Watergate skandalındaki yasa dışı etkinliklerin örtülmesi ile ilgili komploları sonlandıran, Richard Nixon’ın Beyaz Saray’daki danışmanı John Dean bir röportajında şöyle diyor: “Eğer bir şeyi yeterince sık tekrarlarsanız, doğru görünmeye başlar. Basın, haberciler ve Beyaz Saray çalışanları üzerindeki dinleme cihazlarından haberdar olduğu ve akabinde yapılan kesin yalanlamalar başarısızlığa uğradığı zaman; bu kez konunun bir ulusal güvenlik meselesi olduğu öne sürüldü. Eminim pek çok insan bu dinleme aygıtlarının ulusal güvenlikle ilişkili olarak yerleştirilmiş olduğuna inandı fakat öyle değildi. Bu açıklama her şey yapıldıktan sonra, yapılanları haklı göstermek için uydurulmuştu. Fakat bunu söyledikleri zaman -anlıyor musunuz- söylediklerine inanıyorlardı.”

Cumartesi günü oynanacak Ankaragücü-Beşiktaş maçı için kim ya da kimler tarafından ortaya atıldığı bilinmeyen benzer bir hikaye yazıldı geçtiğimiz günlerde, yazılmakla kalmadı birçok siteye, gazeteye servis edilip onlarca haber çıktı, yetmedi üzerine muhteşem (!) bir video da çekildi. Görünen o ki yalana inanılmasını geçin, atanlar da inanmaya başladı yukarıda John Dean’in söylediği gibi.

Uydurulan ve yayılan hikaye şu:

Sadece twitterdaki rakip takımın her yalana balıklama atlayan, üstüne daha da abartan taraftarlarıyla yetinmeyelim. Birçok haberde hikaye şu şekilde geçiyor:

“Ankaragücü yönetiminin bu uygulamaya gitmesinin sebebi ise iki takım arasında 28 Kasım 2012 tarihinde oynanan Ziraat Türkiye Kupası maçında gizli.

İnönü Stadı’nda oynanan maçta Beşiktaş taraftarı, o dönem ekonomik açıdan zor günler geçiren Ankaragücü’nün genç oyuncularına 1 TL’lik bozuk paralar atmıştı.

Karşılaşma öncesi iki takım taraftarı arasında da gerginlikler yaşanmıştı.”

Haberin ve yorumların gerçekliğine bir göz atalım:

Ne gariptir ki 1 TL atıldığından bahseden bu hikaye ile ilgili o yıllara ait ne yazılı ne görsel bir tane haber (hadi haberi boşver, yorum bile) internette herhangi bir sitede (ekşisözlük, haber siteleri vs… hatta galatasaray sözlükte bile) ya da arşivlerde bulunmuyor.

Genç oyunculara, 16 yaşındaki çocuklara para atıldığı yazılıyor.

O maçta Ankaragücü’nde sahaya çıkan tüm oyuncuların doğum yılları ve yaşları:

Bayram Olgun: 1990 (22), Volkan Geyik: 1991 (21), Kaan Kanak: 1990 (22), Ümit Kurt: 1991 (21), Mehmet Taşçı: 1992 (22), Aytaç Öden: 1991 (21), Mert Erdoğan: 1989 (23), Bilal Gülden: 1993 (19), Gökhan Erdoğan: 1991 (21), Sinan Kurumuş: 1994 (18), Timur Özgöz: 1987 (25), Gürkan Alver: 1991 (21), Teoman Erkan: 1992 (20), Enes Kubat: 1994 (18).

Sahanın yaşı en küçük oyuncusu ise Beşiktaş’ta oynayan 1995 doğumlu Muhammed Demirci (17).

Yaşananlara ve gerçeklere bakacak olursak;

İnönü’de oynanan maçta ilk olarak Ankaragücü’nün ilk gölünü atan Timur, sonrasında ikinci golün ardından tüm takım tribünlere “ses gelmiyor” işareti yaparak tribünleri tahrik etmeye çalışmış mıdır? EVET.

Bu kısa özette 1 TL atıldığına dair herhangi bir görüntü ya da yorum var mıdır? HAYIR.

Maçın öncesinde ve maç esnasında Ankaragüçlü taraftarlarla karşılıklı atışma, kavga, küfürleşme olmuş mudur? EVET.

Galatasaray, 1992–93 sezonunu Beşiktaş’ın önünde 8 averaj farkla bitirerek şampiyon oldu mu? Son hafta karşılaşması olan Ankaragücü-Galatasaray karşılaşması 8–0 bitti mi? EVET.

1986 yılında Ankaragücü’nün Beşiktaş’ı 1–0 yendiği maçta golü hakem Ahmet Akçay mı atmıştır? EVET.

Unutmadık, unutmayacağız… ne elimizden alınan şampiyonlukları, ne de uğradığımız haksızlıkları.

Şu da bilinmeli ki belki bir zaman sonra kısmen unutulacak, ancak bugünlerde zemin çalışması yapılan daha sonra tekrar servis edilecek bu iftirayı Van depremi sonrasında sahaya atkılarını atıp ceza alan, kulüp ciddi ekonomik sıkıntılarla boğuşurken “FEDA” diyen büyük Beşiktaş taraftarı hiçbir zaman kabullenmez.

Unutmadık, Unutmayacağız! was originally published in STANDART on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Geçmişte 3 kez Şampiyonlar Ligi şampiyonu, 4 kez Avrupa Kulüpler Kupası şampiyonu, 5 kez UEFA Süper Kupa kazananı, 2 kez Kupa Galipleri Kupası şampiyonu, 1 kez UEFA Kulüpler Dünya Kupası şampiyonu olarak uluslararası birçok başarı kazanan, 18 kez Serie A’da şampiyon olan Milan takımı, son yıllarda büyük finansal problemlerle boğuşuyor. 2017’nin Nisan ayında “Rossoneri Sport Investment Lux” olarak 740 milyon Euro bedelle satın alan Çinli yatırımcılar da ünlü İtalyan kulübün zarar etmesine engel olamadılar.

Oysa Milan, 2015 yılında UEFA ile yaptığı “gönüllü anlaşma”yla finansal durumunu düzeltmeyi ve eski başarılı günlerine dönmeyi istiyordu fakat işler arzulanıldığı gibi olmadı. Yeni Çinli sahipler, Milan taraftarları için yeni bir umut ışığı oldu. Nitekim Çinliler de Elliott Management’tan 303 milyon Euro’ya yakın bir kaynak sağlayarak hızlı bir başlangıç yaptılar. Gerçi bu paranın 200 milyon’a yakın bir kısmı Leonardo Bonucci, Andrea Silva, Hakan Çalhanoğlu gibi isimlerin transferi için harcandı.

Kadro güçlendirilmesine rağmen, başarı ve para girdileri beklenildiği gibi olmayınca Milan yönetimi, tekrar bir “gönüllü anlaşma” yapabilmek için birkaç ay önce UEFA’nın kapısını çaldı. Fakat finansal durumda herhangi bir iyileşme gerçekleşmediği için eli boş döndü. Mayıs ayında ise yeni bir “yapılandırma anlaşması” talep etmek için Nyon’a gitti Milan. UEFA’nın Mali Kontrol Komitesi olan CFCB, bu talebini reddederek Milan’a büyük bir şok yaşattı. UEFA’nın Milan’ın talebini reddetmesinin ana gerekçeleri şunlardı; yapılan finansal plana sadık kalınmaması, finsansmandaki ve geri ödemelerde yaşanan büyük belirsizlikler, Milan’ın Berlusconi’den sonraki sahibi olan Yonghong Li üzerindeki belirsizlikler. UEFA sonuca ilişkin kararını Haziran ayı ortasında açıklayacağını bildirdi. Çünkü 28 Haziran’da oynanacak UEFA Kupası’nın ilk karşılaşması ile sezon açılacak ve kararın verilmesi için bir aydan daha kısa bir süre var. Top, şimdi UEFA’nın Yargılama Dairesinde.

Tüm bu olan bitenler, İtalyan basınında büyük yankı uyandırdı. Şimdi herkes Milan’a ne olacağını ve ne gibi bir ceza alacağını tartışıyor. Milan kulübü, bir ya da birden fazla ceza ya da kısıtlama alma tehlikesi ile karşı karşıya: Transfer yasağı ya da kısıtlaması, maaş ücretlerinin kısıtlanması gibi… En iyimser ihtimal düşünüldüğünde, Milan’ın UEFA Kupalarına katılacağı oyuncu listesine bir kısıtlama gelebilir; en kötü ihtimal ise Avrupa Kupalarından men edilmesi.

UEFA’nın açıklamasının ardından, İtalyan Futbol Federasyonu, Milan’ın olası ihracını göz önünde bulundurarak Atalanta ve Fiorentina’dan kupalara katılmak için gerekli belgeleri hazırlamasını istedi.

Avrupa futbolunda, İtalya ve Türkiye finansal açıdan en başarısız ülkeler olarak göze çarpıyor. KPMG Football Benchmark’ın verilerine göre en çok zarar eden kulüpler sıralamasında Galatasaray, 80 milyon Euro ile birinciliği kimseye kaptırmıyor. İtalya‘da Avrupa Kupalarından men edilebilme olasılığı ciddi ciddi tartışılan Milan bile, 70 milyon Euro zararla ikinciliğe yerleşiyor. Avrupa’daki bir diğer gururumuz Fenerbahçe ise, 40 milyon zararla üçüncü sıradaki yerini sağlamlaştırıyor.

Galatasaray ve Milan’ın durumu arasında farklılıklar var tabii. Örneğin, Milan UEFA ile “gönüllü anlaşma” ve “yapılandırma anlaşması” yapmak istedi fakat her ikisi de UEFA tarafından reddedildi. Galatasaray reddedilmedi çünkü mali kriterlere uymadığı gerekçesiyle 2016–2017 sezonunda Avrupa’dan men edildi ve son üç raporlama döneminde ceza alan bir kulüp UEFA’ya “gönüllü anlaşma” öneremez.

