<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Augurey on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Augurey on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@augureyw?source=rss-e0fbd88e964e------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*hbYhT8282uGsOoR4M7BlHg.jpeg</url>
            <title>Stories by Augurey on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@augureyw?source=rss-e0fbd88e964e------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 20:25:15 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@augureyw/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Bölüm 5: Küçük Bir Oda Problemi]]></title>
            <link>https://medium.com/@augureyw/b%C3%B6l%C3%BCm-5-k%C3%BC%C3%A7%C3%BCk-bir-oda-problemi-64e7135e7c4d?source=rss-e0fbd88e964e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/64e7135e7c4d</guid>
            <category><![CDATA[çocukluk]]></category>
            <category><![CDATA[ev]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Augurey]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 19 Oct 2026 10:39:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-19T10:39:11.023Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bazen bazı özelliklerimin nedenini sorgularım. Mesela buna neden kızdım, neden böyle tepki verdim, bu bana normal geliyor ama neden başkalarına tuhaf geldi gibi gibi. Bunların birçoğunun da çocukluğuma dayandığını fark etmeye başladım. Öyle olunca karakterimi ve neden bu şekilde şekillendiğimi daha rahat anlamaya başlıyorum. Bir örneği geldi aklıma. Bunu yazmak istedim. Şöyle bir özelliğim var. Bazen önümdeki işe o kadar konsantre olurum ki etraftakilerin konuşmalarını duysam bile ya tam algılayamam ya da ismimi duymayana kadar konuya dahil olmam. Geçen bunun nedenini keşfettim. Bunu açıklarken önce yaşadığım evi biraz anlatmam gerekiyor. Şu anda evimiz değişti. Üniversiteye başlayacağım senede babam eve ikinci kat attı. Bu sayede evimiz büyüdü. Artık kendime ait bir odam oldu. Ama işin komik tarafı evin tamamlanmasıyla birlikte ben uzak bir şehirde okumaya gittim. Bir yılımın 10 ayını okuduğum üniversitede geçiriyorsam 2 ayını anca evde geçirebiliyorum. Ama yine de güzel bir his kendi odamın olması. Önceki evimizde 2 tane oturma odamız 1 tane salonumuz, mutfağımız ve banyomuz vardı. Tek katlı bir binada kalıyorduk. 2 tarafta da kapısı vardı. Biri köyün ortak bir yoluna çıkıyordu. Diğeri ise bizim büyük bahçemize çıkıyordu. Bahçede de çoğunlukla ceviz ağaçları vardı. Hala da var bu arada. Sadece daha da büyükler. O zamanlar küçüklerdi.</p><p>Bu evde biz genellikle bir odayı birlikte kullanırdık. Çünkü diğer odayı misafir odası olarak belirlemiştik ve evimize misafir geldiğinde hep orada kalırdı. Ki bizde de misafir hiç eksik olmazdı. O odaya da pek gitmezdik. Bu yüzden evin bir parçasıymış gibi gelmiyordu o zamanlar bana. Bize de her hafta illaki misafir gelirdi. Bu yüzden de belki şu anda misafir gelecek dediklerinde bile içim huzursuz oluyor. Bazı misafirleri seviyorum ama çocukken sık sık misafir ağırladıktan sonra her misafir geldiğinde doğal bir psikolojik ve fiziksel yorgunluk oluşuyordu. Şu anda öyle bir derdim yok. Ama oradan kalma bir hissiyat da var. Neyse misafirlerimiz gelince de aylarca kaldıkları oluyordu. Babam ailenin en küçük çocuğu. Annem de misafirlere o kadar iyi bakardı ki halalarım, bu yüzden bizden başka bir evde kalmayı düşünmezlerdi. Gelenler de genellikle halamlar olurdu. Ya da köydeki komşularımız. İşin ilginç tarafı ise biz misafir odasını da sadece onlar uyurken kullanırdık. Ya da hiç tanımadığımız misafirler geldiğinde. Genellikle o tek odamızda otururduk. Gece çok geç saatlere kadar da uyumazlardı. Bu yüzden ben de uyuyamazdım. Tek kız çocuğuydum. Orada uyumam doğru olmazdı. Erkek kardeşlerim uyuyakalırdı. Ben tutardım kendimi. Kışları ise daha da ilginçti. Tek bir odayı ısıtabiliyorduk. Soba bizim oturduğumuz odada kuruluydu. Diğer odaya elektrikli sobaları götürürdük ancak yine de çok ısınmazdı.