<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Annelies Rebel on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Annelies Rebel on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@anneliesrebel?source=rss-2a788dc3441d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*i6lqQ--pnROaLKIt.jpg</url>
            <title>Stories by Annelies Rebel on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@anneliesrebel?source=rss-2a788dc3441d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 04:31:46 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@anneliesrebel/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Wat ik pas dit jaar ontdekte over kerst]]></title>
            <link>https://anneliesrebel.medium.com/wat-ik-pas-dit-jaar-ontdekte-over-kerst-60f5325eb4c7?source=rss-2a788dc3441d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/60f5325eb4c7</guid>
            <category><![CDATA[geboren]]></category>
            <category><![CDATA[kerst]]></category>
            <category><![CDATA[kinderen]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Annelies Rebel]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 24 Dec 2020 16:55:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-24T16:55:54.035Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>De afgelopen weken vertelde ik de kinderen van mijn kerk telkens een adventsverhaal. Om — zo vertelde het verhaal- op weg te gaan naar Bethlehem en ons klaar te maken voor het mysterie van kerst. Of er tenminste bij in de buurt te komen. Nu is het bijna kerst en ik heb er weer een heel nieuw perspectief bij.</h4><p><strong>‘Christmas is about children’</strong><br>Eigenlijk begon dit proces van opnieuw kijken met een citaat dat ik las van Jerome Berryman, een grote inspirator van mij op het gebied van (vertellen van) bijbelverhalen (hij schreef ook de adventsverhalen):</p><blockquote>“ Christmas is about children. It celebrates you as child, your children, grandchildren and God’s child. Christmas evokes the wonder of children and our wonder about them. The mystery of the Incarnation, when considered deeply in all its implications, needs to be encountered with wonder to open the movement of the creative proces in us” (Stories of God at home, p.24).</blockquote><p>Kerst gaat over kinderen. Het viert ons kind-zijn en het triggert weer onze verwondering over onze kinderen. In de verhalen van Berryman wijzen de kinderen ons de weg naar het mysterie van Kerstmis. Het doet me meteen denken aan mijn eigen kinderen, hun verwonderingen over allerlei zaken waar ik me al lang niet meer over verwonder en dat weer opnieuw van ze leer.</p><p>De figuren in het kerstverhaal worden ook geconfronteerd met tamelijk wonderlijke taferelen in hun dagelijkse bezigheden. Maria krijgt bezoek van een engel die haar iets onwaarschijnlijks verteld, Jozef krijgt dromen, de herders die waken bij hun schapen zien plots een groot, fel licht en horen engelen zingen. De wijzen zien ineens een wilde ster die niet op hun sterrenkaarten staan. Het is één grote wonderlijke bedoeling dit hele kerstverhaal.</p><blockquote>“Wonder marks the moment when the unexpected invades the expected, such as when our normal world is disrupted by sublime beauty or awful tragedy” (Stories of God at home, p.24).</blockquote><p>Het blijft niet alleen bij wonderlijke gebeurtenissen, ze komen stuk voor stuk ook in beweging en gaan allemaal naar Bethlehem. De herders vallen op hun knieen. De wijzen aanbidden het kind en geven het enorm kostbare geschenken. Elke keer bij dit punt in het verhaal aangekomen treed er bij mij toch wel een soort vervreemding op. Een heel verhaal, wonderlijke gebeurtenissen, engelen, een bijzondere ster, alleen vanwege… de geboorte van een kind. Natuurlijk wordt er van alles bij verteld: het is de redder, vrede op aarde, nieuwe Koning, maar toch. De ophemeling van de groten der aarden zoals King, Ghandi, een volwassen Jezus, moeder Theresa en vul je eigen heilige maar in, die volg ik wel. Maar een kind… hoezo? Wat heeft dit kind gedaan? Het is pas net geboren?</p><p><strong>Geboren worden<br></strong>Ik herinner me ineens Hanna Arendt, filosoof. Jaren geleden las ik rond kerst een citaat van haar over geboren worden en kerst. Ik kan het niet meer terugvinden, maar wel iets van Joke Hermsen die mij uitlegt dat Arendt van beginnen en geboren worden een van haar kernthema’s heeft gemaakt. Zij <a href="http://amormundi.nl/pdf/Hannah_Arendt_Hermsen.pdf">citeert </a>Arendt en schrijft over haar het volgende:</p><blockquote>“ Elke keer wanneer we in de wereld iets nieuws aanvangen, worden we opnieuw geboren en die ‘tweede geboorte’ houdt dus nooit op, maar herhaalt zich als het goed is gedurende ons hele leven. Deze tweede geboorte wordt ons overigens niet opgedrongen, maar ontspringt ‘aan het nieuwe begin dat in de wereld kwam toen wij werden geboren.”