<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Arnd Jan Gulmans on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Arnd Jan Gulmans on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@arndjan?source=rss-fe3cd6549145------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*Ql93EBivnLMnliE5p7a96g.jpeg</url>
            <title>Stories by Arnd Jan Gulmans on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@arndjan?source=rss-fe3cd6549145------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 10:06:12 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@arndjan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Some notes on Mem.ai]]></title>
            <link>https://medium.com/@arndjan/some-notes-on-mem-ai-b4c766e253be?source=rss-fe3cd6549145------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b4c766e253be</guid>
            <category><![CDATA[roam-research]]></category>
            <category><![CDATA[second-brain]]></category>
            <category><![CDATA[knowledge-management]]></category>
            <category><![CDATA[evernote]]></category>
            <category><![CDATA[personal-knowledge-system]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnd Jan Gulmans]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 Mar 2024 07:20:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-27T19:09:49.808Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>I have been using various apps for personal knowledge management (PKM) over the last few years, from Evernote to Bear and from Notion to Roam, Obsidian and Logseq.</p><p>When I read about <a href="https://mem.ai/">Mem</a>, I really liked the idea of being able to interact with my knowledge graph by means of a generative AI interface.</p><p>The main use cases for me would be the following:</p><ul><li><strong>strong search</strong>: be able to use a strong type of natural language search queries, such as “find all notes relevant to the topic of climate change that mention ocean temperatures or El Niño”</li><li><strong>‘search conversations’</strong>: the ability to follow up on search queries by making them more specific, zeroing in on a topic, i.e. “just about Europe please”</li><li><strong>search-like commands</strong>: the ability to issue commands such as “compile a list of links to articles mentioned in my notes on China, and sort it by the creation date of the note, newest on top”</li><li><strong>insight discovery</strong>: the ability to surface insights from notes through broader questions, such as “what are some arguments against geo-engineering”</li><li><strong>new content generation</strong>: for example: the ability to use the text generated by the AI interaction as a basis for a new note</li></ul><p><strong>Why search when you have AI?</strong></p><p>From the above I think it’s obvious that I don’t really see why Mem would need a separate search function. I would rather do everything through AI chat.</p><p>On top of that, the search function currently is not working well, in my opinion. My search results seem too broad. Also, I don’t want the entire note to appear in my search results, just the excerpt that is relevant to the search query.</p><p><strong>Mem about Mem</strong></p><p>What I noticed when I first started to use Mem is that the chatbot lends itself pretty well to answering questions about Mem itself. So then I wondered why there is a special support website and a customer service function. If you really believe in your own product, then why don’t you put all customer support information in a shared Mem repository that users can query through the AI chatbot.</p><p><strong>Collections</strong></p><p>I don’t get the concept of Collections and at the moment I feel it is not executed well. It does not seem to work in the iOS app.</p><p>Also, I don’t get why there is a Collections feature if you are also able to use tags. Are Collections a special type of tag? And I want to be able to click a tag to open a list of notes tagged with it.</p><p><strong>How far does the knowledge graph reach?</strong></p><p>What I would really like is for Mem to follow links to articles I mention in my notes and incorporate them in my knowledge graph. So that I can have a list of articles referenced in a note and ask Mem to distill the arguments in favour of, let’s say, nuclear energy as a way to accelerate the energy transition.</p><p>At the moment, it does not. It seems I would have to pull in every separate article to Mem and then ask the bot my question. Bit cumbersome.</p><p><strong>Data privacy, scary stuff</strong></p><p>I got a really strange chat answer that referenced a note that I know for sure is not in my database. The title suggested it would be relevant to my question. When I clicked it, it could not be found. I hope this does not imply that the chatbot I interact with knows about other users’ notes (and vice versa!). This is quite terrifying, actually.</p><p>Anyway, I hope to get a little more experience in the next few weeks or so and I’ll share it here.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b4c766e253be" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een formule voor verandering]]></title>
            <link>https://medium.com/@arndjan/een-formule-voor-verandering-5b58dfdb783f?source=rss-fe3cd6549145------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5b58dfdb783f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Arnd Jan Gulmans]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 09 Oct 2020 08:58:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-10-09T08:58:09.198Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Sinds de uitbraak van Covid-19 wordt volop gespeculeerd welke grote veranderingen deze crisis ons gaat brengen. De ene na de andere opiniemaker voorspelt dat nu eindelijk het moment is aangebroken dat… en dan volgt meestal de grote verandering waar de schrijver al jaren voor pleit: een revolutie in het onderwijs, de transitie naar duurzame energie, de lokalisering van voedselketens en het einde van het massatoerisme.</p><p>Als deze profeten allemaal gelijk krijgen wordt de crisis een blessing in disguise. Maar gaat er wel echt iets veranderen? Of gaan we straks met z’n allen snel weer terug naar de wereld zoals we die gewend zijn?</p><p>Is er iets te zeggen over de kans dat (grote) veranderingen plaatsvinden? Toen ik op zoek ging naar een antwoord op deze vraag kwam ik het werk van David Gleicher tegen. In zijn tijd als consultant bij Arhur D. Little probeerde hij het fenomeen verandering te vangen in een formule, die bekend geworden is als de ‘<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Formula_for_change">formula for change’</a>.</p><p>Natuurlijk is het onmogelijk om de complexe werkelijkheid in een eenvoudige formule te vatten, maar, in <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/All_models_are_wrong">de woorden</a> van statisticus George Box: ‘All models are wrong, but some are useful’. Oftewel: alle modellen doen de werkelijkheid geweld aan. De vraag is: wat kun je ermee?</p><p>De eerste observatie van Gleicher is dat verandering (de C van ‘change’) alleen plaatsvindt als de weerstand ertegen (de R van ‘resistance’) overwonnen wordt. Zijn tweede uitgangspunt is dat verandering afhankelijk is van drie factoren: ontevredenheid over de status quo (de D van ‘dissatisfaction’), een visie op hoe het beter kan (de V van ‘vision’) en de mogelijkheid om concrete eerste stappen te zetten in de richting van het alternatief (de F van ‘first steps’). Verandering (de C van ‘Change’) vindt alleen plaats als het product van D, V en F groter is dan de weerstand R.</p><p>Je ziet aan deze formule meteen waarom zo’n beweging als Occupy een aantal jaar geleden op niets uitliep: er was weliswaar ontevredenheid, maar er was niet één duidelijke visie van hoe het anders zou moeten, laat staan dat er concrete eerste stappen waren om daar te komen. En de weerstand was natuurlijk enorm. Kansloos dus.</p><p>De burgerrechtenbeweging in de VS in de jaren ’60 geeft een voorbeeld van een verandering die wel resultaat heeft geboekt. Een combinatie van grote ontevredenheid, leiders met een aansprekende visie, maar ook heel concrete ‘first steps’ als boycots en sit-ins maakte de beweging erg effectief.</p><h4>Een nieuwe formule: drie aanpassingen</h4><p>Wat opvalt is dat Gleicher met de term ‘ontevredenheid’ de nadruk legt op een negatieve emotie. Maar vaak gaat die ontevredenheid gepaard met positieve emoties zoals hoop op verbetering. En dus leek het mij beter om de term ’onvervulde behoefte’ te gebruiken: een neutralere term die het positieve (behoefte) koppelt aan het negatieve (onvervuld).