</p><p>Bu evimizi düşündüğümde çocukluğumdan aklıma bir sahneler geliyor. Ben sürekli kitap okuyan ve ders çalışan bir çocuktum. Çünkü ortaokulumun en başarılı öğrencisiydim ve il geneli bir sıralama hedefim vardı. Köy okulunda okuyunca da daha sıkı çalışmam gerekiyordu. Bir de kitap okumayı, o dünyaya girmeyi çok severdim. Ama evimize misafir gelince benim ders çalışma ve kitap okuma şeklim değişirdi. Normalde masa olmadığı için yere yüz üstü uzanıp test çözerdim. Ancak misafir varken bunu yapamazdım. Bu yüzden de ya annemin arkasına geçerdim orada kitap okurdum. Ya da soba ile duvar arasında dar bir boşluk olurdu. Oraya rahat sığardım. Oraya geçip test çözerdim. Etrafı da hiç duymazdım. Ne konuşuyorlar hiç dinlemiyordum. Odaklanabiliyordum da. İlginç olan ise ismimi andıkları an hemen dikkatimi konuşmalara odaklamamdı. Çünkü annem her an mutfaktan bir şey isteyecek diye de tetikteydim. Sanırım bu yüzden de ismimi nerede olsa duyup kulak kesiliyorum. Bu arada hala duvar ile soba arasında boşluk bulunca oraya siniyorum. Orası kapalı ve bana özel bir yer gibi hissettiriyordu hala da öyle hissediyorum. Kendi alanımı kendim yaratmıştım. O zamanlar aslında herkesin normali bu gibi geliyordu. Masa olmaması normaldi. Kendi odanın olması diye bir tabir yoktu. Herkes ortak bir yerde birlikte yaşar düşüncem vardı. Ama en küçük kardeşimi gözlemliyorum mesela. O her misafir geldiğinde kendini odaya kapatıyor. Odadan misafirler gidene kadar çıkmıyor. Arada ben zorluyorum gel biraz otur diye. O da gelmiyor yine tabi ki. İnatçı :D</p><p>Bu tarz anılarım benim kendi karakterimi anlamama ve nedenlerini bulmama yardım ediyor. Karakterimi de seviyorum. Sadece kendimi iyi tanımak istiyorum. Özellikle kendimi tanımaya başladıktan sonra kendimi daha da çok sevdim. Kendimi sevmeye ve tanımaya devam :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=64e7135e7c4d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Üniversite Mezuniyetine Yaklaşırken…]]></title>
            <link>https://medium.com/@augureyw/%C3%BCniversite-mezuniyetine-yakla%C5%9F%C4%B1rken-9a0f0cf74fd9?source=rss-e0fbd88e964e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9a0f0cf74fd9</guid>
            <category><![CDATA[otobiyografi]]></category>
            <category><![CDATA[üniversite]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Augurey]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 09 Jul 2026 17:51:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-09T17:51:37.533Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Normalde ilkokul anılarımdan bu yana olanları yazarak ilerlemeyi planlıyordum. Ancak bu anılarımı aynı duygularla tekrar yazamam. Bu yüzden şu an bu anılarımı yazmak için en doğru zamandayım.</p><p>Dün üniversite mezuniyetim için son not değişikliklerim oldu. Ortalamam 2.99 da kalmıştı. Ancak bir hocamın ders katılımımdan dolayı ek puan vermesiyle birlikte bir harf notu daha aldım ve ortalamam 3.0’e yükseldi. İlk bir inanamadım. Algılamaya çalıştım. Çünkü 1. Sınıftan beri hedefim gerçekleşmiş oldu. Her an notum geri düşecek de ortalamam değişecek, hedefime ulaşamamış olacağım diye çok korktum. Sonra da ağlamaya başladım. Sanırım tüm 5 seneyi hatırladım. Uzun süredir kendimi tuttuğum duygularım akın etti. Uzun süredir gözlerimi o kadar kırmızı görmemiştim. İyi geldi ama. Hala da doluyor biraz biraz. Özellikle de yazmaya başladığımdan andan itibaren. Ama kendimi kasmayacağım. Rahat bırakacağım.</p><p>Peki ama beni ne duygulandırdı ya da ne ağlattı ki o kadar? Sanırım başarısızlıklarım ve onlar karşısındaki duruşumun sonucuna ulaştım. 1. Sınıfa başladığımda İngilizcemden kaynaklı olarak ortalamam çok düşüktü. Hatta yaz okulunda ders aldıktan sonra ortalamam 1.76 da kaldı ve hiçbir hocam da harf notum konusunda herhangi ek bir şey yapamayacağını söylediği için de sınıfta kaldım. 