<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Aslı Tümerkan on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Aslı Tümerkan on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@aslitumerkan?source=rss-ba4bd7774b63------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*oswdPSaAQuI7fHq8</url>
            <title>Stories by Aslı Tümerkan on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@aslitumerkan?source=rss-ba4bd7774b63------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 08:14:38 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@aslitumerkan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[CONFESSIONS OF A SUGARAHOLIC]]></title>
            <link>https://medium.com/productivity-side/confessions-of-a-sugaraholic-c002ebb1b024?source=rss-ba4bd7774b63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c002ebb1b024</guid>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[health]]></category>
            <category><![CDATA[lifestyle]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[food]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Tümerkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 Dec 2024 04:09:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-29T04:09:00.717Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>A month of Sugar Detox</h4><h4>Beginning the Sugar Detox</h4><p>So here is what I initially thought of a sugar detox, before doing it:<br> <br><em> FUCK, FUCK, FUCK, FUCK, FUCK.</em></p><p>But the first day was easier than I thought. What I’d suggest is finding a source of motivation in the beginning, to kick things off. I personally, was having allergy and liver issues, and sugar was starting to make me feel horrible, after the initial <em>absolute deliciousness</em> of eating it. My doctor told me I should cut it off for a few months.</p><p>Seems like a good source of motivation right? Nope, not for me. I actually lived like this for a very long time, and this is a bit embarrassing, but what finally did it was a date that I was really looking forward to. I knew that eating sugar that day was going to make me feel horrible during the date and I wanted to be my best self during it, so I just skipped all things sugar that day. (If you’re wondering, the date was nice, but not as nice as chocolate chip cookies.)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/1*7KkdAvAxyEdnIQAjysbwZg.jpeg" /></figure><p>The second day, I decided to stick it out because I knew it would be good for my health (and again, my doctor told me to). There are two types of sugar detox, processed sugar and all kinds of sugar, where you also cut out all carbohydrates and fruit. I am doing the first one, because the second one should only be done when you are a bit used to a lesser sugar intake, in my <em>not-in-the-least-bit-professional</em> opinion. I relapsed after the third day because there were some stressful situations going on and I couldn’t deal with them without sugar. Then after a month later, I decided to try again, because I could really see the sugar was affecting me badly. The second time the first few days was easier because I kept telling myself I managed it a month ago.</p><p>What helped me the most was sugarless almond butter. I put it on a banana and suddenly had something resembling dessert. This really helped with my psychological craving, even though it didn’t help the physical one.</p><h4>Initial Challenges</h4><p>Third, fourth days became a bit harder, did the almond butter on banana “trick” again (or peanut butter if you’re not allergic, whatever floats your boat) and realized that I was getting depressed and angry, a major problem for me and even a bigger problem for my friends because I could not shut up.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/1*IRAW5OiOK3kTRYpm2DvECw.jpeg" /></figure><p>I was having a hard time so I started to text a friend of mine every day in the morning with messages like: <strong>3 days sugar free! 4 days sugar free! </strong>etc. When I felt myself craving sugar, I thought of the text I was going to send the next day. I wanted to be able to send it more than I wanted the sugar itself, if that makes sense. And that kept me going.</p><p>There was still the problem of my becoming insane without sugar keeping all the bad thoughts at bay with its delicious barrier. I was exercising every day to keep my mind occupied and to get dopamine and seratonine without sugar, but it only helped for a couple of hours. What helped the most, was kundalini yoga. Any kind of meditation would help probably, but I really recommend kundalini yoga, every timeI do it, it makes me a calmer and happier person. Which benefits me <em>and</em> my poor poor friends.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/1*IvrfiDd8UnoltChhRR-WXw.jpeg" /><figcaption>Ommm… nom nom nom… No no, ommmm…</figcaption></figure><h4>Saying Goodbye to a Beloved Hobby?</h4><p>I love baking and doing stuff in the kitchen (mostly desserts) so I was starting to resent the fact that I couldn’t enjoy this hobby anymore. Thankfully I discovered a great sugarless pancake recipe at the end of week 1, and that cheered me up.</p><p>Sugarless recipes seem to take so much effort (bananas, dates, etc. etc., it’s a whole thing) but this is perfect because it’s just two ingredients. I also still eat fruit but stay away from high-fructose fruit like dates.</p><p>About 2 weeks in, things got easier but I started to dream of chocolate during sleep. How embarrassing. What is it you desire in life, is it flying, riches, unicorns, castles? No, just chocolate covered stuff please.</p><p>But by day 16 it started to be okay again. It will definitely vary from person to person.</p><h4>Finally, some results!</h4><p>I’d heard on the internet that when you cut out sugar you feel better, you get more energy, your skin gets better, etc… I saw none of that up to day 16.</p><p>I started to feel differences after day 24. Now I’m on day 33. I feel happy again. I do seem to have more energy, my digestion is better, I <em>definitely</em> feel healthier and I can genuinely say I don’t have sugar cravings. I do still crave <em>chocolate</em>, but I found a sugarless and sweetener-less (is that a word? I don’t think so, but bear with me) %100 cacao chocolate bar and started to make fruity and nutty chocolate bark with it. Also a great brownie recipe, that I used for Christmas. I will write another article about the sugar free and gluten free recipes I found along the way.</p><h4>Your turn!