</blockquote><blockquote>De mens is volgens Hanna Arendt ten diepste een <em>initium</em>, ‘een begin en een nieuwkomer’ die in staat is nieuwe initiatieven te nemen, een andere weg in te slaan of iets nieuws te initiëren” .</blockquote><p>Er ligt al iets besloten in ons als we worden geboren. Wat Arendt omschrijft, zo wordt Jezus vaak gepresenteerd. Als een Koning van andere orde die menig andere weg insloeg. Blijkbaar was dat al vanaf zijn geboorte duidelijk; er moest iets bijzonders zijn met deze baby. De herders en wijzen hadden het in elk geval door en gaven daar vorm aan.<br>De geboorte van het Christuskind wordt ook wel de Incarnatie genoemd, de menswording van God. Dat is erg ingewikkeld, maar Berryman zegt hierover dan ook dat we daar nooit mee moeten beginnen als het over kerst gaat. We verwonderen ons eerst met de kinderen, zij zijn al geboren met een beeld van God in zich. <em>‘The mystery of the Incarnation, when considered deeply in all its implications’. </em>Zou een implicatie (naast vele andere) kunnen zijn wat Arendt schrijft? Dat het doorbreken van bepaalde kringlopen van gebeurtenissen en patronen, het inslaan van nieuwe wegen ook in elk van ons besloten ligt? Is God daarin met ons? Is God daar ín ons? I wonder…</p><p><strong>Geschenk</strong><br>Bij elke geboorte van mijn kinderen heb ik de kaartjes bewaard die zijn gestuurd. Ik wil ze op een dag aan ze geven met de boodschap: kijk eens hoe blij en dankbaar iedereen was toen jij geboren werd. De vreugde over de geboorte van een kind komt van heel diep en misschien snap ik dit nu iets meer dankzij Hanna Arendt. En dankzij de herders en de wijzen. <br>Jouw en mijn start in deze wereld als kind draagt al de hoop met zich mee om nog vele malen opnieuw geboren te kunnen worden. Om opnieuw te kunnen beginnen. Het is de vreugde van dat geschenk. Voor die herinnering komen die kaarten goed van pas, ze wachten op een goed moment. Tot die tijd vertel ik elk jaar het kerstverhaal, van binnen en buiten, zodat het in mij en hen kan rijpen tot een diepe vreugde over ons (kind)-zijn en God-met-ons in deze wereld.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=60f5325eb4c7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Locked-up met kids tijdens Corona: 6 dingen die we van ze kunnen leren]]></title>
            <link>https://anneliesrebel.medium.com/locked-up-met-kids-tijdens-corona-6-dingen-die-we-van-ze-kunnen-leren-cf066524e276?source=rss-2a788dc3441d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cf066524e276</guid>
            <category><![CDATA[corona]]></category>
            <category><![CDATA[kinderen]]></category>
            <category><![CDATA[lockdown]]></category>
            <category><![CDATA[opvoeding]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Annelies Rebel]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Oct 2020 15:00:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-27T15:17:47.418Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Een tweede lockdown is niet ver weg. Het doet me denken aan de tijd dat we met z’n allen thuis waren. Vanuit die situatie vroeg ik ouders wat ze van hun kinderen leren.</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oY6Pd1RyadhlW-tQRiw_Dg.jpeg" /></figure><p>Ik dacht altijd dat opvoeden betekende dat je iets wilde doorgeven, leren en overbrengen aan je kinderen. Hoe langer ik moeder ben (nu 7 jaar), hoe meer ik merk dat het net zo goed andersom geldt. Mijn kinderen leren mij iets. Dat gaat verder dan de tekst in de speeltuin tegen de buurvrouw “oh, waren wij nog maar zo onbevangen”. Dat is wel een belangrijke, maar het gaat om heel mijn handelen, denken, doen en voelen. Hoe meer ik er zo naar kijk, hoe meer ik me kan verwonderen over dat vreemde fenomeen kinderen die enerzijds borden op de grond gooien, behang bekladden, de hele duplo-doos omver gooien, niet willen opruimen en tegelijkertijd mij iets wezenlijks leren.</p><p>Ze laten mij in de eerste plaats op allerlei (vaak ook hele irritante) manieren merken hoe belangrijk aandacht is. Dat ik niet allerlei dingen tegelijkertijd doe. Dat ik niet te gehaast te werk ga. Ze helpen me weer ‘in het moment’ te komen. Ze laten me zien wat er nodig is om te kunnen uiten wat er van binnen leeft. Dat dat niet zomaar kan, maar dat het veilig genoeg moet zijn. Ze laten me voelen dat respect belangrijk is, dat je niet zomaar mensen kunt dwingen iets te doen. Ze laten me zien dat het leven vallen en opstaan is. Dat vallen niet zo dramatisch is als grote mensen soms denken. Ze laten me beseffen dat zij echt de moeite waard zijn om mee op reis te hebben. Om naast ze te lopen, ze toe te staan vooruit te rennen en ondertussen zelf koers te houden.</p><p>De antwoorden van de ouders op de vraag “wat heb je de afgelopen tijd het meeste van je kinderen geleerd” heb ik hieronder samengevat. Als een soort leef-regels van kleine mensen voor grote mensen. Met dank aan onze kinderen zijn hier de zes dingen die we van hen leren:</p><ol><li>Leef in het hier en nu, speel!