<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Arunkamon Thammakote on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Arunkamon Thammakote on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@arunkamon?source=rss-f3c52f8eb131------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*b2xt3BcrQUuABgHh.</url>
            <title>Stories by Arunkamon Thammakote on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@arunkamon?source=rss-f3c52f8eb131------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 18:48:09 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@arunkamon/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[มูฟออนหลังเที่ยวไม่ได้]]></title>
            <link>https://arunkamon.medium.com/%E0%B8%A1%E0%B8%B9%E0%B8%9F%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89-e16ed39303e?source=rss-f3c52f8eb131------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e16ed39303e</guid>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <category><![CDATA[friendship]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arunkamon Thammakote]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 09 Apr 2021 14:25:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-04-10T11:09:17.707Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“คุณเคยมีความรู้สึกซึมเศร้า หลังจากได้ไปเที่ยวกับเพื่อนมามั้ยคะ”</blockquote><p>บทความนี้เริ่มจากที่ผู้เขียนเพิ่งกลับจากเที่ยวภูเก็ตกับเพื่อนได้ 2 วัน อาการมันเศร้าๆ เหงาๆ มูฟออนไม่ได้ เลยลองไปค้นหาในกูเกิ้ลดู ก็ได้พบว่ามันมีชื่อภาวะแบบนี้อยู่จริงๆ แฮะ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BO4MYI2YxrDw_Prkueut7w.png" /></figure><p>มันอย่างงี้เองสินะ เพราะเรามีความสุขมากๆ เป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่ พอเวลาเหล่านั้นต้องจบลง ความรู้สึกเศร้าเลยมากระแทกหน้าเราเต็มๆ</p><h3>จุดเริ่มต้นของทริป</h3><p>ทริปภูเก็ตเกิดจากช่วงที่เรากลับมา Work From Home ที่บ้านอุดร แล้วมีโอกาสได้เจอกับเพื่อนสมัยอุดรบ่อย พอตอนที่ออฟฟิศกรุงเทพเริ่มเรียกกลับไปทำงานที่ออฟฟิศเหมือนเดิม เบส หรือ ประธาน(ตำแหน่งในกลุ่ม) ก็ได้ไลน์มาบอกก่อนเรากลับกรุงเทพว่าอยากจะจัดทริปไปเที่ยวกับเพื่อนๆ โดยที่จังหวัดนั้นสามารถเดินทางได้จากทั้งกรุงเทพและอุดร รูปแบบของทริปนี้อยากให้เป็นแนวผสม มีทั้งหรูแบบ Pool villa เน้นกินเหล้า แล้วก็ลำบากแบบตั้งแคมป์ เน้นได้นั่งคุยกัน เราเลยสรุปได้เป็นจังหวัด “ภูเก็ต”</p><p>จากวันที่ 30 มกราคม 2564 ที่เราได้โจทย์มา เบส บัว เรา เลยวางแผนทริปคร่าวๆ ทำเป็นสไลด์ เพื่อนำทริปไปขายให้เพื่อนๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4VmFW_sqApTL7MAUmBrxqA.png" /><figcaption>รูปสไลด์ 2021 Q1 Trip</figcaption></figure><p>เราประชุมกันทั้งหมด 2 ครั้ง ครั้งที่ 2 เป็นการนัดเจอกันที่กรุงเทพ เพื่อมาเลือกและจองที่พักพร้อมกัน จนทุกอย่างพร้อมหมด รอแค่ไปทริปวันที่ 03–06/04/2564 อย่างเดียว</p><h3>Day 1 : 03/04/2564</h3><p>ผ่านไป 2 เดือนจากจุดเริ่มต้นของทริป ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง เราออกเดินทางจากกรุงเทพที่สนามบินสุวรรณภูมิเพื่อไปภูเก็ต โดยสายการบิน Vietjet</p><p>วันแรกก็มีเหตุการณ์ให้ตื่นเต้นเลยจ้า เครื่องออก 06:40 ในขณะที่เราบอกเพื่อนว่าให้เจอกันตอน 05:10 ตัวเราเองนั้น ไว้วางใจเกินไปคิดว่าบ้านใกล้ ดันมาถึงสนามบินตอน 05:30 แล้วก็ต้องมาเจอกับมวลมหาประชาชนที่ต่อแถวกันอย่างยาวเหยียด ดีที่บัวเช็คอินออนไลน์ไว้ให้แล้ว แต่ชื่อเราดันยาวเกิน ในออนไลน์ boarding pass มันแสดงไม่ครบ เลยต้องไปต่อแถวปริ้นกระดาษที่เคาเตอร์เช็คอิน (= = มันควรแก้ที่ระบบมะ ฮ่วย!!! ควรเพิ่มให้ยาวกว่านี้สิ)</p><p>เวลาเกือบ 6 โมงก็ยังไม่ถึงคิว ใจมันตุ้มๆต่อมๆ เพื่อนทุกคนรออยู่ข้างใน หน้า Gate แล้ว พร้อมกับไลน์มาบอกว่าเค้าเรียกขึ้นเครื่องแล้วด้วย กรี๊ดดดดดดดด ชั้นจะทันมั้ยย แต่พอได้ปริ้นปุ๊บก็เลยวิ่งแบบเร็วที่สุด</p><p>“เอินแกจะมาตกเครื่องไม่ได้…แกต้องได้ไป” (ความคิดที่พุ่งขึ้นมาในหัวระหว่างที่วิ่งแบบไม่อายใคร) และแล้วก็ทันจนได้จ้า “หนูขอโทษ หนูจะไม่นิ่งนอนใจแบบนี้อีกแล้ว”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*X6fCbpfvXdnvmK4gjWK4Fw.png" /></figure><p>วันแรกแพลนของเราคือไปตั้งแคมป์ที่เกาะบอน เราแวะซื้อของกิน เครื่องดื่ม ก่อนเราข้ามเกาะ เราข้ามเกาะด้วยเรือหางยาวใช้เวลาประมาณ 20 นาทีได้ จนถึงเกาะเล็กๆเกาะนึง ที่มีคนอยู่บนเกาะแค่ 2–3 คน ส่วนตัวมากๆ (ถึงหลังจากนั้นจะมีกรุ๊ปคนจีน 4 คนตามมาทีหลังก็เถอะ) พวกเรานั่งจิบเบียร์เย็นๆ พร้อมลมพัดอ่อนๆ ตกเย็นไปพายเรือ เล่นน้ำกัน สนุกสุดๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1VwOf2tKqx8L8-07oyTWzA.png" /></figure><p>พอเราเลิกเล่นน้ำ พวกเราก็เริ่มมานั่งปิ้งหมู ปิ้งซีฟู๊ตกินกัน พร้อมกับดื่มเครื่องดื่มแบบเบาๆ บรรยากาศมันดีต่อใจมากๆ เสียงคลื่น แสงพระอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า สีท้องฟ้าที่ออกส้มชมพู หัวใจมันรู้สึกหวิวๆ นี่มันอาการของคนที่รู้สึกตกหลุมรักชัดๆ ตกหลุมรักในบรรยากาศ ในผู้คนรอบตัว ในความสัมพันธ์ ในบทสนทนาที่พวกเราได้พูดคุยกัน</p><p>พอพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ความสวยงามใหม่ก็มาแทนที่ ท้องฟ้าที่มีแต่ดาวเต็มท้องฟ้า แสงไฟอ่อนๆจากดวงไฟเพียงไม่กี่ดวง พวกเรานั่งเล่นเกมส์ตอบคำถามกัน ชื่อเกมส์ว่า “we are not really strangers” เป็นเกมส์ที่ให้เราลองตอบคำถามที่เกี่ยวกับเพื่อน ว่าเรารู้จักเพื่อนคนนั้นดีรึเปล่า เป็นเกมส์ที่ดีมากเลย มันทำให้เราย้อนกลับมาคิดทบทวนตัวเองว่าที่ผ่านมาเราสนใจ ใส่ใจเพื่อนน้อยไปมั้ย</p><p>บทสนทนาถูกต่อไปเรื่อยๆ มีทั้งเรื่องเศร้า เรื่องเครียด เรื่องสุข ปะปนกันไป แต่ทุกหัวข้อจะมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเสมอ</p><blockquote>โหวววว ชีวิตมันคงมีเท่านี้จริงๆสินะ ทำงานเพื่อให้มีเงิน ได้มาพักผ่อนกับคนรอบข้างที่เรารู้สึกสบายใจ</blockquote><h3>Day 2 : 04/04/2564</h3><p>เช้าวันใหม่ พวกเราตื่นมาพร้อมกับเสียงคลื่นและเสียงฉี่ของจั๊กจั่น ถึงแม้จะปวดคอ ปวดหลังไปบ้าง แต่สิ่งที่แลกมาก็ถือว่าคุ้มค่าอยู่นะ</p><p>เช้านี้พวกเราตัดสินใจจะข้ามไปอาบน้ำที่ฝั่ง เพราะที่เกาะไม่มีน้ำจืดให้อาบ มื้อเช้าของวันนี้เรากินข้าวต้มที่ทางเจ้าหน้าที่เตรียมไว้ให้ พอกินเสร็จก็เริ่มเก็บของ และถึงเวลาบายๆเกาะ</p><p>พอถึงฝั่งพวกเราก็ตระเวณหาห้องอาบน้ำสาธารณะ และก็ได้เป็นห้องอาบน้ำแถวๆหาดกระตะ ตกคนละ 20 บาท พอได้อาบน้ำปุ๊บความรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ก็มาเยือน 55555 ตอนแรกเน่ากันมากๆ</p><p>เราไปกินข้าวกันที่ร้านหมอมูดง ร้านอาหารใต้ชื่อดัง อาหารอร่อยหลายอย่างเลย แต่เมนูที่เราชอบสุดก็หนีไม่พ้นใบเหลียงผัดไข่ เพราะมันหวานแหละ</p><p>กินข้าวเสร็จก็ถึงเวลาไปทำภารกิจ คือการพากอ (ลูกชายประจำกลุ่ม) ไปลัดเลาะตระเวณกินและถ่ายรูปคาเฟ่ต์ที่กออยากไป มี 2 ร้านด้วยกัน คือร้าน Torry&#39;s Ice Cream และ Hog’s Head ได้เห็นลูกมีความสุข ผู้ปกครองทุกคนก็พลอยมีความสุขไปด้วย</p><p>พอภารกิจเสร็จสิ้นแล้วก็ถึงเวลาที่ต้องไปเช็คอินบ้านพัก เช็คอินเสร็จพนักงานก็นำทางพาไปบ้าน ความประทับใจแรกของพวกเราเลยคือ “โหววว ทำไมมันชันขนาดนี้” แทบจะ 70 องศาได้ ไม่ใช่มุมหลังคาบ้านนะ มันคือทางที่ต้องขับรถขึ้นไปหนะ อย่างกับนั่งรถไฟเหาะ ไม่ได้ชันแค่ขาขึ้นนะ มีแบบชันลงด้วย ลุ้นสุดๆ ตอนจองก็ไม่เห็นมีรีวิวเรื่องนี้เลย</p><p>แต่พอพวกเราทุกคนถึงบ้านแล้ว ว๊าววว ความรู้สึกที่ผ่านมาทั้งหมด มันคุ้มค่านะเนี่ย บ้านสวยมากๆ ประทับใจมากๆ สระว่ายน้ำใหญ่ มีห้องนอน 5 ห้อง มีโซนนั่งเล่นเยอะ มีโต๊ะพูลด้วย คือรูปตอนจองเป็นยังไง ของจริงเป็นอย่างงั้นเลย ไม่ผิดหวัง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/0*c7EaWq61UFBYeQPN" /></figure><p><a href="https://th.airbnb.com/rooms/45456091?check_in=2021-04-03&amp;check_out=2021-04-05&amp;s=67&amp;unique_share_id=40317018-7d11-4881-afb1-bae17cb111bd&amp;source_impression_id=p3_1617971148_szAL%2FeM2HagdUC5n&amp;guests=1&amp;adults=1">ที่พักช่วงวันหยุด ที่พัก เอ็กซ์พีเรียนซ์ และสถานที่ - Airbnb</a></p><p>ทุกคนแยกย้ายกันจองห้อง เก็บของ และก็มาเล่นน้ำที่สระกัน คืนนี้ตอนแรกเราวางแผนกันไว้ว่าจะไปกินร้านเหล้าแถวตัวเมือง old town แต่ด้วยถนน หนทาง และระยะเวลาที่เรามาบ้านพัก ถ้าไปกินในเมือง มันอันตรายแน่ๆที่จะขับกลับมา เลยตัดสินใจว่าจะดื่มกันที่บ้าน แต่ออกไปหากินข้าวข้างนอกที่อยู่แถวๆระแวกนี้เอา</p><p>เราเลือกร้านข้างทาง แบบที่เราขับผ่านและรู้สึกน่าจะกินได้ แล้วก็ได้ร้านที่อยู่ตรงข้ามกับ seven มา ไม่มีคนเลย มีแค่เราโต๊ะเดียว แต่อาหารถือว่าประทับใจพอสมควรเลย อาจเป็นเพราะว่าเราคาดหวังน้อยด้วยมั้ง กินเสร็จก็ตระเวณซื้อเครื่องดื่มกลับไปกินที่บ้านกัน</p><p>และแล้วช่วงเวลาของกลุ่มเราก็มาถึง ช่วงเวลาค่ำ เราเริ่มต้นคืนนี้ด้วยการเล่นเกมส์กัน ชื่อเกมส์ Do or Drink โดยมีบาร์เทนเดอร์หนุ่มสองคนเป็นคนชงเหล้าให้เพื่อนๆ ได้แก่ ท่านประธาน (เบส) และที่ปรึกษาอาวุโส (ปอนด์) เกมส์สนุกเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ จนกระทั่งงงงงงงง ผ่านไปเพียงแค่ 1 ชั่วโมงเท่านั้น</p><p>บัวหายไปฟุบโซฟาาาา……แจนนน..นน..นนนเข้าไปห้องนอนกอแล้วล็อกห้อง</p><blockquote>“เอ๊ะ ทำไมเรามาอยู่บนเตียง”</blockquote><p>เราหันไปมองนาฬิกา นี่มันตีห้าแล้วนี่หน่า ทำไมเรานอนคนเดียว เรามาที่นี่ได้ยังไง เราเล่นเกมส์กับเพื่อนอยู่ไม่ใช่หรอ มันกำลังสนุกมากๆไม่ใช่หรอ ทำไมเราเลิกเล่น เกิดอะไรขึ้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน</p><p>ภาพจำสุดท้าย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเดินขึ้นบันไดมาที่ห้องนอนได้ยังไง ตื่นเช้ามาด้วยความรู้สึกเสียดาย ดูสตอรี่ของเพื่อนก็พบว่า เพื่อนผู้ชายมาเล่นน้ำสระกันต่อจนถึงตี 4 แต่เพื่อนผู้หญิงเรานั้นหายไปตั้งแต่ 5 ทุ่มจ้า ทำลายสถิติมากๆ ทำไมเราไปไวอย่างงี้ จบค่ำคืนวันที่ 2 แบบเฟลๆ T^T</p><h3>Day 3: 05/04/2564</h3><p>เช้าวันที่ 3 จากที่เฟลจากเมื่อคืนแล้ว ทำให้พวกเราทุกคนได้บทเรียนกันพอสมควร เราจะทำยังไงให้เพื่อนๆอยู่กับเราให้นานที่สุดและสนุกด้วย เมื่อวานเราเร่งกันเกินไปเพราะอยากให้เมากัน แต่สุดท้ายคือ limit ของแต่ละคนไม่เท่ากัน เลยทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้น คืนนี้เลยตกลงกันว่าจะไม่เร่ง กินเบาๆ นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ</p><p>หลังจากที่ทุกคนอาบน้ำ แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เราก็มานั่ง replan กันใหม่ เพราะว่าเราออกจากที่พักช้าทำให้แผนที่วางไว้เคลื่อน ถ้าเราจะไปดูพระอาทิตย์ตกที่แหลมพรหมเทพได้ทัน เราจะต้องกินข้าวกันเร็วหน่อยประมาณ 4 โมง 5 โมง</p><p>ระหว่างนี้เราเลยตัดสินใจไปหาคาเฟ่ต์นั่งกัน และก็ได้ร้านชื่อ Three Monkeys Restaurant แต่ด้วยความหิว เพราะยังไม่ได้กินข้าวเที่ยง ก็เลยทำให้พวกเราหน้ามืดตามัว สั่งอาหารกันมาเต็ม ส่งผลให้เราเกือบจะต้องเปลี่ยนแผน ละทิ้งการดูพระอาทิตย์ตกที่แหลมพรหมเทพไป เพราะเราอิ่มกันแล้วถ้าจะไปกินซีฟู๊ตที่ร้านแถวหาดราไวต่อเลยจะไม่ไหว แต่สุดท้ายเราก็เลือกที่จะไม่ทิ้งการดูพระอาทิตย์ตก เราตัดสินใจไปกินซีฟู๊ตกันต่อเลยแบบจุกๆ แต่กินได้แฮะ แถมอิ่มใจด้วย (เจอณเดชน์ หล่อมากกกกกกกกกกก)</p><p>หลังจากกินซีฟู๊ตกันแบบเต็มที่แล้ว เราก็ไปที่แหลมพรหมเทพกัน คนเยอะมากกกๆๆ แต่เกินคาดแฮะ มันสวยมากกกกกก บรรยากาศมันดีมากๆ ถึงเราจะไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ตกลงริมขอบทะเลก็เถอะ แต่มันสวยจริงๆ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tHJDfU_2FrwTMnYdqM0sTA.png" /></figure><p>หลังจากที่เราเก็บความประทับใจกันไปแล้ว เราก็ไปต่อร้านเหล้าที่ติดชายหาดกัน เป็นร้านแบบ open air คนไม่เยอะ เรากินกันนิดเดียวเอาบรรยากาศ แล้วก็มาต่อกันที่บ้านเหมือนเดิม</p><p>คืนนี้จากที่เราได้บทเรียนกันไป เราเลยไม่เริ่มที่เกมส์แล้ว เราเริ่มด้วยการพูดคุยกัน กอเล่าถึง package ของน้ำตาลยี่ห้อนึง แล้วก็คุยกันว่ามันมีความสำคัญมั้ย ที่จะต้องลงทุนกับการออกแบบผลิตภัณฑ์ให้ดีๆ ก็ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันไป เพราะกลุ่มเรามีเบสรัชที่ทำงานด้าน creative งานโฆษณาอยู่แล้ว ก็เลยได้ความรู้เยอะเหมือนกัน แถมเราก็เพิ่งรู้จากบัวด้วยว่าน้ำตาลแต่ละยี่ห้อ เอามาอบขนมได้ไม่เหมือนกันด้วย มีเพื่อนต่างอาชีพก็ดีเหมือนกันแฮะ ดูโลกเรากว้างขึ้นเยอะเลย</p><p>บทสนทนาถูกต่อไปเรื่อยๆ จนเราเปลี่ยนมาเล่นเกมส์ Category กัน ต่อด้วยเกมส์นับเลขแล้วนั่งลงของ Running man, เกมส์ปลาโลมา แล้วสุดท้ายเป็นเกมส์ที่เราได้ inspiration มาจากเพลง เปรตป่ะ ของ TangBadVoice</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FAIabNCEZqes%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DAIabNCEZqes&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FAIabNCEZqes%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/b46770cc955f95944cbeda9382a98d04/href">https://medium.com/media/b46770cc955f95944cbeda9382a98d04/href</a></iframe><blockquote>เจอเปรตเหรอ<br>ไม่ใช่ เจอต้นตะเฆียน (โอ้โห)<br>เดี๋ยวก่อนนะ ตะเฆียนนี่ที่เวลากล้ามเนื้อมันล๊อกปะ</blockquote><blockquote>ฮะ นั่นมันตะคริว<br>อ๋อ ตะคริวคือที่มันยืนต่อแถวกันเป็นระเบียบ<br>นั่นมันรอคิว</blockquote><blockquote>อ๋อ เวลาที่พวกต้นไม้มันสังเคราะห์แสง<br>นั่นคลอโรฟิลล์</blockquote><p>เราต้องคอยนึกคำถามที่จะทำให้คำตอบที่เพื่อนจะตอบมีคำที่ลงท้ายที่สระเดียวกัน เกมส์มันดีมากอะ รู้สึกค้นพบเลย มันตลก หัวเราะกันระนาว 55555555555</p><p>เราเล่นกันไปเรื่อยๆจนในที่สุดแจน จรรยาขานอน ก็ไปนอนก่อนเพื่อน (โปรดเห็นใจ ตับเพื่อนไม่แข็งแรง) พร้อมบอกว่าถ้าจะลงน้ำให้ปลุกเค้าด้วยนะ (สุดท้ายปลุกก็ไม่ตื่นเหมือนเดิม)</p><p>คนที่เหลือเลยออกไปนั่งข้างนอกข้างสระกัน บางคนเล่นน้ำ บางคนอยู่ข้างบน บางคนหลับ (บัว) และแน่นอนว่าคงหนีไม่พ้นการพูดคุย ทุกครั้งที่เจอกันก็จะมีหัวข้อใหม่ๆมาให้คุยกันเสมอ เราเริ่มจากให้ตอบคำถามว่าคนในกลุ่มแต่ละคนมีความสำคัญอย่างไรในกลุ่ม และจบที่ปอนด์พูดขึ้นมาว่า คำถามที่ยากกว่าที่ให้ตอบว่าคนอื่นสำคัญอย่างไร คือการที่ให้เราตอบว่า</p><blockquote>เราสำคัญอย่างไรในกลุ่ม ทำไมในกลุ่มนี้ต้องมีเรา?</blockquote><p>เป็นคำถามที่ไม่เคยนึกถึงเลยแฮะ ตอบยากด้วย แต่ก็ทำให้เรากลับมาคิดเหมือนกันนะว่า ในขณะที่เรารู้สึกอยู่ในกลุ่มนี้แล้วเราสบายใจ เราหวังอะไรหลายๆอย่างจากความสัมพันธ์นี้ แล้วเราหละเคยให้อะไรคืนกับเพื่อนกลุ่มนี้รึยัง</p><p>จบทริปนี้ด้วยค่ำคืนสุดท้าย เพราะวันต่อไปพวกเราก็แยกย้ายกันกลับบ้านแล้ว บทสรุปของทริปนี้ สิ่งที่เราได้เรียนรู้เลยก็คือ อย่างที่ใครๆก็บอกกันไว้ การสร้างความสัมพันธ์มันไม่ยากหรอก แต่การที่จะรักษาความสัมพันธ์นั้นมันยากกว่า แต่เราก็ต้องมีความรู้สึกนั้นด้วยนะ</p><blockquote>“..ความรู้สึกที่อยากจะรักษาไว้..”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vk44hnaURoA2J0EFBF-E6w.png" /><figcaption>โต๊ะกิจกรรม (ปอนด์ถ่าย)</figcaption></figure><p><strong>เพิ่มเติมบทเรียนที่ได้จากทริปนี้</strong></p><ol><li>ทริปหน้าต้องมีทำ Sheet Excel คำนวนเหล้า มิกซ์เซอร์ น้ำแข็ง</li><li>จองที่พักต้องดู Google Street ดีๆด้วย</li><li>ใช้เวลาให้คุ้มทุกวินาที อย่าให้มีความรู้สึกว่าเสียดายที่ไม่ได้ทำ เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่าจะมีโอกาสได้เจอกันแบบนี้อีกบ่อยแค่ไหน</li></ol><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e16ed39303e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“I think i’m falling for you, again”]]></title>