</p><p>Een ander interessant punt vind ik dat er vaak een wisselwerking is tussen de behoefte en de visie. Soms ontstaat een behoefte pas als mensen geconfronteerd worden met een visie. De opkomst van de iPhone is een mooi voorbeeld. Hier was het succes niet het gevolg van een grote ontevredenheid over de <em>feature phones</em> die op dat moment de markt beheersten. Het begon met de visie van Apple onder Steve Jobs dat het niet om de features ging maar om de interface. Dit leidde tot de ontwikkeling van het touchscreen waarmee het mogelijk werd om allerlei verschillende apps eenvoudig te gebruiken. Kortom: de visie stond aan de basis van het succes. Daarom ga ik in mijn aangepaste formule uit van een wisselwerking tussen ‘onvervulde behoefte’ en ‘visie’.</p><p>Mijn derde aanpassing heeft te maken met het belang van feedback loops. De gedachte is hier dat een verandering vaak pas echt doorzet als <em>de verandering zichzelf versnelt</em>. Een voorbeeld: naarmate er meer zonnepanelen worden verkocht gaat de kostprijs omlaag dankzij schaalvoordelen. Hierdoor worden nog meer zonnepanelen verkocht: een versnellende feedback loop. Naarmate de markt groeit is er ook meer geld voor innovatie waardoor de panelen beter worden en de terugverdientijd omlaag gaat. Ook hier ontstaat een positieve feedback loop.</p><p>Ook bij andere veranderingen kom je regelmatig dit soort feedback loops tegen, denk aan het netwerk effect (hoe meer mensen deelnemen in een netwerk, hoe groter de waarde van het netwerk voor elke deelnemer) en het principe van <em>social proof</em> (hoe meer mensen meedoen, hoe kleiner de stap om zelf ook mee te doen). Dergelijke zelfversnellende factoren kunnen het verschil maken tussen een doorslaand succes en een ‘revolutie’ die als een nachtkaars uitgaat.</p><p>Met bovenstaande veranderingen ziet mijn nieuwe formule voor verandering er als volgt uit:</p><figure><img alt="Aangepaste &#39;Formule voor Verandering&#39;" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*IEcaCShSE6Nq710sZkSlmQ.png" /><figcaption>Aangepaste ‘Formule voor Verandering’</figcaption></figure><p>Iets minder compact dan bij Gleicher, maar wat mij betreft ook beter bruikbaar voor het type veranderingen waar ik graag over nadenk: de veranderingen die bedrijven en organisaties willen realiseren vanuit hun commerciële en/of maatschappelijke doelen.</p><p>Op dit moment ontwikkel ik een format voor een workshop die draait om de vraag hoe bedrijven en organisaties de door hen gewenste verandering kunnen realiseren. De workshop zoomt in op de factoren van de formule en kijkt aan de hand van een serie <em>trigger questions</em> welke mogelijkheden er zijn om die factor te beïnvloeden:</p><ul><li>Welke behoeften moeten mensen hebben om de verandering te doen plaatsvinden? Hoe kunnen we die behoeften aanwakkeren?</li><li>Hoe kunnen we zorgen dat onze visie bij het publiek gaat leven? Met welke verhalen maken we hen deelgenoot van die visie?</li><li>Hoe kunnen mensen eenvoudig ‘instappen’? Welke producten en diensten kunnen we hiervoor ontwikkelen om hierbij te helpen?</li><li>Van welke feedback loops kunnen we profiteren? Welke netwerken kunnen we creëren / bij welke haken we aan?</li><li>Welke weerstand gaan we tegenkomen (gevestigde belangen, ingesleten gewoontes, kosten)</li></ul><p>Een nuttig instrument voor bedrijven en organisaties die invulling willen geven aan hun missie of purpose en die nadenken over de vraag hoe ze hun ‘hogere doel’ dichterbij kunnen brengen. Ik kijk ernaar uit om deze aanpak verder uit te werken aan de hand van concrete cases. Wordt vervolgd!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5b58dfdb783f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[[Boek review] The Choice Factory]]></title>
            <link>https://medium.com/@arndjan/boek-the-choice-factory-ccb0eab4cda0?source=rss-fe3cd6549145------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ccb0eab4cda0</guid>
            <category><![CDATA[behavioral-science]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[marketing]]></category>
            <category><![CDATA[advertising]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnd Jan Gulmans]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 04 Apr 2018 17:30:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-05T08:52:26.047Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><a href="https://amzn.to/2H9ogLg"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/894/1*uBhrrHhPmw6kLEUBdAhF2w.png" /></a><figcaption>“The Choice Factory” by Richard Shotton</figcaption></figure><p>Waarom werken rode pijnstillers beter dan blauwe, ook als het verder dezelfde pillen zijn? Waarom smaakt een brownie beter van een porseleinen schoteltje dan van een servetje? Waarom kopen mensen een camera liever als het de op één na duurste is dan als het de duurste is (ook al is de prijs hetzelfde)?</p><p>Wie deze vragen interessant vindt kan zijn hart ophalen in <a href="https://amzn.to/2H9ogLg">The Choice Factory</a>, het vorige maand verschenen boek van Richard Shotton over inzichten uit de gedragswetenschap en hun toepassing in reclame en marketing.</p><p>Dat mensen veel minder rationeel zijn dan we denken is inmiddels breed bekend. Het werk van mensen als Daniel Kahnemann en Richard Thaler heeft korte metten gemaakt met de bewust en rationeel kiezende mens, de <em>homo economicus</em> uit de klassieke economie.</p><p>Er zijn talloze situaties waarin mensen systematisch ander gedrag vertonen dan je zou verwachten op basis van puur rationele overwegingen. Zo hebben we grote moeite om rekening te houden met de lange termijn, trekken we ons veel aan van wat andere mensen doen, en worden we vaak onbewust beïnvloed door de wijze waarop keuzes worden voorgelegd. Deze en andere afwijkingen worden <em>cognitive biases</em> genoemd. Die biases zijn uitgebreid onderzocht en gevalideerd. Dankzij dit onderzoek zijn afwijkingen van het rationele model (deels) voorspelbaar.</p><p>Toch wordt deze kennis nog maar beperkt toegepast in marketing en reclame. Uitzondering hierop is communicatie van de overheid: zowel in de UK als in Nederland wordt volop gewerkt met inzichten uit de gedragswetenschap. Maar in de rest van het vak is het nog lang geen gemeengoed. Best vreemd eigenlijk als je bedenkt dat alle reclame uiteindelijk draait om beïnvloeding van gedrag. Misschien dat dit boek hier verandering in kan brengen.</p><h4>Aan de lopende band keuzes maken</h4><p>Zoals blijkt uit de titel beschouwt Shotton het brein als een fabriek waar aan de lopende band keuzes worden gemaakt. Het moet ook wel lopendebandwerk zijn want het gaat om een enorm aantal keuzes per dag. En dus maakt het brein gebruik van een aantal standaardbewerkingen die supersnel kunnen worden uitgevoerd.</p><p>Dat levert keuzes op die aantoonbaar irrationeel zijn. Toch zijn die ‘shortcuts’ geen bugs maar features: als homo sapiens alle beslissingen volledig bewust en rationeel zou nemen waren we allang uitgestorven. Niet alleen omdat het veel te veel tijd en energie zou kosten: het zou ons ook nogal voorspelbaar maken. En in een wereld vol roofdieren maakt voorspelbaar gedrag je een makkelijke prooi.</p><p>Het grappige is trouwens dat mensen <em>denken</em> dat ze wel degelijk heel doordachte keuzes maken. We zien onszelf graag als rationele wezens. Shotton citeert Jonathan Haidt, schrijver van het boek <a href="https://www.bol.com/nl/f/the-righteous-mind/9200000030472135/">The Righteous Mind</a>:</p><blockquote>“The rational mind thinks of itself as the Oval Office when actually it’s the press office.”</blockquote><p>Oftewel: de belangrijkste taak van het rationele deel van ons brein is het verantwoorden — aan onszelf en aan anderen — van wat elders in het brein al besloten is. We hebben allemaal een Sean Spicer in ons hoofd, de ex-woordvoerder van Trump die zijn best deed zelfs de meest bizarre kronkels recht te praten.</p><h4>Vijfentwintig biasen</h4><p>Er zijn heel veel verschillende biasen — volgens Shotton zelfs zoveel dat er altijd wel één te vinden is die van toepassing is op het vraagstuk waar je mee bezig bent.</p><p>In zijn boek behandelt hij er 25. Van bekende principes zoals <em>’social proof’</em> en <em>‘confirmation bias’</em> tot <em>‘Goodhart’s Law’</em> en het <em>’pratfall effect’</em>. Van elke bias beschrijft Shotton het wetenschappelijke experiment waarmee het oorspronkelijk is aangetoond. Ook geeft hij voorbeelden van toepassingen in reclame of marketing.</p><p>En dus lezen we over diamantbedrijf De Beers dat erin slaagde om het publiek op te voeden met het idee dat een maandsalaris de redelijke prijs is voor een verlovingsring (het principe van<em> ‘anchoring’</em>). Over de witte earphones van de iPod die zo sterk opvielen dat Apple de marktleider leek lang voordat dat echt zo was (‘<em>distinctiveness’</em> en ‘<em>social proof’</em>). En over hoe het Nespresso lukt om mensen ruim vier keer zoveel te laten betalen voor een kop koffie als ze gewend waren (‘<em>price relativity’</em>).