</li><li>Rust en ritme geven houvast en doen ons floreren.</li><li>Accepteer het leven zoals het is; zie het als spel waarvan de spelregels af en toe veranderen.</li><li>Geniet en verwonder je over kleine dingen</li><li>Iedereen is uniek; blijf goed naar elkaar luisteren om te weten wat iemand nodig heeft.</li><li>Je weet en kan meer dan je denkt. Er is minder (extra) nodig.</li></ol><p>Weten hoe je dit in praktijk brengt en geinspireerd worden door andere ouders? Ga naar de Facebook-groep <a href="https://www.facebook.com/groups/2512774055704877">“Thuis-blijf ideeen met kids tijdens Corona”.</a></p><p>Klik <a href="https://anneliesrebel.medium.com/wat-we-belangrijk-vinden-in-het-leven-met-onze-kids-2-16af6dd912d6">hier</a> om meer blogs te lezen over de enquete “Locked-up met kids tijdens Corona”.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cf066524e276" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Wat we belangrijk vinden in het leven met onze kids (2)]]></title>
            <link>https://anneliesrebel.medium.com/wat-we-belangrijk-vinden-in-het-leven-met-onze-kids-2-16af6dd912d6?source=rss-2a788dc3441d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/16af6dd912d6</guid>
            <category><![CDATA[kinderen]]></category>
            <category><![CDATA[voorbeeld]]></category>
            <category><![CDATA[corona]]></category>
            <category><![CDATA[opvoeding]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Annelies Rebel]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Oct 2020 18:58:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-27T15:14:35.970Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Locked-up met kids tijdens Corona: dit geven we onze kinderen mee.</h3><h3>Een tijdje geleden, toen de kinderen weer bijna naar school gingen, vulden ruim 60 ouders mijn enquete in over Corona, je leven en je kids. In deze blog ga ik in op de vraag wat deze ouders het belangrijkste vinden om aan hun kinderen mee te geven. Daarnaast vroeg ik waar ze nu al zelf een voorbeeld in zijn.</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wm-HnpLODxKbNSmdCwU4BA.jpeg" /></figure><p>Ik heb altijd al een soort drang gehad om de wereld te willen veranderen. Zou het beetje mooier, eerlijker, rechtvaardiger kunnen? Tijdens Corona werd ik totaal teruggeworpen op mijn eigen gezin, mijn eigen huis en mijn eigen straat. De wereld veranderen? Ik zat tussen de rekenboeken, de duplo en de luiers! Toen bedacht ik: maar wat als de wereld veranderen niet alleen bij jezelf, maar ook in je eigen gezin begint? Wat als we de wereld veranderen met dat wat we aan onze kinderen meegeven? Wat als dat is hoe we de wereld het liefste zien? Daarom wilde ik er wat langer bij stilstaan en vroeg een aantal mensen dat ook te doen.</p><blockquote>De vraag: Wat probeer je je kinderen mee te geven? Noem de drie belangrijkste dingen.</blockquote><p>Het was een weldaad om 180 (3x60) antwoorden te lezen. Alsof er een emmer liefde over je wordt heengekieperd. In de analyse en categorisering moest ik keuzes maken die wellicht wat arbitrair zijn; ik had ook zat andere keuzes kunnen maken. De antwoorden heb ik opgedeeld in drie categorieen: <br>1. allerlei zaken die te maken hebben met liefde voor jezelf, <br>2. allerlei zaken die direct over de ander gaan zoals liefde en respect voor de ander<br>3. overige eigenschappen (zoals creativiteit, vriendelijkheid, eerlijkheid, zelfstandigheid). <br>Voor categorie 1 heb ik wel gekozen om zelfvertrouwen eronder te laten vallen, maar zelfstandigheid heb ik onder categorie 3 gezet. Categorie 3 verdient daarnaast eigenlijk een eigen indeling omdat het zo breed is.</p><blockquote>Categorie 1: “je bent precies goed als je bent”, “in jezelf geloven, dat je meer kunt dan je denkt”, “dat ze kostbaar en geliefd zijn”</blockquote><blockquote>Categorie 2: “Omkijken naar de ander”, “eerlijkheid naar iedereen”, “empathie voor anderen”.</blockquote><blockquote>Categorie 3: “Eigen keuzes maken”, “Heb plezier in de dingen die je doet en laat niemand je dat afnemen” , “verwondering voor de natuur”, “leren waarderen wat we hebben”, “ondernemend en creatief proberen te zijn”.</blockquote><p>De uitslag: 28% van de antwoorden gingen over zelf-liefde, 32% van de antwoorden betrof liefde (in de breedste zin van het woord) voor anderen en 40% van de antwoorden ging over andere eigenschappen. Veel liefde dus op het papier!</p><h4>Voorbeeld</h4><p>Ik was verder benieuwd of dat wat we willen meegeven in lijn is met waar we zelf een voorbeeld in zijn. In de analyse gebruikte ik dezelfde categorieen als bij de vorige vraag. De uitslag: 11% van de antwoorden onder zelf-liefde, 27% van de antwoorden onder liefde voor anderen in 62% van de antwoorden ging over andere eigenschappen zoals zelfstandigheid, creativiteit, verwonderen.</p><blockquote>We zijn het meeste een voorbeeld in zelfstandigheid, eigen keuzes maken en liefdevol zijn. Daarna komt dankbaar zijn.</blockquote><p>Laten we eens kijken naar de antwoorden van verschillende respondenten en hoe deze twee vragen met elkaar te maken hebben:<br>Iemand wilde het volgende meegeven aan de kinderen: lief zijn voor elkaar, samen dingen doen en niemand buitensluiten, creativiteit delen met anderen, kaartjes sturen en elkaar helpen. Deze persoon is zelf een voorbeeld in: respect voor anderen, dieren en de natuur. <br>Een ander geeft graag dit mee: omzien naar elkaar en anderen, waarderen van kleine dingen, dankbaarheid voor de mooie momenten. Hij/zij is zelf een voorbeeld in het uitstralen van dankbaarheid. <br>Weer een ander geeft haar kinderen mee dat je alles kan, het niet nodig is om te oordelen en dat je kiest hoe je je voelt. Hij/zij is zelf een voorbeeld in hoe je kunt genieten van het leven.<br>Slechts een enkeling verwijst bij de voorbeeld vraag naar de antwoorden die eerder zijn gegeven bij wat je je kinderen wilt meegeven. Er zit niet perse een groot verschil tussen, maar blijkbaar is datgene wat jou kenmerkt net even anders dan wat je wilt meegeven. Mooie oefening in consistent zijn (want je weet, kids hebben het door als het niet zo is..).</p><h4>Zelfliefde</h4><p>Als ik naar de uitslag kijk vind ik het meest opvallende verschil die in de zelf-liefde. We zijn veel minder een voorbeeld in zelfliefde dan dat we aan onze kinderen meegeven dat ze er mogen zijn. Ik had het overigens ook precies zo ingevuld en misschien de zelf-liefde wel helemaal overgeslagen. Het zet me aan het denken. Hoe laat ik aan mijn kinderen zien dat alles begint bij van jezelf houden? Bij dat je er mag zijn met alles wat je wel en niet bent? Door mild te zijn over je eigen fouten, door geen kritische toon aan te slaan? Door wat eigenlijk?</p><h4>Slot</h4><p>Ik sprak na afloop een aantal vrouwen die de enquete hadden ingevuld en echt even in de spiegel hadden gekeken. De vragen beantwoorden met enige regelmaat is misschien wel een doel op zich. Bewust worden waar je mee bezig bent en wilt zijn in de omgang met je kinderen. Dan maakt het antwoord eigenlijk niet zoveel uit en deze hele analyse ook niet. “Liefde” kent vele uitingen en genieten lijkt soms op dankbaarheid en soms op plezier. Het zijn allemaal woorden waarachter onze verlangens schuilen. Die op te diepen is veel waard. Dank aan iedereen die even wilde stilstaan!</p><p>ps. De eerste blog over deze enquete vind je <a href="https://medium.com/@AnneliesRebel/wat-we-belangrijk-vinden-in-het-leven-met-onze-kids-1-46da41d2168a">hier</a>. In de volgende blog ga ik in op de vervolg-enquete waarin ik vroeg aan mensen wat ze van hun kinderen leren. Je deze blog <a href="https://anneliesrebel.medium.com/locked-up-met-kids-tijdens-corona-6-dingen-die-we-van-ze-kunnen-leren-cf066524e276">hier</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=16af6dd912d6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Wat we belangrijk vinden in het leven met onze kids (1)]]></title>
            <link>https://anneliesrebel.medium.com/wat-we-belangrijk-vinden-in-het-leven-met-onze-kids-1-46da41d2168a?source=rss-2a788dc3441d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/46da41d2168a</guid>
            <category><![CDATA[waarden]]></category>
            <category><![CDATA[corona]]></category>
            <category><![CDATA[kinderen]]></category>
            <category><![CDATA[opvoeding]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Annelies Rebel]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 04 Sep 2020 12:11:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-27T15:22:08.896Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Locked-up met kids tijdens Corona: 2 dingen die we willen behouden</h3><h4>Een tijdje geleden, toen de kinderen weer bijna naar school gingen, vulden ruim 60 ouders mijn enquete in over Corona, je leven en je kids. In deze blog ga ik in op deze vraag wat deze ouders (en ik zelf) het liefste wilde behouden uit de Corona tijd. Het is een reminder, want het leven normaliseert. En toch ook weer niet. Ik sta stil bij wat dat te betekenen heeft, ook in mijn eigen leven.</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WKipREhj4Y_L0mPBJc5a7A.jpeg" /><figcaption>Corona: herinneringen maken, samen-zijn</figcaption></figure><p>Corona, “lock-down”, thuis-onderwijs, stress, iedereen op elkaar gepakt in een huis. Dat was niet altijd makkelijk. Toch waren de meeste ouders die mijn enquete hebben ingevuld (vermoedelijk de meesten met kinderen in de basisschool-leeftijd )verwonderd over het feit dat ze zo konden genieten van het thuis- en samen-zijn met de kids. Dat ze konden genieten van kleine dingen en boven verwachting in staat waren om thuis-onderwijs te geven.</p><h4>Wat willen we behouden? Rust!