            <link>https://arunkamon.medium.com/i-think-im-falling-for-you-again-10e34b06cde5?source=rss-f3c52f8eb131------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/10e34b06cde5</guid>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <category><![CDATA[friendship]]></category>
            <category><![CDATA[japan]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Arunkamon Thammakote]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 27 Mar 2019 12:42:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-29T06:21:06.850Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>อาทิตย์ที่ผ่านมาได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นกับเพื่อนสมัยมัธยมต้นมาแหละ เลยอยากจะมาบันทึกความทรงจำเก็บไว้ซะหน่อย ขอเตือนไว้ก่อนนะ ว่ายาวมากกกกกกก ใครตัดสินใจอ่านแล้วก็อดทนอ่านต่อให้จบหน่อยนะ 55555</blockquote><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FieIRzixLvsE%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DieIRzixLvsE&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FieIRzixLvsE%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/7c0dcfad6e90ff130cea4039ef7c0256/href">https://medium.com/media/7c0dcfad6e90ff130cea4039ef7c0256/href</a></iframe><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aZl90Ppkj79JzgbWiqz6zQ.jpeg" /></figure><p>“Before We Go”</p><p>ทริปนี้เป็นทริปที่พวกเราวางแผนกันไว้ล่วงหน้านานพอสมควร คุยกันตั้งแต่ต้นปีที่แล้วปี 2018 พูดออกแนวทีเล่นทีจริง ว่าอยากไปญี่ปุ่นด้วยกันจัง ถ้าได้ไปหลายๆคนคงจะสนุกมากๆเลยเนอะ</p><p>เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งปลายปีประมาณเดือนตุลาคม ไอ้เราก็รู้สึกว่าอยากไปมากๆ อยากให้ทริปมันเกิดขึ้นได้จริงๆ ก็เลยประกาศบอกเพื่อนในไลน์กรุ๊ปชื่อกรุ๊ป “มักเลาะ” (เป็นภาษาอีสานแปลว่าชอบเที่ยว 555) ว่าใครสนใจจะไปญี่ปุ่นด้วยกันปีหน้า (ปี 2019) ให้โพสรูปพาสปอร์ตลงในอัลบั้มไว้นะ เผื่อมีตั๋วถูกๆมาจะได้จองได้เลย หลังจากวันนั้นก็ได้เพื่อนร่วมทริปมาทั้งหมด 8 คนด้วยกัน และในวันที่ 9 กันยายน 2018 พวกเราก็ได้ตั๋วขาไปญี่ปุ่นไปลงนาโกย่าในราคา 3,799 บาท เราตัดสินใจจองแค่ตั๋วขาไปขาเดียว และไม่สนด้วยว่าเราจะไปที่ไหนกัน ขอแค่จองไว้ก่อนด้วยจ้า ตอนนั้นถึงแม้จะจองแล้วทริปเราก็ยังดูไม่แน่นอนอยู่ดีนะ เพราะสมาชิกบางคนก็พร้อมจะทิ้งตั๋วได้ทุกเมื่อ หากตรงกับ event สำคัญ อันนี้ต้องขอย้อนมาแนะนำสมาชิก 8 คนของเราก่อนว่าเป็นใครบ้าง</p><ol><li>อู๋ — นักปลูกเมล่อน (เงินเยอะ ป๋า เที่ยวบ่อย พร้อมเทได้ทุกเมื่อ)</li><li>เอินเอง หรือคนที่เขียนโพสนี้ (ไม่ทิ้งตั๋วแน่นอน เสียดายเงินจ้า)</li><li>กอ — ทันตแพทย์หนุ่ม (ไม่ทิ้งตั๋วแน่นอน เพราะเสียดายเงินเหมือนกันจ้า)</li><li>ปอนด์ — ผู้สนับสนุนหลักของ 48 Group (เดาทางไม่ได้ จับอารมณ์ไม่ถูก พร้อมทิ้งตั๋วได้ทุกเมื่อหากน้องๆมี Event ตรงกับวันที่ไปเที่ยว)</li><li>เบส (รัช) — หนุ่มครีเอทีฟ ไดเรคเตอร์ผู้ฝีมือเก่งกาจ (ไม่ทิ้งตั๋วแน่นอน อันนี้ก็ไม่เคยเทเพื่อนหากไม่ Accident จริงๆ)</li><li>บัว -เจ้าของร้านบ้านเบเกอรี่ ร้านขนมปังที่อร่อยมากกกกกกกกกกๆๆๆๆ ขายส่งทั่วอีสานเลยจ้า (ไม่ทิ้งตั๋วแน่นอน เพราะรักเพื่อนมาก ชอบไปเที่ยวกับเพื่อน)</li><li>เบส (มนุษ) — ดีไซน์เนอร์หนุ่มไฟแรง (ไม่ทิ้งตั๋วแน่นอน เพราะไม่เคยเทเพื่อน ถึงแม้บางครั้งเหมือนจะไม่ตอบรับไลน์กลุ่ม แต่ทุกครั้งที่นัดเจอกันก็จะโผล่มาเจอเพื่อนเสมอ)</li><li>แจน — นักวิชาการเกษตร ผู้เป็นข้าราชการรุ่นใหม่ (ไม่ทิ้งตั๋วแน่นอน เพราะเสียดายเงินจ้า แต่มีสิทธิ์ไม่ได้ไปถ้าทางหัวหน้าไม่อนุมัติ แต่ส่วนมากชอบหนีไปได้เหมือนเดิม)</li></ol><p>จากที่แนะนำด้านบนไป จะทำให้เรามีสมาชิกที่แน่นอนทั้งหมด 5 คน ไอ้เราก็อยากให้เพื่อนไปด้วยกันครบ 8 คนจริงๆ เลยนัดกันประชุมกันในอาทิตย์ถัดไปเลยว่าเราจะไปเที่ยวที่ไหนกันบ้าง โดยมี 2 choice ด้วยกัน คือ</p><ol><li>ไปเที่ยวฝั่งนาโกย่าแล้วต่อไปฝั่งโตเกียว</li><li>เที่ยวฝั่งนาโกย่าแล้วต่อไปฝั่งโอซาก้า</li></ol><p>ผลคือเราเลือก Choice 2 เลือกฝั่งโอซาก้า เพราะเบส ดีไซน์เนอร์หนุ่มไฟแรงต้องการจะไปเกาะแห่งศิลปะ ซึ่งมันอยู่ทางโซนนั้นพอดี พอเราได้ที่เที่ยวแล้ว วิธีการที่จะทำให้เพื่อนไม่เทได้ดีที่สุดคือการรีบให้เพื่อนจ่ายเงินเยอะขึ้นๆ เยอะขึ้นเรื่อยๆ ให้รู้สึกว่าทิ้งไปก็เสียดาย พอสิ้นเดือนกันยายนห่างจากวันที่ซื้อตั๋วขาไปไม่นาน เราก็จองที่พักนาโกย่ากันเลยจ้า ทั้งๆที่ยังไม่ได้ตั๋วขากลับเลยนะ แต่ก็จองและจ่ายตังค์ไปก่อน จากนั้นสิ้นเดือนตุลาคมก็จองตั๋วขากลับจากโอซาก้ามาประเทศไทยได้ แล้วสิ้นเดือนถัดๆไปในแต่ละเดือนก็จะจ่ายค่าที่พักของแต่ละเมืองที่เราแพลนจะไปเที่ยวกัน ไหนใครจะทิ้งตั๋วตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วนะ อิอิ จนถึงเวลาที่จะไปเที่ยวคือวันที่ 16–23 มีนาคม ก็เป็นอันเริ่มทริป ซึ่งสิ่งที่ต้องเตรียมก่อนไปเที่ยวก็มีแต่ค่า Pocket Money ที่ติดตัวกันไปแล้ว</p><p>ลืมบอกไปทริปนี้เราแบ่งกันเป็น Host ของแต่ละวันด้วย เพื่อให้ Host ของวันนั้นๆเป็นคนวางแผนว่าจะไปเที่ยวที่ไหน และนำเพื่อนเที่ยวในวันนั้น มาเริ่มที่วันแรกกันเลย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lEpSZiuHPxEJHbSa95zO5g.jpeg" /></figure><p>“DAY 1 : NAGOYA”</p><p>วันแรกเราถึงสนามบินนาโกย่ากันประมาณ 9 โมงเช้า กว่าจะล้างหน้าแปรงฟัน ออกจากสนามบินแล้วเข้ามาในตัวเมืองก็เกือบเที่ยงแล้ว เราเริ่มกันที่ไปฝากกระเป๋าที่สถานีนาโกย่ากันก่อน ค่าฝากกระเป๋าตกคนละ 800 เยนได้ พอฝากกระเป๋าเสร็จก็ไปหาอะไรกินกัน ตอนนี้แบ่งออกไปสองกรุ๊ปแยกไปกินคนละร้านเพราะคิวเยอะ และดูเหมือนว่าถ้าจะต้องรอให้ครบ 8 คนก็จะนานกว่าจะได้กิน ส่วนตัวเราไปกินร้านกุ้งยักษ์ เป็นร้านที่กุ้งตัวใหญ่และยาวมากกกกกกก ตอนแรกคิดว่าเค้าต้อง make เอามีแต่แป้งแน่ๆ แล้วเอาเนื้อมาต่อๆกัน แต่มันไม่ใช่นะมันคือเนื้อเลยจ้าาา เป็นตัวกุ้งจริงๆ ยาวถึง 35 ซม. หรือ 1 ไม้บรรทัดนิดๆเลย กินไม่หมดด้วยตอนนั้น สั่งกันมาเยอะเกินไม่คิดว่ามันจะใหญ่ขนาดนี้</p><p>หลังจากกินข้าวเสร็จก็พากันไปนั่งร้านคาเฟ่ต์ ที่จริงแพลนที่วางไว้คือต้องไปเล่นรถไฟเหาะแต่เพราะมีเพื่อนสองคนที่ป่วย อาการไม่ค่อยดี คือบัวและปอนด์ เลยยกเลิกแผนนี้ไป พอเสร็จก็กลับที่พักไปเก็บของกัน ระหว่างที่นั่งพักก็เอาบอร์ดเกมส์ชื่อเกมส์ “อวาลอน” มาเล่น เกมส์นี้เป็นเกมส์อารมณ์แบบบลัฟกัน เกมส์เล่นง่ายๆเลยคือจะแบ่งเป็นกลุ่มคนดี กับกลุ่มคนเลว แต่ทุกคนต้องเนียนว่าตัวเองเป็นคนดี โดยเกมส์จะให้เราออกไปทำภารกิจให้สำเร็จ คนที่เป็นคนเลวก็ต้องทำให้ภารกิจนั้นล้มเหลวไรงี้ ถ้าภารกิจ Success ก่อน 3 ครั้ง คนดีก็ชนะ ถ้าภารกิจ Fail ก่อน 3 ครั้ง คนเลวก็ชนะ เกมส์นี้นี่ถือว่าเหมาะกับกลุ่มเพื่อนเรามากๆ เพราะแต่ละคนนี่เทคนิคการคิด การวิเคราะห์ การพูดนี่แพรวพราวกันทั้งนั้น แพรวพราวจนรู้สึกว่าไว้ใจใครไม่ได้เลย