</p><h4>Spiegel voor marketeers en reclamemakers</h4><p>Interessant aan het boek is dat Shotton laat zien dat marketeers en reclamemakers ook maar mensen zijn en dus zelf ook aan allerlei biases ten prooi vallen.</p><p><strong><em>Bang om op te vallen<br></em></strong>Zo wijst hij op het feit dat marketeers bang zijn om te worden afgerekend op keuzes die afwijken van de norm en dat ze daardoor vaak voor het veilige midden kiezen. Als een keuze slecht uitpakt wil je in ieder geval nog kunnen zeggen dat het geen gek idee was omdat anderen in de branche het ook doen. Terwijl in marketing het midden juist helemaal niet veilig is. Als je doet wat je concurrenten doen val je niet op: ‘distinctiveness’ is cruciaal.</p><p>Dit is een typisch geval van het ’<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Principal%E2%80%93agent_problem">principal-agent problem</a>’ (Stephen Ross): de marketeer (agent) wil zijn baan niet in gevaar brengen en maakt daardoor keuzes die in strijd zijn met het belang van de directie (principal).</p><p><strong><em>Het gevaar van data<br></em></strong>Een andere bias waar marketeers veel last van hebben is confirmation bias: de neiging om vooral waarde te hechten aan informatie die de eigen ideeën bevestigt. Dit gevaar is des te groter nu er een overvloed aan data beschikbaar is: er is bijna altijd wel ergens data te vinden die jouw mening ondersteunt. Een kritische houding is nodig, of het nou om data gaat of om je eigen overtuigingen.</p><p>Ook data uit consumentenonderzoek verdient een kritische blik. Shotton waarschuwt om niet klakkeloos af te gaan op wat mensen zeggen over hun eigen gedrag en intenties. Hij citeert David Ogilvy:</p><blockquote>Consumers don’t think how they feel. They don’t say what they think and they don’t do what they say.</blockquote><p>Deze uitspraak laat zien hoe ingewikkeld het is om via interviews en focusgroepen inzicht te krijgen in de beweegredenen van (koop)gedrag. Het is niet dat mensen bewust liegen (al doen ze dat soms ook), maar vooral ook dat ze geen idee hebben waarom ze doen wat ze doen, laat staan dat ze dat onder woorden kunnen brengen.</p><p><strong><em>Het belang van waste<br></em></strong>Een van de grootste misverstanden in de reclame gaat over <em>waste — </em>losjes gedefinieerd als het deel van je totale bereik dat niet binnen je beoogde doelgroep ligt. Het misverstand is dat waste per definitie weggegooid geld is.</p><p>Volgens econoom John Kay is reclame via massamedia juist heel effectief <em>dankzij de waste</em>, dus <em>juist</em> <em>omdat</em> het veel mensen bereikt die niet in de markt zijn. Het feit dat een adverteerder kennelijk veel geld kan spenderen aan massamedia en aan dure commercials is een sterk signaal dat de adverteerder vertrouwen heeft in zijn producten en in zijn eigen toekomst. Dat wekt op zijn beurt weer het vertrouwen van consumenten. Dit principe verklaart een groot deel van de waarde van massamedia, juist ook voor merken die zich op een klein deel van het publiek richten. En het laat goed zien hoe contra-intuïtief de werkelijkheid kan zijn.</p><p><strong><em>Goodhart’s law</em></strong><br>De laatste jaren is het marketingvak in de ban van de mythe van de meetbaarheid: de gedachte dat alles wat nastrevenswaardig is ook meetbaar is en dat we in principe elk doel kunnen bereiken door te meten en te optimaliseren. De praktijk is helaas weerbarstiger. Een van de problemen wordt kernachtig samengevat in Goodhart’s law:</p><blockquote>When a measure becomes a target, it ceases to be a good measure.</blockquote><p>Een ‘measure’ is een bron van inzicht, een ‘target’ is een cijfer waar je mensen op afrekent. Het najagen van ondoordachte targets heeft vaak onbedoelde of ongewenste effecten. Shotton heeft een mooie anecdote over een premie die in Hanoi werd betaald voor elke ingeleverde rattenstaart: de rattenpopulatie werd niet kleiner maar groter omdat mensen ratten gingen fokken om vervolgens hun staart af te hakken en ze daarna vrij te laten.</p><p>Ook marketeers richten zich vaak op ondoordachte of eenzijdige targets. In <a href="https://www.amazon.com/Long-Short-Balancing-Long-Term-Strategies/dp/085294134X">The Long and Short of It</a> tonen Les Binet en Peter Field aan dat korte termijn campagnes vooral sales opleveren en weinig doen voor het merk. En dus is het gevaarlijk om je eenzijdig te richten op korte termijn metrics. Toch is dat precies wat marketeers in de afgelopen 10 jaar steeds meer zijn gaan doen. Diezelfde Peter Field <a href="http://www.ipa.co.uk/blog/insight/playing-the-long-game-with-selling-creativity-short/12524">heeft onderzoek gedaan</a> naar de doelstellingen van cases uit de database van de IPA Effectiveness Awards (zeg maar de Britse Effie). Hieruit blijkt dat het percentage cases met korte termijn doelstellingen is gestegen van 7% in 2006 tot 33% in 2014. Een steeds sterkere focus op de korte termijn dus. ‘Short-termism’ noemt Field dit, en ook <a href="https://martinweigel.org/2015/05/13/marketing-crack-kicking-the-habit/">Martin Weigel</a> schreef erover.</p><p>Ook de obsessie met clicks en andere online metrics is een voorbeeld van Goodhart’s law. Het is niet dat die cijfers op zich zo waardeloos zijn, maar zodra je er een target van maakt gaat iedereen zich inspannen om te optimaliseren voor die specifieke KPI. En dat gaat bijna altijd ten koste van andere belangrijke factoren die niet gemeten worden of misschien wel heel lastig meetbaar zijn.</p><h4>Brand Purpose als ‘wishful seeing’</h4><p>De meest venijnige kritiek op marketeers anno nu bewaart Shotton voor zijn hoofdstuk over <em>brand purpose</em>, dat hij een typisch voorbeeld noemt van <em>’wishful seeing’</em>:</p><blockquote>Agencies have been guilty of promoting theories of advertising that they want to be true, rather than ones that actually are true.</blockquote><p>Shotton beschrijft hoe Jim Stengel, voorheen marketingbaas van P&amp;G, met <a href="https://www.amazon.com/Grow-Ideals-Growth-Greatest-Companies-ebook/dp/B004J4XGNG">zijn boek Grow</a> de basis legde voor de opkomst van brand purpose als recept voor groei. En hij schiet vervolgens een paar enorme gaten in Stengel’s methodiek en bewijsvoering. Hoe is het mogelijk dat brand purpose met dit ‘bewijs’ toch zo populair is geworden, vraagt Shotton zich af.</p><blockquote>Part of its appeal is that it offers a simple recipe for success: an off-the-shelf solution that works regardless of the nuances of the brand or the category. That’s an enticing prospect for time-pressed managers grappling with uncertainty.</blockquote><p>Oftewel: we dromen van een simpele oplossing die alle complexiteit aan de kant schuift en die altijd werkt. Maar er is meer aan de hand, denkt Shotton:</p><blockquote>[Brand purpose] also imbues advertising with a moral purpose, an appealing prospect for those hankering for a deeper meaning to their careers.</blockquote><p>Hier doemt het beeld op van de reclamemaker die zich schaamt voor zijn werk — spullen verkopen — en die hoopt dat het eigenlijk om iets groters, iets verheveners gaat. Als dat beeld klopt is het best treurig gesteld met het vak: je zou hopen dat het ook zonder zo’n extra dimensie voldoende boeiend en betekenisvol is.</p><h4>Kortom</h4><p>Shotton schrijft toegankelijk, zonder jargon, met mooie anecdotes. Het boek kan prima per hoofdstuk gelezen worden, als een verzameling artikelen. Shotton beschrijft elke bias vrij beknopt, maar wel zo dat het je prikkelt om meer te weten te komen. Zijn passie voor het onderwerp en het vak is voelbaar in de vele verwijzingen naar toepassingen en — vaak eigen — experimenten. Die rechtstreekse link met de praktijk ontbreekt in veel andere boeken.</p><p>Maar de grote verdienste van het boek is dat Shotton niet alleen kijkt naar de invloed van cognitive bias op consumentengedrag maar dat hij ook marketeers en reclamemakers een spiegel voorhoudt. Hiermee stimuleert hij je om altijd kritisch te blijven, niet te snel achter ‘waarheden’ aan te lopen en je bewust te zijn van de grenzen van het menselijk denkvermogen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ccb0eab4cda0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[How brands grow…and how marketing grows up]]></title>
            <link>https://medium.com/@arndjan/een-dagje-how-brands-grow-fedaca5b6c01?source=rss-fe3cd6549145------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fedaca5b6c01</guid>
            <category><![CDATA[branding]]></category>
            <category><![CDATA[marketing]]></category>
