<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ardian Sadiku on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ardian Sadiku on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ardiansadiku?source=rss-9a1a320cde9a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*LWjdGppZe8VYdpDA.</url>
            <title>Stories by Ardian Sadiku on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ardiansadiku?source=rss-9a1a320cde9a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 21:25:03 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ardiansadiku/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[FARUKU ISHTE 15 VJEÇ]]></title>
            <link>https://medium.com/@ardiansadiku/faruku-ishte-15-vje%C3%A7-17717ffcd9a9?source=rss-9a1a320cde9a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/17717ffcd9a9</guid>
            <category><![CDATA[1999-serbia]]></category>
            <category><![CDATA[lufta]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ardian Sadiku]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 04 Sep 2020 20:49:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-07-01T20:43:20.692Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>1997</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*Tzmkdz97AVkKcCMAP1Ub5w.jpeg" /></figure><p>Në shtator fillova shkollën e mesme. Ditëve të para udhëtoja këmbë nga Komogllava në Ferizaj e anasjelltas, pasi ishim shumë keq ekonomikisht. Vajtje e ardhje bëheshin diku mbi 25 kilometra. Por, kur moti filloi të përkeqësohej dhe dita të shkurtohej, ishte gati e pamundur të udhëtoja, pasi rruga ishte shumë e keqe dhe kthimin duhej ta bëja natën. Duke e parë gjendjen time, familja e hallës sime më morën që të jetoja me ta, pasi shtëpia e tyre, në Fshatin e Vjetër ishte më afër Ferizajt (rreth 5km) dhe po të ecnim rrugës kryesore, që ishte e asfaltuar nuk do kishim probleme as me motin e as me terrin.</p><p>Shkolla (gjimnazi) ku ndiqja mësimet punonte në tri turne dhe unë isha në turnin e tretë, për shkak se objekti i shkollës sonë ishte mbyllur dhe shfrytezohej vetëm nga nxënësit serbë. Ne, gjimanzistët shqiptarë, kishim klasët në objektin e Shkollës Fillore “Tefik Çanga”, por duhej të fillonim mësimin pasi t’i kryenin orët filloristët, nga ora 15:00 dhe të përfundonim zakonisht rreth orës 19:30. Por jo përherë i mbanim të gjitha orët, shpesh liroheshim më herët.</p><p>Ishim dy paralele në të njëjtën klase, I-10 dhe I-11, rreth 70 nxënës, të ulur nga 3 e nga 4 në një bankë. Mësimin e mbanim me rregull, përkundër rrethanave.</p><p>Vitet e treta dhe të katërta, mësimin e mbanin në shtëpi-shkolla, që ishin shtëpi banimi të lëshuara nga njerëz zemërmirë, që të mos ndalohej mësimi shqip. Ata uleshin në dysheme, pasi nuk kishin banka, në një dhome që ishte zakonisht 16 metra katrorë, mbështesnin fletoret në këmbë dhe merrnin shënime.</p><p>Rrugën e bëja me djalin e hallës, Habibin dhe me Veselin, një i afërmë i familjes së hallës, e nganjëherë rrugës na bashkohej, te Ura e Madhe, edhe Iliri, që ishte në të njëjtën klasë me mua.</p><p>Gjatë rrugës, afër ures, ishin disa shtëpi serbe dhe kalimi rreth tyre nuk ishte përherë i lehtë.