Galatasaray Başkanı Mustafa Cengiz’in açıklamalarından yaptığım çıkarımlarla anladığım diğer farklılıklar şunlar;

• Milan, büyük ihtimalle “Teknokent”gibi projelerle yetkilileri dumura uğratıp, tuvalete bile gitmeden 2 saat 45 dakika süren bir “Slide SHOW” yapamadı.
• Galiba UEFA, Milan yetkililerini “fizikleri düzgün olduğu” için Nyon’a görüşmeye çağırıyordu, çünkü taahhüt edilenden (30 milyon Euro), 110 milyon Euro fazla zarar etmesine rağmen Galatasaray’a inanabildiler (toplam zarar 140 milyon Euro).
• Milan’ın renkleri arasında “sarı” olmadığı için “Yellow Friday” yapamadı ve bu büyük gelirden mahrum kaldı.
• UEFA, bir UEFA Kupası ve Süper Kupa kazanan Galatasaray’ın bir “dünya markası” olduğunu gördü. Milan’ın yazının başında belirtilen kupaları dünya markası olmaya yetmedi.
• Milan’ın kararı önceden müjdelemek için UEFA’dan telefon açabilecek bir tanıdığı yoktu.

Sonuç; Ben, Haziran ortasında açıklanacak kararla Milan ve Galatasaray’ın aynı cezayı alacağını ve bu cezanın men olmayacağını düşünüyorum. Bunun nedeni ise, bahsedilen kulüplerin mali durumları değil, FFP’nin ilkelerini darmaduman eden PSG.

FIFA ve UEFA ile çok iyi ilişkileri olan Katarlıların sahip olduğu Qatar Sports Investments tarafından 2012 yılında satın alınan Paris kulübü, son yıllarda sıra dışı bir yükseliş ve performans sergiliyor. Ibrahimoviç, Thiago Silva, Di Maria, Pastore, David Luiz gibi yıldızların ardından, son olarak geçen sene 222 milyon Euro bedelle Neymar’ı, 180 milyon Euro bedelle de Monaco’dan Kylian Mbappe’yi renklerine bağlayarak transfer piyasasını ateşe vermişti. PSG’nin fütursuzca transfere para harcaması ve yarattığı haksız rekabet doğal olarak Real Madrid, Bayern Münih ve Barselona gibi pastada payı bulunan Avrupa’nın diğer devlerini rahatsız etmeye başladı. Eğer PSG, Şampiyonlar Ligi’nden son 16'da elenmeyip kupayı kazansaydı, şu an Avrupa futbolunda çok farklı şeyler tartışılıyor olabilirdi. Yine de çatlak sesler ve UEFA üzerindeki baskı giderek artıyor.

Tüm Avrupa kulüpleri, oğlu PSG’nin patronu Katarlılarla birçok iş yapan UEFA eski Başkanı Platini’nin “ufak tefek hilelerini”, şimdiki Fifa Başkanı, UEFA eski Genel Sekreteri Gianni Infantino’nun “göz yummalarını” yakından biliyor.

UEFA, PSG’ye bu sene de herhangi bir yaptırım uygulayamazsa, Milan ve Galatasaray da PSG kontenjanından yararlanacak ve bu işten karlı çıkacaktır. Çünkü bu cepheye Galatasaray ve Milan da katılmış olacak. Bu bağlamda, bilmem hatırlar mısınız, Milan’ın sahibi Yonghong Li’nin sağ kolu ve Milan’ın CEO’su olan David Han Li sürpriz bir şekilde İstanbul’a gelerek, Şubat ayında TT Arena’da oynanan Galatasaray-Antalyaspor maçını Mustafa Cengiz’in tahsis ettiği locadan izlemesi daha bir anlam kazanıyor. Oysa medyada FFP ile ilgili tek bir haber bile çıkmamış, bu sürpriz ziyaret birçok farklı nedene dayandırılmıştı.

Ben, bir Beşiktaşlı olarak, FFP yüzünden satılan Marcelo’muza ve tapusunu alamadığımız ve belki de bu yüzden bu seneki şampiyonluğu kaçırdığımız Aboubakar’a yanarım. Yazıyı bitirirken, sizlere hüzünlü bir şarkıyla veda ediyorum; Babutsa’dan geliyor “Yanayım Yanayım”…

Milan&FFP&Galatasaray was originally published in STANDART on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Beni az çok tanıyan, takip eden kardeşlerimiz Azerbaycan’ı ayrı sevdiğimi, Kafkas kültürüne ve o toprakların samimiyetine inanan bir yapım olduğunu bilir. Annemin memleketinin Iğdır olması, Azerbaycan’a bağlı Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti sınırına ve Hasret Köprüsü’ne bir adım yakında olmam ve birçok Azerbaycanlı dostumun, kardeşimin olması belki de bu bağı kuvvetlendiriyor.

“Gardaş” ülke, “Can Azerbaycan”da Beşiktaş’a olan ilgi ve alakanın ne kadar büyük olduğunu belki de bu sayede daha iyi anlayabiliyorum. Geçtiğimiz sezon Beşiktaş ve Qarabağ kulüplerinin Şampiyonlar Ligi macerası da tam bu aşamada örtüştü gibi. Özellikle Azerbaycanlı kardeşlerimizin “Şampiyonlar Ligi’nde iki takımız var” diyerek Beşiktaş’ı da sahiplenmesi bu kardeşliği pekiştirdi. Başkanımız Fikret Orman’ın sık sık dile getirdiği Çin açılımı söylemi, UEFA Kupası programı nedeniyle zora girmiş gibi görünüyor, lakin 2018–2019 UEFA Kupası finalinin Bakü Olimpiyat Stadı’nda oynanacak olması ve Süper Kupa finalinin de Vodafone Park’ta olması münasebetiyle Şenol hocamızın “kader yazmıştı bir kere” sözünü aklıma getirdi.

Ligi, malum düzende dördüncü bitirdiğimiz sezonun belki de yüz yılda bir olabilecek muazzam senaryosu yazılıyor gibime geliyor. Sezonu erken açacağız bu belli oldu. Özellikle bu sezon açılmadan Azerbaycan’daki kardeşlerimizi de düşünerek Qarabağ kulübü ile Azerbaycan Bakü Olimpiyat Stadı’nda yapılacak bir hazırlık maçının bu kardeşliğimizi daha da pekiştireceğini düşünüyorum.

Şenol Güneş hocamızın da yaptığı bir açıklamada “Biz Azerbaycan ile biriz zaten” söylemi beni bu konuda umutlandırıyor. Evet, program sıkışık olabilir, bazı ufak tefek engeller olabilir ama yapılacak bu organizasyonun maddi ve manevi getirileri sanıldığından çok daha büyük olacaktır. Hatta Azerbaycan takımları ile her sezon bir maç yaparak bu işi daha da büyütebiliriz…

UEFA Kupası finalinin Bakü’de olması, Süper Kupa Finalinin Vodafone Park’ta olması tesadüf olamaz…

“İnanç işleri kolaylaştırmaz, ama mümkün kılar”.

#RoadToBakü #İNANIYORUZ

Beşiktaş’ın Bakü Yolu was originally published in STANDART on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Hepimiz anlamını biliriz de, ben bir kez daha yazayım: Kimdir hokkabaz?

1. sahnede, el çabukluğuyla birtakım şaşırtıcı oyunlar yaparak, bunları gösteri biçiminde sunarak geçinen kimse.

2. yalan dolanı meslek edinmiş, başkalarını aldatarak iş gören (kimse).

Hokkabazlar dün akşam yine sahnedeydi. Gerçeği manipüle edip, farklı bir senaryo ortaya koymaya çalıştılar, hala da çalışıyorlar. “İp yok, ben gerçekten uçuyorum” sözlerine inananların sayısı da az değil haa. Gerçi inananlar da kendince haklı, çünkü hokkabazların kadro güçlü… asistanları arasında ne beyin cerrahları, ne doktorlar, ne fotoşopçular, ne gazeteciler var!

Hepimiz biliyoruz ki bu, sütten çıkmış ak kaşıkların ne ilk marifeti, ne de son olacak. Geçen sene bu kez Vodafone Park’ta oynanan Fenerbahçe maçında Van Persie’nin Tosic’e yaptıklarını, dilini ve şortuna giren elini, yetmedi bu ahlaksız ile övünüp tshirt yaptırarak kendi mağazalarında sattıklarını hiçbirimiz unutmadık.

Bu sene kupanın ilk maçında yine Soldado’nun Pepe’yi kışkırtmaları, Josef de Souza’nın Quaresma’ya nasıl vurduğu ve tahrik ettiği, Mehmet Ekici’nin, Volkan Demirel’in yaptıkları, Fernandao’nun gol sevinci hep aklımızda.

Aynı ahlaksız gösteriyi birçok kez sahnelediler ve birçok gazeteci-spor adamı (!) tarafından da bilinen ve teyit edilmiş bir gerçek yaptıkları.

Mehmet Demirkol, 20.09.2017 tarihinde yazdığı yazısında şu soruya cevap veriyor: “Fenerbahçe, Beşiktaş engelini geçmek için ne yapmalı?”

Demirkol’un cevabı: Masayı devirmesi gerek!

Masayı devirmesi gerek!

Beşiktaş’ı durdurmak için seçilen ve Fenerbahçe tarafından iyi bir şekilde uygulanan bu çirkin strateji başka takımlara da önerilmedi mi?

Yaşanacakları bildiğimizden, biz bile kabullenmiştik bu gerçeği. Taraftar dört bir yanda, şampiyonluk yolunda yürürken zarar görmemek için kupanın feda edilmesini ve yedek kadro ile çıkılması gerektiğini dile getirdi.

Gelelim dün akşama… Yayıncı kuruluş dahil, daha ilk dakikadan “operasyon” lafını pompalamaya başladılar.

“Operasyon” dediklerini sıralayalım madde madde:

Saha içi:

• Soldado’nun Pepe’nin yüzüne indirdiği darbe,
• Babel’in attığı nizami gol,
• Pepe’nin tartışılabilecek kırmızı kartı,
• Martin Skrtel’in Talisca’nın yüzüne vurduğu omuz,
• Fenerbahçe’ye çıkamayan ama Beşiktaş’a, Oğuzhan’ın deyimiyle “çat çat” çıkan sarı kartlar,
• Valbuena’nın Medel’e yaptığı müdahale.