0.04 unutamayacağım bir rakam oldu bu yüzden. Çünkü hem aileme hem de çevremdekilere üniversitenin ilk senesinde sınıfta kaldım demek o kadar zordu ki. Ailem hiç bir şey söylemedi. Ama yüzlerinden ne olacak şimdi diyen yüzlerini görebiliyordum. Bir de o zamanlar çok değer verdiğim ve üniversiteye gelir gelmez örnek aldığım bir hocam vardı. Geçmişlerimiz benziyordu. Çok başarılıydı, benimle aynı memlekettendi ve ilk tanıştığımızda bana sorduğu soruyla saygımı daha da kazanmıştı. Bu yüzden de ona başarılı bir öğrenci olduğumu göstermek istiyordum. Ama sınıfta kalmıştım. Birçok dersi tekrar almam gerekecekti. Hatta sınıf tekrarı yapacağım dönemin başında, o hocamla karşılaştım. Ama nasıl utanıyorum. Gözlerim doldu dolacak. Ağlayacağım bir anda. Tutuyorum kendimi. O da iyi misin diye soruyor. İyiyim dedim ama içim çok kötüydü. Bu başarısızlığım yüzünden uzun bir süre hocanın karşısına da çıkamadım. Hayatımda ilk defa bu kadar kendimden utanmışımdır. Sonuçta ilkokulda da ortaokulda da lisede de insanların takdirini genellikle başarımla kazandım. Öyle olmak zorundaydı. Başka gösterebileceğim bir şeyim ya da şansım yoktu. Bu yüzden başarısızlığı kaldırma eşiğim çok düşüktü. Bu yüzden de başarısız olunca çevremdeki insanların beklentisini düşüreceğim için bana saygılarını ve güvenlerini kaybedeceklermiş gibi hissettiğim çok oldu. O zaman da o kadar saygı duyduğum ve değer verdiği öğrencileri arasına girmek istediğim bir hocamın, o başarısızlığımla beni nasıl değerlendireceğini bilemedim. Sadece o da değil. Nedense tüm hocalar sınıf tekrar eden öğrencilerden vazgeçiyormuş gibi geliyordu. Böyle olmadığını sonraları öğrendim. Ancak o zaman nedense insanlar bana bakınca bu öğrenci başarısız diye damgalıyorlar diye hissediyordum. Ama birkaç hocanın bakışında gerçekten onu gördüğümü de hatırlıyorum. Özellikle laboratuvarına girmek istediğim bir iki hoca vardı. İkisi de notumu öğrenince bakışlarında değişimler olmuştu. Lablarına da girememiştim bu arada. Bilmiyorum. Ama o zaman boğuluyormuş gibi hissediyordum. Tabiki pes etmemem gerekiyordu. Tekrar ayağa kalkmam gerekiyordu. İşin güzel tarafı bu başarısızlığım, sonrasında şirkette partime olarak çalışmamı sağladı. Ama o ayrı bir hikayenin konusu.</p><p>Neyse birinci sınıfta bununla boğuştum bolca. Ama pes etmek istemedim. Hatta günlüğümü okudum birkaç kez. Neredeyse her sayfasında pes etmeyeceğim yazmışım. Okula ilk geldiğimde de ortalamamı 3 üstünde tutacağım diye hedef koymuştum. Ama başaramamıştım. Son güne kadar da başaramadım aslında. Dönem ortalamamın 3.79’a kadar ulaştığı oldu ancak genel not ortalamam hiç 3 olmamıştı. Ama yavaş yavaş arttırdım. 1.76–2.21–2.41–2.36–2.49–2.7–2.81 en sonunda da 3.0. Belki birçok kişi için 3 büyük bir sayı değil. Ancak benim için çok fazla şey ifade ediyor. Birinci sınıfta Kendime karşı duyduğum hayal kırıklığını aşmamı sağladı. Çünkü notum arttıkça kendime olan güvenim de geri geliyordu. Hatta saygı duyduğum o hocamın da karşısına sonradan çıkabildim. Bir de notuma göre değil de karakterime göre beni değerlendirdiğini öğrenince çok mutlu oldum. Çünkü bir ara yanına uğradığımda ona; “Hocam notum kötü. Neden bana güveniyorsunuz ki?”, diye sormuştum. O da “Çalışkansın, güvenilirsin ve hırslısın” demişti. “Tek önemli kısım not ortalaması değil. Ama yine de barajları aşman gerekiyor” demişti. Bu beni motive etmişti ve derslere biraz daha fazla asılmıştım.</p><p>Ayrıca 2.99 da kalsaydım bir şeyi çok istesen de yapamazsın diye düşünecektim belki. Her zaman o endişe ile yaşayacaktım. Ama en azından bunu aşabileceğim. Bugün kendime “Pes etmediğin sürece başarırsın. Üzülme sadece devam et” diyebiliyorum. Her şeye rağmen hedefimi gerçekleştirdim. Bunu anlamak da kabullenmek de zor ama hala. Bana güvenen insanları da yarı yolda bırakmadım. Sadece not ortalamama göre değerlendirmeyen, beni karakterime göre değerlendiren ve güvenen insanlara başarabileceğimi göstermek istiyorum. Bu benim sadece ilk adımım. Yeni bir yolculuğa başlayacağım. Ama en azından beni tatmin eden bir üniversite hayatı yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9a0f0cf74fd9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[4. Bölüm: Kardeşlerimle Küçük Anılar]]></title>
            <link>https://medium.com/@augureyw/4-b%C3%B6l%C3%BCm-karde%C5%9Flerimle-k%C3%BC%C3%A7%C3%BCk-an%C4%B1lar-a7767e0c1332?source=rss-e0fbd88e964e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a7767e0c1332</guid>
            <category><![CDATA[kardeş]]></category>
            <category><![CDATA[anı]]></category>
