<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by aomyiim on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by aomyiim on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@aomyiim?source=rss-c5b4af49cecd------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*J5zXiQGABxf3mVWnJa8cIA.jpeg</url>
            <title>Stories by aomyiim on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@aomyiim?source=rss-c5b4af49cecd------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 01:07:44 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@aomyiim/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ONET, GAT-PAT , 9 วิชาสามัญ มันคืออะไร … แล้วฉันต้องสอบทั้งหมดนี่เลยเหรอ?!]]></title>
            <link>https://medium.com/@aomyiim/onet-gat-pat-9-%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%8D-%E0%B8%89%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%94%E0%B8%99%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%AD-e0e7d2e40370?source=rss-c5b4af49cecd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e0e7d2e40370</guid>
            <category><![CDATA[รับตรง]]></category>
            <category><![CDATA[admissions]]></category>
            <category><![CDATA[neto]]></category>
            <category><![CDATA[gat-pat]]></category>
            <category><![CDATA[แอดมิชชัน]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aomyiim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 25 Jun 2017 15:30:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-06T15:21:41.856Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>อย่าเพิ่งตกใจ จิ้มเข้ามาอ่านก่อนเลยจ้า !</p><p>จากบทความก่อนหน้า <strong>ปรับพื้นฐานความเข้าใจก่อนจะไปสู่ TCAS</strong> น้องๆคงจะได้เห็นชื่อของการสอบต่างๆมาแล้วนะคะ ไม่ว่าจะเป็น ONET, GAT, PAT หรือ 9 วิชาสามัญ แล้วมันคืออะไร แตกต่างกันอย่างไรนะ ? ไปดูกันค่ะ (<strong>อ้างอิงข้อมูลของปี60</strong>)</p><blockquote>มันต่างกันยังไงนะ</blockquote><p><strong>1.ONET (Ordinary National Education Test) </strong>คือ การสอบวัดพื้นฐานความรู้ที่ได้จากการเรียนในแต่ละช่วงชั้น การสอบนี้มีไว้สำหรับนักเรียนในชั้น ป.6, ม.3 และ ม.6 ซึ่งกระทรวงศึกษาธิการจะใช้คะแนนในส่วนนี้ในการประเมินมาตรฐานของโรงเรียนอีกด้วย</p><p>สำหรับน้องๆชั้น ม.6 ก็จะใช้คะแนนนี้เป็นส่วนหนึ่งประกอบการสมัครเข้ารับการคัดเลือกเพื่อศึกษาต่อระดับมหาวิทยาลัยในรูปแบบแอดมิชชั่นค่ะ</p><p>ข้อสอบ ONET ประกอบด้วย 8 วิชา 6 ฉบับ ในแต่ละวิชาจะมีคะแนนเต็มวิชาละ 100 คะแนน ได้แก่</p><ul><li>ฉบับที่ 1 วิชาภาษาไทย</li><li>ฉบับที่ 2 วิชาสังคมศึกษา</li><li>ฉบับที่ 3 วิชาภาษาอังกฤษ</li><li>ฉบับที่ 4 วิชาคณิตศาสตร์</li><li>ฉบับที่ 5 วิชาวิทยาศาสตร์</li><li>ฉบับที่ 6 มี 3 วิชา ได้แก่ วิชาสุขศึกษาและพลศึกษา, วิชาศิลปะ, วิชาการงานอาชีพและเทคโนโลยี</li></ul><p>โดยวิชาที่นำมาคิดคำนวณคะแนนแอดมิชชั่นจะใช้เพียง 5 วิชาเท่านั้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*xQBvZhhIukqZmSbIS8KASQ.jpeg" /></figure><p><strong>2.GAT (General Aptitude Test)</strong> คือ การสอบวัดความถนัดทั่วไป แบ่งข้อสอบออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่</p><ul><li><strong>ส่วนที่ 1</strong> การอ่าน เขียน คิดวิเคราะห์ หรือที่เรียกกันว่า GAT เชื่อมโยง ส่วนนี้มีคะแนน 150 คะแนน</li><li><strong>ส่วนที่ 2</strong> ความสามารถในการสื่อสารด้วยภาษาอังกฤษ หรือที่เรียกกันว่า GAT อังกฤษ ส่วนนี้มีคะแนน 150 คะแนน</li></ul><p>รูปแบบข้อสอบจะมีทั้งปรนัยและอัตนัย คะแนนเต็ม 300 คะแนนค่ะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*-uQCpA7PL1PsOOLNocyTJg.jpeg" /></figure><p><strong>3.PAT (Professional and Academic Aptitude Test)</strong> คือ การสอบวัดความถนัดเฉพาะทางวิชาการและวิชาชีพ <strong>แบ่งออกเป็น 7 ฉบับ 13 ความถนัด</strong> ให้น้องๆเลือกสอบได้แก่</p><ul><li>PAT 1 ความถนัดทางคณิตศาสตร์</li><li>PAT 2 ความถนัดทางวิทยาศาสตร์</li><li>PAT 3 ความถนัดทางวิศวกรรมศาสตร์</li><li>PAT 4 ความถนัดทางสถาปัตยกรรมศาสตร์</li><li>PAT 5 ความถนัดทางวิชาชีพครู</li><li>PAT 6 ความถนัดทางศิลปกรรมศาสตร์</li><li>PAT 7 ความถนัดทางภาษาต่างประเทศ แบ่งย่อยเป็น ความถนัดทางภาษาฝรั่งเศส, ภาษาเยอรมัน, ภาษาจีน, ภาษาญีปุ่น, ภาษาอารบิก และ ภาษาบาลี ค่ะ</li></ul><p>โดยรูปแบบข้อสอบจะมีทั้งปรนัยและอัตนัย คะแนนเต็มวิชาละ 300 คะแนนค่ะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HowZaryqCwzr1B28w0BA7g.jpeg" /></figure><p><strong>4.การสอบ 9 วิชาสามัญ คือ</strong> การสอบกลางที่ออกโดย สทศ. ไว้ใช้สำหรับยื่นผลคะแนนสมัครในรูปแบบรับตรงเท่านั้น โดยประกอบไปด้วย <strong>9 วิชา ใหน้องๆเลือกสอบ</strong>ดังนี้</p><ul><li>ภาษาอังกฤษ</li><li>ภาษาไทย</li><li>สังคมศึกษา</li><li>คณิตศาสตร์ 1 (พื้นฐาน และ เพิ่มเติม)</li><li>ฟิสิกส์</li><li>เคมี</li><li>ชีววิทยา</li><li>คณิตศาสตร์ 2 (พื้นฐาน)</li><li>วิทยาศาสตร์ทั่วไป</li></ul><blockquote>ต้องสอบทั้งหมดนั่นเลยมั้ยคะ</blockquote><p>คำตอบของข้อนี้ <strong>ขึ้นอยู่กับน้องๆค่ะ</strong> <strong>ว่าสนใจจะสมัครผ่านรูปแบบไหน</strong> และสาขา/คณะ/มหาวิทยาลัยนั้นใช้คะแนนสอบอะไรบ้างเป็นเกณฑ์ อาจจะลองหาข้อมูลตามสื่อต่างๆเพื่อเป็นแนวทางว่าน้องๆจะต้องใช้คะแนนอะไรบ้าง เช่น</p><ul><li>เว็บไซต์ของมหาวิทยาลัย</li><li>เว็บไซต์ของหน่วยงานทางการศึกษา</li><li>เว็บไซต์ข่าวสารการศึกษา</li><li>สอบถามรุ่นพี่, ครูแนะแนว</li></ul><blockquote>สิ่งสำคัญคือต้องติดตามข่าวสารอยู่เสมอนะคะ จะได้เตรียมตัวได้ทันค่ะ</blockquote><p>แต่ถ้าน้องๆคนไหนที่ไม่ถนัดที่จะสอบแข่งขัน การมองหาโควต้าที่เหมาะสมกับตัวเองก็เป็นอีกช่องทางที่ทำให้เราสามารถมีที่เรียนได้อย่างสบายใจก่อนเพื่อนนะคะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eYuhidpSGaFqRje1KQ1JJg.jpeg" /></figure><p>เป็นยังไงกันบ้างคะ จากทั้งสองบทความที่พี่ได้พาไปทำความรู้จักกับระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยและการสอบแบบต่างๆ พี่หวังว่าน้องๆจะเข้าใจมากขึ้น และช่วยให้น้องๆมีพื้นฐานพร้อมที่จะไปทำความรู้จักและทำความเข้าใจระบบใหม่ TCAS ในบทความหน้านะคะ <strong>ห้ามพลาด !</strong></p><p>→ สำหรับใครที่ยังไม่ได้อ่านบทความแรก เกี่ยวกับการปรับความเข้าใจในระบบแอดมิชชั่นเดิม คลิกที่ลิ้งนี้เลยค่า <a href="https://goo.gl/bNvmXn">https://goo.gl/bNvmXn</a></p><p>ขอบคุณข้อมูลจาก :</p><p><a href="http://www.dek-d.com/">www.dek-d.com</a></p><p>หนังสือ Adimission ขั้นเทพ ฉบับพร้อมสอบตรง-แอดมิชชั่น 60 / Dek-D Publishing</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e0e7d2e40370" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ปรับพื้นฐานความเข้าใจแอดมิชชั่น ก่อนจะไปสู่ TCAS]]></title>