            <category><![CDATA[marketing-strategies]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnd Jan Gulmans]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Mar 2018 15:36:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-06T08:36:31.828Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Afgelopen donderdag was ik bij <a href="http://www.howbrandsgrow.nl/">het evenement</a> ‘How Brands Grow…in a digital world’. Een hele dag rond de vraag hoe de lessen uit het veelbesproken boek van Byron Sharp zich verhouden tot (zucht… cliché) ‘de wereld die steeds digitaler wordt’.</p><p>De dag in de Fokker Terminal in Den Haag begon met een strakke presentatie van <a href="https://www.linkedin.com/in/wiemer/">Wiemer Snijders</a> van <a href="http://commercialworks.co.uk/">The Commercial Works</a> die in ultrakort bestek de essentie van het werk van Sharp samenvatte. Zijn illustratie van de <em>negative binomial distribution</em>–een grafiek met een banaan–was <em>hands-down </em>de meest memorabele van de dag. Over distinctive assets gesproken.</p><p>Vervolgens passeerde een bijzondere line-up van sprekers de revue: van Daan Versteeg van Scoupy tot <a href="https://www.linkedin.com/in/aart-jan-aj-van-triest-81179329/">Aart Jan van Triest</a> (voorheen CMO Friesland Campina) en van <a href="https://www.linkedin.com/in/jimstolze/">Jim Stolze</a> van <a href="https://singularityuthenetherlands.org/">SingularityU</a> tot de invloedrijke ‘reizende merkconsultant’ <a href="http://geniussteals.co/">Faris Yakob</a>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lMV48I74gWDCgKLfbNpX0w.png" /></figure><p>Aan het eind van de middag was daar <em>the man himself</em>, door dagvoorzitter Rens de Jong als een popster aangekondigd: <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Byron_Sharp">professor Byron Sharp</a>. Sinds de publicatie – nu acht jaar geleden – heeft zijn boek veel stof doen opwaaien. Veel van wat hij aantoont staat immers haaks op het wereldbeeld van marketeers en op de lessen waarmee zij zijn opgeleid.</p><p>Sharp tornt aan begrippen als segmentatie, differentiatie en loyaliteit. Principes die diep zijn verankerd in het denken en doen van marketeers. Zo diep dat het niet verwonderlijk is dat het werk van Sharp nog lang niet bij iedereen geland is, laat staan dat de lessen massaal ter harte zijn genomen.</p><p>Het lijkt erop dat er nog steeds sprake is van ongeloof, verwarring en zelfs vertwijfeling. Dat klonk ook door in sommige vragen vanuit het publiek. ‘The real world is often counterintuitive’, zei Sharp bij zo’n vraag, liet een grafiek zien en lepelde nog wat bewijs op. Het leek wel of de zaal een beetje geïntimideerd was door zoveel <em>hard evidence</em>.</p><p>Later, na de borrel, toen de professor vermoedelijk al lang weer terug was in zijn hotel, bedacht ik wat hem had willen vragen. Het boek heet ‘How brands grow’. Je kunt die titel op twee manieren lezen. De eerste manier is <em>descriptief</em>. Een beetje alsof een bioloog een boek zou schrijven met de titel ‘How plants grow’. Je verwacht dan een gedegen analyse van hoe planten groeien, de universele principes die daarin een rol spelen en hoe het kan dat sommige planten veel groter worden dan andere.</p><p>Maar je kunt de titel ook <em>prescriptief</em> lezen: ‘This is what brands should do in order to grow’. Dat is niet hoe het boek heet, maar wel hoe het gelezen wordt. En natuurlijk ook hoe Sharp het bedoeld heeft. Hij beschrijft principes die steeds opnieuw worden bevestigd door de data, voor zeer verschillende merken, in allerlei categorieën, en die dus universeel geldig lijken.</p><p>De implicatie van universele geldigheid is dat ze niet alleen gelden in de periode die hij heeft bestudeerd maar ook vandaag en in de toekomst — net als natuurwetten. En dat maakt het boek prescriptief. Als deze principes ook hier en nu voor jouw merk gelden dan heeft dat implicaties voor wat je moet doen als je wilt groeien. Die implicaties zijn inmiddels welbekend: richt je liever op alle kopers in de categorie dan op mensen die ‘dichtbij je merk staan’. Richt je liever op opvallen dan op je onderscheiden van anderen. En zorg dat je zo koopbaar mogelijk bent.</p><p>Maar nu mijn vraag. Sharp reist de hele wereld over om zijn gedachtegoed uit te dragen. Ik neem aan dat langzaam maar zeker steeds meer merken ‘om’ gaan. Misschien zijn er wel categorieën waarin <em>alle</em> merken zijn lessen naleven. Ik ben benieuwd wat er dan gebeurt. Want het is duidelijk dat niet <em>alle </em>merken in een categorie kunnen groeien. Als de categorie even groot blijft kun je alleen groeien ten koste van je concurrenten — het is een <em>zero-sum game. </em>Maar als steeds meer van die concurrenten ook handelen volgens How Brands Grow rijst de vraag wie er dan groeit…</p><p>Er is maar één conclusie mogelijk: naarmate de aanbevelingen van Sharp meer worden nagevolgd zal navolging minder opleveren. Het is het principe van de sluipweg. Een file omzeilen via een slim gevonden B-weggetje werkt alleen als maar weinig mensen het doen. Ook op de beurs geldt dat een beleggingsstrategie zijn effectiviteit verliest als beleggers hem massaal omarmen. Je zou het een ‘<em>self defying prophecy’</em> kunnen noemen. Het verkeer en de aandelenbeurs zijn voorbeelden van <a href="https://www.fs.blog/2014/04/mental-model-complex-adaptive-systems/"><em>complex adaptive systems</em></a>; een speciale klasse van systemen waarvan de onderling verbonden onderdelen (automobilisten, beleggers) hun gedrag bepalen op basis van informatie over het systeem en op basis van eerdere ervaringen.</p><p>Het antwoord op mijn vraag ligt voor de hand: de merken die de lessen uit How Brands Grow <em>het beste toepassen</em> zullen groeien. Maar dan is dus de vraag: <em>hoe</em> kun je ‘HBG’ het beste toepassen in de context van het huidige (digitale) medialandschap? Hoe kun je je voordeel doen met digitale mogelijkheden als je de lessen van Sharp wilt laten werken voor je merk? Die kernvraag kwam eigenlijk maar zijdelings aan de orde.</p><p>Faris Yakob liet <a href="https://www.youtube.com/watch?v=lMsxrJeJ8lU">de #optoutside case</a> zien van de Amerikaanse outdoor retailer REI — een voorbeeld van een campagne die dankzij massale media aandacht een enorm bereik genereert en daarmee de mental availability van het merk een boost geeft die met alleen paid media nooit zo groot was geweest.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FlMsxrJeJ8lU&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DlMsxrJeJ8lU&amp;image=http%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FlMsxrJeJ8lU%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/cdc117942de5ffac5c35bf1ec926f7fb/href">https://medium.com/media/cdc117942de5ffac5c35bf1ec926f7fb/href</a></iframe><p><a href="https://www.emerce.nl/nieuws/daan-versteeg-scoupy-ik-ga-impact">Daan Versteeg</a> van Scoupy vertelde hoe hun database en algoritmen steeds scherpere targeting mogelijk maken — ‘ultieme marketing engines’ noemde hij dat. De juiste persoon, op het juiste moment, met de juiste boodschap. Maar als dit erop neerkomt dat je je uiteindelijk alleen op de meest geïnteresseerde klanten richt is het strijdig met het adagium van Sharp dat je ‘all category buyers’ moet zien te bereiken.</p><p>Ook het pleidooi voor Purpose-led marketing van <a href="https://www.linkedin.com/in/frank-van-den-driest-4a8818/">Frank van den Driest</a> van CSO Kantar Consulting botste nogal met de geloofsartikelen van Sharp. Hij wilde het publiek ‘niet vermoeien met boring statistics’ dus hard bewijs kwam niet op tafel. Tja… laten die feiten en cijfertjes nou net datgene zijn wat het werk van Sharp uittilt boven alle fads en hypes. Jammer dat een rechtstreekse confrontatie uitbleef.</p><p>Sharp ging wel uitgebreid in op het werk van <a href="http://www.michalkosinski.com/">Michal Kosinski</a>, psycholoog en data scientist van Stanford, ook bekend van de ‘<a href="https://www.nytimes.com/2017/10/09/science/stanford-sexual-orientation-study.html">gaydar</a>’, een AI systeem dat op basis van portretfoto’s kan zien of iemand hetero of homo is. Onlangs publiceerde Kosinski een artikel met de titel “Psychological targeting as an effective approach to digital mass persuasion” (<a href="http://www.pnas.org/content/114/48/12714">link</a>). Sharp liet een aantal van Kosinski’s cijfers zien en maakte daarbij een aantal zeer kritische kanttekeningen—Kosinski zou nogal selectief geshopt hebben in de data.</p><p>In het marketingvak kunnen verschillende ‘waarheden’ kennelijk naast elkaar bestaan, iets wat in andere takken van wetenschap uitzonderlijk zou zijn. Twee artsen kunnen van mening verschillen over de interpretatie van onderzoeksresultaten, maar ze redeneren grotendeels vanuit dezelfde <em>body of evidence</em>. Het is te hopen dat Sharp’s oproep om marketing meer ‘evidence based’ te maken de komende jaren echt omarmd wordt en dat het vak eindelijk volwassen wordt.</p><p>’Don’t believe anything at face value, question everything’ was het advies van Sharp. Ik geloof zelfs dat hij eraan toevoegde: ‘Even me.’</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fedaca5b6c01" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[SXSW en de schaduwzijde van technologie]]></title>
