyordu. Canı hâlâ burnundaydı. Bir küfür daha savurdu okkalıca yere tükürdükten sonra. Herkes adama dikkat kesilmiş bir sonraki adımını bekliyordu. Umudunu kesmişti adam, haklı da çıkmıştı, kimsenin umrunda olmamıştı yaptıkları. Birkaç düğmesini kaybettiği ceketinin önünü ilikledi, kocaman bir gülümseme yerleştirdi yüzüne. Anladı ki geçmezmiş bu hayat birilerini düşünmekle.</p><blockquote>Evinin yolunu tuttu adam, şarkılarını özlüyordu.</blockquote><blockquote>Kim bilir belki hâlâ düşlüyordur.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1859f4a9b911" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/zemheri/bir-garip-h%C3%BCz%C3%BCn-1859f4a9b911">Bir Garip Hüzün</a> was originally published in <a href="https://medium.com/zemheri">Zemheri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Pazar Okuması: Bağımsızlığa Bağlanmak: Indie]]></title>
            <link>https://medium.com/zemheri/ba%C4%9F%C4%B1ms%C4%B1zl%C4%B1%C4%9Fa-ba%C4%9Flanmak-indie-98a3d5576268?source=rss-2387a83a64bf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/98a3d5576268</guid>
            <category><![CDATA[indie]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[inceleme]]></category>
            <category><![CDATA[müzik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Sekitmen]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Jul 2017 14:36:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-07-09T17:11:05.834Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*FDIURNw3YOA8kCGFOCo1Vw.jpeg" /><figcaption>Indie Gruplar</figcaption></figure><p><a href="https://eksisozluk.com/indie--37589">Indie</a> müziği tanımla deseler herhalde bir tanım yapamazdım. Bunun üzerine internette bir arama yapmaya karar verdim ve aslında tam olarak şudur diyebileceğimiz bir tanımının olmadığı sonucuna ulaştım. Yine de kısaca özetlemek gerekirse 80’lerde boy göstermiş bazı müzik gruplarının yaptığı deneysel müzikler riskli olduklarından büyük plak şirketlerinin dikkatini çekmemiş ve onlar da müziklerini <em>bağımsız</em> plak şirketleri üzerinden ya da kendi yollarıyla dağıtmak zorunda kalmışlar, bu yüzden indie sözcüğü ingilizce ‘<strong><em>independent</em></strong>’ yani ‘<em>bağımsız</em>’ sözcüğünün kısaltması olarak bu tarz grupları tanımlamak için kullanılmaya başlanmış.</p><p>Demem o ki Indie tek başına bir müzik türü olmayıp, pop, folk, rock, dance, house vb. türlerin başına getirilerek kullanılıyor.</p><p>Bu türlerin içinde en yaygın olanları ise Indie Rock ve Indie Pop ama bana sorarsanız Indie Folk yöresel tınıları modern çalgılarla buluşturmasından ötürü ilk sırayı çekmeliydi :D</p><blockquote>Bu grupların içinde çok tanıdıklarımız da var, ismini duymadıklarımız da ama şu artık kesin ki müzik piyasasına bu gruplar yön veriyor ya da vermeye başladılar. Farklı müzik anlayışları ilerlemeci ve değişimci bi ruha sahip, bu da onları paha biçilmez birer kaftan yapıyor. En azından benim için öyleler.</blockquote><p>Bakalım listedeki isimlerden kaçına aşinayız?</p><ul><li>Stone Roses</li><li>Arctic Monkeys</li><li>Kaiser Chiefs</li><li>The White Stripes</li><li>Fun</li><li>Violent Femmes</li><li>Florence + the Machine</li><li>Vampire Weekend</li><li>Feist</li><li>Sarah Jaffe</li><li>Josh Ritter</li><li>Kings of Leon</li><li>Kasabian</li><li>Hozier</li><li>George Ezra</li><li>Beck</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ufte-kdx3MU_LEDu9a4hvA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/344/1*IeWTUucmiAywSU1Azt0OLw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vMguOWGmZ_RXVG2U52y62g.jpeg" /><figcaption>Indie Albüm Kapakları</figcaption></figure><blockquote><a href="http://www.themagger.com/en-iyi-indie-sarkilar/">Buradan</a> listedeki bazı grupların şarkıları ile ilgili dikkat çekici yorum ve bilgilere ulaşabilirsiniz.