</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/1*-Ud1WvlVuKY1AlvKnTSF0A.png" /><figcaption><a href="https://www.freepik.com/free-vector/hand-drawn-illustration-international-women-s-day-celebration_138576516.htm#fromView=search&amp;page=1&amp;position=18&amp;uuid=73522086-615d-49fc-9a2d-6c0632e4ef3f&amp;new_detail=true">by freepik</a></figcaption></figure><p>I genuinely think everyone can benefit from a few weeks of sugar detox and wish you all the best if you are attempting it right now.</p><p>I’d wish you luck as well, but you don’t need it, because if I can do it, you can do it.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c002ebb1b024" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/productivity-side/confessions-of-a-sugaraholic-c002ebb1b024">CONFESSIONS OF A SUGARAHOLIC</a> was originally published in <a href="https://medium.com/productivity-side">Productivityside</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ay Çok Şükür]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ay-%C3%A7ok-%C5%9F%C3%BCk%C3%BCr-d91613abcec7?source=rss-ba4bd7774b63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d91613abcec7</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Tümerkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 Jan 2023 17:09:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-11T17:09:32.044Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Her gün şükretmenin insanı daha mutlu kıldığını gösteren pek çok araştırma var. Hatta şükretmek, insanların verimini bile arttırıyor olabilir. Fakat her gün şükretmeye başlamak, diğer her alışkanlıkta olduğu gibi biraz çaba istiyor. Hem şükretmeyi hatırlatmak hem de kendime motivasyon olması için bir hafta boyunca her gün şükredip bu süreci sizinle paylaşmak istedim.</p><h4>Neden bir hafta? Hani 21 Gündü?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*HojybnYHCUr3zlQNA7nRhA.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.freepik.com/free-vector/man-thinking-concept-illustration_20824309.htm#query=thinking&amp;position=0&amp;from_view=search&amp;track=sph">storyset-freepik</a></figcaption></figure><p>Bir alışkanlığın 21 günde oturması sık sık alıntılansa da bunu kanıtlayan bir bilgi yok. Bu görüşün Dr. Maxwell Maltz adlı estetik cerrahından çıktığı söyleniyor, Dr. Maxvell, bir kitabında insanların yeni görünümlerine alışmaya başlamalarının en az 21 gün sürdüğünden bahsediyor. Çeşitli kaynaklarda, sonraları bu kitaptan çok fazla alıntı yapıldığından ve her alıntıda 21 günün öneminin daha da arttığından bahsediliyor. ‘En az 21 günde alışmaya başlamak’ yerine ‘hayatınızı 21 günde değiştirin,’ ifadeleri kullanılmaya başlanmış. Bu konuda birkaç çalışma var. Mesela davranış bilimcisi Philippa Lally ve arkadaşlarının yaptığı bir araştırmada, araştırmaya katılanların yeni bir alışkanlık oluşturması 18 gün ile 254 (!) gün arasında değişim göstermiş. Başka bir araştırmada, çocuklara meyve ve sebze alışkanlığı kazandırmak için bunun karşılığında teşvik edici bir ödül verilmiş. Bir grup çocuğa 3 hafta boyunca, diğer gruba ise 5 hafta boyunca ödül verdikten 2 ay sonra, çocukların ödül verilmeden de meyve sebze yiyip yemediklerine bakmışlar. 3 hafta boyunca ödül verilen çocukların meyve sebze yiyişi yüzde 21 artarken, 5 hafta boyunca ödül verilen çocukların meyve sebze yiyişi yüzde 44 artmış, yani 2 katından bile fazla!</p><p>Sonuçta bir hafta bir alışkanlığın oturması için yeterli mi? Muhtemelen hayır. Fakat başlamak işin en zor kısmı olduğundan, 21 gün veya daha fazlası diye başlamak göz korkutucu olabiliyor. Bu yüzden bir haftayı kendimi ikna etmek için seçtim. Daha doğrusu, sonradan devam edeceğimi umarak, sadece bir haftacık diyerek kendimi kandırmak için. Şşt! Sakın bana söylemeyin.</p><h4>Birinci Gün</h4><p>OFF! Kim şükredecek şimdi? Tamam hayatımda güzel şeyler var, ama gerçekten durup düşünüp bunları saymak nasıl zor geliyor anlatamam. O kadar ki, kendime sadece beni mutlu eden üç şey sayma izni verdim. Derin bir nefes alıp, gözlerimi kapayıp, hayata şöyle kısa bir küfrettikten sonra beynim nihayet beraber çalışmaya tenezzül etti ve birinci maddeyle başladım. Merak eden varsa, işimle ilgiliydi. Kendime söz verdiğim üzere üç maddeyle bıraktım.</p><p><strong>Keyfimi yerine getirme puanı: 4/10</strong></p><h4>İkinci Gün</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*9gNrr9XM0EJ6rx9F4otD5w.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.freepik.com/free-vector/top-view-cup-coffee-with-roasted-beans_6667473.htm#query=coffee&amp;position=7&amp;from_view=search&amp;track=sph">by pikisuperstar on Freepik</a></figcaption></figure><p>Kahve içecekken aa, yazım için şükür etmem lazım diyerek nefis içeceğimi bir kenara bıraktım ve durup şükrettim. (Aklıma gelmişken, kahvem için şükrediyorum.) Burada birine karşı -yani size- sorumluluk duymamın büyük etkisi oldu, o yüzden biriyle beraber bunu yapmanın büyük faydası olabileceğini düşünüyorum. Bu yazıyı yazmıyor olsaydım kesinlikle bugün şükretmeyi savsaklardım. Bu sefer daha ‘eften püften’ şükürlerle geçirdim, izlediğim dizi gibi. Saymadım ama birkaç taneyi geçmedi. İş gibi büyük bir şey yerine izlediğim dizi gibi ufak ama daha eğlenceli bir şeye şükretmek modumu daha fazla yükseltti.</p><p><strong>Keyfimi yerine getirme puanı: 7/10</strong></p><h4>Üçüncü Gün</h4><p>Bu sefer otomatikman şükür ederken buldum kendimi. Şu müthiş manzarada (aşağıda) çalışmamın etkisi de vardı tabii. Böyle spontan olunca, biraz da pratik sayesinde çok iyi geldi ama yorgun olduğum ve çok işim olduğu için keyfi kısa sürdü.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*kVN2ZENPdloN4rlfjI8Ksw.jpeg" /><figcaption>Harika çalışma manzaram.</figcaption></figure><p><strong>Keyfimi yerine getirme puanı: 6/10 </strong>(Kısa sürdüğü için bir puan kırdım.)</p><h4>Dördüncü(?) Gün</h4><p>Yaklaşık bir ay sonrasından selamlar. Evet tam bir ay boyunca bırakıp, unutup, sonra yapacağım ben bunu diye erteledikten sonra geri döndüm. Herkes bazen hedeflediği şeye ara veriyor, ama önemli olan eninde sonunda yola devam etmek, değil mi? ;) Hatta bu bir ay içinde yılbaşı geçtiği için, geçen seneden kalan yazıyı tamamlıyorum diyebiliriz. Ara verdikten sonra tekrar başlamak çok zor oldu. Başta bir iki derin nefes alıp şükredecek moda girmeye çalıştım. Sonra yine ufak bir şeyle başladım (merak eden varsa, güzel bir ananas yediğim için :) ) Kısa kestim, çünkü kısa olursa sürekliliği daha kolay olur gibi geldi ama eminim daha uzun yaptıkça daha iyi hissettirecektir.