Хамт инээж байгаа, урд минь алхаж байгаа, унтаж байгаа гээд л.

Ойрдоо 2 дурсамж л тодроод байх боллоо.

Оюутан байхад Ковид-н халдвар тусаад дотуур байранд ганцаараа тусгаарлалтад орсон юм. Хачин их халуураад, ор хөнжил ч нортлоо хөлөрч байсан үе. Асарч тойглох хүн байхгүй, юун эргэлт оруулах.

Хол байгаа гэрийнхэн санаа зовоод утас цохиход чадлаараа зүгээр царайлаад “Би гайгүй ээ” гэж инээн утсаа авч байсан ухаантай юм уг нь би тэр үед.

Тэгтэл эмээ минь юм ярихгүй намайг харж харж байснаа хоолой нь чичрээд

- “Ивий миний охин яаж байна, өвдөж байна уу, яах вэ би одоо” гэж хэлээд хөөрхий судас нь томбойсон тэр нэг гараараа 4 настай хүүхэд шиг нулимсаа хүчтэй шударч арчаад уйлаад эхэлж билээ.

Эмээгээ дуурайгаад овоо гүргэр би чинь дийлэхгүй дагаад уйлчихсан, зүгээрээ эмээ гэж аргадан аргадан утсаа тасдаад араас нь гүэ мөн их удаан уйлж билээ. Эмээ минь ч тэгсэн байх гэж одоо боддог.

Хоёр дахь нь бас л иймэрхүү.

Харь оронд ажил хийж үзье, сургалтынхаа төлбөрийг өөрөө олъё гэж том том яриад өөрийн санаачлагаар ганцаараа явсан үе.

Нөгөө том санаатай ч жижиг биетэй амьтан чинь ажилд ороод 2 дахь өдрөө гараа даадаггүй, нүл өвчин. Гараа 10 см ч дээш өргөж чадахгүй ямар ч хүчгүй болчихов оо. За тэгээд ажил хийх ёстой байдаг бие маань ажилдаггүй, өвдөлтөндөө би чинь уйлж унжина аа хө. Тэр үед гэрийн минь банк, биднийг тэжээн тэтгэгч ээжийгээ эмээ бид хоёрыг санаа зовох зүйлгүй бүтэн амьдруулах гэж яасан их хичээдэг байсан бол доо гэж бодогдоод ижийгээ өрөвдөөд нэмээд бүр их уйлаад байгаа юм аа бас.

Тэгтэл нөгөө утас чинь цохилоо. За тэгээл эмээ дахиад л харж харж байснаа

- “Яаж байна миний охин, ядарч байна уу. Тэр хардаа ядарчихсан байна шдээээээээ” гээд дахиад уйлааск.

Ээж рүү миний охиныг авчир, яг одоо аваад ир гээд загинаад л авсан. Ээж ч би ямар явуулсан юм уу энэ чинь өөрөө явсан шдээ гээд гурвалжин дөрвөлжин юм.

Тэгсэн ээж

- “Миний охин ажил хийгээд хэрэггүй ээ, больчих. Үзээд л авлаа маргааш гараад сайхан аялаж байгаад хүрээд ир” л гэнэ. Эмээ охиныг минь авчир гээд л уйлаад сүүлдээ уурлаад суучихсан.

Энэ 2-г ингэхийг нь харсан чинь хачин их хүч ороод

- Заза үхсэн баас юу хан байхав

гээд төлөвлөгөөнийхөө дагуу бүрэн ажиллаад ирж билээ.

Манай эмээ их гүргэр, хаа юманд уйлж уурлахгүй чадалтай эмэгтэй байсан юм. Харин над дээрээ бол тэсэхгүй ээ хөөрхий, ёстой нэг нэгнийхээ Soft spot гэдэг нь.

Энэ их хайр намайг хүчтэй байлгадаг юм шүү,

Би ийм их хайраар хайрлагдсан юм шүү гэдгээ үргэлж санах гэж,

Зүдэрсэн үедээ дахин нэг сэтгэлдээ тоглуулах гэж энэ дурсамжаараа би ҮҮЦ хийн амьдралын сүүлийн мөч хүртлээ хадгалж явъя.

2026.01.15

Үнэрийг нь, тэврэлтийг нь, үнсэхэд хөөрхөн хацар духыг нь, хөтлөхөд илчтэй гарыг тань ямар их санаж байна аа.

