<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Aslı Koç on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Aslı Koç on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@asasinoykusu?source=rss-33aab7485f8a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*gCM87l4fVVi2VqdCXAuv7Q.jpeg</url>
            <title>Stories by Aslı Koç on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@asasinoykusu?source=rss-33aab7485f8a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 22:20:29 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@asasinoykusu/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[İçeriden Kıyıdan Konuşmalar]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/i%CC%87%C3%A7eriden-k%C4%B1y%C4%B1dan-konu%C5%9Fmalar-16d4181dd078?source=rss-33aab7485f8a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/16d4181dd078</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Koç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 06 Jan 2018 17:58:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-06T17:58:20.241Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uU3iwCkHy83U71wDZCPXQg.jpeg" /></figure><blockquote>“Hani bazen olur ya, ağlamak yetmez. Ağlamanın hiçbir türlüsü yetmez. Bağırmak da yetmez. Çekip gitmeye bile gerek yoktur. Garip bir gülme kaplar göğsünüzü. Çünkü acı öyle büyüktür ki, bedeninizi kaplar. Bedeniniz acı olur. Acı yabancı değildir, batmaz. Gülersiniz. Gülüyorum. Bütün gizlenmiş, yatıştırılmış, bütün yasaklanmış gülmelerimi gülüyorum.”</blockquote><p><strong>Ece Abla </strong>her zaman düğümlerime üfler böyle zaten. Yine denk getirdi. Ben transfer dönemlerini biraz sevmiyorum. O zaman bu kadar derin yaşamadım ama gözümün önünde oldu her şey; “<strong><em>Feyyaz </em></strong><em>gitti, canımız gitti.</em>”lerden beri biraz sevmiyorum. Babamın da canı gitmişti o zaman.</p><p>Hep hayata benzetiriz ya futbolu, transfer dönemleri de ilişkilere tekabül ediyor bence. Bu oyunun hem mali hem kalbi şartlara en endeksli dönemleri. Üstelik talihlileri biz seçemiyoruz. Birilerini bulup atıyorlar önümüze, alın, sevin diye. Hücrelerimizin <strong>endoplazmik retikulumuna</strong> kadar seviyoruz. Renklere aşığız ya, rengi giyenleri sevmek adetten. Bir gün gideceklerini bile bile de çok sevmek, ne bileyim..</p><p><em>-</em><strong><em>Delgado</em></strong><em> yaşlandı zaten, orta sahada yeni biri lazım.</em></p><p><em>-Tamam, oynamasın ama kulübede otursun o zaman.</em></p><p><em>-Olur mu kızım!..</em></p><p><strong>Olmadı tabi.</strong></p><p><em>-Şu statta herkesin hep bir ağızdan </em><strong><em>“Ricardinho” </em></strong><em>diye bağırması yok mu..</em><strong><em> Rico </em></strong><em>bile kendinden geçiyor.</em></p><p><em>-</em><strong><em>Bobooo, Boboooo</em></strong><em>, çok babasın </em><strong><em>Bobo</em></strong><em>, çok harikasın..</em></p><p><em>-Tarikat kur müridin olalım </em><strong><em>Fernandes</em></strong><em>.</em></p><p><em>-Sen çaldır, biz arayalım </em><strong><em>Fernandes.</em></strong></p><p><em>-Aşık ol, acısını biz çekelim </em><strong><em>Fernandes.</em></strong></p><p>Çektik. Konuşmakla olmaz bu işler, tutuşmak gerekti, küle biz döndük.</p><p><strong><em>-Sergen </em></strong><em>attı şampiyonluk geldi.</em></p><p><strong>Evet, o da gitti.</strong></p><p>Bizi öldürmeyen şey, semte düşürüyor hala. <strong>Mario’yu</strong> da böyle sevmiştik mesela. Ama öyle böyle bir sevmek değil. En deli aşk halimizi O’na saklamışız gibi. Seneler sonra gol makinası diye aldığımız, gol makinası çıkmıştı. Damakta leziz bir tat. Bir statsız şampiyonluk, <strong>FEDA’nın</strong> meyvesi, evde atılan ilk gol gibi sevdik. Öyle ki “<strong>Süleyman Seba</strong>” dedik hep bir ağızdan golün adı sorulunca.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/912/1*Gog4tTjpOJm_SnfG1HiCHg.jpeg" /></figure><p><em>-Bizim </em><strong><em>Mario</em></strong><em>.</em></p><blockquote>Ben hayatımda hiçbir adamın peşinden başka ülkeye gitmedim. Kimseye ne kaybettiğini gösterme derdine düşmemiştim daha önce. Siyah-beyaz atkımla kırmızıların arasında tektim orada. İşi çıktı herhalde, yoksa severdi…</blockquote><p><strong><em>-Eyşan.</em></strong></p><p>Biz kiraladıkça geceye ışık saçtılar, bizi göğe bıraktılar. Biz de boş durmadık.</p><p>Kalbine sevmeyi öğrettiklerimiz, hiç bilmedikleri aşk şarkılarını söylettiklerimiz.</p><p><strong><em>-Aboubakaaar, Aboubakaar…</em></strong></p><p>Ya ne sandınız? Dilimizde dolanmış hevesler yarım.</p><p>Çok sevmeyi bugüne kadar kimse çözemedi. Sevmek kime göre çok? Ne kadarı yeterli bilen var mı?</p><p>Aman, kadınların kafası hep karışık zaten.</p><p><strong>Cenk’e </strong>değinmedim. O başka. Kalbini ortaya bırakıp gitmek söz vermektir. Tanrılar kendi hikayesini yazanları kendilerinden biri olarak görürlermiş denir. Gidenlerden bir tek O’nu bize ekledim. Döndüğünde biz burada olacağız. Gururla.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=16d4181dd078" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/i%CC%87%C3%A7eriden-k%C4%B1y%C4%B1dan-konu%C5%9Fmalar-16d4181dd078">İçeriden Kıyıdan Konuşmalar</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Mercy”side]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/mercy-side-4531c19d84e9?source=rss-33aab7485f8a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4531c19d84e9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Koç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 Dec 2017 09:22:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-12-10T09:22:06.384Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/594/1*NNLmsyjApqqdhAAIvW9eAw.jpeg" /></figure><h4>1989, Goodison Park</h4><p><strong>Hillsborough</strong> faciasından 25 gün sonra sahada olanlar futbolu daha fazla nasıl sevebileceğimizi düşündürüyordu. 95 adet kırmızı ve mavi atkıdan oluşan insan zinciri kameralara yansıyordu.</p><h4>2012, Goodison Park</h4><p><strong>PL’de Everton ve Newcastle United </strong>karşı karşıya geliyordu. Her iki takımın oyuncuları orta yuvarlakta toplanmıştı. <strong>Hillsborough</strong> faciasında ölenlerin ailelerine hukuk savaşında destek vermek amacı ile özel bir seremoni düzenleniyordu. Sahaya <strong>9 numaralı Everton ve 6 numaralı Liverpool </strong>formaları ile iki çocuk geliyordu. Hoparlörde<strong><em> “O benim kardeşim, bana ağır gelmez. (He ain’t heavy, he is my brother.)”</em></strong> şarkısı duyulurken ekranda <strong>Hillsborough’da</strong> hayatını kaybeden <strong>Liverpool</strong> taraftarlarının isimleri ve fotoğrafları yer alıyordu. Tüm tribünler iki çocuğu alkışlıyorlardı.</p><p>Derbiler bizim için televizyonda, gazetede, internette, kısacası futbol ile ilgili her yerde paranın, hakemlerin, kavgaların konuşulduğu, yöneticilerin birbirine sövdüğü, sahada kartların, evde dekoderlerin havada uçuştuğu, yorumcu sıfatı ile ekrana gelenlerin oyuncuların özel hayatlarını çekiştirdiği, futbol dışında her şeyi ile akla ve gündeme gelen maçlar. Dünyanın her yerindeki derbi maçlarında da bu olaylardan en az bir ya da birkaç tanesine tanık olmak mümkün. Politika, din, sınıf farkı barındıran ya da sadece rakip olmanın hissiyle ezeli rekabetlerin ebediyete yansıması çoğu zaman futbolun değerleri ile örtüşmeyebiliyor. Artık endüstriyel kazanımların ilk sırada geldiği günümüzde<strong><em> “ne yaparsan yap, kazan” </em></strong>olgusu hem sahadaki hem de tribünlerdeki kitlelerin kalplerini günden güne taşlaştırıyor. Tüm bunların arasında 1894’ten beri süre gelen <strong>Everton-Liverpool,</strong> nam-ı diğer <strong>Kırmızılar ve Maviler’in </strong>rekabeti futbolseverlere nefes aldırıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/660/1*i0hdus-e0uxw6S-2OGHkhw.jpeg" /></figure><p>Aynı şehre ait<strong> Merseyside</strong> <strong>Nehri’nden</strong> ismini alan bu maçların her sesli telaffuzunda <strong>İngilizce’de</strong> <strong><em>“merhamet”</em></strong> anlamına gelen<strong> “mercy” </strong>kelimesinin sesi ile karışmasının tesadüf olmadığına inanıyorum. 2016 yılındaki maçtan önce Kırmızıların hocası<strong> Jurgen Klopp </strong>da aynı şeyi hissetmiş olacak ki kameralara bunun <strong><em>“özel”</em></strong> bir an olacağını söylüyordu. Aynı şekilde mavilerin hocası <strong>Martinez</strong> de <strong><em>“Bir oyundan fazlası” </em></strong>olduğunu dile getiriyordu.</p><p>Futbolun beşiği <strong>İngiltere’de<em> </em></strong>futbolun en geç geldiği yerlerden biri <strong>Liverpool. </strong>Sermayenin çoğunun nakliye ve liman işlerinde yoğunlaşmasının etkisi çok; nitekim cumartesi öğleden sonralarının tatil olduğu 5.5 günden oluşan haftalar bu şehre çok sonraları sonra erişebildi. Bu zaman dilimine kadar düşük ücretler ile çalışan geçici işçilerin futbol oynamak için örgütlenmesi oldukça zordu. Bir kere başladıklarında ise aynı şehre ait olduklarını, aynı şehri paylaştıklarını unutmadılar. 1906’da <strong>Everton İngiltere Kupası’nı</strong> kente getirdiğinde takımı, garda, boynunda mavi atkılarla karşılayan <strong>Liverpool </strong>yöneticilerinin verdiği görüntü ile bunu izleyenlere de unutturmayacaklarının mesajını verdiler. <strong>Liverpool’un</strong> kurucusu <strong>John Houlding </strong>öldüğünde Mavilerin siyah bantla sahaya çıkması, 1914’te <strong>Liverpool </strong>kupa yarı finalinde <strong>Aston Villa’yı</strong> yenerken aynı anda bu durumun skor tabelasına yansıdığı <strong>Goodison Park’ta</strong> büyük bir coşku yaşanması oyunu sevdikleri kadar birbirleri ile yaşamayı da sevdiklerinin kanıtı.