</h4><p>De vraag “wat wil je liefste behouden uit deze Corona-tijd” was het makkelijkste te analyseren. De antwoorden waren namelijk tamelijk eenduidig. Met stip op 1 staat <strong>rust</strong>. Aangevuld met woorden als: weinig moeten, een lege agenda, geen stress, tijd.</p><blockquote>“ De ontspannen manier van leven. Er móest bijna helemaal niets meer. Zálig!”. Een ander: “Minder gedifferentieerd werk doen. Meer ruimte in mijn hoofd, meer tijd, meer aandacht”. Weer een ander: “Rust in het avond- en het ochtendritme”. Deze: “Meer rust en niet meer de hectiek van eerst”. En: “Minder afspraken en haasten, meer tijd 1-op1 met het gezin”.</blockquote><p>Zeker de rust in het ochtend-ritme werd meerdere malen aangehaald. Het zette me aan het denken. Want waar waren we dan mee bezig geweest voor Corona? Maakten we onszelf echt zo gek dat deze onthaasting als weldaad werd beschouwd? Het was even schakelen in een soort beeld voor mij dat je van je eigen leven hebt. ‘Alles moet kunnen’, trots zijn op een strakke planning waarin alles weer past, het halen van het weekend, dát kon dus ook anders. er was een ander leven mogelijk. Met dezelfde mensen, hetzelfde huis, dezelfde leefomgeving, maar met een andere beleving en een andere focus. Corona was op vele manieren vreselijk, maar deze wake-up call was denk ik meer dan welkom.</p><h4>En nu?</h4><p>Pas zei mijn dochter: “Mama, je bent niet meer zo leuk als eerst. Toen wilde je wel met mij knutselen en nu wil je heel vaak niet”. Er is -ik merk het al aan mezelf- al weer iets verloren gegaan van mijn rust, tijd en aandacht. Ik kijk al weer uit naar de weekenden en zeker ook naar onafgebroken werkdagen buiten de deur. Toen ik laatst allerlei vergaderingen aan het inplannen was voor in de avond greep het me naar de keel. Dat weinige moeten, gewoon niets in de agenda, waar was dat gebleven? Ook afspraken die weken van tevoren moeten gemaakt worden, maakte me een beetje benauwd. Het is fijn dat er weer dingen opgestart werden, maar als ik voor mezelf spreek: liever wel anders dan toen. Hoe? Gewoon maar iets proberen. Voor mezelf heb ik nu bedacht dat ik op zondag geen geplande afspraken meer doe. Even oefenen met een dag die loopt zoals die loopt.</p><h4>Op nr 2: samen-zijn</h4><p>Wat de 60 ouders het liefste als tweede wilde behouden was: <strong>samen-zijn</strong>. Hierom heen werd genoemd: gezelligheid, samen spelletjes doen, aandacht, verbondenheid en herinneringen maken.</p><blockquote>“Meer naar buiten en genieten van kleine eenvoudige dingen zoals op de fiets een ijsje eten”. Een ander: “Met het hele gezin samen ontbijten en sporten”. Weer een ander: “Gezellig samen knutselen en spelletjes spelen”. En deze: “Samenzijn in de buitenlucht met simpele activiteiten”.</blockquote><p>Ook de eenvoudigheid van het leven sprak veel mensen aan. Een dag ‘gewoon’ thuis en ‘gewone’ dingen doen; velen genoten ervan. <br>Ikzelf vond het behoorlijk confronterend dat ik, die van begin af aan al propageer dat werken en moeder-zijn prima samen kunnen gaan, mezelf hoorde overwegen om thuis-moeder te worden. Had ik wat gemist al die tijd? Waar ik het eerder heerlijk vond om te werken vond ik het nu heerlijk om dingen als gezin te doen.</p><h4>En nu?</h4><p>Ik geniet er nu weer van dat ik af en toe buiten de deur kan werken. Dat er even een dag is dat ik ongestoord mijn gang kan gaan. Tegelijkertijd geldt voor mij: hoe drukker het werk en de agenda, hoe voller mijn hoofd en hoe minder ruimte voor dit dierbare samen-zijn. Toch heeft me dit niet meer losgelaten. Op vele manieren liet ik me inspireren op het gebied van opvoeding, (spiritualiteit van) kinderen en de wisselwerking tussen ouders en kinderen. Mede dankzij het geweldige boek van Philippa Perry (“Het boek waarvan je had gewild dat je ouders het hadden gelezen”) ging ik weer met andere ogen naar mijn eigen kinderen kijken. Het samen-zijn met hen is zo ontzettend leerzaam. Hierover in een van de volgende blogs meer.</p><p>In de volgende blog ga ik in op de vraag die ik stelde: <em>“wat geef je je kinderen mee en waarin wil je zelf een voorbeeld zijn?”</em>. Interessant hierin is dat dit niet persé dezelfde antwoorden opleveren.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=46da41d2168a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Poten in het afval]]></title>
            <link>https://medium.com/haagsehanden/poten-in-het-afval-b0f0c71332d2?source=rss-2a788dc3441d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b0f0c71332d2</guid>
            <category><![CDATA[den-haag]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[poetsen]]></category>
            <category><![CDATA[afval]]></category>
