<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Aslı on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Aslı on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@aslinurayyildiz?source=rss-eca25e5697e7------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*54hoATQkJUcKjm1cJnZONQ@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Aslı on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@aslinurayyildiz?source=rss-eca25e5697e7------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 05:17:07 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@aslinurayyildiz/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayatı Anlatırsanız Her Şey Değişir]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hayat%C4%B1-anlat%C4%B1rsan%C4%B1z-her-%C5%9Fey-de%C4%9Fi%C5%9Fir-6395cf3684c?source=rss-eca25e5697e7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6395cf3684c</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[jean-paul-sartre]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Dec 2022 10:00:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-04T15:23:13.037Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“Bazen durduk yerde bir olayın bütün yaşamımı değiştireceğine inanırdım.En çok da bu mecburi eve dönüşler sırasında, tam kapıda yakalardı bu duygu. Eşikte öylece kalır, gözlerim dalar, çocuksu bir umutla bir şeylerin olmasını beklemeye başlardım.”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/768/1*Eu8KT9eImYzRlzPycOEbkQ.png" /><figcaption>ğ</figcaption></figure><p>Yıllar önce Zeki Demirkubuz’un Yeraltı filminde duymuştum bu sözleri. Hiçbir zaman unutmadım. Beni neden bu kadar etkilediğinden de emin değilim. Nedeni belki de zaman zaman benim de aynı şekilde hissetmemdi. Beni herkesin böyle düşündüğü gerçeğiyle yüzleştirmişti. Bana hissettiğim o özel duygunun aslında herkeste var olduğunu göstermişti. O “Bir gün bir şeyler olacak.” hissinin sıradanlığını fark etmiştim. Herkes buna inandığına göre ve o herkes hayatında büyük bir mucize yaşamadığına göre benim yaşama imkanım da bu kadar azdı demek ki. Kafada yapılan ve birkaç yıllık ömürde yaşadığım tecrübelere dayanan hesaplamalarla yine bir şeylerin olasılığını hesaplamıştım kendimce. Ama her şeye rağmen o histen kurtulamadım. Bir şeyler olacaktı. Kimi zaman hayattan işaretler aldığıma inandım bazı tesadüfler aracılığıyla. Bir mucize olacaktı. Peki ben, bu fikre neden bu kadar takıntılıydım? Ya da biz, hepimiz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/840/1*pP7JB2HLzkwAScz41APX7g.jpeg" /></figure><p>Ted filmini belki bilirsiniz. Filmde oyuncak bir ayı, yani Ted, canlanır. Film komedi türündedir, bu yüzden bu olayı çok da kurcalamazlar. Hikayede yıllar geçer ve herkes Ted’e alışmıştır. Herkesten farksızdır artık o da. Yani o mucizenin hiçbir özelliği kalmamıştır. İlk başta ne kadar muazzam bir olay gibi görünse de zamanla her şey gibi sıradanlaşmıştır. Eğer Ted gerçekte var olsaydı, sanıyorum ki, belki birkaç bilimsel araştırma sonucunda aynı filmde olduğu gibi normalleşecekti. Nasıl ki telefon bundan bin yıl önce yaşamış bir insana bir mucize gibi görünüp, şimdilerde hiç değerini bilmediğimiz bir şey haline dönüştüyse, Ted de bu şekilde değerini yitirecekti. Beklediğimiz mucizelerin bizi hayata bağladığını sanıyoruz kimi zaman. Geleceğe odaklı yaşıyoruz bu hayallerimizle. Peki şu anda ne yapıyoruz? Hayatı yaşıyoruz tam da bu anda. “Ben kimim, ne yapıyorum?” diye düşünmeden, “Ben bunu yapacağım, şunu başaracağım.” düşüncesine odaklanıyoruz. Bazen hayatımızın “bu” olduğunu kabullenmek zor geliyor. Hem de hayatımız her ne kadar harika olsa bile. Bir klişe ama, hep daha fazlasını istiyoruz. Hayaller kuruyoruz bol bol. Kimimiz de gerçekleştiriyoruz. Fakat çevremizdeki her faktör değişse, en büyük mucizeleri yaşasak bile geleceğe dair yeni hayallere bulanıyoruz yine.