</blockquote><p>Bunlar sadece arama yaparken önüme çıkanlardan ve bildiklerimden derlediğim küçük bir listenin ürünleri. Daha niceleri dünyanın dört bir yanında bu akımı sürdürmeye devam ediyor, peki ya Türkiye’de?</p><p>Türkiye’de de yaklaşık son on yıldır müzik grupları kurulmaya ve dinlenmeleri artmaya başladı. Onların da içinde yine ana akımdan sıyrılıp bizlere ulaşmayı başaranlar olduğu gibi maalesef ana akım barajına takılıp ismini dahi duyamadıklarımız da var.</p><p>Bağımsızlıklarına düşkün, özgün müzik tarzları ve sözleri ile Indie’nin hakkını veren onlarca sanatçı daha epey bir zaman kulaklarımızın pasını silecek gibi.</p><p>Hadi bir küçük liste de onlar için yapalım.</p><ul><li>Son Feci Bisiklet</li><li>Adamlar</li><li>Büyük Ev Ablukada</li><li>Yok Öyle Kararlı Şeyler</li><li>Emir Yargın</li><li>Sena Şener</li><li>Softa</li><li>Sattas</li><li>DANdadaDAN</li><li>Ayyuka</li><li>Baba Zula</li><li>Nekropsi</li><li>Dolu Kadehi Ters Tut</li><li>Cem Özel</li><li>Dinar Bandosu</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CPKTbVAjlcP3aq1NMe6rUg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VQTDTH-lPfxrrxurAG3D1w.jpeg" /><figcaption>Ülkemizdeki Bazı Indie Albüm Kapakları</figcaption></figure><blockquote>Indie akımında müzik yapmak yukarıda da söylediğim gibi fazlasıyla özgür ruh, fikir ve yenilikçilik istiyor. Çokça türle sentezlenmiş olduğundan aslında hitap ettiği dinleyici kitlesi de fazlasıyla mevcut. Geleceğin müzik algısında yerini önlerden ayırtmış bir akım olan Indie’nin samimi tavırlarıyla içinizi ısıtacağından hiç şüpheniz olmasın.</blockquote><blockquote>Sizin için hazırladığımız zaman zaman içinizi kıpırdatacak, zaman zaman hüznünüze eşlik edecek Indie gibi Indie şarkıların olduğu çalma listemize aşağıdan göz atabilirsiniz, şarkıların tamamı ise <a href="https://open.spotify.com/user/zemheridergi/playlist/5m4YhBmSTwOeIos1MsF7wJ">Spotify</a> hesabımızda sizleri bekliyooor.</blockquote><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Fembed%2Fuser%2Fzemheridergi%2Fplaylist%2F5m4YhBmSTwOeIos1MsF7wJ&amp;url=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Fuser%2Fzemheridergi%2Fplaylist%2F5m4YhBmSTwOeIos1MsF7wJ&amp;image=https%3A%2F%2Fu.scdn.co%2Fimages%2Fpl%2Fdefault%2F8b9f3b17935c6b8bc95d036d4ab61520772e3059&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spotify" width="300" height="380" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/6fc11ae2a7234cc96c69242a50e6e803/href">https://medium.com/media/6fc11ae2a7234cc96c69242a50e6e803/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=98a3d5576268" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/zemheri/ba%C4%9F%C4%B1ms%C4%B1zl%C4%B1%C4%9Fa-ba%C4%9Flanmak-indie-98a3d5576268">Pazar Okuması: Bağımsızlığa Bağlanmak: Indie</a> was originally published in <a href="https://medium.com/zemheri">Zemheri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gökyüzüne Hikayeler]]></title>
            <link>https://medium.com/zemheri/g%C3%B6ky%C3%BCz%C3%BCne-hikayeler-20ebaba18a9b?source=rss-2387a83a64bf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/20ebaba18a9b</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kisa-hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Sekitmen]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 06 Jun 2017 18:08:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-06T18:08:08.635Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CLGN8F3TXvhStRQFJT8VHw.jpeg" /><figcaption>Soran olursa parktaki banktadır deyin, diyordu.</figcaption></figure><p>Düşündü. Yapabileceği en somut şeyi yaptı. Kurşun kalemlerinden birini çıkardı ve ucunu açmaya koyuldu. Hem açarken hem de yazarken çıkardığı sesten hoşlanıyordu. Bakkaldan aldığı ve hiçbir estetik zevk barındırmayan defterini ise çoktan banka bırakmıştı. Yorgundu aslında ama eve gitmek istemiyordu. Soran olursa parktaki banktadır deyin diyordu. Hayattaki tek varlığı olan biricik eşini kaybettiğinden beri böyleydi; umursamaz, yorgun ve çocuklara aşık. Eksiksiz her gün bu parka gelir, boş bir bank bulur ve çocukları izlerdi. Bugünkü yaptığı da diğerlerinden farksızdı. O defter sayesinde, hiç çocuk sahibi olamadıkları eşine yeryüzünden hikayeler anlatıyordu kendince. O günkü anlatması bittiğinde parktaki çocukları işaret ediyordu göğe bakarak. Rahatlıyordu. Biliyordu ki onu izliyor bir yerden, mutlaka ama mutlaka işitiyordu kendisini. Sonra kapatıyordu defteri gülümseyerek, sakince. Böyleydi işte rutini, o gittikten sonra. Ama o gün farklıydı, uyandığında hissetmişti bunu. Yalnız yaşadığı evinden dışarı atarken adımını, kestaneciden gelen koku bile ayrıydı. Daha keskin ve yaşanmışlık dolu. Çocukluğu geldi gözünün önüne. Kestane çizen babasını hatırladı, kırmızı tokmaklı kapılarının çıkardığı sesi bir de. Neden sonra irkildi, biraz daha hayal kurarsa geç kalacaktı. Parka doğru yola koyuldu. Her gün bu yolu yürürken gördüğü üç beş kediye selam verirken saate baktı. Hâlâ zamanı vardı. O park onların ilk buluştuğu yerdi, buluşma saatini daha dün gibi hatırlıyor ve ölümünden sonraki her gün onu beş dakika bile olsun orada bekletmiyordu. Saatini cebine koydu, birazdan oradaydı. Banka oturdu. Düşündü. Yapabileceği en somut şeyi yaptı. Kurşun kalemlerinden birini çıkardı ve ucunu açmaya koyuldu, her zaman yaptığı gibi. Defterini açtı ve yazmaya başladı. Aynı zamanda yüksek sesle okuyordu çünkü biricik eşi göklerden yazısını okuyamayabilirdi.</p><blockquote>“Sevgilim, sen gittikten sonra buraların tadı kalmadı biliyor musun? Hep sevdiğin orkiden bile soldu üzüntüden. Bulutlar hep ağlar oldu. Sahi sordun mu hiç bulutlara neden ağlıyorlar sana kavuştukları halde, ben bile ağlamazken?”</blockquote><p>Durdu. Parka henüz çocuk gelmemişti. Simitçinin üşüyen ellerine kaydı gözü. Sonra devam etti.</p><blockquote>“Ağlarlar tabi. Sana kavuşamayan beni kim görse ağlar sevgilim.”</blockquote><p>Rüzgar hızlanmış hava da bozuyordu. Kimse gelmeyecek diye düşündü, sana anlatacak bir çocuk yok bugün. Kalemini ve defterini topladı, gidecek ve yarın gelip anlatmaya devam edecekti. Hem olur da yarın hava açarsa çoluk çocuk doluşurdu buraya. Kalkmaya yeltendi. Başı döndü ilk, sonra kalbi sıkıştı. İlk buluşmaları geldi aklına. O zaman deli gibi atan bu kalp şimdi atmam diyordu. Direnmedi, bıraktı kendini. Biliyordu bugünün farklı olacağını. Bıraktı ki Tanrı onu da alsın göklere. Hazırdı şimdi <strong><em>‘yeniden ilk buluşmaya’.</em></strong> İstemiyordu bulutlar ağlasın arkasından, istemiyordu kedileri küssün ona. İstediği bir şey vardı ki bağırsın o parka gelen tüm çocuklar, kavuştular diye.</p><blockquote>Gözlerini usulca kaparken hayata, sevgilim diyordu seni çok özledim.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=20ebaba18a9b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/zemheri/g%C3%B6ky%C3%BCz%C3%BCne-hikayeler-20ebaba18a9b">Gökyüzüne Hikayeler</a> was originally published in <a href="https://medium.com/zemheri">Zemheri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Pazar Pasajı: Amok Koşucusu — Stefan Zweig]]></title>