            <category><![CDATA[otobiyografi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Augurey]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 04 Jul 2026 21:34:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-04T21:34:30.002Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Evett, geçen sefer okula gittiğim yoldan bahsetmiştim. İlk başlarda yalnız gidiyordum. Ancak sonraları kardeşlerim de bana katılmaya başladı. Onlarla geçirdiğim birkaç okul anımı yazmak istiyorum. Öncelikle biraz kardeşlerimden bahsedeyim. 3 erkek kardeşim var. En büyük ve tek kız çocuğuyum ailemdeki. En büyük kardeşimle aramızda 2 yaş, ortancayla 5 yaş en küçüğüyle de aramızda 11 yaş fark var. Bu yüzden büyük ve ortanca kardeşlerimle ortaokula kadar beraberdik. Ancak en küçüğü okula ben liseye başladıktan çok sonra gitti. Bu yüzden onun okul zamanlarını pek hatırlamıyorum.</p><p>Okula 2 yıl boyunca hep tek gidiyordum. Sonraları büyük kardeşim de okula başladı ve artık birlikte gitmeye başladık. Ben de biraz daha büyümüştüm tabiki. Ama yine de küçüktük. Ama en azından 2 kardeşimin de okula yoluna alışma sürecinde onlara destek olabildim. Sadece bazen öğlenci, sabahçı durumu olmuştu. Ben hep sabahçıydım. Ama ortanca kardeşim bir ara öğlenci oldu. Bu yüzden benle çok gelmemiştir öğlenci olduktan sonra.</p><p>Şimdi biz okula giderken sabah kahvaltı yapmadan evden ayrılmıyorduk. Nedense ben kahvaltıyı hazırladığımı hatırlıyorum. Annem hazırlamıyordun diyordu. Yine de annem genellikle ilk beni kaldırırdı sabahları. Kahvaltıyı hazırlasa bile çayı falan demlerdim. Bardak hazırlardım. Sonra da kardeşlerimi uyandırırdım. Biz kardeşlerimle beraber yan yana yer yataklarında yatardık. Büyükten küçüğe doğru sıralanmış şekilde. Kardeşlerim de uyurken çok hareketlidir. Sabah uyandığımda genellikle birinin ayağını üstümde bulurdum. Ya da yer değiştirirlerdi. Sabah da karanlık olduğu için önümü göremeyip onların üstüne bastığım çok olmuştu. Hatta bir ara gece lavaboya gitmek için kalkıp geri döndüğümde bir şeyin üstüne bastığımı hissettim ve “Ihhh” diye bir ses duydum. Meğerse büyük kardeşimin kafasına basmışım. Onun da canı yanmış. Uykusunda ses çıkarmıştı. Sabah da abla akşam kafama bastın biliyorsun değil mi demişti. Şimdi bile hatırlayınca gülme tutuyor beni. Tepkilerimiz çok komikti çünkü. Buna benzer çok olay yaşadık. En son geceleri önüme çok dikkat ederek yürümeye başladım.</p><p>Kardeşlerimin sabahçı ve öğlenci olduğundan bahsetmiştim ya. Sabahları annem inekleri sağmaya giderdi. Çok fazla ineğimiz olduğu için en az 1.5 saate yakın sürüyordu hem yemek vermesi hem su vermesi hem de sağması. Bu yüzden de erkenden gidiyordu ve kardeşlerimi uyandırmak için beni uyandırıyordu. Bir sabah yine annem beni uyandırdı. Sen kardeşlerini uyandır. Bardak falan hazırlarsın. Okula gidersiniz demişti. Tamam deyip uyanmıştım. Normalde hemen yanımda büyük kardeşim onun yanında da ortanca kardeşim yatıyordu. Ama oda kapkaranlıktı. Bu yüzden de yüzlerini seçemediğim için hemen yanımdakini uyandırdım. Öz (Büyük kardeşim) kalk. Okula gideceğiz diye. Ben onunla uğraşırken arkasındaki kardeşim uyandı. Ona da C (ortanca kardeşim) sen yat. Senin derslerin öğleden sonra deyip onu geri uykuya göndermeye çalışmıştım. Ben de kahvaltı için bardak koyma, çay demleme gibi şeyler için mutfağa gitmiştim. Bir süre sonra Öz geldi. “Abla az önce kimi uyandırdın biliyor musun?” diye sordu. Seni deyince; “Sen C yi uyandırdın. Bana da uykuya geri dön dedin” dedi. Meğerse gece uyurken birbirlerinin üstünden geçip yer değiştirmişler. Bu yüzden de yanımda büyük kardeşim değil de ortancası yatıyormuş. Bu yüzden de yanlış kişiyi uyandırıp yanlış kişiyi uykuya göndermişim. Bu olaya çok gülmüştüm. O zamanlar da ya 5. Sınıf ya da 6. Sınıf olmalıyım. Çok büyük de sayılmam. Ama üstünden bu kadar yıl geçmesine rağmen unutamadığım anılarımdan biri. Kendime çok gülmüştüm.</p><p>Kardeşlerimin gece uyurken ki hareketliliklerinden dolayı sayısız kez bacaklarına basmışlığım vardır veya böyle ilginç olaylar yaşadığım. Hatta bir ara ilçe merkezine gitmiştik. Sonrasında ise normalde babam bizi almaya gelecekti. Ancak gelemeyeceğim demişti. Bu yüzden bir kuzenimin evinde büyük kardeşimle kalmıştık. Dayım trafik kazası geçirmişti. Bizim de haberimiz yoktu. Bu yüzden babam bizi almaya gelememişti. Sabah öğretmenlerimizle köye geri dönerken öğrenmiştik hatta. Onlar da yanımızda kaza geçirmiş diye konuşuyorlardı. Bizim bilmediğimizi bilmiyorlardı. Kardeşimle birbirimize nasıl şaşkın baktığımızı hatırlıyorum. Eve gidince nasıl davransak, annem çok üzgün