<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Astrid Vandesompele on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Astrid Vandesompele on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@astridvandesompele?source=rss-e6d25a4cb741------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*YV0QdZ5k_9imOLn53BFhNA.jpeg</url>
            <title>Stories by Astrid Vandesompele on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@astridvandesompele?source=rss-e6d25a4cb741------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 14:01:07 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@astridvandesompele/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Fotoshoot onder zusjes!]]></title>
            <link>https://medium.com/@astridvandesompele/fotoshoot-onder-zusjes-c716915e114b?source=rss-e6d25a4cb741------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c716915e114b</guid>
            <category><![CDATA[portretten]]></category>
            <category><![CDATA[fotos]]></category>
            <category><![CDATA[zus]]></category>
            <category><![CDATA[fun]]></category>
            <category><![CDATA[fotoshoot]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Astrid Vandesompele]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 27 May 2018 12:17:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-26T15:19:42.490Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hallo!</p><p>Hier ben ik weer. :)</p><p>Om de zoveel tijd gebeurt het dat mijn zus Emma vraagt of ik foto’s van haar wil nemen (voornamelijk als ze een nieuwe profielfoto wil). Dan ben ik altijd razend enthousiast, want Emma is echt fotogeniek! Als ze in vorm is, verzint ze de leukste poses en laat ze haar ogen enthousiast fonkelen.</p><p>Hieronder zie je enkele resultaten van onze fotoshoot vorige week!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JX4s0EN_eQ3dTV7qF51B7A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*X-cAHQl9Cb1kAs3QG-pf0Q.jpeg" /></figure><p>Ik vind het leukst om foto’s te nemen van mensen, maar het is zo awkward om random mensen te fotograferen. Ik ben altijd bang dat ze plots recht in mijn lens zullen kijken en dat het keigenânt wordt… Of stel je voor dat iemand kwaad wordt… Daarom is Emma een van de enige mensen die ik fotografeer.</p><p>Het is ook gewoon gemakkelijker om mensen te fotograferen die je echt goed kent omdat je dan minder stress hebt en minder bang bent om fouten te maken. Ook kent Emma me zodanig goed dat ze geen scrupules heeft en gewoon gekke bekken durft te trekken voor de camera.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WexH9IIbsjjOC7WwB2pusw.jpeg" /></figure><p>Ik moet toegeven dat ik me niet altijd aan de technische regels houd. Isowaarden, diafragma en sluitertijd klinken vaak nog als Chinees in de oren. Ik ga er me zeker eens treffelijk in verdiepen, maar nu fotografeer ik vooral op het gevoel en hoe ik het mooi vind.</p><p>Ook moet ik toegeven dat ik altijd een vies gezicht trek als mensen zeggen dat ik op Emma lijk (omdat dat zo hoort tussen zussen), maar dat dat me vanbinnen wel trots maakt.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_SzN62Fj9Dc6KHaNY6358g.jpeg" /></figure><p>Hou jij van portretfotografie? Durf jij zomaar random mensen te fotograferen?</p><p>Tips zijn altijd welkom!</p><p>Groetjes,</p><p>Astrid!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c716915e114b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mijn favoriete instagrammers!]]></title>
            <link>https://medium.com/@astridvandesompele/mijn-favoriete-instagrammers-bcd034287213?source=rss-e6d25a4cb741------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bcd034287213</guid>
            <category><![CDATA[instagram]]></category>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <category><![CDATA[fashion]]></category>
            <category><![CDATA[follow]]></category>
            <category><![CDATA[design]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Astrid Vandesompele]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 27 May 2018 09:38:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-26T15:20:39.665Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hallo! Hier ben ik weer. Het is al een tijdje geleden, maar dat is eigenlijk omdat ik bezig ben met het ontwerpen van een nieuwe blog. Deze diende vooral voor mijn schoolopdrachten en nu ik geen student meer ben, is het tijd voor iets nieuws.</p><p>Als de lay-out van mijn nieuwe blog helemaal goed zit, verhuis ik dus naar Wordpress (sorry, Medium).</p><p>Maar daarover later dus meer.</p><p>Ik kom de laatste tijd zo’n mooie dingen tegen op Instagram dat ik het een goed idee vond om daar eens over te schrijven. Sommige mensen creëren met hun foto’s ware kunst. Hieronder vertel ik wat meer over de instagrammers die ik het meest bewonder!</p><ol><li><strong>Ymke Vansteenbrugge</strong></li></ol><p>De meeste onder ons kennen Lennert Coorevits, de zanger van Compact Disk Dummies, die enkele maanden geleden ook nog verscheen in het programma op Eén: “Vrede op aarde”. Maar ken je ook zijn lief: Ymke Vansteenbrugge?</p><p>Met haar 986 volgers komt ze naar mijn mening nog niet volledig tot haar recht. Haar foto’s zijn namelijk ware plaatjes! Ze is designer en goochelt met kleuren. Ze houdt van retrokleren: lange felgekleurde kousen (die perfect matchen het kleur van haar sneakers), nostalgische kostuums en hippe rokjes.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/702/1*Wp7znhfR6j6ZW_YFuKMPLQ.png" /></figure><p>Voor mensen die houden van kleurrijke kledij (zoals ik) vormt Ymke een ware stijlgoeroe. Ze combineert haar passie voor mode met haar liefde voor design door haar kleren te showen in een passende achtergrond.