            <link>https://medium.com/zemheri/pazar-pasaj%C4%B1-amok-ko%C5%9Fucusu-stefan-zweig-316bc3dc6535?source=rss-2387a83a64bf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/316bc3dc6535</guid>
            <category><![CDATA[pazar]]></category>
            <category><![CDATA[stefan-zweig]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[amok]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Sekitmen]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 21 May 2017 12:46:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-21T12:46:09.004Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*o4CYjKVtljV-cgiVM9wndw.jpeg" /></figure><p><em>Amok mu? Sanırım hatırlıyorum. Malezyalılarda görülen bir tür sarhoşluk…</em></p><p>“Bu sarhoşluktan daha fazla bir şey… bu delilik, bir tür insan kudurması… ölümcül, anlamsız bir saplantının krize dönüşmesi hali, bunu başka hiçbir alkol zehirlenmesiyle kıyaslayamazsınız. Orada kaldığım süre içinde bizzat ben de birkaç vakayı inceleme fırsatı buldum -söz konusu başkalarının derdi olunca nasıl da hep daha zeki ve daha nesnel oluruz- ama kaynağının korkunç gizemini ortaya çıkarmayı başaramadım. Bir şekilde iklimle ilgisi vardı, ani bir patlama noktasına gelinceye kadar sinirler üzerinde bir fırtına gibi baskı yaratan o boğucu, yoğun atmosferle…”</p><p>“Sonuç olarak Amok… evet Amok, şöyle bir şey: Bir Malezyalı, son derece sade, son derece iyiliksever bir insan, içkisini içiyor. Ruhsuz, ilgisiz, donuk bir biçimde oturuyor oracıkta. Tıpkı benim odamda oturduğum gibi… Sonra ansızın ayağa fırlıyor, hançerini kapıyor, sokağa koşuyor. Dosdoğru koşuyor, dosdoğru. Nereye gittiğini bilmeden… Yoluna ne çıkarsa, insan olsun hayvan olsun, hançerini saplıyor, akan kan onu daha da çıldırtıyor. Ağzı köpürüyor, kudurmuş gibi uluyor. Ama koşuyor, koşuyor, koşuyor, ne sağa bakıyor ne sola, acı acı haykırarak, elinde kanlı hançeriyle, korkunç koşusunu sürdürüyor. Köydeki insanlar bir Amok koşucusunu hiçbir gücün durduramayacağını bilirler. O gelirken uyarmak için ‘Amok! Amok!’ diye haykırırlar ve herkes kaçışır. Ama o, bunları hiç duymadan koşar, görmeden koşar, önüne çıkanı devirir. Sonunda kuduz bir köpeği vururcasına vurup öldürürler onu ya da o, ağzından köpükler çıkararak yere yığılıp kalır.”</p><p>“Bir keresinde böyle bir şey görmüştüm, bungalovumun penceresinden. Korkunçtu, ama sırf onu görmüş olmam sayesinde o günlerde kendimi anlayabilmiştim, zira tam öyle, tam da o şekilde ileriye dikilmiş korkunç bir bakışla, sağa ya da sola bakmaksızın, takıntılı bir şekilde koşmaya başlamıştım. O kadının arkasından… Her şeyi nasıl yaptığımı artık hatırlayamıyorum, o delice koşu, o anlamsız hız içinde her şey uçup gitti. O kadın hakkında her şeyi, adını, evini, yazgısını öğrendikten on dakika, hayır beş, hayır iki dakika sonra hemen yeni bir bisiklet ödünç alıp hızlıca eve döndüm, bavula bir takım elbise koydum, yanıma para aldım ve bir arabayla tren istasyonuna gittim, bölge sorumlusuna haber vermeden, yerime bakacak birini ayarlamadan, evi açık ve her şeyi olduğu gibi bırakarak… Etrafımı uşaklar sarmıştı, kadınlar merak içindeydi ve soruyorlardı, cevap vermiyordum, arkama dönüp bakmadım. Arabayı tren istasyonuna sürdüm ve ilk trenle şehre doğru yola çıktım. Bütün bunlar bir saat sürmüştü, kadının benim odama girişinden itibaren, varoluşumu geride bırakmış ve boşluğa doğru bir Amok koşusuna başlamıştım.”</p><p><em>Bu metin Stefan Zweig’ın Türkiye İş Bankası Yayınları’ndan çıkan Amok Koşucusu adlı eserinden alınmıştır.