Saha dışı:

• Maç başladığı andan itibaren hep bir ağızdan edilen galiz küfürler,
• Her iki taraftan da atılan korner sırasında sahaya atılan onlarca yabancı madde,
• Teknik ekip ve yedek oyuncuların bulunduğu kulübenin arkasından yapılan ağır tahrikler, edilen küfürler, atılan yabancı maddeler,
• Milli Takım ile tarihinde ikinci kez katılabildiğin Dünya Kupası’nda üçüncülük kazanan teknik kadronun başındaki Şenol Güneş’in kafasının yarılması,
• Beşiktaş çalışanı Erdinç Gültiken’e Fenerbahçe kulübü çalışanları tarafından yapılan toplu saldırı vs…

Vatan hainleri tarafından bir “operasyon”a uğradığını ve mağdur edilen taraf olduğunu iddia eden kulüp, ev sahibi olduğu karşılaşmada yaralanan Beşiktaş teknik sorumlusuna bir “geçmiş olsun” demekten aciz olmasını bir kenara bırakalım, resmi sitesinden Tolga Zengin ve Mustafa Pektemek’e suçlayıcı ifadelerle saldırmıştır, “yavuz hırsız, ev sahibini bastırır” misali.

Çünkü bu operasyonu yönetenler, görsel ve yazılı medyada kendilerini destekleyen tetikçilerinin maçın tatil edilmesinin hemen ardından mesnetsiz iddialarla Beşiktaş’ı suçlamaya başladığını ve buna devam edeceğini biliyorlardı. Şenol Güneş’ten pek haz etmeyen Erman Toroğlu bile tetikçinin söylediklerine şaşırıp “saçmaladığını” canlı yayında söyledi. Evet, Erman Toroğlu bile…

Görüntüler, olaylar, yaşananlar ve “hokkabazlar” bu kadar açık ve net iken, adaleti yerine getirmesi beklenen ve çözüm bulması gereken kurum TFF, umarım bu kez kantarın topunu kaçırmaz.

Şu da bilinmelidir ki, her ne karar verilirse verilsin, haklı olduğunu bilmenin verdiği güven ve gururla Beşiktaş kulübü ve taraftarı bu olayda başı dik ayrılacak taraftır.

Hokkabaz was originally published in STANDART on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

“İki senelik tarihiniz var, çok konuşmayın”, “2 sene şampiyon oldunuz diye hemen çeneniz açıldı”, “3. büyüksünüz” minvalinde boş laflar üreten birçok ahmak görüyoruz. Ahmaktırlar, çünkü “ahmak” aklını kullanamayan, okumayan, öğrenmeyen yahut okuduğunu idrak edemeyenlere denir.

Ancak akl-ı selim olanlar bilir; Beşiktaş, 89–90, 90–91 sezonlarını şampiyon olarak tamamladıktan sonra 91–92 sezonuna da iyi başlar ve parola yine şampiyonluktur. Ama ne şampiyonluk! Sezon sonu gülen taraf yine Beşiktaş olur. İki yıl üst üste şampiyonluğu “namağlup” bir başka şampiyonlukla taçlandırır.

Türkiye Ligi tarihinde ilk ve tek olan bu namağlup şampiyonluk, İnönü Stadyumu’nda oynanan Galatasaray’ı 4–3 yendiğimiz bir maçın ardından ilan edilmesi de bir başka keyif nedeni. Maçın hemen ardından, sıcağı sıcağına mikrofonlar Süleyman Seba’ya uzanıyor. Böylesine büyük ve tarihe geçen bir başarının ardından Seba’nın söyledikleri ise Beşiktaşlılık karakterinin en güzel örneklerinden birisidir:

“Beşiktaşın büyüklüğü bugünlere mahsus değildir. Beşiktaş 90 senelik mazisiyle, geçirmiş olduğu büyük reformlarla bugüne kadar gelmiştir, biz son halkalarıyız. 8–10 senelik istikrar olayı, Beşiktaş tarihinde, belki de Türk fitbol tarihinde ayrı bir yeri olacaktır”.

Süleyman Seba’nın dediği gibi, Beşiktaş’ın büyüklüğü sadece bugünlere mahsus değildir. Bugün itibariyle, 115 yıllık mazisinde mevcuttur. Müzesindeki kupaların fazlalığıyla değil, şerefli, onurlu ve her birimizin gurur duyduğu geçmişiyle övünür. Bu yüzden müzeye yapılan ziyaretin adı “Şeref Turu”dur.

Bu eşsiz maziyi öğrenmek, bilmek, dilimiz döndüğünce anlatmak ve geleceğin yeni Beşiktaşlılarına aktarmak ise her Beşiktaşlının boynunun borcudur. Kendi adıma, hem bir seriye devam etmek, hem de geçmişimizden efsane bir futbolcuyu bir kez daha hatırlatmak için başlıktaki soruyu sordum:

Kim bu Şükrü Gülesin?

Beşiktaşlı Şükrü

14 Eylül 1922’de doğar Şükrü Gülesin. Futbol hayatına, Kınalıada’da kaleci olarak başlasa da kısa süre sonra santrafor olur. İstanbul Erkek Lisesi’nde okumaya başlamasıyla birlikte Beyoğluspor’a geçer. Daha 18 yaşındayken, oynadığı topla Baba Hakkı’nın gözüne giren Şükrü, Kınalıada’ya gelen bir telgrafla İstanbul Ligi şampiyonu Beşiktaş’a çağrılır ve 1940–41 sezonunda takıma katılır.

1.85–1.90 boylarında, 90 kilo civarinda olan bu güçlü ve uzun delikanlı, askere gittiği dönem olan 1944–45 sezonunda Ankaragücü’nde oynadığı yıl hariç, 1950 yılına kadar Beşiktaş formasını giyer ve o dönemin fırtına gibi esen takımıyla birçok başarı yaşar: Beşiktaş ile 6 İstanbul Ligi Şampiyonluğu, 3 Milli Küme Şampiyonluğu, 2 Başbakanlık Kupası ve 2 İstanbul Kupası kazanır. Kimlerle oynamaz ki o on yıl zarfında: Hüsnü Savman (Baba), Hakkı Yeten (Baba), Şeref Görkey (Voleci), Sabri Gençsoy, Hüseyin Saygun (Çengel), Faruk Sağnak (Keçi), Bülent Esel (Kasatura), Süleyman Seba ve daha birçok değerli ve efsane olan Beşiktaşlı oyuncu…

Şükrü’nün ilk senesi olan 1940–41 sezonunda nasıl bir Beşiktaş’a geldiğinin daha iyi anlaşılabilmesi için şu bilgiler verilebilir: Beşiktaş, 84 gol atıp tüm maçları kazanarak İstanbul Ligi şampiyonu olur. Aynı sezon oynanan Dörtler Turnuvası’nda karşılaştığı Fenerbahçe’yi büyük bir hezimete uğratarak Şeref Görkey’in attığı bir gol, Sabri Gençsoy ve Baba Hakkı’nın hattrickleri ile 7–1 yener.

İtalya Yılları

İtalyanların en büyük efsanelerinden biri olan Giuseppe Meazza’nın 1949 yılında Beşiktaş’ın başına geçmesiyle, Şükrü’nün kaderi de değişecektir. Şükrü’nün oyun tarzını ve güçlü şutlarını beğenen Meazza, ülkesine döndüğü gibi Şükrü başta olmak üzere bazı Türk futbolcuları İtalya’da tanıtır. Bunun üzerine 1950–51 sezonunda Serie A’ya transfer olan ilk Türk futbolcu Beşiktaşlı Şükrü Gülesin olur, Galatasaraylı Bülent Eken ise Serie B takımlarından Salernitana’ya gider. Ardından, 51–52 sezonunda yine Beşiktaş’tan Bülent Esel SPAL’a, Lefter ise Fiorentina’ya transfer olur. Sonraki yıllarda onları Metin Oktay ve Can Bartu izleyecektir.

“Lazio’daki, Palermo’daki takım arkadaşlarım da beni öyle çağırırlardı: ‘Beşiktaşlı Şükrü Gülesin’… Sadece kendimi değil, Beşiktaş’ı da götürmüştüm İtalya’ya. Bu, artık benim için nüfus kağıdı gibi, lisans gibi geçerli bir şey olmuştu”.

Lazio ile anlaşan Şükrü, henüz maça çıkmadan teknik direktör Mario Sperone ile tartışınca, Palermo’ya kiralık olarak gönderilir. İlk maçı ise Serie A’nın 5. haftasında, 8 Ekim 1950 tarihinde Milan’a karşı oynar. Sonraki hafta Novara’ya karşı oynanan karşılaşmada 2 gol (doppietta) birden atarak Palermo’nun galibiyetinde önemli rol bir oynar. Şükrü, İtalya kariyeri boyunca bu “doppietta”ları dört kez daha tekrarlar ve tarihe adını yazdırır. Juventus’un ünlü Arjantinli oyuncusu Dybala’nın geçen sezon 5 maç üst üste gol atması İtalya’da oldukça yankı uyandırdı, oysa Şükrü Palermo’da forma giydiği o sene 7 maç üst üste gol atma başarısını gösterir. Bu seride gol attığı takımlar ise Juventus, Inter ve Lazio gibi zirveye oynayan takımlardı.

Şükrü Gülesin, dev gibi cüssesi, güçlü bitirici vuruşları ve kornerden attığı goller ile ün yapar. Öyle ki 20 Kasım 1950’de oynanan Palermo-Padova maçında penaltıyı kullanmak için topa doğru gittiğinde, kaleci Enzo Romano Şükrü’nün vuruşunu kurtararak fiziksel bir zarar görmektense kaleyi boş bırakmayı yeğler. Bu olay, bugün bile birçok İtalyan tarafından hatırlanır.