</p><p><strong><em>“Kardeşlik”</em></strong> olgusu iki kulübün kuruluş hikayesinde de göze çarpıyor. 10 Aralık günü bir kez daha karşılaşacak olan <strong>Kırmızılar ve Maviler’in </strong>geride kalan 123 yıllık rekabetinde çatışma yaşadıkları tek konu maçlarını oynayacakları stadyumun kira sözleşmesi ki bu da bizi hikâyenin en başına götürüyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/634/1*vqlsNgvc-6xtMEDk7LVtBQ.jpeg" /></figure><p>Gerçek anlamda bir futbol maçının oynandığı ilk günden itibaren kilise şehirdeki bu spora oldukça ilgi gösterdi.<strong> Medodist kilisesinin</strong> 1879 yılında kurduğu futbol takımı bir yıl sonra<strong> Everton</strong> adını alacaktı. Takım futbol liginde 12 senede 3 şampiyonluk yaşamıştı. Maç biletlerinden elde edilen gelir yine 12 yıllık süreçte 600’den 6000 Paund’a çıkarak 10 kat artmıştı. Bu dönemde oyuncular da kulüpten para alıyorlardı. Lige henüz profesyonellik statüsü gelmeden evvel bile <strong>Everton</strong> en iyi oyuncuları ayartmakla nam salmıştı. Yalnız, yönetim kadrosunda bir açık vardı…</p><p>Kendi kendini yetiştirmiş bir adam, <strong>John Houlding</strong> kulübün yönetimindeki açığı dert edinmişti. Yoksul şartlarda ayakta kalabilmiş, gümrükte getir-götür işlerini yapmış, bir sığır çobanının yanında çalışmış ve <strong>Houlding Sparkling Ales </strong>ismi ile kendi biralarını üretmeye başlamış başarılı bir yönetici olan <strong>Houlding’in</strong> politik çevrelerce bilinir hale gelmesi ile kişisel hedefleri doğrultusunda atacağı adımlar ve en son belediye başkanlığına kadar yükseleceği yol futbol ile kesişecekti.</p><p>Oyunun geçmişten beri politikacıların propaganda malzemesi olması çok yabancısı olduğumuz bir durum değil zaten.</p><p><strong>Houlding’in</strong> kulüple ilk olarak ne zaman ve nasıl bir araya geldiğine dair kesin bilgiler yok; ancak, 1882–83 sezonunda resmi olarak kulübün başkanı olduğunu gösteren belgeler mevcut. Kulübün 1884’te <strong>Priory Road’tan</strong> yine kendisi gibi bir bira üreticisinin sahibi olduğu<strong> Anfield Road’a </strong>taşınması da <strong>Houlding’in </strong>dönemine rastlıyor. Çatışmanın kaynağı ise <strong>Anfield Road’a </strong>tesadüfen(!) komşu olan kendi arsasını kulübe çok yüksek bir fiyata kiralamaya çalışması. Kongre üyelerinden ret alınca kira sözleşmesini feshederek <strong>Everton Football Club and Athletic Grounds Company Limited</strong> ismi ile kendi kuruluşunu tescil ettirdi. Ancak kongre üyelerinin<strong> Everton</strong> ismini vermemekte diretmesi sonucunda <strong>Houlding</strong>, kendi kulübüne 1892’de <strong>Liverpool</strong> ismini veriyordu. Varlıklı bir yöneticiyi kaybeden <strong>Everton</strong> ise aldığı desteklerle maçlarını oynayacağı sahayı arıyordu. Önce <strong>Stanley Park’ın</strong> kuzeyinde 8.090 Pound’a bir arsa satın aldılar. Daha sonra kulübe açılan 1000 Pound’luk kredi ile <strong>Goodison Park</strong> 1892–93 sezonuna yetişti. Bu çirkin çatışmadan bir güzellik çıkmasının seneler sonra bizim, futbolseverlerin lehine olacağı o zaman tahmin edilmiyordu şüphesiz. Şehir artık iki profesyonel futbol takımına sahipti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*OBPKRYZ0Ua9vW8pRsEen9A.jpeg" /></figure><p>O günlerden bugüne her iki kulübün idarecilerinin toplumsal ve mesleki benzerlikleri <strong>Liverpool</strong> şehrinin sanayi ve zanaatını her zaman yansıttı. İki kulüp arasında hiçbir zaman dinsel bir ayrılık olmadı. <strong>Everton </strong>esasen bir <strong>Protestan </strong>kulübü olmasına rağmen en zor zamanında faizsiz krediyi kulüp adına çıkaran bir <strong>Katolik’ti</strong>. Bu kişi daha sonra kulübün başkanı da olacaktı. 1927’den beri aralarındaki maçlarda sahaya beraber çıkan Kırmızılar ve Maviler bu dostluğu göstermek için oldukça çaba sarf ettiler ve ediyorlar. Öyle ki 1929’da sahaya bu şekilde çıkarken orkestra <strong><em>“The more we are together, the happier we will be” </em></strong>şarkısını çalıyordu. Uzun süre <strong><em>“Everton and Liverpool Official Football Programme”</em></strong> isminde ortak bir maç programı dergisi yayınlamaları rekabetin yeşil saha ile sınırlandığı en güzel örneklerden biri. 1989’da<strong> Wembley’deki FA Cup</strong> finalinde<strong> Liverpool Everton’u</strong> 3–2 yenerken kupa sahibini karşılamaya da eşit sayıda taraftar gidecekti.</p><p>Rekabetin yumuşak hali kadınları da futbola çekmiş olacak ki futbol maçına gitmenin erkek eğlencesi olarak görüldüğü zamanlarda bile, 1929 tarihli bilinmeyen bir kaynağa göre, <strong>Liverpool ve Everton</strong> en çok kadın taraftara sahip takımlardı.</p><p>Tüm bu dostluk neticesinde kırmızı ya da maviden birine taraf olmaya iten sebepleri insan merak etmiyor değil. Belki de her iki takıma yüklenmiş kişilik özellikleri bunda rol oynuyor;<strong> <em>Liverpool örgütlü, sağlam, hızlı ve kuvvetli, Everton zeki, yaratıcı ve ilmi derecede kesin.</em></strong> Ne olursa olsun sahada bambaşka bir hikâye mevcut. Son yıllarda oldukça çekişmeli maçlara sahne olan kardeş derbisi İngiliz futbolunun vadettikleri ve özünde barındırdığı <strong><em>“derbi”</em></strong> heyecanı ile bir sonraki ayağını iple çektiğim, herkese tavsiye ettiğim maçlardan.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4531c19d84e9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/mercy-side-4531c19d84e9">“Mercy”side</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Okolofutbola]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/okolofutbola-50638e741529?source=rss-33aab7485f8a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/50638e741529</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Koç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 03 Dec 2017 11:43:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-12-03T11:43:04.204Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*MAxELM_C509nAYjkVzr0uw.jpeg" /></figure><p><strong>Moskova, 2016.</strong></p><blockquote>Alex kafasına inen darbelerin şiddetini hissediyordu ama bırakmadı. Üzerindeki üçüncü adamın da her iki eliyle kafatasını parçalamaya çalışırcasına indirdiği darbelere direniyordu. Arkadaşlarının ona nefes alması için yer açacaklarını umuyordu; emindi, onun için savaşıyorlardı. Sonunda, adamlardan biri dirseğini Alex’in yüzüne denk getiriyordu. Göz kapakları yumuldu, artık kendini bırakmıştı.</blockquote><p>Hayır,<strong> Alex</strong> sıradan bir bar kavgasına karışmamıştı.<strong> Moskova’da</strong> bir holigan grubunun üyesi olan 33 yaşındaki adam, yeri ve zamanı önceden planlanmış iki farklı takım taraftarları arasındaki güç gösterisinin bir sahnesiydi sadece. Çünkü Rus ruleti riskliydi ve onlar bundan keyif alıyorlardı.</p><p>İsmini, gittiği her yerde kavga ve olay çıkaran<strong> İrlandalı </strong>bir aileden alan holigan olgusu, her ne kadar <strong>Demir Leydi ’den</strong> beri oldukça azalsa da <strong>İngiliz </strong>taraftarların üzerine yapışmış durumda. Fakat<strong> İngiliz</strong> taraftarlar, 2016 yılında<strong> Fransa’nın Marsilya </strong>şehrinde yaşanan kaosun sadece bir tarafıydı. <strong>Rusya’da </strong>ise holiganizm, içki ya da uyuşturucunun etkisi ile etrafa saldıran, kan döken, zarar veren bir grup ilkellikten çok daha farklı. Dövmeli vücutlar, maskeler, <strong><em>“firm”</em></strong> isimleri<strong> İngiliz</strong> özentisi olsa da<strong> Rusların</strong> günümüzde bu işi oldukça ciddiye alıp mesai harcadıklarını söylemek yanlış olmaz. Bunun için de tarih boyunca kendi hatalarını örtüp kendi<em> “öteki”</em>leşen, dünyanın geri kalanının da bunu yaptığını tiksinerek izlediği ve seve seve <em>“öteki”</em>leştirdiği <strong>İngilizlerin</strong> anlattıklarını dinlemek dışında <strong>Rusya’nın</strong> politik tarihine bakmak yeterli olacaktır.</p><p>Bir dönemin süper gücü <strong>SSCB’nin</strong> dağılmasının akabinde bir süre yenilmişlik hissi ile hedefsiz kalan gençlere <strong>Putin’in </strong>verdiği hedefin odağında milliyetçiliğin yanında spor da yer alıyordu. Kendi sporcu kimliğini de ortaya koymaktan her zaman gurur duyan karizmatik lider, milliyetçi ve geleneksel <strong>Rus </strong>kültürünü esas alan sağlıklı bir nesil yetiştirmenin peşindeydi. Aslında tanıdık bir ideoloji. Tribünlerde<strong> Nazi </strong>simgeleri görmek ve kendilerini <strong>Rus Naziler </strong>olarak kabul eden taraftarlarla karşılaşmak oldukça mümkün. Bir <strong>CSKA Moskova </strong>taraftarı olan 19 yaşındaki <strong>Diana Ivanova</strong> onlardan biri. Tribünde sergilediği hareketlerden dolayı ömür boyu maçlara girmesi yasaklanan ilk kadın<strong> Rus</strong> vatandaşı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*169-EolGaUYRjh9NXlbFsw.jpeg" /></figure><p>Yeşil sahalardaki etki ile <strong>Rusya’da </strong>holiganizm de son yıllarda değişime uğradı,<strong> İngilizliğini </strong>tamamıyla üzerinden attı denebilir. Yeni nesilde bira kokan kabadayılık ya da rastgele sallanan yumruklar yok denecek kadar az. Bunun yerine<strong> Rus</strong> taraftarlar fitness, savaş sanatları gibi konuları takıntı haline getirmiş durumdalar. Kavgalar sırasında alkol ya da madde alımı asla yok. Tüm vakitlerini spor salonlarında hazırlanarak geçiriyorlar. Bu hareketin özel bir ismi de var, hatta filmi de var, <strong><em>“Okolofutbola”</em></strong>. <strong>Dünya Kupası’na</strong> aylar kala <strong>Ruslar </strong>fiziksel olarak en formda taraftarlar konumundalar. <strong>Fransa’da </strong>yaşanan olaylardan sonra bir emniyet mensubunun bahsettiği gibi, <strong><em>“neredeyse askeri düzeyde” </em></strong>hazırlar.