            <link>https://medium.com/@arndjan/sxsw-en-de-schaduwzijde-van-technologie-75d18b6df0fb?source=rss-fe3cd6549145------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/75d18b6df0fb</guid>
            <category><![CDATA[sxsw]]></category>
            <category><![CDATA[dystopia]]></category>
            <category><![CDATA[tech]]></category>
            <category><![CDATA[elon-musk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnd Jan Gulmans]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 19 Mar 2018 10:55:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-06T08:37:20.794Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Vorige week vond <a href="https://www.sxsw.com/">SXSW</a> plaats; het jaarlijkse festival voor muziek, film en interactieve technologie. Ooit de plek waar twitter doorbrak naar een massapubliek (2007) en waar Foursquare werd gelanceerd (2009). <strong>Dit jaar geen nieuwe social apps.</strong> Misschien hebben we daar wel even genoeg van. Want het ging op SXSW wel opvallend vaak over de keerzijde van social media. Het zijn de thema’s waar iemand als <a href="http://www.ajkeen.com/"><strong>Andrew Keen</strong></a> veel over publiceert: <a href="https://www.slideshare.net/nicholi57/dont-duopolize-me-sxsw-2018">bizar dominante spelers</a> op de advertentiemarkt, appverslaving en grootschalige manipulatie van meningen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*KffSgm7EolBcp3GSG6GspA.png" /></figure><p>De impact van dat laatste bleek ook weer uit de onthulling, afgelopen zaterdag in <a href="https://www.theguardian.com/news/2018/mar/17/cambridge-analytica-facebook-influence-us-election">The Guardian</a> en de <a href="https://www.nytimes.com/2018/03/17/us/politics/cambridge-analytica-trump-campaign.html">New York Times</a>, van de wijze waarop het Britse datamining bedrijf <strong>Cambridge Analytica</strong> in de aanloop naar de presidentsverkiezingen in de VS gebruik maakte van de gegevens van 50 miljoen Amerikaanse Facebook gebruikers om hen vervolgens zeer gericht te kunnen targetten met advertenties en zo hun stemgedrag te beïnvloeden. Vorig jaar mei al verscheen in The Guardian het stuk <a href="https://www.theguardian.com/technology/2017/may/07/the-great-british-brexit-robbery-hijacked-democracy">‘The Great British Brexit Robbery’ </a>over de rol van Cambridge Analytica in de Leave-campagne die leidde tot Brexit.</p><h4>‘Manipulated outrage’</h4><p>Het stuk in The Guardian suggereert de betrokkenheid van grote geldschieters uit het Trump-kamp zoals tech-miljardair Peter Thiel. Maar zelfs zonder aanwijsbare ‘daders’ kunnen sociale media een ontwrichtende invloed hebben op de samenleving en de democratie. Trendwatcher <a href="http://www.rohitbhargava.com/">Rohit Bhargava</a> noemt dit <a href="http://artandseek.org/2018/03/14/sxsw-trends-manipulated-outrage-disruption-and-human-mode/">‘manipulated outrage’</a>: het fenomeen dat de wisselwerking tussen media, advertentieplatforms en algoritmen er <em>als vanzelf</em> voor zorgt dat extreme meningen worden opgeblazen en daardoor woede en haat aanjagen. Een mechanisme waar de grote techbedrijven vooralsnog geen adequaat antwoord op hebben.</p><h4>AI als distopie</h4><p>Natuurlijk ging het op SXSW ook veel over AI. Maar ook daar leek men zich zeer bewust van de grote risico’s. <strong>Elon Musk</strong>, die AI ook in 2014 al <a href="https://www.theguardian.com/technology/2014/oct/27/elon-musk-artificial-intelligence-ai-biggest-existential-threat"><em>’our biggest existential threat’</em></a> noemde, riep opnieuw op tot strengere regulering.</p><blockquote>I’m really very close to the cutting edge of AI and it scares the hell out of me. It’s capable of vastly more than almost anyone knows. And the rate of improvement is exponential.</blockquote><blockquote>I’m not normally an advocate of regulation and oversight, I’m generally on the side of minimising those things, but this is a case where you have a very serious danger to the public and therefore there needs to be a public body that has insight and oversight, to confirm that everyone is developing AI safely.</blockquote><h4>Starman</h4><p>Musk <a href="https://www.youtube.com/watch?v=kzlUyrccbos">vertelde ook uitgebreid</a> over zijn toekomstplannen, vooral over de ambitie om met SpaceX naar de maan en naar Mars te vliegen. Vorige maand lanceerde hij een Falcon Heavy raket die een Tesla Roadster, met ‘Starman’ als passagier, de ruimte in schoot. Deze Tesla draait inmiddels met een snelheid van bijna 40.000 kilometer rond de zon. Als je de trailer van de lancering (en landing!) ziet, compleet met Bowie-soundtrack, lijkt niets meer onmogelijk.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FA0FZIwabctw%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DA0FZIwabctw&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FA0FZIwabctw%2Fhqdefault.jpg&amp;key=d04bfffea46d4aeda930ec88cc64b87c&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/27ac44776190260a7c75f8b48aa307e7/href">https://medium.com/media/27ac44776190260a7c75f8b48aa307e7/href</a></iframe><p>Dus toch optimisme? Niet als je je realiseert waarom Musk zo graag naar de maan en naar Mars wil. Hij denkt dat het noodzakelijk is voor het overleven van de mensheid. Als de mens op aarde uitsterft in een derde wereldoorlog of een andere ramp zullen we de kolonisten van Mars nodig hebben om de aarde weer leefbaar te maken. Kortom: technologie als naïeve utopie lijkt echt verleden tijd.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=75d18b6df0fb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Innovatiekracht: snelheid vs. flexibiliteit]]></title>
            <link>https://medium.com/@arndjan/innovatiekracht-snelheid-vs-flexibiliteit-2739f78e0242?source=rss-fe3cd6549145------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2739f78e0242</guid>
            <category><![CDATA[apple]]></category>
            <category><![CDATA[agile]]></category>
            <category><![CDATA[innovation]]></category>
            <category><![CDATA[company-culture]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnd Jan Gulmans]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 14 Mar 2018 11:26:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-06T08:37:51.275Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Vorige maand werd Apple <a href="https://www.fastcompany.com/most-innovative-companies/2018">door Fast Company uitgeroepen</a> tot meest innovatieve bedrijf van het jaar. Innovatiekracht wordt vaak geassocieerd met snelheid – de naam ‘Fast Company’ spreekt wat dat betreft boekdelen. Maar <a href="https://www.fastcompany.com/40525409/why-apple-is-the-worlds-most-innovative-company">in het interview met Tim Cook</a> noemt de Apple baas niet snelheid maar <em>geduld</em> als belangrijkste kracht van Apple:</p><blockquote>We have the patience to wait until something is great before we ship it. […] You want to have the flexibility to go right up until the last minute so that you are continuing to explore and use the product and discover more things that you want to do.</blockquote><p>Maar met alleen geduld kom je niet ver. Je hebt een stok achter de deur nodig, een <em>forcing function</em>, zoals Cook dat noemt. Bij Apple is dat de hardware kant. Die dicteert al jaren van tevoren wat er gelanceerd moet worden.</p><blockquote>You have to have a forcing function. For us, on the product side, we have to come up with our silicon requirements three, four-plus years in advance. So we’ve got things that we’re working on now that are way out in the 2020s.</blockquote><p>Flexibiliteit tegenover snelheid dus. Die twee krachten moeten in balans zijn. Het doet me denken aan de <em>‘competing values’</em>uit <a href="https://www.amazon.com/Diagnosing-Changing-Organizational-Culture-Competing-ebook/dp/B004OC015Y">het model waarmee Cameron en Quinn</a> organisatieculturen beschrijven.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*GJ66bH6SySJqk93lvb0sbw.png" /></figure><p>De flexibiliteit en <em>adaptability</em> van een <em>’Adhocracy culture’</em> (‘Do new things’) tegenover de controle en snelheid van een <em>Market culture</em> (‘Do things fast’). Erg knap als je die krachten in evenwicht kunt houden.</p><h4>De link met <em>agile</em></h4><p>Flexibiliteit is ook een centraal thema in het <em>agile</em>-denken. Het oorspronkelijke <a href="http://agilemanifesto.org/">Agile manifesto</a> uit 2001 zegt het als volgt: “We have come to value […] <em>Responding to change</em> over following a plan”. Interessant is dat het woord ‘snelheid’ in het agile manifest niet voorkomt. Ergens in de princpes staat wel ‘with a preference to the shorter timescale’ maar dat gaat meer over de <em>frequentie</em> waarmee incrementele stappen worden gezet dan over snelheid. Grappig omdat veel mensen agile toch vooral met snelheid associëren.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2739f78e0242" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Media langs de meetlat]]></title>