</p><p>Bu farkındalığın getirdiği bir boşluk oldu bazen içimde. “Hiçbir şey değişmeyecek mi yani?” diye düşündüm çoğu zaman. Bu düşünce bazen beni rahatlattı, bazen korkuttu. Aslında ulaşmam gereken hiçbir şey olmadığını fark ettim önce. Bu rahatlatıcı bir düşünceydi zor zamanlarda. Sonra nereye ulaşırsam ulaşayım hiçbir şeyin değişmeyeceğini fark ettim ve bu da korkutucu olandı. Sonra birazdan yazacağım satırları okudum bir gün ve gördüğüm her şey değişmeye başladı gözümde. Sartre Bulantı’da hiçbir serüven yaşamamış olduğunu ve sıkıcı bir hayat yaşadığını düşünen karakterinin ağzından şöyle aktarır:</p><blockquote>“En bayağı olayın bir serüven haline girmesi için onu anlatmaya koyulmanız gerekir ve yeter. İnsanları aldatan da bu zaten. Kişi hikayecilikten kurtulamaz; kendi hikayeleri ve başkalarının hikayeleri arasında yaşar. Başına gelen her şeyi hikayeler içinden görür. Hayatını sanki anlatıyormuş gibi yaşamaya çalışır.”</blockquote><p>Bu düşüncelerin farkına yeni varan karakter yanındaki kadın tuvalete gidince o sırada yaşadığı şeyi kendi kendine anlatmaya koyulur. Anlattığında şiddetle anlar ki aslında tam o anda bir serüven yaşıyordur. Sonra kadın tuvaletten gelir ve karakter bu kez şunları düşünür:</p><blockquote>“Erna, yanıma gelip kollarını boynuma dolayınca, neden bilmem, bir tiksinti kaplamıştı içimi. Ama şimdi anlıyorum, yaşamaya yeniden dönmek gerektiği için serüven duygusu ortadan kayboluyordu. Yaşarken başımızdan hiçbir şey geçmez. Dekorlar değişir, kişiler girer çıkar yalnız. Başlangıçlar da yoktur; günler anlamsız bir biçimde birbirine eklenir durur; sonu gelmez, tekdüze bir ekleniştir bu. Ara sıra şöyle bir hesap yapılır: İşte üç yıldır yolculuk yapıyorum. Bouville’e geleli üç yıl oldu, denir. Başlangıç olmadığı gibi, son da yoktur. Bir kadın, bir dost, bir kent, bir kerede terk edilemez. Hepsi birbirine benzer zaten. Aradan iki hafta geçince, Şanghay, Moskova, Cezayir birbirinin aynıdır. Kimi zaman, çok sık değil, durumu gözden geçirir, bir kadına bağlandığınızı, kötü bir işe girdiğinizi fark edersiniz. Göz açıp kapayıncaya kadar sürer bu. Sonra geçit yeniden başlar; saatleri ve günleri birbirine eklemeye koyulursunuz. Pazartesi, Salı, Çarşamba. 1924, 1925, 1926. Yaşamak budur işte. Ama hayatı anlatırsanız, her şey değişir.”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*M5zvH2zC-8DqqP3CdbKGMA.jpeg" /></figure><p>Ama hayatı anlatırsanız, her şey değişir. Hep kafamın içinde döndü bu cümle. Anlık bir etkilenmeden çok bir hayat tarzını almaya başladı. Zamanla fark ettim ki anın içinde anı, bir kitap, bir film gibi görüyorum, kendime anlatıyorum. Bir arkadaşımı fiktif bir karaktere dönüştürüyorum. Sürekli söylediği bir sözü bir leitmotiv olarak düşünüyorum. Bulunduğum odanın tasvirlerini yaratıyorum kafamda. Çitlerin arasından karşıya bakarken bir örümceğin çite yapışmış, rüzgarla salınan ağına gözüm ilişiyor. Arkadaşımın bira şişesini ince, uzun kısmından tuttuğunu fark ediyorum. Güzel bir kız gördüğümde “Bu o o kız karakteri.” diyorum. Onun hikayesi, benim yönetmenliğimde belirmeye başlıyor kafamda tüylerim ürperirken. Önceden sessiz diye nitelendirebileceğim bir yerde daha önce hiç duymadığım sesleri duymaya başlıyorum. Çok uzaktan gelen bir motor sesi, yaklaşıp uzaklaşan arabanın süzülüşü, ne yönden geldiğini hiç anlamadığım bir erkek gülüşü… Fark etmediğim ne kadar çok detay oluşuna şaşırıyorum. Her an özel bir an gibi geliyor sonra. En sonunda “İşte bu!” diyorum, “Hayatın kendisi bir mucize ve hepimiz bir serüvenin içindeyiz. Hayatı güzel kılan şey sanat. Sanat ise hayatın ta kendisi.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6395cf3684c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hayat%C4%B1-anlat%C4%B1rsan%C4%B1z-her-%C5%9Fey-de%C4%9Fi%C5%9Fir-6395cf3684c">Hayatı Anlatırsanız Her Şey Değişir</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Özel Günler Mutlu Eder Mi?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%B6zel-g%C3%BCnler-mutlu-eder-mi-8810c73ce592?source=rss-eca25e5697e7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8810c73ce592</guid>
            <category><![CDATA[özel-günler]]></category>