</p><p>Holiganizmin sahada oynanan oyunla bir ilgisi yok. Bu kavramın genel itibari ile “oyunla” bir ilgisi yok. Evet, bunlar taraftar grupları; ancak <strong>Ultra </strong>olmak ile <strong>holigan </strong>olmak farklı kimlikler. Holiganizmde rakibe zarar vermek en büyük haz kaynağı; takımın ya da oyunun önünde geliyor.<strong> Ruslar </strong>bunu devlet otoritelerinin de teşviki ile bir adım öteye taşımış durumdalar; bir spor gibi görüyorlar. Bir sonraki <strong>Dünya Kupası’nda</strong> sadece futbolcuların değil taraftar gruplarının da yer aldığı yumruklarla oynanan maçların olmasını önerenler de aynı devlet otoriteleri. Bu kültürün bir işleyişi var. <strong>Rus holiganlar</strong>,<strong> </strong>yeri ve zamanı önceden belirlenmiş kavgalarını genellikle şehirden ve kalabalıktan uzak kırsal alanlarda yapıyorlar. Çaylaklar bu kültüre 7’ye 7 sayılarla dahil olmaya başlarken, bu rakam daha sonra 15 ya da 20 kişilik gruplara çıkabiliyor. Elit kavgalar 80 kişilik gruplardan oluşurken beyin sarsıntıları, kırık bacaklar, incinmiş bilekler, çatlamış kafa tasları gibi sonuçlar oldukça muhtemel. Doğada bir alfanın kendi bölgesini belirlemesini andıran bir kavga. Hangi takım taraftarının daha güçlü olduğunu ve daha iyi hazırlandığı göstermek için bir şov. Kurallar basit: silah yok, kesici-delici alet yok, sadece yumruklar. Sivillere zarar vermek de yok; bir holigan sadece yere düşüp tekrar ayağa kalkamayana kadar bir holigan ile dövüşebiliyor ancak.</p><p><strong>Devlet başkanı Putin</strong> de zaman zaman bu hareketi desteklediğini açıkça belli ediyor. Ülkede bilinen holiganlardan bir tanesi <strong>Fransa’daki</strong> olaylar için “<em>organize olamamış, kendini kanıtlamaya çalışan yeni yetmelerin işi</em>” dese de <strong>Putin’in “200 Rus, birkaç bin İngiliz’i nasıl alt etti”</strong> tweeti, istediği sonuçları almaktan kaynaklı keyfi kanıtlar nitelikteydi. Ülkenin spor alt yapısını yeniden inşa ettikten sonra lokomotif takımları diyebileceğimiz <strong>CSKA Moskova, Zenit St. Petersburg, Spartak Moskova </strong>gibi takımların endüstriyel futbola ayak uydurabilmesi için zengin sponsorlar ile yıldız futbolcu ve teknik adamları ülkeye getirmek de bu planlamanın bir parçası idi. <strong>2005 ve 2008’de UEFA Kupası’nın Rusya’ya </strong>gelmesinin ardından bu sistemin en büyük başarısı <strong>2018 Dünya Kupası</strong> için<strong><em> “ev sahibi” </em></strong>unvanını almak oldu. Şimdi ise aynı futbol festivaline <strong>İngilizlerin</strong> de bilet almasından sonra güvenlik endişeleri dünya futbol gündemini son zamanlarda fazlaca meşgul ediyor. <strong>İngiliz</strong> basınının sürekli dile getirdiği endişelere karşılık <strong>Rus </strong>yetkililerin sürekli telkin edici açıklamalarının ve verdikleri güvencelerin yanında holigan guruplarının da<em> “eşi benzeri görülmemiş derecede sakin ve Fransa’daki görüntülerden çok uzak” </em>olacağını söylediği turnuva için sahanın dışını da en az içi kadar hepimiz merak ediyoruz.</p><p><em>Ve benim aklıma </em><strong><em>Alex</em></strong><em> geliyor.</em><strong><em> Ve</em></strong><em> </em><strong><em>Rus ruleti.</em></strong><em> Temenni değil, tespit.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=50638e741529" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/okolofutbola-50638e741529">Okolofutbola</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Feveran]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/feveran-e32f142a0733?source=rss-33aab7485f8a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e32f142a0733</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Koç]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 Nov 2017 17:43:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-03T17:43:45.851Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*uvS9Z-72D9ObNO8ONEIMaQ.jpeg" /></figure><p>Dionysus.</p><p>Tanrıların içeceği şarabın Tanrısıdır. Çok kez ölen Zeus’un oğlu, sembolündeki asma ağacı gibi ölüp, yeniden doğar. Çok kez…</p><p>Haz ve acı arasında gider gelir.</p><p>Direncin simgesidir; üzüm gibi..</p><p>Kendi adını verdiği şarapları gibi, <strong>Gianluigi Buffon </strong>gibi..</p><p>Şişeyi açtım.</p><p>Maç çok önemli değilse ya da takım rahat bir skor elde ettiğinde, sahada kendine ayrılan alanın dışına çıkıp kalabalığı seyrediyor <strong>Buffon.</strong> Düşünüyor. Geçtiğimiz yıl<strong> Monaco</strong> ile oynadıkları <strong>Şampiyonlar Ligi</strong> maçındaki gibi. O anlarda ne düşündüğünü bilmek gerçekten güzel olurdu.</p><p>Küçümsediğim bir rakip, ayrılık. Biz neler atlattık güveniyle doldurdum kadehimi. Bir yudum aldım.</p><blockquote>Uzun süredir bugünün geleceğini biliyordum; ama 2017, bizi bitirdin be…</blockquote><p>Önce <strong>Totti </strong>gitti, parti bitti.<strong> Pirlo’ya</strong> daha yeni veda ettik; hatta ben edemedim bile.</p><p>Skoru sabitlemenin verdiği rahatlıktayım şimdi. Feci bir yenilgiyi garantiledim.</p><blockquote>“Duygusallık göz yaşlarının başlangıcıdır; gözleri yaşlarla dolduran şeyden daha büyük aşk kanıtı var mıdır?”</blockquote><p><strong>Shakespeare’nin Kuru Gürültü’sünde Leonato,</strong> birinin hayatta bir kere yaşamak zorunda kalacağı bir sorundan bahsediyor. Sadece bu sene içinde üçüncü kez aynı yerden geçiyoruz ve yılın bitmesine henüz 2 ay var<strong> Leonato </strong>Bey. Bizimkisi kuru gürültüden fazlası, bizimkisi feveran. Aşkın adını kısık sesle analım artık derken sesimiz, nefesimiz bir Ekim akşamı yine kesildi. Manşet aynı: <em>“Bir çağ kapanıyor.”</em></p><p>Bilmem kaç milyar yaşındaki gezegenin en çok çağının kapandığı zamanına denk gelmek de bizim ayıbımız olsun. Milyonluk isimlerin milyonların peşinden gittiği, formalarda sadece sırt numarasından ibaret kaldığı, aynı zaman.</p><p>Şarap ile meşe fıçının evliliği yüzyıllardan beri süregelen bir gelenektir. Şarap, yıllanırken, meşe ağacına has lezzet ve kokuları kendisine katar. Meşenin gözeneklerinden şaraba az miktarda hava da geçer; güzel yıllanmasını sağlar. Meşe fıçılarda bekleyen kırmızı şarabın tanenleri zamanla yuvarlaklaşır ve şarabın tadını yumuşatır. <strong>Gigi’nin</strong> futbola yaptıklarına ne kadar da benziyor meşe fıçının şaraba yaptıkları.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/738/1*F4cwLAuWS6jGO15n1sTHfg.jpeg" /></figure><p><em>“Oynadığım her gün bu seviyenin adamı olduğumu göstermek istiyorum. Bıraktığımda insanların üzülmesini istiyorum.”</em></p><p>Üzülüyoruz, mutlu musun!</p><p>Sporcu bir ailenin çocuğu olarak 6 yaşında futbola başlaması şaşırtıcı değil. Hikâyenin ilginç kısmı orta saha olarak başladığı kariyerinin iki direk arasına gelişi.<strong> Gigi’yi</strong> bize getiren olaylar dizisi<strong> 1990 İtalya Dünya Kupası’nın </strong>açılış maçında <strong>Kamerun</strong> kalecisi<strong> N’Kono </strong>ile başlıyordu. O zamanlar 12 yaşında bir çocuğun hayatını değiştirdiğini <strong>N’Kono</strong> da bilmiyordu eminim. Öğrenilen ilk şeyin topun yanlarından geçip gidişini izlemek olan kaleciliği seçmek cesaret işi; hüzünlü de.<strong> Buffon</strong> bunu anlamış:</p><blockquote>“Bu işi yapmak için biraz mazoşist olmanız gerekli; biraz da sapık. Herkesin ayağı ile yaptığı şeyi ellerinizle yapmak istemeniz böyle bir şey çünkü.”</blockquote><p>Teşekkürler <strong>N’Kono.</strong></p><p><strong>Parma’da</strong> oynarken formasındaki 88 rakamı tercihi tepkilere yol açmıştı. <strong>Mussolini İtalyası’nda</strong> faşistlerin kullandığı <em>“Korkaklara ölüm”</em> anlamına gelen <em>“Boia chi molla”</em> yazılı t-shirtle görüntülendiğinden beri politik görüşleri tartışılır olmuştu zaten. Basın toplantısında şöyle dedi <strong>Buffon:</strong></p><blockquote>“88 rakamı bana 4 tane top ifade ediyor ve İtalya’da buna sahip olmanın ne demek olduğunu hepimiz biliyoruz: Güç ve kararlılık.”</blockquote><p>Sonra ekledi.</p><blockquote><em>“Yardımı olacaksa numarayı değiştireceğim ancak böyle bir gizli anlamdan haberim yoktu.”</em></blockquote><p>(Cümlenin orijinalinde tek kelimenin farklı iki anlamda kullanılması durumu olduğundan orjinalini de buraya eklemek istedim. “I have chosen 88 because it reminds me of four balls, and in Italy we all know what it means <strong><em>to have balls</em></strong>: strength and determination”)</p><p><em>(Editörün notu: Alfabenin 8. harfinin H olması dolayısıyla 88 Neo-Nazi gruplar tarafından Heil Hitler’i çağrıştırması için kullanılır.)</em></p><p>Forma numarasını 77 olarak değiştirdi. Aynı basın toplantısında, olay yaratan t-shirt için de bir açıklama yaptı:</p><blockquote>“O t-shirt’ü giydiğimde aptaldım. Çünkü üzerinde yazanın faşist rejim tarafından kullanılan bir cümle olduğunu bilmiyordum.”</blockquote><p>Kaleciler futbolun yalnız adamlarıdır aslında. <strong>Buffon</strong> romantik 90’lar futbolunun son kalesiydi.<strong> Calciopoli </strong>skandalı patlak verdiğinde <strong>İtalya</strong> futbolunda çok şey değişti. Ama<strong> Gigi, </strong>onlardan biri değildi. <strong>Juventus’un</strong> geri alınan şampiyonlukları, bir alt lige düşürülmesi hatta bol sıfırlı teklifler bile onun aklını çelemedi. Milyonların kalbini de tam olarak o noktada çeldi <strong>Buffon</strong>. O yüzden hiç yalnız olmadı. Hala tarihin en pahalı kaleci transferi unvanını elinde bulunduran<strong> İtalyan, </strong>45 milyon Euro bedelle geldiği <strong>Juventus’ta </strong>2001 senesinden beri kaleyi koruyor. 16 sene onun daha önce başka bir takımda oynadığını hatırlamak için çok uzun bir süre ki o başka takımda da 10 senesi var. Milli takımı saymıyorum bile.</p><p><em>“</em><strong><em>Juventus’a </em></strong><em>her zaman sadık olacağım.”