            <link>https://medium.com/@arndjan/media-tegen-het-licht-57f43530abf9?source=rss-fe3cd6549145------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/57f43530abf9</guid>
            <category><![CDATA[advertising]]></category>
            <category><![CDATA[medium]]></category>
            <category><![CDATA[marketing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnd Jan Gulmans]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 12 Mar 2018 16:41:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-16T08:08:38.568Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/662/1*UBUkkvwvgMBGHsuRPNmFmA.png" /></figure><p>Wat beweegt adverteerders en hun bureaus om bepaalde media in te zetten? Waar denken ze dat de kracht van verschillende media ligt? En hoe verhoudt dat zich eigenlijk tot hoe die media écht presteren?</p><p>Die vragen staan centraal in een onderzoek dat in de UK is uitgevoerd en dat deze week verscheen en waar de Australische marketing professor Mark Ritson <a href="https://www.marketingweek.com/2018/03/07/mark-ritson-marketers-perceptions-media-effectiveness/">over schrijft in Marketing Week</a>. Het rapport heeft de titel <em>‘Re-evaluating media — what the evidence reveals about the true worth of media for brand advertisers’</em> en is <a href="http://www.radiocentre.org/wp-content/uploads/2018/03/Ebiquity-Radiocentre-report-A4-web-singles-1.pdf">hier te downloaden</a>.</p><h4>Wat media moeten brengen</h4><p>Het rapport geeft allereerst inzicht in waar adverteerders op letten bij de selectie van media voor hun merkcampagnes. Met andere woorden: op welke eigenschappen worden media geselecteerd?</p><figure><img alt="Most important attributes of an advertising medium" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*jFKmNGgKr3E3Nm7PAID7MA.png" /><figcaption>‘Most important attributes of an advertising medium’</figcaption></figure><p>De juiste mensen kunnen bereiken, op de juiste plek en het juiste moment blijkt voor adverteerders het belangrijkste criterium bij de mediakeuze. Daarna volgen de vraag of het medium aantoonbaar kan bijdragen aan ROI, of het medium een positieve emotionele respons kan genereren en of het kan bijdragen aan <em>brand salience</em>.</p><p>Best opvallend, die hoge score van ‘targeting’. Het is wel de vraag wat adverteerders hieronder verstaan. Het is te hopen dat ze zich niet alleen willen richten op de ‘low hanging fruit’ dus de mensen die het dichtst bij hun merk staan. Byron Sharp heeft een sterk punt als hij zegt dat je het juist moet hebben van de grote groep <em>light buyers</em>, de mensen die je merk niet regelmatig kopen en die ook andere merken kopen. Bij het meest geïnteresseerde deel van je doelgroep is maar weinig te winnen. Maar targeting kun je ook breder opvatten dan alleen de Wie-vraag, het gaat ook om de context waarin je mensen bereikt: de juiste plaats en het juiste moment.</p><p>Interessant aan dit lijstje is ook het belang dat gehecht wordt aan emotionele respons. Kennelijk begrijpen de respondenten heel goed dat ‘rationeel overtuigen’ niet de manier is om structurele groei te realiseren. Zou het zo zijn dat ze lering hebben getrokken uit de conclusies van Binet en Field in ‘The Long and the Short of it’ (<a href="https://www.amazon.com/Long-Short-Balancing-Long-Term-Strategies/dp/085294134X">Amazon</a>), hun verkenning van effectieve brand building campagnes?</p><h4>Kloof tussen perceptie en werkelijkheid</h4><p>De kern van het onderzoek is dat respondenten is gevraagd om voor elk van de genoemde doelstellingen aan te geven welke media hier naar hun idee het sterkst aan bijdragen en welke juist niet.</p><p>Dat is vervolgens gelegd naast de daadwerkelijk gemeten bijdrage van elk medium aan die doelstellingen. Dit doen ze op basis van een groot aantal studies en een analyse van effectiviteitscijfers, onder andere afkomstig uit de database van IPA (Institute of Practitioners in Advertising). Dit is de organisatie achter de IPA Effectiveness Awards, zeg maar de ‘Britse Effie’.</p><p>Wat blijkt: er is een flink verschil tussen perceptie en werkelijkheid. Sommige media worden onderschat, van andere media wordt juist veel teveel verwacht.</p><h4>Targeting</h4><p>Als het om targeting gaat verwachten respondenten het meest van direct mail en social media. Radio staat in hun lijstje vrijwel onderaan.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*aXEkDD0C5aKoEur1vDx9TQ.png" /><figcaption>‘Targets the right people in the right place at the right time’</figcaption></figure><p>Maar uit het linker lijstje blijkt dat radio juist heel goed in staat is om de juiste mensen te bereiken, op de juiste plek en het juiste moment. De mogelijkheden hiervoor breiden zich bovendien nog steeds uit, bijvoorbeeld doordat er vaker via mobiele apps geluisterd wordt.</p><h4>Emotie</h4><p>Kijken we naar ‘emotional connection’ dan staan TV en bioscoop bovenaan, op de voet gevolgd door online video. Maar deze hoge positie voor online video wordt niet ondersteund door het bewijs: hier staat online video juist helemaal onderaan. Is het het kleinere scherm? De verdeelde aandacht? Hoe dan ook, het idee dat online video een goed alternatief is om ‘lichte tv kijkers’ emotioneel te raken lijkt vooralsnog wishful thinking.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*6popcii39PCGjBz8Zwm-OA.png" /><figcaption>‘Triggers a positive emotional response’</figcaption></figure><h4>ROI</h4><p>Van (betaalde) social media inzet wordt veel verwacht als het gaat om ROI. Maar ook deze hoge positie wordt niet ondersteund door het bewijs: social media staat hier in de onderste regionen, en TV, radio en kranten staan bovenaan.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*OqHxuqMh3e3GP-AjPPZlkw.png" /><figcaption>‘Increases campaign ROI’</figcaption></figure><h4>Salience</h4><p>Tot slot de vraag of een medium in staat is te zorgen voor <em>salience</em>: de mate waarin een merk bij mensen naar boven komt in de context van een koopsituatie. Hier verwachten respondenten het meest van TV en out-of-home. Opvallende afwezige in hun lijstje is de krant, terwijl uit het bewijsmateriaal blijkt dat adverteren in kranten juist een erg sterk middel is om brand salience te boosten.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/proxy/1*DeJ3b2klug1ajhoezKR-_A.png" /><figcaption>‘Increases brand salience’</figcaption></figure><h4>En dus?</h4><p>De kloof tussen perceptie en werkelijkheid roept de vraag op hoe <em>evidence based</em> adverteerders en hun bureaus eigenlijk zijn. Laten ze zich leiden door cijfers? Of gaan ze mee in de collectieve opinie in de markt die (al jaren) is dat traditionele media het moeilijk hebben, steeds minder relevant zijn of zelfs bijna dood zijn?</p><p>Maar misschien kun je er ook anders naar kijken. Dat perceptie en werkelijkheid uiteen lopen is niks bijzonders. Zeker reclamemakers zouden daar niet van op moeten kijken: het is ons werk. Misschien hebben de ‘verkopers’ van digitale media hun product gewoon veel beter aan de man gebracht dan de traditionele media. Dan is het niet verwonderlijk dat het imago daar veel positiever is dan de werkelijkheid. Maar uit ‘the evidence’ blijkt dat krant en radio niet bescheiden hoeven te zijn: ze hebben een sterk verhaal met solide bewijsvoering. Goed dat partijen als RAB hun best doen om dat <a href="http://www.marketingtribune.nl/media/nieuws/2017/11/radiozenders-starten-campagne-voor-radioreclame/index.xml">onder de aandacht te brengen</a>.</p><h4>En Nederland?</h4><p>Onderzoek in Nederland met een vergelijkbare opzet heb ik niet kunnen vinden. Dat is jammer. Want als je afgaat op de koppen in vakbladen gaat er veel aandacht naar de <a href="https://www.adformatie.nl/blog/tv-jaar-2017-npo1-enige-grote-zender-die-groeit-bereiksblokken-steeds-schaarser">teruglopende lineaire kijktijd op TV</a>, de <a href="http://magnaglobal.nl/radio-zwaar-weer/">afname van radioluisteren</a>, <a href="https://www.adformatie.nl/nieuws/forse-groei-betaalde-digitale-oplage-volkskrant-en-nrc-handelsblad">teruglopende printoplages</a>. Dalend bereik dus. Belangrijke cijfers, maar niet het hele verhaal. Dit onderzoek laat zien dat het ene bereik het andere niet is. Elk medium heeft zijn eigen kracht—maar die zou wel eens ergens anders kunnen liggen dan we denken.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=57f43530abf9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Data-gedreven stupiditeit]]></title>