            <category><![CDATA[mutluluk]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[düşünce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 May 2020 10:46:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-03T13:29:41.710Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zLkHCN3QtSK59UH-rQGNcw.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@andozo?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Andreas Rønningen</a> on <a href="https://unsplash.com/s/photos/wedding?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Özel günleri sevmiyorum uzun zamandır. Özellikle doğum günümü… Küçükken, kutladığım zamanlarda genelde hava kötü olur ve arkadaşlarımın çoğu gelmezdi. Belki bunda bu hayal kırıklığının da payı olabilir. Ama zaman geçtikçe üzerine çok fazla anlam yüklediğimiz hiçbir günü sevmemeye başladım. Doğum günü, sınavların bitiş günü, yıl dönümleri, büyük umutla gidilen tatilin ilk günü, uzun zamandır görmediğim arkadaşlarımı göreceğim gün… Önemli olduğunu düşündüğüm ya da mutlu olmam gerektiğini düşündüğüm her gün.</p><p>Mutlaka yaşamışsınızdır, telefonunuzda kayıtlı sevdiğiniz bir şarkıya radyoda denk gelmek çok tatlı bir duygudur. Belki uzun zamandır telefondan açıp dinlememişsinizdir fakat radyoda duyunca sesini açarsınız. Çünkü planlanmış mutluluklar insana plansız yaşanan güzel anlar kadar haz vermez.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Özel günlerde kendimizi belki günler öncesinden şartlarız mutlu olacağımıza ve o günün güzel olması gerektiğine. Daha çok hassaslaşırız, daha çok beklentiye gireriz.</p><p>Parasını verip gittiğiniz bir yemek mi sizi mutlu eder yoksa iş yerinin karşıladığı aynı yemek mi? Üniversite öğrenciliğimin ilk zamanlarda büyük davetlerde ve otellerde çalıştım. Yemek servisi bölümündeydim genelde. O zaman bir şey çok ilgimi çekmişti. İş yerlerinin, çalışanları için düzenlediği yemeklerde/davetlerde insanlar bana çok kibar davranıyor ve onlara her içecek/yiyecek ikramımda çok müteşekkir oluyorlardı. Fakat otelde çalışırken insanların aynı şekilde davranmadığını gördüm. Bakış açılarının daha çok “Parasını ödedim, tabii yapacaksın.” şeklinde olduğunu hissediyordum. Aldıkları hizmetler onları mutlu etmiyor, bunu oldukça olağan bir durum olarak görüyorlardı. Beklentimiz olmadığı zamanlarda yaşadığımız güzel olaylar bizi daha mutlu bir insan yapıyor. Beklenti mutluluğun önündeki en büyük engellerden biri.</p><p>Doğum günleri ya da düğünler insanların tüm ilginin kendinde olmasını gerektiğini düşündüğü günlerden. Onlara alınan hediyeler, yapılan jestler onların gözünde zaten yapılması gerektiğini gördüğü şeyler olduğu için mutlu etmeleri çok zor. Düğünlerinde eğlendiğini söyleyen gelin çok nadiren görmüşümdür. Çünkü en ufak kusur bile kendimizi mutlu olmaya çok şartlandırdığımız için böyle günleri mahvetmeye yeter.</p><p>Ben bir süredir hiçbir güne anlam yüklememeye çalışıyorum. Bu beni sadece beklentiye girmiş daha hassas bir insana çeviriyor. Bir süredir hayatı akışına bırakmam gerektiğini ve hiçbir şeyden beklentiye girmemem gerektiğini öğrendim. Çünkü mutluluk planlayarak sahip olunacak bir şey değil.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8810c73ce592" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%B6zel-g%C3%BCnler-mutlu-eder-mi-8810c73ce592">Özel Günler Mutlu Eder Mi?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Böceği Öldürmek]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/b%C3%B6cekler-%C3%B6lmek-i%CC%87ster-mi-d57670da7467?source=rss-eca25e5697e7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d57670da7467</guid>
            <category><![CDATA[bilim]]></category>