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*hssRoILqviyePCnyewddzA.jpeg" /></figure><p>Bir dönem depresyon ile mücadele etti ve bırakmayı bile düşündü ancak takım arkadaşlarına ve ona güvenenleri hayal kırıklığına uğratamazdı. Bu nedenle korkularının üzerine gitti ve başarılarla dolu bir kariyerin mimarı oldu.<strong> Süpermen </strong>oldu. Hala takıntılı olduğu ve <strong>Del Piero’ya </strong>göre çılgınlar gibi istediği tek bir şey var, <strong>Şampiyonlar Ligi’ni </strong>kazanmak.</p><p><strong>2014 Dünya Kupası</strong> öncesi<strong> Bulgaristan</strong> ile oynadıkları eleme maçından sonra gazetecilerin <em>“Nasıl bu kadar harika kurtarışlara imza atıyorsun?” </em>sorusuna gülerek <em>“Hala neden şaşırdığınızı anlamıyorum.”</em> diye yanıt verdiğinden beri <strong>Şampiyonlar Ligi</strong> kupasını kaldırmasını bekliyorum. Bugün kendi ismiyle piyasaya sürdüğü şaraplardan birini yudumlarken kararını yeniden gözden geçirebileceği tek durumun bu olduğunu söylüyor.</p><p>Üzerinde onun isminin olmadığı başka bir şişe var karşımda. Kadehin kendi yarı alanıma bakan kısmı boş. Ben, hala bitmemiş gibi…</p><p>Lütfen çağı son kapatan ışıkları söndürsün. Futbol bundan sonra eskisi gibi olmayacak. Giden pişman mı bilinmez ama kalan mağdur.</p><p><em>Çok yaşa</em><strong><em> Dionysus.</em></strong></p><p><strong>Evviva!</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e32f142a0733" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/feveran-e32f142a0733">Feveran</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Madalyonun Diğer Yüzü]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/madalyonun-di%CC%87%C4%9Fer-y%C3%BCz%C3%BC-491cac84dc76?source=rss-33aab7485f8a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/491cac84dc76</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Koç]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 19 Oct 2017 08:10:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-10-19T08:11:13.419Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*SFVpX7St0MZCMhDbXKp_4w.jpeg" /></figure><h4>Dünya Kupaları…</h4><p>11 ayın sultanı ünvanını 4 senede bir Haziranların taşıdığı 30 günlük dev futbol festivalleri. Ülkesi bu turnuvaya gidemeyenlerin dahi heyecanından eksiltmeyen,<strong> Gana-Nijerya </strong>maçının bile iple çekildiği, oyunun endüstrisinin unutulduğu, salt duyguyla tüm dünyayı bir araya getiren, haritada yerini bilmediğimiz ulusların hem tribüne, hem turnuvanın olduğu şehre kattıkları renklerle kendimizden geçtiğimiz<strong> FIFA’nın</strong> en kral organizasyonu. Çok seviyoruz değil mi?</p><p>Ancak bu yazı madalyonun diğer yüzü ile ilgili. Henüz <strong>2018 Dünya Kupası </strong>başlamadan<strong> 2022 </strong>için yapılan alt yapı ve tesis çalışmalarında işçi ölümlerinin sayısı <strong>1200’ü aştı</strong>. Adaylık sürecinden itibaren oldukça tartışılan <strong>Katar’ın </strong>ev sahipliği<strong> 2010’da</strong> netleşmişti ve <strong>FIFA </strong>organizasyonun 2 milyon nüfuslu dünyanın en “zengin”leri arasındaki bu ufak çöl ülkesinde gerçekleşmesine karar vermişti. Gelelim durumun vahametine…</p><p><strong>Dünya Kupası </strong>ihalesinin alınması akabinde stadyumların yanı sıra<strong> Katar 100 milyar $’lık </strong>alt yapı çalışmalarının da startını verdi. Bunların içerisinde yeni bir hava limanı, yollar ve gökdelenler de mevcut. Tüm bunların yapımında çalışan göçmen <strong>işçi sayısı 1.2 milyon </strong>civarında ve tesislerin belirlenen tarihlerde teslim edilmesi adına bu iş gücünün en az <strong>1 milyon kişi daha artması</strong> ön görülüyor. Dünya insan hakları örgütlerinden <strong>Amnesty </strong>çoğu <strong>Hindistan ve Kuzey Asya </strong>ülkelerinde gelen<strong> 231 göçmen işçi</strong> ile yaptığı görüşmeler neticesinde <strong>Katar hükümetini </strong>göçmen işçileri suistimalinin önlenmesi konusunda duyarsız kalmakla suçluyor. Suistimal durumları ise oyunun<strong><em> “fairplay” </em></strong>ruhuna oldukça ters.</p><p>Ülkelerinden para kazanmak için <strong>Katar’a gelen</strong> işçilere, ücretleri söz verilenin çok altında ve gününde ödenmiyor. Kendi ülkelerinden ayrılırken vize alabilmek için anlaştıkları aracılara ödedikleri 1000’lerce dolar için kimi arabasını kimi evini ipotek etmek zorunda kalıyor. Konaklamanın da bu aracılar tarafından ayarlandığı <strong>Katar’da</strong> günlük yaşam giderleri oldukça pahalıyken, zamanında almadıkları paralardan arttırıp evlerine göndermeleri oldukça zor. Hijyenin olmadığı küçük yerlerde çok kişi konaklıyorlar. <em>Üstelik tüm bunlar ülkeye girişte pasaportlarına el konulması ve iş verenlerle min. 5 yıllık sözleşmeler imzalatılmasını içeren </em><strong><em>Katar’ın </em></strong><em>işçilere uyguladığı </em><strong><em>“kafala” </em></strong><em>sisteminin yanında problemlerinin en küçüğü gibi görünüyor.</em> Şartlardan şikâyet edemiyorlar ya da memnun olmadıklarında ülkelerine dönemiyorlar da. Bir nevi modern köleler…</p><p>İşçilerin içinde bulundukları şartları tanımlarken kullandıkları kelimeler ise dehşet verici;<em> “cehennemi yaşıyorum” “acınası şartlardayız” “insanlık dışı” </em>bunlardan bazıları. Öyle ki <strong>Nepalli</strong> işçiler binlerce kişinin öldüğü, milyonlarcasının evsiz kaldığı depremden sonra bile ailelerini ziyaret etmelerine izin verilmediğini söylüyorlar. Sabah 4’ten akşam 7’ye, 50 dereceye varan sıcakta aralıksız çalışmalarının yanı sıra soğuk su seçenekleri yok. Dahası tatil günleri de yok.</p><p>Raporun yayınlanması sonrası <strong>Katar hükümeti</strong> hazırlıklar esnasında çalışan insanların haklarının korunmasının öncelikli olduğunu vurgulasa da geçen günlerde çok şey değişmiş değil. Özellikle kafala yasasının şartlarının değiştirilmesi yönünde söylenenlerin aksine henüz atılmış bir adım yok. Tesislerin zamanında tesliminden sorumlu <strong>Katar Üstün Komitesi Genel Sekreteri </strong>ise tüm problemleri bir günde çözemeyecekleri yönünde bir demeç verdi. Şeffaflıkla ve işçilerin hakkını gözetecek şekilde çalıştıklarını vurgulasa da bunu haber yapan<strong> BBC International </strong>muhabirlerinin tutuklanması <strong>Katar’ın</strong> imajını daha iyi hale getirmedi. <strong>Khalifa Stadyum’unun </strong>inşaatı dahil tüm ölümlerin <strong>Dünya Kupası</strong> ilişkili yapı çalışmalarında çalışan işçilerden olmadığı yönünde komik demeçler de dönmüyor değil.</p><p><strong>Amnesty</strong> ise <strong>Adidas, McDonalds, Coca Cola</strong> gibi kurumun büyük sponsorlarını suça ortak olmamaya ve bunun karşısında durmaya davet ederken, bu durumun dünya futbolunun vicdanında kara bir leke olduğunu vurguluyor.<strong> FIFA’ya </strong>yapılan eleştiriler daha sert. <strong>FIFA </strong>ise araştırmaları <strong>Katar Üstün Komitesi </strong>ile birlikte yürüttüklerini ve şartların iyileştirilmesi yönünde adım attıklarını söylüyor. En son yaptıkları açıklamada önümüzdeki dönemde yapılacak bu tarz organizasyonların sözleşmelerinde işçi haklarını koruyan özel şartlar ekleneceğini de duyurdular. Yine de <strong><em>“Respect” </em></strong>kampanyası ile birlikte bu sene başlayan <strong><em>“EqualGame”</em></strong> projelerine karşın <strong>FIFA’nın </strong>repütasyonu çok sağlıklı değil.<strong> 2014’te Rio’da</strong> yaşananlardan sonra futbolu yöneten kurum sponsorları tarafından da sert bir dille uyarılmıştı. Bugün ise en büyük sponsorlarından biri olan<strong> VISA’nın </strong>ayrılması gündemde. Bunun gerçekleşmesi durumunda yerine gelecek sponsorun bir<strong> Arap sermayesi</strong> olması beni şaşırtmaz açıkçası.</p><blockquote><strong>2018 Haziran</strong> ayında başlayacak<strong> Rusya Dünya Kupası </strong>için de rakam <strong>Katar </strong>kadar büyük olmasa da işçilerin yaşadıkları farklı değil. Sadece<strong> 2015 yılında Zenit Arena’nın yapımında ölen işçi sayısı 5</strong>.<strong> 2016 Ağustos-Aralık döneminde bu sayı yine 5.</strong></blockquote><blockquote>Bu durumun devam etmesi durumunda aynı konuda araştırma yapan <strong>Uluslararası Ticaret Birliği Konfederasyonu</strong> ilk maçın başlama vuruşuna kadar <strong>Katar’da</strong> ölen toplam işçi sayısının 4000 olacağını ön görüyor. İsimlerini kimsenin bilmeyeceği 4000 kişinin hayatı üzerine fantastik bir festival. Bir Sezen Aksu şarkısı gibi. Düğün ve Cenaze.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=491cac84dc76" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/madalyonun-di%CC%87%C4%9Fer-y%C3%BCz%C3%BC-491cac84dc76">Madalyonun Diğer Yüzü</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Be Italian]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/be-italian-94a3c5fdfdf0?source=rss-33aab7485f8a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/94a3c5fdfdf0</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Koç]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 Oct 2017 14:52:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-10-11T17:39:37.707Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/795/1*rELCpd94gbnm1BpeQfWShQ.jpeg" /></figure><blockquote>“<strong>Andrea,</strong> seninki gibi bir yetenek yük değil, olmamalı. Diğerlerinden daha iyisin, bu doğru ve bu gerçekle gurur duymalısın. Doğa ana sana nazik davrandı, doğduğun gün iyi günündeydi. Sana sihirli dokunuşunu bahşetti, şimdi git ve bundan faydalan.</blockquote><blockquote>Futbolcu mu olmak istiyorsun? Sana iliştirilen bunun hayali mi? Diğerleri astronot olmak istiyor ama uzayda neler olduğu senin umurunda değil mi? Tamam o zaman, git ve topu al. Ona hafifçe dokun, o sana ait. Çevrendeki kıskançlar onu hakketmiyor. Senin bu özel yanını çalmaya çalışıyorlar. Gülümse. Mutlu ol. Bu anı özel kıl ve sonra bunun gibi binlercesini de.