Нүүр дүүрэн инээх инээдийг нь, жижигхэн охиноо хараад баярлах харцыг нь, хэнээс ч илүү намайг хамгаалдаг тэр их хайрыг тань ямар их үгүйлж байна гээч.

Зөвхөн эмээ минь л намайг ойлгох байсан даа гэх үе энэ амьдралд төсөөлснөөс түм их юм аа.

Маш их санаж байна. Бүр маш их. Үнэндээ маш их гэх энэ үгнээс ч их санаж байна.

Хэлэх үг төө их ч үүнээс илүү үг үсэг одоогоор охин чинь эвлүүлж дийлэхгүй бололтой.

Миний амьдралын утга учир, зүрхний минь тал, учралын минь дээд, ухааны минь эх миний л эмээ.

Тандаа хэзээ ч уншиж өгч чадаагүй тэр нэгэн 6 жилийн өмнөх бичвэрээр өнөөдрийг жаргаая.

2019 оны 8 сарын 15 өдөр.

Хамгаас их хайртай шүү. Үргэлж♥️

Цаг цагийн бичвэрийн түүвэр #2

Хэдэн зуун бичвэрээс түүвэрлэн үлдээх дараагийн нэгэн бяцхан тэмдэглэл.

Би гагцхүү сайн үйлээр амьдрах гэж газар дэлхийдээ эзэн нь болж ирсэн.

Өнөөдрийн бодол.

Бурхан энэ байгаль дэлхийг хэнд, юунд зориулж бүтээсэн юм бол.

Амьсгалтай оршин буй амьд бүхэнд үү?

Алд биеэ аугаа их бүтээлийн дээд нь гэж цэцэрхэн эзэн нь мэт аяглах хүн төрөлхтөнд үү?

Хүн анхнаасаа ийм шуналд шүд нь хорхойтсон амьд амьтны үхэлд гэдсээ цатгадаг бузар сэтгэлтэн бүтээгдсэн юм болов уу гэж гайхан сууна.

5 хошуу малынхаа махаар өөрийн ундыг бэлтгэж амтархан идэх би ч бузар сэтгэлтэн гэж үү?

Ухаан ороогүй балчир цагаасаа л өвс ногоо харамгүй зулгааж тоглодог байсан би урагтаа л хүний муухай сэтгэлийг өвлөж төржээ. Гэвч дэлхий ертөнц минь ямар уудам юм бэ. Үр үндэсээ зулгаалгуулан байж намайг хөгжөөж, эд эс бүрийг минь эрүүл байлгах гэж цусаа урсгасаар одоог хүрч.

Бавуугийн Лхагвасүрэн гуай нэг удаа

“Цэцгэн дунд унахад өвдөг тохой ч шалбардаггүй, цэцэгс өөрөө үхэж намайг хайрладаг” гэсэн байдаг.

Би хайран дунд өсчээ. Хайрлаж өсгөсөн элбэрэлт эцэг эх, алган дээрээ бөмбөрүүлсэн энэрэлт эмээ өвөөгийнхөө хайрыг, басхүү үхлээрээ намайг хайрласан байгаль эхийнхээ хайрыг одоо л төлнө.

Шархлуулсан эд эс бүрийг нь нөхөж үл барах ч оршин байлгахын минь тулд хийсэн бүхэнд нь сайхан хариу барьж хайрланаа үр нь.

Өрийг нь эмтлэн өссөн эхийнхээ эзэн нь би байна.

2020 оны 03-р сарын 10 өдөр.

Ай хөө. Их сонин юм аа. Өөрөө бичсэн мөртлөө бичиж байснаа ч огт санахгүй байх юм (Дурсамж, дурдатгал нь бүдгэрч эхлэж буй 5 жилийн өмнөх тэр нэгэн би бичсэн гэхээр наддаа л их сонин байгаа нь лавтай).

Байгаль дэлхий, хүний мөн чанарын талаар том үгс дайсан хэдий ч “Өвдөлтөөрөө намайг хайрласан, цаашид ч хайрлах юм бүхэнд чин сэтгэлээсээ талархал илэрхийлэн тэдэнд тоомжиргүй, бодолгүй, ойворгон сэтгэлээр хандахыг огт хүсэхгүй байна. Үг үйлдлийнхээ эзэн нь байх болно.” л гэх тэр нандин бодол, мэдрэмжээ илэрхийлэн бичсэн юм болов уу гэж одоо тайлан сууна.

