<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by aurora on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by aurora on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@auroraas?source=rss-bc2caa0978d3------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*SI2vlW5JDYRLDjL1eeMoYg.jpeg</url>
            <title>Stories by aurora on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@auroraas?source=rss-bc2caa0978d3------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 01:58:30 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@auroraas/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Gölgelerin Ardında]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/g%C3%B6lgelerin-ard%C4%B1nda-03f223afff58?source=rss-bc2caa0978d3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/03f223afff58</guid>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aurora]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 Nov 2024 14:02:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-18T18:23:02.922Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/560/1*n-HhoBK2-87Va-WPwGt9Rg.gif" /></figure><p>yanıltıcı gölgeler arasında hapsolmuşken,<br>bir gölge diğerini kovalıyor,<br>kendi gölgeni bulamıyorsun,<br>kayboldun, artık karanlıktasın,<br>ışığını kime kaybettiğini hatırlamıyorsun.</p><p>atlatamadığın bir fırtınanın esaretinde benliğin,<br>kaç yabancı suretin esiri zihnin, bilmiyorsun,<br>sahi, yabancı silüetlerle dolu bir denizdesin,<br>çığlıkların duyulmuyor, kendine dahi sessizsin.</p><p>belki de gölgeni aramamalısın artık,<br>seni kendi ellerinle bir yabancıya esir etmişsin,<br>şimdiyse benliğine sadece ışığın yolunda ulaşabilirsin,<br>ama ne acı ki ışığı hissedemeyecek kadar körleşmişsin, <br>artık unutulmuş bir cesedin karanlığa mahkum silüetisin.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*DZvYsglDqEAEo5wF23Njpg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=03f223afff58" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/g%C3%B6lgelerin-ard%C4%B1nda-03f223afff58">Gölgelerin Ardında</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Scorsese’den Sinemaya Adanılan Bir Aşk Mektubu: Hugo]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/scorseseden-sinemaya-adan%C4%B1lan-bir-a%C5%9Fk-mektubu-hugo-1b7cc1a5b2c1?source=rss-bc2caa0978d3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1b7cc1a5b2c1</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[sinema]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nceleme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aurora]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 13 Jul 2024 14:01:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-07-13T14:01:37.672Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Film İncelemesi: Hugo</h4><h4>Sinema Bizlere Neler Hissettirebilir?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*r1rJnGRchCwJVw-QaGfwEw.jpeg" /><figcaption>&quot;Hayatımın hikayesinin bir kitap gibi olacağını hayal ederdim. Ama şimdi görüyorum ki bir film gibi. Bitmeyen bir film.&quot;</figcaption></figure><blockquote>Peki, bir film sadece bir sinema filmi olmakla kalmayıp aynı zamanda sinemaya adanılan bir film olsaydı?</blockquote><p>Bu yazıda Hugo’nun anlattıklarının ışığında sinema ve sinemanın bize hissettirebilecekleri hakkında konuşup birkaç film alıntısına değineceğiz. Belirtmeliyim ki bu yazı, sadece Hugo filminin incelemesi olmayacak. Bunun yerine sizi kendi sinema dünyanızda bir yolculuğa çıkarmayı planlıyorum.</p><p>Hazır mısınız?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*FtBMjaBl6SsA6JV4Ksvqcw.gif" /></figure><p>Hugo, 2011 yılında gösterime giren ve yönetmenliğini Martin Scorsese’nin üstlendiği çocuk ve macera türündeki film. Belki önceki cümleyi tekrar okumuş olabilirsiniz, aynı benim Hugo’nun yönetmeninin Scorsese olduğunu öğrendiğimde doğru filme bakıp bakmadığımı kontrol etmem gibi. Çünkü eğer birkaç tane bile Scorsese filmi izlediyseniz onun tarzının <em>çocuk</em> türüne hiç de yakın olmadığını çok iyi bilirsiniz!