</blockquote><blockquote>Devam et, o adımı at ve eğer yapabilirsen babanı da yanına al. Seni kovalayanlar yakında arkanda kalacaklar. Kaderin yıldızlarda yazılı. Haydi <strong>Andrea</strong>, Haydi!”</blockquote><p><strong>İtalyanların</strong> yaşam hakkında en önem verdikleri 3 şey <em>aşk, yemek ve müzik. </em>Bu 3’lünün işlenmediği bir<strong> İtalyan</strong> filmine denk gelmedim henüz. Hoş, illa <strong>İtalyan </strong>olsun diye de film seçip izlemiyorum zaten.<strong> Federico Fellini’nin Sekiz Buçuk</strong> adlı filmi ise<strong> İtalyan sinemasının </strong>doruk noktası olarak adlandırılır hep. Belki ben bu filmi henüz izlemediğimden, bu filmin müzikal türünde önce tiyatroya sonra sinemaya uyarlanmış şekli; <strong><em>“Nine”ı</em></strong> genel görüşün aksine beğenmişimdir. Hatta bunu izleyene kadar müzikal sevdiğimin bile farkında değildim.</p><p>Yeni filminin senaryosunu yazmakta zorluk çeken ve bu süreçte hayatındaki kadınlar arasında kalan <strong>Guido’nun </strong>hikayesini anlatır film. <strong>Andrea Pirlo’nun</strong> hayatında aynı anda <strong>Guido</strong> kadar kadın oldu mu bilmiyorum hatta<strong> Guido’nun</strong> yazmakta zorlandığı senaryoyu <strong>Pirlo’nun</strong> gelmiş geçmiş en iyi oyun kuruculardan biri olduğu düşününce, farklı kulvarlarda defalarca yazmış olduğunu da iddia ederim. Çoğu da mutlu sonla bitmiştir. Bu filmde bana <strong>Andrea’yı </strong>hatırlatan <strong>Guido</strong> da değil zaten.</p><p><em>“Be Italian… Be Italian…</em></p><p><em>Take a chance and try to steal a fiery kiss!”</em></p><p>Filmin en güzel şarkısı belki de. <strong>Saraghina’nın</strong> yaşı aşka yetmeyen meraklı bir avuç<strong> İtalyan</strong> çocuğa tutkuyu anlattığı yeri <strong>Fergie </strong>sesi ile süsler. Biraz sahildedir, biraz kumlar içinde yükselen dev bir sahnenin içinde geçer olay. Guido’nun beyninin içinde esirizdir artık.</p><p>14 yaşındaydım ve <strong>u17 </strong>takımında Brecia için oynuyordum. <strong><em>İçin</em></strong> dediğime bakmayın, aslında onların hepsi bana karşı oynuyordu.</p><p><em>“Topu bana atın”</em></p><p>Sessizlik…</p><p>İlginç. Fazlaca bağırmıştım ve<strong> İtalyancam</strong> oldukça iyiydi.</p><p><em>“Arkadaşlar, topu bana atın.”</em></p><p>Hala sessizlik. Öyle bir sessizlik ki kendi sesimin yankısını duyabiliyordum.</p><p><em>“Burada bir şey mi dönüyor?”</em></p><p>Yine sessizlik. Herkes sağır taklidi yapıyordu.</p><p>Kimsenin bana topu atacağı yoktu. Takım arkadaşlarım beni tamamıyla dışarıda bırakmışlar, kendi kendilerine oynuyorlardı. Oradaydım ama beni görmüyorlardı. Daha da kötüsü, beni görüyorlardı, ama yokmuşum gibi yapmayı tercih ediyorlardı. Futbolda onlardan daha iyi olduğum için bana cüzzamlı gibi davranıyorlardı.</p><p>Hayalet gibiydim, içim ölüyordu. Bana karşı başlayan bir isyan vardı. Benimle konuşmayacaklar, olduğum yöne bile bakmayacaklardı. Kesinlikle sessizlik.</p><p><em>“Topu bana atacak mısınız atmayacak mısınız?”</em></p><p>Sessizlik.</p><p>Sonra <strong>Andrea</strong> ağlamaya başladı, çılgınlar gibi ağlıyordu. Ağlayarak koşuyordu, ağlayarak sprint atıyordu, ağlayarak duruyordu. Stres ve depresyon hissediyordu. Çok gençti. Böyle şeyler bu kadar genç yaştakilerin başına gelmemeliydi. O yaşta bol bol gol atmalı ve kutlamalıydı gençler. <strong>Andrea</strong> o gün çok kişiyi üzdü, kendisi hariç.</p><blockquote>“Kariyerimin dönüş noktası o andı. Bir seçim yapacaktım. Kızım bırakacak ya da kızıp devam edecektim; kendi bildiğim şekilde. İkinci seçenek daha akıllıcaydı. Topu aldım; bir kez, iki kez, yüzlerce kez daha. Dünyaya karşı ben. Soylu bir savaşçı gibiydim. Kimse benimle oynamak istemiyor muydu? Güzel, o zaman kendi başıma bir takım olurdum. Teçhizatım yok değildi. Gol atmak için 10 kişi verecekleri mücadeleyi ben kendi başıma yapacaktım. Aynı renkleri giydiklerim de dahil her birini geçtim.”</blockquote><blockquote><em>Saraghina’nın anlattığı “ateşli öpücük” tam olarak burası. Genç Andrea o gün O’nu Dünya’ya, bize servis eden birtakım olaylar zincirinin ilk halkasını atıyordu. Kariyeri boyunca 21 numara giyen </em><strong><em>mimar</em></strong><em>, o gün sahada 21 kişiye karşı oynamıştı tam olarak. 11 kişi rakip, 10 kişi kendi takım arkadaşları.</em></blockquote><blockquote>“Her şeyi yanlış anladılar. Süper star tarzı hareketler yapmak gibi en ufak bir amacım bile yoktu. Gerçek bundan çok daha basitti. Ben böyle yaratılmıştım. Tamamen iç güdüyle oynuyordum, havalı hareketler yapma peşinde değildim.”</blockquote><p>31 <strong>Aralık 2017</strong> tarihinde futbolu bırakacağını açıkladığından beri birkaç makale okudum <strong>Pirlo</strong> ile ilgili. Aslında kendisini kendisinden okumuştum geçtiğimiz sene. Yine de futbolu hakkında çok şey biliyorum diyemem. O yüzden genelin aksine en güzel golleri, asistleri, unutulmaz maçlarını değil, <strong>Pirlo’nun</strong> bana anlattıklarını tanımlamaya çalışıyorum. Sanırım buradaki <strong>Guido</strong> benim ve siz benim beynimin içindesiniz şu an.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*ajrkkFeK1DyyqaaHnJAlQg.jpeg" /></figure><p>Ben de oyuna aklı zamanında erememişlerdenim; <strong>O’nun</strong> futbolunu en yakın gördüğüm ilk zaman <strong>2005 yılında Milan forması ile Liverpool’a kaybettikleri İstanbul’daki Şampiyonlar Ligi Finali’ydi. </strong>Ama ne final… O’na göre <strong><em>İstanbul sendromu</em></strong>. Futbolu bırakmayı ilk orada düşündüğünü söylüyor zaten. <strong>Milan’da</strong> geçirdiği 10 seneye rağmen yalan söylemeyeceğim; ben kendisine her zaman<strong> Juve</strong> çubuklusunu daha çok yakıştırmışımdır. <strong>Torino çocuğu Pirlo.</strong></p><p><em>“Please be gentle, sentimental”</em></p><blockquote>“Bir dolma kalem. Kabul ediyorum, güzel, ama sadece bir dolma kalem. Bir <strong>Cartier:</strong> Parlak, sıradan bir tükenmez kalemden daha ağır. Ve üzerinde bir <strong>Milan </strong>logosu var. Ancak yine de sadece bir dolma kalem.”</blockquote><p><strong>Adriano Galliani </strong><em>“Tanrı aşkına, sakın Juventus’a imza atarken onu kullanma” </em>diyerek içeri girdiğinde odasında oturuyordu<strong> Pirlo.</strong> Dolma kalemi enine boyuna incelemişti, gizli derinliklerini ve anlamlarını arıyordu. Anlamaya çalışıyordu. Öyle zorluyordu ki yüzünde birkaç damla ter ve başına saplanan ağrı ile ancak bunu fark etti. 10 seneyi geride bırakmıştı. Yine de <strong>Galliani’nin </strong>en azından zarif ve uygun bir şey söylemeyi başardığını düşünüyordu.</p><p>30 yaşın üzerindeki<strong> Andrea’yı</strong> takımın hocası <strong>Agnelli </strong>defansın önünde değil, sol açık oynatmayı planlıyordu. Eğer oynatırsa. Başka bir yere gitme, farklı bir havayı soluma iç güdüsü daha baskın ve hassas hale gelmişti <strong>Pirlo</strong> için. Her zaman etrafını saran şiir sıradan bir rutin haline geliyordu. <em>“Belki taraftarların da buna ihtiyacı vardır. Yaptığım şeylere alıştılar; hareketlerim, sahadaki yaratıcılığım. Artık onları şaşırtamıyorum. Onların gözünde olağanüstülük, normalleşmenin tehdidi altında” </em>diye not düştü.</p><p>Hangi kalemi kullandığını hiç söylemedi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ASz8fhfuyDOxH6nmTF0jiQ.jpeg" /></figure><p><em>“Be a singer</em></p><p><em>Be a lover</em></p><p><em>Pick the flower now,</em></p><p><em>Before the chance is past.”</em></p><p><strong>Rönesans’ın</strong> başladığı topraklarda doğdu <strong>Andrea.</strong> Sadece bunu özümseyebilmek için bile hayattan keyif alan yanları olmalı. İsterseniz doğa ananın dokunuşu diyelim ama toprağı takdir etmek onun hayata teşekkür etme yöntemi belki de.</p><p><em>“Bir an gelir de içinde bulunduğun durumu daha fazla kaldıramıyor olursan seni en çok rahatlatacak olan şeyi düşün.”</em></p><p>Arkadaşı böyle tavsiye vermişti. Bir arkadaştan alınacak en güzel tavsiyeydi O’na göre. Yedek kulübesinde olduğunda ya da daha kötüsü tribüne gönderildiğinde gözlerini kapatıp kendini çıplak ayaklı hayal ediyor <strong>Pirlo, </strong>çorapsız, kramponsuz. Her şeyden uzak büyük annesinin <strong>Brecio Flero’daki </strong>bağlarında <em>“üzüm suyu için üzüme karşı ben” </em>diyor. Fıçının içindeki üzüm denizinde, üzümleri şaraba dönüştürüyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/422/1*lVjKmXoQyxp7gD3BhVT2uQ.jpeg" /></figure><p><strong>Pirlo’nun</strong> futbolunda görülen daha çok<strong> Güney Amerikalı</strong> tarz, giyiminde default, <strong>İtalyan. </strong>Semtin şık abilerinden. İtalyan gibi yiyor, İtalyan gibi de seviyor; tutkuyla. <strong>Cesare Prandelli</strong><em> “Andrea’nın Azzurri mavisi pijamalarla uyuduğunu görsem buna şaşırmam. Bu forma için sevgisi derin, kesinlikle sınırsız.”</em> sözleriyle bu tespiti destekliyor. Ve ekliyor:</p><blockquote>“<strong>Andrea Pirlo </strong>herkese ait. Onun gibi adamların türleri koruma altına alınmalı. Bastığı her yer <strong>Andrea’nın</strong> yeri. Ona bakan taraftarlar evrensel bir kahraman görüyorlar, bir takım tutmanın konseptinin ötesine taşıyabilecek bir kahraman. Onlar, <strong>İtalya’yı </strong>görüyorlar.”</blockquote><p>Fırsatı olanlar ya da ilgisini çekenlerin- <em>ki bu yazıyı okuyorsanız ilginizi çektiğini düşünüyorum </em>— <strong>Pirlo’nun</strong> biyografisini mutlaka okumasını tavsiye ederim. Yine ilginizi çektiyse filmi de izlemenizi öneririm; en azından sadece şarkıyı dinleyin ve<strong> Andrea Pirlo’yu</strong> anın.