mü gibi düşüncelerdeydik. Annem bilmiyorsa nasıl hissettirmeyeceğiz, gibi düşüncelerle eve gitmiştik. Annem biliyormuş tabiki. Ağlıyordu biz gittiğimizde. Ama dayımın durumu gayet iyi. Neyseki büyük bir yaralanması olmadı. Ben o zamanlar 7. Sınıftaydım. Kardeşim de 5. Sınıfta. Neyse konudan çok sapmadan kuzenimde kaldığımız ana geri dönelim. Kuzenim bize yer yatağı sermişti. Ancak kardeşim koltukta yatmak istedi. Koltuk da yer yataklarının hemen üstündeydi. Kuzenim de nasıl rahat edeceksen öyle uyu dedi. Kardeşim de koltukta uyumayı denemek istedi bence. Kendi evimizde o zamanlar koltuk yoktu. Bu yüzden de biraz daha yerden yüksekte uyumak nasıl bir his merak etti diye düşünüyorum. Uyuduk. Ama gece tak diye bir sesle uyandım. Ne olduğunu anlamadım. Uykum da ağırdır benim. Bu yüzden tekrar uykuya döndüm. Sabah bir kalktım kardeşim yer yatağında uyuyor. Meğerse gece o duyduğum ses kardeşimin düşme sesiymiş. Koltuktan düştükten sonra geri çıkmayıp yer yatağında yatmış. Gülme krizine girmiştim. Hem gece duyduğum ses yüzünden hem de kardeşimin düştüğünü hayal edince. Hatta yazarken gözümde canlanıyor. Bu yüzden de gülmeye başlıyorum. Böyle tatlı anılarım var. Her ne kadar kardeşlerimin azıcık canı yansa da birlikte hatırlayınca hala gülüyoruz bu anılara.</p><p>Kardeşlerimle anılarım çok. Onları da sonraki bölümlerde yazarım belki. Eğitimimle ilgili yazacaktım aslında. Ancak aile hayatım ve eğitimim birbirinden bağımsız değil. Kendi gelişimimi görebilmek ve bu değerli anılarımı da unutmamak için aralara böyle anılar serpiştireceğim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a7767e0c1332" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bölüm 3: Okul Yolunda]]></title>
            <link>https://medium.com/@augureyw/b%C3%B6l%C3%BCm-3-okul-yolunda-ff29faceedcb?source=rss-e0fbd88e964e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ff29faceedcb</guid>
            <category><![CDATA[kış]]></category>
            <category><![CDATA[yol]]></category>
            <category><![CDATA[okul]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Augurey]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 16 Jun 2026 20:24:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-16T20:24:13.314Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir önceki bölümde bahsetmiştim okul yolumdan. Okula başlamıştım ve yürüdüğüm o yolda tek başıma gidip gelmeye de alışmıştım. Tek problem sonbahar ve kış aylarıydı. Çünkü 2 tane güzergâhım vardı. Bunlardan bir tanesi arabaların geçtiği bir yoldu. O zamanlar köyde çok fazla araba yoktu. Ancak yine de ailem tedirgin oluyordu. Bu yüzden ben de diğer yoldan geçiyordum. Diğer yol ise doğrudan köydeki evlerin arasından, mezarlıktan geçmem gereken bir yoldu. Bazı insanlar için tuhaf ve korkutucu olabilir belki. Ancak ortaokul sonuna kadar da o yol, hayatımın bir parçasıydı. Bu yüzden de mezarlıktan geçiyorum diye gerildiğimi ya da farklı hissettiğimi hiç hatırlamıyorum. Neyse bu ikinci yolda ise bir de dere vardı. Özellikle sonbaharda çok fazla yağmur yağdığı için taşardı. Aslında çok ince ve küçük bir şeydi. Ancak 4. Sınıfa kadar ben de çok küçüktüm. Bu yüzden de oradan geçmekte hep zorlanırdım. Hatta bir ara annem benimle o dereye kadar gelmişti geçirmek için. Elimizde de bir şemsiye vardı ve sağanak bir şekilde yağmur yağıyordu. O dere ile evimiz arasında da yaklaşık 15 dakikalık bir yürüyüş mesafesi vardı. Annem beni dereden geçirdi. Sonra şemsiyeyi verdi ve kendisi ıslanarak geri döndü. Sadece şemsiyeyi verdiği anda bile çok fazla ıslanmıştı. Eve nasıl ulaştı hiç bilmiyorum. Ancak o zamanki görüntüsü hala hafızamda.