            <link>https://medium.com/@arndjan/data-gedreven-stupiditeit-c6dae1eac715?source=rss-fe3cd6549145------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c6dae1eac715</guid>
            <category><![CDATA[metrics]]></category>
            <category><![CDATA[artificial-intelligence]]></category>
            <category><![CDATA[technology]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnd Jan Gulmans]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 07 Mar 2018 20:20:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-07T22:24:00.809Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/520/1*ojXgzVwNA8nGJ1956aosqg.png" /><figcaption>Robot, thinking.</figcaption></figure><p>We zijn beland in de <em>technological era of advertising:</em> machines en algoritmen nemen taken over die tot dusver mensenwerk waren. Bob Hoffman (AdContrarian) <a href="http://adcontrarian.blogspot.nl/2018/01/the-problem-isnt-technology-its-us.html">schrijft erover</a>. Hij stelt dat we bij deze transitie een grote denkfout maken, namelijk dat we aannemen dat technologie ‘wetenschappelijk’ is en dat het dus wel valide en effectief moet zijn.</p><p>Dat is onzin natuurlijk. Het is niet zo moeilijk om een machine te programmeren om heel domme dingen te doen. Of dingen die op het eerste gezicht slim lijken maar die uiteindelijk allerlei nadelige bijeffecten hebben. Toch is het misverstand hardnekkig: keynote speakers en CEO’s hebben het om de vijf zinnen over ‘slimme technologie’.</p><p>Ook data wordt vaak in één adem genoemd met slimheid en intelligentie. In zijn boek ‘The Tyranny of Metrics’ (<a href="https://www.scheltema.nl/nl/boek/?authortitle=jerry-muller/tyranny-of-metrics--9780691174952">Scheltema</a>, <a href="https://www.amazon.de/dp/0691174954/ref=cm_sw_em_r_mt_dp_U_6raOAb3FWZS53">Amazon</a>) veegt Jerry Muller de vloer aan met dit idee. De waarde van cijfers wordt enorm overschat. Robert Birnbaum (2001) zei het als volgt:</p><blockquote>If we cannot measure what is valuable, then we will come to value what is measurable.</blockquote><p>Zie daar de oorzaak van de obsessieve aandacht voor <em>views, clicks en likes </em>van de afgelopen jaren. Dat dergelijke <em>metrics</em> toch zo populair zijn komt volgens Muller doordat ze je de illusie geven dat je complexe processen onder controle hebt. En dus zijn ze vooral populair bij generalisten: mensen die grip willen krijgen op zaken die ze niet echt begrijpen.</p><p>Het belangrijkste punt dat Muller maakt is dat ‘meten’ geen alternatief is voor de expertise van specialisten. Integendeel: als je goed met metrics wilt omgaan heb je specialisten heel hard nodig:</p><blockquote>Measurement is not an alternative to judgement: measurement demands judgement: judgement about whether to measure, what to measure, how to evaluate the significance of what’s been measured, whether rewards and penalties will be attached to the results, and to whom to make the measurements available”</blockquote><p>In <a href="http://timharford.com/2018/02/review-of-the-tyranny-of-metrics-by-jerry-muller/">zijn recensie van het boek</a> schrijft Tim Harford dat teveel vertrouwen op experts ook niet goed is, en dat data juist een belangrijk tegenwicht kan zijn tegen hun subjectieve oordeel. Experts zijn ook maar mensen en vallen ten prooi aan vooroordelen, group think, etc. En dus is het (alweer) een kwestie van balans: zonder experts heb je weinig aan data, en je hebt data nodig om je experts scherp te houden.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c6dae1eac715" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Waar de mens onmisbaar is]]></title>
            <link>https://medium.com/@arndjan/waar-de-mens-onmisbaar-is-2fd43f20c6a0?source=rss-fe3cd6549145------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2fd43f20c6a0</guid>
            <category><![CDATA[creativity]]></category>
            <category><![CDATA[advertising]]></category>
            <category><![CDATA[ai]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arnd Jan Gulmans]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Oct 2017 12:06:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-10-17T12:06:59.053Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>(Dit artikel verscheen eerder in de bundel ‘Creativiteit van Morgen’, uitgegeven ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van de VEA, De Vereniging van Communicatie Adviesbureaus.)</em></p><p>Kort geleden vond een confrontatie plaats tussen mens en machine. De Chinees Ke Jie — de beste Go-speler van de wereld — nam het op tegen AlphaGo, een geavanceerd, zelflerend computerprogramma.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*W0FNYNdiam3C7NgDNrvUug.jpeg" /></figure><p>Hoewel Go op het eerste gezicht eenvoudig lijkt, heeft het spelletje meer mogelijkheden dan er atomen zijn in het heelal. Met standaard strategieën ben je kansloos: wie wil winnen heeft intuïtie en creativiteit nodig. Tenminste, dat werd altijd gedacht.</p><p>AlphaGo won overtuigend en dat was wereldnieuws. Maar interessanter is hoe Ke Jie een paar weken later terugkeek op zijn nederlaag. Hij zei dat zijn tegenstander hem had laten zien dat het spel nog veel rijker is dan hij dacht. En dat hij AlphaGo niet als tegenstander ziet maar als leermeester, als bron van inspiratie.</p><p>In de pers werd de zege van AlphaGo gepresenteerd als een overwinning van de computer op de mens. <em>‘It isn’t looking good for humanity’</em> <a href="https://www.nytimes.com/2017/05/23/business/google-deepmind-alphago-go-champion-defeat.html">schreef The New York Times</a>. Je kunt het ook zien als een overwinning van de menselijke vindingrijkheid. Want AlphaGo is bedacht en ontwikkeld door ‘de mensheid’ en haar overwinning geeft mensen nieuwe inzichten in wat er mogelijk is met slimme algoritmes. Zelfs verliezer Ke Jie leert er beter en creatiever van spelen.</p><h4>Obsessed with tomorrow</h4><p>De opkomst van machines wordt vaak gepresenteerd als bedreiging voor de mens. Tech als tegenstander. Volgens Kevin Kelly draait het juist om de manier waarop we met machines samenwerken:</p><blockquote><em>“This is not a race against the machines. If we race against them, we lose. This is a race with the machines.”</em></blockquote><blockquote><em>— Kevin Kelly</em></blockquote><p>Ook voor de toekomst van de creatieve industrie is deze invalshoek van belang. De sector is <em>’obsessed with tomorrow’</em>. Hijgerig rennen we aan achter elke nieuwe technologie die als The Next Big Thing op het schild wordt gehesen. Alles wat al een tijdje meegaat wordt en passant irrelevant of dood verklaard. Een technocentrisch wereldbeeld kleurt hoe we naar de toekomst kijken, ook naar de toekomst van ons vak. Dat is op zich niet gek want technologische ontwikkelingen hebben de afgelopen twee decennia grote invloed gehad op het speelveld van communicatie en marketing. Maar wat heeft het ons tot nu toe opgeleverd?</p><h4>De strijd om aandacht</h4><p>Ten eerste heeft technologie de ruimte voor creativiteit veel groter gemaakt. Waar alles ooit moest passen in de beperkte kaders van een advertentie of een spot is het creatieve canvas nu veel groter en interactiever.</p><p>De keerzijde is fragmentatie. Steeds meer content strijdt om steeds schaarsere aandacht. En wie er niet in slaagt die aandacht te verdienen betaalt er de hoofdprijs voor. De strijd om aandacht belooft in de toekomst nog feller te worden.</p><h4><strong>Datablindheid</strong></h4><p>Een tweede ontwikkeling is de grotere rol van data. Menselijk gedrag wordt op ongekende schaal vastgelegd. Volgens de tech-giganten zijn wij ons klikgedrag: het verraadt onze intenties, onze verlangens, onze dagdromen.</p><p>Toch wordt er veel te veel van data verwacht. Lang niet alles wat je kunt meten is nuttig om te weten — en omgekeerd. De nadruk op makkelijk meetbare metrics maakt bovendien dat we almaar sneller willen scoren. Deze nadruk op de korte termijn gaat ten koste van de effectiviteit op lange termijn. Vlijmscherpe targeting van hot prospects wordt gezien als heilige graal, terwijl onderzoek laat zien dat je het juist moet hebben van de grote, nauwelijks geïnteresseerde massa. Bovendien blijkt data buitengewoon kwetsbaar. Voor ruis, voor fraude, voor overhaaste interpretatie. Beschikbaarheid en toepasbaarheid staan op gespannen voet met de behoefte aan privacy.</p><p>Kortom: zonder data ben je blind. Maar dat betekent nog niet dat je je erop blind moet staren.</p><h4><strong>Algoritmes als black box</strong></h4><p>Een derde trend is de opkomst van de algoritmes. Want data ‘doet niks’. Algoritmes brengen data in beweging. Ze stoppen mensen in hokjes, bepalen wat je leuk vindt, wat je waard bent en waar je uit mag kiezen. En ze maken zélf keuzes. Soms met verstrekkende gevolgen.