Palermo formasıyla o sene çıktığı 28 maçta 13 gol kaydeder. 38 maçta 15 gol atan Dante di Maso’nun ardından takımın en çok gol atan futbolcusu olur. Palermo’da gösterdiği performans, Lazio’yu pişman eder ve iki seneliğine kiraladığı Şükrü’yü tekrar geri alır.

Lazio’da geçirdiği sezon da Palermo’dakini aratmaz. 25 Mayıs 1952’de oynanan Bologna-Lazio maçında ilk hattrickini yapar ve deplasmanda oynadığı maçı Lazio 4–2 kazanır. 29 maçta 16 gol atarak, o sezon Lazio’nun en fazla gol atan oyuncusu olarak gol yükünü sırtlar ve Lazio’nun ligi dördüncü bitirmesinde büyük pay sahibi olur.

Lazio’daki geçirdiği başarılı sezona rağmen, nedendir bilinmez, İtalya’da oynadığı son sezon olan 1952–53’te tekrar Palermo’ya döner. Oynadığı 22 maçta 7 gol atar ve Palermo taraftarlarının gönlünde de “u turcu” olarak yer eder.

Böylelikle, İtalya Serie A’da Palermo ve Lazio ile geçirdiği üç sezonda 79 maça çıkar ve toplamda 36 kez topu ağlarla buluşturarak henüz hiçbir Türk oyuncunun yetişemediği bir rekoru kırar.

Şüphesiz, bugün bile birçok İtalyan futbolsever şu konuda hemfikirdir: Şükrü Gülesin, dünyanın en zor liglerinden biri olan Serie A’da oynayan en başarılı ve yararlı Türk oyuncudur.

İtalyanların gözünde Şükrü Gülesin’in değerini ve önemini anlamak için Bruno Roghi’nin 13 Mart 1952 tarihli “Il Calcio Illustrato”da yazdığı övgülerle dolu uzun yazıdan bazı bölümlere bir göz atalım:

“Şükrü’nün karşısındaki rakibi, daha zayıf fiziğiyle güvensizliğe ve komplekse kapılıyordu, bu da kıskançlığa ve nefrete dönüşebiliyordu. Fakat o iyi kalpli bir devdi. Kendilerine güvenleri gittikçe artıyor ve onu itmeye, vurmaya başlıyorlardı, o ise hiç şikayet etmiyordu. İstese onları sahaya gömecek gücü vardı, fakat o gülerek tekrar ayağa kalkıyordu. Rakibi yaptığı müdahalede biraz abartıya kaçtığında yapılan haksız müdahaleye itiraz etmekten çok kendini onların yerine koyarak merhamet etmek için başına sallıyordu. Eğer Şükrü gücünü kullansaydı, rakipleri duvara hızla atılan bisküviler gibi un ufak olurdu ve sonuç olarak Şükrü’nün adı cezalı ve oyundan atılanlar bölümünden eksik olmazdı.

Ama öyle olmadı. Garip Türk, kaburgalarına ve karnına darbeleri bir boksör edasıyla aldı hep. Birden çok defa şunun gerçekleştiğini fark ettim: sahada Şükrü ile eşleşen rakipleri, maçtan sonra hemen onun elini sıkmaya gidiyorlardı. Çok güçlü olmasına rağmen gücünü asla rakiplerine karşı kullanmıyordu. Son günlerde bir fotoğrafta Antonniotti’nin Şükrü’nün yanağını sıkması bir arkadaşın şakasından çok cücelerin bacaklarına çıkmasına izin veren Gulliver’in hoşgörüsünün sembolü gibiydi.

Şükrü’nün golleri, özellikle penaltılardan atılanlar kulaklarda gök gürültüsü gibi yankılanıyor, topun üzerinde dumanlar tütüyordu. Ondan şık vuruşlar beklemeyin, onun kalecileri avlayan vuruşları düz ve ölümcüldü. Eğer içeri girmeden önce topu engelleme şansını ya da talihsizliğini yakalarsa, ellerinin soğuması için beş dakika beklemeleri gerekirdi: çünkü Şükrü’nün şutları elleri yakan türdendi.”

Milli Takım Kariyeri

I. Dünya Savaşı’nın yorduğu ve tükettiği Osmanlı İmparatorluğu’nun yerine emsalsiz bir bağımsızlık mücadelesi vererek yeni Türkiye Cumhuriyeti’nin temelleri atılalı pek bir zaman olmamıştı henüz. Ülkenin içinde bulunduğu maddi imkansızlıkların yanı sıra Avrupa’yı yakıp yok eden başka bir Dünya Savaşı başlamıştı ve savaşa girmemiş olsa bile birçok ülkeyi dolaylı bir şekilde etkiliyordu.

Hayatın her alanında etkili olan bu olumsuz iklim, 40'lı yılların futbol yıldızlarından biri olan Şükrü Gülesin’in de talihsizliğidir. 1948 Londra Olimpiyatları’nda gol atma başarısı gösteren Gülesin, on kez Beşiktaş’ta, bir kez Lazio’da oynarken olmak üzere toplamda sadece 11 kez Milli formayı giyer ve 4 gol atar.

Beşiktaşlı Şükrü’nün oynadığı o dönem oynadığı Milli takım, Avrupa eleme gruplarına eklenen Suriye’yi Ankara’da 7–0 gibi farklı bir skorla yenerek, tarihinde ilk kez Brezilya’da düzenlenecek 1950 Dünya Kupası’na katılmaya hak kazanır. Kader bu ya, ekonomik nedenlerle Federasyon Brezilya’daki organizasyona katılmaktan vazgeçmek zorunda kalır. O sene 16 takımın katılması gereken turnuva, İskoçya’nın da gidememesi ve FIFA’nın Hintli oyunculara çıplak ayakla oynama izni vermemesi üzerine sadece 13 takımın katılımıyla düzenlenir.

4 yıl sonra, kariyerinde Beşiktaş’ın hemen ardından Barselona ve Juventus gibi büyük takımları çalıştırma başarısı gösteren Sandro Puppo yönetimindeki Milli takım tekrar dünya kupasına katılma hakkı kazanır. Roma’da İtalyan hakem Giovanni Bernardi’nin yönettiği, bir önceki dünya kupasında dördüncü olan İspanya ile oynanan ve berabere kalınan üçüncü maçın sonunda kura ile Türk Milli takımı İspanya’yı eleyerek 1954 İsviçre Dünya Kupası’na gider. Böylelikle tarihinde ilk kez bir Dünya Kupası’na katılır Milli takım. Fakat futbol kariyerinin son günlerine varan Şükrü için artık çok geçti.

Türkiye’ye Dönüş

İtalya’da oynadığı üç sezonun ardından İstanbul’a geri döner Gülesin. Bu kez, kendi deyimiyle yine Beşiktaş’ta oynamak istemesine rağmen bir talihsizlik sonucu Galatasaray forması giymeye başlar. Giymesine giyer ama “sarı kırmızılı formanın sırtına battığını” söylemekten de geri kalmaz. Çok az sayıda maça çıkar Galatasaray ile.

Her ne kadar o dönemin istatistiklerine kesin bir şekilde ulaşmak zorsa da, kariyerinde attığı 226 golün 32'sini kornerden attığı iddia edilmektedir. Birçok kaynak, bu alanda bir rekor kırarak adını Guinness Rekorlar Kitabı’na yazdırdığını belirtir.

O, 1965 yılında oynanan Beşiktaş-Lazio maçı ile jübilesini yapar ve futbola yine Beşiktaş forması ile veda eder.

Futbolu bıraktıktan sonra yöneticilik, spor yazarlığı ve ticaret ile uğraşarak hayatına devam eder. 10 Temmuz 1977 tarihinde geçirdiği kalp krizi sonucu yaşama erkenden veda eder.

Kimdir ya bu Şükrü Gülesin??

Elle attığı golü iptal ettirdiği için Burak Yılmaz tarafından “biraz saf” bulunan; Palermolu taraftarların “u turcu” diye sevdikleri; Bruno Roghi’ye göre “iyi kalpli bir dev” olan; kornerden gol attıktan sonra Baba Hakkı’nın tebrik etmek için kovaladığı; belki de kornerden dünyanın en fazla gol atan oyuncusu; benim içinse en önemlisi “Beşiktaşlı Şükrü” Gülesin’dir.

• Şükrü Gülesin’i unutturmayan ve yazıları ile kaynak oluşturan Elif Çongur, Nilay Yılmaz, Kaan Kavuşan ve İlker Pırlant’a teşekkür ederim.

Kim Bu Şükrü Gülesin? was originally published in STANDART on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Manchester’da yenilikçi bir şirket futbolcuların rejenerasyonu, genç oyuncuların değerlendirilmesi, maç analizleri için uygulamalar yaratıyor. Halihazırda Manchester United ve Liverpool bu programları kullanıyor.

Başlangıçta sadece VHS videolar vardı. Sonra, son yıllarda bir patlama yaşandı: veritabanları, antrenmanları programlamak için yazılımlar, nabızölçerler ve oyuncuların verilerini kaydeden, hareketlerini algılayan aygıtlar, gittikçe daha özel ve etkili aplikasyonlar. Futbolu değiştiren ve değiştirmeye devam eden teknoloji havuzuna şimdi bir de sanal gerçeklik ekleniyor. Yaklaşık 10 yıl önce, girişimci bir İtalyan şirketi olan Wyscout, geniş veritabanları, her bir hareketin ve pozisyonun videolarını, arama potansiyeli ve neredeyse sınırsız karşılaştırma olanakları sunan oyuncu scouting sistemini piyasaya sürdü. Bugün neredeyse Avrupa’nın (sadece Avrupa’nın da değil) tüm büyük kulüpleri için vazgeçilmez bir araç.