</p><p>Kış aylarında ise birçok kez okula gittikten sonra öğretmenlerim ders veremeden ilçe merkezine geri dönerdi. Çünkü bizim köyde 1–2 metreyi bulacak şekilde kar yağardı. Ayrıca o kadar hızlı yağardı ki yollar birkaç saat içinde kapanırdı. İlkokul zamanımda da çok fazla telefon yoktu köyde. Şebeke de yoktu. Bu yüzden öğretmenlerim de okula gelmeyene, biz de onların otobüsünü görmeyene kadar onların geldiğini bilmezdik. Bu yüzden de gelirler diye hep okula giderdim. Neredeyse hiç devamsızlığım da olmadı. Hatta bir ara okula kar fırtınasında gitmiştim. Zar zor okula ulaşmıştım. Ama öğretmenlerim yolda kalmamak için geri dönmek zorunda kalmıştı. Bir öğretmenim de bu kadar yakın evdeki öğrenciler bile gelmiyor. Sen niye geliyorsun diye kızmıştı. Biraz ısın sonra eve dön demişti. Hatta evim uzak diye biraz daha yakın bir konuma kadar öğretmenlerin otobüsüyle gitmiştim o gün. Mutlu olmuştum buna. Hem yolumu kısaltmıştı hem de öğretmenlerin otobüsüne binmek beni hep heyecanlandırıyordu. Bazen onlara kızdığım oluyordu. Sonuçta oraya gelmek benim için de kolay olmuyordu ve sanki erkenden gidiyorlarmış gibi hissediyordum. Ama sonraları onlara da hak veriyordum. Eğer yolda kalırlarsa akşamı köyde geçirmek zorunda kalırlardı. Birilerinde misafir olmak zorunda kalmak zor olurdu. Okula giderken kar boyutunu da anlıyordum. Çünkü okula gidebilmem için de ya babamın ya da kuzenlerimin karları küremesi gerekirdi. Hatta kar miktarı o kadar fazla oluyordu ki boyumu geçtiği ve kendimi labirentte hissettiğim de olmuştu.</p><p>İlk kış anımı da yazmak istiyorum. Çünkü en çok korktuğum ve çaresiz hissettiğim anlardan biriydi. Ya 1. ya da 2. Sınıfa gidiyordum. Tam hatırlamıyorum ama bedenim çok küçüktü, onu biliyorum. Yine kıştı. Sabah okula gitmiştim. Oraya ulaşmayı başardım. Ancak öğlene kadar öğretmenlerimiz kalabildi. Sonrasında erken gitmeleri gerekti. Çünkü kar fırtınası çıkmıştı. Benim de ilk kar fırtınamdı. Eve dönüyordum. Yine yalnızdım tabi ki. Bir yer vardı. Yokuş yukarı çıkmam gerekiyordu. Ancak hem rüzgâr esiyor hem de kar yağıyordu. Yokuş kısmı da benim o zamanki boyuma göre çok yüksek bir yer gibi geliyordu. Ayrıca buzlanmıştı da. Çıkmaya çalışıyorum, geri kayıyorum. Yine çıkıyorum, yine kayıyorum. Pes etmiyorum yine çıkmaya çalışıyorum. Yine çıkamıyorum. Her seferinde de iki elim yerde, diz çökmüş şekilde başladığım yere dönüyorum. O yokuşun yakınlarında evli bir kuzenim yaşıyordu. O beni gördü. Ben ağlamaklı olmuştum zaten. Hala denemeye devam ediyorum. Geldiğinde beni yukarı çıkaracak sandım. Ancak evine davet etti. Bu fırtınada gitmen zor olur. Babana haber veririz, seni almaya gelir diye. Normalde ikna olan biri değilim aslında. Ama ikna olmuştum. Eve girdim. Kuzenim de bir çocuğunu, babama haber vermek için göndermişti. Okul çıkış saati yaklaştığı için camiye doğru gelir diye çocuk da orada beklemeye gitti. Kuzenim de sobanın yanına otur dedi. Yemek bir şeyler hazırladı. Ama benim dilim tutulmuş gibiydi. Çünkü bir an hep orada yaşamam gerekecekmiş gibi korkmuştum. Ya babam beni almaya gelmezse ya hep burada kalırsam diye diye çok korkmuştum. Çocuk aklı, o kuzenimi de seviyordum. Ama o an kim olduğundan bağımsız orada olduğum ve gidemediğim için çok çaresiz hissetmiştim. Süre nasıl geçti bilmiyorum. Orada ne kadar kaldım, onu da hatırlamıyorum. Ama bana çok uzun gelmişti. Şu anda kafamda canlandırdığımda da dizlerini kendine çekmiş, korkan gözlerle bakan bir çocuk olarak hatırlıyorum. Kuzenimin de benle konuşmaya çalışmasını ancak benim üzgün yüz ifademi de hayal meyal hatırlıyorum. Böyle bir süre geçti. Babam ne zaman gelecek diye soruyorum kuzenime. En sonunda çocuğu eve geri döndü. Babamın camide olduğunu söyledi. Birkaç işi varmış. Onları hallettikten sonra beni gelip alacağını da söyledi. Biraz rahatladım. Ancak hala gergindim. En sonunda babam gerçekten geldi. Rahatladım. İşin güzel tarafı da çıkamadığım o yokuştan bu sefer babam benim kolumu tutarak çıkardı ve ben yine kaydım. Ancak bu sefer geriye düşmedim. Çünkü beni yukarı çeken biri vardı. Zafer kazanmış gibi o yokuşa bakmıştım. Geçen sene eve gittiğimde o yokuşun olduğu yere gittim. Şu anki şekliyle bana o zaman dağ gibi gelen o yokuşun aslında yokuş bile olmadığını fark ettim. 2 adım bile sürmüyordu neredeyse. Ama o zaman aşamayacağım kadar büyüktü. Belki de tüm hayatın özeti de budur aslında. Bazen problemler çok büyük gözükse de bir gün belki de bu muydu problem diyeceğim çok fazla şey olacak. Şimdilik böylee. Sonraki bölümde görüşürüz 😊</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ff29faceedcb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bölüm 2: Eğitime İlk Adım]]></title>
            <link>https://medium.com/@augureyw/b%C3%B6l%C3%BCm-2-e%C4%9Fitime-i%CC%87lk-ad%C4%B1m-dfa7f18e9cb7?source=rss-e0fbd88e964e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dfa7f18e9cb7</guid>