</p><p>Ata mbanin qen dhe shpeshherë qentë e tyre na turreshin neve; nuk guxonim të bënim asgjë, pasi pak me larg rrinte pronari i tyre, me pushkë në dorë. Shtangeshim e pritnim që qentë të largohen e ata na vinin shumë afër, me dhëmbët që u vezullonin, gati për të na kafshuar, por pronari nuk i thërriste prapa. Vetëm pas një kohe, kur ne ishim frikësuar shumë tashmë, i ndillte tek pastaj ne merrnim frymë më lehtë e ecnim përpara. Në rrethana të tjera, do të kishim marrë ndonjë gurë rreth rrugës e do t’i kishim gjuajtur që të iknin, por jo këta.</p><p>Ka pasur rast kur pronari i shtëpisë ka qenë në oborr, me pushkë në dorë, dhe e ka drejtuar pushkën nga ne, duke na marrë në shenjë; ne kemi ndërprerë çkado që ishim duke folur dhe kemi vazhduar të ecim më shpejt, sa ta kalojmë atë pjesë teërrugës, pa e kthyer kokën prapa apo anash. Pastaj, si e kalonim atë pjesë, vazhdonim bisedën si më parë.</p><p>Ata nuk flisnin me neve, na shikonin me inat dhe na shanin shpesh, si t’u kishim bërë diçka.</p><p>Gjatë kësaj kohe, ishte vetëm një serb, që kur e takonim rrugës na përshëndeste. Nuk fliste asgjë tjetër, vetëm mirëdita (dobar dan -serb.) dhe vazhdonte rrugën, ashtu si i humbur.</p><p><strong>1998</strong></p><p>Dhe kështu, kaluam në vitin e dytë, gjatë vitit shkollor 1998/99. Situata ishte përkeqësuar edhe më shumë, në pjese te ndryshme te Kosoves kishte luftime, qyteti ishte militarizuar dhe për neve ishte bërë edhe më rrezik.</p><p>Rrugës për në shkollë na u bashkangjit edhe Faruku, djali i vogël i hallës. Ai kishte filluar mësimin në vitin e parë, në shkollën e mesme teknike. Me Farukun, rrugën e bënim bashkë deri në hyrje të qytetit, pasi që shkolla teknike mësonin në Shkollën Fillore “Gjon Serreçi”. Ne kishim ende rrugë përpara, kurse Habibi ndahej nga ne te varrezat e qytetit, ku mësonte në shtëpi-shkollë.</p><p>Kur e kryenim mësimin, cilido që lirohej më herët, nisej të njëjtës rrugë për të shkuar te tjetri, ose takoheshim rrugës, shpesh edhe para shkollës, bëheshim të gjithë bashkë dhe ktheheshim në shtëpi. Rruga e kthimit ishte zakonisht natën dhe ishte më e rrezikshme, sepse atëherë njerëzit mbylleshin nëpër shtëpitë e tyre dhe të gjitha rrugët ishin të zbrazëta, në to nuk shihje kund njerëz.</p><p>Kah fundi i vitit në Ferizaj e rrethinë u shfaq organizata terroriste serbe Crna Ruka (Dora e Zezë). Ata patrullonin natën (vetëm natën). Me vetura speciale gjurmonin rrugëve të qytetit dhe këdo që e kapnin, zhdukej dhe për të ose për ta nuk dihej gjë për disa ditë, derisa ua gjenin trupin të masakruar, të heshur në ndonjë hendek, në periferi të qytetit.</p><p>Na ka qëlluar shpesh që të “takoheshim” me ta rrugës së Gjilanit, atëherë kur rrugët ishin të zbrazëta e të qeta, gjë që na mundësonte t’i dëgjonim që larg, t’i shihnim dritat e veturave të tyra Lada Niva, të ngjyrosura me të gjelbër (edhe xhamat dhe gjithçka tjetër, në mënyrë që të mos shihej brenda), të cilat per fat tonin edhe bënin shumë zhurmë. Sapo dëgjonim se po na afroheshin veturat, vraponim me shpejtësi, që të fshihemi prapa ndonjë muri apo në ndonjë hendek, deri sa ata te kalonin. Pastaj dilnim dhe e vazhdonim rrugën. Një pjesë e rrugës ishte pa objekte përreth, kështu që atë pjese duhej ta bënim me vrap.</p><p>Kështu vazhdonim çdo mbrëmje. Një të ri nga fshati Bibaj, të cilin e shihnim zakonisht rrugës, e morën dhe pastaj pas disa ditësh e gjetën të vrarë. Ndoshta nuk i kishte dëgjuar, ndoshta kishte qenë në ndonjë pjesë të rrugës, ku nuk kishte pasur vend të përshtatshëm për t’u fshehur.