</p><p><em>Be Italian…</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=94a3c5fdfdf0" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/be-italian-94a3c5fdfdf0">Be Italian</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İlkel Duygusallığın Peşinde Markalar: Spor Sponsorluğu]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/i%CC%87lkel-duygusall%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-pe%C5%9Finde-markalar-spor-sponsorlu%C4%9Fu-748c9d9f0158?source=rss-33aab7485f8a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/748c9d9f0158</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Koç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Oct 2017 08:49:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-10-01T08:49:29.919Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*-shdCdYWI5_GulZZ-sGRzw.jpeg" /></figure><blockquote>Spor; yüzyılları aşan gelişimi sonucu günümüzde, milyar dolarlık bir endüstriye evrildi. Bu pazarı büyüten en büyük paydaşlardan biri de markalar. Rekabette öne çıkabilmek adına, “ürün odaklı pazarlamadan” “duygusal pazarlamaya” yönelen markalar, tutundurma çabaları kapsamında, sporun sadık tüketici kitlesinden faydalanmak istiyor. Markaların spor takımları ya da sporcular ile yaptıkları ticari birliktelikler de hem kendi sınırlı hedef kitlelerinin yanında genel bir tüketiciye hitap etme imkânı sağlıyor, hem de markanın bilinirliğini arttırıyor.</blockquote><p><strong>Nielsen </strong>verilerine göre <strong>2017 yılında</strong> dünya genelinde spora yapılan yatırımın toplam değeri; <strong>62 milyar $’a</strong> ulaşacak. Global medya haklarının ise <strong>45 milyar </strong>doları bulması ön görülüyor.</p><p>Kocaman bir pasta var ortada, çok sayıda da marka. Geçtiğimiz yaz hazırlık dönemini <strong>Amerika’da </strong>geçiren dünyanın iki dev kulübü <strong>Manchester United </strong>ve<strong> Barcelona FC </strong>arasındaki maçta sponsorların saha dizilişi pastadan alınacak dilimin önemini vurgular nitelikte.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/985/1*aURC3W9rtaTWG8ElR8Z1Mg.jpeg" /></figure><p>Markaların neden<em> “tutundurma yöntemi”</em> olarak sporu tercih ettiklerini tahmin etmek zor değil. Konunun özü, biraz bilim ve sporun karakteri aslında. Geri kalan iletişim ise tamamen markanın yaratıcılığına kalmış.</p><p>Sporun evrenselliği, dünyanın her yerinde spor organizasyonlarının yapılması, büyük spor organizasyonlarının yüksek TV izlenme oranları, markaların global pazar içerisinde yer alma, sempatik ve popüler imaj oluşturma istekleri; sporu tercih etmelerinin başlıca nedenleri.</p><blockquote>Jargonu ile söylersek markalar “Doğrudan Pazarlama” ya da “Halkla İlişkiler” hedeflerine uygun olarak stratejik iletişimlerini sporu kullanarak yapmayı tercih ediyorlar.</blockquote><p>Spor, güçlü markalar yaratıyor. Bunun en güzel örneklerden biri; <strong>McDonalds. 1955</strong> yılında kurulan,<strong>1967’den </strong>itibaren ülke dışında şubelerini açmaya başlayan markanın hedef kitlesi; çocuklar ve gençler. Markanın,<strong> Olimpiyat Oyunları</strong> ile ilk iş birliği <strong>1984 Los Angeles Olimpiyat Oyunları </strong>ile gerçekleşti. Oyunlara katılan ülke sayısı ile markanın şube açtığı ülke sayısı arasında paralel bir artış var.</p><p>Markanın bulunduğu ülke sayısı, <strong>Olimpiyat sponsorluğunun sürdüğü 1984 ile 2012 yılları</strong> arasında oldukça belirgin şekilde artmış. Olimpiyat oyunları iş birliği bugün devam etmese bile; şirketin,<em> cirosunun yarısından fazlasını Amerika sınırları dışındaki şubelerinden elde ettiğini</em>, göz önüne aldığımızda, global hedeflerine ulaştığını söylemek yanlış olmaz.</p><p>Yine <strong>McDonalds’ın,</strong> tüketimi sağlık için zararlı kategorisinde olan dünya çapında bir fast-food zinciri olmasına rağmen, <strong>Olimpiyat</strong> oyunlarının ana sponsorlarından olması, kitlelerin de markaya pozitif yaklaşmasını sağlamış gözüküyor. <strong>Coca-Cola’nın FIFA Dünya Kupası</strong> ve<strong> Pepsi’nin UEFA Şampiyonlar Ligi </strong>sponsorlukları da buna örnek verilebilir.</p><p>Sponsorluk kavramının olmadığı, ancak uygulamanın sponsorlukla benzer olduğu, tarihte ilk örnek; <strong>1861</strong> yılında<strong> İngiliz Ulusal Kriket Takımı’nın</strong> <strong>Avustralya</strong> turnesindeki yol masraflarını karşılayan<strong> İngiliz </strong>yemek şirketi <strong>Spiers@Pound.</strong></p><p><strong>Kodak</strong> ise, <strong>Olimpiyat Oyunları’nın </strong>en eski sponsoru ve sponsor olarak ilk görünümünü <strong>1896 Atina Olimpiyatları’nda</strong> yapmış. <strong>Fransa’da</strong> da <strong>1800’lerin </strong>ikinci yarısında bisiklet yarışları, dönemin medyası ve markaları tarafından desteklenmiş.<strong> FIAT, Peugeot, Phillips, Bayer </strong>gibi şirketler de <strong>100 yılı aşkın süredir, </strong>spora sponsor olmaktalar. <strong>Bayer Leverkusen (1904),</strong> <strong>PSV (Phillips Sport Veirein) Eindhoven (1913)</strong>, <strong>FİAT-Juventus (1897) </strong>bu örneklerden bazıları.</p><p>Medyanın, özellikle televizyonun, sporun globalleşmesinde çok büyük katkısı var. Bugün<strong> FIFA Dünya Kupası</strong>, <strong>UEFA Şampiyonlar Ligi,</strong> <strong>Super Bowl, Formula 1, WTA Championships, Wimbledon </strong>gibi spor organizasyonları tüm dünyada kendi izleyici kitlesini oluşturmuş durumda. <strong>Katalan Milliyetçileri</strong> ile <strong>İspanyol Milliyetçileri </strong>arasındaki rekabeti temsil eden dünyanın futboldaki en büyük derbi karşılaşması <strong>El Clasico</strong>, günümüzde <strong>İspanya</strong> sınırlarını aşmış, tüm dünyanın yılda en az iki kez tanık olduğu küresel bir etkinlik haline gelmiş durumda.</p><p>Markalar bu organizasyonlar ile entegre olarak, görünürlüklerini global seviyeye taşıma amacındalar. Kimi zaman milyonlarca lira harcayarak sağlayamadıkları reklam değerini, spor etkinliklerine sponsor olarak elde edebilmekteler.</p><blockquote>Spor organizasyonlarından başka; markalar, sporcu iş birliklerine de gitmekteler. Araştırmalar spor taraftarlarının bir takım ya da sporcunun kullandığı ürünü satın alma eğiliminde olduğunu gösteriyor. Bu konuda en eski iş birliği Adidas’a ait.</blockquote><p><strong>Adidas </strong>sporculara sponsor olmaya<strong> 2. Dünya Savaşı’ndan</strong> önce başlamış. Marka, bu iş birliklerinin ürünlerinin pazarlamasında çok etkili olacağını, o zamanlarda ön görmüş. Yine <strong>1970’li </strong>yılların başında, <strong>NBA</strong> yıldızlarından <strong>Abdul Jabbar</strong> ile dönemin şartları içerisinde oldukça astronomik denilebilecek bir bedelle <strong>(yıllık 25.000$)</strong> anlaşmaya gitmiş ve ayakkabılarını giydirmiş.</p><p>Yazının başında belirttiğim gibi; markalar için ürün satmaktan çok, <em>“hedef kitlesinin duygularına konuşmaya çalışmanın”</em> önem kazandığı bir dönemdeyiz. Bugünlerde pazarlamacıların üzerine yoğunlaştığı bir konu var: <strong><em>“nöromarketing”.</em></strong></p><p>Temelinde <em>“insan beyninin işleyişinden yola çıkarak ürünümü karşıdakine nasıl satarım”</em>ın yöntemlerini geliştirmeye çalışan bir uğraş. Hoş, insan beyninin çalışma mekanizması konusunda da belki hala Mars’ı bildiğimizden daha az biliyoruz. Şu an için basit bulgularla ilerliyoruz. Araştırmalara göre satın alma kararını veren organımız eski beyin. Son derece ilkel olan bu organımız hayatta kalmaya odaklı, güdüsel. Eski beyni harekete geçiren ise duygular. Coşku, korku, sevgi vs..</p><p>Spor, karakteri gereği güçlü duygular yaratıyor. <strong>Adidas </strong>sponsorluk iletişimini ürün yerleştirme ile yapan markalardan. Verilere göre<strong> 2006 Dünya Kupası’nda </strong>sponsoru olduğu ülkelerin toplam forma satış rakamı <strong>3 milyonu </strong>aştı. En çok ev sahibi <strong>Almanya’nın</strong> milli forması satılırken <strong>(1.7 milyon)</strong>, ikinci sırada finalistlerden <strong>Fransa</strong> geldi. <strong>(500.000 adet)</strong> Tabii ki formayı sattıran <strong>Adidas</strong> değil, milli futbol takımı forması olmasıydı. Güçlü duygular…</p><p>Aynı durumu kulüpler için düşünelim. Futbol; markaların, sektöre nazaran logolarını kulüp armasından daha büyük şekilde yazabildikleri nadir sporlardan. Bu nedenle, forma göğüs sponsorluğu yakın zamana kadar kulüpler için en önemli gelir kaynaklarından biriydi. Bazı kulüpler için hala öyle. Formayı alıp üzerine geçiren, kulübüne gönülden bağlı binlerce, milyonlarca taraftar sponsor markalar için gezen reklam panoları mahiyetinde. Paranın satın almaya yetmeyeceği bir medya.</p><p>Özellikle doğrudan pazarlama amaçlı yapılan spor sponsorluklarında markalar,<strong> TV </strong>yayını olan spor organizasyonlarını tercih etmekte. Bu sayede hem yerel kalabilmekte, hem de ulusal ya da uluslararası stratejiler belirleyebilmekteler.</p><p>Amaçları; en kısa sürede, en yüksek sayıda kişiye ulaşmak. Bankacılık sektöründe sert bir rekabetin yaşandığı ülkemizde, <strong>FORTIS’in </strong>pazara girerken <strong>Türkiye Kupası’nı</strong> tercih ederek bilinirliğini hızlıca arttırması, iyi örneklerden biri.</p><p><strong>Premier Lig </strong>olarak bilinen <strong>İngiltere 1. Futbol Ligi</strong>, oynandığı yer bakımından yerel olsa da dünyanın en çok takip edilen ve finansal olarak da en değerli lig organizasyonu konumunda. Bugün global pazarda kendisine yer arayan özellikle birçok <strong>Uzakdoğulu</strong> marka hem bu lige hem de ligde oynayan takımlara sponsorluk yapıyor. <strong>Yokohama-Chelsea FC</strong> bu örneklerden biri. <strong>Çek Cumhuriyeti</strong> markası olan <strong>Skoda</strong> da hedef seçtiği <strong>Fransa’da </strong>kısa sürede adını kitlelere duyurmak amacı ile <strong>2000’li yılların</strong> başında <strong>Fransa Bisiklet Turu’nun </strong>ana sponsorlarından biri haline gelmiş ve bu sponsorluğunu günümüzde de devam ettirmekte.