</p><p><strong>Keyfimi yerine getirme puanı: 5/10</strong></p><h4>Beşinci Gün</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*mkLsmFHduPiTwVf9LMhQog.jpeg" /><figcaption>Şekerci Cafer Erol’un Noel kasabasından fırlamış süsleri</figcaption></figure><p>İtiraf etmeliyim ki bugün içim içime sığamadan hadi şükredeyim diye başladım. Çünkü İstanbul’da yılbaşı süsleriyle tanınan Şekerci Cafer Erol’u ziyaret ettim ve güzelliği içimden dışıma taşıyordu :) Bu kadar neşeliyken şükretmek de kolay oldu. Durup kendime şükrettiğim şeyleri saydım ama zaten ânı yaşarken de sürekli şükretme hâlindeydim. Ne de olsa bu egzersizin amacı da günlük hayatta lütufları fark etmek.</p><p><strong>Keyfimi yerine getirme puanı: 4/10</strong> (Çünkü zaten çok keyifliydim!)</p><h4>6. Gün</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*-LtVjUT06FFb5XkCj1Ws4Q.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.freepik.com/free-photo/discontent-young-european-woman-with-curly-hair-has-grumpy-expression-overloaded-with-colorful-clothes-upset-have-much-house-work-has-fold-washed-clothing-isolated-white-wall_16286480.htm#query=grumpy&amp;position=24&amp;from_view=search&amp;track=sph">by wayhomestudio on Freepik</a></figcaption></figure><p>Herhalde son bir iki aydır geçirdiğim en keyifsiz gündü bugün. Uykusuzlukla dişçiye gitmenin kötü bir kombinasyonu, ruh hâlimi berbat etmeyi başardı. Özellikle bu kadar kötü hissederken şükretmenin beni daha iyi hissettirip hissettirmeyeceğini merak ettim. Sonuç olağanüstüydü. Hayata söylenirken ‘tamam, durup şükredeceğim’ dedikten iki saniye sonra hafifçe gülümsüyordum ve hâlâ çok yorgun olsam da içimi bir huzur kapladığını söyleyebilirim. İşin güzel yanı, gün geçtikçe hâlâ ilk şükrü yapmak zor gelse de devamı çorap söküğü gibi geliyor. İnsan hayatında ne kadar fazla güzellik olduğunu fark ediyor.</p><p><strong>Keyfimi yerine getirme puanı: 9/10</strong></p><h4>7. Gün</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*g3DTkx83IZDSxdhJqKYPgA.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.freepik.com/free-photo/silhouette-two-girl-having-fun-nature_3654399.htm#query=gratitude&amp;position=3&amp;from_view=search&amp;track=sph">by jcomp on freepik</a></figcaption></figure><p>Kocaman bir gülümsemeyle merhaba. Hem şükretmenin hem de kendime ve size verdiğim küçük sözü yerine getirmenin mutluluğundan kaynaklı bir gülümseme bu. Yedi gün ne ki diye düşünebilirsiniz ama dediğim gibi, tüm alışkanlıklar böyle küçük adımlarla başlıyor. Bugün de kendimi çok az zorlamam gerekti şükretmek için, ama başlayınca bu yazı da dâhil her şeyi danıştığım arkadaşımın varlığından tutun, son aldığım yılbaşı süsüne, yeni dinlediğim podcaste ve işimin güzelliğine kadar bir sürü güzellik geldi aklıma.</p><p><strong>Keyfimi yerine getirme puanı: 8/10</strong></p><h4>Peki Ya Şimdi Ne Olacak?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*p4dBjBhCQXJfvukiR5IRMQ.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.freepik.com/free-photo/long-straight-road-forest_13181325.htm#query=road%20to%20sun&amp;position=5&amp;from_view=search&amp;track=ais">by tawatchai07 on Freepik</a></figcaption></figure><p>Peki ben şükretme alışkanlığı kazandım mı? Bundan sonra her gün şükredecek miyim? Tamamen dürüst olmak istiyorum, hayır, muhtemelen her gün şükretmeyeceğim. Fakat moralim bozukken ne kadar etkili olduğunu gördüğüm için keyiflenmeye ihtiyaç duyduğumda kendime bunu hatırlatacağım ve hayatımdaki birkaç güzelliği sayacağım. Siz de bana katılmak isterseniz, yorumlarda şükürlerinizi büyük bir keyifle okurum.</p><p>Her gün güzellikleri hatırlamamız dileğiyle.</p><h4>KAYNAKÇA</h4><p><a href="https://greatergood.berkeley.edu/pdfs/GratitudePDFs/6Emmons-BlessingsBurdens.pdf">6Emmons-BlessingsBurdens.pdf (berkeley.edu)</a></p><p><a href="https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0167629615001368?via%3Dihub">Habit formation in children: Evidence from incentives for healthy eating — ScienceDirect</a></p><p><a href="https://ia601903.us.archive.org/26/items/TheNewPsychoCyberneticsByMaxwellMaltz1/The%20New%20Psycho-Cybernetics%20by%20Maxwell%20Maltz%20%20%281%29.pdf">The New Psycho-Cybernetics by Maxwell Maltz (1).pdf (archive.org)</a></p><p><a href="https://www.forbes.com/sites/jasonselk/2013/04/15/habit-formation-the-21-day-myth/?sh=5cc65605debc">Habit Formation: The 21-Day Myth (forbes.com)</a></p><p><a href="https://publisher.unimas.my/ojs/index.php/JCSHD/article/view/3808">Gratitude and Its Relationship to Resilience and Academic Performance among University Students | Journal of Cognitive Sciences and Human Development (unimas.my)</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d91613abcec7" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ay-%C3%A7ok-%C5%9F%C3%BCk%C3%BCr-d91613abcec7">Ay Çok Şükür</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dizilerden Neler Öğrendim: Kurtarıcıyı Niye Oynuyorum?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/dizilerden-neler-%C3%B6%C4%9Frendim-the-boys-dizisi-a0e1a2480fdf?source=rss-ba4bd7774b63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a0e1a2480fdf</guid>
            <category><![CDATA[kültür-sanat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[dizi]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nceleme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Tümerkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 02 Feb 2022 06:56:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-02-13T22:07:55.198Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><strong>The Boys Dizisi</strong></h4><p>Sanırım bu satırlara dökmesi en zor Medium yazım, çünkü kendimi ağır bir şekilde eleştirmemi gerektiriyor. Ama konu atlamış oldum, önce size biraz <em>the Boys</em> dizisinden bahsedeyim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4uKdZG1ApsVlOEUHRdArGQ.png" /><figcaption>The Boys’daki meşhur Seven. (kynk: imdb)</figcaption></figure><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><h4><strong>Karanlık Olduğunuz Kadar Lezizsiniz de</strong></h4><p><em>The Boys</em> bir süper kahraman dizisi… dersem kesinlikle yanlış fikre kapılırsınız. Daha doğrusu <em>the Boys</em>, kapitalist düzende süper kahramanların ne kadar çarpık olabileceğini anlatan bir başyapıt. Son birkaç yıldır yapılmış en kaliteli dizi olduğunu düşünüyorum ve yazının ilerleyen bölümlerinde az da olsa spoiler vereceğim, o yüzden bence izlemediyseniz bu leziz karanlık diziyi izleyin ve devamını sonra okuyun :)</p><h4><strong>The Boys’daki Şirin Kurtarıcı</strong></h4><p>Kurtarıcı deyince akla ilk süper kahramanlar gelir belki de. The Boys dizisinde de çoğu süper kahraman kötü kalpli olmasına rağmen (gerçekten şeytani olan Homelander ve Stormfront da cabası) içten içe iyi olan Queen Maeve ve tatlı esas kızımız Starlight, kafamızdaki orijinal süper kahraman kalıbına az çok uyuyorlar. Fakat bana kurtarıcıyı oynadığımı fark ettiren bir süper kahraman değil, dünya tatlısı Frenchie oldu.