</p><p>Rruga, heq këto peripeci që i përmenda me lartë, ishte pjesa më e mirë e ditës, pasi që ne kishim kohë të bisedonim për tema të ndryshme. Flisnim për shkollën, për mësimet, për luftën që sapo kishte nisur. Sapo kishte dalë në skenë UÇK-ja dhe kjo na bënte shumë krenarë, sepse ishte dikush që i kundërshtonte pushtuesit serbë, që i luftonte dhe dënonte ata.</p><p>Sepse, jeta në Kosovë ishte shumë e vështirë; sidomos jeta e të rinjëve ishte shumë e vështirë. Shkollat ishin mbyllur, ishin larguar njerëzit nga puna, kishin marrë ushtarë me dhunë dhe i kishin kthyer të vrarë në arkivole. Kishte ngado patrollime të policisë, që ngado që shkonin mbillnin frikë, vdekje e mjerim<a href="#_ftn1">[1]</a>. Ata ngacmonin e maltretonin popullsinë civile kudo në Kosovë, rrihnin, plaçkisnin dhe burgosnin ke u tekej e kur u tekej.</p><p>Prandaj ne planifikonim që, sa të rriteshim edhe pak, të shkonim në UÇK e të luftonim deri në ardhjen e lirisë ose deri sa të vdisnim të gjithë.</p><p><strong>1999</strong></p><p>Gjërat shkuan duke u bërë edhe me keq. Erdhën vëzhguesit ndërkombëtarë, ndodhi Masakra e Reçakut …. Mësimin e vazhdonim me ndërprerje, më shumë nuk mbanim mësim sesa mbanim.</p><p>Një ditë pas masakrës së Reçakut, shkuam në shkollë, por na thanë që nuk do ketë mësim, kështu që ne u bëmë bashkë dhe vazhduam për në qytet, ku po grumbulloheshin nxënësit që ishin liruar nga shkollat, dhe po protestonin. Marshonim rrugës, që ishte plot. Te “Hotel Luboteni” Habibin provuan ta kidnapojnë në mes të qytetit, në ditë me diell. Ai arriti të shkëputej nga dora e tyre, duke i goditur dy prej tyre, pasi që ishte shumë i fuqishëm dhe ushtronte rregullisht. Ata i nxorën armët, por ndërhynë këmbyesit e devizave, që punonin aty, duke hyrë në mes dhe ai mundi të largohej. Prej asaj dite, burri i hallës, Baci Emin, na ka shoqëruar rregullisht për në shkollë.</p><p>Në fillim të marsit, unë e pata fatin e keq që të sëmurem nga apendiciti. Më dërguan në një ambulancë private, në rrugën e Varoshit, ku me operuan atë ditë. Për fatin tim kishin ardhur atë ditë nga Jezerci, ku ishin si pjesëtarë të UÇK-së, mjekët Dr. Nehat Baftiu dhe Dr. Besim Hoxha, që ma shpëtuan jetën, pasi që apendiciti kishte dy ditë që më kishte pëlcitur. Ato dy ditë ishin shumë të gjata. Kam vuajtur shumë, sepse dhembjet ishin të padurueshme e shpesh mendoja se kaq ishte jeta për mua.</p><p>Përvojat, kur vdekjen e kemi më afër se lëkurën, ndikojnë shumë në ne dhe na e transformojnë pikëpamjen që kemi për botën. Gjatë këtyre ditëve kam bërë shumë plane e kam caktuar shumë qëllime për veten (nëse ia dal), duke nisur nga ajo se si do të jetoj, çka do të bëj, si do të gjendem. Dhe, për çudi, ia dola.</p><p>U ktheva në shkollë, por vetëm për disa ditë, pasi u ndërpre mësimi përsëri. Me Besnikun, një shok i klasës, e kishim bërë plan të shkonim në Jezerc e të bëheshim ushtarë të UÇK-së. Ai e njihte dikend që mund të na dërgonte atje. Por, atë ditë kishin dështuar bisedimet në Rambuje dhe serbët kishin filluar mobilizimin. Dëgjoheshin sirenat dhe rrugët ishin të bllokuara. Korrieri që do të na dërgonte në Jezerc nuk kishte ardhur.</p><p>Te halla u thash se do të iki për në shtepi. Të gjithë thoshin rri, pasi këtu je më i sigurtë (pasi babain dhe mua na kishte kërkuar policia në shtëpi para disa ditësh). Por isha i mërzitur dhe ngula këmbë që gjithsesi të shkoja në shtëpi. U përshëndeta me ta dhe shkova në Komogllavë.