</p><p>Şu an Dünya Erkekler Tenisi’nde oldukça popüler olan İsviçreli Federer, Sırbistanlı Djokovic ve Nadal’ın Forbes’a göre 2015 yılı toplam sponsorluk gelirleri 117 m$. Tommy Hilfiger’in Nadal’la olan sponsorluğu Amerika Tenis Federasyonu tarafından <em>bir Amerikan markasının yabancı bir tenisçi ile iş birliğine gitmesine yönelik</em> tepki alsa da, diğer markalar da bu sporu takip eden Amerikalıların yabancı sporculara daha çok ilgi duyduklarını anladıktan sonra, iş birliklerini bu üçlüye yönlendirdile. Bu markalar, oyuncuların Çin gibi pazarlardaki cazibesini de hesaba katıyorlar.</p><p>Tenisçilerin <strong>Asya, Avustralya, Orta Doğu’daki </strong>çoklu turnuvaları, sponsorların ulaşmak istedikleri pazarlara kısa yoldan girmelerini sağlamakta.</p><blockquote>Halkla ilişkiler anlamında kurum imajını yeniden oluşturmak, kimliğini vurgulamak gibi sebeplerle de markalar sporu tercih ediyorlar. Bu anlamda Mastercard parayı akla getiren sevimsiz kimliğinin aksine “paha biçilemez” anlara odaklandığı Şampiyonlar Ligi iletişimi ile oldukça keyif veren bir sponsor.</blockquote><blockquote>INGBank’ın kurumsal renklerini; “portakallar” olarak bildiğimiz Hollanda Milli Takımı ile vurgulaması da oldukça sevimli. Ya da bisiklet turlarında genel klasman liderlerinin giydiği sarı mayonun renginin İtalya Bisiklet Turu-Gazzetta dello Sport birlikteliğinden mütevellit İtalya’da pembe olması da oldukça güzel. (Gazzetta dello Sport’un sayfaları pembe renktedir.)</blockquote><p>Bu dev endüstri içerisine sürekli yeni oyuncular dahil oluyor. <strong>Çin’in</strong> futbola olan ilgisinin artmasının, hem kendi ülke sınırları içerisinde hem de yurt dışında<em> -sanal gerçeklik gibi yeni teknolojilere yaptığı yatırımlarla- </em>bu endüstri içerisine girmesinin, sporda da hızlı bir değişimi beraberinde getireceği ön görülmekte.</p><p>Hali hazırda hayatımıza giren mobil teknolojilerle, <em>bir stadyum dolusu insanın datasının 45 dakikalık bir dilimde bile toplanabilir olması, </em>markaların dijitale yaptıkları yatırımın payını oldukça arttırmakta.</p><blockquote>Günün sonunda kullandıkları kanal fark etmeksizin; markalar, spor taraftarının taraf olmaktan gelen sadakatinin peşinde olacaklar.</blockquote><p>Psikoloji profesörü<strong> Elanie Hatfield, Emotional Contaigon</strong> isimli eserinde şöyle der: <em>“ İlkel duygusallık bulaşıcıdır. Sesimizden, duygumuzdan taşar. Tutkuya tutkulu olmak ise tutkuyu artırır.”</em></p><p><strong>Manzara tanıdık geldi mi? Tıpkı bir stadyum dolusu insanın davranışı gibi.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=748c9d9f0158" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/i%CC%87lkel-duygusall%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-pe%C5%9Finde-markalar-spor-sponsorlu%C4%9Fu-748c9d9f0158">İlkel Duygusallığın Peşinde Markalar: Spor Sponsorluğu</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Açıl Susam Açıl]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/a%C3%A7%C4%B1l-susam-a%C3%A7%C4%B1l-4432e98408f8?source=rss-33aab7485f8a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4432e98408f8</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Koç]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 25 Sep 2017 18:35:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-25T18:35:52.291Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mJHc4jiuvvBs93F2gVh76A.jpeg" /></figure><blockquote>Beşiktaş ile ilgili yazmak hep zor oldu benim için. Üretmek değil, yazıya dökmek. Nasıl anlatırım her şeyi kısacık diye düşünüyorum akşamdan beri. Maç öncesi, maç sonrası…Maç değerlendirmesi yazmayı pek sevmiyorum açıkçası. Ben de en iyi olduğum şeyi yapmaya, mantığımı kapatıp, duygularımı dökmeye karar verdim. Hikâye anlatacağım size.</blockquote><p><strong>Visal’de</strong> sevgiliye kavuşurken söylemiştim; <strong>Şehrazad</strong> yaşamak için anlatısını her gece en heyecanlı yerinde bırakır, <strong>Şehriyar</strong> bir gün daha yaşasın diye yarım bırakmasına izin verir. Biri yaşamı temsil eder, biri ölümü.</p><p><strong>Beşiktaş</strong> her ikisidir. <em>“Siyah, Beyaz, Ölüm, Yaşam”</em></p><p>Geçtiğimiz sene <strong>Avrupa’ya </strong>hem <strong>Şampiyonlar Ligi </strong>hem de <strong>Avrupa Ligi’nde</strong> en heyecanlı yerlerde veda ettik. O zaman da biliyorduk; ertesi gün daha güzel olacaktı, öyle olmalıydı, öyle de oldu.</p><p>Kuralar çekildi, rakiplerimiz belli oldu. Türlü türlü yorumlar yapıldı. Ben de yaptım. Çıkar mıyız bu guruptan, çok mu dengeli, iç saha mı daha önemli, beraberlikle dönülen deplasmanlar mı? Ya penaltıların insafına kalırsak yine?</p><p>Geçtiğimiz seneden bir travma da var bende. Adı <strong>Craig Thomson. 6 Aralık</strong> gecesinden sonra bir süre yüzüm değil, hüznüm görünmüştü aynada. Sonra aniden gelen biz<strong> Porto’yu Porto’da</strong> yeneriz hissi, bana gelen <em>“Saçmalama Şampiyonuz olum biz!”</em> ehemmiyeti. İç sesim de <strong>Beşiktaş!</strong></p><p>Şimdi; <em>“ne diyor bu?” </em>demeyin ya da <em>“deli konuşuyor; herkes sussun, konuş deli”…</em></p><p><strong>Şampiyonlar Ligi</strong> havamdayım, arkada müzik var. Ama <em>“şöyle oynamalıyız, böyle kaleye gitmeliyiz, sağ bek şu”</em> falan demeyeceğim. Bunlar benim işim değil, haddim de değil. Yarın akşam sahaya çıkacak adamlar, <strong>26–45 doğu meridyenleri, 36–42 kuzey paralelleri</strong> içerisindeki en güvenilir adamlar olacaklardır zaten. Hatta maç sonu yarın gece doğanlara isimleri verilirse şaşırmam.</p><p>Ben hikâye anlatıcısıyım. Hani günümüzde pazarlamacıların literatürüne de girmiş ve popüler olmuş havalı bir terim var ya: <strong>“storytelling”.</strong> Bu kadar kadim bir gücün yeni keşfedilmiş olması sektörün ayıbı.</p><blockquote>Ben, kurumsal kimliğimden bağımsız; hikâyeleri çok severim, masalları da. Onları anlatmayı da. Çünkü sonunda hep iyiler kazanır, ya da hepimiz kaybederiz. Büyüsü böyle.</blockquote><p><strong>Porto</strong> deplasmanına şüpheler içinde gitti takım. Yorumcuları suçlamıyorum, lig maçlarından çıkarımları ile kurdular çerçeveyi. Kötü oynadığımızdan değil onları da, iyi oynamadık ya… Hani <strong>Barcelona</strong> gibi, alıştılar keza. Hayır, bizimle ilgisi yok; dedim ya,<strong> Beşiktaş </strong>inanana nefes, inanmayana…bilemiyorum, <em>hiç tecrübe etmedim</em>.</p><p>Bakmayın <strong><em>“Porto</em></strong><em> vasat takım zaten yeaa”</em>cılara. Kedi ve ulaşılamayan ciğer döngüsü bu. Biz <strong>Porto’yu Porto’da</strong> yendik. Sonunda iyiler kazandı. Anlatılan her masal bir laneti bozarken, o akşam tam 3 tane dinledik <strong>Talisca, Cenk ve Babel’den.</strong></p><p>Arada<strong> Cumartesi </strong>akşamına değinmeden geçmeyeyim hadi; <em>o akşam kötüler kazanmadı, hepimiz kaybettik.</em> Bu ülke sevgili Cem Fante’nin dediği gibi <em>“olsun, yendik” </em>işte diyebilen insan ve türevleri yüzünden kaybediyor.</p><p>Bir yanda <em>“Biz spor yöneticisi değiliz, iş adamlarıyız. Profesyonel yöneticiler yetiştirilmeli, buralarda olmalı”</em> diyen başkanın açıklamalarına <em>“Arsene Orman”</em> yorumu ile seviye çıtasını magmadan daha aşağıya koyabileceğini kanıtlayan insan türevlerine otoritesiz kaldığı için kaybediyor. Bu örnekler diğer sektörler için de uzmanı arkadaşlar tarafından çoğaltılabilir.</p><p><strong>Craig Thomson, Ali Palabıyık, Cem Papila vs..</strong> Bu isimler şekil değiştirecek, isim değiştirecek yeri gelecek karakter de değiştirecekler. Hakemi yenme gibi bir zorunluluğumuz tabi ki yok; kimsenin yok, sadece, herkes ilk önce kendisine dürüst olduğunda, belki o zaman kazanacağız.</p><p>Şimdilik, biz dâhil, <em>“Quaresma’nın ilk hareketi direkt kırmızı karttı”</em> diyenlerin hatrına dönüyor Dünya.</p><p>Konumuzdan devam edelim. Kurumsal kimlikten bir örnek vereyim, bizim işlerde <em>“Hikâyen varsa, kazanırsın” </em>derler. <strong>Beşiktaş’ın </strong>bir hikâyesi var, <strong>Devler Ligi’nde </strong>yarım kalan bir hikâyesi var.</p><p>İnanmak, umut… Kimse bizden umudumuzu söküp alamaz.</p><p>Bizi 4 sene önce ayağa kaldıran mihenk taşlarından biri bu söz belki de. <strong>Slaven Bilic </strong>hocamın kulübe en büyük katkılarından. Korku da kötü bir şey değil, korkmalıyız da. Bir yanda korku, bir yanda umudun varsa iki kanatlı olursun; tek kanatlı uçulmaz zaten der<strong> Mevlana.</strong></p><p><strong>Leipzig </strong>teknik olarak kolay takım değil; ama <strong>Beşiktaş</strong> da değil. <strong>Şampiyonlar Ligi’ne</strong> <em>“düşler sahnesi”</em> denmesi de boşuna değil. <strong>Şehrazad’a</strong> aşk nedir diye sorsanız uçan halı der; bizimkisi de öyle. <strong>Beşiktaş </strong>taraftarı hiç, hiç kolay değil. Grubun henüz 2. karşılaşması ve 3 sonuçlu bir maç. Hiçbir sonuç umudu yitirmeye yetmez, galibiyet bir üst turu matematiksel garantilemez. Ama puan(lar) bayram yeridir. Vodafone Park’ta galibiyet bu arenada bizim adımıza ilktir, şık olur. İnanıyoruz <strong>Şenol Güneş, </strong>inanıyoruz <strong>Beşiktaş. </strong>Biz o halıya bindik, kapıdayız.</p><p><em>Açıl susam açıl.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4432e98408f8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/a%C3%A7%C4%B1l-susam-a%C3%A7%C4%B1l-4432e98408f8">Açıl Susam Açıl</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Aşk Diye Öldüm Ben]]></title>