</p><p>Frenchie birinci sezonda süper güçleri olan ama konuşamayan hırçın Kimiko’yla tanışır. Diğer karakterlerimiz Kimiko’ya anlayış göstermezken Frenchie ona büyük bir sabırla yaklaşır ve ona her fırsatta sevgi gösterir. <em>Ah Frenchie, keşke gerçek olsaydın</em>. Ben ve büyük ihtimalle diğer pek çok <em>the Boys</em> izleyicisi Frenchie’yi bu özverileri için takdir ederken, ikinci sezonun altıncı bölümünde bir ters köşeyle karşılaşırız. Frenchie, Kimiko’dan özür diler.</p><p><em>Neden özür diliyorsun yahu, şeker gibisin kıza karşı</em>, diye düşünürken, konuşmanın devamı kalbimin ağırlaşmasına ve kendimle yüzleşmeme sebep oldu.</p><h4><strong>Tokat Etkili Sahne</strong></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P7_k9FwzqZDj6RjXF2dVLw.png" /><figcaption>Frenchie ve Kimiko</figcaption></figure><p>Frenchie o hoş aksanı ve insanın içine işleyen samimiyetiyle Kimiko’ya, “<em>Özür dilerim</em>,” der. <em>“Uzun süre boyunca seni kurtarmaya çalıştım. Eğer seni kurtarırsam bunun bir şekilde daha önce yaptığım şeyleri telafi edeceğini düşündüm. Ama sen hiçbir zaman kurtarılmak istemedin ki…”</em></p><p>İşte bu sahneyi izlediğimde diziyi durdurup uzun uzun düşünmem gerekti. O sırada hayatımdaki erkeğe birebir aynısını yapıyordum. Onu ‘kurtarmaya’ çalışıyordum ama o asla onu kurtarmamı istememişti ki. Birkaç saniye sonra, ‘telafi’ kelimesi benim için de anlam kazanmaya başladı. Frenchie gibi kimsenin ölümüne dolaylı yoldan sebep olmamıştım ama telafi etmek istediğim büyük hatalar vardı. Flörtleştiğim adamı kurtararak kendimi affettirmeye çalışıyordum. Mümkün olan bir denklem değildi bu.</p><p>Biraz daha düşününce, kurtarıcıyı oynamaktaki kibiri de gördüm. Ben kimdim ki kendimi başka birinden üstün pozisyona koyuyordum? Kendi kendimi çıkardığım üstünkörü tahttan tek bir dizi sahnesiyle düşüverdim. Neyse ki tek incinen egom oldu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*90ph6kcOPGAb1vM6ewtFzA.jpeg" /><figcaption>vectorpoket-<a href="https://www.freepik.com/free-vector/red-vintage-armchair-realistic-style_1371859.htm#query=throne&amp;from_query=taht&amp;position=1&amp;from_view=search"> freepik</a> (Benim tahtım bu kadar güzel değildi.)</figcaption></figure><h4><strong>Kurtarıcılar ve Narsistler</strong></h4><p>Eğer siz de kurtarıcıyı oynamaya meyilliyseniz, sebeplerine bakmanızı öneririm. Özellikle narsistlere sık sık kurban gidiyorsanız kurtarıcı rolüne bürünmeye hevesli olabilirsiniz. Şahsen ben narsistler için lokum gibiyimdir (ee, herkesin bir yeteneği var, ama iyi şarkı söyleyebilmeyi tercih ederdim.)</p><h4><strong>Geç Kaldım Ama…</strong></h4><p>Ben hiçbir zaman özür dilemedim Frenchie gibi. O yüzden, özellikle o sahnede aklıma gelen kişiye ve de diğer kurtarmaya çalıştığım herkese:<br> <br> <em>Özür dilerim. Siz hiçbir zaman kurtarılmak istemediniz ki…</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a0e1a2480fdf" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/dizilerden-neler-%C3%B6%C4%9Frendim-the-boys-dizisi-a0e1a2480fdf">Dizilerden Neler Öğrendim: Kurtarıcıyı Niye Oynuyorum?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Konfor Alanından Dışarı Emeklesek?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/konfor-alanindan-di%C5%9Fari-emeklesek-64772fdf87ac?source=rss-ba4bd7774b63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/64772fdf87ac</guid>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel]]></category>
            <category><![CDATA[motivasyon]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Tümerkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 Dec 2021 02:56:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-09T06:47:08.240Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Ah şu beylik laflar yok mu…</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*QbEyVC8SxzBEI46af4oSzg.jpeg" /><figcaption>Daniel Leche- Pixabay’den.</figcaption></figure><p>“Hayat konfor alanının dışında başlar.” Bunu her kim dediyse, konfor alanlarının ne kadar rahat olduğunu bilmiyormuş bence.</p><p>Bütün arkadaşlarıma sorabilirsiniz, ben konfor alanıma basbayağı âşığımdır. Ne kadar ikna etmeye çalışırlarsa çalışsınlar, kolay kolay orayı terk etmem. Aa, çil çil altınlarla dolu bir hazine mi var? (Gerçi artık dolar altına göre daha cazip olabilir.) Yaşasın! Hadi gidip alalım! Ne, konfor alanımın birkaç metre uzağında mı? Yok, teşekkürler. Size altınlarınızla mutluluklar.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Ama kabul edelim, bu beylik lafta biraz doğruluk payı var. Hayat gerçekten konfor alanının bitiminde daha çok şey sunuyor. Evet çaba gerektiriyor, ama konfor alanından çıkınca insan buna nadiren pişman oluyor. (En azından benim deneyimim böyle.) Fakat o ilk adımı atmak o kadar zor geliyor ki.</p><h4>Bebekten al aklı</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*m2uvcC6FgddKKUHh_CCSMg.jpeg" /><figcaption>Victorio_Borodinovo. Pixabay’den. (Bebek kim bilmiyorum :) )</figcaption></figure><p>Ee, o zaman neden adım atıyoruz? Hepimiz yürümeyi emekleyerek öğrenmedik mi? Neden konfor alanından dışarı emeklemiyoruz? Konfor alanınızın dışındaki bir şeyin hoş olduğunu mu düşünüyorsunuz? O şeye doğru ilerlemek için gösterebileceğiniz minimum çaba neyse, onu yapın.</p><p>Ben en son konfor alanımdan çıkmaya hakkında hiçbir fikrim olmayan bilgisayar bilimi öğrenmek istediğimde heves ettim. Sadece ne yaptım biliyor musunuz? Bir programlama dili üzerine 4 dakikalık bir video izledim. <em>4 dakikacık</em>. O kadar.</p><p>O 4 dakikayı başka bir 4 dakika takip etti ve o 4 dakika da sürüyle dahasını… İki sene geçti ve hâlâ öğreniyorum. Sadece o 4 dakika bana bilgisayar bilimiyle ilgilenen yeni arkadaşlar kazandırdı, eğitim videolarının başında çalan şarkılarla değişik bir müzik türünden hoşlanmaya başladım, hatta bazen gelecekte oyun yapmayı düşlüyorum.</p><p>Başta bütün bunları düşünerek başlasaydım, asla ilk adımı atamazdım. Ama ben sadece 4 dakikalık bir video izleyerek konfor alanımdan dışarı emekledim.</p><h4>Neyse ki Konfor Alanları Genişleyebiliyor!</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*77T1MK85hXlXA5YD-L0s5Q.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.freepik.com/free-vector/coffee-break-concept-illustration_10840251.htm#page=1&amp;query=comfort%20zone&amp;position=12&amp;from_view=search">Freepik</a></figcaption></figure><p>İşin tuhafı, artık bilgisayar bilimiyle ilgili şeyler öğrenmek konfor alanımın parçası hâline geldi. Konfor alanım yeni bir şeye yer açacak kadar genişledi ve bu beni gerçekten çok mutlu ediyor.</p><p>İnsan asla konfor alanına neyin katılacağını bilemiyor. O yüzden canınız yenilik istediğinde, etrafta biraz emekleyin, bakın bakalım nerelere gideceksiniz. Birkaç kere düşebilirsiniz ama eninde sonunda doğrulup ilk adımınızı atarsınız, tıpkı bebekler gibi. Eh, belki de vazgeçip atmazsınız, ne olmuş yani? Konfor alanınıza geri emeklersiniz olur biter.<br> <br>Son zamanlarda konfor alanınızın dışına çıkacak bir şey yaptıysanız öğrenmeyi çok isterim, belki hepimize ilham olur.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=64772fdf87ac" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/konfor-alanindan-di%C5%9Fari-emeklesek-64772fdf87ac">Konfor Alanından Dışarı Emeklesek?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[CRAWLING OUT OF YOUR COMFORT ZONE]]></title>