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/493/1*bLKxUQS9YU6MOLPDyumwxQ.png" /></figure><p>Ik zou zeggen: Oordeel vooral zelf. Voel de mooie sfeer die Ymke schept met haar foto’s en bezoek haar Instagrampagina: <a href="https://www.instagram.com/ymkevansteenbrugge/?hl=nl">https://www.instagram.com/ymkevansteenbrugge/?hl=nl</a> !</p><p><strong>2. Floordenil</strong></p><p>Voor de mensen onder ons die hopen wat wijsheid te vergaren zonder volledige boeken te moeten verslinden… Een oplossing: Floordenil. In prachtige cartoons vat ze alledaagse, herkenbare situaties samen met de nodige portie humor.</p><p>Bij het kijken van haar foto’s komen herinneringen boven: Aaah, dat heb ik ook eens meegemaakt! of: Dat heb ik ook al vaak gedacht! Je kan niet anders dan respect hebben voor deze jonge tekenares die perfect weergeeft wat we vaak onbewust voelen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*Q-dPM5U7ELe9Gne0_jrMEA.png" /></figure><p>De tekeningen zijn simpel, maar duidelijk en soms ook een tikkeltje confronterend.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*82b2rVnI11I0nytS5Etb1g.png" /></figure><p>Floordenil heeft sinds kort een webshop waarop kleren met haar tekeningen te koop aangeboden worden. Ik denk dat ik me binnenkort eens een t-shirt aanschaf. ;) Doe je mee? Check <a href="https://floordenil.com/shop/">https://floordenil.com/shop/</a> !</p><p><strong>3. Sillytravelers</strong></p><p>Zin om weg te dromen bij niet-alledaagse bestemmingen? Volg dan zeker dit olijke koppel dat reist door India, Iran, Pakistan,…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/719/1*fzcIov4HHyesydfK7SGEGw.png" /></figure><p>Reisbloggers zijn er bij de vleet op Instagram, maar vaak zijn de foto’s niet echt uniek meer. De Machu Picchu hebben we al honderden keer zien passeren, vanuit hetzelfde perspectief getrokken met een perfect ogend koppel op de voorgrond,…</p><p>Daarin is Sillytravelers anders! Je kan niet anders dan sympathie hebben voor Heike en Kobe, die “silly” foto’s nemen op adembenemende plekken. Zwemmend achter een kwal, springend in de Maleisische graanvelden, dolend als een zebra in Namibië,… Je kan het zo gek niet bedenken.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/719/1*_2FWz3uj_ngJthWkBd9Lvw.png" /></figure><p>Stiekem ben ik wat jaloers op dit koppel. De ervaringen die ze al allemaal beleefd hebben, de mooie plekken die ze samen bezocht hebben, de mooie landschappen waar ze in vertoeven… Het zal wel gezorgd hebben voor een sterke en mooie band tussen hen. Al vraag ik me wel af hoe ze het financieel voor elkaar krijgen. Maar ze zien me er niet het koppel uit dat veel luxe nodig heeft.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*LiNJu0WnHYjHKkPMulPG6A.png" /></figure><p>Volg Sillytravelers op: <a href="https://www.instagram.com/sillytravelers/?hl=nl">https://www.instagram.com/sillytravelers/?hl=nl</a> !</p><p>Veel Instafun! ;)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bcd034287213" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Over kleine accidentjes, een emotioneel afscheid en een eerste job!]]></title>
            <link>https://medium.com/@astridvandesompele/over-kleine-accidentjes-een-emotioneel-afscheid-en-een-eerste-job-cad88a6e1a54?source=rss-e6d25a4cb741------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cad88a6e1a54</guid>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <category><![CDATA[change]]></category>
            <category><![CDATA[first-job]]></category>
            <category><![CDATA[home]]></category>
            <category><![CDATA[cars]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Astrid Vandesompele]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Apr 2018 14:52:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-09T14:54:39.930Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Wat is het lang geleden dat ik hier nog iets gepost heb! Er is ook zoveel gebeurd de laatste tijd dat mijn hoofd niet meteen naar schrijven stond. Bij deze maak ik het helemaal goed en geef ik jullie een update van mijn turbulente leventje. De laatste twee maanden hebben er vijf grote veranderingen plaatsgevonden:</p><ol><li>Ik kocht een <strong>autootje</strong> (een ford fiësta in een kleur dat ik moeilijk kan omschrijven, maar dat in theorie aluminium blauw heet).</li></ol><p>Een eigen auto, zalig! Ik voelde me zo volwassen. En zo fancy, ook al is mijn auto dat verre van. Nog minder sinds mijn <strong>accidentje</strong> van 2 weken geleden…</p><p>Het was een vrijdagavond. Ik had beloofd aan mijn turnjuffrouw van vroeger om te helpen met de voorbereidingen van het Gymgala. Na het avondeten besloot ik dus om eens te vertrekken met mijn autootje richting Ingelmunster. Ik doe de voordeur open en zie drie auto’s op de oprit staan: Die van mij, van mama en van papa (enorm milieuvervuilend zijn wij, I know). Dat is niet de gewoonte want het is een ongeschreven regel dat de derde zijn auto langs de straat zet (Foei padre!). Ik loop naar mijn autootje, doe hem open en ga erin zitten. Ik steek de sleutels in het contact en draai. Hmmm, wat een lelijke muziek op de radio, ik zal eens even een cd insteken. Ik duw de gaspedaal in. Aah zalig liedje. Dit is het helemaal.</p><p>Plots hoor ik een geluid dat me niet bekend in de oren klinkt. Hmm, wat is dat? Fuck. Mijn voet op de rem. De auto van papa stond daar. Helemaal vergeten. Ik durf niet naar buiten. Oké, weer vooruit rijden. Fuck, hopelijk is er niet al te veel aan papa zijn auto. Fuck, ik durf niet uitstappen. Fuck. Fuck. Fuck.