            <category><![CDATA[köy]]></category>
            <category><![CDATA[okul]]></category>
            <category><![CDATA[başlangıç]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Augurey]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 14 Jun 2026 08:31:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-14T10:16:32.645Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Geçen bölümde kısa bir giriş yapmıştım. Bu bölümde ise anılarıma başlayacağım. Aslında belki de asıl hayatımın başladığını hissettiğim zaman, okula ilk başladığım zamandı. Çünkü evimizin bulunduğu mahallede pek çocuk yoktu. Olan çocuklarla da çok arkadaşlık kuramıyordum. Çünkü ailem çok temkinliydi. Çocukların ailelerin yansıması olduğunu düşünüyorlardı. Ki haklılardı da. Ama bu temkinli davranışları, istemsiz de olsa beni biraz yalnızlaştırmıştı. Asıl yalnızlığımı da okulda atıyordum. Pekii okula nasıl başladım?</p><p>Bir gün babam bana, yakında okula başlayacaksın demişti. Çok mutlu olmuştum. Evin dışında başka bir yere gidebilecektim çünkü. Ayrıca televizyondan bolca dizi izliyordum. Onlar sayesinde okulda birçok öğrenci olduğunu ve bunların da yaşıtım olacağını biliyordum. Bu yüzden de heyecanla okula gitmeyi bekledim. Ancak 1 yıl daha beklemem gerekti. Bu bir yıl hayatımdaki en uzun yıllardan biriydi. Çünkü her gün ailemin bana, okula gitme vaktin geldi, demesini bekliyordum. Tüm bu bekleme sürecinin sonunda zamanı gelmişti. Biz de kayıt için okula gittik.</p><p>Normalde bizim köyde ortaokul yoktu. Sadece ilkokul vardı. Bu yüzden de yakın bir köye gittik kayıt için. Çünkü o köyde ortaokul vardı. Böylece okullar arası geçiş yapmak zorunda kalmayıp, yeni bir okula alışma sürecini yaşamam gerekmeyecekti. Kuzenlerim de oraya gidiyordu. Babamın, kayıt günü gittiğimizde işi vardı. Bu yüzden abim olarak gördüğüm bir kuzenim; beni ve yaşıtım bir kuzenimi daha okula kaydettirmeye götürdü. Ama okul bizi kaydetmeyeceğini, önce kendi köyümüzdeki ilkokulda başlamamız gerektiğini söylemişti. O günü net hatırlıyorum. Okul kapısının önünde elimde bir çubukla toprağa bir şeyler çiziyordum. Bir yandan da kuzenimi bekliyordum. Kuzenim dışarı çıktığında sonuçları bekliyordum. O da olmadığını, bizi kabul etmediklerini söyledi. Hayatımdaki ilk hayal kırıklığı bu olabilir belki de. Gerçekten çok üzülmüştüm. Eve gittik. Durumu babama anlattı. Babam da bizim köydeki okul da seni kabul etmezse, okula gidemeyeceksin gibi gözüküyor demişti. Çok korkmuştum. Ama tabiki öyle olmadı.</p><p>Sonraki günlerden birinde yaşıtım olan kuzenimle ve amcamla birlikte kendi köyümüzdeki okula kayıt için gittik. Okula gitmek için 3 km yürümemiz gerekiyordu. Ama bana çok zevkli gelmişti o yol. İlk defa görüyordum çünkü. Okula gittik. Okul beni kabul etti ve kaydoldum. Ondan kısa bir süre sonra okul başladı. Birinin sabah beni okula götürmesini bekliyordum. Ama öyle olmadı. Annem ve babam okula kendim gitmemi ve bu yola alışmam gerektiğini söyledi. Tam emin değilim. Belki ilk gün gelmiştir babam benimle. Tam hatırlamıyorum. Ama net bir şeyi hatırlıyorum. Tek başıma her gün gideceğimi öğrendiğimde çok şaşırmıştım. Çünkü daha önce tek başıma hareket etmemiştim. Ki yol uzunluğu da 3 km. Önce yokuş aşağı, sonra da dik bir şekilde yokuş yukarı şekilde bir yolu vardı. Ama çok hızlı bir şekilde bu düşünceye alışmıştım. Okul yoluna da hızlıca alıştım. Hatta sonraki yıllarda, yalnız olarak hareket edebilmeyi ayrıca çok sevdim.</p><p>İlk dersime gittiğimde de çok heyecanlıydım. Sınıfta ağlayan öğrencileri görüyordum. Eve gitmek istiyorlardı. Onları hiç anlamıyordum. Okul çok güzeldi. Neden eve gitmek istiyorlardı hatta bunun için neden ağlıyorlardı ki? Okula gittim diye hiçbir zaman ağladığımı hatırlamıyorum. Hep mutluydum. Etrafı gözlemlerken ilk dersimize giren öğretmene baktım. Öğretmen bizim köydeki bakkalcı amcaydı. O zaman her iki mesleği de yaptığını sanıyordum. Ancak öğretmen eksikliğinden kaynaklı olarak ücretli öğretmenlik yapıyormuş. İlk dersimde 2. Sınıf öğrencileriyle birlikteydik. Bakkalcı amca ders veriyordu. Ancak bir sonraki derste bizleri sınıflarımıza ayırdılar. Bizim öğretmenimiz değişmişti. Tabi şu an ilk hocamın kim hatırlamıyorum. Çünkü her sene hatta bazen dönem başında öğretmenimiz değişiyordu. Bunun nedeni ise, köyümüzün ilçe merkezinden otobüsle 40dk uzaklıkta olmasıydı. Ayrıca yolları uçurum ve büyük kayalık dağlarla çevriliydi. Bu yüzden birçok atanan öğretmenim yoldan korkup atamasını değiştirmeye çalışıyordu. Bize de çoğunlukla ücretli öğretmenler geliyordu. Zamanla bu durum değişti. Ancak yine de hep öğretmen eksikliği çektik. Normal dersleri bir şekilde hallettik ancak en çok içimde kalan resim veya müzik öğretmenimizin olmamasıydı sanırım.