</p><p>Më 24 mars filluan sulmet e NATO-s mbi Serbinë. Ishte dita me e lumtur e jetës sime, sepse tashti më liria po dukej në horizont. Por, këto sulme i acaruan edhe më shume serbët, që filluan të bënin kërdi mbi popullësinë civile.</p><p>Na e sulmuan fshatin, fillimisht duke na granatuar neve, duke vrarë civilë e djegur shtëpi në fshatrat përreth, në Trestenik e në Sojevë. Nga shtëpia i shihnim shtëpitë e skajshme të lagjes duke u djegur. Ata serbë që i digjnin shtëpitë ishin të veshur me të zeza, pa asnjë simbol identifikues<a href="#_ftn2">[2]</a>. U larguam nga shtëpitë brenda 2 minutave, vetëm me rrobat e trupit. Te shkolla, ju bashkangjitem karvanit të bashkëfshatarëve që iknin.</p><p>Gjatë granatimeve, një djalë që ishte një vit më i vjetër se unë e pati fatin e keq të plagosej nga granata që ra afët tij. Dëgjova që po e thërrisnin Shyqën<a href="#_ftn3">[3]</a> për ndihmë. Shkova dhe e thirra atë, pasi e dija se ishte prapa neve, në kolonë dhe bashkë shkuam ta ndihmonim Blerimin. Ai ishte plagosur shume keq, në këmbën e djathtë e lart dhe gati nën ije. Ishte i shtrirë anash rrugës dhe po humbëte shumë gjak. Rrjedha e gjakut të djaloshit zgjatej deri në rrugë. Filluan të vinin kolona traktorësh të ngarkuar me njerëz e me ushqime e gjëra të tjera, sa kishin mundur të merrnin gjatë nisjes për ikje. Në kolonë kishte edhe fëmijë e pleq. Aty ishte edhe familja e Blerimit të plagosur rëndë, kështu që, për të mos e parë në atë gjendje ata, e rrethuam gjithë hapësirën rreth të plagosurit me batanie. Blerimi dridhej nga ethe të tmerrshme që e kishin kapluar, ishte zbardhur dhe i namte serbet që e kishin plagosur. Baci Shyqë provoi që t’ia lidhte plagën, por ajo ishte në vend shumë të papërshtatshëm dhe kërkonte kushte që të mjekohej. Ndihmësmjeku na shpjegoi se sa të vështirë e kishte gjendjen Blerimi, që kishte humbur e po humbe vazhdimisht shumë gjak. Na tha se e ka problem të mbijetojë edhe pak orë, prandaj duhej ta dërgonim në spital sa më parë. Vendosëm ta ndalnim ndonjë veturë rasti, që ta merrte e ta dërgonte në spital, por të gjitha ishin plot dhe nuk ndaleshin. Pas pak minutave u ndal Vehbiu i Halitit, me një veturë 101 të portokalltë qe e kishte dhe në të e hipem Blerimin. Me të shkuan edhe Baci Shyqë dhe shoferi, Vehbiu. U nisën qe ta kalonin kolonën, kurse unë u ktheva në traktor, te anëtarët e tjerë të familjes.</p><p>U nisëm pa e pasur të qartë se ku do të shkonim dhe në fshatin Gërlicë na ndalën policia e ushtria serbe. Ata i kishin uniformat dhe shenjat dalluese e silleshin sikur nuk kishte ndodhur asgjë. Na mbajtën aty rreth 2 orë, derisa i kërkonin me emra disa persona, ndër të edhe mua e babain tim. Por, një përfaqësues i fshatit, që kishte shkuar të fliste me ta, u kishte thënë dhe kishte garantuar që ne nuk ishim në kolonë.</p><p>Nga lart e shihja veturën e Vehbiut, që kishte arritur të dilte në rrugën magjistrale, por nuk e kishin lejuar të vazhdonte për në Ferizaj. Blerimi nuk arriti t’u mbijetonte plagëve dhe vdiq aty.</p><p>Në rrugë, para veturës e me automatik dhe radiolidhje në dorë e shihja nga larg Radovan Klariqin. Atë e njihja si figurë dhe si emër, sepse ishte ai që e kishte torturuar babain tim shumë herë dhe në fund të janarit 1997 i kishte marrë atë dhe disa bashkëfshatarë për pesë ditë me radhë dhe i kishin torturuar aq shumë, sa të gjithë kanë ende pasoja e disa do të kenë pasoja të përjetshme.