            <category><![CDATA[böcek]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[düşünce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 23 Dec 2019 02:41:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-10-21T11:07:31.272Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*d0saoTnzTnG4dC82xQeGxg@2x.jpeg" /></figure><p>Geçenlerde banyomda bir böcek öldürdüm. Sonrasında o böceği oluşturan tüm sistemlerini, hücreleri, hatta atomları; onu bugüne getiren evrimlerini, onun bu evrendeki varlığını; onun buraya gelmesini sağlayan binlerce yıllık geçmişi düşündüm. Ben bu canlıyı iki saniyede öldürmüştüm.</p><p>Canlıları öldürmeyi hiçbir zaman sevmemişimdir. Çünkü her canlı birer mucizedir aslında. Ama onu öldürmeden önce aklımdaki tek düşünce “Benim banyomda sürdürdüğü sıkıcı hayatının pek de bir anlamı olmasa gerek.” olduğuydu. Ben aslında o böceği kurtarıyordum kendimce. O zorlu hayatı sürdürmesine göz yummuyor, buna son veriyordum. Elimdeki peçeteyi ona doğru yaklaştırdıkça can havliyle kaçmaya çalışmasını gördüm sonra. Ölmek istemiyordu. Her şeye rağmen, bu sefil hayatına rağmen ölmek istemiyordu böcek. Ama dışarıdan bakan ben, ölmek için can attığına emindim. Bu hayatı istemediğine emindim.</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*WVJ1FMfw1QBe0aNC1mfgnA.png" /></a></figure><p>İnsanları düşündüm. Bize dışarıdan baktım. Herkes etrafını dört duvarla çevrelediği alanlarda, hayatını sürdürebilmek için gerekli olan yiyeceği bulmak ve neslinin devamını sağlayabileceği bir partneri aramakla meşguldü. Kendime evini pislettiğimi düşünen bir devin gözünden baktım. Hayatım o kadar uzaktan bakınca aynı şekilde sefildi aslında. İnsanlar büyük amaçlarla, büyük şeyler yaptıklarını sandıkları ortalama yetmiş beş yılla sınırlı hayatlarını sürdürmek için ne kadar çaba gösteriyor ve bununla övünüyorlardı. Belki de hayatımız bu yüzden bu kadarla sınırlandırılmıştı. Bizden büyük, hayatımızın sefilliğinin farkında olan bir güç bize yaklaşık yetmiş beş yılı yeterli görmüştü. Daha fazlasının bizim için bir anlamı olmadığının farkındaydı ve bizi buradan kurtarıyordu sadece.</p><p>Schopenhauer der ki:</p><p>Eğer hayata küçük ayrıntılarıyla bakacak olursak ne kadar gülünç görünür. Mikroskopta görülen bir su damlası gibidir, tek hücrelilerle kaynayan tek bir damla. Telaşla koşuşturup biribirleriyle mücadele etmelerine nasıl güleriz. Ister bu su damlasında isterse insan hayatının küçük süresi içinde olsan bu korkunç etkinlikler komik bir etki yaratıyor.</p><p>Hayat, bunu kabullenmek ne kadar zor olsa da, bu kadar basittir aslında. Yaşadığımız tek şey koşuşturma, hiç durmadan kendini tekrar eden memnuniyetsizlik ve hep daha fazlasını isteme durumudur özetle.</p><p>Eğer bir derdiniz varsa, sıkıntılarla boğuşuyorsanız, hayata dair ümitsizlik içindeyseniz kendinize su damlası içinde koşuşturan bir tek hücreliden farksız olduğunuzu hatırlatın.</p><p>Başklarına göre şekillendirmeye çalıştığınız, bu süreçte kendinizi yiyip bitirdiğiniz hayatınız ise zaten başkalarının sohbetinin en fazla iki dakikalık bir parçası.</p><p>Ne istiyorsanız onu yapın ve yaptığınız hiçbir şeyden pişmanlık duymayın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d57670da7467" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/b%C3%B6cekler-%C3%B6lmek-i%CC%87ster-mi-d57670da7467">Bir Böceği Öldürmek</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kendini Tanımak İçin Yazmak]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-terapi-y%C3%B6ntemi-olarak-yazmak-3b1baf8fc3cf?source=rss-eca25e5697e7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3b1baf8fc3cf</guid>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[yazmak]]></category>
            <category><![CDATA[kendini-tanıma]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Dec 2019 19:16:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-11-01T14:37:42.795Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*A7S-QCx1_a_HYwypZNpeNA@2x.jpeg" /></figure><p>Bir şeyler yazmayı küçüklüğümden beri sevmişimdir. Ama gerçek anlamda bir şeyler yazmaya ilk başladığım an çok yalnız olduğum bir andı. Yeni bir şehre taşınmıştım. Koca şehirde tanıdığım tek bir insan vardı. Onun dışında ne kimseyi görüyor, ne konuşabiliyordum. Yalnızlığın en gerçek halini tatmıştım. Sürekli bir şeyler okuyor, medyayı takip ediyordum. Zaman geçtikçe fark ettim; aklımda onlarca, yüzlerce düşünce dolanıp duruyordu. Hayata dair birçok şey fark etmeye başladım. İnsanları daha iyi anlamaya başladım. Her şeyin sebebini daha iyi kavrayabiliyordum. Kendime ilk kez bu kadar net bakabildiğimi, kendimi yeni yeni tanımaya başladığımı fark ettim. 