            <link>https://medium.com/productivity-side/crawling-out-of-your-comfort-zone-5b2b223f67fb?source=rss-ba4bd7774b63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5b2b223f67fb</guid>
            <category><![CDATA[growth]]></category>
            <category><![CDATA[productivity]]></category>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Tümerkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 03 Dec 2021 02:18:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-02-01T12:35:18.753Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Ah, those pesky platitudes</h4><figure><img alt="By Daniel Reche from pixabay" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*QbEyVC8SxzBEI46af4oSzg.jpeg" /><figcaption>By Daniel Reche. (Pixabay)</figcaption></figure><p>“Life starts at the end of your comfort zone.” Whoever said this, is not aware of how <em>comfortable </em>comfort zones are.</p><p>Ask anyone around me, I’m in love with my comfort zone, and no amount of coercing would make me leave it. Oh, there is a treasure of golden coins? Awesome! Let’s go get it! Wait… it’s there, a few meters out of my comfort zone? No thanks. Enjoy your riches.</p><p>Though their point does hold some truth. Life DOES offer more at the end of your comfort zone. It takes effort, but when you do go out of your comfort zone, you rarely regret it. But taking that first step is hard.</p><h4>Babies and their wisdom</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*m2uvcC6FgddKKUHh_CCSMg.jpeg" /><figcaption>By Victorio_Borodinovo. (Pixabay). Don’t know how the baby is :)</figcaption></figure><p>So why take a step? We all learned walking by crawling first. Why not just <em>crawl </em>out of your comfort zone? You think something out of your comfort zone is cool? What’s the minimal amount of effort you can put in to go towards that thing? <em>Do that.</em></p><p>Last time I wanted to get out of my comfort zone, I wanted to learn computer science, something I knew absolutely nothing about. You know what I did? I watched a 4 minute video about a programming language. <em>4 minutes</em>. That’s it.</p><p>The 4 minutes brought in another 4 minutes, and those 4 minutes brought on others… Now, 2 years in, I know tons more, and I’m still learning. Just those 4 minutes led me to make newfriends who are also interested in computer science, get into new music that were featured in the beginning of instructive videos, and even consider a carreer in game development.</p><p>If I’d started with this amount of change in mind, I would have never started in the first place. But I didn’t. I just crawled out of my comfort zone, with watching a 4 minute video.</p><h4>Weirdly enough, comfort zones can expand</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*77T1MK85hXlXA5YD-L0s5Q.jpeg" /><figcaption>From <a href="https://www.freepik.com/free-vector/coffee-break-concept-illustration_10840251.htm#page=1&amp;query=comfort%20zone&amp;position=12&amp;from_view=search"><strong>freepik</strong></a></figcaption></figure><p>Funny thing is, now learning about computer science <em>is</em> part of my comfort zone. (Not computer science though, I suppose that might take years.) My comfort zone expanded to make room for a new thing, and I couldn’t be happier about it.</p><p>You never know what could be part of your comfort zone next. When the mood strikes, just crawl around a bit and see where that takes you. It may take a few falls, but soon you’ll pull yourself up and take your first step. And if you can’t? You’ll just crawl right back because no one’s stopping you.</p><p>If you stepped out of your comfort zone lately, I’d love to hear about where that took you!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5b2b223f67fb" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/productivity-side/crawling-out-of-your-comfort-zone-5b2b223f67fb">CRAWLING OUT OF YOUR COMFORT ZONE</a> was originally published in <a href="https://medium.com/productivity-side">Productivityside</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tenis İzlemenin Yazarlığa Faydaları]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/tenis-i%CC%87zlemenin-yazarl%C4%B1%C4%9Fa-faydalar%C4%B1-3aa8b02572be?source=rss-ba4bd7774b63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3aa8b02572be</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Tümerkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 27 May 2021 06:44:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-09T23:49:55.384Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pbovhucKglTg90I1Madk5w.png" /></figure><h4><strong>Kyrgios</strong></h4><p>Tenise ilk Federer’le âşık olmuştum, Federer kaybettiğinde ben de üzülüyordum, tıpkı bir kitapta baş karakterle özdeşleşip aranızdaki harflerden dokunma o özel bağdan dolayı onlarla beraber acı çekip başarılı olmalarını tüm kalbinizle istemeniz gibi. Fakat dolabımda birkaç Federer tişörtü olmasına ve turnuvalarda sesim kısılana dek Federer’e tezahürat yapmış olmama rağmen bu yazı Federer’le ilgili değil. Bu yazı, Kyrgios hakkında. Şimdi, tenis hayranı değilseniz, onu duymamış olabilirsiniz. Kyrgios, tenisin ‘kötü çocuğudur’, inanılmaz yetenekli ama berbat tavırları olan Avustralyalı bir raket. Hakemlere bağırır, raket kırar ve maçları yarıda bırakır. Seyircisi olduğum Laver Kupası adlı bir turnuvada, seyircilerin arasında seksi bir kız dikkatini dağıttığı için kaybettiğini iddia etmişti. (Eh, belki de o bendim.)