            <link>https://medium.com/@aomyiim/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%90%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%82%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%88%E0%B8%81%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%88%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%9B%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B9%88-tcas-701afffb7478?source=rss-c5b4af49cecd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/701afffb7478</guid>
            <category><![CDATA[dek60]]></category>
            <category><![CDATA[แอดมิชชั่น]]></category>
            <category><![CDATA[cats]]></category>
            <category><![CDATA[admissions]]></category>
            <category><![CDATA[สอบตรง]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aomyiim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 25 Jun 2017 12:17:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-26T16:07:06.903Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เคลียร์กันก่อน โควต้า-รับตรง-แอดมิชชัน คืออะไรยังไงง?!</p><p>นอกจากช่วงนี้จะมีกระแสการลุ้นผลแอดมิชชั่นของน้องๆ Dek60 แล้ว อีกกระแสคงหนีไม่พ้นระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยรูปแบบใหม่ที่มีชื่ออย่างเป็นทางการแล้วว่า <strong>Thai University Admission System</strong> หรือ <strong>TCAS</strong> (อ่านว่า ที-แคส) ซึ่งมีผลกับน้องๆ ม.6 ที่จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในปีการศึกษา 2561 เป็นต้นไป</p><p>น้องๆหลายคนอาจแอบบ่นว่าขนาดระบบรับตรง/แอดมิชชั่นเก่ายังไม่ค่อยเข้าใจเลย พอเจอเรื่องของเจ้าระบบ<strong> TCAS</strong> เข้าไป ก็ยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ ไม่เป็นไรนะคะ น้องๆยังพอมีเวลาให้ศึกษา ทำความเข้าใจ และเตรียมตัวอีก 1 ปีการศึกษา</p><blockquote>ดังนั้น พี่เชื่อว่าถ้าน้องๆติดตามข่าวสารอยู่เสมอจะไม่พลาดแน่นอนค่ะ</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0aDOVJFicCfU7oGTmOI--Q.jpeg" /></figure><p>ก่อนที่เราจะไปทำความรู้จักกับระบบ TCAS พี่อยากให้น้องๆปรับพื้นฐานความเข้าใจในระบบเดิมก่อน (<strong>โดยอ้างอิงจากข้อมูลของปี 60</strong>) เพราะจริงๆแล้ว</p><blockquote>ในระบบ TCAS นั้นยังคงมีการรับตรงและแอดมิชชั่นเดิมเป็นส่วนประกอบค่ะ</blockquote><p>เพียงแต่มีการจัด Timeline ของระบบขึ้นมาใหม่ เพื่อให้เป็นระเบียบมากขึ้นค่ะ และ<strong>อาจมีเกณฑ์การรับหรือรายละเอียดปลีกย่อยต่างๆที่เปลี่ยนแปลงไปบ้าง</strong> ขอให้น้องๆติดตามข่าวสารจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอยู่เสมอนะคะ</p><blockquote><strong>สามคำนี้ต้องรู้จัก</strong></blockquote><p>รูปแบบการสมัครเข้าคัดเลือกเพื่อศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัย (เรียกง่ายๆว่า การสอบเข้ามหาวิทยาลัย หรือ การหาที่เรียนต่อ) แบ่งได้เป็น 3 รูปแบบหลักๆ ดังนี้ค่ะ</p><p><strong>1.โควต้า</strong> คือ การให้สิทธิ์กับนักเรียนที่มีความสามารถพิเศษ ผลงานโดดเด่น ในด้านต่างๆ เช่น กีฬา ดนตรี นาฏศิลป์ รวมถึงนักเรียนที่มีผลการเรียนดี สมัครเพื่อเข้ารับการคัดเลือกหรือสัมภาษณ์</p><p>โดยเกณฑ์การคัดเลือกขึ้นอยู่กับมหาวิทยาลัยนั้นๆเป็นผู้กำหนด <strong>ถ้าผ่านก็ได้ที่เรียนก่อนเพื่อนไปเล้ย ^O^</strong> เพราะรูปแบบโควต้าจะเปิดรับสมัครก่อนรูปแบบอื่นค่ะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*njXqJJMPbW6JyNKo6MHv1g.jpeg" /></figure><p><strong>2. รับตรงทั่วไป หรือ รับตรงร่วมกัน </strong>รูปแบบนี้คือการที่มหาวิทยาลัยต่างๆเปิดรับสมัครเอง มีเกณฑ์การคัดเลือกเอง ซึ่งแตกต่างกันไปตามแต่ละโครงการที่เปิดค่ะ โดยอาจใช้เกรดร่วมกับคะแนนการสอบกลาง เช่น <strong>GAT, PAT, 9 วิชาสามัญ</strong> หรืออาจจะมีการจัดสอบเองร่วมด้วยค่ะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jrVqcGa-6LNM225N3ZNntA.jpeg" /></figure><p><strong>และอีกเรื่องที่สำคัญก็คือ</strong> ถ้าผ่านการคัดเลือกจากเกณฑ์ข้างต้นแล้ว จะมีการสอบสัมภาษณ์เป็นด่านสุดท้าย ที่อาจทำให้น้องๆไม่ผ่านการคัดเลือกได้ ใครสนใจโครงการรับตรง อย่าลืมเตรียมตัวสอบสัมภาษณ์กันดีๆนะคะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*Qb8aDWgJqgDKBapYI8nsfQ.jpeg" /></figure><p><strong>Don’t miss :</strong> หากน้องๆสอบติดรูปแบบรับตรงร่วมกัน น้องๆต้องทำการเลือกว่าจะยืนยันสิทธิ์หรือสละสิทธิ์ในระบบ <strong>เคลียร์ริ่งเฮ้าส์</strong></p><p><strong>เคลียร์ริ่งเฮ้าส์ คือ</strong> ระบบยืนยันสิทธิ์สำหรับน้องๆที่สอบติดในระบบรับตรงไปแล้ว ถ้ายืนยันว่าจะเข้าเรียน น้องๆก็จะหมดสิทธิ์ในการยื่นสมัครในรูปแบบแอดมิชชั่นค่ะ</p><p><strong>การรับตรงแต่ละโครงการจะระบุไว้อย่างชัดเจน</strong>ว่าเข้าร่วมเคลียร์ริ่งเฮาส์และตัดสิทธิ์แอดมิชชั่นหรือไม่ บางโครงการก็ไม่เข้าร่วมเคลียร์ริ่งเฮาส์ และไม่ตัดสิทธิ์แอดมิชชั่นค่ะ</p><blockquote>สองรูปแบบแรกจะทำให้น้องๆมีที่เรียนต่อก่อนจะเรียนจบชั้นมัธยมปลายค่ะ</blockquote><p><strong>3. แอดมิชชั่นกลาง </strong>น้องๆอาจมีคำถามว่า “พี่คะ แอดมิชชั่นมีออกสอบวิชาอะไรบ้างคะ” ตรงนี้น้องๆต้องทำความเข้าใจใหม่ว่า จริงๆแล้ว <strong>แอดมิชชั่น</strong> ไม่ใช่ข้อสอบค่ะ อย่างที่บอกไว้ข้างต้นแล้วว่า <strong>แอดมิชชั่น</strong> เป็น <strong>รูปแบบ</strong> หนึ่ง ในการคัดเลือกเพื่อเข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยค่ะ</p><p><strong>แอดมิชชั่นกลางจะให้โอกาสน้องๆเลือกคณะที่ต้องการ 4 ลำดับ</strong> โดยพิจารณาเรียงตามลำดับไป ติดได้เพียงลำดับเดียว จะติดหรือไม่ติดนั้นไม่เกี่ยวกับว่า ต้องทำคะแนนผ่านเกณฑ์ที่กี่คะแนน แต่ขึ้นอยู่กับว่าในปีที่น้องๆสมัคร มีคนอื่นๆเลือกคณะของมหาวิทยาลัยเดียวกับน้องในลำดับนั้นๆมากน้อยแค่ไหน</p><blockquote>และแต่ละคนทำคะแนนได้เท่าไรจากคะแนนเต็ม 30,000 คะแนน</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VeO9nZcIR0PqU2XHMrtdqg.jpeg" /></figure><p><strong>สมมติว่า</strong> คณะ A มหาวิทยาลัย B เปิดรับ 40 คน มีคนเลือกเป็นลำดับที่ 1 ทั้งหมด 300 คน คนที่จะได้เข้าเรียนคือ คนที่คะแนนสูงที่สุด 40 คนแรกจากทั้งหมด 300 คนค่ะ ส่วน 260 คนที่พลาดไป ก็จะไปลุ้นในลำดับที่ 2 ที่ตัวเองได้เลือกเอาไว้ ถ้ายังไม่ติดก็จะไล่พิจารณาไปจนถึงลำดับที่ 4 ค่ะ</p><blockquote>**ยิ่งมีคะแนนสูงก็ยิ่งมีโอกาสมาก แต่คะแนนน้อยก็ใช่ว่าจะหลุดเสมอไปนะ ต้องศึกษาเทคนิคการเลือกลำดับดีๆ**</blockquote><p>โดย 30,000 คะแนนดังกล่าว มาจาก การใช้คะแนน GPAX, ONET, GAT และPAT ของน้องๆมาคำนวณในสัดส่วนและองค์ประกอบ ดังนี้ค่ะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*sp9BD2JIAI_5b02-76ay3g.jpeg" /></figure><p>ในแต่ละคณะของมหาวิทยาลัยที่เปิดรับในรูปแบบแอดมิชชั่นกลาง <strong>จะใช้สัดส่วนของ GPAX และ ONET คงที่เท่ากันทุกคณะ </strong>แต่ในขณะที่ <strong>GAT และ PAT จะใช้สัดส่วนแตกต่างกันไปในแต่ละคณะ </strong>โดยน้องๆสามารถดูได้จากระเบียบการแอดมิชชั่นของปีนั้นค่ะ ยกตัวอย่าง เช่น</p><ul><li>กลุ่มคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ใช้ GPAX 20%, ONET30%, GAT10% และ PAT4 40%</li><li>บางกลุ่มคณะมีมากกว่า 1 รูปแบบของสัดส่วนที่ใช้คำนวณ เช่น กลุ่มคณะครุศาสตร์และศึกษาศาสตร์ ค่ะ</li></ul><p>ในตอนนี้น้องๆก็ได้รู้จักกับรูปแบบการสอบเข้าเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยทั้ง 3 รูปแบบไปแล้วนะคะ ในตอนหน้าพี่จะพาน้องๆไปทำความรู้จักกับการสอบแต่ละประเภท ไม่ว่าจะเป็น ONET, GAT, PAT หรือ 9 วิชาสามัญ</p><blockquote>ใครที่ยังสงสัยว่ามันต่างกันยังไง อย่าลืมติดตามกันต่อนะคะ!</blockquote><p>ขอขอบคุณข้อมูลจาก :</p><p><a href="http://www.dek-d.com/">www.dek-d.com</a></p><p>หนังสือ Adimission ขั้นเทพ ฉบับพร้อมสอบตรง-แอดมิชชั่น 60 / Dek-D Publishing</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=701afffb7478" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[13 สิ่งที่ 13 Reasons Why ทิ้งไว้ให้ผู้ชมต้องตระหนักถึง]]></title>
            <link>https://medium.com/@aomyiim/13-%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-13-reasons-why-%E0%B8%97%E0%B8%B4%E0%B9%89%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%A7%E0%B9%89%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B8%8A%E0%B8%A1%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%96%E0%B8%B6%E0%B8%87-3f8f140b982b?source=rss-c5b4af49cecd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3f8f140b982b</guid>
            <category><![CDATA[ชีวิตวัยรุ่น]]></category>
            <category><![CDATA[13บันทึกลับหัวใจสลาย]]></category>
            <category><![CDATA[ซีรี่ส์]]></category>
            <category><![CDATA[สุขภาพจิต]]></category>
            <category><![CDATA[13-reasons-why]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aomyiim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Jun 2017 09:35:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-27T13:56:18.297Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong><em>(บทความนี้มีสปอยล์)</em></strong></p><blockquote>เรื่องไม่ดีไม่มีใครอยากให้มันเกิด แต่บางครั้งเราเองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้มันเกิดขึ้น โดยไม่ทันรู้ตัว</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*_KsRQsWYRTDCNEcfj7McfA.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><p><strong>จากซี่รี่ส์ชื่อดัง 13 Reasons Why</strong> ที่ทำเอาหลายๆคนน้ำตาซึมหรือถึงขั้นน้ำตาแตก อารมณ์หม่นหมองไปหลายวัน ทำให้เรารู้ว่ายังมีคนส่วนหนึ่งบนโลกใบนี้ ที่ไม่สามารถรับมือกับเรื่องที่คนส่วนใหญ่คิดว่าเล็กๆน้อยๆได้ นั่นก็เพราะคนเราต่างก็มีความเป็นปัจเจกบุคคลอยู่ในตัว ไม่ว่าจะมากหรือน้อย จะแสดงออกมาหรือไม่ก็ตาม</p><p><strong>คนหลากหลายรูปแบบนำมาสู่หลายเหตุการณ์สะเทือนอารมณ์ </strong>จากเล็กๆน้อยไปจนถึงเรื่องที่ทำร้ายถึงจิตวิญญาณ รู้สึกตัวอีกที ก็ไม่เหลือทางเลือกหรือทางออกในแบบที่เราต้องการซะแล้ว เราไม่อยากอยู่กับชีวิตพังๆนี้อีกต่อไปแล้ว ทางออกสุดท้ายที่จะหยุดทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ก็คือ หยุดลมหายใจของตัวเอง ไม่ต้องรับรู้สิ่งใดอีกต่อไป</p><blockquote>เราเคยมีส่วนทำให้ใครสักคนต้องเลือกทางนั้นหรือเปล่า ?</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/680/1*_8xLZiBOzQmSrbu5EgSS2A.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><p>หลังจากที่ดูเรื่องนี้จบ (โดยใช้เวลาไปประมาณ 3 สัปดาห์เห็นจะได้ เนื่องจากช่วงเทปหลังๆไม่สามารถนั่งดูคนเดียวได้จริงๆ) ก็ไม่สามารถสลัดความคิดใดๆก็ตามเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปได้เลย ทั้งเนื้อเรื่อง บุคลิกตัวละคร พฤติกรรม ความสัมพันธ์ และประเด็นที่หนังต้องการจะสื่อ</p><p>วันนี้จึงอยากหยิบยก <strong>13 สิ่งที่คิดว่าซีรี่ส์ 13 Reasons Why ได้ทิ้งไว้ให้ผู้ชมได้ตระหนักถึง</strong> มาแบ่งปันให้ทุกคนได้ลองคิดตามไปด้วยกันค่ะ <strong>(ต่อจากนี้มีสปอยล์!)</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HZVeieEJ4maZs6LYAhVSPw.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><p><strong>1.จุดเริ่มต้นของจุดจบ</strong> — แฮนนาห์ได้กล่าวถึงในเทปแรกเลยก็คือการถูกเผยแพร่ภาพส่วนตัวไปในสังคมออนไลน์ <strong>(Cyber Bullying)</strong> ทำให้เธอรู้สึกอับอายและเริ่มจะไม่ไว้ใจคนรอบข้าง เราเคยทำหรือคิดจะทำอะไรแบบนี้เพราะคิดว่ามันคือการแกล้งกันเล็กน้อยหรือเปล่า? ลองหยุดคิดสักนิดถึงผลที่มีโอกาสจะตามมา</p><blockquote>เราอาจทำลายชีวิตใครคนนึงไปเลยก็ได้นะ</blockquote><p>และนี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นที่เราสามารถเฝ้าระวังได้ว่าคนรอบตัว หรือคนที่เรารักว่าพวกเขากำลังมีชื่อเสียงในทางไม่ดีและน่าอับอายอยู่หรือไม่ และเราช่วยเป็นกำลังใจให้เขาผ่านมันไปได้หรือไม่ เพราะนั่นอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นที่จะหยุดจุดจบได้</p><p><strong>2.คนหลายรูปแบบในชีวิตจริงที่เราต้องพบเจอ</strong> — ความแตกต่างของเพศ บุคลิก สังคม การเลี้ยงดู ประสบการณ์ส่วนตัว ทัศนคติ คนรอบข้างและปัจจัยอื่นๆอีกมากมาย ล้วนทำให้คนแต่ละคนแตกต่างกัน การมีความสัมพันธ์ในรูปแบบต่างๆกับผู้คนทำให้เกิดเหตุการณ์หลายๆอย่างในชีวิตทั้งดีและแย่</p><blockquote>ทั้งเบาบางไปจนถึงเจ็บปวดที่สุด</blockquote><p>แต่มันก็เป็นอีกบทหนึ่งของชีวิตที่เราต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจ เพื่อจะมีชีวิตที่เป็นอิสระจากผู้คนได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VY5ZrvXxaBNLOFuCuFGVtw.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><p><strong>3.ทุกคนล้วนมีปมบางอย่างในใจ</strong> — จากตัวละครที่แตกต่างกัน ส่งผลให้กิด 13 เหตุผลที่นางเอกฆ่าตัวตาย หลายๆคนที่เกี่ยวข้องต่างก็มีความสับสนในชีวิต มีปมปัญหา มีความทุกข์ หรือปีศาจร้ายในตัว มาบดบังไม่ให้มองเห็นว่าตัวเขาได้ทำอะไรที่ไม่ดี ทำร้ายจิตใจ หรือทำลายจิตวิญญาณใครไปบ้าง ในจุดนี้หากเราที่กำลังรู้สึกว่าถูกทำร้ายอยู่ เพื่อที่จะให้อภัยและปล่อยวางได้มากขึ้นอาจลองมองย้อนไปว่า</p><blockquote>บางทีคนที่ทำไม่ดีกับเราเขาอาจกำลังเจ็บปวดกับปมบางอย่างอยู่เช่นกัน</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P1qh22u1T18pwzwAmq_ing.