</p><p>Policia na dërgoi në një fushë të madhe, në fshatin Sadovinë e Muhaxherëve të Vitisë. Erdhën aty fshatarët e Sadovinës dhe na morën nëpër shtëpi të veta dhe na trajtuan si familjarë të tyre. Erdhën të na strehonin edhe nga Sllatina. Po, ishim shumë nga fshati Sadovinë e Sllatinë që na strehuan. Ishin familje që ndanë me ne kulmin dhe bukën, të cilëve nuk do të mundemi kurrë t’ua kthejmë të mirat. Qëndruam dy net në familjen e Avdyl Idrizit e mandej në familjen e Behxhet Azemit, familje që dha shumë për çështjen kombëtare dhe ata bënë shumë për ne.</p><p><strong>⃰</strong></p><p>Sa ishim në Sllatinë e morëm lajmin se burrin e hallës, Eminin, së bashku me dy djemtë, Habibin e Farukun, i kishin vrarë në Fshatin e Vjetër. Nuk mund ta besoja këtë, pasi që nuk kishte asnjë mënyrë që të merrnim lajme, ishim në terr informativ. Besoja e doja ta bindja veten se këto që thuheshin ishin vetëm thashetheme.</p><p>Në Sllatinë të Epërme të Vitisë qëndruam deri më 20 maj, kur na përzunë edhe nga aty. Nga Sllatina shkuam në Begracë e nga Begraca u nisëm të dilnim në Maqedoni, pasi që ishte plagosur babai e kishte dale të shërohej atje.</p><p>Rruga për në Maqedoni dhe kalimi i kufirit janë një histori më vete, poashtu edhe transportimi i babait dhe mbijetesa e tij, me këmbë të këputur e pa mjekim adekuat për 5 ditë. Pasi që kaluam andej e vizituam babain, që e kishte humbur një këmbë, pasi që kishte shkelur në minë, derisa po tërhiqnin ushtarë të plagosur të një ditë më pare, në betejën e zhvilluar në Stagovë të Kaçanikut. Mixha im, Rexhepi, kishte dëgjuar për plagosjen e babait dhe kishte ardhur nga Gjermania. Pasi e kishte vizituar babain, erdhi e na mori edhe neve e na dërgoi në spital, kurse në mbrëmje na dërgoi në fshatin Shipkovicë të Tetovës, ku ishte vendosur halla.</p><p>Deri në momentin kur e takova hallën, unë nuk e kisha besuar që Habibin, Farukun dhe Bacën Emin i kishin vrarë! Jo, kurrsesi nuk doja ta besoja këtë. Por, takimi me hallën… takimi me hallën ishte shumë i vështirë. Sa kemi qarë ato ditë, me lotët tanë do ta mbushnim një det. Kështu e mora vesh se çka kishtë ngjarë me familjen e hallës. Serbët i kishin rrethuar atë ditë që u largova unë (23 mars 1999). Në fillim i kishin detyruar të rinjtë që të hapnin llogore, kurse më 13 prill kishin hyrë në shtëpinë ku ishin strehuar (ishin disa shtëpi më larg, pasi që i kishin larguar nga shtëpia e tyre). Kishin hyrë me furi brenda dhe i kishin urdhëruar të shtriheshin për tokë dhe menjëherë i kishin vrarë Bacën Emin, Habibin e Farukun, duke i qëlluar me rafale automatiku në shpinë. I kishin lënë trupat aty për disa minuta, pastaj ishin kthyer, i kishin mbështjellë me batanije dhe i kishin marrë. Sot, trupat e tyre nuk janë gjetur ende, nuk e kemi një varr që t’i nderojmë e qajmë.</p><p>Më vonë e kishin kuptuar se edhe një djalë i hallës, Sylejmani, kishte shpëtuar. Kjo kishte ndodhur se atë e kishin ngatërruar me anëtarët e familjes tjetër. Ishin kthyer për ta vrarë edhe atë, por ata tashmë ishin larguar. Ai serbi që na përshëndeste rrugës, kur shkonim në shkollë, kishte dëgjuar se çka kishte ndodhur dhe kishte shkuar e i kishte marrë të tjerët dhe i kishte dërguar në Ferizaj.</p><p>Kështu, filloi jeta pa Farukun, pa Habibin dhe pa Bacën Emin. Asgjë më nuk është njësoj, bashkë me ta ka vdekur edhe një pjesë imja. Më jep kurajo edhe mua sesi mbahet halla Fatime, si mbahen Syla, Lila, Lida e Labi, pas gjithë kësaj.