</p><p>Ik stap toch maar uit, shit, een keilange streep die over de voor- en achterdeur van papa zijn auto loopt. Ik ga met een ei in mijn broek terug naar binnen en biecht op wat er gebeurt is. Schaamte. Schuldgevoel. Tranen. Gelukkig reageerde papa nog ça va. Al vond hij de streep op zijn auto wel wat lang… (Foei, toplied van Fall out boy die mij dusdanig afleidde, dat ik pas na een meter tegen papa’s auto tot stilstand kwam…)</p><p>2. Mijn <strong>stage bij Bloovi</strong> is voorbij! Ik was enorm gecharmeerd door hun afscheidscadeautjes. Ze hadden een prachtig kaartje geschreven en ik kreeg een handige bon van bol.com. Wat ik daarmee ga kopen? Ik denk een boek en de rest ga ik sparen voor de volgende verandering: mijn huisje inrichten!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NC2MUjG9c-soGsFWEjIWpg.jpeg" /></figure><p>3. Ik schreef me in als <strong>vrijwilliger bij Mediaraven</strong>! Daar maakte ik samen met enkele andere Ravagemakers mijn filmdebuut in de cookie dough bar in Gent. Ik weet dat jullie beeldmateriaal als bewijs willen, dus bij deze:</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FOag0sU5J6Co%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DOag0sU5J6Co&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FOag0sU5J6Co%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/82311f68f77a24b30f0455c8a28659f2/href">https://medium.com/media/82311f68f77a24b30f0455c8a28659f2/href</a></iframe><p>(Don’t laugh please)</p><p>(En like de pagina van Ravage op Facebook aub. Eeuwige dank terug!)</p><p>4. <strong>Ik heb een job! </strong>Jaja, het volwassen leven kan beginnen. (Of ik daardoor ook volwassen word, is nog de vraag). Tijdens het solliciteren wenste ik vaak dat ik weer een baby was die geen beslissingen moest nemen, maar het heeft toch zijn vruchten afgeworpen...</p><p>Want deze donderdag begin ik te werken bij Brady, een identificatielabelbedrijf, niet meteen wat ik in gedachten had. MAAR: ik werk er samen met allerlei nationaliteiten: Spanjaarden, Fransen, Belgen,… dus mijn talen zullen erop vooruitgaan. En ik zal veel bijleren over marketing, wat altijd mooi meegenomen is.</p><p>5. <strong>Ik woon weer thuis.</strong> Ik was echt bang om terug naar huis te keren… Je weer verantwoorden aan mama en papa als je weggaat, regels volgen die je niet logisch vindt, nergens op je gemak zitten omdat je ma heel de tijd werkjes naar je hoofd gooit, niet eten wat en wanneer je wil (mama maakt zo weinig pasta <strong>:(</strong> ),… En ik verzeker het je: ik heb al af en toe eens gevloekt. Want vanuit een boerengat contact houden met je vrienden in Gent is niet altijd gemakkelijk. Alles is zo ver! Ook krijg ik op vrije dagen lijstjes met werkjes die ik moet voltooien tegen de avond. Maar al bij al kan ik niet klagen… Mijn ouders doen hun best, de band met mijn broer en zus versterkt, ik kan genieten van de prille lente in de tuin en dankzij mijn autootje geraak ik toch op tijd en stond nog in Gent en Brugge.</p><p><em>Spannende tijden!</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cad88a6e1a54" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[On the road to succes!]]></title>
            <link>https://medium.com/@astridvandesompele/on-the-road-to-succes-69eac719498e?source=rss-e6d25a4cb741------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/69eac719498e</guid>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <category><![CDATA[stage]]></category>
            <category><![CDATA[colleagues]]></category>
            <category><![CDATA[internships]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Astrid Vandesompele]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 20 Jan 2018 09:51:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-26T15:21:44.615Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Er is zoveel gebeurd de laatste maand! Ik weet niet waar te beginnen, maar starten vanaf het begin lijkt me de meest logische optie. ;)</p><p><strong>8 januari 2018</strong></p><p>Ik sta klaar om te vertrekken met mijn fietsje naar de stageplaats Bloovi! Of toch niet. <br>Shit, waar zijn mijn sleutels? Fuck, mijn fietslichten? Ooh nee, mijn eten zit nog in de koelkast! Lap, dat begint hier weeral goed. Na 10 minuten zoeken en uiteindelijk vinden, sta ik echt klaar om te vertrekken.</p><p>Ik heb altijd zo’n schrik om te laat te komen op een eerste dag, waardoor ik er wat vaart achter steek. Dat wil concreet zeggen: ik fiets alsof mijn leven ervan afhangt. En dat met halfplatte banden en nul conditie. Ik moet me beter voorbereiden, I know. Maar <strong>verder denken dan een dag ligt niet meteen in mijn hectische karakter. </strong>Uiteindelijk kom ik op tijd toe, helemaal bezweet en een beetje flauw van het fietsen. Amai, zo ga ik een prachtige eerste indruk maken. Ik fris me nog even op in het toilet en ga met een bibberend hartje naar boven. <strong>Wat staat me vandaag te wachten? Geen idee.</strong></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fgiphy.com%2Fembed%2FxDQ3Oql1BN54c%2Ftwitter%2Fiframe&amp;display_name=Giphy&amp;url=https%3A%2F%2Fmedia.giphy.com%2Fmedia%2FxDQ3Oql1BN54c%2Fgiphy.gif&amp;image=https%3A%2F%2Fi.giphy.com%2Fmedia%2FxDQ3Oql1BN54c%2Fgiphy.gif&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=giphy" width="435" height="300" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/975ab2cd88716fafc625be4c3f287c39/href">https://medium.com/media/975ab2cd88716fafc625be4c3f287c39/href</a></iframe><p>Gelukkig is iedereen meteen heel vriendelijk en gaat het er gemoedelijk aan toe. Thomas geeft me de inlogcodes en Lara vraagt me om mijn doelen van de stage op te schrijven. <br>‘Wat wil ik leren?’, ‘Wat wil ik kunnen na mijn stage?’, enzovoort. Nog niet zo gemakkelijk. Want ja, <strong>wat wil ik eigenlijk bijleren? En welke job wil ik hierna doen? Ik deed alles in het postgraduaat echt graag, dus ik kan niet echt kiezen…</strong> Uiteindelijk slaag ik erin om op alle vragen te antwoorden.