Aynı “şans” dilekleri şimdi bu sefer Manchester’daki başka bir girişimci şirket olan MiHiepa için dileniyor. MiHiepa, futbola sanal gerçekliği entegre ediyor. 2017’nin Eylül ayından beri piyasadalar ve daha şimdiden Manchester United’ın genç takımı, pazarlama için Liverpool, oyuncuların rejenerasyonu için Blackpool ve Leicester’ın A takımı ile çalışıyorlar. Güçlü oldukları nokta, dizliklere ve ayakkabılara koydukları dört sensör: klasik sanal gerçeklik ile birleştiğinde teknik hareketlere imkan veren oldukça inandırıcı bir simülasyon ortaya koyuyor. Kısacası, 3 metrekarelik bir zeminin üzerinde top olmadan topa vuruyorsun, bir antrenman sahası ya da gerçek bir stadyumdasın. Bir anda Manchester’ın yeni semtlerinden birinde bulunan bir evin garajındayken kendini Anfield’ta buluyorsun. Yanılıp topun arkasından koşmayın, yoksa karşı duvara toslayabilirsiniz. Kişinin üzerindeki “kalibrasyon” tamamen doğal hareketlere müsaade ediyor. Sadece vuruşun şiddeti aynı oranda değil. Sanal gerçeklikte çekilen bomba gibi şutlar, gerçekte ise tam karşılığını bulmuyor.

Bu teknoloji farklı kullanımlara indirgenebilir.

Birincisi: sakatlanan oyuncuların iyileşme süreçlerinde. Henüz topa vuramayacak bir oyuncu burada teknik hareketlerle tekrar güven kazanabilir, pozisyon bilgisine sahip olabilir, reaksiyon hızını, fiziğini ve “zihnini” geliştirebilir.

İkincisi: özellikle genç oyuncuların potansiyellerinin değerlendirilmesi. Bir takım spesifik egzersizler bilimsel olarak (iki İngiliz üniversitesi tarafından onaylanmış), pozisyonuna göre farklı egzersizlerle, oyuncuların mental ve teknik özelliklerini ölçmeye imkan tanıyor. MiHiepa’dakiler bu testlerle, bir oyuncunun ne kadar güçlü olabileceğine ilişkin yaklaşık bir tahmin alınabileceğini garanti ediyorlar. Manchester United, spor salonlarında özellikle deneme aşamasındaki gençlerin değerlendirilmesinde bu uygulamayı kullanıyor.

Üçüncü özellik ise “maç analizine” ilişkin: maçlarda oyuncuların 2D görüntüsünü alarak, MiHiepa, bunu 15 saniyede sahanın her tarafından, tribünlerden hatta gökyüzünden izlenebilecek şekilde sanal bir gerçekliğe dönüştürüyor. Mesela, çizgi halinde ya da bireysel hataları görmek için bir defans oyuncusun yerinde, pozisyonu değerlendirebilmek için hakemin yerinde, geçiş boşluklarını görmek için forvetin yerinde pozisyon alınabilir.

Her ne kadar çok profesyonelce olmasa da eğer isterseniz, Anfield’ta Kop tribünün hemen önünde gol atabilir ve o coşkuyu yaşayabilirsiniz.

Calcio e realtà virtuale: la tecnologia cambierà il pallone?

Futbol ve Sanal Gerçeklik: Teknoloji Futbolu Değiştirecek Mi? was originally published in STANDART on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Avrupa’da ünlü ve güçlü kulüplerin misafir olabildiği bir bar var: Şampiyonlar barı. Buraya girebilmek için ilk kural mücadele ettikleri ulusal liglerde “şampiyon olmak”. Bu sene barın misafirleri arasında, her biri 400 milyon euroyu aşan gelirleri ile locadan yer almayı başarabilen dört takım mevcut: Real Madrid, Bayern, Chelsea ve Juventus. Oturdukları deri koltuklarının önündeki masalarında şişe şişe şampanya, Jack Daniel’s, Chivas Regal, Grey Goose, yanında ateşli meyve tabakları, antep, kaju, badem tüketebilecek ekonomik güce sahip takımların sayısı sadece dört. Manchester, PSG, Napoli, Barselona gibi diğer nice zenginler son şampiyon olamadıkları için bu sene kabul edilmediler bu bara.

Loca sahiplerini tek tek incelersek;

Real, bu sene faturalandırılmış 671 milyon euro geliriyle en iyi locayı almaya hak kazanıyor. Gelirinin %37'si yayın haklarından, %21 stat gelirlerinden ve %42'lik bölümü ise ticaret ve diğer gelirlerden oluşuyor. 2015–16 sezonuna göre, gelirlerinde %8'lik bir artış var. Diğer taraftan 406 milyon euro gibi büyük bir rakamı maaşlar için harcıyor. Sadece futbol şubesi için neredeyse 377 milyon euro.

İkinci locanın sahibi, 588 milyon euro ile Bayern’in. Gelirinin %17'si stat, %25'i yayın hakları ve %58 gibi büyük bir oranı ise ticaret ve diğer gelirlerden oluşuyor. Real seviyesine ulaşamasa da, Bayern de oyuncu ve personel için harcadığı rakam 265 milyon. Daha önceki sezona göre gelirlerinde %1'lik bir düşüş görülüyor.

3 numaralı loca 420 milyon geliriyle Chelsea’nin. Bir önceki sezona göre yaşadığı %4'lük düşüş, sterlinin euro karşısında değer kaybetmesinden kaynaklı. Gelirlerinin büyük bir bölümünü (%45), ödenen astronomik paralar göz önünde bulundurulduğunda, yayın hakları oluşturuyor. %18'lik pay stat gelirlerine aitken, %37'si ticaret ve diğer…

Gelelim elit sınıftaki son loca sahibi, İtalya şampiyonu Juventus’a. 412 milyon geliriyle, bir önceki sezona göre %21'lik bir artış sağlamış. Juve de, Chelsea gibi gelirinin büyük bir bölümünü (%57) yayın haklarından elde ediyor. Maaş harcaması ise Bayern ile neredeyse kafa kafaya, 262 milyon. İtalya’nın şimdilik en büyük kulübü olsa da, global anlamda henüz o kadar değil.

Barın orta sınıfının oturduğu yer tahta masa ve sandalye, içtikleri ise genellikle yerel içkiler. Loca için ise hala uzun bir yol var önlerinde. Loca sahipleri 400–700 milyon gelire sahipken, bu sınıfın gelir düzeyi 100–150 milyon arasında. Aralarında yaklaşık 250 milyon euro gibi büyük bir uçurum söz konusu.

Beşiktaş, locaların ardından 145 milyon gelirle bu barda en iyi masaya sahip. Masasına çilingir sofrası kurulmuş rakısını yudumluyor, sahneyi de güzel bir yerden görüyor. Gözünü locaya da dikmiş, ancak geçmiş dönemlerin borçları, yüksek gelire rağmen oldukça zorluyor. Bir önceki sezon ile karşılaştırıldığında, gelirlerinde %43'lük bir artış var. Maaş yükü ise neredeyse yarı yarıya (70 milyon euro). Yayın hakları gelirin %48'ini, stat gelirleri ise %13'ünü oluşturuyor. Her ne kadar gelir artış oranı yüksek olsa da, giderler gelirden çıkarıldığında kalan para 1,3 milyon euro gibi cüzi bir miktar. Ancak kısa bir zaman önce büyük sıkıntılar yaşayan ve “Feda” diyen bir camianın, bu hızlı yükselişi, doğru yolda olduğunun ve tünelin sonunun aydınlık olduğunun göstergesi. Tabii başarılı olmanın ve gelirlerin artmasındaki en önemli etken kendi liginde şampiyon olmak, Şampiyonlar Ligi’ne katılabilmek ve gücünün yettiği yere kadar gidip başarılı olmak.

Şampiyonlar Ligi’nden gelen gelir, özellikle orta seviye kulüpler için, sadece yayın haklarından değil, stat gelirleri ve sponsorların bonuslarından da kazandıklarından dolayı büyümede kilit bir role sahip.

Orta sınıfta Beşiktaş ile birlikte Monaco, Benfica ve Celtic bulunuyor.

Monaco’da dikkat çeken detay, ortalama maç başı 9.499 seyirci sayısıyla stat gelirleri, toplamdaki en az yüzdeye sahip (%6). Orta sınıftaki en yüksek maaşı, yine Monaco ödüyor (99 milyon). Gelirlerinin büyük bir kısmını ise yayın haklarından elde etmiş. Giderlerinin çokluğu ise kasaya sadece 0,1 milyon euro kalmasına neden olmuş.

Benfica, her ne kadar büyük başarılara imza atmamış olsa da 128 milyon gelirin 44,5 milyon eurosunu kasasına atarak 10 kulüp arasında en fazla kâr eden oluyor. Önceki sezona göre %2'lik bir gelir artışı olumsuz olarak yorumlanabilirse de aslında Benfica’nın istikrarını ortaya koyuyor. Yayın gelirleri de toplam gelirlerinin %55'i gibi büyük bir orana sahip.

Celtic, orta gelirlilerin içinde 105 milyon ile baraja en yakın olan kulüp. Birçok kulüpten farklı olarak, Celtic’in maç başı 48.742 seyirciye sahip olması, kulübün kazandığı paranın büyük bir bölümün stat gelirlerinden olmasını (%42) sağlıyor. Yayın hakları ise toplam gelirinin %40'ını oluşturuyor. Orta sınıftaki en az maaşı ödeyen (62 milyon) Celtic, kasasına 8 milyon net kâr koyuyor.

Bardaki son grup ise Bistro. Yüksek bir masa etrafında ayakta yudumluyorlar içkilerini. Gelirleri ve giderleri orta sınıfın altında olan bu grupta, bu sene Hollanda şampiyonu Feyenoord ve İsviçre şampiyonu Basel bulunuyor. Her iki takımın da ortak özelliği maaş yüklerinin, düşük olması. Feyenoord 37 milyon, Basel ise 32 milyon harcıyor maaşlar için. Ancak her iki kulüp de, kısıtlı gelirlerine rağmen kar etmiş ve kasasına iyi meblağlar koymayı başarıyor.