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><p><strong>4.สิ่งสำคัญคือการมองอีกฝ่ายว่าเป็นมนุษย์เสมอ</strong> — เราเคยเผลอปฏิบัติต่อใครราวกับว่าเขาคือวัตถุสิ่งของหรือเปล่า พูดจาทำร้ายจิตใจร่ำไปราวกับเขาไม่มีชีวิตจิตใจ ไม่มีความรู้สึก ล้อเลียนเรื่องส่วนตัว ว่าร้ายให้เสียหาย แม้ว่าเขาจะไม่แสดงออกว่าเสียใจ แม้ว่าเขาไม่ได้ร้องไห้ออกมาให้เห็น แต่เขาก็คือมนุษย์คนหนึ่งที่ต้องการความเคารพจากเพื่อนมนุษย์ด้วยเช่นกันสิ่งที่ทำได้คือ</p><blockquote>ต้องฝึกที่จะรู้ตัวอยู่เสมอ และตระหนักว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง</blockquote><p><strong>5.รักก็บอกไปเลยว่ารักในวันที่ยังมีโอกาส</strong> — ความรู้สึกดีๆ ความจริงใจ ความหวังดี ถ้าไม่สื่อออกไปตรงๆ ก็ไม่มีความหมาย ข้อนี้เห็นชัดจากเรื่องราวทั้งหมดของเคลย์ ที่กว่าจะเปิดเผยความรู้สึกที่มีต่อแฮนนาห์ ก็คือวันที่จิตใจของเธอแหลกสลายและไม่ไว้ใจคนรอบข้างไปซะแล้ว นับเป็นอีกฉากสะเทือนใจที่เคลย์จินตนาการว่าตัวเองเข้าไปกอดปลอบใจแฮนนาห์แล้วเธอหันมาถามว่า</p><blockquote>“มาพูดแบบนี้ทำไมตอนที่ฉันตายไปแล้ว”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ql5bjctKWiS02OJo6BP5kg.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><p><strong>6.ครอบครัวมีส่วนสำคัญ</strong>—ผู้ใหญ่ทุกคนเคยเป็นวัยรุ่นมาก่อน แต่วัยรุ่นไม่เคยเป็นใครมาก่อนอกจากเด็กที่เพิ่งหัดเรียนรู้ชีวิต วัยรุ่นคือวัยที่เพิ่งได้รู้จักกับอารมณ์ที่หลากหลายมากกว่าตอนเป็นเด็กๆ ความรู้สึกที่ซับซ้อน อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ความไม่มั่นใจ ความกังวล พวกเค้ายังรับมือไม่เป็น หรือไม่เก่งพอที่เอาตัวรอดในแต่ละสถานการณ์</p><blockquote>ดังนั้น ผู้ใหญ่ในครอบครัวจึงมีส่วนสำคัญ</blockquote><p>ที่จะช่วยสังเกตเด็กๆว่าเขามีปัญหาอะไรอยู่หรือไม่ มีสิ่งที่แปลกไปสำหรับช่วงวัยหรือเปล่า เช่น มีเพื่อนน้อยหรือแทบไม่มีเลย ไม่เคยพูดคุยถึงชีวิตหรือกิจกรรมในโรงเรียน เป็นต้น</p><p><strong>สำหรับครอบครัวเบเคอร์</strong>ที่ดูเหมือนสามพ่อแม่ลูกจะมีความสันพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่ก็ยังแอบเห็นกำแพงบางๆที่กั้นระหว่างกันไว้ เราไม่เคยได้เห็นฉากการทานข้าวพร้อมหน้ากันเหมือนครอบครัวเจนเซ่น ไม่มีฉากทำกิจกรรมร่วมกันเหมือนบ้านโทนี่ โดยเฉพาะฉากใกล้จบที่แฮนนาห์อยากจะขอความช่วยเหลือ</p><blockquote>แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเธอกำลังมีปัญหาเลย</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/590/1*sDkGoaBofRiA0jue6vW7PA.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><p><strong>7. ลูกต้องการการยอมรับจากพ่อแม่</strong> — สำหรับบางคนที่รู้สึกว่าครอบครัวของแฮนนาห์เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอหมดกำลังใจอาจจะนึกถึงฉากที่แม่แฮนนาห์ระเบิดอารมณ์ใส่ลูกที่พยายามแสดงความรับผิดชอบเรื่องที่ทำเงินหาย ดูจะเป็นฉากที่บ่งบอกความสัมพันธ์ที่เปราะบางของของทั้งคู่ เป็นอีกหนึ่งจุดที่ทำให้แฮนนาห์เสียศูนย์มากพอตัว</p><blockquote>จนทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวปัญหามากขึ้นเรื่อยๆ</blockquote><p>ในเมื่อวัยรุ่นเป็นที่วัยที่กำลังจะก้าวบันไดไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ เริ่มหัดที่จะรับผิดชอบในสิ่งที่ทำผิดพลาดไป <strong>แต่กลับไม่ได้รับการยอมรับจากพ่อแม่</strong> ทำเหมือนกับเธอเป็นคนไร้ความรับผิดชอบโดยสิ้นเชิง เชื่อว่านั่นพอจะทำให้หมดกำลังใจในการเติบโตเป็นผู้ใหญ่เลยทีเดียว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*37kw21rYfPR2_yIzPptzfQ.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><p><strong>8.บางครั้งทิชชู่อาจไม่ช่วยอะไร</strong> — เวลาที่เราร้องไห้มาปรึกษาปัญหาชีวิตกับเพื่อน เพื่อนอาจจะทำได้เพียงนั่งฟังเงียบๆ กอดปลอบใจ หรือยื่นทิชชู่ให้ซับน้ำตา เท่านี้เราคงจะสบายใจขึ้นไม่น้อย แต่มันจะมีประโยชน์อะไรหากคนนั้นไม่ใช่เพื่อน และเป็นถึงอาจารย์ที่ปรึกษาที่มีหน้าที่ มีอำนาจ และสามารถช่วยเหลือเราได้มากกว่านั้น กับปัญหาหนักหน่วงเราเจอ เพราะมันไม่ใช่แค่เพียงปัญหาทั่วไปของวัยรุ่น อย่าง แฟนบอกเลิก ทะเลาะกับเพื่อน หรือ เกรดตก</p><blockquote>แต่มันเป็นถึงอาชญากรรม การล่วงละเมิดทางเพศ</blockquote><p><strong>ด่านสุดท้าย</strong>ก่อนที่จะนำพาแฮนนาห์ไปสู่ความตาย ก็คือครูพอร์เตอร์ ความหวังสุดท้ายที่ไม่สำเร็จ คงจะทิ้งความสงสัยก้อนโตให้ผู้ชมว่า ทำไม เขาถึงดูไม่สะทกสะท้าน ไม่รู้สึกตกใจเท่าไหร่นัก ยังคงซักถามต่อไปเรื่อยๆเหมือนมันคือเรื่องง่ายๆที่สามารถพูดกันได้อย่างสบายๆ สุดท้ายทำเพียงแค่บอกให้ลืมไปซะ และยื่นกล่องทิชชู่ออกมาวางไว้ให้</p><blockquote>ราวกับว่าทิชชู่จะสามารถซับความเสียใจทั้งหมดไว้ได้</blockquote><p>แต่ไม่ว่าครูพอร์เตอร์จะคิดอะไรอยู่ในตอนนั้น <strong>คำถามก็คือ</strong> หากเราอยู่ในจุดที่ช่วยเหลือเด็กได้ แต่ความสามารถเราไม่พอ เราเข้าไม่ถึง เป็นไปได้มั้ยว่าเราจะช่วยพาเธอไปหาผู้เชี่ยวชาญ อย่างนักจิตวิทยาเด็กและวัยรุ่น เพื่อทำการพูดคุยปัญหาอย่างจริงจัง?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Z7hR6cVgXJt4sqyVi93sJw.png" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><p><strong>9.ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้</strong> — หลังจากที่เรื่องราวเดินมาถึงเทปท้ายๆ การเล่าเรื่องชีวิตในปัจจุบันของเคลย์ ที่ฉายสลับกับในเรื่องอดีตของแฮนนาห์ ในวันที่ทั้งคู่เข้าไปพูดคุยในห้องของครูพอร์เตอร์นั้น ครูยังคงยืนยันว่า <strong><em>“แฮนนาห์เลือกทางของเธอเอง” </em></strong>ถ้าหากตัดเรื่องความไม่เป็นมืออาชีพในการให้คำปรึกษาออกไป เราคงต้องทำใจยอมรับว่านั่นคือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้</p><blockquote>เราทุกคนต่างเป็นผู้เลือกทางเดินชีวิตให้ตัวเองทั้งนั้น</blockquote><p>ไม่ว่าเราจะเลือกเป็นผู้ที่มักทำร้ายผู้อื่นหรือเป็นผู้คอยช่วยเหลือคนอื่น เลือกที่จะยืนหยัดหรือเลือกที่จะหลบหนี เลือกที่จะรอความช่วยเหลือหรือเลือกช่วยเหลือตัวเองก่อน <strong>เราเลือกได้ในท้ายที่สุด</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9R3aFb1BXdYWTekDug_AsA.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><p><strong>10.