22 yıllık hayatımda ilk kez kim olduğumu, başkalarının beni nasıl gördüğünü, insanlarla ilişkilerimde nasıl biri olduğumu o zaman keşfettim. Garip olansa hayata dair bunca şeyi hayattan bu kadar uzaklaştığımda fark edebilmiştim.</p><p>Trafikte kalan bir arabanın içindeyken dışarıyı göremezsiniz. Ne kadar yol geldiğinizi, ne kadar daha yol gitmeniz gerektiğini, bekleyen diğer araçları, sizi bekleyen yolu bilemezsiniz. Stresli bir ruh haliyle sadece varmaya odaklı olarak bir bekleyiş içindesinizdir sadece. Bunca yıl kendime kendimce büyük hedefler koyduğum süreçlerde kim olduğumu unuttuğumu fark ettim. En önemli şeyin aslında bu olduğunu da düşünemedim.</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*WVJ1FMfw1QBe0aNC1mfgnA.png" /></a></figure><p>Düşünceler beynimde gidip geldikçe bunu bir şekilde dışarı vurmak istiyordum. Sonra bilgisayarımı aldım elime, kendimce bir şeyler yazmaya başladım. Kendiliğinden oynuyordu parmaklarım klavyenin üzerinde. Yazdıkça daha çok şey fark ediyordum. Yazdıkça daha çok rahatlıyordum. Kimisini yayınlıyor, kimisini bilgisayarımda saklıyor, ama hepsini okuduğumda kendimi daha iyi anlıyordum.</p><p>Yazmak için bir şeyin çok önemli olduğunu fark ettim: Yalnız kalmak. Ardından bunun sadece yazmak için değil ruh sağlığı için en gerekli şeylerden biri olduğunu fark etmem de çok uzun sürmedi. Virginia Woolf’un Kendine Ait Bir Oda adlı kitabında dediği bir şey vardı “Para kazanın, kendinize ait bir oda ve boş zaman yaratın. Ve yazın…” O da yazmanın önemli koşullarından birinin kendimize ait bir oda olduğunun yani yalnızlızlığın gerekliliğinin farkındaydı.</p><p>Bir yazma kursuna kaydoldum geçenlerde. Her hafta farklı bir çıkış noktasıyla kısa hikayeler yazıyoruz. Hocamız, Sonja Rudorf, Alman bir yazar. Alıştırmaları o belirliyor. Her yazı sonrasında herkes o yazıya dair yorumunu paylaşıyor. Bir hafta bir alıştırmada hikaye yazmanın kişiliğe dair ne kadar çok şey söylediğini fark ettiğimde yazı yazmanın kendimizi tanımamızdaki önemini anladım. Alıştırmada herkes kağıdına bir başlık ve bir cümle yazdı. Sonra bu kağıtlar rastgele diğer kurs katılımcılarına dağıtıldı. Katılımcılar başka birinin fikriyle kendilerine bir hikaye yarattılar. En sonunda yazanlar ne düşünüp de yazdığını söyledi, biz de ortaya çıkan hikayeyle bunu karşılaştırabildik. Olaylara insanların bakış açısının ne kadar farklı olabileceğini gördüm. Birinin ölümü/üzüntüyü konu ettirmeyi amaçladığı metinde diğer kurs katılımcısı bunu alıp esprili bir dille, tamamen kendine özgü bir şekilde kağıda aktarıyordu. Biri kaosu hedeflerken diğer katılımcı bunu hayal gücüyle eğlenceli bir hale getiriyordu.</p><p>Hayatımızda kendimiz için sürekli yeni kararlar almamız gerekir. Hayat bundan ibarettir. Kendimizi tanımadan aldığımız her karar ise kendimize yaptığımız yanlışların bir yenisidir. Bu yüzden kendinizi tanımak için yazın. Bir günlük tutmak bile olabilir bu. Ama sanki tüm gün yaptıklarınızın hesabını birine veriyormuş gibi değil de canınız istediğinde telefonunuzun notlar kısmına aklınızdan geçen düşünceleri yazmak gibi… Nasıl ve ne isterseniz onu yazın. Kendinizi tanımaya çalışmak vereceğiniz en güzel karar olacaktır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3b1baf8fc3cf" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-terapi-y%C3%B6ntemi-olarak-yazmak-3b1baf8fc3cf">Kendini Tanımak İçin Yazmak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir İntihara Şahit Olmak]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bi%CC%87r-i%CC%87nti%CC%87hara-%C5%9Fahi%CC%87t-olmak-75d06877129e?source=rss-eca25e5697e7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/75d06877129e</guid>
            <category><![CDATA[i̇ntihar]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <category><![CDATA[i̇stasyon]]></category>