</p><p>De chauffage in Bloovi is kapot die maandag, dus we verhuizen naar een verdiep lager. Het is er gezellig zitten. Er wordt veel gebabbeld en gelachen, maar ook veel gewerkt. Ik moet teksten nalezen op fouten. Ik vind het wel leuk, want het is niet te ver uit mijn comfortzone. Al sluit het misschien wel niet echt aan op het postgraduaat. Maar ach, ik ben al lang blij dat de mensen zo vriendelijk en lief voor me zijn en dat ik snap wat er van me verwacht word.</p><p><strong>15 januari 2018</strong></p><p>Vandaag mag ik zelf een artikel kiezen dat me interesseert en erover schrijven voor Bloovi! :) Dit is echt my kind of opdracht. Ook staat er een interview gepland met professor de Marez over de Digimeter 2017 en ik mag het interview voeren. Het is een topdagje! Lucky me.</p><p><strong>18 januari 2018</strong></p><p>Domste. Beslissing. Ooit van me om vandaag met de fiets te gaan. Ze voorspelden rukwinden van 120 kilometer per uur, en ik kreeg ze allemaal in tegenrichting. Ik zwoegde een uur over de route die ik normaal in een groot halfuur kan afleggen. <strong>Ik kom wat gefrustreerd toe op het werk, tot Alexander me feliciteert met mijn eerste artikel! </strong><br>‘Wat? Het is gepubliceerd?’<br>‘Ja ja, je carrière is gelanceerd!’ <br>‘Haha!’ Ik ben het leed van vijf minuten geleden al snel vergeten! <strong>Mijn eerste gepubliceerde artikel.</strong> Mijn naam, online! Ik begin bijna capsones te krijgen als ik me herinner dat ik straks een interview moet geven. Oké, back to reality. Interview voorbereiden.</p><p><strong>Collega’s</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Ji0uevkf0cQ9jM7C.jpg" /></figure><p>Ik heb nog niet veel verteld over de mensen in Bloovi. Al zijn ze wel de moeite om eens op te sommen.</p><p>De eerste waaraan ik denk, is <strong>Angelo</strong>. Dat is niet toevallig. Angelo valt het meest op en kon me als eerste innemen met zijn jeugdige vrolijkheid. Angelo werkt bijna een jaar bij Bloovi en is een beetje de allrounder van het team. Editen, mailen, bellen, computerproblemen oplossen,… → Vraag het aan Angelo. Angelo grapt altijd dat hij 17 persoonlijkheden heeft (wat wel ideaal is voor de job die hij beoefent). Zo heeft hij volgens hem een geldige reden om meerdere stukken te eten van de overheerlijke taarten die zijn collega’s vaak meenemen. Tot mijn grote spijt houdt hij ervan om stagiairs te plagen en zegt hij altijd dat het taak is van stagiairs om de vaatwas te legen en taarten mee te nemen voor hun collega’s: “investeren in je toekomst” noemt hij dat dan. “Investeren in zijn buikje”, noem ik dat. ;)</p><p><strong>Alexander</strong> is een lange kerel. Ik moest een keer op zijn plaats zitten en zijn stoel stond zo laag dat ik amper over het bureau uit kon kijken. Hij is enorm vriendelijk en stelde me meteen op mijn gemak door me in de groep te betrekken. Hij stelde vragen, terwijl anderen me vaak nog niet rechtstreeks aanspraken op het begin. Alexander is een harde werker. Dat heb ik al snel door. Hij is altijd voor me op het werk en blijft altijd als laatste. Hij is een alles-of-niets-man en ik geloof dat hij op zijn werk alles geeft. Daar haalt hij volgens mij veel voldoening uit.</p><p><strong>Thomas</strong> is in theorie mijn stagebegeleider, maar dat blijft vooral op papier zo. In realiteit ontfermt Lara zich vooral over mij. Thomas heeft een hond, waar ik heel jaloers op ben, want het is echt een mooie hond. Ik wil hem nog altijd eens overhalen om dat beestje mee te nemen naar het kantoor, maar volgens hem zou dat een ware nachtmerrie worden, aangezien zijn Australische herder nog jong is en met alle papieren aan de haal zou gaan. Thomas is vriendelijk en doet een poging om gezonder te eten. Dat lukt, zolang er maar geen nieuwjaarsgeschenken vol snoepjes toekomen. ;)</p><p><strong>Lara </strong>is mijn stagebegeleidster. Het is naar het schijnt de eerste keer dat ze zoiets doet, maar ik vind ze al heel goed! Ze heeft altijd nieuwe toffe werkjes voor me klaar staan en voelt zich mee verantwoordelijk om mijn stage leerrijk en boeiend te maken. Ze is nog jong en kan zich in me inleven: ze vraagt vaak wat ik wil doen na de stage bij Bloovi en snapt het dat ik nog niet echt een idee heb. Lara houdt van alpaca’s. Spijtiggenoeg is haar grootste verovering tot nu toe een zachte mini alpacaknuffel van 30euro. Maar daar is ze al vol lof over. Ze brengt hem zelfs mee naar het werk om troost te bieden aan de collega’s die een lastige dag hebben.</p><p><strong>Elizabeta </strong>is een lachebek. Ze is vrolijk en jong en hip. Ik kijk naar haar op. Ze heeft een jong zoontje en ik snap niet hoe ze het bolwerkt. Haar werk is redelijk stresserend. Ze is verantwoordelijk voor de sales in Bloovi en moet bepaalde targets halen. Vaak werkt ze ook lang door, ook ‘s avonds als ze thuis komt. Zij en Angelo zijn een prachtig team, waarin de moppen zijn verzekerd. Die twee bezig horen is fantastisch. Soms voel ik mezelf zo stom dat ik er enkel mee kan lachen en niet echt kan mee doen. Ik ben normaalgezien wel een spontane grappenmaker, maar in Bloovi komt het er precies niet echt uit. Misschien komt dat omdat ik de enige nieuwe persoon in de groep ben en ik nog wat de kat uit de boom kijk. Iedereen is al op elkaar afgestemd en ik moet mijn plaats nog een beetje vinden in de groep. Maar ik ben er graag, dus dat is al heel mooi.