</p><p>Ama ne söyleyebiliriz ki? <strong>Martin Scorsese </strong>kendi tarzına bu kadar çok uzak bir türde bile muhteşem bir iş çıkarıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/739/1*Ulf0TZiSvc5mYG7CEgTGqw.jpeg" /><figcaption>‘’Rüyalarınızın nereden geldiğini merak ediyorsanız, etrafınıza bakın… işte burada yapılıyorlar.’’</figcaption></figure><p>Filmin konusundan kısaca bahsedelim!</p><p>Paris’te bir tren istasyonunda gizlice yaşayan ve ailesini kaybetmiş olan Hugo’nun başından geçenleri anlatarak seyircileri selamlayan film, Hugo’nun babasından kalan otomatı tamir etmek için oyuncakçı bir adamla tanışmasıyla ilerler. Oyuncakçı Georges Melies, Hugo’yu torunu Isabelle ile tanıştırır. Bu tanışma Georges Melies ve karısı hakkındaki unutulmuş bir sırra ışık tutacaktır.</p><p>Konusunun iyi işlenişinin yanı sıra harika bir oyuncu kadrosuna ve sinematografiye sahip bir film Hugo! Kadrosunda <strong>Ben Kingsley, Helen McCory, Asa Butterfield, Chloë Grace Moretz</strong> gibi isimleri barındırıyor.</p><p>Hugo, sinemaseverlerin soyut düşüncelerinin somutlaştırılıp bir sinema filmine sıkıştırılmış hali gibi. Sıkıştırılmış diyorum çünkü hiçbir film her sinemaseverin düşüncesini aynı anda barındıramaz ve bu düşünceleri zihinlerdeki berraklığıyla ya da aksine karmaşıklığıyla tamamen aynı şekilde sinema perdesine aktaramaz.</p><p>Ayrıca belirtmem gerekir ki her ne kadar filmi içselleştirmiş olup çoğu sinemaseverin içselleştireceğini düşünsem de Hugo, <em>bana göre tamamen kusursuz bir film değil.</em></p><p>Zaman zaman ağır bir tempo eşliğinde izlediğimiz filmde bazı karakterlerin hikayelerini daha detaylıca görseydik daha iyi olurdu diye düşündüm. Bana göre bazı karakterlerin hikayesinin gereksiz uzunluğu filmin çıkabileceği potansiyeli düşürüyor.</p><p>Aslında bu yazıda bahsetmek istediğim şey de tam olarak bu, bazen bir filmin teknik açıdan değerlendirilmesinden çok bizde yarattığı hislere odaklanmamız gerektiği. Bu konuya yazının devamında da değineceğim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/783/1*Z2lxo_04d0NoS9Q3Zldsww.jpeg" /><figcaption>&quot;Amacımın ne olduğunu merak ediyorum. Henüz doğmamış biri için, burada uzun zamandır bulunuyormuş gibi hissediyorum.&quot;</figcaption></figure><p>Yine de şunu söyleyebilirim ki Hugo’yu izlerken sadece bir film izlemekle kalmıyor, sinemayı kendi algıladığımız şekilde zihinlerimizde tekrar yaşıyoruz.</p><blockquote>Peki, bunu nasıl yapıyoruz?</blockquote><p>Elbette, film boyunca sinema tarihi ve sinemanın evrenselliği anlatılırken <em>kendi sinema dünyalarımızı hatırlayarak!</em> Hepimizin zihninde sinemanın oluşturduğu bir dünya var ne de olsa. Bazılarımız için küçük ve sadece zaman öldürmelik olan bu dünya, bazılarımız içinse oldukça derin. Bazen kendimizden dahi kaçmak için uğradığımız bu dünyaya bazense saf gerçeklikle buluşmak için geliriz. İşte Hugo, bizleri bu dünyanın <em>yaratılışına</em> götürüyor.</p><p>Filmdeki Paris atmosferinin sinematografisi eşliğinde favori filmlerimizden etkilendiğimiz sahneler aklımızda belirirken sinema tarihinde bir yolculuğa çıkarıyor Scorsese bizleri. En sevdiğimiz oyuncuları ve onların unutulmaz performanslarını düşünüyoruz. Tarihteki ilk filmlerin çekimleri gösterilirken sinema dünyasının <em>kendi dünyamızı</em> nasıl etkilediğini sorguluyoruz.</p><p>Bana göre filmin en iyi başardığı şey ve asıl amacı da bu. <em>Her bir seyirciyi kendi sinema dünyasıyla tekrar buluşturmak.