</em></p><h3>Meraklısına:</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/240/1*W9yvbxYCf9VGQIY0nKJi4A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*UTsCJREFdklzIiqZON36GA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*V61BDSOolIS-i8jKIvrklg.jpeg" /><figcaption>1922&#39;de yayınlanan kitabın farklı dillerdeki baskıları</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/256/1*-SV8w39zsj3guRa4abY-Rg.jpeg" /></figure><p><em>Türkçe’ye Amok Koşucusu olarak çevrilmiş olup günümüzde sosyal kullanımı mevcuttur. Örneğin İngilizce’de “</em><strong><em>Run Amok” </em></strong><em>deyiminin karşılığı cinnet geçirmektir.</em></p><p>Buradan <a href="https://youtu.be/jjqMQn6tdv0">Amok Koşusu</a> yapan birini görebilirsiniz.</p><p>Son olarak sizi Amok Koşusunun sosyal yönüne dikkat çeken bir konuşma ile baş başa bırakıyorum:</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F-Mx-Rzb2dWk%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D-Mx-Rzb2dWk&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F-Mx-Rzb2dWk%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/e9fa6b097098a834d11c686259f9c786/href">https://medium.com/media/e9fa6b097098a834d11c686259f9c786/href</a></iframe><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=316bc3dc6535" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/zemheri/pazar-pasaj%C4%B1-amok-ko%C5%9Fucusu-stefan-zweig-316bc3dc6535">Pazar Pasajı: Amok Koşucusu — Stefan Zweig</a> was originally published in <a href="https://medium.com/zemheri">Zemheri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İlkelin Yalnız Torunu]]></title>
            <link>https://medium.com/zemheri/i%CC%87lkelin-yaln%C4%B1z-torunu-819b8ca99389?source=rss-2387a83a64bf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/819b8ca99389</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[ilkel]]></category>
            <category><![CDATA[medeniyet]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[yalnızlık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Anıl Sekitmen]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 18 May 2017 10:13:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-20T13:02:45.550Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*9Li27vvqKw8rPI2GZQ-Q7A.jpeg" /></figure><p>Ben modern insanın bedeninde hapsolmuş bir eski zaman adamıyım. Evet tam olarak böyle, hapsoldum. Biliyorum merak ediyorsun, hadi anlat dediğini de duyar gibiyim. Neden böylesiniz? Hapsoldum denilince önce üzülmeniz gerekmez mi? Ah siz modern(!) insanlar, hepiniz aynısınız. Tamam işte anlatıyorum.</p><p>Yıllar önce ama öyle böyle değil neredeyse yetmiş seksen bin yıl önce yaşadım ben. Suyun daha mavi, güneşin daha kızıl olduğu güzel zamanlardı. İki çocuğum ve dünyalar güzeli bir eşim vardı. Zaten öyle çok da kalabalık değildik, herkes birbirini tanırdı vesselam. En çok sabah uyanmayı severdim, pardon uyandırılmayı. Çocuklarım üzerime atlar kahvaltı zamanını haber verirdi. Her türlü yeşillik, meyve, sebze ne ararsan olurdu masada. Sohbet ve şarkılar eşliğinde kahvaltımızı ederken etrafta koşturan minik bedenlerin ahenkli dansını izlerdik. Bundan sonra herkes işini yapardı, grubun en iyi avcılarındandım. O zamanlar zevk için öldürmezdik, bunu spor ilan ettiniz ya aklım almıyor. Eşimse toplayıcılardandı. Zaman zaman grubun çocuklarına da bakardı sizin anlayacağınız part time dadılık yapıyordu.