ให้อภัยตัวเองเป็นคือจุดเริ่มต้น</strong> — เพื่อที่จะยืนหยัดกับชีวิตที่ผิดพลาดอีกครั้ง การให้อภัยตัวเองเป็นนับเป็นเรื่องสำคัญ ก่อนที่จะเริ่มต้นทำสิ่งที่ดีกว่าได้ เพราะสิ่งไม่ดีไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น ไม่ว่ากับตัวเราเองหรือคนอื่น แต่หากมันเกิดขึ้นแล้ว การโทษตัวเองคงมีแต่จะทำให้จมดิ่งลงไปกับความรู้สึกผิด</p><blockquote>จนยากที่จะเริ่มต้นใหม่ได้</blockquote><p><strong>เรื่องราวของเชอรี่ที่เป็นคนหนึ่งใน 13 เหตุผล ของแฮนนาห์ </strong>ทำให้รู้สึกว่าเธอตระหนักแล้วว่าตัวเองได้ทำผิดไป อยากที่จะชดเชย ให้อภัยตัวเองแล้วทำสิ่งดีๆเท่าที่จะทำได้ แม้จะรู้สึกผิดมาก แม้จะต้องปกปิดความผิดไว้เพราะกลัวว่าเมื่อคนอื่นรู้จะไม่ให้อภัยเธอก็ตาม แต่เธอก็ยังคงพยายามยอมรับและผ่านมันไปให้ <strong>ในท้ายที่สุดก็กล้าหาญพอจะที่จะแจ้งตำรวจว่าตัวเองได้ทำความผิดอะไรลงไป</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Vx4Kkv1g8Pq2LAE3Q4Q7Qw.png" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><p><strong>11.ว่าด้วยเรื่องของจังหวะชีวิต</strong> — สิ่งที่เกิดกับแฮนนาห์ มันคือจังหวะ จังหวะที่ดันไปเจอแต่อะไรแย่ๆ และไม่มีใครที่อยู่เคียงข้าง จังหวะที่ผิดพลาด แม้จะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม จังหวะที่เรื่องเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ และเธอก็รับมือไม่ได้ ใครๆอาจเรียกว่าความโชคร้าย ความอ่อนแอ การรับมือไม่เป็น หรือการตัดสินใจที่โง่ ไม่สมเหตุผล แต่ก็นั่นแหละ <strong>คนเราล้วนแตกต่างกัน</strong> เราไม่มีทางรู้หรอกว่า</p><blockquote>How deep are their pain?</blockquote><p>ตัวละครต่างๆในเรื่องรวมถึงเราทุกคนในโลกแห่งความจริง ก็ล้วนเผชิญอยู่กับจังหวะชีวิตของตัวเองทั้งนั้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0frHyaMrhrBiDmAo_dcZEA.png" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : <a href="https://13reasonswhy.tumblr.com/">https://13reasonswhy.tumblr.com/</a></figcaption></figure><p><strong>12.ทำให้ดีกว่าได้เสมอ</strong> — บางครั้งเราหลงลืมไปว่า เราสามารถปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆรอบตัวให้ดีขึ้นได้ด้วยมือของเราเอง หากเราเอาแต่มองออกไปรอบตัวหวังว่าจะมีใครสักคนอยู่ตรงนั้นเพื่อจะมารับผิดชอบกับเหตุการณ์สะเทือนใจทั้งหลายที่เกิดขึ้น เราอาจจะมองไม่เห็นใครสักคน และรู้สึกว่าโลกนี้มันโหดร้าย มนุษย์ช่างโหดร้าย โดยหลงลืมไปว่าตัวเองก็มีส่วนเช่นกัน ช่วงแรกๆเคลย์คงรู้สึกเช่นนั้น</p><blockquote>เขาตะโกนด้วยความโกรธแค้นใส่คนที่มีส่วนเกี่ยวข้องทำให้แฮนนาห์ต้องตาย</blockquote><p><strong>แต่ท้ายที่สุดเคลย์ได้เรียนรู้บางอย่าง</strong> เกี่ยวกับการปฏิบัติต่อผู้คน เขามีความเป็นมิตร ความรักและความหวังดีอยู่มากมาย เพียงแต่อายเกินกว่าจะแสดงออกไป จนกระทั่งรู้ตัวว่าพลาดเรื่องสำคัญในชีวิตไป เสียคนที่รักไปเพราะความไม่กล้าพอ เคลย์ตัดสินใจเข้าไปเริ่มต้นการผูกมิตรกับสกายอีกครั้ง เธอคือเพื่อนเก่าที่ดูเหมือนจะมีสัญญาณอันตรายว่าอาจจะเลือกทางเดินให้กับชีวิตเช่นเดียวกับแฮนนาห์</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lchuS2in_QaVMlUB2R-_Xg.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><p><strong>13. สายด่วนช่วยได้</strong> — สิ่งที่ขึ้นแสดงบนหน้าจอเสมอก่อนที่ซีรีส์ตอนแรกและตอนสุดท้าย รวมถึงตอนที่มีฉากรุนแรง จะเริ่มขึ้นก็คือข้อความที่ว่า<strong> “ถ้าคุณหรือใครก็ตามที่คุณรู้จัก ต้องการความช่วยเหลือในการหาหน่วยดูแลสนับสนุนหรือช่วยเหลือกรณีฉุกเฉินในท้องที่ โปรดเข้าไปที่เว็บ </strong><a href="http://13reasonswhy.info/"><strong>http://13reasonswhy.info</strong></a><strong>”</strong></p><p>นับเป็นสิ่งที่ <strong>เซเลน่า โกเมซ</strong> ผู้อำนวยการสร้างซีรี่ส์ <strong>13 Reasons Why</strong> อยากจะสื่อสารอย่างชัดเจนต่อผู้ที่ประสบปัญหาและต้องการความช่วยเหลือ ทั้งจากการใส่ข้อความนี้ลงไปในซีรี่ส์ และในบทสัมภาษณ์จากคลิปวีดีโอ <a href="https://www.youtube.com/watch?v=ry-TOaM2Kfk&amp;t=909s">“ 13 Reasons Why | Beyond The Reasons [HD] | Netflix” </a>ที่ว่า</p><blockquote>มันไม่ใช่เรื่องที่ผิดเลยหากคุณต้องการความช่วยเหลือ และถ้าหากคุณกำลังต้องการละก็ เข้าไปที่เว็บไซต์ <a href="http://13reasonswhy.info/">http://13reasonswhy.info</a> เพื่อหาองค์กรในพื้นที่ที่พร้อมจะให้ความช่วยเหลือคุณ</blockquote><p><strong>ซึ่งในลิ้งมีพื้นที่ของประเทศไทยรวมอยู่ด้วย</strong></p><p>นอกจากนี้ ยังมีสายด่วนที่ช่วยบรรเทาและแนะนำได้ โดยสามารถดูรายชื่อและหมายเลขโทรศัพท์ของหน่วยงานที่ให้บริการปรึกษาของกรมสุขภาพจิตได้ที่ <a href="http://blockmun.com/news/view.asp?id=1007"><strong><em>เว็บไซต์ของกรมสุขภาพจิต</em></strong></a> หรือ <a href="http://jobformother.blogspot.com/2013/07/blog-post_2790.html"><strong><em>รวมรายชื่อและเบอร์โทรมูลนิธิเพื่อสตรี</em></strong></a></p><blockquote>ท้ายที่สุด …</blockquote><blockquote>ผู้เขียนหวังว่าบทความนี้จะมีประโยชน์ในทางใดทางหนึ่งต่อผู้อ่านทุกคนค่ะ</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1DVRYggEScnisXZ5RzW6Dg.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : Netflix</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3f8f140b982b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[6 เหตุผลที่ลูกไม่อยากเล่าปัญหาให้พ่อแม่ฟัง]]></title>
            <link>https://medium.com/@aomyiim/6-%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%95%E0%B8%B8%E0%B8%9C%E0%B8%A5%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A5%E0%B8%B9%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%9B%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%9E%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B9%81%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%9F%E0%B8%B1%E0%B8%87-8e05083452ba?source=rss-c5b4af49cecd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8e05083452ba</guid>
            <category><![CDATA[ซีรี่ส์]]></category>
            <category><![CDATA[ปัญหาวัยรุ่น]]></category>
            <category><![CDATA[13reasons-why]]></category>
            <category><![CDATA[พ่อแม่]]></category>