แม้กระทั่งคนนั้นอยู่ทีมเดียวกันกับเรานะ 55555</p><p>พอเล่นได้ซักพัก พวกเราก็ตรงดิ่งไปกินข้าวเย็นกัน ซึ่งมานาโกย่าทั้งทีก็ต้องกินของดีเมืองนาโกย่า นั่นก็คือ “ไก่ทอดนาโกย่า” ที่ร้าน YAMA CHAN ร้านดังของที่นี่ รสชาติของไก่ก็เค็มพอสมควรเลยหละ แต่โดยส่วนตัวกินเค็มกับชอบของทอดอยู่แล้ว เลยรู้สึกว่าอร่อยใช้ได้เลย พอเวลาได้กินกับเบียร์เย็นๆนะ ยิ่งฟินไปอีกกกก</p><p>แล้วเวลาก็ล่วงเลยไปจนกระทั่งถึงจุดพีคของคืนนี้ เมื่อเวลาที่ต้องเช็คบิลมาถึง เพื่อนเราคนนึงก็เรียกพนักงานแล้วบอก “Bill, Please” แล้วพนักงานก็ถามกลับมาว่า “How many?” ตอนนั้นทุกคนก็คิดแล้วหละว่าถาม How many แบบนี้ต้องคิดว่าสั่งเบียร์แน่เลย อู๋-นักปลูกเมล่อนดีกรีนักเรียนอังกฤษเลยพูดย้ำหลายรอบมากว่า “No more beer” แล้วพนักงานก็ตอบ OK ด้วยนะ แต่ยังไม่เดินไปนะจ๊ะ พวกเราก็เลยย้ำอีกว่า “Bill” แต่พนักงานก็ถามอยู่นั่นว่า “How many” สุดท้ายเราก็ใสๆ คิดในใจ เอ้ หรือว่าเค้าจะถามจำนวนคนไป เพื่อเอาไปเก็บ Tax แบบต่อคนไรป่าววะ เลยตัดจบตอบไปว่า “Eight” หายนะเลยมาเยือนเลยจ้าาาาาา เมื่อพนักงานเอาเบียร์แก้วใหญ่ยกมาให้อีกคนละแก้ว เป็น 8 แก้ว แล้วคือโมเม้นตอนนั้นคือฮากันมากกก กินไม่ไหวแล้ววววววว นั่งขำกันตั้งนาน แต่ถือเป็นโม้เม้นที่ดีมากๆเลย นี่แหละคือเป้าหมายของการมาเที่ยว สุดท้ายเลยต้องใช้ google translate แปลเป็นภาษาญี่ปุ่นแล้วเอาให้พนักงานดู เป็นอันเสร็จสิ้นได้กลับที่ัพักได้จ้า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/460/1*XdVzOdrEQEWDUWXLsVLruw.jpeg" /><figcaption>－196℃ Strong Zero — Double Lemon</figcaption></figure><p>ระหว่างทางกลับที่พักพวกเราก็แวะซื้อเครื่องดื่มกันอีกคนละกระป๋อง **ขอแนะนำสำหรับคนที่ไปญี่ปุ่นเลยนะว่า ถ้าอยากประหยัดจ่ายเงินน้อย กินน้อย แต่สนุกชัวร์ให้ซื้อ “－196℃ Strong Zero — Double Lemon” ป๋องเดียวเอาเรื่องเลย กินง่าย สนุกไว ต้องขอบคุณเบส (รัช) หนุ่มครีเอทีฟที่แนะนำมาอีกที</p><p>พอถึงที่พักพวกเราก็เล่นบอร์ดเกมส์กันต่ออีกนิดหน่อย แล้วก็แยกย้ายนอนกันจ้า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*foQ3tOYB2IyFK7qRM-xQ9w.jpeg" /></figure><p>“DAY 2 : GERO”</p><p>ตื่นเช้าวันที่สองเราออกเดินทางมาที่เมืองเกะโระกัน เมืองนี้ได้ขึ้นชื่อว่ามีออนเซ็นที่ดีที่สุดติด 1 ใน 3 ของญี่ปุ่นเลยนะ อารมณ์แบบแช่ปุ๊บ ขึ้นมาผิวลื่นปั๊บแบบนั้นเลย (แอบเว่อร์เล็กน้อย) วันนี้ที่พีคสุดคือเราได้ปล่อยตัว ปล่อยใจไปกับออนเซ็นอย่างแท้จริง ปล่อยตัวหมายถึงแก๊งผู้ชายก็ต้องเปิดเผยตัวตนกันแบบหมดเปลือก ส่วนแก๊งผู้หญิงก็ต้องเปิดเผยหมดเปลือกเหมือนกันจ้า ตอนแรกแอบคิดในใจแจนแม่งได้กำไรหวะ (คือแอบบอกก่อนว่าแจนเป็นทอม) แต่ที่ไหนได้คนที่ช็อคที่สุด เขิลสุด กลับเป็นแจน-นักวิชาการเกษตรคนนี้จ้า ช็อคตั้งแต่เดินเข้าห้องออนเซ็นแล้ว เพราะได้เห็นสาหร่ายญี่ปุ่นแบบเต็มตาเป็นครั้งแรก แถมยังไม่ได้ตั้งตัวอีก กว่าจะทำใจยอมถอดเสื้อผ้าไปลงออนเซ็นกับเพื่อนได้ ก็เลยนานเอาเรื่องเหมือนกัน วันนี้ทำให้มิตรภาพที่เคยเน้นแฟ้น เพิ่มขึ้นมาอีกเท่าตัวเลย รู้สึกว่าสนิทกันแบบที่เรียกว่าสนิทกันจริงๆเลยแหละ 5555</p><p>ลืมเล่าไป ช่วงตอนเย็นก่อนที่เราจะมาแช่ออนเซ็นกันเราก็มาเดินเล่นแถวเมืองกันด้วย วันนั้นหนาวมากๆ ฝนตกปรอยๆอีก แต่ก็ยังดีที่เราเจอเนื้อปิ้งเสียบไม้ร้อนๆ ระหว่างทาง ซึ่งมันไม่ใช่เนื้อธรรมดานะจ๊ะ แต่เป็นเนื้อฮิดะเนื้อเทพในตำนาน ที่เมื่อทุกคนได้สัมผัสจะได้รับรู้ถึงประสบการณ์ของคำว่า “เนื้อละลายในปาก~” มันเป็นยังไง ด้วยอิทธิฤทธิ์ของเนื้อฮิดะเสียบไม้นี้ด้วยแหละ ที่ทำให้มื้อเย็นของเราก็เป็นปิ้งย่างเนื้อฮิดะเช่นกัน อ้าวกินมันเข้าไป กินจนน้องวัวต้องร้องขอชีวิต สงสารน้อง T^T แต่น้องอร่อย</p><p>พอกินข้าวเย็นเสร็จก็กลับมาที่พักมาแช่ออนเซ็น ซึ่งเป็นบ่อแบบ Outdoor ฟินมากๆ ดีมากๆ พอร่างกายได้ผ่อนคลายแล้ว ทุกคนก็รวมตัวกันเพื่อมานั่งเม้ามอย จิบเบียร์ แล้วก็เล่นเกมส์กันต่อ โดยเกมส์ที่เราเล่นชื่อเกมส์ “Good Cop, Bad Cop” อารมณ์แบบแบ่งเป็นสองฝ่าย แล้วต้องหาหัวหน้าของฝ่ายนั้นให้ได้ ทีมไหนกำจัดหัวหน้าอีกฝ่ายได้ก่อนชนะ ลุ้นมากๆ สนุกมากๆเป็นอีกเกมส์ที่แนะนำ แต่พอเล่นได้ซักพักก็รู้สึกว่ามันเริ่มจะดึกมากแล้ว แล้วทุกคนก็ยังดูปกติดี เราเลยต้องเปลี่ยนเกมส์เพื่อให้ทุกอย่างมันรันเร็วขึ้น ซึ่งเกมส์ที่ใช้สำหรับปราบเซียนในการดื่มได้ดีที่สุดก็คือ “เกมส์โดราเอมอน”</p><p>เกมส์นี้สามารถ Adapt ให้เข้ากับแต่ละกลุ่มเพื่อนได้เลย ว่าเพื่อนเราเหมาะกับแบบไหน ซึ่งกลุ่มเราไม่ชอบเล่นพวก mini game ใน game นี้ เลยจะถูกเปลี่ยนให้เกี่ยวกับดื่มมากกว่า เกมส์นี้เริ่มมาพังตรงที่ไพ่ Jack ที่คนที่ได้จะสามารถลิงค์กับเพื่อนได้ พูดง่ายๆคือร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน เพื่อนโดนอะไร เราโดนด้วย กับไพ่ Queen ที่จะเป็นไพ่ที่เพื่อนห้ามพูดด้วย ถ้าพูดด้วยคือต้องกินนะจ๊ะ บวกกับไพ่ที่เป็น Hightlight ที่สุดเลยคือไพ่ King ที่เมื่อใครได้ไพ่นี้สามารถผสมเครื่องดื่มอะไรก็ได้ พอคนที่ได้ King ใบสุดท้ายจะต้องเป็นคนกินเครื่องดื่มแก้วนั้น หายนะเลยมาเกิดจ้าาาา เพราะว่าตอนเราไปกินข้าวเย็นกัน เราได้สาเกขวดเล็กมาสามขวด มันเลยกลายเป็นส่วนผสมหลักในแก้วนั้นด้วย สาเก + เบียร์ + นม อิทธิฤทธิ์ของมันทำให้เพื่อนเบส (มนุษ) หนุ่มดีไซน์เนอร์ไฟแรง พังไม่เป็นท่า ต้องใช้เพื่อนราว 3–4 คนในการแบกกลับห้อง เป็นโมเม้นที่ไม่ค่อยเห็นเหมือนกัน ซึ่งตัวผู้เขียนโพสนี้เองก็ไม่เห็นสถานการณ์ตอนนั้นเช่นกัน เพราะได้วาปไปแล้ว จำอะไรไม่ได้เลยจ้า ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่จำได้คือ แจน — นักวิชาการเกษตรปวดท้องหนักมากต้องกินยา แล้วก็นอน แล้วความทรงจำหลังจากนั้นก็เลือนลาง ตื่นมาอีกทีคือแจนปลุกให้ไปแช่ออนเซ็นยามเช้า พร้อมบัวเปิดคลิปของเบส (มนุษ) ให้ดู จบวันของเกะโระ…..</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HXN6_sZDWbP_UMTGTcOIwQ.jpeg" /></figure><p>“DAY 3 : TAKAYAMA”</p><p>เริ่มเช้าของวันที่ 3 วันนี้เราต้องเดินทางไปที่เมืองทาคายาม่ากัน เป็นเมืองเล็กๆ ที่ถูกขนานนามว่าเป็น “little kyoto” เมืองนี้มีจุดเด่นที่มีโรงบ่มสาเก กับเนื้อฮิดะขั้นเทพ</p><p>เราเริ่มเช้าของวันนี้กันแบบทุลักทะเลหน่อยๆ เนื่องจากเมื่อคืนโดราเอมอนทำพิษพวกเราพอสมควร ทำพิษถึงขนาดที่ปอนด์-ผู้สนับสนุนหลักของ 48 Group ผู้ซึ่งเพื่อนๆไม่เคยเห็นปอนด์เมาซักครั้ง ล้มไม่เป็นท่า ถึงขนาดทิ้งกระเป๋าตัวเอง ไม่แบก ไม่ถือ เดินตัวเปล่ากันเลยทีเดียว เช่นกันกับเบส(มนุษ)ที่สภาพไม่ต่างกันเลย</p><p>พอเราเดินทางถึงตัวเมืองทาคายาม่า พวกเราก็รีบตรงดิ่งไปที่ที่พักทันที ให้เพื่อนเบส(มนุษ) และเพื่อนปอนด์ได้พักซักหน่อย สงสารเพื่อนจริงๆ คิดแล้วก็ขำ 5555 พอพักได้ซักแปบ พวกเราก็ออกมาหาอะไรกินกันเป็นมื้อเที่ยง มื้อนี้เรากินราเมนกัน รสชาติปกติไม่ได้ว้าวอะไรมาก แต่ที่ญี่ปุ่นนี่อาหารให้เยอะทุกอย่างจริงๆ เยอะเกินไปอะ เยอะเกินนนนนนน พอกินเสร็จพวกเราก็ไปเดินเล่น ถ่ายรูปกันที่สะพาน Nakabashi สะพานสีแดง ที่เป็นเอกลักษณ์ของเมืองนี้ ต่อด้วยไปเดินที่ถนน Sannomachi ซึ่งเป็นย่านเมืองเก่าของทาคายาม่า จะมีร้านพวกของกิน ของขาย เต็มไปหมด มีเนื้อปิ้ง ซูชิเนื้อ ซึ่งคนเขียนไม่ได้ลองกินเลย แต่เห็นอู๋-นักปลูกเมล่อนกินแล้วดูท่าท่างฟินมาก น่าจะอร่อยจริงๆ นอกจากมีพวกเนื้อแล้วนะยังมีโรงบ่มสาเกด้วย จ่ายแค่ 300 เยน เราสามารถชิมสาเกหลายๆแบบได้หมดเลย ตั้งแต่ขวดถูกๆยันขวดแพงๆ แต่บังเอิญว่าเมื่อคืนเราหนักกันไปหน่อย เราเลยชิมสาเกกันไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวถึงขั้นที่เบส (มนุษ) หนุ่มดีไซน์เนอร์ไฟแรง ไม่สามารถฟังคำว่า “สาเก” ได้ แค่เพื่อนจะพูด ยังห้ามไม่ให้เพื่อนพูดคำนี้ออกมาเลย เลยอดชิมกันเลย เสียดายมากๆ</p><p>เราเดินเล่นกันไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายจากแผนที่เราต้องลองกินสาเกที่โรงบ่มสาเกกัน ก็ถูกแทนที่ด้วยการไปนั่งพักที่คาเฟ่ต์สไตล์อเมริกันที่สามารถสย.