            <category><![CDATA[rapen]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Annelies Rebel]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Aug 2020 11:06:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-08-11T11:06:45.846Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Blogger Annelies Rebel poetste vorige maand samen met haar collega’s de ORAC’s. Maar dat was niet het belangrijkste. Ze zette er bij elke container iets naast: een beetje liefde.</h4><p>Ik heb altijd al gedacht: afval kan geen hogere wiskunde zijn. Je wilt er vanaf. Het moet vaak ergens in, zoals een vuilnisbak. Als het daar niet in zit moet het er zo snel mogelijk terecht komen om geen grotere problemen te veroorzaken. Geen multi-problematiek. Doel is eenduidig. Bukken, vegen, rapen en weggooien. That’s it.</p><p>Ook mijn collega’s en ik lazen in de afgelopen maanden de krant of zagen het nieuws. Foto’s van bergen afval op straat. Je knijpt in je ogen en kijkt vies als je het ziet. Van de schrik bekomen dacht ik elke keer: maar het is toch gewoon bukken, vegen, rapen en weggooien?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mmZG6IPOxfXkf09Lh3DmxQ.jpeg" /><figcaption>In actie met collega’s Monique en Jurriaan</figcaption></figure><p>Ik ben het op verschillende plekken maar weer gaan doen. Eerst een rondje ouderwets afval knijpen. Daar begon het enthousiasme al weer te komen. Het resultaat was namelijk niet alleen een schone straat, maar ook een opgeruimd hoofd. Toen vatten we het plan om te doen alsof we thuis waren. Thuis op straat. Sop, doekje, bezem en poetsen maar. Eenvoudiger kon het niet. Geen moeilijke beslissingen of afwegingen. Gewoon aan de slag. Zelfs met m’n poten midden in het afval en boven de stank vond ik het leuk. Het geheim? 1. ik deed het samen met anderen. 2. ik deed het voor iedereen die ik het gunde om prettig te wonen. Voor iedereen die ik waardeer voor een tomeloze inzet in de buurt. Voor iedereen die misschien die net als ik wel eens moedeloos wordt en voor iedereen die snakt naar een beetje positiviteit. Of, zoals de <a href="http://zwerfinator.nl/">Zwerfinator</a> het zo mooi zegt: ik ruim niet de rommel van een ander op maar voor een ander.</p><p>Sommige problemen zijn echt makkelijker op te lossen dan we denken. En niet door meer en vaker, maar door er voor het eerst of opnieuw een beetje liefde bij te stoppen.</p><p>We zijn met meer dan een half miljoen Hagenaars. Stel er zouden er 10.000 met liefde voor elkaar bukken, vegen, rapen en weggooien. Wat zou er dán gebeuren?</p><p>Voor wie buk jij? Raap jij? Veeg jij? Poets jij?</p><p>ps. Stoepkrijt is te gek.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Y0q4ZP9K3hDFxMw87b3OYQ.jpeg" /><figcaption>Een beetje liefde op de stoep</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b0f0c71332d2" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/haagsehanden/poten-in-het-afval-b0f0c71332d2">Poten in het afval</a> was originally published in <a href="https://medium.com/haagsehanden">Haagse Handen</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gezegend]]></title>
            <link>https://anneliesrebel.medium.com/gezegend-bfeb1339d7?source=rss-2a788dc3441d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bfeb1339d7</guid>
            <category><![CDATA[kinderen]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Annelies Rebel]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 13 May 2020 14:51:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-13T14:51:33.853Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ik sta buiten, hij zit binnen. We doen kiekeboe. Elke keer als onze blikken elkaar kruisen verschijnt er een grote grijns net boven de rand van de box.</p><p>Ik zit buiten en luister muziek. Ik zie haar silhouet. Zij danst de hele kamer door. Op haar eigen muziek. Ze gaat voor het raam staan en zwaait naar me. Ze lacht. Ik lach terug.</p><p>Gezegend degene die in het moment kunnen leven. Lachen. Dansen. Vrolijk zijn.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bfeb1339d7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Respect]]></title>
            <link>https://anneliesrebel.medium.com/respect-1bbf80838df9?source=rss-2a788dc3441d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1bbf80838df9</guid>
            <category><![CDATA[dodenherdenking]]></category>
            <category><![CDATA[respect]]></category>
            <category><![CDATA[kinderen]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Annelies Rebel]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 May 2020 15:20:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-10T15:20:18.165Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Dodenherdenking 2020</h4><p>Ze doet de hoofdbuigingen na van degenen die de krans leggen.<br>“Mama, waarom doen ze dat?”<br>Ik leg uit dat je dat doet uit respect voor iemand.<br>“Wat is dat, respect?”<br>Nou, dat je vindt dat iemand iets heel goed heeft gedaan. Terwijl ik mijn eigen antwoord laat bezinken verzin ik een nieuw antwoord. Alsof omkomen iets te maken heeft met ‘iets goed doen’.<br>Eh, nou eigenlijk is het meer dat je dankbaar bent dat diegene heeft geleefd.