            <category><![CDATA[13บันทึกลับหัวใจสลาย]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aomyiim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 18 Jun 2017 16:06:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-27T13:15:21.102Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ทำไม <strong>แฮนนาห์ เบเคอร์</strong> <strong>13 Reasons Why</strong> ต้องสู้กับชีวิตวัยรุ่นเพียงลำพัง?</p><p><strong>(**บทความนี้มีสปอยล์**)</strong></p><p><strong>เชื่อว่าหลายๆคน</strong>ที่ดูซีรี่ส์วัยรุ่นชื่อดังจากฝั่งอเมริกาอย่าง <strong>13 Reasons Why</strong> จบแล้ว ต้องมีบ้างที่สงสัยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ในครอบครัวเบเคอร์ ว่าทำไมพ่อแม่ของ<strong>แฮนนาห์ เบอเคอร์ </strong>ไม่เอะใจสักนิดเกี่ยวกับชีวิตของลูกสาวตัวเอง บางคนมองว่าพ่อแม่ของเธอที่เป็นอีกเหตุผลให้เธอตัดสินใจเลือกจบชีวิตตัวเองลงด้วยซ้ำ ซึ่งเราเองก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ จึงสนใจในประเด็นนี้</p><blockquote>เพราะครอบครัวก็มีส่วนสำคัญในการเติบโตของวัยรุ่น</blockquote><p>ในฉากท้ายๆ เรารู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งในใจของแฮนนาห์ที่แบกรับปัญหาชีวิตเอาไว้คนเดียว รู้สึกไร้ที่พึ่ง และสิ้นหวัง รู้สึกว่างเปล่า แม้จะมีคนรอบตัวมากมาย แต่เหมือนไม่มีใครสักคน <strong>แม้แต่คนในครอบครัวเธอเอง</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*J_N6-wbGKkfXfmrjO1Yw4Q.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : <a href="http://www.coxinhanerd.com.br/os-13-porques-primeiras-fotos/">http://www.coxinhanerd.com.br/os-13-porques-primeiras-fotos/</a></figcaption></figure><p><strong>สำหรับซีรี่ส์เรื่องนี้</strong> จากทุกๆความสัมพันธ์ของตัวละครวัยรุ่นกับตัวละครพ่อแม่ เราลองสรุปได้ออกมาเป็น 6 เหตุผล ที่ทำให้วัยรุ่นไม่กล้าเล่าปัญหาให้พ่อแม่ฟัง</p><p><strong>1.ไม่ไว้ใจ กลัวจะถูกตำหนิหรือลงโทษ กลัวจะต้องอับอาย</strong></p><blockquote>เราทุกคนต่างก็มีความลับที่ไม่อยากเปิดเผยกับใคร</blockquote><p>โดยเฉพาะกับพ่อแม่ ที่เป็นคนที่ใกล้ชิดกับเรามากที่สุด ในเมื่อเค้าสามารถชื่นชมเราได้ <em>เค้าก็สามารถตำหนิเราได้เช่นกัน</em> และในบางครอบครัว พ่อหรือแม่ อาจมีอำนาจภายในบ้านมากกว่าแค่ตำหนิ ถ้าสิ่งที่ลูกทำลงไปนั้นร้ายแรงสำหรับพวกเขา สำหรับหัวข้อนี้ เรามองเห็นจากตัวละคร <strong>“อเล็กซ์”</strong> ค่ะ เขามีพ่อเป็นตำรวจที่เข้มงวดมากทีเดียว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YwRbeVJZXWMWXtQGiZqnsg.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : <a href="http://www.moviepilot.de/serie/tote-maedchen-luegen-nicht/bilder/671434">http://www.moviepilot.de/serie/tote-maedchen-luegen-nicht/bilder/671434</a></figcaption></figure><p><strong>2.รู้สึกว่าเป็นเรื่องส่วนตัวที่ควรจัดการเอง คิดว่าจัดการเองได้</strong></p><p>เมื่อเราเติบโตจากวัยเด็กที่ยังช่วยเหลืออะไรตัวเองได้ไม่มากนัก มาสู่วัยรุ่นที่มีอะไรหลายๆอย่างให้รับผิดชอบแล้ว เราคงอยากจะจัดการปัญหาของตัวเองให้ได้มากกว่าการให้พ่อแม่ทำให้ ส่วนหนึ่งก็คือมันน่าจะบ่งบอกว่าเราโตแล้วนะ มีพื้นที่ส่วนตัว และสามารถคิดแก้ปัญหาเองได้</p><blockquote>แต่ในบางครั้งเราก็ไม่รู้ว่ามันคือปัญหาที่เกินตัวและเกินใจจะรับไหวในท้ายที่สุด</blockquote><p>จากในเรื่อง แม้ว่า<strong>เคลย์</strong> และ<strong>แฮนนาห์</strong> จะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อแม่ ดูมีโอกาสหลายครั้งที่จะเล่าปัญหาของตัวเอง <em>แต่พวกเขาเลือกที่จะไม่พูด</em> แม้แต่<strong>โทนี่</strong> ที่ดูเหมือนจะสามารถรับมือกับหลายๆสิ่งได้เสมอ แต่ท้ายที่สุด ก็มีจุดที่อัดอั้นตันใจและระบายกับเพื่อนชายคนสนิทออกมาว่า <strong>“คิดว่าตัวเองจะรับมือเรื่องนี้ได้”</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EW5roG9BljiccMcKxhBOOQ.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : <a href="http://www.manhattandigest.com/2017/04/24/13-reasons-whys-christian-lee-navarro/">http://www.manhattandigest.com/2017/04/24/13-reasons-whys-christian-lee-navarro/</a></figcaption></figure><p><strong>3.กลัวจะไม่เข้าใจ และช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี สุดท้ายแล้วจะทำให้เรื่องเสีย</strong></p><p>แน่นอนว่าวัยรุ่นเป็นวัยที่เริ่มมีความคิดและความรู้สึกที่ซับซ้อนขึ้น กับเรื่องที่เจอพวกเขาคงจะรู้สึกว่ามันละเอียดอ่อนมาก<em> เกินกว่าที่พวกพ่อแม่จะมาเข้าใจได้</em> ถ้าเกิดเผลอพลั้งปากเล่าไป เรื่องอาจจะใหญ่โตขึ้นก็เป็นได้</p><p>ตัวอย่างประเด็นนี้ เรามองเห็นจากตัวละคร <strong>“เคลย์”</strong> ที่มีแม่เป็นทนายความฝ่ายจำเลย ซึ่งก็คือ<strong> โรงเรียนมัธยมลิเบอร์ตี้ไฮ </strong>ที่เขาเรียนอยู่นั่นเอง แน่นอนว่าถ้าเกิดพูดเรื่องเทปของแฮนนาห์ออกไป เรื่องจะต้องลุกลามใหญ่โตมากขึ้นแน่นอน อีกอย่างก็คือเขายังฟังเทปไม่ครบ และไม่แน่ใจเช่นกันว่า</p><blockquote>ตัวเขาเองมีส่วนมากน้อยแค่ไหนในการฆ่าตัวตายของแฮนนาห์ เบเคอร์ ?</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/710/1*6TRPkC0rDggL1o2hJwl4SA.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : <a href="http://www.vulture.com/2017/05/13-reasons-why-most-annoying-things.html">http://www.vulture.com/2017/05/13-reasons-why-most-annoying-things.html</a></figcaption></figure><p><strong>4.ไม่อยากรบกวน เพราะพ่อแม่ก็ดูมีปัญหาเยอะมาก ไม่อยากเป็นภาระ</strong></p><p>ดูเหมือนว่า<strong>แฮนนาห์</strong>พยายามจะพูดคุยกับพ่อแม่หลายครั้ง <em>แต่สุดท้ายก็ต้องกลืนปัญหาลงคอไปเสมอ</em> เพราะพ่อกับแม่มักจะมีปัญหาให้มาถกเถียง ขึ้นเสียงใส่กันบ่อยครั้งโดยเฉพาะช่วงหลังๆที่เรื่องราวเริ่มพีคมากขึ้น ส่วนมากก็จะเป็นปัญหาเงินทอง รายรับไม่พอกับค่าใช้จ่าย ซึ่งถือเป็นเรื่องสำคัญและจำเป็น ที่ทำให้<strong>แฮนนาห์</strong>ไม่อยากรบกวนด้วยปัญหาชีวิตวัยรุ่นของเธอ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/980/1*sx-kVEVI2jSTVhM0dd9cmw.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : <a href="http://www.digitalspy.com/tv/ustv/news/a826906/hannahs-mum-in-13-reasons-why-thinks-a-season-2-is-possible/">http://www.digitalspy.com/tv/ustv/news/a826906/hannahs-mum-in-13-reasons-why-thinks-a-season-2-is-possible/</a></figcaption></figure><p><strong>5. ไม่อยากทำให้พ่อแม่ผิดหวัง เพราะถูกคาดหวังเอาไว้มาก</strong></p><p>แน่นอนว่าไม่มีใครเป็นคนดี 100% หรือชั่ว 100% แต่ในหลายครั้ง คนที่มีภาพลักษณ์ดูดี เป็นคนดี เป็นที่รักก็คงไม่อยากสูญเสียมันไปเพียงเพราะการทำผิดพลาดในบางครั้ง</p><p>เรายกจุดนี้ให้กับตัวละคร<strong> “คอร์ทนีย์”</strong> เธอเป็นสาวเอเชียที่เป็นมิตรกับทุกคน ยิ้มแย้มและพูดจาไพเราะ มีน้ำใจ เป็นเด็กกิจกรรม เรียนเก่งและโดดเด่นอยู่เสมอ ความคิดเห็นของเราคิดว่า <em>เธอช่างเป็นคนที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยสับสนคนหนึ่งเลยทีเดียว</em> จากฉากที่เธอสารภาพความอายของเธอต่อหน้าหลุมศพของ<strong>แฮนนาห์</strong>เกี่ยวกับการมีพ่อเป็นคู่เกย์ และตัวเองก็มีรสนิยมแบบนั้นด้วย เธอไม่สามารถยอมรับสิ่งที่ตัวเองเป็นได้ เพราะไม่อยากถูกตราหน้าว่า</p><blockquote>“เป็นเพราะโตมากับพ่อที่เป็นคู่เกย์”</blockquote><p>ทำให้เรารับรู้ความกดดันภายในใจของ<strong>คอร์ทนีย์</strong> อีกหนึ่งฉากคือฉากที่ต้องนั่งทานอาหารเช้ากับพ่อพร้อมกับนั่งฟังเขาวิจารณ์การบ้าน บ่งบอกว่าพ่อของเธอน่าจะคาดหวังในตัวเธอไม่น้อยเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5PEw8NnKIcCsGci0NgLrRA.