            <link>https://medium.com/standart/a%C5%9Fk-diye-%C3%B6ld%C3%BCm-ben-61f1d40429c6?source=rss-33aab7485f8a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/61f1d40429c6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Koç]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 19 Sep 2017 09:32:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-19T10:00:48.531Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Gerçek aşka özlemden olsa gerek romantiklerin işi futbol. Derin, sadık ve çılgınca. Beşikten mezara. Şimdi ise çok daha uzağa, ölümden sonrasına.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RSPWkDq5JcYhPU3MKp6FIw.jpeg" /></figure><p><em>Elimde olan bir şeyi istiyorum,</em></p><p><em>Cömertliğim uçsuz bucaksız denizler gibi,</em></p><p><em>Denizler gibi derin sana olan sevgim.</em></p><p><em>Sana ne kadar verirsem, o kadar çoğalıyor bende kalan,</em></p><p><em>Çünkü ikisi de sonsuz.</em></p><p><strong><em>Shakespeare’</em>in </strong>aşka dair yazdığı en büyük dramı<strong> Romeo ve Juliet’in </strong>bu en yüce anı da her bir aşk hikayesinin enerji kaynağını teşkil eden şey üzerinde düşünüyor, düşündürüyor; arzu. Arzunun tetiklediği çılgınlık. Sık sık birbirini takip eden durumlar. Üzerinden bir milenyum geçti. Geldiğimiz noktada modernize yaşamlar içerisinde ilkelliği hissedebilmeyi arıyoruz.</p><p>Hayatımızı kolaylaştıran teknolojinin karşıtı değilim; aksine, uzaylı dostlarımızla tanışmayı ben de dört gözle bekliyorum. Sadece kendimizi tamamen<strong> 0 ve 1 </strong>rakamlarının insafına bırakma düşüncesi hoşuma gitmiyor. Çok hızlı seviyoruz bir kere. Çok hızlı ve multi-seviyoruz. Otomatiğiz. Yüzeyseliz. Hissedemiyoruz. Oysa<strong> Romeo</strong> sevdiği kadını balkonda görünce, içi birden, ona giden yolda bütün engelleri aşmaya zorlayan, önüne geçilemez bir arzuyla doluyor. Meydan okuması gerekiyor, ölüme bile.</p><blockquote>Gerçek aşka özlemden olsa gerek, romantiklerin işi futbol. Derin, sadık ve çılgınca. Beşikten mezara. Şimdi ise çok daha uzağa, ölümden sonrasına…</blockquote><p><strong>ÖLÜMDEN SONRA DA SEVMEK</strong></p><p>Değişen spor kültürü içerisinde güçlenen takım-taraftar ilişkisi ve taraftarların bu bağı gösterme isteği ile birleşen<em> “cenaze şirketlerinin sadakat pazarlaması”</em>, yakın zamanda futbol ve cenaze kültürünü ortaya çıkarmış durumda. Geçmişte ortak dil <strong><em>“futbol hayatımız”</em>ken</strong> bugün taraftarların takvimleri ölüm sonrasına genişleyebiliyor. Çünkü romantikler.</p><p><strong><em>“Eğer aşkın seni sürüklediği ufacık bir çılgınlığı bile hatırlamıyorsan hiç sevmemişsin demektir.”</em></strong></p><p>Hepimiz az çok <strong>Arjantin’de</strong> futbolun ne anlama geldiğini biliyoruz. <strong>Buenos Aires’te</strong> çok daha fazlası.</p><p><strong><em>“Boca dinim, Maradona Tanrım, La Bombonera kilisem.”</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*KfW_jhAGMczQgl0qxDVN7w.jpeg" /></figure><p><strong>Boca</strong> taraftarı için <em>“şeker kutusu”</em><strong> </strong>dedikleri statlarına yazdıkları bu yazı, ölümle yaşamı ayıran çizgiye meydan okuyor.</p><p>Ölen taraftarların küllerinin stadyum zeminine serpilmesi <strong>Avrupa’da</strong> da görülen bir ritüel ancak<strong> Bombonera’da </strong>o kadar sık olmuş ki, bir yerden sonra saha zemininin kalitesi dramatik bir şekilde düşünce yönetim, gelen taleplerin de fazlalığını göz önüne alarak, resmi bir taraftar mezarlığı oluşturma kararı almış.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/380/1*9TpqaYZtb1kY_nOyj0H15g.jpeg" /></figure><p><strong>2007</strong> yılında<strong> 3000 kişi </strong>olarak düzenlenen kabristanın kapasitesi en son <strong>27.000 kişiye</strong> kadar genişletilebiliyor. Şehrin güneyindeki <em>Parque Iraola</em> mezarlığının içerisinde ve zemini <strong>Bombonera’dan</strong> özel olarak getirilmiş. Kabristanın açılmasını takiben dünyada 5 farklı kıtadan getirilen cenazeler ve bazı efsanelerin yeniden gömülme törenleri burada gerçekleştirilmiş. <strong>Maradona </strong>bu tuhaf hediye ile ilgili bir yorum yapmamış olsa da kendisi için şimdiden bir yer ayrılmış vaziyette. Burası son maç, son düdükle birlikte ebedi istirahate çekildikleri son saha.</p><p><strong>AŞK KAÇ BEDEN GİYER?</strong></p><p><strong>Arjantin’den</strong> sonra <strong>Almanya’da</strong> da <strong>Schalke </strong>taraftarları faniliğin sınırlarını kaldırmak için harekete geçtiler. Takımın <strong>PR Yöneticisi’nin</strong> 2012 yılında <strong>CNN’e</strong> verdiği bir röportajda söylediklerini okuduğumda, aşkın kaç beden giydiğine bir kez daha tanık oldum.</p><blockquote><em>“Hayata Schalke ile vaftiz edilerek başlayabilirsiniz, Shalke stadında evlenebilirsiniz ve şimdi de Shalke mezarlığına gömülebilirsiniz.”</em></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*4dYLUUs8Oz3552DNVAmk8w.jpeg" /></figure><p>Aslında bu proje kulüp için olağanüstü bir girişim değildi. Kabristandan birkaç sene önce de <em>Veltins Arena</em>’ya yakın bir hastanenin doğum kanadında bir odayı sahiplenmişlerdi. Bu şekilde; yeni doğanlar dünyaya gözlerini mavi-beyaz renklerle, kulüp logosu ve görsellerle süslenen duvarlara bakarak açacaklardı. Tribünlerde söyledikleri <em>“bir ömür, mavi ve beyaz”</em> dan sonra aşklarını bir hayat öteye, ebediyete taşıdılar. <strong>Veltins Arena’yı </strong>hem duyan hem de gören bir şekilde.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*HviTswMuU2DZ9SdM6HIjLA.jpeg" /></figure><p><strong><em>Schalke Fan Feld</em></strong> kulübün kurulduğu yılı temsilen <strong>1904 kişi </strong>kapasiteli ve kulüp ne olursa olsun bu sayıyı değiştirmemekte kararlı. Kabristan futbol sahası şeklinde ve merkezde bulunan iki kale arasındaki orta yuvarlak mavi-beyaz çiçeklerle oluşturulmuş takım logosunu yansıtıyor.</p><p><strong>Almanya’da Avrupa </strong>kıtasındaki genel kabülün aksine küllerin stadyum zeminine serpilmesi ya da kaplar içerisinde penaltı noktalarına gömülmesi yasak. Bu, kabristan kültürünün başlamasının en önemli sebeplerinden. <strong>Hertha Berlin, Hamburg HSV, Güney Afrika’da Kaizer Chief, Güney Amerika’da Corinthias </strong>da bu kültüre dahil olan kulüpler. <strong>Barcelona’nın</strong> ise <strong>Les Courts</strong> mezarlığında <strong>500 taraftarı</strong> için ayırdığı bir anıt mevcut. <strong>Camp Nou’nun</strong> yenilenmesinden sonra stadyumda bu kapasitenin <strong>3000 kişiye </strong>çıkarılması planlanıyor.</p><p><strong><em>Bu konuda prototip diyebileceğimiz ilk uygulama ise 1996’nın başlarında Amsterdam’daki Westgaarde mezarlığı.</em></strong> Burası<strong> Ajax’ın </strong>eski stadyumu <strong>De Meer’e</strong> doğru farazi bir tribünden küllerin serpilmesi işleminin gerçekleştiği bir alan.<strong> Ajax </strong>için bu, <strong>Boca</strong> projesinin aksine bir kulüp tarafından değil, mezarlık yönetimi tarafından başlatılan bir uygulama.</p><p><strong>MEZARLIK EKONOMİSİ</strong></p><p>Günümüz global futbolunda <em>“her şeyin pazarlanabilir değeri olması gerekli” </em>gerçeğinden yola çıkarsak bu işin de bir ekonomisi var tabi ki. <strong>Juan Estrada, Julio Elias Musimessi</strong> gibi<strong> Boca </strong>starlarının yanı başında uyumanın bedeli <strong>500–2000 £ </strong>arasında değişmekte. <strong>Barcelona</strong> 50 ila 99 yıla kadar kiralamaları <strong>3000–6000 £ </strong>arasında yapıyor.</p><p><strong>Schalke</strong> ise kabristan başına yaklaşık <strong>5.400 £’luk</strong> geliri kendisi almıyor. Para, kabristanın 25 yıllık bakımı da dahil olmak üzere işletmeci şirkete gidiyor. Bu endüstri yalnızca kendinize bir mezar satın almakla bitmiyor. Taraftarı olduğunuz kulübe ve seçeceğiniz pakete göre hizmetler içerisinde; kulüp logolu tabutlar, mezar taşları, kulüp renklerinde kefenler, takım marşını da içeren özel seremoniler dahil olabiliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/680/1*8ux3rG6wkpRGnVBL-E-qkA.jpeg" /></figure><p>Taraftarı olduğunuz kulübün resmi bir kabristanı olmaması, ebediyete sevdiğiniz renklerle uğurlanamayacağınız anlamına gelmiyor.<strong> İngiltere</strong> ve <strong>Almanya’da </strong>cenaze şirketleri tarafından <em>kişiselleştirilmiş cenazeler</em> başlığı altında sunulan hizmetler de oldukça çeşitli.</p><p>Örneğin<strong> Manchester’da </strong>yer alan ve cenaze düzenleyen bir şirket olan <em>Natural Endings</em> <em>“Bir kişinin cenazesi onun karakterini ve yaşadığı hayatı yansıtmalı” </em>fikrinden yola çıkıyor ve<strong> Old Trafford</strong> ya da <strong>Ethiad Stadyumları’na </strong>serpilen küller, verdikleri hizmetler içerisinde oldukça popüler.</p><p><strong>EBEDİYETE KOMBİNE</strong></p><p>Futboldaki anma kültürünün mezarlıkların kullanım şeklini etkileyeceği gerçeğini hafife almamak gerekli.</p><p><strong>Jose Antonio Marina ve Maris Lopez </strong><em>“Duyguların Sözlüğü”</em> isimli eserlerinde şöyle derler: <em>“Aşk, sevilen kişi arzu uyandırdığında ortaya çıkar. Bu sevmek kelimesinin bize anlatmak istediği şeydir. Bu hayranlık uyandıran bir kelimedir. Sürprizlerle doludur ve çılgınlıklarla.”</em></p><blockquote>Şimdiden ebediyete kombinelerini ayırmış Boca taraftarlarının söylediği gibi: “Ölüm bile bizi ayıramaz, adını haykırmaya cennette devam edeceğim.”</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=61f1d40429c6" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/standart/a%C5%9Fk-diye-%C3%B6ld%C3%BCm-ben-61f1d40429c6">Aşk Diye Öldüm Ben</a> was originally published in <a href="https://medium.com/standart">STANDART</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>