ได้ ถูกใจปอนด์-ผู้สนับสนุนหลักของ 48 Group เป็นอย่างมาก พวกเราสั่งน้ำผลไม้เย็น กาแฟ เค้ก มากินกันแบบใสๆ มีแต่อู๋-นักปลูกเมล่อน และแจน-นักวิชาการเกษตร ที่สั่งเบียร์ขวดเล็กมาจิบ (นี่มันสายสตรองที่แท้ทรู กลัวแล้ววววววว) เรานั่งพักกันนานพอสมควร พวกเราก็กลับมาที่ที่พักกัน เพื่ออาบน้ำแล้วไปแช่ออนเซ็นกัน ที่พักที่นี่มีออนเซ็นด้วยนะ อยู่บนดาดฟ้าแหละ วันที่สองของการไปแช่ออนเซ็นกันของแก๊งผู้หญิง ไม่มีคำว่าเหนียมอายอีกต่อไป ชิวมากกก ไม่เขินอะไรกันแล้วจ้า หลังจากอาบน้ำแช่ออนเซ็นกันเรียบร้อย พวกเราก็ตรงดิ่งไปหามื้อเย็นกิน ซึ่งแน่นอนต้องไปกินเนื้อฮิดะอีกแล้ว แต่ความซวยก็มาเยือน ร้านที่ตั้งใจจะไปกิน ดันปิดซะงั้น T^T อดกินจ้า เลยต้องหาร้านหน้างานเอา เราเดินกันไปเรื่อยๆ จนได้ร้านอารมณ์เหมือนบาร์มากกว่า แต่สั่งอาหารได้ เห็นร้านนี้มีเนื้อปิ้งใบไม้ ที่อู๋-นักปลูกเมล่อนอยากกินมาก เลยตัดสินใจนั่งร้านนี้กัน</p><p>กินเสร็จก็เดินผ่านซอยย่านที่มีร้านพวก Snack Bar เต็มไปหมด ไม่รู้ว่ามันคือร้านยังไงเหมือนกันนะ ฟังเพื่อนอธิบายก็ไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี มีร้านนึงมีผู้หญิงญี่ปุ่นออกมาส่งแขกด้วย เพื่อนแก๊งผู้ชายของเรา (ขอไม่ระบุนาม) เลยแยกไปลองเข้าร้านนี้ซะหน่อย ส่วนแก๊งที่เหลือก็เดินต่อหาร้านที่จะเข้าเหมือนกัน ตัวผู้เขียนพาเพื่อนที่เหลือไปเดินหาร้านชื่อ Red Hill Bar ซึ่งเป็นร้านบาร์ที่เคยมาครั้งก่อนแล้วได้รู้จักกับเพื่อนญี่ปุ่น เลยมีความทรงจำที่ดีกับร้านนั้น เลยอยากจะพาเพื่อนไปอีก เปิดหาใน Google Map ไม่เจอด้วยนะ ต้องอาศัยสกิลของเบส(รัช)-หนุ่มครีเอทีฟเป็นคนดูแผนที่ที่เคยปักหมุดไว้ แล้วเดินๆวนหากันเอง ซอยแถวนั้นก็มืดๆเงียบๆซะด้วย แต่ด้วยความสามารถของเพื่อนแล้ว เราก็เดินหาร้านนั้นจนเจอ แต่….ร้านปิดจ้า ปิดทุกวันจันทร์ ซึ่งเราไปวันจันทร์ จบเลยชีวิต เราเลยเดินหาร้านอื่นกันต่อ เราตัดสินใจไม่ได้ซักทีเพราะใจนึงก็ไม่กล้าจะเข้าไปด้วย จนกระทั่งระหว่างทางที่หาร้านเราก็พบกับแก๊งผู้ชายที่แยกออกไปกันอย่างบังเอิญ สรุปแก๊งค์นั้นก็ไม่ได้นั่งร้านนั้นเช่นกัน เพราะผู้หญิงญี่ปุ่นที่นั่นพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ เค้าเลยไม่อยากรับ เลยได้ออกจากร้านกันมาจ้า สุดท้ายเลยตัดสินใจกลับที่พักกัน ไปนั่งเม้ามอยกันซักพัก เป็นอันจบคืนของทาคายาม่า..</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XDh7ag4ZuB25OYE8dAPHqw.jpeg" /></figure><p>“DAY 4: KYOTO”</p><p>วันที่ 4 พวกเราต้องเดินทางลงมาที่เมืองเกียวโตกัน ซึ่งวันนี้เวลาที่ใช้เดินทางก็กินเวลาเกือบครึ่งวันแล้ว เพราะเราต้องนั่งย้อนจากทาคายาม่ากลับมานาโกย่า แล้วก็นั่งจากนาโกย่ากลับลงมาที่เกียวโต ทำให้เราถึงที่พักกันเกือบเที่ยง ดีที่ที่พักเราติดกับสถานี Kyoto Station เลยเดินไม่ไกลมาก วันนี้เบส(มนุษ) แยกไปเที่ยวคนเดียว เนื่องจากเพื่อนต้องการไปดูสนามเด็กเล่นที่มีความอาร์ตตามสไตล์ของเด็กศิลป์ พวกเราที่เหลือเลยเดินทางไปตัวเมืองอาราชิยาม่าซึ่งมีร้านค้า ร้านอาหารเต็มไปหมด มีวัด มีธรรมชาติต่างๆให้ชม แถมมีร้านกาแฟชื่อ “% Arabica Kyoto” ที่มีบาริสต้าหล่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก หล่อมากๆๆๆๆอีกด้วย คือคนต่อแถวเยอะมากกกก จนพวกเราต้องยอมแพ้ไป ได้แต่ยืนดูไกลๆ เศร้าใจจริงๆ ต่อกันด้วยไปเดินเล่นชมป่าไผ่สุดฮิตกัน แอบรู้สึกว่าป่าไผ่ไม่ค่อยว้าวเท่าไหร่ ดูไผ่มันห่างๆกันไม่เหมือนกับที่เห็นในรูป แต่ก็ได้บรรยากาศความเป็นญี่ปุ้น ญี่ปุ่นอยู่ ก็เลยพอให้อภัยได้</p><p>หลังจากเราเดินเล่นอยู่ย่านนี้ซักพัก พวกเราก็เดินทางกันต่อ ไปที่ Fushimi Inari หรือวัดเสาแดง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเมืองเกียวโต มาทั้งทีไม่มาที่นี่เหมือนไม่ถึง Kyoto นะ แต่มันผิดตรงที่พวกเราดันไปกันช้าพอไปถึงนั่นก็เริ่มค่ำแล้ว ภาพฝันที่จะถ่ายรูปคู่กับเสาแดงสีสดใสของพวกเราก็ต้องพังลง ถ่ายมาทีอย่างกับวิญญาณที่ติดอยู่กับเสา แล้วก็เสาไม่ได้สีแดงด้วยนะ สีส้มๆหม่นๆ เศร้าไปอีกกก แล้วทางที่เดินขึ้นเขาที่มีแต่เสาแดงนะ ช่วงที่พวกเราเดินคือมันมืดแล้ว บรรยากาศตอนนั้น ทั้งความเงียบ ความมืด สีของเสาสีแดงที่กลายเป็นสีส้มหม่นๆ มองหน้าใครก็ดูทึมๆดำๆ บรรยากาศคืออย่างกับเดินอยู่ในบ้านผีสิงเลยอะ น่ากลัวไปอีก 5555</p><p>ถึงเวลามื้อเย็นกันละ มื้อนี้เราแยกกินข้าวกัน กรุ๊ปนึงไปกินข้าวแกงกระหรี่และอีกกรุ๊ปไปกินราเมน คนเขียนเองเป็นกรุ๊ปที่ไปราเมน ร้านราเมนนี้อยู่ใกล้ๆกับสถานีเกียวโต เดินไม่ไกลมาก แต่คนต่อแถวเยอะมากกกก เรารอคิวกันนานพอสมควร แต่พอได้กินก็คุ้มกับที่รอคอย เพราะน้ำซุปอร่อยมากๆ อร่อยจริงๆ แต่ติดอย่างเดียวตรงที่ได้เยอะเกินอีกแล้ว ปกติคนเขียนเองเวลากินอะไรแบบนี้ จะต้องคีบเส้นใส่ช้อน ใส่หมูนิดหน่อย แล้วก็ตามด้วยน้ำซุป ต้องกินครบทุกองค์ประกอบ ทำให้เราอิ่มไวมากแล้วก็กินเส้นไม่หมด แอบรู้สึกว่าเสียมารยาทแต่ก็กินไม่หมดจริงๆ อยากจะขอโทษเจ้าของร้านจริงๆ แต่เพื่อนทุกคนกินหมดนะ แม้กระทั่งบัวผอมแห้งแรงน้อยที่สุด กินหมดทุกๆมื้อเลย ไม่ว่าจะได้เยอะขนาดไหน (เราก็ได้แต่แอบคิดในใจว่าเอาอาหารไปสะสมตรงไหนเนี่ย) พอกินเสร็จก็กลับไปเจอกันที่ที่พัก เก็บของ Check in เพราะเราถึงที่พักกันตอนเที่ยง ตอนนั้นยัง Check in ไม่ได้ ได้แต่ฝากกระเป๋าไว้ก่อน พอเก็บของเรียบร้อยแล้วพวกเราก็เรียกกันมาประชุมว่าคืนนี้เราจะเอายังไง จะออกไปกินข้างนอกต่อมั้ย หรือจะนอนพักเลย หรือจะกินที่ที่พัก เนื่องจากที่พักเราเป็นโฮสเทลมีบาร์อยู่ด้านล่างด้วย สุดท้ายผลออกมาคือกินที่ที่พัก แต่มีปอนด์ผู้ที่ไม่ชอบกินที่ที่พักอยากออกไปกินที่อื่น เลยมีอู๋ไปเป็นเพื่อน ทำให้สองคนนี้แยกไปกินข้างนอก พวกเราที่เหลือนั่งกินเบียร์ที่บาร์ข้างล่างของโฮสเทล พร้อมเล่นอวาลอนกัน จุดพีคของคืนนั้นคือมีผู้ชายต่างชาติสองคนจ้องมองผู้ชายกลุ่มเพื่อนเราสองคนใหญ่เลย สองคนนั้นก็คือเบส(มนุษ) กับกอ-ทันตแพทย์หนุ่ม ก็ได้แต่ยิ้มกรุ้มกริ่มกันไป (&gt;///&lt;)</p><p>เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งสองหนุ่มอู๋-นักปลูกเมล่อน และปอนด์-ผู้สนับสนุนหลัก 48 Group กลับมาถึงที่พัก อู๋เค้าไม่ได้กลับมาธรรมดานะ เค้ากลับมาพร้อมแก้มแดงๆทั้งสองข้าง น่าจะเริ่มไปนิดๆแล้วหละ พอสองคนนี้กลับมาก็ทำให้พวกเราครบองค์ประชุมกันอีกครั้ง และได้เริ่มเล่นอวาลอนกันอย่างจริงจัง เกมส์ครั้งนี้ถือเป็นเกมส์แห่งความพ่ายแพ้ของเพื่อนหลายคน แต่เป็นเกมส์แห่งชัยชนะของบัว เพราะบัวเล่นดีจริงๆ อยู่ทีมไหนชนะตลอด ทีมที่แพ้ส่วนมากก็เกิดจากความไม่ไว้ใจซึ่งกันและกัน และใช้อารมณ์ ความขุ่นเขืองกันที่มีอยู่นอกเกมส์มาตัดสินใจในเกมส์ด้วย ทั้งๆที่อยู่ทีมเดียวกันแท้ๆ 5555555 ส่วนบางคนบทจะเป็นคนดีจริงๆก็ไม่มีคนเชื่อ เนื่องจากนอกเกมส์ได้สร้างภาพลักษณ์ที่ไม่ใช่คนดีเอาไว้ เลยทำให้แพ้ไปเลย</p><p>นอกจากเกมส์จะทำให้พวกเราตื่นเต้นกันแล้วนั้น คืนนั้นก็มีอีก 2 เหตุการณ์สำคัญที่ทำให้ตัวผู้เขียนเอง ขนลุกซู่ๆ ใจหล่นไปที่ตาตุ่มกันเลยทีเดียว นั่นก็คือแจน-นักวิชาการเกษตร ทำเบียร์ของผู้เขียนซึ่งเหลือเต็มแก้ว หกใส่บอร์ดเกมส์จ้าาาาาาาาา น้ำตาจะไหล หกครั้งเดียวไม่พอ พอผ่านไปไม่นานปอนด์-ผู้สนับสนุนหลักของ 48 Group ก็ปัดแก้วเบียร์หกใส่อีกจ้าาาาาาาา น้ำตาไหลอีกแล้วววว นี่ขนาดกินกันไม่เยอะนะหนิ สติสตังค์ยังจะอยู่กันไม่ครบ เราก็เลยต้องแยกย้ายกันไปนอนเพื่อที่พรุ่งนี้เช้าจะได้มีแรงเดินทางไปที่เกาะ Naoshima กันต่อ ซึ่งเราต้องออกจากที่พักตั้งแต่ตี 5 ครึ่งกันเลยทีเดียว เพราะรถไฟรอบ 6โมงเช้า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c11KYMcz43OFLQenxhUCVQ.jpeg" /></figure><p>“DAY 5: NAOSHIMA”</p><p>เริ่มวันที่ 5 ของการมาที่ญี่ปุ่น พวกเราตื่นตั้งแต่เช้า ตัวผู้เขียนกับบัวที่นอนห้องเดียวกันตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตั้งแต่ตีสี่ครึ่ง เนื่องจากต้องใช้เวลาอาบน้ำเตรียมตัวกันนานพอสมควร จำได้ว่าคืนนั้นคือหลอนมาก ตื่นมาหลายรอบมาก เพราะพวกเรานอนกันตอนตีสอง แล้วคือต้องตื่นตอนตีสี่ครึ่ง ได้นอนจริงๆคือ 2 ชม.