</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-instagram"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v9qai9zyKtWSESc-TEhf_g.png" /></a></figure><h4>Önemli bir An</h4><p>Bu etkinlikte diğer tenis severlerle sohbet ederken, laf arasında aklımda kalacak ve daha sonraları beni çok etkileyecek bir yorum duydum. Hepimiz Kyrgios’un olağanüstü yeteneğinden ve bu yeteneği boşa harcadığından bahsediyorduk. Arada parladığı anlar olmuş, ama sonra maçlardan vazgeçmiş, korkunç davranmış ya da denemeyi bırakmıştı. Laver Kupasında edindiğim yeni arkadaşım, “Şu anda başaramadığında, gerçekten denememiş olmanın arkasına saklanabilir,” dedi. “Eğer gerçekten denerse ve kaybederse, arkasına saklanacak hiçbir şeyi kalmaz. Korkağın teki.”</p><h4>Kafamda Yanan Ampul</h4><p><em>Korkağın teki.</em> Bu içgörüyü daha birkaç hafta önce, hayatımda sıkışıp kalmış hissettiğim bir dönemde hatırladım. Her zaman yazar olmak istemişimdir ve birkaç kez yazdıklarımı yayınlamayı denedim, hatta bir tanesini yayınlattım, ama sonra bazı redler aldım ve yazmayı tamamen bıraktım. Romanlara, hikâyelere başlıyor, sonra onları <em>Bir Gün Bitiririm</em> adlı soğuk tepelere bırakıyordum. Ardından bu, hiç yazmamaya dönüştü. <em>Bir gün yazarım. Bir gün…</em> O tenis hayranının yorumu aklıma geldiğinde, bir aydınlanma yaşadım. Açıkçası Kyrgios’un kafasında neler olup bittiğini bilemiyorum, ama bu tahmin doğruysa, o zaman ben de tıpkı Kyrgios gibiydim. Yazmıyordum çünkü ruhumu kelimelere dökmediğim sürece, yazmayı planladığım her şey mükemmel kalabilirdi. Asla reddedilmeyecekler, asla ortalamanın altında olmayacaklardı. Küçük fikir dünyamda her zaman kusursuzdular, halka asla gösterilmeden tahtlarında kurulmuş oturuyorlardı.</p><p>Bu idrak, beni bu ertelemeci hayal dünyasından uyandırdı. Korkak olmak istemiyordum. Elimden gelenin en iyisini deneyen ve en iyisi yeterli değilse kendini geliştirmeye karar veren biri olmak istiyordum. Tabiri caizse, Kyrgios’a daha az, Federer’e daha çok benzemek istiyordum. Sanırım bu yazıyı yazmak benim ilk adımım oldu.</p><p>Peki ya siz? Kyrgiosça mı davranıyorsunuz? Hayatınızda neyi ertelemeyi bırakabilirsiniz? Hangi konularda hayalleriniz tahtlarında, insanlardan uzaklarda gizleniyor? Nerelerde yenilgiyi göze alıp Federer gibi hakkını vere vere servis atabilirsiniz? Belki benim gibi yazarlıktır bu, ya da bambaşka bir konudur. Her hâlükarda, maç başlıyor, seçim sizin.</p><p>Eh, başarısız olursanız seksi bir kızı suçlarsınız, olur biter.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3aa8b02572be" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/tenis-i%CC%87zlemenin-yazarl%C4%B1%C4%9Fa-faydalar%C4%B1-3aa8b02572be">Tenis İzlemenin Yazarlığa Faydaları</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dizilerden Neler Öğrendim?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/dizilerden-neler-%C3%B6%C4%9Frendim-61276879df16?source=rss-ba4bd7774b63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/61276879df16</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[dizi]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Tümerkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 25 May 2021 05:44:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-31T02:23:42.920Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Never Have I Ever Dizisi- Birini Kafaya Takıyorsanız Altındaki Sebebe Bakın</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/460/1*r8JKBojLZWbZmHC39AdIAA.jpeg" /><figcaption>Devi psikoloğuyla seansta.</figcaption></figure><p>Never Have I Ever, Mindy Kaling ve Lang Fisher tarafından yaratılan, harika bir gençlik dizisi. Yetenekli Maitreyi Ramakrishnan’ın canlandırdığı Devi, dizinin başında babasını kaybediyor ve stres onu yürüyemez hale getiriyor. Sonra yakışıklı Paxton geliyor ve Devi adeta mucize gibi yeniden yürümeye başlıyor. Komedi-drama karışımı bu dizi, çoğunlukla Devi’nin yası ve yakışıklı Paxton’ın etrafında dönen hayatı hakkında. Daha birinci bölümden Devi bir terapistle görüşmeye başlıyor ve gerçek hayatta asla kendime uygun bir psikolog bulamamış olan ben, dizideki terapistin tavsiyesiyle aydınlandım. Devi, âşık olduğu Paxton’dan bahsederken, Dr. Ryan, “Devi, üzülmemeyi o kadar istiyorsun ki,” diyor, “Tüm dünyanı bu çocuğa adadın.”</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-instagram"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v9qai9zyKtWSESc-TEhf_g.png" /></a></figure><p>Ve AHA- Aynı şeyi yaptığımı fark ettim. Birinden hoşlanmaya başlıyorum, onları kafama takıyorum ve diğer her şeyi unutuyorum. Bu, hoşlandığım adam komik ve zeki olduğu için mi? Birazcık. <strong>*hülyalı bir iç çekiş*</strong> Ama aynı zamanda da mutfakta birikmiş bulaşıklar gibi günlük sorunlardan kaçmanın harika bir yolu olduğu için. Ya da şu anda ekonominin çöküşte oluşundan. Hatta derinlerde saklı travmalardan. Hoşlandığım adamın etkileyici kahverengi gözleri hakkında düşünmek çok daha kolay, ama hiçbir şeyi çözmüyorlar. (Eğer hoşlandığım kişi bir şekilde bu sayfaya rastlarsa- kahverengi çok yaygın görülen bir göz rengi, üzerine alınma. Bir de, artık buluşalım der misin lütfen!)</p><h4>Telefon Ekranına Yapıştım…</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/612/1*HTyicmyV0p0uQzmzpf6X9Q.jpeg" /><figcaption>Kaynak: <a href="http://pixabay.com/">Pixabay</a>, <a href="https://pixabay.com/tr/photos/internet-whatsapp-smartphone-3113279/">Thomas Ulrich</a></figcaption></figure><p>Gün içinde çalışırken konsantrasyonumu kaybettiğim an, kendimi mesajlarıma bakarken buluyorum. İki dakika geçince Whatsapp’ı tekrar açıyorum. Sonra tekrar. Devi gibi, gerçek hayatı görmezden geliyorum ve küçük kırmızı Whatsapp bildirimine odaklanıyorum. Devi, Paxton’ın karın kaslarına kitlenirken, ben bu insanın mesajlarına kitleniyorum. Neden? Çünkü daha kolay. Kaçış. Bazı insanlar hayatın sorunlarından kaçmak için alkol veya uyuşturucu kullanır, ben ise romantizm kullanıyorum.</p><p>Birinden hoşlanmanın zararlı olduğunu ya da bir ilişkinin ilk safhalarındaki o tatlı heyecanın sağlıksız olduğunu söylemiyorum, yanlış anlamayın lütfen. Bence bunlar yaşamın en güzel kısımları; hayat denen karışık aromalı dondurmanın üzerindeki krema. Sadece kontrolden çıkmışsa, altta yatan nedene bir göz atmak iyi olabilir diyorum. <br> <br>Bu işe yaramazsa, Medium’da kendinizi azarlayan bir yazı yazabilir ve bunun bir çözüm olmasını umabilirsiniz. Benim için biraz oldu. En azından bunu yazarken Whatsapp’a bakmadım.</p><p><em>Ah, seni anlıyorum Devi.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=61276879df16" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/dizilerden-neler-%C3%B6%C4%9Frendim-61276879df16">Dizilerden Neler Öğrendim?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Things I Learned From TV Shows- Part 1]]></title>