</p><p>En ineens voelde ik me verbonden. Verbonden met mensen die het ook liever anders hadden gewild. Die liever vrij hadden willen zijn. Die liever genoeg te eten hadden gehad. Die liever geen horror voor hun ogen hadden zien plaatsvinden. Die liever geen keuzes om leven en dood hadden gemaakt. Die liever vrede hadden gehad. Het was alsof ik ineens nog meer de noodzaak voelde — uit respect voor hen — om die bevrijding te leven.</p><p>Vanochtend aan tafel hadden we het over de oorlog. Hoe kon zoiets nu gebeuren? Dat het soms heel makkelijk is om iemand anders de schuld te geven als je zelf boos bent. En dat daar alles mee begon.</p><p>Gisteren deden we een spelletje op de fiets om tegen iedereen die we tegenkwamen ‘hallo’ te zeggen. Het spel kwam niet echt uit de verf. Behalve vandaag. Want op de vraag wat we nu zouden kunnen doen om altijd vrede te houden, zei ze:</p><p>“Nou, gewoon hallo zeggen tegen iedereen?”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1bbf80838df9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Moeders]]></title>
            <link>https://anneliesrebel.medium.com/moeders-4687b741b2f5?source=rss-2a788dc3441d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4687b741b2f5</guid>
            <category><![CDATA[zingeving]]></category>
            <category><![CDATA[moederdag]]></category>
            <category><![CDATA[moederschap]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Annelies Rebel]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 May 2020 14:59:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-10T14:59:30.473Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Wegwijzers naar een groter verhaal</h4><p>Eergisteren sprak ik met een vriendin over onze moeders die we al lang geleden verloren hebben. Ik vroeg haar waar ze haar moeder dankbaar voor was. De vraag stellen betekent hem natuurlijk ook zelf beantwoorden. Door alle jaren heen komen verschillende en dezelfde antwoorden weer op een andere manier binnen.</p><p>Voor nu, dit jaar, blijft mij de blik bij. De blik van mijn moeder waarin ik voelde dat ik welkom en gewenst was. De blik waarin ze blijk gaf dat ze begreep wat mij raakte. Soms zeggen blikken meer dan woorden. Haar blik staat ook op een andere manier op mijn netvlies gebrand. Toen ze de dood al in de ogen keek en had verwelkomd, keek ik in diezelfde ogen en zag ik afstand. Geen betrokkenheid meer. Ik denk dat ze al afscheid had genomen. Het is me altijd bij gebleven. De pijn van niet meer gezien worden kan ik nu pas voelen. Het raakt voor mij aan een groter verhaal over gezien en erkend worden.</p><p>Het is moederdag. Ik ben mijn moeder dankbaar voor haar blikken. Ze hebben een verlangen in mij aangewakkerd en een verdriet doen voelen. Misschien blijft er altijd een tekort, zodat je blijft zoeken. Onderweg zijn er momenten en verhalen die ons dan laten voelen wat het is en wat het niet is.</p><p>Een zo’n verhaal las ik gisteren. Het was een interview met Jonathan Sacks, rabbijn. Hij vertelde iets over het derde element van de priesterlijke zegeningen. Ik heb ze zelf vaak gehoord en ze zijn mij dierbaar.<br>“Moge God u zegenen en beschermen; moge zijn aangezicht over u schijnen en u genadig zijn, moge hij zijn aangezicht tot u wenden”. <br>Dat laatste, dat iemand zijn of haar aangezicht tot je wendt. Dat is die blik. Sacks zegt: “Dat hij oogcontact maakt, daar gaat het om. Dan krijg je vrede”.</p><p>In mijn zoektocht ben ik op een punt dat ik denk dat al die wegwijzers ons helpen om uiteindelijk zelf in de spiegel te kijken en datzelfde te kunnen meemaken. Gezien en erkend worden met een liefdevolle blik.</p><p>Als mijn moeder een wegwijzer was en is, ben ik dat ook. Ik kan vandaag me geen mooiere rol voorstellen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*p8mRYTgx_h5KChdbZIWM8Q.jpeg" /><figcaption>foto: eigen werk</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4687b741b2f5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Het experiment: duurzaam zwanger (3)]]></title>
            <link>https://anneliesrebel.medium.com/het-experiment-duurzaam-zwanger-3-1ee7df77c74e?source=rss-2a788dc3441d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1ee7df77c74e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Annelies Rebel]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 14 Apr 2020 10:26:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-14T10:26:07.833Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Blogger Annelies Rebel gaat op onderzoek uit of duurzaam zwanger zijn nu echt het verschil maakt. Deze aflevering: verzorgingsmiddelen.</h4><h4><strong>INMiddels Binmiddels met verlof, dus tijd voor de puntjes op de i als het gaat alle zaken die nodig zijn voor een nieuwe baby. Verzorgingsmiddelen, waskussen, hydrofiele luiers, flessen, speentjes, kleertjes, wiegdekens: bij alles ging ik op zoek naar een duurzame variant. En er ging weer een wereld voor mij open. Ik deel mijn ontdekkingen in deze blog.