</p><p><strong>Marnik</strong> is de grote baas. Ik weet nog niet zo veel van hem, aangezien hij meestal rondrijdt van her naar der en niet veel tijd op kantoor vertoeft. Ik heb wel eens in zijn Tesla mogen zitten, wat ik heel stoer vond. Ik snapte wel niet goed hoe ik uit dat ding geraakte en durfde amper op iets duwen uit angst zijn zotte auto naar de knoppen te helpen.</p><p>De laatste collega die nog over blijft, is <strong>Miranda</strong>. Miranda is het moedertje van de bende. Ze heeft vijf kinderen als ik het goed begrepen heb, zes met haar man erbij, grapt ze soms. Ik kan dus niet anders dan bewondering voor haar hebben. Ze is ook altijd al heel vroeg op het werk zodat ze dan om 17u naar huis kan vertrekken, naar haar kinderen en man toe. Ik moet toegeven dat ik Miranda nog niet zo goed ken, maar ze loopt meestal lachend door het kantoor. Het lijkt me een vrouw die sterk in haar schoenen staat en het leven bekijkt met de nodige portie humor.</p><p>Waarom vertel ik zoveel over de collega’s en zo weinig over wat mijn job bij Bloovi precies inhoudt? Wel, ik heb gemerkt dat collega’s een heel belangrijk onderdeel van een job zijn. Bijna even belangrijk als de werkinhoud zelf. <strong>Bij Bloovi hou ik van de jobinhoud (die is voornamelijk redactioneel) en van de collega’s, dus ik kan stellen dat ik een goeie stageplaats heb gevonden!</strong></p><p>Check hieronder mijn profiel en artikels:</p><p><a href="https://www.bloovi.be/profiel/detail/astrid-vandesompele">Astrid Vandesompele</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=69eac719498e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Oscar and the wolf]]></title>
            <link>https://medium.com/@astridvandesompele/oscar-and-the-wolf-71a8071ef01c?source=rss-e6d25a4cb741------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/71a8071ef01c</guid>
            <category><![CDATA[premiere-pro]]></category>
            <category><![CDATA[max-colombie]]></category>
            <category><![CDATA[music]]></category>
            <category><![CDATA[oscar-and-the-wolf]]></category>
            <category><![CDATA[fan-videos]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Astrid Vandesompele]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 29 Dec 2017 13:17:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-20T09:16:48.330Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FeJPT9cdEnZk%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DeJPT9cdEnZk&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FeJPT9cdEnZk%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/519bf1870759d4c65d8cf73a58ad919f/href">https://medium.com/media/519bf1870759d4c65d8cf73a58ad919f/href</a></iframe><p>Er hangt al een heel verhaal vast aan het Oscar and the wolf-filmpje:</p><p>In november dit jaar maakte ik al eens een filmpje van de band, maar toen had ik dat met een betalend programma gedaan en ik was geen abonnee, dus kon ik het filmpje niet uploaden. Ik had dat niet door op voorhand, dus dat was een enorme ontgoocheling. Ik had twee dagen aan dat filmpje gewerkt met als resultaat dus niets… Ik twijfelde om mij te abonneren op Movavi (het programma waarmee ik het filmpje toen gemaakt had) en 70 euro te betalen zodat ik mijn filmpje zou kunnen houden en opslaan, maar ik heb dat dan toch niet gedaan omdat ik het te duur vond en ik niet wou toegeven aan die verkooptechnieken.</p><p><strong>Nu ik een paar dagen vrij had, besloot ik om een nieuwe poging te doen en opnieuw een filmpje van Oscar and the wolf te maken. Dit keer met Premiere Pro, een programma waarop ik wél geabonneerd was.</strong></p><p>En hierboven zie je dus het resultaat.</p><p>Ik heb gewerkt met tekst, omdat er anders geen echte verhaallijn in het filmpje zat.</p><p>Mijn volgend doel is om eens een trailer van een film te maken. Van een bestaande film weliswaar, waar al een trailer van bestaat, maar die zal ik dan pas achteraf, na het maken van mijn eigen trailer, bekijken en vergelijken.</p><p>Houd mijn blog dus in de gaten voor nieuwe experimentjes en video’s! ;)</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fgiphy.com%2Fembed%2FXA0jsAWaxrgOI%2Ftwitter%2Fiframe&amp;url=https%3A%2F%2Fmedia.giphy.com%2Fmedia%2FXA0jsAWaxrgOI%2Fgiphy.gif&amp;image=https%3A%2F%2Fmedia.giphy.com%2Fmedia%2FXA0jsAWaxrgOI%2Fgiphy.gif&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=giphy" width="435" height="244" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/b0ef8f87b9e2420fed25f8ff9ff127bd/href">https://medium.com/media/b0ef8f87b9e2420fed25f8ff9ff127bd/href</a></iframe><p>You should! ;)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=71a8071ef01c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Social video: ROA]]></title>
            <link>https://medium.com/@astridvandesompele/social-video-roa-ce68144bc15c?source=rss-e6d25a4cb741------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ce68144bc15c</guid>
            <category><![CDATA[roa]]></category>
            <category><![CDATA[dutch]]></category>
            <category><![CDATA[videos]]></category>
            <category><![CDATA[street-art]]></category>