KPMG Football Benchmark’ın yayınladığı bu raporla, futbolun kâr elde edilebilecek bir iş kolu olmaya başladığını ve artık futbol kulüpleri için para kazanmanın bir hayal olmadığını vurguluyor. KPMG’nin spor bölümü şefi Andrea Sartori şöyle açıklıyor: “Son yıllarda futbol şirketlerinin temel meydan okumalarından biri işlerinin sürdürülebilirliğine ilişkindi. Rapora dahil edilen şampiyonların hepsi kar yaptılar. Ses getiren transferlere ve artan personel harcamalarına rağmen, endüstri kar etmenin hayal olmadığı bir yöne doğru gidiyor. Bu senaryoda, örneğin Chelsea, Juve ve Benfica gibi Oscar, Pogba, Guedes ve Lindelof’u satarak oyuncuların değerini artırabilen kulüpler ise yarışta avantaja sahip olabiliyor”.

La Juventus vince anche in banca: seconda in Europa nei profitti

“Şampiyonlar Barı ve Beşiktaş” was originally published in STANDART on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Onun adı Francesco Totti. Juventus, Milan, Inter gibi Kuzey takımlarının hegemonyasına karşı savaş veren gerçek bir Romalı lejyoner. Savaş alanına çıkarken onun giydiği zırh 10 numaralı formasıydı. Sadece iyi bir oyuncu değildi, onu diğerlerinden ayıran en önemli özelliği taraftarlara özgü olan armaya ve kulübe olan aidiyeti sergileyebilen nadir örneklerden birisi olmasıydı, belki de biz romantiklerin son kalesiydi Totti.

Bu yüzden de çok sevildi. Romalı taraftarlara, başkentin en önemli anıtlarını sorsanız, başlıkta da okuduğunuz gibi Totti’nin mutlaka sıralamada ilk üçte olduğunu görürsünüz… Kolezyum, Aşk Çeşmesi, Totti ve diğerleri. Sıralama değişebilir ama Totti’nin ismi muhakkak ilk üçte yer alır. “Dünyada Totti Efsanesi” kitabının yazarı Lando Sabini bunu şu sözleriyle doğruluyor: “90 ülke gezdim, nereye gitsem Roma der demez, insanlar Francesco Totti diye cevap veriyorlardı”.

Gelin, hikayeye en başından başlayalım…

Totti, daha küçük bir çocukken bile iyi bir futbolcu olacağının sinyallerini vermeye başlamıştı. Kendisinden 2–3 yaş büyük çocuklarla oynuyor, onların arasında bile yeteneğini ve gücünü göstererek sivriliyordu. Henüz 8 yaşındayken, Roma’da genç takımıyla ünlü Lodigiani kulübünde oynuyordu.

Şaka gibi ama değil; Lodigiani’de oynarken, onu ilk keşfeden Lazio kulübünün yetkilileri oldu ve taraflar 1989'da Lazio’ya transfer olması konusunda anlaşmaya vardı. Olimpia (Lazio’nun simgesi olan kartalın ismi), neredeyse Kurt’un (Roma’nın simgesi) oğlunu kapmak üzereydi. Fakat Roma’nın altyapı sorumlusu Gildo Giannini, bu genç yeteneğin ailesini ikna ederek, Totti’yi gerçek yuvasına götürmek için anlaşmaya vardı. Nitekim, Lodigiani kulübü, elindeki mücevherin ne kadar değerli olduğunu biliyordu ve transferi karşılığında Roma’dan 300 milyon liret ve iki oyuncu aldı.

Zamanla Totti, profesyonel takımın ilgisini çekmeye başladı ve genç takımda geçirdiği 3 sezondan sonra 1992–93 sezonunda Sırp teknik adam Vujadin Boskov sayesinde A takıma yükseldi. 28 Mart 1993 tarihinde Roma’nın Brescia’yı 2–0 yendiği maçın 87. dakikasında Rizzitelli yerine oyuna girerek Serie A’da ilk maçına çıktı. O 16 yaşındaki çocuğun, Roma tarihinin en büyük futbolcusu olacağını henüz kimse bilmiyordu. 1994–95 sezonunda Foggia’ya karşı oynanan karşılaşmada ilk golünü kaydetti, o sene toplam 24 maçta oynadı ve 4 gol attı.

Kariyer basamaklarını hızla çıkıyordu. Antrenör Carlo Mazzone, Corriere della Sera’ya verdiği 10 Ocak 1995'de verdiği röportajda Totti’nin “saf bir yetenek” olduğunu ifade ediyordu. Bir dönem Fenerbahçe’yi de çalıştıran ünlü Çek teknik adam Zdenek Zeman’ın 1997 yılında Roma’yı çalıştırmaya başlamasıyla, Totti için yeni bir dönem başladı. Artık takımın lideri konumundaydı ve hiç bırakmayacağı 10 numaralı formayı giymeye başlıyordu.

Capello ve Spalletti dönemlerinde, sadece gelişim gösterip saygı kazanmadı Totti, aynı zamanda kişisel rekorlar kırarak birçok zafer yaşadı. 2000–2001 sezonunda Batistuta ve Vincenzo Montello ile birlikte “Mucizeler üçlüsü” olarak anılan iyi bir üçlü oluşturdular ve 18 yıl sonra Roma’yı, Serie A’daki 3. şampiyonluğuna taşıdılar. Tartışmasız başroldeki isim 16 gol atan Francesco Totti olmuştu.

Totti, sadece Roma’da değil milli takımdaki başarılı oyunu ve golleri ile İtalyanların kalbini kazanmıştı.

Tüm İtalyan futbolseverlerin aklında, özellikle bir sahne vardır: 20 Haziran 2000'de Avrupa Şampiyonası yarı final mücadelesinde Hollanda ile oynan maçın 120 dakikası golsüz beraberlikle sonra ermişti ve ardından penaltılara gidildi. Penaltılar öncesinde Maldini, Di Biagio ve Totti arasında efsaneleşen şu konuşma geçiyor:

Di Biagio: Francesco, korkuyorum.

Totti: Kime söylüyorsun bunu,(Van der Sar’ı işaret ederek) şu kalede duranın ne kadar büyük olduğunu gördün mü?

Di Biagio: Ahh, beni böyle mi cesaretlendiriyorsun?

Totti: Merak etme, ben gidip bir kaşık atayım.

Maldini: Sen deli misin? Yarı finaldeyiz.

Totti: Evet, eveeeet, ben bir kaşık atayım.

İtalya, ilk iki penaltı vuruşunu Di Biagio ve Pessotto ile gole çevirirken, Hollanda, de Boer ve Stam’in kullandığı iki penaltıyı da kaçırdı. 3. penaltıyı kullanmaya giden Totti, az önce arkadaşları ile konuşurken söylediği gibi “kaşık” penaltısı atarak Van der Sar’ı mağlup etmişti (İtalya’da kaşık olarak bilinen vuruş, bizim bildiğimiz “Panenka penaltısı”).

Onu akıllara kazıyan bir başka an, 26 Haziran 2006'da Dünya Kupası son 16 mücadelesinde Avustralya karşısında penaltıdan golü bulduğu 94. dakikaydı. Maçı anlatan Fabio Caressa, golün ardından 10 kez Totti diye haykırmıştı. Böylece İtalya, çeyrek finale yükselmiş ve kupayı almaya daha da yaklaşmıştı.

Serie A’da 25 yıl oynadı, Roma forması ile genç takım ve A takım olmak üzere toplamda 28 yıl. Bu süre zarfında Totti, 4 Cumhurbaşkanı, 3 Papa, 6 Belediye Başkanı eskitti Roma’da. Ancak bir futbolcuyu efsane yapan şey, sadece kulübüne duyduğu aidiyet duygusu değildir.

Belki de aidiyetten daha önemli olan, elde ettiği başarılardır. Totti’de bu iki ana unsurun bileşimini buluruz. Totti, Roma formasıyla toplam 785 maça çıkmış, 307 gol ve 127 asist ile kulüp tarihine altın harflerle adını yazmıştır. Serie A’da çıktığı 618 karşılaşmada 250 gol atmış, bu da onu İtalyan futbol tarihinin Silvio Piola’dan sonra en skorer ikinci futbolcusu yapıyor. Bu golleri sadece tek takım formasıyla atan uzak ara tarihteki ilk ve tek oyuncu. Totti’nin kırdığı rekorlar burada saymakla bitmez, ancak dikkat çeken bazılarını sıralamak gerekirse;

• Etihad Stadyumu’nda Manchester City’e attığı golle, Şampiyonlar Ligi’nde gol atan en yaşlı oyuncu oldu. Eğer başka biri bu rekoru kırmak isterse, 38 yıl ve 59 günden daha büyük olması gerek.
• Luca Toni ile birlikte “Altın Ayakkabı” kazanan iki İtalyan oyuncudan biri.
• Roma derbisinde en çok zafer kazanan oyuncu (15 kez).
• Kariyerinde en fazla gol attığı kalecinin, İtalya’nın ve belki de dünyanın en iyi kalecilerinden biri, Buffon olması (11 gol).

25 yıllık profesyonel kariyerinde, belki de tek eksik uluslararası bir oyuncu olamamasıydı. Aslında bunu da kendi istemedi. Çok sevdiği Roma’dan ayrılmamak için Real Madrid, Milan ve Chelsea gibi Avrupa arenasında boy gösteren kulüplerden gelen cazip teklifleri reddetmişti.

Roma, Francesco’yu bir oğul gibi sevdi, o da karşılık olarak kendini Roma’ya adadı.

28 Mayıs 2017'de Olimpico Stadyumu’nda oynanan ve Roma’nın Genoa’yı 3–2 yenerek Şampiyonlar Ligi’ne doğrudan katılım hakkı elde ettiği karşılaşmanın sonrasında bir gariplik vardı. Stadyumu hıncahınç dolduran 65 bin taraftar maç bitmesine rağmen yerinden bir milim bile kıpırdamıyordu, sadece gözyaşlarını silen elleri hareket ediyordu. Çünkü Roma, o akşam büyük kaptanı ile vedalaşıyordu ve görkemli bir tören hazırlanmıştı.