</p><p>Çdo herë që e takoj hallën, ndjehem shumë keq. Sepse unë jam gjallë e djemte e saj nuk janë. Ajo na përcillte me brengë të dukshme kur shkonim në shkollë, na priste në oborr kur ktheheshim. Na këshillonte e kujdesej për ne… Sigurisht që ia kujtoj djemtë, sa herë që më sheh dhe kjo më bën të ndihem keq, jo sepse është diçka e keqe që t’ia kujtoj ata, por mund që ndoshta ia shtoj mërzinë.</p><p>Shpesh e mendoj se si do te ishte jeta me ta. Në dasmën time e kam menduar që si do të ishte rrjedha e saj sikur të ishin edhe ata aty, si do të ishin dasmat e tyre … Si do të ishte të bëheshin prinder, të ndërtonin shtëpi, të ishin me ne.</p><p>Por, ata i vranë. Habibi ishte 17 vjeç e Faruku ishte vetëm 15 vjeç. Një jetë e sapo filluar.</p><p><strong>1999 — Paslufta</strong></p><p>Lufta përfundoi, dhe ne u kthyem në shtëpi. Fshati ishte djegur thuajse tërësisht; dëmet ishin tejet të mëdha, por njerëzit ishin të gëzuar për lirinë, ishin me plot shpresë dhe elan për jetë.</p><p>Me Sylën, djalin e hallës që kishte shpëtuar, me lopata në duar, ecnim rrugëve e arave, duke kërkuar ndonjë vend, që dukej se ishte mihur rishtas dhe groponim, duke shpresuar t’i gjenim trupat e tyre. Mandej largoheshim të zhgënjyer dhe kërkonim në puse dhe tek çkado tjetër, që na dukej se mund t’i kishin future trupat e tyre. Gjatë atyre kërkimeve i gjetëm trupat e kushërinjëve të tyre: Asllanit e Hasanit dhe të grave të tyre, te cilët serbët i kishin marrë të gjallë … Por, Bacën Emin, Habibin e Farukun nuk mundem t’i gjenim dot.</p><p>Qyteti vlonte nga njerëzit dhe entuziazmi i fitores dhe i lirisë ndriste fytyrat. Serbët kishin ikur ose po bëheshin gati të largoheshin, shumica. Shtëpitë e atyre serbëve, që na ngacmonin kur shkonim në shkollë, ishin të zbrazëta. Sigurisht, nuk e kishin ndjerë veten të sigurtë. Kishin bërë shumë gjëra të këqija dhe i frikësoheshin hakmarrjes.</p><p>Filluan të ndërtoheshin shtëpitë, të ktheheshin njerëzit. Shihje ushtarë të UÇK-së me uniforma, shihje ushtarë të KFOR-it e policë të UNMIK-ut.</p><p>Në shtator e filluam mësimin, në shkollën tonë.</p><p><strong>2000–2020</strong></p><p>Unë vazhdova shkollimin. Prisja që kur do të bëheshin paditë e duhura kundër Serbisë, të organizoheshim e të mbledhim fakte, t’i paraqisnim ato para gjykatës ndërkombëtare e t’i shpalosnim para botës, që të tregonim se çka kanë bërë serbët në Kosovë, mu në mbyllje të shekullit XX. Por, ata që kishin përgjegjësi dhe detyrë të zyrtarizonin, të projektonin e të financonin këtë veprimtari, kombëtare e njerëzore, nuk ishin në nivel të detyrës e të kërkesave të kohës, sepse po derdhnin gjithë mundësintë e tyre që të pasuroheshin personalisht dhe të krijonin klanet e të pasurëve.</p><p>Unë vazhdova me shkollën, e pastaj punën. Çdo përvjetor i përkujtojmë të rënët, dëshmorët dhe martirët. Çdo përvjetor, me 13 Prill, shkojmë në Fshat të Vjetër, presim miq e shoqëri që vijnë për vizitë, për ngushëllime në shtëpinë e hallës.</p><p><strong>2020</strong></p><p>Këto ditë u bisedua shumë për marrëveshje me Serbinë dhe madje edhe për amnistinë e krimeve, nga të dyja palët. A mund ta thot këtë një njeri normal, një që ka shpirt e zemër. Jo, njeriu që është njeri nuk e thotë këtë. Sepse nuk ka amnisti dhe nuk mund të ketë kurrë, derisa kriminelët festojnë e marrin pozita, kurse familjet, nënat e motrat, po edhe mbarë Kosova vajton e ndjehet e fyer, e tradhëtuar dhe e poshtëruar.