            <category><![CDATA[graffiti]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Astrid Vandesompele]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 11 Dec 2017 17:19:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-20T09:12:40.761Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FkoMEWLCczaQ%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DkoMEWLCczaQ&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FkoMEWLCczaQ%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/f2ed0fe32704088b7b4a3c34caf32b55/href">https://medium.com/media/f2ed0fe32704088b7b4a3c34caf32b55/href</a></iframe><p>Aanschouw hierboven onze social video over Roa, gemaakt voor Chase, een community die filmpjes en andere content creëert over Urban Lifestyle. (De geïnteresseerden kunnen een kijkje nemen op hun website: <a href="http://chase.be/chase/about/">http://chase.be/chase/about/</a> )</p><p>Ik vond dit een van de moeilijkste, maar ook leukste opdrachten van het semester. We mochten werken in groepen van vier en we leerden enorm veel bij van elkaar. We zijn ook allemaal best trots op het resultaat.</p><p><strong>Video is sowieso een heel leuk medium. Alles komt samen: in een video zie je beelden, hoor je muziek op de achtergrond en staat er vaak nog eens tekst op het scherm. </strong>Beelden trekken bij mij persoonlijk meer de aandacht dan tekst.</p><p>Ik kijk enorm graag naar trailers, muziekclips, films,… Liever dan ik lees. Bloggen en schrijven vind ik bijvoorbeeld heel leuk om te doen, maar zelf volg ik niet echt veel blogs (behalve die van mijn goeie vriendin: <a href="http://bysilke.be/">http://bysilke.be/</a>) en lees ik minder dan ik zou willen.</p><p>Een groepswerk is altijd een beetje een test voor de vriendschap: het kan namelijk zijn dat je elkaar als persoon wel graag hebt, maar dat je elkaar op de werkvloer absoluut niet kan uitstaan. Gelukkig heeft de opdracht ons eerder bij elkaar gebracht dan uit elkaar getrokken.</p><p>‘t Is zoals Harriet Ann Jacobs ooit zei:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/850/1*CEH4vkIm2dBKYOrvBZsANg.jpeg" /></figure><p>;)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ce68144bc15c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Palermo]]></title>
            <link>https://medium.com/@astridvandesompele/palermo-8d86c7d41101?source=rss-e6d25a4cb741------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8d86c7d41101</guid>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <category><![CDATA[education]]></category>
            <category><![CDATA[italy]]></category>
            <category><![CDATA[palermo]]></category>
            <category><![CDATA[long-reads]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Astrid Vandesompele]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 Dec 2017 18:13:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-20T09:07:22.893Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Op school kregen we de opdracht om een longread te maken. Vincent Merckx die in het team van Rudi Vranckx werkt, kwam ons meer uitleg geven over hoe je zo’n longread schrijft. Hij raadde ons aan om programma’s als: <strong>Pageflow of Readymag</strong> te gebruiken.</p><p>Ik vond dat hij veel interessante dingen te zeggen had. Alleen wist ik absoluut niet over welk thema ik mijn longread wou schrijven. Ik was zeer geëmotioneerd geweest na de film <strong>“Vele hemels boven de zevende”</strong>. Misschien kon ik daar iets mee doen? De reacties vragen van de mensen die uit de cinemazaal kwamen bijvoorbeeld? Of schrijven over de invloed van opvoeding, over het effect van een kritische moeder op een gevoelig kind. Het thema zelfmoord komt ook in de film voor, maar dat is redelijk zwaar en ik had echt zin om over zoiets ernstigs te schrijven…</p><p>Een tweede optie was: <strong>het leven op een woonboot</strong>. Dat is ver van mijn bed, maar het interesseert me wel. Ik wil weten hoe het voelt om geen vaste thuis te hebben, maar altijd onderweg te zijn. Hoe het voelt om zo dicht op elkaar te leven. Waarom ze voor dat leven gekozen hebben. Of ze nog een solitair leven zouden kunnen leiden. Maar ja, waar vind ik die mensen dan? En zijn er niet nog betere thema’s?</p><p>Ik vind <strong>psychologie</strong> iets heel boeiends. Dus ik dacht: misschien kan ik <strong>een dag mee lopen met een straathoekwerker:</strong> Kijken wat zijn/haar taken zijn, wat hij/zij dagelijks meemaakt, wat zijn/haar verhaal is en het verhaal van de mensen die ze helpen.</p><p>Het spijtige was dat ik te weinig tijd had om dat laatste nog te realiseren.</p><p>Uiteindelijk zei iemand me: Waarom maak je geen <strong>longread over je reis</strong>? Daar heb je foto’s van, daar kan je veel over vertellen en zo heb je meteen ook een mooie herinnering aan je reis. En ik dacht: Ja, dat is het!</p><p>Het resultaat kan je hieronder beschouwen (enkel mogelijk op pc!):</p><p><a href="https://readymag.com/u87526821/915223/">&#39;Palermo&#39; by Astrid | Readymag</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8d86c7d41101" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Column 2: Gelovige oma’s]]></title>
            <link>https://medium.com/@astridvandesompele/column-2-gelovige-omas-3226ac287eb3?source=rss-e6d25a4cb741------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3226ac287eb3</guid>
            <category><![CDATA[belief]]></category>
            <category><![CDATA[humor]]></category>
            <category><![CDATA[grandma]]></category>
            <category><![CDATA[column]]></category>