</p><p>Hoe algoritmes precies werken is steeds minder transparant. Dat komt doordat hun gedrag maar ten dele voorgeprogrammeerd is. Zelflerende algoritmes hoef je alleen te vertellen wat er geoptimaliseerd moet worden. Niet hoe ze dat moeten doen — daar komen ze zelf wel achter. Steeds meer van onze ervaringen zullen uit de black box van een slim algoritme komen.</p><h4><strong>Wat wij echt beter kunnen</strong></h4><p>En dus is de vraag wat ónze rol is. Hoe gaan we samenwerken met machines en algoritmes? Waarin vullen mens en technologie elkaar aan? Wat zijn de belangrijkste <em>human-only skills</em>, de dingen die wij echt beter kunnen?</p><p>Ik noem er drie die in aanmerking komen.</p><ul><li><strong>Empathie.</strong> Empathie is spiegelen (‘hoe zou het voor mij zijn’) en dat sugge-reert dat je bijna per definitie een mens moet zijn om mensen te kunnen begrijpen. In de praktijk blijken chatbots een heel eind te komen. Ze kunnen empathisch overkomen zonder er iets bij te voelen. Ze faken het gewoon en wij trappen er in. Maar om die systemen te bouwen heb je nog altijd echte, menselijke empathie nodig. En als het wat dieper gaat valt fake steevast door de mand.</li><li><strong>Uitzoomen</strong>. Naarmate de wereld complexer wordt, neemt specialisatie toe. Dit leidt tot een groeiende behoefte aan overzicht, aan dwarsverbanden. Computers leven in een beperkt universum dat door de mens is afgebakend. Uitzoomen is uitgesloten. Mensen kunnen dat wel. We kunnen zelfs zo ver uitzoomen dat we onszelf kunnen zien, inclusief onze beperkingen: de dingen die we niet kunnen en niet weten. Dat vermogen is de sleutel tot vooruitgang.</li><li><strong>Regels overtreden</strong>. De bewegingsvrijheid van technologie is beperkt. Een algoritme gedraagt zich volgens de regels. Het zal wel moeten: een algoritme is een verzameling regels. Dat is een groot verschil met mensen. Zeker met mensen in de creatieve industrie, waar conventies en <em>best practices</em> al bij voorbaat op losse schroeven staan. Als iets eerder is gedaan doen we het nu dus anders. Dat zie je ook in de weerzin tegen het idee dat het vak wetenschappelijk benaderd kan worden — de aloude strijd tussen <em>art</em> en <em>science</em>. Terwijl het gaat om de combinatie. Want hoeveel profijt je ook kunt hebben van wetenschappelijke inzichten: <em>science only gets you so far</em>. Lang niet alles laat zich in regels vangen. Zoals militair strateeg Sir Lawrence Freedman zegt: <em>‘When it is too complex for science, it becomes an art.’</em> En dus blijft er altijd de noodzaak van een <em>leap of imagination</em>, die vaak ook een <em>leap of faith</em> zal zijn.</li></ul><p>De wereld wordt ingewikkelder, zowel voor het individu als voor de maatschappij, de mensheid. De uitdagingen waar we voor staan zijn dikwijls het gevolg van technologische ontwikkeling. De paradox is dat we ook voor de oplossingen niet zonder technologie kunnen.</p><p>Er zijn ideeën nodig die aandacht trekken — juist nu die aandacht schaarser is dan ooit. Er zijn verhalen nodig die mensen in beweging brengen. Er zijn producten en diensten nodig die mensen (en mensheid) een stap verder brengen. En bovenal zijn er mensen nodig die weten waar technologie tekortschiet en waar juist zij, als mens, onmisbaar zijn.</p><p>Want technologie alléén gaat het niet redden. Juist de eigenschappen die uniek zijn voor homo sapiens kunnen het verschil maken: onze emotionele intelligentie, ons vermogen om dingen in perspectief te plaatsen en in twijfel te trekken, onze nieuwsgierigheid en onze vindingrijkheid. Op naar de volgende 100 jaar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2fd43f20c6a0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Honderdtwintig dagen zelfstandig]]></title>
            <link>https://medium.com/@arndjan/honderdtwintig-dagen-zelfstandig-e3ec27ea8f4e?source=rss-fe3cd6549145------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e3ec27ea8f4e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Arnd Jan Gulmans]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Dec 2016 07:27:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-29T21:26:12.280Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/991/1*pWVaBwqvJaOAqdCeoL2vsg.jpeg" /></figure><p>In september van dit jaar ‘begon ik voor mezelf’, zoals dat heet. Na ruim zes jaar bij FHV BBDO was het tijd voor een nieuwe wending. Inmiddels ben ik zes opdrachtgevers en tien projecten verder en gaat deze week de twintigste factuur eruit. De kop is eraf. Tijd voor een tussenstand.</p><p>Een van mijn belangrijkste motieven om zelfstandig te gaan werken was nieuwsgierigheid. In de eerste plaats was ik benieuwd naar mezelf. Na zestien jaar bij grote reclamebureaus merkte ik dat het hokje van ‘Strategy Director’ steeds smaller begon te voelen. Ik wilde graag verkennen waar en hoe ik mijn ervaring nog meer zou kunnen inzetten. Bovendien wilde ik mezelf graag op de proef stellen. Zeker nu de arbeidsmarkt steeds verder flexibiliseert leek het me goed om eens te kijken hoe <em>future proof</em> ik eigenlijk ben. Heb ik de skills waar de <em>hosseleconomie</em> van de toekomst om vraagt? Kan ik nieuwe contacten leggen, onderhouden, opdrachten losweken, mezelf verkopen? Zo niet, dan leek het me slim om dat dan maar eens te leren.</p><p>Een ander motief was dat ik ook inhoudelijk op ontdekkingsreis wilde. ‘Het vak’ verandert en het leek me mooi om met mensen te werken die vanuit een ander perspectief denken en werken. Bijvoorbeeld uit de hoek van open innovatie, service design, data science. Of management consulting. Perspectieven die duidelijk raken aan de wereld van commerciële creativiteit, maar die (nog) best ver af staan van de doorsnee marcom-briefing.</p><p>Het eerste wat me opviel is hoe persoonlijk het voelt. Ik ben mezelf en ik verkoop mezelf, zonder ‘grote naam’ op mijn visitekaartje, zonder backup van een team. Wat ik bijdraag (of niet) is superzichtbaar: ik kan me niet verstoppen achter de bureaucratie van het proces of het werk van collega’s. Het is echt. Open en bloot. Fantastisch.</p><p>Mijn tweede ontdekking is hoe leuk ik het blijk te vinden om te netwerken. Ik ben niet erg extravert, geen smalltalker, dus ik had verwacht dat het op dit punt best lastig zou worden. Maar het bevalt me juist heel goed. Ik heb in de afgelopen maanden heel veel mensen gesproken, ook mensen die ik nog niet kende of maar zijdelings. Mooi om te merken hoe welkom ik was, hoe leuk het was om van gedachten te wisselen. En als een gesprek zo lekker loopt is een gekunstelde ‘salespitch’ helemaal niet nodig. Vaak was de gezamenlijke conclusie: laten we een keer samenwerken.</p><p>En zo werkte ik in de afgelopen periode op allerlei verschillende plekken: veel bij Being There, veel bij Mensch, af en toe bij Brandbase. Vanaf deze maand ook bij Born05 en binnenkort bij N=5. Merkstrategie, conceptontwikkeling, communicatiestrategie, propositie ontwikkeling.</p><p>Vaak meerdere opdrachten bij meerdere opdrachtgevers tegelijk. Een dag per week hier, anderhalve dag per week daar. Vooral bureaus dus tot nu toe, maar wel met heel grote onderlinge verschillen in cultuur, werkwijze, overtuigingen. Mooi om overal binnen te mogen kijken. Wat lopen er in onze business toch veel leuke, slimme, prettige mensen rond. Heel leerzaam ook om steeds weer in een ander referentiekader te stappen en te zoeken waar en hoe je het grootste verschil kunt maken. Heel erg bedankt Jack, Gwen, Zwier, Olivier, Edward, Pieter, Bart, Lonneke, Martijn, Thijs, Rogier, Mark, Joris, Igor. Voor jullie vertrouwen, voor de kansen, voor de samenwerking.</p><p>Kortom, deze reis mag van mij nog wel even duren. Ik kijk ernaar uit om in 2017 samen te werken met mensen die ik het afgelopen jaar al wel gesproken heb, maar waar nog geen concrete opdracht uit gekomen is. Bij Dawn, bij J. Walter Thompson, bij The USP Company, bij Business Openers, bij Mindshare, bij KesselsKramer, bij TMG, bij Lemon Scented Tea, bij Lemz, bij Energize, bij Beyen Meyer, bij Digitas LBi, bij Accenture Digital, bij FreedomLab. En dan vergeet ik er vast nog een paar.</p><p>Of ik dan geen ‘echte baan’ meer wil? Tja, wat is echt. Dit voelt ook best echt nu. Ik werk intensief samen met anderen. Ik heb meer leuke contacten dan ooit. En ik weet waar ik het voor doe. Wat ik niet heb, is het idee dat ik ergens naartoe werk, dat ik iets opbouw. En misschien gaat dat knagen vroeg of laat. Dus ik hou de boot niet af: als er wat langskomt, sta ik daar zeker voor open. Maar het is een prettig idee dat het nu niet perse hoeft.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e3ec27ea8f4e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>