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : <a href="http://www.awardscircuit.com/characters/michele-selene-ang-13-reasons-why/">http://www.awardscircuit.com/characters/michele-selene-ang-13-reasons-why/</a></figcaption></figure><p><strong>6.พ่อแม่ดูไม่สนใจอยู่แล้ว ไม่ว่าเราไปพบเจออะไรมา ดูเหมือนพวกเขาไม่ทันสังเกต ไม่เอะใจด้วยซ้ำ</strong></p><blockquote>ข้อนี้มันช่างเจ็บปวดนะ</blockquote><p>เพราะในใจของลูกอาจจะอยากเล่าและปรึกษาใจแทบขาด แต่มันทำไม่ได้ เพราะ<em>แม้แต่เรื่องทั่วๆไปในชีวิต พ่อแม่ยังไม่สนใจด้วยซ้ำ</em> การเล่าปัญหาให้ฟังอาจจะโดนเมินเฉยหรือด่ากลับให้เจ็บปวดใจมากขึ้นซะมากกว่า ข้อนี้เราเห็นได้ชัดเจนมากจากตัวละคร “<strong>จัสติน”</strong> ที่มีแม่ที่ไม่ค่อยสนใจอะไรในชีวิตลูก อยู่ภายใต้อำนาจของสามีใหม่ ปล่อยลูกให้อยู่ตามมีตามเกิดจนตัวเขาต้องไปพึ่งพาครอบครัวของไบรซ์อยู่เสมอ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KYC6rx_EYkEK7tXCqDjEeQ.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : <a href="http://www.imdb.com/character/ch0568079/mediaviewer/rm2335454720">http://www.imdb.com/character/ch0568079/mediaviewer/rm2335454720</a></figcaption></figure><p><strong>เราเชื่อว่าพ่อแม่ทุกคนรักลูก</strong> แม้ในบางครั้ง ชีวิตของพ่อแม่ก็ไม่ได้สวยงามราบรื่นเสมอไป แต่จะเป็นไปได้ไหมที่พ่อแม่หยุดพักปัญหาส่วนตัว สละเวลาสักนิด มามองดูลูกๆที่เรารักอย่างใส่ใจมากขึ้น เปิดใจ ทำความเข้าใจ ช่วยเหลือพวกเขาให้ก้าวผ่านปัญหาของช่วงวัย เพราะถึงแม้ว่าปัญหาในชีวิตคู่หรือการเงินจะหนักหนา <em>แต่ถ้าหาก การสูญเสียลูกไปมันหนักหนายิ่งกว่าและไม่มีอะไรมาทดแทนได้แล้ว</em> <em>เราว่ามันก็คุ้มที่จะทำ</em></p><blockquote>วันนี้มีใครกำลังรอความช่วยเหลือจากคุณอยู่หรือเปล่า ?</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VY05KwWPAo8PVq2owmBInQ.png" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : <a href="https://babe.net/2017/04/16/can-please-just-admit-hannah-baker-absolute-worst-152">https://babe.net/2017/04/16/can-please-just-admit-hannah-baker-absolute-worst-152</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8e05083452ba" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[13 Reasons Why ซีรี่ส์ที่ผู้ใหญ่และวัยรุ่น ควรได้ดู]]></title>
            <link>https://medium.com/@aomyiim/13-reasons-why-%E0%B8%8B%E0%B8%B5%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AA%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9C%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B8%8D%E0%B9%88%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%A3%E0%B8%B8%E0%B9%88%E0%B8%99-%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%94%E0%B8%B9-7dc514c0b477?source=rss-c5b4af49cecd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7dc514c0b477</guid>
            <category><![CDATA[13-บันทึกลับหัวใจสลาย]]></category>
            <category><![CDATA[ซีรีส์]]></category>
            <category><![CDATA[ชีวิตวัยรุ่น]]></category>
            <category><![CDATA[13-reasons-why]]></category>
            <category><![CDATA[ดูหนัง]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aomyiim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 11 Jun 2017 16:26:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-27T12:54:13.942Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1DVRYggEScnisXZ5RzW6Dg.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : <a href="http://wp.curve.in.th/13-reasons-why">http://wp.curve.in.th/13-reasons-why</a></figcaption></figure><p>ช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาฝั่งบ้านเรามีกระแสของซีรีส์วัยรุ่นอเมริกาเรื่องหนึ่งที่ถูกพูดถึงบนโลกออนไลน์และในสื่อโซเชียล ซึ่งก็คือ <strong>“13 Reasons Why”</strong> หรือในชื่อภาษาไทย<strong> “13 บันทึกลับหัวใจสลาย” </strong>โดยซีรี่ส์เรื่องนี้ได้ถูกสร้างจากนวนิยายขายดีของ เจย์ แอชเชอร์ ตีพิมพ์เมื่อปี 2013 ในชื่อเดียวกัน</p><p>ตัวเอกของเรื่อง <strong>แฮนนาห์ เบเคอร์</strong> สาวไฮสคูลวัย 17 ตัดสินใจฆ่าตัวตาย โดยไม่มีใครทราบสาเหตุที่แท้จริง แม้แต่พ่อ แม่ และเพื่อนชายคนสนิทของเธออย่าง เ<strong>คลย์ เจนเซ่น</strong> หลังจากการตายของแฮนนาห์ไม่นาน เคลย์ก็ได้รับพัสดุลึกลับ ซึ่งข้างในคือเทป 7 ม้วน 13 หน้า ในแต่ละหน้าจะบันทึก 13 เหตุผลที่ทำให้แฮนนาห์ตัดสินใจฆ่าตัวตาย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5v_0MF4-ouJkJ0uGwd5qoA.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : <a href="https://www.netflix.com/th/title/80117470">https://www.netflix.com/th/title/80117470</a></figcaption></figure><p>เชื่อว่าเป็นซีรี่ส์ที่หลายๆคนต้องอดตาหลับขับตานอนดูรวดเดียวจบ เพื่อจะติดตามชีวิตของ แฮนนาห์ เบเคอร์ (หรือจริงๆเหมือนได้ตามติดชีวิตของนายเคลย์ เจนเซ่นไปพร้อมๆกัน) ว่าทำไมเธอจึงตัดสินใจจบชีวิตของตัวเองลง เพราะถ้าดูจะเห็นได้ว่า แฮนนาห์ เป็นสาวไฮสคูลที่น่ารักและมีเสน่ห์เอามากๆ เวลาที่เธอยิ้ม เธอดูไม่เหมือนคนเศร้าที่จะฆ่าตัวตายเลยสักนิด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ICjbe9887YYXeDwFqxK_Vw.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก : <a href="https://www.youtube.com/watch?v=OLT9AAtpAvE">https://www.youtube.com/watch?v=OLT9AAtpAvE</a></figcaption></figure><p>แต่เพราะประสบการณ์ที่เลวร้าย คนรอบข้างที่ไม่หวังดี การตัดสินใจที่ผิดพลาด นิสัยและทัศนคติของเธอเอง หลายๆอย่างส่งผลให้เธอไม่อยากที่จะมีชีวิตต่อไป</p><p>จากกระแสในโลกออนไลน์ก็จะมีทั้งชอบมากๆ อินสุดๆ หม่นเศร้าไปหลายวันเลยหลังดูจบ กับ เฉยๆนะ ก็ดูได้เรื่อยๆ อินบ้างไม่อินบ้าง ไปจนถึงรู้สึกว่าไม่สมเหตุสมผลเลยที่ 13 เหตุผลนี้ทำให้ต้องมาตาย แต่ถ้าหากตัดเรื่องถกกันว่า “สมเหตุสมผลหรือไม่” ออกไป เชื่อว่าพวกเราเหล่าคนดูทั้งหลายน่าจะได้อะไรหลายๆอย่างจากซีรี่ส์เรื่องนี้มาขบคิดกันเป็นวันๆเลยทีเดียว</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*HxBCk4PmM2Y5bd6bVkLIYg.jpeg" /><figcaption>เครดิตรูปภาพจาก Netflix</figcaption></figure><p>แนะนำว่าเรื่องนี้วัยรุ่นดูได้ ส่วนผู้ใหญ่ก็ควรดูด้วย (แต่อาจมีบางฉากที่ไม่มีเหมาะสมกับเยาวชนอายุไม่ถึง 16 ปี) เพราะนอกจากเนื้อเรื่องที่น่าสนใจบวกกับการนำเสนอในรูปแบบที่น่าติดตาม(จนทำให้ติดหนึบ)แล้ว ยังถือว่าเป็นเรื่องที่ใกล้ตัว ใกล้กับความเป็นจริง และสามารถเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ</p><p>สำหรับวัยรุ่น อาจจะได้กลับมาย้อนมองตัวเองว่าที่ผ่านมาได้ทำอะไรที่น่าจะเป็นสาเหตุให้ใครต้องตายหรือไม่ หรือถ้าหากรู้สึกว่าตัวเองตกเป็นเหยื่ออยู่ อาจจะหาหนทางที่ดีกว่านี้ในการแก้ไขปัญหา ส่วนผู้ใหญ่ก็จะได้กลับมาสังเกตสัญญาณเตือนใดๆจากเด็กๆมากขึ้น</p><p>สามารถรับชมซีรี่ส์ <strong>13 Reasons Why</strong> ผ่านทาง <strong>Netflix</strong> หรือ <a href="https://www.netflix.com/th/title/80117470">คลิกที่นี่</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7dc514c0b477" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[บางที…ล็อตเตอรี่ก็เป็นมากกว่าการเสี่ยงโชค]]></title>