            <category><![CDATA[boyfriend]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Astrid Vandesompele]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 Nov 2017 09:46:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-27T07:35:20.280Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fgiphy.com%2Fembed%2FI3eVhMpz8hns4%2Ftwitter%2Fiframe&amp;url=https%3A%2F%2Fmedia.giphy.com%2Fmedia%2FI3eVhMpz8hns4%2Fgiphy.gif&amp;image=https%3A%2F%2Fmedia.giphy.com%2Fmedia%2FI3eVhMpz8hns4%2Fgiphy.gif&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=giphy" width="435" height="244" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/84e3ab1de911839fda67a796623611e6/href">https://medium.com/media/84e3ab1de911839fda67a796623611e6/href</a></iframe><p><strong>Geloof is een vreemd beestje.</strong> De een put er kracht uit, de ander vindt het maar al te gek. De een pleegt er moorden voor, de ander zondert zichzelf er wekenlang voor af in een of ander verlaten oord.</p><p><strong>‘Als jullie mij niet in een treffelijke kist begraven met een kerkelijke ceremonie, dan sterf ik gewoon niet.’ Zei oma</strong> verontwaardigd en kordaat toen ze las dat iemand als een hond in de grond was begraven, omdat zijn familie het niet wou betalen.</p><p>‘In dat geval zullen we geen begrafenis voor je regelen oma. Je zult moeten blijven.’ Zei mijn pa lachend, terwijl hij knipoogde in mijn richting. Mijn oma mompelde vervolgens iets onverstaanbaars en smeet haar krant richting de vensterbank, maar mistte nipt waardoor het ding wijdverspreid op de grond belandde. ‘Godver…’ Ze zweeg middenin haar zin en hield geschrokken van zichzelf een hand voor haar mond.</p><p><strong>Oma is de meest gelovige persoon die ik ken.</strong> Ze mag dan wel potdoof zijn en geen woord meer verstaan van wat de pastoor zegt, ze zal nooit haar traditionele misviering op zaterdagmiddag mislopen. Toch is ze tegelijk ook niet gelovig. Ze volgt gewoon enkele regels zonder er verder over na te denken. Misschien omdat haar ma het ook zo deed. Misschien omdat ze gelooft dat ze er later voor beloond zal worden. Misschien omdat ze de grootsheid, de mysteries en de onzekerheden van het leven zonder haar geloof niet kan dragen. Misschien…</p><p>Het is waarschijnlijk een van die vele vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen. Want oma is gesloten. Heel waarschijnlijk heeft ze er zelf ook niet over nagedacht. Oma vraagt zich niet veel af. Ze leeft gewoon.</p><p>Al 89 mooie jaren ondertussen.</p><p>Overlaatst ging ik eens bij haar langs samen met mijn lief. Toen oma hoorde dat ie van Brugge was, was haar eerste reactie: <strong>‘Aaah, van Brugge, dicht bij de bisschop. Een gelovige jongen zeker?’</strong></p><p>Ik zag hem twijfelen. Starend naar zijn voeten, dan naar mij. ‘Doe iets’, smeekten zijn felblauwe ogen.</p><p>‘Maar oma, wat heb je een mooi truitje aan! ’t Is een nieuw zeker?’ Vroeg ik om subtiel het onderwerp te veranderen.</p><p>‘Maar schatje toch, ik draag dit ding al 20 jaar. Je moet toch wat meer langskomen hoor.’</p><p><strong>Ik kreeg met plezier op mijn kop als ik de vrede kon bewaren.</strong> Niet dat oma mijn lief zou aanvallen als ze hoorde dat hij niet gelovig was. (Ze weet dat wij ook niet naar de kerk gaan en niet dagelijks bidden.) Maar ik wou toch dat ze hem objectief kon leren kennen, zonder vooroordelen.</p><p>En toen ik de twee even later een kruiswoordraadsel zag oplossen en mijn oma de naam van de paus uitriep terwijl mijn lief vlijtig invulde welke wetenschapper de lichtsnelheid uitgevonden had, wist ik dat het gelukt was.</p><p><em>(Opgelet: de meeste van mijn columns zijn deels fictief en deels non-fictief. Ze zijn dus niet allemaal gebaseerd op waargebeurde ervaringen of feiten.)</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3226ac287eb3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Column 1: Bijgeloof]]></title>
            <link>https://medium.com/@astridvandesompele/column-bijgeloof-10e5e1a0c514?source=rss-e6d25a4cb741------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/10e5e1a0c514</guid>
            <category><![CDATA[superstition]]></category>
            <category><![CDATA[dutch]]></category>
            <category><![CDATA[column]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Astrid Vandesompele]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 Nov 2017 09:39:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-02-01T09:05:46.386Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/224/0*K_FAMJwEv0NK9ZP_.jpg" /></figure><p><strong>Ben jij bijgelovig?</strong></p><p>Ik een beetje. Ik probeer het niet te zijn, omdat het je beperkt in je doen en laten en ik wil niet beperkt worden, maar toch gaat er altijd een rood lichtje branden als ik onder een ladder loop of als ik een zwarte kat heb aangeraakt.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fgiphy.com%2Fembed%2FPMqhzKfuiMLQc%2Ftwitter%2Fiframe&amp;display_name=Giphy&amp;url=https%3A%2F%2Fmedia.giphy.com%2Fmedia%2FPMqhzKfuiMLQc%2Fgiphy.gif&amp;image=https%3A%2F%2Fi.giphy.com%2Fmedia%2FPMqhzKfuiMLQc%2Fgiphy.gif&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=giphy" width="435" height="185" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/97c21fdf6a84f64526c252d3e584aa30/href">https://medium.com/media/97c21fdf6a84f64526c252d3e584aa30/href</a></iframe><p>Ik heb zelfs de vreemde gedachte dat als ik met mijn huidig lief naar plekken ga waar ik met mijn ex ben geweest, dat onze relatie zal verpesten. Precies of er rust een soort vloek op de plek. Terwijl ik maar al te goed weet dat een relatie niet verpest wordt door op bepaalde plekken te komen, maar gewoon door… Tja, niet meer echt te passen, geen moeite meer te doen, te veel verschillende ideeën te hebben,… Noem maar op.</p><p><strong>Met het rationele idee in mijn achterhoofd dat bijgeloof dikke bullshit is, probeer ik dan ook tegen mijn bijgelovige instincten in te gaan. De quote “Feel the fear and do it anyway” vergezelt me steevast in die actie.