İşte Francesco Totti’nin o akşam yaptığı duygu yüklü veda konuşması:

“İşte buradayız, vakit geldi çattı. Gelmemesini ümit ettiğim an maalesef geldi. Son günlerde hakkımda birçok güzel şey okudum. Güzel şeyler, harika şeyler, ve her gün tek başıma deli gibi ağladım. Çünkü iyi günde ve kötü günde, güzel anlarda ve özellikle de kötü anlarda beni destekleyen sizlerle geçen 25 yıl öyle kolayca unutulmaz. Bu yüzden kolay olmasa da hepinize teşekkür etmek istiyorum. Biliyorsunuz ki ben çok konuşmam, ancak düşünürüm. Son günlerde eşimle birlikte masaya oturdum ve ona bu formayla, sadece bu formayla yaşanan yıllardan başlayarak birçok şey anlattım. Ben de sizin için bir mektup yazdım, okuyup okuyamayacağımı bilmiyorum ama deneyeceğim, eğer bitiremezsem, kızım Chanel bitirecek çünkü dört gözle okumayı bekliyor. Derin bir nefes almam gerek, affedersiniz, kolay değil… Okumaya başlıyorum çünkü vakit geç oldu, bana kalsa ben bir 25 sene daha burada kalırım ama biliyorum ki akşam yemeği zamanı ve siz de acıktınız.

Teşekkürler Roma, anne ve babama, kardeşime, eşime ve çocuklarıma teşekkür ederim. Teşekkürler kısmından başladım çünkü ağlamaya başlamadan önce bu birkaç satırı okuyabileceğime emin değilim. 28 yılı birkaç cümleyle anlatmak imkansız. Bir şarkı ile ya da bir şiir ile anlatmak hoşuma giderdi. Ama ben yazamam, çocukluktan bu yana bunca yıl kendimi bana her şeyi kolaylaştıran ayaklarımla ifade etmeye çalıştım. Sırası gelmişken, en sevdiğim oyuncağımın ne olduğunu biliyor musunuz? Top ve hala öyle… Fakat hayatın bir noktasında, zaman gelir ve sana artık büyüdüğünü söyler ve artık benim için karar verdi. Lanet zaman: 17 Haziran 2001’de hızla geçip tükenmesini istediğimiz de aynı zaman. Hakemin üç kez düdüğünü öttürmesini ve hep birlikte şampiyonluğu kutlamayı dört gözle bekliyorduk. Tekrar düşündüğümde, hala tüylerim diken diken oluyor. Zaman, bugün bana şöyle diyor: “Büyümeliyiz, yarından itibaren büyük olacaksın, kısa pantolonlarını ve ayakkabılarını çıkar, çünkü bugünden sonra sen bir adamsın ve artık rakip kaleye koşarken yüzüne vuran güneşi, adrenalini ve çimin kokusunu bu kadar yakından hissedemeyeceksin. Bu son aylarda neden beni bu rüyadan uyandırdıklarını kendime sordum. Çocukken güzel bir rüya görüyorken anneniz okula gitmeniz için sizi rüyanın en güzel yerinde uyandırdığı oldu mu? Siz rüyaya devam etmek için tekrar uyumaya devam etmek istersiniz, ancak tekrar rüyanın o en güzel yerine dönemezsiniz… Bu kez rüya değildi, gerçekti. Ve şimdi yeniden bu güzel rüyanın başına dönemem. Bu mektubu size, dünün çocukları, bugün ise büyümüş ve belki de baba olanlarınıza ve bugün “Tottigol” diye bağıranlara adıyorum. Kariyerimin sizin için anlatılacak bir masal olduğunu düşünmek hoşuma gidiyor. Şimdi gerçekten bitti. Son kez formamı çıkarıyorum, güzelce katlıyorum, yeter demek için hala hazır olmasam da… Belki de hiç olmayacağım. Bu dönemde röportaj yapmadığım ve düşüncelerimi açıklamadığım için affınıza sığınıyorum fakat ışığı söndürmek kolay değil. Şimdi korkuyorum. Penaltı kullanmadan öncekiyle aynı şey değil bu, bu kez sonrasında ne olacağını göremiyorum. Biraz korkmama izin verin. Bu kez benim size ve her zaman gösterdiğiniz sevgi ve coşkuya ihtiyacım var. Sevginizle yeni bir sayfa açabilir ve kendimi yeni bir maceraya atabilirim. Şimdi tüm takım arkadaşlarıma, teknik direktörlere, yöneticilere, başkanlara, bu yıllar boyunca benle birlikte çalışan tüm herkese teşekkür etme zamanı. Taraftarlarımıza ve tribünlere de bir sözüm var: Romalı ve Roma taraftarı olarak doğmak bir ayrıcalıktır, bu takımın kaptanlığını yapmak benim için bir onurdu. Her zaman benim hayatım oldunuz ve olacaksınız: ayaklarımla sizi heyecanlandırmayı bırakıyorum fakat kalbim orada, daima sizinle olacak. Şimdi merdivenleri ineceğim ve daha bir çocukken tanıştığım soyunma odasına son kez gireceğim. 28 yıldır size bu sevgiyi vermekten mutlu ve gururluyum. Sizi seviyorum.”

Öylesine sevilmişti ki Totti, tüm Roma, hatta tüm İtalya ona veda ediyordu. Ezeli düşmanları olan Lazio’nun ateşli taraftar grubu “Irriducibili” bile bir veda pankartı hazırlamıştı: “Ezeli düşmanları Francesco Totti’yi selamlıyor”. Sevginin nefreti yenebildiği değerli anlardan biri olarak bu da tarihe geçmişti.

Hoşçakal “Kral”…

Kolezyum, Aşk Çeşmesi, Totti… was originally published in STANDART on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Neymar’ın transferi sadece sportif bir mesele değil. Dönen devasa rakamlara ve sahadaki aktörlere bakmak yeterli. Brezilyalı şampiyon Barselona’dan, Tamim bin Hamad al-Thani’nin sahip olduğu Paris Saint Germain’e transfer oldu.

Oyuncu, Katar’ın 2022’de düzenleyeceği Dünya Kupası için İspanyol kulübe sadece serbest kalma bedeli ödenerek, reklam yüzü olarak “işe alındı”. Tarihteki transfer piyasasının en büyük operasyonunun yönetimi, Qatar Sports Investment’a emanet edildi. Qatar Sports Investment, 2011’den beri Fransız takımının sahibi ve ülkenin hükümdarı Emir Hamad bin Khalifa al-Thani tarafından kurulan Qatar Investment Authority’nin sportif alandaki faal kolu.

Neymar meselesiyle futbol, otoriter bir devlet için satranç tahtasında resmi olarak bir tanınma silahı oldu, bir jeopolitik yumuşak güç aracı ya da bu kavramın yaratıcısı Joseph Nye’nin tanımladığı gibi askeri kuvvetlere başvurmadan kendi isteklerini gerçekleştirmeleri için uluslararası aktörleri yönlendirebilme gücü.

Uluslararası ilişkilerle çok sıkı fıkı olmayan ve başkent Doha’yı harita üzerinde gösteremeyecekler bile, Paris Saint Germain’i artık “Katar takımı” olarak tanımlıyor.

Avrupa’nın en prestijli kulüplerinden birinin satın alınması, küçük Ortadoğu devletinin Emirlerinin, Katar’ı dünya çapında öne çıkaracak bir etkinlik olan 2022 Dünya Kupası organizasyonuyla birlikte oluşturdukları bir operasyondur.

Bu aslında biraz Pekin Olimpiyatları ile Çin’in uluslararası satranç tahtasındaki rolünü onaylamak gibi bir şey. Katar, kendisine ekonomik ve diplomatik ambargo uygulayan Suudi Arabistan ve Basra körfezindeki diğer petrol monarşileri ile olan anlaşmazlıklardan dolayı hassas bir süreç yaşıyor.

Suriye’deki savaştan, Filistin sorununa, hatta Libya’nın savaş sonrası karışık dönemi gibi uluslararası politikanın en önemli olaylarında son 10 yılda kararlılıkla oynadığı başrol, Doha için varoluşsal bir tehdit.

Bazı radikal İslam oluşumlarını desteklediği yönündeki suçlamalar, Basra’nın sunni petrol krallıklarının düşmanı olan Şii İran ve Müslüman Kardeşler ile oldukça sıkı ilişkileri, globalleşen ekonominin son yıllarda temel bir unsuru olan Emirliğin yaptığı önemli yatırımlarının üzerinde de olumsuz bir yaklaşım oluşturdu.

Birkaç isim sıralamak gerekirse, Katar’ın Wolkswagen, Lagardere, Airbus, HSBC ve Suisse Credit’de hisseleri bulunuyor. Fincantieri ile 5 milyar euro ödeyerek 7 savaş gemisi almak için daha yeni bir anlaşma yaptı.

Katar, Avrupa ve Asya’da birçok ülkenin ekonomisini besleyen LNG’nin (sıvılaştırılmış doğal gaz) ilk üreticisi olduğundan enerji dünyasında da önemli bir başrole sahip.

Katar, eski düşmanlar İran ve Suudi Arabistan gibi jeopolitikanın büyük iki gücünün etkisiyle çok dikkatli bir şekilde hesap yapması gereken Basra Körfezi’nin küçük ve çok zengin ülkesidir.

Batı ülkeleri ile kurulan sıkı ekonomik ilişkiler kurmak ve 2008’de başlayan büyük ekonomik krizin hala faturasını ödeyen ekonomilere sermaye sağlamak, Ortadoğu gibi dünyanın en stratejik ve çatışmalı bölgelerinden birinde bir çeşit varlığını ve politik bağımsızlığını güvence altına almayı garantilemek demek.

Terörizmi destekleme ve finanse etme suçlaması, Doha ile iş yapan uzun ülkeler listesiyle ekonomik ilişkiler kurma gücünü riske atan Emirliğin imajına sert bir darbe indirdi.

Bu yüzden Neymar hamlesi, 600 milyon euroyu aşan geniş kapsamlı bir iş olduğu için daimi ekonomik gücünün bir ispatı olmasının yanı sıra, büyük bir imaj düzeltme operasyonu olarak yorumlanabilir.