            <category><![CDATA[şahitlik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 Oct 2017 01:05:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-10-21T11:25:06.128Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/302/1*TX0iOmmISG0Xyoox5rYm9g@2x.jpeg" /></figure><p>Birkaç ay once, sanırım mayıs gibiydi, okula gitmek icin tren istasyonuna gittim. Hava sıcaktı, güneşli bir gündü. Treni beklerken yanımdan bir adam geçti hızlı ve kararlı adımlarla. Üzerinde ağır sigara kokusuyla… Adamın arkasından baktım. Üzerinde eskimiş bir pantolonun içine sokulmuş, rengi solmuş polo yaka tişörtü vardi. En fazla elli yaşlarındaydı.</p><p>Tren uzaktan göründü, adam durağın ucuna doğru yürümeye başladı. Içimden „Bu uzun olan tren degil aslinda. Neden oraya kadar gidiyor ki?“ diye düşündüm. Bir adım öne gittim trenin gelmesine yakın ve kafamı sola çevirdim tekrar, trene dogru. Durağın en ucunda bekleyen adam birden gelen trenin önüne atladı. O an o kadar şaşırdım ki, etrafa baktim benim gördüğümü gördü mü insanlar diye. Gözlerine inanamamak deyimi vardır ya, gördüğüm şeyi teyit etmekti amacım. İleride duran adam arkasını dönmüş elleriyle başının iki yanını tutarak şaşkınlıkla ağzı yarım açık etrafına bakıyordu. Bir an dehşet dolu gözlerle göz göze geldik ve o an gördüğüm şeyin gerçek bir intihar olduğunu idrak edebildim. Tren bir süre duramadı, onun kurtulmasını engelleyecek kadar çoktan yol almıştı. Sonra uzun bir süre bekledi. Makinist elinde telefonla bir yerleri aramaya başlamıştı. Çoğu kişi olayı görmemiş, trenin neden durduğunu anlamamıştı. Kimisi öğrendikten sonra makiniste “Tren şimdi kalkmayacak mı? Daha ne kadar bekleriz?“ diye sorular soruyordu. Hepimiz bir süre bekledikten sonra tramvay istasyonuna yol aldık. Ben okula gittim, onlar işlerine döndü, kimisi yetişmeye çalıştığı havaalanından baska sehirlere, ülkelere uçtu.</p><p>O adam ise orada kaldi. Kim bilir kaç sigara içmişti bu kararı verirken. N dertleri vardi, kim bilir. Kendini hizla gelen bir makinenin altina atacak kadar ne canini yakmisti? Neyle başetmeye çalışıyordu da başaramamış, yenik düşmüştü? Yoksa ardında bıraktıklarını cezalandırmak mıydı asıl amacı? Hiç annesini, babasını düşünmüş müydü bu kararı verirken? Belki cocukları da vardı. Onları geride bırakabilecek kadar ne yaşamıştı? Nasıl bir hayat yasamisti? Bebekken annesini sevindiren ilk söylediği kelime neydi mesela? Ilk kez kime aşık olmuştu, kimin elini tutmuştu? Gitmek istedigi bir sehir var mıydı? Kaç kez, daha uzun yaşayabilmek için bir sigaradan vazgeçmişti? Torun sevgisini hiç merak etmis miydi? Çocukluğunda yaşlılığını hayal etmiş miydi? Hiç kendi canını acımasızca kendi alacağı aklına gelmiş miydi?</p><p>Birkaç gün istasyona giderken kötü bir his kapladı içimi. Tahmin etseydim ona gidip ne diyebilirdim diye düşündüm. Ölmek isteyen birine ne denirdi? Sonra unuttum bir haftaya kalmadan onu. Daha büyük bir etkisi olur sanmıştım halbuki bu olayın hayatımda o zaman.</p><p>Aradan neredeyse yarım sene geçti. O sıralar benim de bazı sıkıtılarım vardı ama şimdi hayatım o zamankinden çok daha güzel bir hal aldı. Hic tahmin etmeyeceğim kadar güzelleşti her şey. Tüm istediğim şeyler teker teker gerçekleşti. Kimi zaman gerçekliğine bile inanamadım tüm olanların. Kesin bir yerde bir seyler kötü gidecek diye düşündüm, ama gitmedi.</p><p>Bilemiyoruz hayatımızda ne olacak, ne değişecek. Yaşamadığımız sürece hiçbir zaman bilemeyeceğiz. O günden, o olaydan sonra hayatımda ne cok degisiklik oldugunu düsündüm hep. O gün ölen ben olsam her şeyin bu kadar güzel gidebileceğini kimse tahmin edemezdi. Belki o da kurtulacaktı dertlerinden. Güzel günler yaşayacaktı; yeni bir yemek tadacaktı, yeni çıkan bir şarkıyı çok sevecekti, hiç ummadığı güzel bir haber alacakti bir gün, her şeyi yavaş yavaş yoluna sokacaktı.</p><p>Bu olaydan sonra zaman içinde hayatımızda ne kadar çok değişim olduğunu anladım. Hiç geçmez sandığımız yararlarımızın eninde sonunda bir şekilde iyileştiğini. Daha dinleyecek onlarca güzel şarkı olduğunu ve hayatın sırf bunun için bile yaşamaya değdiğini.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=75d06877129e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bi%CC%87r-i%CC%87nti%CC%87hara-%C5%9Fahi%CC%87t-olmak-75d06877129e">Bir İntihara Şahit Olmak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kime aşık olunur, aşk aslında nedir?