</p><p>Neysee, konuyu dağıtmadan devam edeyim. Aslında ilk günümle ilgili hatırladıklarım bunlardı. Heyecanımı, yeni bir başlangıç açtığımı, yalnızlık çekmeyeceğimi ve hayatımın değiştiğini ilk hissettiğim zamanlardı. Bazen durup düşünüyorum ama. Neden bir çocuk okula gitmeyi bu kadar çok sever ki? Hala tam çözemediğim şeylerden biri bu. Bir gün çözeceğime eminim ama şimdilik farklı bir günün konusu bu. Aslında anılarım beynime akın etmeye başladı. Ancak şimdilik burada bitirmem gerekiyor. Sonraki yazıda devam edeceğim. Özellikle de okula tek başıma giderkenki anılarımı yazmak istiyorum. Özellikle de kış aylarını…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dfa7f18e9cb7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bölüm 1: Geriye Dönüp Baktığımda]]></title>
            <link>https://medium.com/@augureyw/b%C3%B6l%C3%BCm-1-geriye-d%C3%B6n%C3%BCp-bakt%C4%B1%C4%9F%C4%B1mda-9bd668dba10a?source=rss-e0fbd88e964e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9bd668dba10a</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[gelecek]]></category>
            <category><![CDATA[biyografi]]></category>
            <category><![CDATA[yola-devam]]></category>
            <category><![CDATA[geçmiş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Augurey]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 12 Jun 2026 20:57:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-12T20:57:21.747Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bazen gökyüzüne bakıp acaba şimdi beni ne bekliyor diye düşündüğünüz hiç oluyor mu? Ya da bir anda geçmişten bugüne neler yaşadığınızı hatırladığınız…</p><p>Bugün tam gerçekten bir şeyler başarıyor muyum, ilerliyor muyum, bir iz bırakarak bu dünyaya veda edebilecek miyim diye düşündüğüm bir an yaşadım. Yorgundum. 2 saat sürecek bir yol için otobüs bekliyordum. O sırada kafamı gökyüzüne çevirdim. Güzel bir manzaraydı. Tam havanın kararacağı ve güneşin bulutlar ardında ışıklarını saçtığı bir manzara. O sırada geçmişteki beni düşünmeye başladım.</p><p>Şu anda 25 yaşındayım. Hala yönümü bulamadım. Neler yapacağımı veya nasıl bir geleceğin beni beklediğini de bilmiyorum. Ancak çabalayacağımı biliyorum. Hep çabaladım çünkü. Türkiye’nin belki de en ücra köşelerinden birinde başlayan hayatımda, sürekli yeni heyecanlar bularak yaşadım. Belki de heyecan arayışım; doğup büyüdüğüm yerde birçok şeyden haberiz büyümenin, yeniliklere hasret kalmanın, kız çocuğu olarak büyümüş olmanın verdiği tüm zorlukları nasıl geçirdiğim düşünmekten kaynaklanıyordur. Belki de spor yapabilmenin, özgürce ve ortamı düşünmeden her gece yürüyüş yapabilmenin mutluluğu bu heyecanı arttırıyordur. Hala kendimi çözmeye çalışıyorum.</p><p>Peki nasıl başladım gerçekten? Aslında burada yazmaya başlamamın temel sebebi bu soru oldu. Neler yaşadım, ne gibi anılarım vardı gibi soruları kendim için de cevaplamak ve belki bu şekilde bile olsa bu dünyaya küçük bir iz bırakmak için yazmaya başladım. Hatta otobüste düşünürken o kadar çok anım aklıma geldi ki. Bir an önce yazmak istedim. Ama tek problem haftaya son finallerimin olması. Şaka maka üniversiteyi bitiyorum. O köyden çıktım, üniversiteye kadar ilerledim ve şimdi de mezuniyet için son sınavlarıma hazırlanıyorum. Ama hala geleceğim için endişeleniyorum. Sanırım bu pek geçecek bir duygu değil. Bu duyguyla da yaşamaya alıştım gerçi.</p><p>Bu süreci başlangıçtan şu ana kadar olacak şekilde yazmak istiyorum. Bu hayattaki motivasyonumu da arttırır belki. Az şey yaşamadım sonuçta ilkokuldan şu ana kadar. Bakalım süreç ne gösterecek? Umarım keyifli bir yazı olur. Her ne kadar tüm anılarım çok keyifli olmasa da…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9bd668dba10a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>