2025 оны 03 сарын 2 өдөр.

Үдээс хойш нь сэтгэл зүйн сургалтад сууж таарав. Сургалтын сүүлд “Өнгөрсөн дэх хамгийн гунигтай, гэмтсэн үеэ эргэн санан тухайн үеийн өөртөө захиа бичих” даалгавар өгсөн юм. Тийнхүү бяцхаан Анужинд цаг гаргах хувь тохиолоо гэж.

Бодолд орсон гомдол дүүрэн үеэ эргэн санатал уйлчих гээд болдоггүй, нулимсаа тэвчээд л байлаа хха. Юу хийхээ мэдэхгүй, уйлахаас өөрийг чадахгүй байгаа тэр жаахан охиныг тэврээд болдог бол аваад зугтаачих юм сан л гэж шууд бодогдсон. Яагаад тийм юм мэдрэх ёстой юм? үгүй, би хамгаална гээд чихийг нь таглаад, нүдийг нь хаагаад аваад гарчихмаар гэх үү дээ.

Харин тухайн үед өдрийн notes рүүгээ халтирсан үе санаанд ороод “Хэрвээ үнэхээр тэврээд зугтаачихвал би “Би” болох байсан бил үү?. Хэдэн жилийн өмнөх би тийм зүйлс бичих байсан болов уу?” гэх сүртэй, сүйдтэй, хэтрүүлэгтэй гэмээр асуулт төрдөг байгаа.

Үгүй ч юм шиг, тийм ч юм шиг. Одоогийн “Би” тэр муухай мэдрэмжүүдгүйгээр арай дээр байх байсан ч юм шиг, гэхдээ ер нь л бас үгүй л дээ гээд л…

Түм буман эргэлзээ төрсөн ч ядаж алинд нь итгэх вэ? гэдэг нь надад байгаа ганц сонголт юм байна гэдгийг ойлгох шиг болсон. Тэгээд нэг сонголт хийсэн дээ, цаашид яаж ч өөрчлөгдөж болох ч ямартайч одоодоо жаахан тайвшрал мэдэрч л байна.

Сонин шүү, энэ үйл явдлууд давхацдаг нь. ӨӨРТӨӨ ийм нэгэн ЦАГ ГАРГАХ хэрэгцээ байгаад л байсан байж дээ.

2024/11/09

“Тэврээд зугатаачихмаар санагдсан ч, тэндээ үлдээд жаахан ч гэсэн хүчтэй хүн болог дээ тэр минь”

“Завгүй, унтаж чадаагүй, хичээл ихтэй, хоолоо ч идэж амжаагүй” гэдэг үгээрээ яг юуг #батлах гээд байдаг байсан юм бол доо гэж одоо боддог юм.

Их сургуульд орсон эхний семестр миний их хүндэлдэг нэг багш маань “Дурла, зугаац, сур, амьдар” гэдэг үгийг оюутнууддаа аминчлан захиж хэлж байсан юм. Тэр үед жаахан эргэцүүлчхээд хэсэгтээ мартчихсан байсан юм л даа.

Тэгээд нэг өдөр сургуулиудын мэдээлэл хайж суутал сонирхсон сургуулийн минь эсээний асуулт дээр “Хичээлээ сайн хийхийнхээ хажуугаар бусадтай нөхөрлөж, найзууддаа цаг зав гаргаж чаддаг уу” гэж байдаг юм байна. Тэрийг харчхаад багшийн үг ч чихэнд дуулдаж, өөрийнхөө Завгүй нэрт болсныг сая л нэг анзаарсан даа.

Миа л байсан байхгүй юу. Хичээлээ сайн хийхийнхээ хажуугаар ажлаа амжуулаад, найзуудтайгаа уулзаад, дурлаж үзээд, сайхан амарч биеэ бодож чадахгүй хоосон #Завгүй гэдэг ганц үгтэй л байсан байхгүй юу.

Одоо өөртөө “Хааяа жаахан амсхий, чанартай сурах хүслээ хангахынхаа зэрэгцээ АМЬДАР чи минь”