เอง อารมณ์กึ่งหลับกึ่งตื่น กลัวนอนเพลินแล้วจะตื่นไม่ทัน พอนาฬิกาปลุกก็เลยรีบลุกไปปิดแล้วก็ตรงดิ่งไปอาบน้ำเลย เราออกจากที่พักกันทันขึ้นรถไฟรอบ 6 โมงเช้า ไปลงที่ Shin-Osaka แล้วนั่งต่อจาก Shin-Osaka ไปลงที่เมือง OKAYAMA แล้วนั่งต่อจาก OKAYAMA ไป Uno Port เพื่อต่อเรือไปเกาะ NAOSHIMA กันจ้า เรือที่ใช้ข้ามเกาะเป็นเรือ Ferry ลำใหญ่มากๆ ออกแนวเหมือนตอนนั่งไปเกาะช้าง แต่ที่นั่งคือดีมากๆ มีดาดฟ้าเรือให้ขึ้นไปนั่งรับลม ชมวิว มองดูทะเลด้วย ดีไปอีก แต่ก็อยู่กันไม่ได้นานหรอกนะ เพราะมันหนาวเลยเกินนนนน ไอ้เราก็ไม่ได้เกิดในประเทศที่คุ้นเคยกับความหนาวซะด้วย จะไปนั่งตากลมเอาความหนาวเหมือนคนญี่ปุ่นคนอื่นๆก็ไม่สู้</p><p>หลังจากถึงเกาะ พวกเราก็แยกย้ายกันไปถ่ายรูปที่อยู่ใกล้ๆท่าเรือตรงนั้น เพื่อรอเวลาขึ้นรถบัสไปลงอีกท่าเรือนึงที่ใกล้กับที่พักของเรา ผู้เขียนเองเจ็บเท้ามากเพราะรองเท้ากัด เลยขอนั่งรอที่ท่าเรือ ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดความประทับใจกับเพื่อนทั้งสองคน นั่นก็คือ อู๋-นักปลูกเมล่อน และกอ-ทันตแพทย์ ผู้ซึ่งมานั่งรอเป็นเพื่อน แต่จะประทับใจอู๋สุดเพราะสังเกตมาหลายวันก่อนหน้านี้แล้วว่า อู๋จะคอยอยู่เป็นเพื่อนกับเพื่อนชนกลุ่มน้อยเสมอ ตั้งแต่วันเกียวโตที่กออยากกินแกงกระหรี่คนเดียว และปอนด์ผู้ซึ่งอยากออกไปดื่มข้างนอกในขณะที่เพื่อนคนอื่นไม่อยากไป อู๋ก็จะคอยไปกับเพื่อนกลุ่มนี้ (คนอื่นอย่าน้อยใจนะ นานๆทีจะมีเรื่องชมอู๋ ให้ชมหน่อย 555)</p><p>พอเรารอได้ซักพักรถบัสก็มาถึง เราขึ้นรถบัสเพื่อเอาของไปเก็บที่ที่พักกัน ที่พักเราเป็น Guest House บ้านหลังใหญ่เลย มีห้องครัวเล็กๆ ห้องน้ำ 1 ห้อง แล้วห้องนอนของพวกเราก็มีทั้งหมด 3 ห้องด้วยกัน ทั้งแบบฟูกญี่ปุ่น แล้วก็แบบเตียง มีความเป็นญี่ปุ่นมากๆ พอเราเก็บของกันไม่นาน เราก็ออกเดินทางไปเช่าจักรยานกัน เราได้จักรยานไฟฟ้า 5 คัน กับจักรยานปกติ 3 คัน ซึ่ง 3 คันนั้นตกเป็นของ เบส (รัช), เบส (มนุษ) และกอ พอกลับไปคิดแล้วก็รู้สึกสงสารเพื่อนที่ได้ปั่นจักรยานปกติจริงๆ พวกนายคือยอดมนุษย์!!!</p><p>มิวเซียมที่แรกที่เราไปจำชื่อไม่ได้แล้วแต่อยู่ใกล้ย่านที่พัก เค้าจะให้เราเข้าไปเป็นกลุ่ม เดินต่อแถวกันเข้าไปในบ้าน แล้วในนั้นคือมืดมากๆ แบบมองไรไม่เห็นเลย พนักงานก็จะปล่อยให้เราอยู่นิ่งๆเงียบๆเป็นเวลา 5 นาที เราก็นั่งนิ่งเงียบกันไป แต่หลังจากผ่านไป 5 นาทีแล้วนี่สิ เป็นอะไรที่ว้าวมากๆ ผู้เขียนบรรยายไม่ได้จริงๆ เพราะมันจะเป็นการสปอยเกินไป ใครอยากไปแนะนำให้ไปสัมผัสด้วยตัวเองนะ เราไล่เก็บมิวเซียมแถวที่พักกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเริ่มหิวข้าวกันละ เลยหาอะไรกินกัน ตอนนี้แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ตัวผู้เขียนไปกินข้าวที่ร้าน Cafe Garden กับบัวและปอนด์ อีกกลุ่มแยกไปกินที่อื่น เราสามคนสั่งข้าวแกงกระหรี่ซีฟู๊ตกันคนละจาน พร้อมกับพิซซ่าซีฟู๊ตอีกถาด</p><p>พอนั่งกินกันเสร็จแล้ว พวกเราก็ออกเดินทางไปเจอเพื่อนที่มิวเซียมชื่อไรซักอย่างที่อยู่บนเขาเพื่อรวมกลุ่มกันอีกครั้ง ตอนแรกก็ไม่นึกหรอกว่ามันอยู่บนเขา ไอ้เราก็เปิด Google map ก็ได้แต่ตรงๆเลี้ยวๆตามที่มันบอก พอใกล้จะถึงจุดหมายพวกเรา 3 คนก็มาพบกับทางแยก 2 แยก ทางนึงเป็นทางขึ้นเขา แบบเอียงประมาณ 60 องศา อีกทางเป็นทางตรงราบ พวกเราก็ปั่นเข้าทางตรงราบสิจ๊ะ แต่เอ๊ะๆ พนักงานที่อยู่ที่ป้อมเดินออกมาจ้าาาา แล้วบอกพวกเราว่าห้ามปั่นเข้าไปข้างใน ตัวผู้เขียนเองก็เริ่มงงละ เอาไงดี ดูแผนที่ใหม่ ปอนด์ก็มาช่วยดูพร้อมชี้นิ้วไปที่ป้ายที่มีชื่อมิวเซียมที่พวกเรานัดกันอยู่ ซึ่งป้ายนั้น มันชี้ไปที่ทางแยกที่เอียงขึ้น 60 องศาจ้า….. ในใจก็คิดละว่า “เห้ยเอาจริงหรอ” แต่คือเข้าใจว่าเพื่อนอีกกลุ่มก็ขึ้นไปได้นะ เราก็ต้องไปให้ได้สิ เอาวะขึ้นก็ขึ้น ปั่นขึ้นกันจ้าาา ปั่นจักรยานขึ้นเนินคิดดูสิว่ามันทรหดขนาดไหน ปั่นไปเหมือนจะตายอยู่แล้ว บัวผู้ซึ่งมีแรงน้อยนิด เลยอยู่หลังสุดเลยจ้า สงสารมากๆ เราปั่นกันไปได้ซักพักประมาณ 1/3 ของทางทั้งหมด บัวก็เริ่มคอลถามเพื่อนอีกกลุ่ม เราเริ่มสงสัยกันแล้วว่าเพื่อนมาคนละทางกับเรารึเปล่า เพราะทางเรามันเหนื่อยมากๆ แต่พอถามเพื่อนว่าพวกแกปั่นขึ้นเขากันมามั้ย เพื่อนก็ตอบ “ใช่” เห็นทะเลเหมือนกันมั้ย เพื่อนก็ตอบว่า “ใช่” เอ้ มันก็เหมือนทางเดียวกันนี่หว่า เอาวะ เพื่อนมันยังขึ้นกันไปได้ ทำไมเราจะขึ้นไม่ได้ เป็นไงเป็นกัน ปั่นต่อกันจ้า ตอนนี้คือปอนด์นำไปไกลละ เรากับบัวยังคงตามท้าย ซักพักปอนด์ก็หยุดรอจนเจอเราสองคน เราปั่นต่อไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนในที่สุดเราก็เจอกับเพื่อนอีกกลุ่มของเราแล้ว น้ำตาจะไหล ซี่งเพื่อนๆปั่นมาอีกทาง (…) แต่พอคุยกันแล้วเพื่อนก็บอกทางเพื่อนคือโหดมาก เหนื่อยมาก ทางพวกแกน่าจะสบายกว่า เราก็ได้แต่คิดในใจว่า ..เพื่อนเรานี่เจ๋งจังวะ ขนาดทางเราก็ว่ายากแล้วนะ..</p><p>เราตรงไปมิวเซียมที่อยู่บนเขาพร้อมกัน แต่ขาดเบส(มนุษ)ที่ขอดูมิวเซียมอีกอันก่อน แล้วจะตามมา มิวเซียมที่เราเข้าไปจะมีสิ่งที่โดดเด่นเลยคือ จะมีหินก้อนใหญ่ๆ กับแผ่นสแตนเลสแผ่นใหญ่ตั้งใกล้กัน แล้วด้านในเข้าไปจะมีภาพวาดติดฝาผนัง ดีที่คราวนี้เรามีเบส (รัช) หนุ่มครีเอทีฟ ที่ได้ตีความหมายของแต่ละภาพให้พวกเราได้ตระหนักและเข้าใจ ไม่รู้มั่วมั้ยนะ แต่ถ้าเทียบกับการเดาคำตอบข้อสอบก็ค่อนข้างจะเดาแบบมีหลักการพอสมควรเลยแหละ สมกับเป็นหนุ่มครีเอทีฟ พอเราเดินดูกันซักพักก็ออกมาข้างนอก พอดิบพอดีกับที่เบส(มนุษ) กลับมารวมกลุ่ม พวกเราก็ถ่ายรูปแชะๆเป็นที่ระลึกกันหน่อย พร้อมเดินทางลงเขากลับไปข้างล่าง เพื่อไปถ่ายรูปกับฟักทองที่เป็นจุดฮอตฮิตในการถ่ายรูปของเกาะนี้ ซึ่งตอนกลับนี่แหละที่เป็นจุดคลายปมของกลุ่มแก๊งปั่นจักรยาน เอิน บัว ปอนด์ เพราะตอนที่เพื่อนๆลงถึงข้างล่างเรียบร้อยแล้ว ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า พวกแกปั่นจักรยานขึ้นกันมาได้ไงวะ คือมันชันมาก พวกเค้าแค่เห็นเนินขึ้นข้างล่างตรงนี้ก็ตัดสินใจจะไม่ขึ้นแล้ว ในใจของผู้เขียนนี่คือแบบ (…) ซึ่งเบส(มนุษ) ก็ได้จำลองภาพภูเขาให้เราดู เป็นการตอกย้ำไปอีกกกก ผู้เขียนจำภาพที่วาดได้ประมาณนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rU_IWE8DKsXawVsyGA_Jvg.jpeg" /><figcaption>ภาพจำลองภูเขาที่เกิดเหตุ เอิน ปอนด์ บัว คือฝั่งสีชมพู</figcaption></figure><p>หลังจากเสร็จแล้วพวกเราก็ออกเดินทางปั่นหาร้านกับข้าวกินกันจ้า ที่พีคเลยคือหาไม่ได้ ร้านปิดกันเยอะ ร้านที่เปิดก็ไม่รับพวกเรา เพราะพวกเรามากันตั้ง 8 คน ซึ่งก่อนหน้านี้เจ้าของที่พักเราได้บอกเราแล้วแหละว่าถ้าจะกินข้าว ต้องโทรไปจองก่อนนะ แต่เราก็ไม่ได้จองเพราะคิดว่ามันน่าจะหาได้แหละ บวกกับไม่รู้จะโทรไปจองยังไง โทรศัพท์เราก็โทรออกกันไม่ได้ เลยปล่อยเลยตามเลย ทำให้แห้งเหี่ยวกันไปเพราะไม่มีร้านกินข้าว สุดท้ายเลยตัดสินใจซื้อข้าวที่เซเว่นมานั่งกินที่บ้านกัน ซึ่งข้าวเซเว่นก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร รู้สึกอร่อยถูกปากด้วยซ้ำ 5555</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*s8_1wRqejn3BEt794etLhA.jpeg" /></figure><p>“DAY 6: TESHIMA &amp; TAKAMATSU”</p><p>วันที่ 6 คืนแห่งความทรงจำ ลืมบอกไปว่าคืนก่อนหน้านี้ เรามีสมาชิกเพิ่มมา 