Futbol, daima Katar’ın imajını yaymak için önemli bir araç oldu. Bu kez Barselona, sadece sportif alanda değil, Neymar markasının değeri, sponsorlar ve sosyal ağlar ve medyadaki gücü göz önüne alındığında ekonomik alanda da en önemli malvarlıklarından birine elvada demek zorunda kalacak. Oysa birkaç yıl önce Katar’ın petrolden gelen dolar yağmurunda ıslananlar Katalanlardı.

2010’dan bu devam etmekte olan sezona kadar, Qatar Sport Investments o zamana kadar forma reklamı almayan Barselona’nın göğsüne önce “Qatar Foundation” sonrasında ise “Qatar Airways” yazdırdı. Tüm sportif arenanın en ünlü takımlarından birisinin formasında, adı bilinmeyen bir ülkeyi kamuoyuna tanıtmak olağanüstü bir jeopolitik pazarlama manevrası.

Böylece Katar, şampiyon Messi’nin, Unicef’e (Katar’dan önce formasında Unicef’in reklamı vardı) verdiği destekle beslenen “sempatik” ve kazanan imaja sahip ve dünyada en fazla taraftarı olan takımlardan birinin yanına kendi ismini koymuş oldu ve tanınır bir marka haline geldi.

Neymar’ın Katar tarafından yönetilen Paris kulübüne gelişiyle ve Doha’nın ev sahipliği yapacağı büyük futbol etkinliğinin reklam yüzü olmasıyla Katar, tarihte ilk kez Müslüman bir ülkede düzenlenecek ve emirlerin 2022’ye kadar haftada 500 milyon yatırım yapmaya hazır olduğu kendi Fifa Dünya Kupası organizasyonunu korumak istiyor. Katar, büyük bir ekonomik ve politik güç olma rolünü teyit etmek ve yeni dünya düzeninin kahramanlarından biri olmaya devam etmek için çuvallarla para harcıyor.

L'affare Neymar oltre il calcio, quali equilibri geopolitici dietro l'investimento | Calcio e Finanza

Neymar Transferi Futbolun Ötesinde Mi, Yatırımın Arkasında Hangi Jeopolitik Dengeler Var? was originally published in STANDART on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Beş yıl önce Beşiktaş oldukça başarısızdı, takım tüm Avrupa müsabakalarından men edilmişti ve takımın yıldızı Hugo Almeida idi. Bugün — sadece beş yıl sonra — Beşiktaş üst üste iki şampiyonluk kazanmış, ülkenin en güzel stadına sahip ve Salı günü matematiksel olarak Şampiyonlar Ligi’nde son 16’ya kalmayı garantilemiş durumda.

Eğer bu giriş, Türk kulübünün tarihi hakkında sizi yeterince heyacanlandırmadıysa, önemli bir hücumcusunun dünyanın ilk futbolcu-youtuber olduğunu, siyah beyaz formayla Ricardo Quaresma’nın en güzel trivelaları tekrar atmaya başladığını ve bu yaz sosyal medya üzerinden yaydıkları bir video serisi ile Cristiano Ronaldo’yu almayı denediklerini ekleyelim. Fakat sırayla ilerleyelim, tüm bunlar yaşanmadan önceye dönelim.

Beşiktaş JK English on Twitter

Beşiktaş enjoying the moment... https://t.co/VvTjx34Ygo

Yeniden doğuş

2012’nin başında İstanbul’un üç büyük takımı — Fenerbahçe, Galatasaray ve Beşiktaş — iki takım kalma riski ile karşı karşıyaydı. Beşiktaş, tüm Avrupa müsabakalarından ihraç edilmişti, şirketin 280 milyon euroyu aşkın borcu ve aleyhine açılmış 142 dava vardı. Kulüp, Boğaz’ın sularına gömüleceğe benziyordu fakat onu bu durumdan kurtaran 2012 yılının sonunda başkan seçilen Fikret Orman oldu. Yeni başkan, Avrupa müsabakalarından gelen para girdilerinden mahrum kalan bütçeyle, harcamalarda sert bir kesintiye giderek yeni bir mali program başlattı. Bunu, kar yaratmak için bir plan, 2003 yılında Barselona’da Juan Laporta’nın uygulamaya koyduğuna benzer bir strateji izledi.

Orman, takımı Hırvat hoca Slaven Bilic’e emanet etti. Bilic, taktik bakımından oyununu oluşturdu ve Galatasaray ve Fenerbahçe — o dönemde Drogba, Kuyt, Raul Meireles ve Sneider gibi oyunculara sahiptiler — ile şampiyonanın son günlerine kadar yarışmayı başardı. 2013’ün başında tarihi İnönü Stadyumu yıkıldı ve yeni Vodafone Arena’nın inşa çalışmaları başladı.

Yeni yolculuk

İki yıl sonra ve iki kez alınan üçüncülükten sonra Slaven Bilic, İngiltere’de West Ham takımının başına geçti. Takım bu kez Şenol Güneş’in ellerine emanet ediliyordu. Türk guru, 2002’de mucizevi Dünya Kupası seferini yapan komutandı: Türkiye yarı finale kadar çıkmış ve Hasan Şaş ve Rüştü Reçber gibi adını tarihe yazdıran oyuncularla üçüncülüğü kazanmıştı. Beşiktaş, transfer piyasasında yeni bir strateji ortaya koydu: kaliteli genç Türk oyuncular, tekrar-kendilerini-bulmaları-umulan-eski-avrupa-çöpleri ve sık sık sadece bir sezonluk kiralık oyuncular. 2014–15 yazında Fiorentina’dan Mario Gomez ve sakatlıktan çıkmış zayıf dizleri, Porto’dan Ricardo Quaresma ve trivelası, Ukrayna’daki kayıp “prens” José Sosa takıma katıldılar. Beşiktaş 6 yıl aradan sonra tekrar şampiyonluğu kazandı, Mario Gomez 26 gol ile gol kralı, José Sosa ise en çok asist yapan oyuncu oldu.

Mario Gomez’in darbe girişiminin ardından Türkiye’yi terketme kararına ve Sosa’nın 8,5 milyona Milan’a satılmasına rağmen, 2016–17 sezonu bir önceki sezonun kopyası oldu. Transfer döneminde, Liverpool’dan Ryan Babel, Benfica’dan Brezilyalı yetenekli hücumcu Anderson Talisca, Inter’den Caner Erkin, Leicester’dan Gökhan İnler ve Porto’dan (bir senelik kiralık) Aboubakar takıma katıldı.

Sonuç, geçen senenin aynısıydı. Beşiktaş, ikincinin 4 puan önünde şampiyon oldu ve Türkiye’nin en güzel stadı olan yeni Vodafone Arena’da zaferi kutladı. Sezondaki tek kötü leke, Dinamo Kiev’e 6–0 yenilmesi yüzünden Şampiyonlar Ligi’nden Aralık ayında elenmesi oldu.

Beşiktaş şimdi Avrupa’nın en ilgi çekici takımı

Beşiktaş’ın 2017–18 sezonu aynı tarzda ama olağanüstü bir reklam kampanyası ile başladı. Real Madrid’den Pepe, Inter’den Gary Medel, Alvaro Negredo ve Lens alındı. Transferlerin duyurulması için sosyal medya sorumluları #cometobesiktas kampanyasıyla hayal güçlerini zorladılar:

Düşüşe geçmiş yabancı büyük isimleri satın almak sadece bir transfer politikası değil — viral videolar ve lig öncesi Çin’de oynanan dostluk karşılaşmaları ile birlikte — başkan Orman’ın hedeflerinden biri için stratejiyi oluşturuyor: Beşiktaş markasını Türkiye sınırlarının dışına taşımak ve yurt dışında kulübün taraftar sayısını artırmak. Türk futbolunun yurt dışında büyük bir çekiciliği yok, her ne kadar taraftarlar ve takımlar Süper Lig’i eğlenceli ve büyüleyici bir şampiyonaya çevirse de Türkiye dışında herhangi bir ülkede maçlar yayınlanmıyor. Eski stadyumun temellerinden doğan Vodafone Arena İstanbul’un varlıklı ve zengin bölümünde bulunuyor, bu da markalaşma stratejisi açısından Chelsea ile karşılaştırmayı mümkün kılıyor.

Kulübün uluslararası eğilimine rağmen, Beşiktaş bir Türk kulübü olarak kaldı. Vodafone Arena, neredeyse tüm tribünlerin ayakta birlikte marşlar söyledikleri devasa tek bir tribün gibi. Stattaki atmosfer inanılmaz, taraftarların çıkardığı ses o kadar yüksek ki, Şampiyonlar Ligi maçında Leipzig’in forveti Timo Werner aşırı sesten rahatsız olarak değiştirilmesini istedi.

Teknik bakımdan da Güneş, takımın Türk ruhunu korudu: Özyakup ve Cenk Tosun gibi gençler kendilerini kanıtlamış oyuncular oldu, ve — Fenerbahçe derbisini göz önünde bulundurarak — yabancı oyuncular ve yeni gelenler Türk derbilerinin sertliğini benimsemişler.

Beşiktaş, bu sene dikkatini ve gücünü Porto, Leipzig ve Monaco ile birlikte yer aldığı ve grupta lider olduğu Şampiyonlar Ligi’ne çevirmiş gibi görünüyor. Lig’de Galatasaray ve İstanbul Başakşehir’in 4 puan gerisinde fakat en iyi savunmaya sahip. Şampiyonlar Ligi’nde Türkler, en güzel maçları oynadılar. Takım, Babel, Quaresma ve özellikle 1994’lü genç yetenek Anderson Talisca sayesinde hızlı ve olağanüstü bir futbol oynuyor. Ayrıca Futbol dünyasının en iyi Youtuber’ı da Beşiktaş’ta, Ryan Babel. Eğer onun bir videosunu bile izlemediyseniz, bir tanesini buraya bırakıyorum ve böylece neden bu Beşiktaş’ı sevmemenin mümkün olmadığını anlayacaksınız.

La tua nuova squadra preferita: il Beşiktaş

Yeni Favori Takımın: Beşiktaş was originally published in STANDART on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.