            <link>https://aslitumerkan.medium.com/things-i-learned-from-tv-shows-part-1-d6703e99548d?source=rss-ba4bd7774b63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d6703e99548d</guid>
            <category><![CDATA[personal-development]]></category>
            <category><![CDATA[tv-series]]></category>
            <category><![CDATA[growth]]></category>
            <category><![CDATA[self-imrpovement]]></category>
            <category><![CDATA[self]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Tümerkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 23 May 2021 19:08:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-23T19:08:55.656Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>NEVER HAVE I EVER</h4><h4>If you are obsessing about someone, look at the reason underneath</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/460/1*r8JKBojLZWbZmHC39AdIAA.jpeg" /></figure><p>Never Have I Ever is a brilliant coming of age dramedy created by Mindy Kaling and Lang Fisher. Devi, portrayed by the talented Maitreyi Ramakrishnan, loses her father in the beginning of the series, and the stress makes her unable to walk. Then comes handsome Paxton and like a miracle, Devi starts to be able to walk again. The series is about her grief and her teenage life, much of which revolves around Paxton. During the series, Devi starts seeing a therapist and yours truly, who’s never found a real life therapist who was a good fit, was enlightened by her advice. “Devi you are so desperate not to feel sad,” says Dr. Ryan, when Devi is talking about her crush Paxton- “you’ve made your whole world about this boy.”</p><p>And BAM- I realized I do the same thing. I get a crush, obsess about them and forget everything else. Is it because they are witty and awesome? A little. <strong>*insert dreamy sigh*</strong> But it’s also because it’s a damn good way to escape day-to-day problems, like the unwashed dishes soaking in the sink. Or the fact that the economy is down the toilet right now. Or even traumas buried deep. My crush’s deep pools of brown eyes are just much easier to think about, but they fix nothing. (If my crush somehow runs into this page- brown is a very common eye color, this doesn’t have to be about you. Also, ask me out already!)</p><h4>Looking at that Little Screen</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/612/1*HTyicmyV0p0uQzmzpf6X9Q.jpeg" /><figcaption>From <a href="http://pixabay.com/">Pixabay</a> by <a href="https://pixabay.com/tr/photos/internet-whatsapp-smartphone-3113279/">Thomas Ulrich</a></figcaption></figure><p>When I’m going about my day, the moment I lose concentration while working, I find myself checking my messages. Two minutes pass, and I open up Whatsapp again, and again, and again. Much like Devi, I ignore real life and concentrate on the little red Whatsapp notification. As Devi fixates on Paxton’s abs, I fixate on my crush’s messages. Why? Because it’s easier. It’s escapism. Some people use alcohol or drugs to escape life’s problems, I turn to romance.</p><p>I’m not saying liking someone romantically is harmful, or the initial rush of a relationship is unhealthy- I think both these things are amazing parts of living, the icing on top of the mixed flavored sundae that is life. I’m saying if it’s out of control, maybe it’s good to take a look at the underlying cause.</p><p>If that doesn’t help, you can write a self-chastising piece on Medium and hope that works. It kinda did for me. At least I didn’t look at Whatsapp whilst writing this.</p><p><em>I feel you, Devi.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d6703e99548d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[How Watching Tennis Made Me a Better Writer]]></title>
            <link>https://aslitumerkan.medium.com/how-watching-tennis-made-me-a-better-writer-1b89d03b92d6?source=rss-ba4bd7774b63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1b89d03b92d6</guid>
            <category><![CDATA[writer]]></category>
            <category><![CDATA[writing-tips]]></category>
            <category><![CDATA[growth]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Tümerkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 14 May 2021 23:38:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-14T23:38:16.565Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/463/1*PaTtt5_tZgw3JcF66h9Chg.jpeg" /><figcaption>Photo credit: Pixabay by <a href="https://pixabay.com/tr/photos/roger-federer-tenis-tennispieler-519742/">moerschy</a>. Tennis player: Federer, obviously.</figcaption></figure><h4>Federer, My Hero</h4><p>I fell in love with tennis when I first watched the Federer-Djokovic final in Wimbledon. My then boyfriend told me he liked Federer and we started to watch from the 3rd set onwards. Federer’s grace drew me in instantly and soon enough I was trying to understand what on earth a tiebreak was. I felt for Federer when he lost, almost like when you identify with a protagonist in a book and suffer with them at each turn, wanting them to succeed in their endavours desperately because of the verbal link between you two, delicately woven in letters. Perhaps if he hadn’t lost, that would be the only match I’d have watched, but I really wanted to see him beat Djokovic, so I tuned in for their next match. And the next. And then the next.</p><h4>Plot Twist</h4><p>This piece however, is not about Federer, even though you could find several Federer t-shirts with the RF logo on them in my wardrobe and I’d actually lost my voice rooting for him at a tournament. This piece is about Kyrgios. Now if you are not a tennis fan, you may not have heard of him. Kyrgios is the ‘bad boy’ of tennis, an Australian racket with unbelievable raw talent and horrid manners.</p><p>He yells at umpires, breaks rackets, and throws off games. Once at a game, he yelled, “I don’t want to be here!” Another incident that made me deeply dislike him was his debacle with Wawrinka, again one of my favourite players. (I might have a thing for the Swiss.) He muttered to himself that his friend had slept with Wawrinka’s girlfriend, which was something unheard of in tennis matches. At one tournament called the Laver Cup where I was a spectator, he claimed he lost because a hot girl amongst the crowd distracted him. (Hey, maybe it was me.)