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kime-neden-asik-olunur-ask-aslinda-nedir-7c758a5ab1d0?source=rss-eca25e5697e7------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7c758a5ab1d0</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[aşk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 15 Oct 2017 10:12:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-10-21T11:25:38.617Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/540/1*X1Mc20oygDdeNsYNhEAfpQ@2x.jpeg" /></figure><p>Başkalarının çok beğendiği karşı cinsi sizin hiç beğenmediğiniz mutlaka olmuştur. Hatta insanların o kişide ne bulduklarına bir anlam veremez, şaşırırsınız. Her insanın beğendiği tek tip insan yoktur. Herkes karşı cinste farklı bir şey arar; kimisi uzun saç severken kimisi kısa saç sever, kimi utangaç severken kimi özgüvenden etkilenir, kimi uzun boylu severken kimi kısa boyludan hoşlanır. Aslında bunların bir nedeni vardır. Ben bu yazıda Schopenhauer’nin düşüncelerinden yola çıkarak konuyu ele alacağım.</p><p>Schopenhauer en basit haliyle aşktan “Ne kadar yüksek ve ulvi görünürse görünsün kökenini sadece cinsel itkide bulan şey” şeklinde bahseder. Aşk ona göre hayvansal bir güdü olmakla birlikte aşkın belirlediği şeyin tamamıyla bir sonraki neslin oluşturulması yani dünyaya çocuk getirilmesi işi olduğunu düşünür. Aşkın insanlar için tüm işlerinden alıkonulacak kadar ilgi çekici olmasının, kimi zaman en büyük zihinleri dahi yoldan çıkarıp çılgına çevirmesinin en bariz açıklaması insanların kendilerinden sonraki nesli var edecekleri bilincinin onların beyninde yol açtığı önem sinyalidir. Aslında insanın hayatındaki tüm amaçlarından daha büyük bir öneme sahip olduğunu belirtir. Çünkü aşkın meyvesi, asıl gayesi gelecek nesildir. Tabiatın kendi amaçlarını gerçekleştirmek için böyle hilelere ihtiyaç duyduğunu düşünür.</p><p>Schopenhauer erkekler icin genel olarak şunları savunur:</p><p>Yaş erkeklerin seçimlerindeki ve eğilimlerindeki temel faktörlerden biridir. Erkeklerin genel olarak adet görmenin başlamasından adetin kesildigi döneme kadar olan çağı , yani özellikle 18–28 yaş arasındaki kadınları tercih ettiğini söylüyor. Hatta bu yaş aralığının dışındaki adet görmeyen bir kadının erkeklerde tiksinti uyandırdığını savunuyor. Ona göre, erkekler için güzellik olmaksızın gençliğin her zaman bir çekiciliği vardır, gençlik olmaksızın güzellik ise hiçbir şeydir. Burada her ne kadar bilincinde olunmasa da onlara yol gösteren amacın genel olarak üremenin devamlılığının mümkün kılınması açıkça bellidir. Bu yüzden her birey karşı cins üzerindeki çekiciliğini döllemek için uygun olan yaş aralığından çıktığı zaman kaybeder.</p><p>Önemli olan ikinci faktör de sağlıktır. Ağır hastalıklar bizi sadece geçici olarak rahatsız eder, oysaki kronik hastalıklar itici gelir. Çünkü onların kalıtımsal olarak çocuklara da aktarılması ihtimal dahilindedir.</p><p>Üçüncü faktör iskelet veya kemik yapısıdır, zira o bir türün ayırt edici özelliğinin temel taşını oluşturur. Bizi yaşlılık ve hastalıktan sonra, başka hicbir şey, deforme olmuş bir beden yapısından daha fazla uzaklaştıramaz hatta en güzel yüz bile bu yoksunluğu telafi edemez. Halbuki düzgün bir endama çirkin bir yüz eşlik etse bile tercih edilebilir. Diş yapısı da ayni şekilde çok önemlidir. Çünkü kalıtımsal yolla çocuklara aktarılır.</p><p>Dördüncü bir diğer önemli husus ise belirli bir et dolgunluğuna ulaşmaktır, zira bu özellik ceninin yeterince, bol miktarda beslenebileceğine işaret etmektedir. Dolayisiyla aşırıya kaçan sıskalık erkeğe son derece itici görünecektir. Ziyadesiyle dolgun göğüsler erkekler üzerinde olağanüstü bir etkiye sahiptir çünkü onlar yeni doğmuş çocuğa yeterince bol besin temin edilmesine aracı olacaktır. Öte yandan haddinden fazla şişman kadınlar da son derece itici gelecektir zira böylesi bir durumda rahmin dumura uğramasına dolayısıyla kısırlığa işaret edecektir. Bu durum zihinsel olarak değil fakat içgüdüsel olarak bilinir.</p><p>Son olarak ise yüz güzelliği gelir. Bunda da kalkık bir burun ve çıkık bir çene insan türünün karakteristik özelliğini yansıttığından dolayı daha çok tercih edilecektir.