            <link>https://medium.com/@aomyiim/%E0%B8%9A%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5-%E0%B8%A5%E0%B9%87%E0%B8%AD%E0%B8%95%E0%B9%80%E0%B8%95%E0%B8%AD%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%81%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B9%82%E0%B8%8A%E0%B8%84-3e174fa301f3?source=rss-c5b4af49cecd------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3e174fa301f3</guid>
            <category><![CDATA[ชีวิต]]></category>
            <category><![CDATA[ความหวัง]]></category>
            <category><![CDATA[หวย]]></category>
            <category><![CDATA[มนุษย์เงินเดือน]]></category>
            <category><![CDATA[สิ้นหวัง]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aomyiim]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 16 Apr 2017 14:34:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-15T15:36:10.643Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>เมื่อคนสิ้นหวังคนหนึ่ง เริ่มอยากจะมีความหวังกับเค้าบ้าง</p><p><strong>แต่ไหนแต่ไรมา</strong> ฉันได้ยินว่า “คนจนซื้อหวย คนรวยซื้อหุ้น” (แต่ญาติผู้ใหญ่ของฉันกลับจนลงเพราะซื้อหุ้น) และอีกสารพัดคำสอนเกี่ยวกับการใช้จ่ายที่พ่วงเรื่องการเสี่ยงโชคเอาไปในหัวข้อรายจ่ายฟุ่มเฟือยและสิ้นเปลือง มันไม่ใช่การลงทุนให้เงินงอกเงย แถมยังเป็นหนึ่งในการพนันระดับเริ่มต้นอีกด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PfMwgm8EJJIxCoQHFchraw.jpeg" /></figure><p>พ่อของฉันชอบซื้อล็อตเตอรี่มาก ซื้อทุกงวด งวดละสองสามใบ พอเลยงวดมาแล้วถึงหยิบมาให้ฉันเอาไปตรวจให้ แต่ก็นั่นแหละ มันไม่เคยถูก (หรือเคยก็แค่ครั้งเดียวเท่าที่จำได้) อาจารย์สอนคณิตศาสตร์ของฉันเล่าถึงเรื่องความน่าจะเป็นในการถูกรางวัลว่าโอกาสที่เราจะถูกรางวัลที่ 1 ก็คือ 1 ใน 1,000,000</p><blockquote>ซึ่งคิดเป็น 0.0001 % เท่านั้น!</blockquote><p>เมื่อเข้ามาสู่วัยทำงานก็พบว่าไอ้เจ้า 0.0001 % นั่นแหละที่ขับเคลื่อนคนรอบตัวของฉันหลายๆคนให้เดินไปด้อมๆมองๆหน้าแผงล็อตเตอรี่ 2 ครั้งต่อเดือน ฉันก็เคยลองซื้อบ้างตามกระแสแค่ครั้งสองครั้ง เผื่อว่าจะถูกรางวัลบ้าง แค่เลขท้าย 2 ตัวก็ยังพอให้ดีใจ ซึ่งไม่เคยถูกเลย และพอถึงวันออกรางวัล ตามโซเชียลมีเดียต่างๆก็จะเต็มไปด้วยสเตตัสหรือรูปภาพขำๆ (ขำปนเศร้า) เกี่ยวกับการถูกหวย(กิน) บ่งบอกว่าไม่ใช่แค่คนรอบตัวฉันเท่านั้นที่ยังเชื่อใน 0.0001 % อันน้อยนิด</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/526/1*UShaY5oHzXx0lJVvCYyXug.jpeg" /><figcaption>ภาพนี้มาจาก FB เพจ : คิดว่าดีก็ทำต่อไป</figcaption></figure><p><strong>ไม่นานมานี้</strong> ฉันสำรวจพฤติกรรมการใช้เงินของตัวเองแล้วพบว่าอยู่ในระดับย่ำแย่ ด้วยการใช้จ่ายเกินตัวจนทำให้มีหนี้บัตรเครดิต 2 ใบ ซึ่งยอดจ่ายหนี้บัตรเครดิตรายเดือนก็เริ่มกระทบกับค่าใช้จ่ายประจำวัน ไม่มีเงินเหลือพอจะไปลงคอร์สเรียนที่สนใจ ไปจนถึงการไม่มีแม้เงินเก็บส่วนตัว ฉันจึงตัดสินใจที่จะไม่ใช้บัตเครดิตในการตามใจตัวเองง่ายๆอีก และตั้งใจว่าปิดหนี้ยอดเก่าให้หมดซะ เพื่อเริ่มชีวิตด้านการเงินใหม่อีกครั้ง(ซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่านี่มันครั้งที่เท่าไรแล้ว)</p><blockquote>ฉันพอจะมีความหวัง ที่จะทำมันได้สำเร็จไหม?</blockquote><p>ณ ช่วงเวลาแบบนี้ฉันเลยเริ่มคิดถึง 0.0001 % อันน้อยนิด นั้นขึ้นมา</p><p>สังเกตดูดีๆแล้ว คนรอบตัวฉันหลายๆคนฝากความหวังชีวิตไว้ที่มัน หวังว่ามันจะมาปลดหนี้ก้อนโต หวังว่าแม้สักช่วงนึงก็ยังดีที่จะได้กินอาหารหรูๆบ้าง หวังว่ามันจะเป็นค่าเรียนพิเศษของลูก หวังว่าจะได้ให้เป็นของขวัญพ่อแม่ หวังว่าจะเป็นโอกาสในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ หวังว่าจะได้เอาไปรักษาอาการป่วยของตัวเอง และอีกหลายความหวัง</p><p><strong>แล้วฉันล่ะ มีความหวังกับอะไร … ไม่มีเลยสักอย่าง</strong></p><p>3–4 ปีของชีวิตงานประจำ ฉันใช้ชีวิตไปกับการ “อ่าน” หนังสือฮาวทูความสำเร็จต่างๆ(แค่อ่านจริงๆ) ใช้ชีวิตไปกับการอิจฉาคนที่ได้เรียนตามสายที่ชอบ นั่งมองรูปถ่ายท่องเที่ยวต่างประเทศของเพื่อนในโซเชียลด้วยใจห่อเหี่ยว ปลอบใจตัวเองโดยการรูดบัตรเครดิตซื้อของเล็กๆน้อยๆต่อยอดเจ้าความสุขเล็กๆน้อยๆ ที่ฉันเชื่อว่าคู่ควรกับมันแล้ว แต่ไม่เคยจะมุ่งมั่นไปในทางที่ตัวเองฝันเลย ปลอบใจตัวเองว่าเรามันก็มีความสุขได้แค่นี้ จนกระทั่งยอดใช้จ่ายเล็กๆรวมตัวกันเป็นก้อนใหญ่ขึ้นในเวลาไม่ถึง 6 เดือน!</p><p><strong>มองย้อนกลับไปแล้ว</strong> เห็นเลยว่าที่ผ่านมาตัวเองช่าง “สิ้นหวัง” ฉันไม่หวังถึงชีวิตดีๆในวันหน้า ไม่หวังถึงการทำตามความฝัน ฉันไม่คิดว่าจะต้องมีฐานะที่ดีขึ้นเพื่อมาดูแลครอบครัว ไม่ใช่เพราะไม่ต้องการ แต่เพราะฉันไม่เคยเชื่อว่าฉันจะทำได้เลยต่างหาก</p><blockquote>ฉันกลัวเกินไป ฉันไม่กล้าหวัง เพราะฉันกลัวการผิดหวัง</blockquote><p>เรื่องของ “ล็อตเตอรี่” ก็เป็นเหมือนแสงเล็กๆที่ย้ำเตือนความจำของฉันว่าจริงๆแล้วชีวิตยังมีความหวัง ใครหลายๆคน (เช่น พ่อ) ก็ต่างมีชีวิตอยู่กับความหวัง ถึงจะน้อยนิดแต่ก็เรียกว่าความหวัง และถึงแม้มันจะถูกนิยามให้เป็นเพียงรายจ่ายฟุ่มเฟือยหรือเป็นการพนันระดับเริ่มต้นก็ตาม ณ ตอนนี้ฉันว่ามันคงไม่ฟุ่มเฟือยเท่าหนี้บัตรเครดิตของฉันแน่ๆ เพราะอย่างน้อยมันก็ซื้อ “ความหวัง” ได้</p><p><strong>ฉันเริ่มเข้าใจว่า</strong> ถ้าฉันมีความหวังสักนิด ฉันอาจจะกล้าพอที่จะเชื่อในตัวเอง กล้าพอที่จะมีทิศทางหรือจุดหมายในการใช้ชีวิต กล้าที่จะลงมือทำตามเสียงหัวใจและความฝันของตัวเอง หรือในอีกมุมคือความกล้าอาจจะมาก่อน ถ้าเรากลัวน้อยลง กล้ามากขึ้น เราอาจจะเชื่อในความหวังมากขึ้นก็ได้</p><p>ไม่ว่าอะไรจะมาก่อนมาหลังก็ตาม ฉันว่ามันคงจะทำให้ฉันใช้ชีวิตอย่างมีสติ ไม่เหมือนกับที่ผ่านมา</p><blockquote>“ฉันต้องอยู่อย่างมีความหวัง” ฉันจึงบอกกับตัวเองอย่างนั้น แม้ว่ามันจะเป็นเพียง 0.0001% ก็ตาม</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3e174fa301f3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>