</p><p>Avcılığı, toplayıcılığı sürdüren insan avladığı geyik ile selfie yapıp bir ay sonra Instagram’da #tbt yapmıyor veya toplayıcı kadınlar yemişlerin veriminden Twitter’da yakınarak trend topic olmuyor diye onların sosyal hayatı olmadığını düşünürsünüz. Halbuki öğle vakti kabile toplanır, yemek yer ve sohbet ederdi. En verimli zamandı bu saatler, dertli olanın derdi dinlenir, mutlu olanın sevinci paylaşılırdı. Gönüller bir olurdu anlayacağınız. Bir keresinde bir haber geldi çocuklardan biri ağaçtan düşmüş diye hep beraber koştuk yanına, sadece gülüyordu. Hepimiz şaşırmıştık tabi sonra biz de aynı ahenkte kahkahalar salıverdik. O gün bir kez daha şükrettim o kabilede doğduğuma. Evet belki yaşamak daha zordu belki daha zahmetliydi ama zevk alıyorduk yaşamaktan, hem de deliler gibi. Çok olmadı bunun üzerinden bir hafta filan geçti, yine ava çıkmıştık. Biraz ilerleyince bu sefer avlanan biz olduk, büyük bir sırtlan grubunun saldırısına uğradık ve içimizden kurtulan olmadı. Kulaklarımda Piti’nin ağaçtan düştüğünde koyuverdiği kahkaha yankılandı, hem de defalarca. Hafif bir gülümseme yayıldı yüzüme, sonra yavaşça kapadım gözlerimi. Ölürken bile zevk aldığın bir hayattan yaşarken çile çektiğin bir hayata sürüklenmek ne demek bilir misin sen? Ben söyleyeyim bilmen imkansız.</p><p>Einstein atomu parçaladığında bununla bir şehri yok edeceklerini bilebilir miydi? Peki ya Zuckerberg Facebook’u kurarken insanların gerçek hayatlarının bir kısmını bu büyük(!) sanal alemde geçirerek gerçek arkadaşlarına daha az zaman ayıracaklarını planlamış mıydı? Gittikçe yalnızlaştı insan terk edilmişti artık düşünceleri. Aklı hep 5 inç ekranında gelecek bildirimleri nimetten sayar olmuştu. İsyan etti insan, yalnızlaştık dedi Twitter’da sahip olduğu mikro blogunda. Oysa bir hayat var dışarıda, ellerimizin arasından kayıp giden ve geri alamayacağımız.</p><p>İlkel hayatımı bırakıp 21.yy’da yeniden doğmak tam olarak botanik bahçesinden bir çiçeği koparıp saksıya dikmekle aynı şey. Yan yana duran onlarca çiçek var ama hepsi kendi saksısında yalnız ve mutsuz. Anlıyor musun? Kalabalıklar içinde kaybolmuşsunuz. Kimse birbirini dinlemiyor ve kendinden bir şey anlatmıyor da. O kadar aceleniz var ki, sabırsızsınız her gün aynı şeyleri yapmaya. Modern insan diyorsunuz kendinize, gülüyorum. Modernliğiniz tamam da insana dair pek bir şey kalmamış sanki ha? Özlüyorum bazen size göre ilkel hayatımı, Piti’yi, Sisi’yi ve de biricik eşimi. İşte tam da bu zamanlarda göğe kaldırıyorum başımı, güneşin kızıllığına sığınıyorum. Yine o kahvaltıların birindeymişim gibi hissetmeye çalışıyorum, olmuyor. Korna sesleri ve yükselen egzoz dumanları arasında bana bunu bile çok görüyorsunuz ya ne diyeyim, helal olsun.</p><p>Kim olduğum önemli değil, söyleyecek birkaç şeyim daha var size. Belki unuttunuz bunu zamanla ama sizler insansınız ve hatırlamak için hala zamanınız varken iyi bir şeyler düşünün, sevdiğinizi arayın, arkadaşınızla vakit geçirin. Tanımadığınız biri sizi yemez, hadi tanışın onunla ve bırakın biriksin birbirinden güzel anılar. İncitmeyin birbirinizi, sevin, sevilin, sevginizi paylaşın ve hissettirin. En önemlisi de kalabalıklar içinde kaybolmayın olur mu?</p><p>Benden bu kadar, işte gidiyorum. Kim olduğumun önemi yok, ben modern insanın bedeninde hapsolmuş bir eski zaman adamıyım. Geçmişine özlem duyan ve belirsiz gelecekten korkan herkesim.</p><p>Ben, ilkelin yalnız torunuyum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=819b8ca99389" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/zemheri/i%CC%87lkelin-yaln%C4%B1z-torunu-819b8ca99389">İlkelin Yalnız Torunu</a> was originally published in <a href="https://medium.com/zemheri">Zemheri</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>