</p><p>Kadınlar ise güzellik bilhassa yüz güzelliğiyle daha az ilgilidirler cünkü çocuğa güzelliği verme işini sadece kendileri üstlenmiş gibidirler. Onlara cazip gelen şey temelde bir erkeğin gücü, bununla baglantılı olarak cesaretidir. Çünkü bu özellikler güçlü çocukların dünyaya getirilmesinin ve aynı zamanda kendileri için de cesur bir koruyucunun habercisidir.</p><p>Kadınlar şu özelliklere erkekte önem verirler çünkü bunları annenin çocuğa aktarması olanak dışıdır:</p><p>Erkeksı bir kemik yapısı, geniş omuzlar, dar kalçalar, düzgün bacaklar, cesaret ve benzeri şeylerdir. Buradan çıkan sonuç ise bir kadının çirkin bir erkeği pekala da sevebileceği fakat erkeksi olmayan erkeği hiçbir zaman sevemeyecekleridir.</p><p>Kadına çekici gelen şey özellikle güçlü bir irade, kararlılık ve cesaret ile bunların yanında belki bir de dürüstlük, temiz kalptir. Öte yandan, zihinsel niteliklerin, kadının üzerinden doğrudan ya da içgüdüsel olarak bir etkisi bulunmamaktadır ve bunun nedeni de sadece bunların babadan miras alinan nitelikler olmayışıdır.</p><p>Aşk evlilikleri büyük ölçüde zihinsel yönden birbirinden tamamen farklı tabiatlar arasında gerçekleşir. Örneğin, kaba saba, dar görüşlü ama ziyadesiyle güçlü erkeklerle ziyadesiyle hassas, ince düşünceli, kültürlü, estetik duygusu gelişmiş kadınlar arasında veya erkeğin deha derecesine varacak bir zekaya ve engin bir kültüre sahip olup da zeki olmayan bir kadının arasında yaşanan evlilikler gibi. Çünkü evlilikle hedeflenen şey zihinsel yönden hoş vakit geçirmek değil çocukların dünyaya getirilmesidir. Mantık evlilikleri bu konunun dışındadır, burada ele alınan tutkulu aşktır.</p><p>Aşka tutulan bir kimsenin hayranlığı, yüce görünürse görünsün sadece belirli bir karaktere ve görünüşe sahip bir bireyi dünyaya getirmektir. Mecnun demiş ya Leyla için güzel değil diyenlere “Siz onu bir de benim gözümden görün.” diye, işte Schopenhauer bunun için şunu söylüyor:</p><p>Işte bundan dolayıdır ki, büyük tutkuları ateşleme eğiliminde olanlar her zaman için tam olarak kusursuz ve uyumlu bir güzelliğe sahip olan kadınlar değildirler. Zira böylesine gerçek bir tutku içeren eğilimin doğması için gereken şey ancak kimyasal bir metafordan yararlanılarak açıklanabilir, yani kişinin birbirlerini nötralize etmeleri tıpkı alkali bir metal ile asidin yaptığı gibi nötr bir tuza dönüşmeleri gerekir.</p><p>Yani örneğin en erkeksi olan en kadınsı kadını arayacaktır, bunun karşıtı da geçerlidir. Aynı zamanda özellikle insan kendisinin eksikliğini duyduğu mükemmeliyetleri arzu eder, hatta kendisininkilerin zıddı olan kusurları güzel bulacaktır. Bu sebepten dolayıdır ki kısa boylu erkekler uzun boylu kadınların peşinde koşacak, sarışın insanlar esmerlerden hoslanacaktır. Güzelliği, kendisine uygun bir kadın gördüğünde, erkeği etkisi altına alan ve ona bu kadınla birleşmenin yaşanabilecek mutlulukların en büyüğü olduğunu düşündüren bu aldatıcı coşkunluk, türün duyuşundan başka bir şey değildir. Bu duyuş, aynı olanın belirgin biçimde dışa aksetmiş özelliğini görüp onu bu bireyle sürdürmeyi arzu eder. Türlerin karakteristiğinin korunması işi de güzel olana karşı bu kararlı yönelişe dayanır ve bu yüzden böylesine büyük bir güce sahiptir.</p><p>Son olarak özetle şunları söyleyebiliriz; insan belli bir güzellik/sağlık kriterini sağlayan karşı cinsi gördüğünde kendinde eksik bulduğu özelliklerin de onda olduğunu fark ettiğinde türünün devamını sağlaması gerektiğini içgüdüsel olarak düşündüğü bu kişiyle bir çocuk yapmak istiyor. Neslin devamını sağlama dürtüsü o kadar güçlü bir dürtü ki insan hayatta bundan daha önemli bir şeyin mümkün olmadığını düşünüyor ve bu yüce duyguya aşk adını veriyor.</p><p>Kaynak: Schopenhauer — Cinsel Aşkın Metafiziği (Roman Yayinlari)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7c758a5ab1d0" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kime-neden-asik-olunur-ask-aslinda-nedir-7c758a5ab1d0">Kime aşık olunur, aşk aslında nedir?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>