</p><h4>A Sudden Insight</h4><p>While chatting with other tennis fans at this events, I heard an offhand comment that would stay with me and impact me later. We were all talking about how exceptionally talented Kyrgios was and how he was wasting it. There were moments when he shone brilliantly, but then he gave up on games, acted horribly, or just stopped trying. “Right now when he doesn’t succeed he can hide behind not really trying,” a new friend I’d made at the Laver Cup said. “If he really tries and loses, he won’t have anything to hide behind. He is a coward.”</p><p><em>He is a coward.</em> I remembered this insight just a few weeks ago during a time I felt stuck in my life. I’d always wanted to be a writer, and I’d tried publishing a few times, even got my novel published, but then got some rejections and stopped writing altogether. I’d start novels, stories, then leave them on the cold hills of <em>I Will Finish You One Day</em>. That turned into not writing at all. I’d write them one day. <em>One day…</em> When that tennis fan’s comment came to my mind, I had an epiphany. Obviously I can’t know what goes on in Kyrgios’ head, but if this guess was true, then I was just like Kyrgios. I wasn’t writing because as long as I didn’t pour my soul into words, everything I planned on writing could stay brilliant. They would never get rejected, never be sub-par. Always perfect in my little idea world, never being shown to the public.</p><p>This revelation made me wake up from this dream world of procrastination. I don’t want to be a coward. I wanted to be someone that tried my best and decided to improve if that best wasn’t good enough. I wanted to be less like Kyrgios and more like Federer, if you will. I guess actually writing this piece was my first step. Now, how about you? Are you <em>Kyrgios</em>ing anything? What in your life can you stop procrastinating on?</p><p>Hey, if you don’t succeed, you can always blame a hot chick.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1b89d03b92d6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Becerememe Keyfi]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/becerememe-keyfi-ea67514c5d02?source=rss-ba4bd7774b63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ea67514c5d02</guid>
            <category><![CDATA[öğrenme]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aslı Tümerkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 May 2021 07:52:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-09T07:52:06.562Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Ah Youtube, Yaptın Yine Yapacağını</h4><p>Youtube videosundaki güzel kızın adımını tekrarlamaya çalışıp berbat ediyorum. <em>Yine</em>. Hayatım boyunca dans konusunda çok kötüydüm ama birdenbire başlangıç seviyesinde bir dans videosu izleyesim (ve de o dansı öğrenesim) geldi. Kararsız bir tip olduğumdan, gördüğüm ilk linke tıkladım. <em>Hip Hop.</em> Harika. Bravo, en kolayını seçtin Aslı(!) Ama ne kadar zor olabilir ki? Bir insan kollarını aşağı doğru uzatma hareketini yaparken kaç kere hata yapabilir ki? Olsa olsa üç falan, değil mi? <em>Yok, değilmiş.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YFzLgLUQ-etAXCAQMV87Pg.jpeg" /><figcaption>Kaynak: <a href="https://www.freepik.com/free-photo/my-style-dancing-reflects-my-character_12652635.htm">gpointstudio</a>, <a href="http://www.freepik.com/">Freepik</a></figcaption></figure><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-instagram"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v9qai9zyKtWSESc-TEhf_g.png" /></a></figure><h4>Eğlenmenin Sırrı</h4><p>İki gün boyunca aynı videoyu izledikten sonra sonunda kendimi kameraya çekiyorum ve kayıttan izlerken biraz içten içe büzüşüyorum. Rezil görünüyorum. Hareketlere yetişemeyen, kollarını bir dansçı gibi zarafetle bükemeyen, sürekli yanlış adım atan bir kadın. Gerçekten rezil. Ama bu beni rahatsız etmiyor, sadece gülüyorum. Neden mi? Çünkü kendime başarısız olma iznini önden vermiştim.</p><p>Yeni şeyler denerken önemli noktanın bu olduğunu düşünüyorum. Eğer bu kendime dair daha yüksek hedeflerim olan bir konu olsaydı, başarısız olmayı bu kadar iyi karşılayamazdım. Ama zaten bu konuda beceriksiz olmayı beklediğim için öğrenmenin sadece keyifli kısmına odaklanabildim. Ellerim o ikinci notada doğru pozisyonda değilse ne olmuş yani? <em>Zaten dans konusunda çok kötüydüm</em>. Eğer hareketi doğru yapabilirsem şaşırıp sevinecek bir noktadaydım.</p><p>İşte bu inanılmaz bir özgürlük. Hatalarıma gülebiliyor, hüsrana uğramadan pratiğe devam edebiliyordum. Gururla söylüyorum ki artık bir dakikalık dansın ilk yirmi saniyesinde ustalaştım. ‘Ustalaştım’ derken kendi korkunç standartlarımda, demek istiyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rClbX_mqmAau7_A_1UPRTQ.jpeg" /><figcaption>Kaynak: <a href="https://www.freepik.com/free-vector/silhouette-young-woman-against-sunlit-defocussed-landscape_7131579.htm#page=1&amp;query=joy&amp;position=39">kjpargater</a>, <a href="http://www.freepik.com/">Freepik</a></figcaption></figure><h4>Ey Özgürlük! Bir Zülfü Livaneli Şarkısından Fazlası</h4><p>Kendime bu özgürlüğü ustalaşmak istediğim diğer konularda da verebilsem onları öğrenmeye başlamanın daha kolaylaşacağının ve daha çok ilerleme kaydedebileceğimin farkındayım. Ama bu öğrenmeye birazcık başladığım veya aşinalığım olan konularda çok zor oluyor. Beynim, Aa, ama bunu mükemmel yapabilmelisin çünkü zaten öğrenmeye başladın ve artık başlangıç seviyesinde sayılmazsın, gibi yargılarla bana çelme takıyor. Bu da tekrar öğrenmeye başlamamı engelliyor ve bu <em>Hip Hop</em> dansı yapmaya çalışırken gözüktüğümden bile daha aptalca. İnsanın kendinden beklentisi o kadar sınırlayıcı ki, bu yüzden asla konfor alanından çıkılamıyor. <br> <br>Eğer Hip Hop dansı öğrenmek isterseniz, Youtube harika eğitici videolarla dolu. Reklam olmaması için benim izlediğim videonun linkini vermiyorum. Herhangi başka bir şey öğrenmeyi denemek istiyorsanız ama başarısız olmaktan korkuyorsanız- kendinize bunu hiç becerememe özgürlüğünü tanıyın. Bir konuda berbat olup bunu umursamamanın ne kadar keyif verebileceğine inanamazsınız. İnsan bunu umursamayınca sadece eğlenmeye odaklanabiliyor. Eğer beklentinizi ‘becereceğim’ yerine ‘deneyeceğim’e çevirirseniz, öğrenmek birden zor olmaktan çıkıp bir oyuna dönüşüyor. Bana katılmak isteyen kaleye mum diksin.<br> <br>Şimdi izin verirseniz, bu koreografiyi çalışmaya devam edeceğim. Sola bir adım, sağa bir adım, yine sola ve yine sağa… <em>Şimdi biraz daha hızlı. Bir, ki, üç…</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2cx1myAP-HZjwgzpS2qFfQ.jpeg" /><figcaption>Pretty Please?</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ea67514c5d02" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/becerememe-keyfi-ea67514c5d02">Becerememe Keyfi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>