1 คนแหละ ชื่อ เจ๊ดะ เจ๊ดะเป็นเพื่อนเราสมัยมัธยมต้นเหมือนกัน เจ๊ทำงานที่เมือง OKAYAMA ซึ่งใกล้กับเกาะ เลยมาหาพวกเราช่วงตอนกลางคืน มานอนด้วยคืนนึง เพื่อที่จะมาเที่ยววันนี้ด้วยกัน</p><p>วันนี้เราจะออกเดินทางข้ามเกาะไปอีกเกาะหนึ่งชื่อเกาะ TESHIMA ซึ่งเป็นเกาะแห่งศิลปะเหมือนกัน เราแก๊งผู้หญิงตื่นกันแต่เช้าเช่นเดิม เนื่องจากใช้เวลาในการอาบน้ำแต่งตัวเยอะ เราตื่นขึ้นมาพร้อมกับฝนตกปรอยๆ ใจนึงก็คิดแล้วว่าแผนจะล่มปะเนี่ยฝนตก ขอบอกก่อนว่าวันนี้จะเป็นวันที่ค่อนข้างเซนซิทีฟสำหรับพวกเรา โดยเฉพาะตัวผู้เขียนเอง แต่เราก็ได้เคลียร์กันไปแล้ว ดังนั้นจะขอเล่าหน่อยแล้วกัน พอพวกเราแก๊งผู้หญิงอาบน้ำแต่งตัวเสร็จกันหมดละ ก็นั่งรออยู่ที่ห้องนอน ใจของผู้เขียนตอนนั้นคือรู้สึกง่วงเหลือเกิน เหนื่อยเหลือเกิน ถ้านอนต่อได้ อยากจะนอนต่อแล้วจะขอตามไป ฝนก็ยังคงตกปรอยๆ ในขณะที่รอในห้องนั้น เจ๊ดะก็เปิดหาข้อมูลในเฟสบุ๊กดูรูปซากุระบาน เต็มไปหมด แล้วได้เกริ่นๆเป็นการชวนว่าอยากไปดูซากุระที่นี่มั้ย เค้าบอกมันบานแล้ว ในใจของผู้เขียนก็คิด คิดแบบเห็นแก่ตัวเลยนะ อยากไปอะ อยากไป ไปไหนก็ได้ที่ไม่ต้องปั่นจักรยานแล้ว แก๊งผู้หญิงเลยเริ่มคุยกันว่าเราแยกไปดีมั้ย แน่นอนว่าบัวผู้ซึ่งแคร์ความรู้สึกเพื่อนมากๆอยู่แล้ว ย่อมไม่ค่อยเห็นด้วย แต่ใจนึงก็เหนื่อยเลยเริ่มเอนเอียง แต่พวกเราก็ยังตัดสินใจกันไม่ได้หรอก จนกระทั่งทุกคนเสร็จหมดแล้วเราเดินทางไปที่ท่าเรือที่เดิมที่เราลงเรือมาวันแรก ในขณะที่เพื่อนกำลังจะไปซื้อตั๋วเพื่อไปอีกเกาะ ตัวผู้เขียนกับเจ๊ดะเองก็มองหน้ากันว่าเราจะไปดูซากุระกันนะ ตัวผู้เขียนเลยตัดสินใจบอกบัวกับแจนว่าจะไปกับเจ๊ดะนะ ตอนนั้นคิดอย่างเดียวว่าไปคนเดียวได้ แต่บัวกับแจนก็ตัดสินใจตามไปด้วย และนี่แหละเลยเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดคืนแห่งความทรงจำในวันนี้</p><p>แก๊งผู้ชายเดินทางไปที่เกาะ TESHIMA ดังเดิม ส่วนแก๊งผู้หญิงเดินทางไปเมือง TAKAMATSU ซึ่งเป็นเมืองที่เจ๊ดะทำงานอยู่ พวกเราเดินทางไปดูซากุระกันที่ Kotohira-gu แต่ก็แห้วไปเพราะซากุระบานแค่ต้นเดียวเอง เราเลยไปที่สวนญี่ปุ่น Ritsurin Garden ซึ่งสวนนี้ติด 1 ใน 3 ของสุดยอดสวนในญี่ปุ่น มีเรือให้นั่งกินบรรยากาศมองดูสวน มองดูภูเขา มองดูแสงแดงที่สาดส่องลงมาด้วย ฟินมากๆ มีคนคอยพายเรือที่คอยบรรยายระหว่างทางด้วย ซึ่งบรรยายเป็นภาษาญี่ปุ่นนะ = = ฟังไม่รู้เรื่องจ้า 555 วันนี้ต้องขอบคุณเจ๊ดะที่เป็นคนเลี้ยงข้าว เลี้ยงตั๋วเข้าสวนและตั๋วนั่งเรือด้วย รักเจ๊จริงๆ อิอิ</p><p>ตกตอนเย็นพวกเราแยกย้ายกันกลับ เราบอกลาเจ๊ดะ และเดินทางกลับไปที่โอซาก้ากัน และนัดเจอกันกับแก๊งผู้ชายที่ที่พักในโอซาก้าเลย ถึงเวลาเดียวกันเด๊ะ ทั้งๆที่นั่งรถไฟคนละรอบ พอถึงที่พักเราก็แยกย้ายกันเก็บของ และออกมาหาอะไรกินข้างนอกกันจ้า เราไปกินข้าวเย็นที่ร้าน TORIKIZOKU แถว Namba ไม่เชิงว่าเป็นร้านข้าวเย็นเท่าไหร่ ออกแนวเป็นร้านดื่มมากกว่า แต่อาศัยกินกับแกล้มให้อิ่ม เดินจากที่พักไม่ไกลก็ถึงร้าน ร้านนี้ดีมากตรงที่มีบุฟเฟ่ต์เครื่องดื่ม 1298 เยน ตีเป็นเงินไทยตกคนละประมาณ 400 บาท แต่กินได้ไม่อั้น สั่งไรก็สั่ง เบียร์เอย สาเกเอย วิสกี้เอย ถูกใจกลุ่มเราไปอีก พอกินได้ซักพักบวกกับที่ทุกคนรู้สึกว่าต้องกินให้คุ้ม ทุกคนเลยเริ่มจะกรึ่มๆกันละ สังเกตจากที่อู๋เริ่มหน้าแดง หน้านิ่ง เบส(รัช)ก็ได้เปิดคำถาม คำถามนึงขึ้นมา คือเรื่องที่แยกกันไปเที่ยวในวันนี้ เหตุการณ์ต่อจากนี้ผู้เขียนจำได้ลางๆ หากผิดพลาดตรงไหนเพื่อนๆที่ไปด้วยกัน และได้อ่านก็บอกได้นะ ใจตอนนั้นจากที่ได้ฟังคำถามก็ยังนิ่งเงียบอยู่ มีแต่แจนที่กำลังพูดและอธิบายให้เพื่อนฟัง ซึ่งตัวผู้เขียนเองก็จับใจความไม่ได้เท่าไหร่ บัวก็ได้แต่ตอบว่าขอโทษ และเข้าใจ ณ ตอนนั้นตัวผู้เขียนเองก็รู้สึกอยากพูดเลยถามกลับไปว่า “ที่ถามมาต้องการคำตอบว่าอะไร พวกเค้าผิดใช่มั้ย” ซึ่งเป็นประโยคที่คิดแล้วก็ไม่น่าพูดมาเลยยยยยยยยยยย เอินเอ๋ยยยย โมเม้นตอนนั้นก็เถียงกันซักพัก ไอ้เราก็นิสัยเอาแต่ใจตัวเองซะด้วย ก็ไม่ยอมแพ้จ้า ก็สู้เพื่อนอยู่นั่น จนเกิดเหตุการณ์ไรไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนนั้นร้องไห้แล้ว และก็พูดตัดพ้อไปว่าก็ไม่อยากไปเที่ยวกับเพื่อนกลุ่มนี้แล้ว T_T (ดราม่าไปอีก) จนเรามารู้สึกตัวอีกทีที่ทำให้รู้สึกผิดมากๆ คือตอนที่เบส (รัช)-หนุ่มครีเอทีฟ เสียงสั่น แล้วบอกว่าถ้าแกเข้าใจแบบนี้แสดงว่าแกไม่เข้าใจที่เพื่อนกำลังจะอธิบาย คือเพื่อนอยากจะบอกว่า</p><blockquote>เรามีอะไร รู้สึกอะไร เราคุยกันได้เว้ย</blockquote><p>ฟังประโยคนี้เข้าไปก็ร้องกว่าเดิมจ้า คือไม่เคยเห็นเบส (รัช) เป็นแบบนี้มาก่อน รู้สึกผิดไปอีก แต่ตอนนั้นก็ขอบคุณอู๋เช่นเคยที่คอยปลอบ นิสัยเซนซิทีฟของตัวเองแก้ไม่ได้ซักที แค่ดูละครที่ไม่เคยดู แล้วบังเอิญเปิดไปดูฉากนางเอกทะเลาะกับพระเอก เรายังร้องให้ได้เลย ภาษาอะไรกับเรื่องในชีวิตจริงของตัวเอง โอ๊ยยยยยย แต่ในใจก็ยังเคืองเพื่อนเหมือนเดิมนะ ยังไม่สำนึก 555555 เล่นตัวมากๆ เพื่อนก็ออกจากร้านนั้น ไปต่ออีกร้านนึงตอนแรกก็กะจะเล่นตัวไม่ไปด้วยหรอก แต่ก็ไปเหมือนเดิมเพราะใจก็อยากไปกับเพื่อนอยู่แล้ว ถ้าไม่ไปเที่ยวกับเพื่อนกลุ่มนี้ก็ไม่รู้จะมีเพื่อนกลุ่มไหนรับสภาพนิสัยเราแบบนี้ได้มั้ย สรุปก็ขอโทษกันไป จบแบบ Happy Ending เหตุการณ์ร้านต่อจากนั้นก็จำไม่ค่อยได้เท่าไหร่ จำได้แค่ว่าอู๋ปาอะไรซักอย่างใส่ปอนด์ ซึ่งเกือบโดนคนญี่ปุ่นที่นั่งกินเบียร์ที่หน้าบาร์ ดีนะที่ไม่โดน ถ้าโดนก็คงเป็นเหตุการณ์ที่พีคมากแน่ๆ คงจะไม่ได้กลับที่พักกัน ปิดท้ายด้วยรูปนี้ซึ่งเป็นรูปที่เราถ่ายในร้านนั้น เป็นรูปที่แจน-นักวิชาการเกษตรสลบไปแล้วจ้า</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Pc1DQ2mkZjCmz3nzyipKqQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EXz1mi9lL5nTDCslc6q84w.jpeg" /></figure><p>“DAY 7: OSAKA”</p><p>หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน เช้าวันถัดมาทุกคนต้องออกจากที่พักประมาณเก้าโมงเช้า แผนคือเราจะไปนั่งจิบกาแฟกันที่คาเฟ่ต์ใกล้ๆกับที่พัก ชื่อร้าน Brooklyn Roasting Company Namba ซึ่งวันนี้มีผู้พ่ายแพ้ไปสองคนด้วยกันคือ อู๋ และปอนด์ ที่ไม่สามารถตื่นมากับพวกเราได้</p><p>หลังจากที่เรานั่งจิบกาแฟกันเสร็จพวกเราก็ไปสวนสัตว์กันต่อชื่อว่า Nifrel Aquazoo Osaka เป็นสวนสัตว์ที่ไม่ธรรมดาเลยนะ คือเค้าเอาแสง เอาสี มาพรีเซนต์สัตว์ให้ดูน่าสนใจขึ้นมากๆ เป็นสวนสัตว์ที่ไม่น่าเบื่อเลย อารมณ์เหมือนได้ดูสวนสัตว์ไปพร้อมกับงาน TeamLab เลยจ้า พอเราเดินดูสวนสัตว์เสร็จเราก็ออกมาข้างนอกกัน เพื่อเดินไปดู TOWER OF THE SUN ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของโอซาก้ายุคใหม่ เห็นเพื่อนบอกมันมีอยู่บนหนังสือการ์ตูนเรื่อง 20th cenฯ ไรด้วย ถ้าคนที่อ่านการ์ตูนเรื่องนี้ก็น่าจะอ๋อ อากาศข้างนอกค่อนข้างจะหนาวมากๆๆๆ เย็นสุดๆ มีลมพัดด้วย พวกเราเดินไปเรื่อยๆจนตัดสินใจกลับเข้าไปนัมบะ เพื่อไปเจอกับอู๋และปอนด์ที่รออยู่ที่นู่นกัน ตอนนี้ผู้เขียนเองขอแยกตัวกลับไปที่ที่พักเนื่องจากต้องการเก็บพลังมาไว้สำหรับคืนนี้ เพราะแผนของคืนนี้เราจะไปลุยผับญี่ปุ่นกัน เลยต้องขอชาร์จพลังก่อน</p><p>ตัดวาปมาที่ห้องพัก ตัวผู้เขียนที่กำลังนอนอยู่ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู พอเปิดออกมาก็เป็นเบส(รัช) กับอู๋ ที่กลับมาเก็บของพอดี เลยมาปลุกเพื่อให้ออกไปกินข้าวด้วยกัน ตอนนั้นก็เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว พวกเราเดินออกไปยังย่านนัมบะ เพื่อเดินทางไปร้านที่เราจะไปกินมันปูกันนนนนนน ระหว่างทางก็ผ่านร้านขายของเยอะแยะเลย กาชาปองก็เยอะ ตู้คีบตุ๊กตาก็เยอะอีก กว่าจะเดินไปเจอกับเพื่อนๆได้ ก็แวะนู่นแวะนี่กันพอสมควร