</strong></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fgiphy.com%2Fembed%2FyDp1Nuldw6BB6%2Ftwitter%2Fiframe&amp;url=https%3A%2F%2Fmedia.giphy.com%2Fmedia%2FyDp1Nuldw6BB6%2Fgiphy.gif&amp;image=https%3A%2F%2Fmedia.giphy.com%2Fmedia%2FyDp1Nuldw6BB6%2Fgiphy.gif&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=giphy" width="435" height="244" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/807b0dff75db839d352ec71208eaf5c8/href">https://medium.com/media/807b0dff75db839d352ec71208eaf5c8/href</a></iframe><p>Ik vraag me altijd af: Wie heeft die regeltjes toch uitgevonden? <br>- Niet onder een ladder lopen<br>- Geen zwarte katten aanraken<br>- …</p><p>Zo’n ouwe sadistische dakwerker misschien die zijn leven maar niets vond en het wou steken op het feit dat hij honderden keren onder een ladder was gelopen in zijn leven. Of is het net zo gelopen als bij bepaalde trends: een populair iemand zegt het en al de rest neemt het na een tijdje gewoon over?</p><p>In ieder geval, de persoon die het bijgeloof heeft uitgevonden (en op de een of andere manier stel ik mij altijd een man voor), verdient een stevige stomp onder zijn gat.</p><p>En die geef ik dan ook: een dikke fuck you telkens als ik vastberaden onder een ladder doorloop of een zwarte kat aanraak.</p><p>Ik breek toch genoeg glazen om dat ongeluk te compenseren. ;)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=10e5e1a0c514" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Recensie: Arrival]]></title>
            <link>https://medium.com/@astridvandesompele/recensie-arrival-7f5f378a1bb0?source=rss-e6d25a4cb741------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7f5f378a1bb0</guid>
            <category><![CDATA[internships]]></category>
            <category><![CDATA[arrival]]></category>
            <category><![CDATA[review]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[throwback]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Astrid Vandesompele]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 Nov 2017 09:24:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-26T15:22:59.123Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>(Geschreven tijdens mijn stage voor De Taalsector)</p><p><strong>Wie stelt dat taal saai is, heeft duidelijk Arrival, de nieuwste Sci-Fi film van Denis Villeneuve, nog niet gezien. Na toppers als Incendies, Prisoners en Sicario kan de regisseur opnieuw een parel aan zijn palmares toevoegen. Arrival slaagt erin om je met een thema als ‘buitenaardse wezens’ toch te doen vergeten dat je naar fictie kijkt.</strong></p><p>De film begint met de voorstelling van het hoofdpersonage Louise Banks (Amy Adams), die haar dochter verloren heeft na een slepende ziekte. Niets schijnt haar nog te interesseren. Het lijkt alsof alle gebeurtenissen aan haar voorbijgaan en ze geeft een oppervlakkige indruk. Wanneer vreemde ruimtewezens op verschillende plekken op aarde belanden, reageert ze in eerste instantie ook niet bijzonder verbaasd, terwijl de rest van de wereld op zijn kop staat.</p><p>Mensen worden angstig. Waarom zijn de wezens hier? Vormen ze een gevaar voor de mensheid? Moeten we ze verwelkomen of oorlog voeren? Om die vragen te kunnen beantwoorden, is communicatie met de aliens noodzakelijk. Louise Banks krijgt als getalenteerd vertaalster de taak om contact te maken met de aliens en hun ‘taal’ te ontcijferen. Maar die missie is allesbehalve eenvoudig, want hoe begin je een gesprek met wezens die praten aan de hand van cirkels, wezens die nog nooit een woord gesproken hebben en zelfs niet eens een mond hebben?</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fgiphy.com%2Fembed%2F3oriOeYGl5MKFtb2FO%2Ftwitter%2Fiframe&amp;url=https%3A%2F%2Fmedia.giphy.com%2Fmedia%2F3oriOeYGl5MKFtb2FO%2Fgiphy.gif&amp;image=https%3A%2F%2Fi.giphy.com%2Fmedia%2F3oriOeYGl5MKFtb2FO%2Fgiphy.gif&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=giphy" width="435" height="186" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/b707e87f07055593b4b98adbfbeed60e/href">https://medium.com/media/b707e87f07055593b4b98adbfbeed60e/href</a></iframe><p>Er zitten meerdere boodschappen in de film vervat. Zo ook de ietwat cliché boodschap dat het goede het slechte overwint en dat liefde sterker is dan geweld en oorlog. Banks gelooft onafgebroken in de goedheid van de vreemde wezens. Empathie en wederzijdse toenadering zijn dan ook kernbegrippen in de communicatie tussen Banks en de aliens.</p><p>De aliens worden niet stereotiep voorgesteld. Verwacht je dus niet aan vijfogige, groene mannetjes op korte beentjes die uit een flikkerende ufo stappen. Hoe ze er wel uitzien, laat ik u zelf ontdekken, maar de beelden zijn spectaculair.</p><p>Op taalvlak zijn er ook punten die nog even nazinderen. De filosofie dat je denken bepaald wordt door de taal die je spreekt, is sterk aanwezig. Ook de visie dat een nieuwe taal leren de blik verruimt, komt aan bod. Taal bepaalt hoe je de wereld en haar bijbehorende dimensies bekijkt en interpreteert. Zoals in de Sci-Fi film Interstellar, wordt in Arrival ook vooral de dimensie van tijd aangehaald.</p><p>De film komt relatief traag op gang, maar het einde maakt alles goed. De film zindert nog even na en zet je aan tot nadenken. Een goeie tip is dus om Arrival te bekijken met je favoriete cinemabuddy zodat je nog uren kan discussiëren over het turbulente einde.</p><p>Voor de geïnteresseerden volgt hier de trailer:</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FtFMo3UJ4B4g%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DtFMo3UJ4B4g&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FtFMo3UJ4B4g%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/25223e7e653ea7ff8b6facef9da39d38/href">https://medium.com/media/25223e7e653ea7ff8b6facef9da39d38/href</a></iframe><p>Veel kijkplezier!</p><p>En laat me zeker weten wat je van de film vond in de reacties. ;)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7f5f378a1bb0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>