</p><p>Sepse krimet nuk falen, tokat e lara me gjak nuk falen. Krimet duhet të dënohen, pa marrë parasysh se kush i ka bërë. Politikanët tanë të pasluftës, u pasuruan, vodhën, keqpërdoruan e keqtrajtuan besimin e qytetarëve dhe nuk menduan për pësimet e këtij populli dhe për pësimet që ka pasur ai gjatë shumë viteve të robërisë e gjatë luftës. Në vend se t’i mblidhnin të dhënat për krimet e bëra e t’i dokumentonin ato, sepse faket ishin të freskëta dhe të gjitha pësimet leht të dukshme, nuk bënë asgjë, madje as denoncime më të thjeshta për krimet e kriminelët. Krimet e mëdha, të bëra nga Serbia në Kosovë u heshtën nga shteti ynë për më shumë se dy dekada me radhë. As sot nuk kemi ndonjë padi me peshë dhe të materializuar kundër Serbisë. Ato krime po përmendën tashti, kur shumica e këtyre pushtetarëve i kanë punët ngusht me Gjykatën Speciale dhe si armë për ta shpëtuar lëkurën e vet, duke shpresuar se ende do të qëndrojnë në pushtet. Për të mbetur të pushtetshëm e për të shpëtuar nga Gjykata ata janë në gjendje të bëjnë amnisti për të gjitha krimet dhe për të gjithë kriminelët e Serbisë, madje edhe t’i falin asaj toka të Kosovës.</p><p>Edhe në skenarin më të keq, askush nuk do të kishte mundur që ta paramendonte se kur kanë kaluar mbi 20 vjet pas mbarimit të luftës, do të vijë puna që në Kosovën e lirë, fitimtare e të shpallur shtet sovran, shqiptarët të shikohen e trajtohen si agresorë e terroristë, kurse serbët, si ata që i përmenda, të trajtohen si viktimë e të përfitojnë edhe nga gjaku i viktimave që kanë vrarë e masakruar pamëshirshëm.</p><p>Si Faruku, Habibi e Baci Emin ka me mijëra, në secilën anë të Kosovës. Ka edhe ushtarë që kanë luftuar për këtë vend, dëshmorë që kanë vdekur për këtë vend. Ka 20,000 gra të dhunuara …</p><p>Këto nuk ka si falen e si amnistohen, kurrë.</p><p><a href="#_ftnref1">[1]</a> E mbaj mend që në Komogllavë ishin dy policë (Qira dhe një tjetër, emri i të cilit nuk më kujtohet tash), që vinin çdo ditë me veturën e tyre bardh e të kaltër. Ndaleshin ne shitore, hanin konserva mishi e pinin birra dhe në fund dilnin pa paguar. Një herë erdhën në oborrin tonë dhe i panë drutë qe kishim prerë në malin tonë, me ndihmën e dajave dhe na gjobitën sa dy herë vlera e druve. U desht ta shisnim një arë që të paguanim gjobën e me të hollat e tjera pastaj bëmë disa investime në shtëpi, sepse në atë kohë ajo ishte një gjendje shumë të keqe (po ta shikoje nga jashtë, nuk do besoje që dikush jeton aty, por për këtë një herë tjetër).</p><p><a href="#_ftnref2">[2]</a> Një plan i menduar mirë ky nga kriminelët, sepse ne nuk mundnim t’i identifikonim se kush ishin ata që na i dogjën shtëpitë e që vranë e troruruan civileë. As sot nuk ka padi për këto krime e për këto dëme që na janë bërë.</p><p><a href="#_ftnref3">[3]</a> Baca Shyqeri Mehmeti ishte fqinj yni, me profesion teknik medicinal. Ai ishte adresa e pare, çdoherë që ndokujt i duhej ndihmë mjekësore në fshat. Ai ishte i gatshëm në çdo kohë, pa orar dhe ka ndihmuar e shpëtuar plot bashkëfshatarë.</p><p><a href="#_ftnref4">[4]</a> Këta janë disa, jo të gjithë, pasi që ka shumë dëshmorë e luftëtarë të vërtetë, që luftuan e dhanë gjithçka që të sjellin lirinë, po që janë modest për atë çka kanë bërë, janë arsyeja që e kemi lirinë. Për ta, respekt dhe nderim përjetësisht!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=17717ffcd9a9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>