จนเราได้เจอกับกลุ่มเพื่อนที่เหลือ</p><p>วันนี้เบส(รัช) ได้นัดเจอเพื่อนที่ทำงานอยู่ที่โอซาก้า ให้พาไปกินข้าวเย็นด้วยกัน มันปูที่ร้านนั้นคือฟินมากๆ อร่อยมากๆ กินคลุกกับข้าวสวยร้อนๆนี่อร่อยสุด วันนี้เป็นวันแรกที่ผู้เขียนได้เปิดใจลองกินหอยด้วย กินหอยเชลล์ แล้วก็ค้นพบว่ามันอร่อยเฉยยยยตอนแรกจินตนาการไว้ว่ามันต้องดึ๋ยๆ หยึยๆ แต่ไม่ใช่เลย เนื้อมันสามารถฉีกออกเป็นชิ้นๆฝอยๆได้ อร่อยอะ ทำไมไม่ลองกินตั้งนานแล้ว ขอบคุณปอนด์ที่ขยั้นขยอให้กิน</p><p>พอเรากินกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เบส(รัช)ก็พาพวกเราไปผับญี่ปุ่นครั้งแรกจ้า ตอนแรกผู้เขียนกับเบสรัชไปเซอร์เวย์ดูทางกันก่อน เพราะบางกลุ่มกลับไปที่พัก บางกลุ่มแยกไปเล่นกาชาปองก่อน เลยเหลือผู้เขียนกับเบส(รัช) สองคน พอเราไปถึงหน้าผับชื่อผับว่า “GIRAFFE JAPAN” คนต่อแถวกันเยอะมาก ผับนี้แบ่งเป็น 2 ชั้น ชั้น 2 เป็นโซน HIP HOP ชั้น 4 เป็นโซนอะไรไม่รู้ EDM มั้ง จำไม่ได้ ผับที่นี่ต้องเสียค่าเข้าเข้าไป ซึ่งค่าเข้าของผู้ชายคนละ 4000 เยน ผู้หญิงคนละ 2500 เยน ราคานี้สำหรับ All You Can Drink คือสั่งอะไรกิน เท่าไหร่ก็ได้ ตอนแรกเราก็ลังเลกันอยู่ว่าจะเข้าดีมั้ย ดูกล้าๆกลัวๆ ในใจก็กลัวผับญี่ปุ่นดูคนไม่ค่อยรีวิวกันเลย เลยรอเพื่อนให้มารวมกันครบก่อน พอเพื่อนมาก็ตัดสินใจต่อแถวกัน เป็นไงเป็นกัน ไหนๆก็มาแล้วลองดูซักหน่อย พอเราเข้าไปก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ตอนแรกเราแวะที่ชั้น 2 กันก่อนซึ่งเป็นโซนฮิปฮอป คนค่อนข้างน้อยเลยแหละ แต่คนที่เต้นๆกันอยู่คือออกเสต็ปกันสุดฤทธิ์อย่างกับหนังเรื่อง Step Up เลย เรายืนอยู่ชั้นนี้กันได้ไม่นาน อู๋กับปอนด์เลยตัดสินใจขึ้นไปที่ชั้น 4 เพราะสงสัยกันว่าคนที่เข้ากันมาเยอะๆ หายไปไหนกันหมด พออู๋กับปอนด์เห็นว่าชั้น 4 คนเยอะเลยกลับมาเรียกกลุ่มเราที่อยู่ชั้น 2 กัน พอเราขึ้นไปก็พบกับผู้คนมากมายจ้าา เค้ามากองกันที่ชั้นนี้นี่เองงง ซึ่งพวกเราก็บังเอิญโชคดีมากๆที่ได้โต๊ะข้างๆเวที ได้ยืนเต้นสังเกตุคนญี่ปุ่นกันไป คนญี่ปุ่นผู้ชายที่นี่คือดูสนุกมากก เต้นกันเป็นแก๊งค์ผู้ชาย สนุกกันเองได้ด้วยนะจ๊ะ เต้นแบบปลดปล่อยความเครียดทั้งหมดที่มี บางคนใส่สูทจากที่ทำงานอยู่เลยก็ยังเต้นกันสุดฤทธิ์ เราเต้นกันไปซักพักก็มี 2 สาวต่างชาติทักบัว แล้วถามว่าเป็นคนไทยใช่มั้ย ซึ่ง 2 สาวคนนี้เป็นคนเวียดนามจ้า มาเที่ยวกัน 2 คนแล้วเห็นบัว แล้วคิดว่าเป็นคนไทยแน่ๆ เลยทักบัวไป แถมชมแต่ว่าบัวสวยๆ อยู่นั่น ทำให้คืนนี้พวกเราได้เพื่อนใหม่เฉยเลย Mission Complete มากๆ เพราะที่ผ่านมาทุกวันคือบ่นว่าอยากได้ New Friend มาตลอด 5555</p><p>พอจบจากที่นี่เราก็ไปต่อกันที่ไอริสบาร์ เป็นบาร์ลับอยู่บนตึกที่เปิดถึงตีห้า ที่ 2 สาวเวียดนามเป็นคนนำทางพาพวกเรามา ก็สนุกสนานกันไป ส่วนตัวผู้เขียนชอบร้านนี้มากๆ เพราะขอเพลงให้เค้าเปิดได้ ซึ่งเราก็ขอให้เค้าเปิดเพลงน้องทอยไป 5555 บรรยากาศมันเลยยิ่งได้ใหญ่ และวันนี้เราก็ได้ค้นพบกับป๋าอู๋ ซึ่งเป็นตัวตนใหม่ของอู๋เวลาเมา กับประโยคสุดฮิตติดปากของป๋าอู๋ นั่นก็คือ “อู๋จ่ายเอง” เพื่อนคนอื่นก็เฮกันเลยจ้า กินฟรีใครจะไม่ชอบใช่มั้ย 5555</p><p>เรานั่งกันไปเรื่อยๆจนเกือบหกโมงเช้าพวกเราก็เดินกลับที่พักกันจ้า กว่าจะเดินถึงที่พักก็ใช้เวลานานอยู่ เพราะเบส (มนุษ) เดินเอียง เดินเซ ชนนู่นชนนี่ เดินไปชนจักรยานคนอื่นเค้าล้มด้วย แต่ก็ถึงที่พักจนได้นะ ทำให้จบวันแรกที่โอซาก้าแบบหลับฝันดี 😴</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yjMIs3o7xB4oCfkDscu4LQ.jpeg" /></figure><p>“DAY 8: OSAKA”</p><p>วันสุดท้ายที่โอซาก้า พวกเราตื่นกันแต่เช้าเหมือนเคย เพราะต้อง Check Out ตอน 10:00 เช้า เรานั่งจิบกาแฟกันที่คาเฟ่ต์ใต้ที่พักของเรา วันนี้เรามีสมาชิกมาเที่ยวกับเราเพิ่ม เป็นสาวเวียดนามที่เราได้เจอมาเมื่อคืนแต่มาแค่คนเดียว เพราะอีกคนนึงทำงานเลยมาเที่ยวกับเราไม่ได้ เราตรงไปกินข้าวกันที่ตลาด KUROMON เป็นตลาดที่มีพวกอาหารทะเลเต็มไปหมด มีอูงิ ปลาดิบ ปู กุ้ง หอย ทุกอย่างที่เราจะสรรหากินในทะเลได้ กินเสร็จเราแยกกลุ่มออกเป็น 3 กลุ่มด้วยกัน</p><ol><li>กลุ่มอู๋ และเบส(รัช) กลับไปย่านนัมบะ เพราะต้องการจะไปช๊อปปิ้ง</li><li>กลุ่มปอนด์ อยากไปเดินคนเดียว</li><li>กลุ่มกอ บัว แจน เอิน เบส(มนุษ) จะเดินทางไปย่าน Ueno กัน เพื่อไปขึ้นชิงช้าสวรรค์ และไปกินของหวานที่ร้าน nana’s green tea</li></ol><p>ผู้เขียนอยู่ในกลุ่มที่ 3 เรานั่งรถไฟใต้ดินไปที่ Ueno กัน แล้วก็เดินไปห้างๆนึงที่มีตึกสีแดงๆ และมีชิงช้าสวรรค์ใหญ่ๆติดอยู่ ขึ้นไปชั้นบนสุดจะมีทางให้ขึ้นชิงชิงสวรรค์โดยเราเข้าได้ฟรีเพราะเราใช้ตั๋ว Osaka Amazing Pass เข้าได้ ความเกร๋ของชิงช้าสวรรค์สีแดงอันนี้คือ มีลำโพงอยู่ในที่นั่งจ้า สามารถเสียบสายเข้ากับมือถือเพื่อเปิดเพลงที่เราอยากฟังได้เลย คือถ้ามาเป็นคู่นี่คือโรแมนติคสุด กลุ่มแก๊งเรา เอิน แจน บัว ที่ได้นั่งด้วยกัน ก็เปิดเพลงประจำทริปของเรา ก็คือเพลงน้องทอยเช่นเดิม เพลงน้องทอยบวกกับบรรยากาศข้างนอกที่เห็นวิวทิวทัศน์เป็นตัวเมืองโอซาก้า คือฟินมากๆ</p><blockquote>ฉันจะพาเธอลอยล่องไปในอวกาศ<br>ที่มีแต่เธอมีแต่เธอแต่ไม่ต้องกลัว</blockquote><p>หลังจากกินเสร็จพวกเราก็ไปต่อกันที่ร้านของหวาน nana’s green tea อร่อยมากๆ ชาเขียวคือเข้มข้น หวานกำลังดี แต่เสียดายที่ได้เยอะไปหน่อย กินไม่หมดเหมือนเดิมจ้า น่าจะสั่งหลายๆอย่างแล้วกินช่วยกัน พอนั่งผ่อนคลายกันได้ซักพัก เราก็เดินเล่นในห้างกันนิดหน่อย แล้วกลับมาที่ย่านเดิมแถวนัมบะเพื่อกิน sukiyaki น้ำดำกัน เสียดายที่ร้านที่กอวางแผนจะพาเพื่อนไปกินตอนแรกดันปิด เราเลยได้ไปกินอีกร้านที่กอบังเอิญเดินผ่านแทน เป็นบุฟเฟต์ตกคนละ 3600 เยน ก็ถือว่าอร่อยใช้ได้เลย แต่เพื่อนค่อนข้างจะกินกันน้อย อาจเป็นเพราะเหนื่อยและเพลียกันด้วย พอกินเสร็จเราก็แยกย้ายกันไปเดินช็อปปิ้ง ประมาณ 1 ชม.ได้ แล้วก็นัดเจอกันที่สถานีนัมบะ เพื่อเก็บของและเอากระเป๋ากัน ลืมเล่าว่าก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่สนามบินดอนเมืองพวกเราตกลงเล่นเกมส์บัดดี้กันด้วย กติกาคือซื้อของให้บัดดี้ในราคา 1500 เยน แล้วเอามาให้บัดดี้ในวันสุดท้ายของทริป ช่วงที่เรากลับมาเจอกันที่สถานีนี้เลยมีการเฉลยบัดดี้กันไป ก็เป็นอีกหนึ่งโมเม้นที่ดีมากๆ คนที่ฟินกับของขวัญสุดน่าจะเป็นแจน-นักวิชาการเกษตร ที่ได้ของขวัญสุดพิเศษที่ทางปอนด์-ผู้สนับสนุนหลักของ 48 Group เป็นคนคัดสรรมาให้ แต่ผู้เขียนบอกไม่ได้จริงๆว่าเป็นอะไร ใบ้ให้ได้แค่ว่าเป็นของดีและมีประโยชน์ 55555 เป็นอันจบทริปญี่ปุ่น 8 วัน 7 คืนของพวกเรา</p><h3><strong>สรุปทริป</strong></h3><ol><li>หากใครจะไปเที่ยวไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม ไม่ควรเปลี่ยนเมืองบ่อย หรือเปลี่ยนที่พักทุกคืน เพราะคุณจะเหนื่อยกับการแบกกระเป๋าไปมาเพื่อเดินทางมากๆ</li><li>ทุกทริปที่ไปหากเพื่อนกลุ่มที่เราไปด้วยเป็นสายดื่ม ควรมีอย่างน้อย 2 วัน ซักช่วงกลางๆ ทริปหรือปลายๆทริป ที่ให้เพื่อนตื่นสายได้ คือตื่นซัก 11 โมงไปเลย หรือเที่ยงไปเลยอย่างงี้ งั้นพลังงานเราจะหมดมากๆ</li><li>ทุกการกระทำ คำพูด การตัดสินใจของเราส่งผลต่อเพื่อนร่วมทริปของเราเสมอ ดังนั้นเวลาจะทำอะไรต้องคิดให้ดีๆก่อน เพราะมันจะไม่คุ้มเลยหากการมาเที่ยวของเรา การที่เราอยากจะมีความสุขกับเพื่อนๆ กลับกลายเป็นต้องมาทำลายความสัมพันธ์ที่เคยมีด้วยกันมา</li><li>สุดท้ายอยากจะบอกเลยว่า การไปเที่ยวกับเพื่อนที่เรารู้สึกสบายใจที่ได้อยู่ด้วยกัน มันเป็นอะไรที่สุดยอดมากๆ ถ้าใครมีโอกาสได้ไป อย่าปฎิเสธเลย มันสนุกจริงๆนะ แถมรักกันมากกว่าเดิมด้วย <a href="https://emojipedia.org/heavy-black-heart/">❤️</a></li></ol><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=10e34b06cde5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>