</strong></h4><p>Allereerst dit: ik ben er steeds meer van overtuigd dat als je bewust je producten wilt kopen, rekening houdend met milieu en een eerlijke prijs, je dat echt op ELK vlak gaat lukken. De informatie op internet hierover stuitert je beeldscherm over. Zo ook met baby-spullen. Ik heb altijd een moment dat ik denk: waar ben ik aan begonnen, wat een werk, maar als ik dan alles binnen heb, ben ik super tevreden.</p><p><strong>Verzorgingsmiddelen<br></strong>Ik begon op <a href="https://klooker.nl/duurzame-drogisten/">Klooker.</a> Ik heb echt geen verstand van verzorgingsmiddelen en het duizelt me, al die ingredienten. Op Klooker lees ik dat bijvoorbeeld polytheeon gewoon plastic is dat uit petroleum wordt gemaakt en welke ellende parfums met zich mee kunnen brengen. Ok, ik raak niet snel in paniek, maar als ik dan toch de keuze heb, dan liever de meest verantwoorde keuze. Ik kwam uit op een engels top-merk Green People. Goed voor de billen, goed voor het milieu :). Daarna checkte ik een site als Leven zonder Afval, omdat zij naast de inhoud van de verzorgingsmiddelen ook bij de verpakkingen kiezen voor een duurzame variant. Een ouderwets blok zeep van natuurlijke materialen in alleen een kartonnetje bijvoorbeeld. Ook in een baby en kids variant. Uiteraard heb ik voor mezelf ook blokken shampoo, zeep en deodorant in een glazen potje gekocht :). Wil je ook leuke tips op doen voor je eigen afval-loze verzorgingsmiddelen, lees dan d<a href="https://klooker.nl/topic-plastic-en-jezelf">i</a>t artikel.</p><p>Voor nieuwe hydrofiele luiers heb ik gekozen voor bio-katoen van het merk Disana. De prijs in vergelijking met gewone hydrofielen is ongeveer een factor 3, dus ik verdiepte me meteen ook maar of dit verschil nu echt zo groot is dat ik die investering wil doen. Ik vond het een twijfel geval. Alleen op eventueel vrijkomende schadelijke stoffen in het milieu scoort biologisch katoen beter. Sommige merken wil ik echter wel een warm hart toedragen en steunen in hun ontwikkeling om duurzame producten te maken. Dus ik heb ze aangeschaft.</p><h4><strong>Verschonen</strong></h4><p>Een moeilijkere zoektocht was het naar een waskussen van duurzaam materiaal. Uiteindelijk vond ik er een, maar die had 3–4 weken levertijd. Helaas, dan zou mijn baby al geboren zijn…</p><h4><strong>Voeden</strong></h4><p>Voor flessen en spenen heb ik gekozen voor natuurrubber en glas. Nieuwe producten voor mij.</p><h4>Slapen</h4><p>En dan tot slot: de wieg. Ik moest vanwege de co-sleeper die er bij is gekomen een extra dekentje kopen en kwam uiteindelijk uit op een mooi soort materiaal: wol. Natuurlijk, ademend, warm als het koud is en koel als het warm is. Perfect voor een baby leek mij. Ook kocht ik twee onderliggers van wol voor op het verschoonkussen en voor in de kinderwagen en/of de wieg.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1ee7df77c74e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Wat is waar]]></title>
            <link>https://anneliesrebel.medium.com/wat-is-waar-ba4183735583?source=rss-2a788dc3441d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ba4183735583</guid>
            <category><![CDATA[waarheid]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Annelies Rebel]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 12 Oct 2019 10:12:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-10-12T10:12:00.860Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hoe meer ik schrijf hoe meer ik besef dat heel veel dingen tegelijk waar en niet waar zijn. En hoe meer discussies ik volg of voer hoe meer ik merk dat we amper de tijd nemen om uit te pluizen wat er nu precies gezegd wordt.</p><p>Is het leven maakbaar? Ja! Zegt Griet op de Beeck (schrijfster), kijk maar waar ik nu sta en waar ik vandaan kom. Dat had ik nooit durven dromen met de schade die ik heb opgelopen in het leven. Nee! Zegt het stel dat geen kinderen kan krijgen of de man die zijn vrouw aan kanker verliest.</p><p>Draait het leven om jou? Ja! Niemand leeft voor jou of kan keuzes voor jou maken. Nee! Je bent altijd verbonden met de mensen om je heen, niemand staat op zichzelf. Autonomie is een leugen.</p><p>Is er waarheid? Ja! Kijk maar naar momenten in je leven dat je diep van binnen wist wat je te doen stond. Of dat je overvallen werd door iets dat veel groter was dan jij en zo overtuigend aanwezig was. Nee! Alles is relatief en hangt af van welk perspectief je neemt en vanuit welke context je de dingen waarneemt.</p><p>En als je dit leest gaan er nog velen gedachten door jouw hoofd waarbij je op weer een andere manier antwoord geeft op de vragen die ik heb getypt.</p><p>Zoveel mensen, zoveel interpretatieslagen, zoveel niveaus waarop er wordt gecommuniceerd.</p><p>Wie zei ook al weer dat je meer vragen moet stellen op een dag dan antwoorden geven?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ba4183735583" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>