</em></p><p>Çünkü hepimizin sinema denildiğinde aklımızda beliren şeyler farklı. Her birimizin favori filmleri ve bu filmlerdeki bizi en çok etkileyen sahneler bambaşka. Ki aynı sahneler olsa dahi her birimizin dünyasında farklı bir şeyi ifade ediyorlar. <em>Sonuçta sadece aynı filmleri izliyoruz, aynı hayatları yaşamıyoruz. </em>Belki de sinemayı bu kadar kişisel ve özel kılan da budur, tıpkı diğer tüm sanat dalları gibi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*ljckJknWR_95si0y9moiKw.jpeg" /><figcaption>&quot;Her şeyin bir amacı vardır, makinelerin bile. Saatler zamanı söyler, trenler sizi bir yerlere götürür. Ne yapmaları gerekiyorsa onu yaparlar. Belki de bu yüzden bozuk makineler beni çok üzüyor. Yapmaları gerekenleri yapamıyorlar. Belki insanlarla da aynıdır. Amacınızı kaybederseniz, bozulmuş gibi olursunuz.&quot;</figcaption></figure><p>Ayrıca kendi hayat çizginizde bile filmlerin sizin için anlamlarının değiştirebileceğinizin biliyor musunuz? İşte bu anlam farklılığını yaratabilecek iki durum:<em> filmi ne zaman ve hayatınızda neler yaşarken izlediğiniz.</em></p><p>Gerçekten de bu durumlar sizin filme olan algınızı tamamen değiştirebiliyor.</p><p>Sinemaya ilk başlangıcınız olan o filmi düşünün, sizin için çok değerli olan o biricik filmi. Peki, o filmi bugünlerde izleseydiniz sizin için gerçekten o kadar değerli olur muydu? Yoksa o filme sadece <em>iyi</em> mi derdiniz?</p><p>Eğer bir filmi gerçekten doğru zamanda izlediysek o filmi gerçekten çok iyi anlıyor, yaşıyor ve en önemlisi de <em>hissediyoruz</em>.</p><p>Bazense bir filmi ilk izlediğimizde sevmezken ikinci izleyişimizde sevebiliyoruz. Peki aradaki fark ne? Yönetmen filme yeni bir sahne eklemedi ya da senarist senaryodaki bir repliği değiştirmedi. <em>Biz değiştik. </em>O zaman aralığında bir şeyler yaşadık, bir şeyleri kaybedip bazılarını tekrar kazandık. Belki eksildik belki de çoğaldık ama sonunda o filmle ortak bir noktada buluştuk.</p><blockquote>“Bir filmi anlamaktan önce hissetmek isterim.” — Robert Bresson</blockquote><p>İşte tam da bu yüzden çocukluğumuzda ya da sinemaya daha yeni başladığımızda izlediğimiz o filmi tekrar izlemekten ve ilk izlediğimizdeki hisleri tekrar hissedemeyeceğimizden korkarız. Ki hissedemezsek bile bu bir sorun değil. Az önce de bahsettiğim gibi bazen filmi önemli yapan şey sadece film değil, onu ne zaman ve neler yaşarken izlediğinizdir. Herhangi bir filme değer katanlardan biri de biz, <em>seyircileriz.</em> Yıllar önce izlediğiniz o filmden hatrınızda kalan silik bir sahne ya da replik sizi değiştirdi. Filmlerin amacı da bu olmalıdır zaten, bir hayata dokunmak.</p><blockquote>Kısaca anlatmaya çalıştığım şey şu, bir film hakkında hissettikleriniz çoğu zaman sadece filmin çekiliş amacıyla ilgili değil, siz ve yaşadıklarınızla, kendi hayatınızla ilgilidir. Bir film ya da tükettiğiniz başka bir sanat eseri sizi, sizlere yansıtır.</blockquote><p>Ayrıca gerçek hayatlar ve de anılar, türü fantastik bile olsa bir film için en büyük ilham kaynağıdır. Mesela eğer sinemayla yeterince kafayı bozmuşsanız normal hayat akışındaki bir anda, aniden herhangi bir filmden bir sahne belirebilir aklınızda.</p><p>Bir akşamüstü arkadaşlarımla sahilde yürürken iskeleyi gördüğümde aklımda yıllar önce izlediğim <em>Requiem for a Dream</em> filmindeki iskelede geçen bir sahne belirmişti.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/761/1*0hAsl6429AfgCgCYNv3wBA.jpeg" /><figcaption>Requiem for a Dream</figcaption></figure><p>Sadece birkaç saniyeliğine bile bu filmden bir sahneyi hatırlamak, filmin kendisini seyrederken yaşadığım hisleri tekrar hatırlamam için yeterliydi.</p><p>Düşündüğümüzde tüm filmler hayattan alıntı, birkaç saniyelik anlardan doğar. Hayat o kadar uzun bir filmdir ki 2 saatlik bir film çekmeye sadece birkaç saniyelik, kısa bir an bile yeter. Bazı filmlerden etkilenmeniz için çok iyi bir kurguya ya da iyi bir oyuncu kadrosuna gerek olmamasının nedeni de bu.</p><figure><img alt="https://linktr.ee/yazirehberi" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*nmZ0PspRWKovr60d" /></figure><p>Hayatınızdan birkaç saniyelik anıyı anımsatan bir sahneyi dahi filmde gördüğünüzde ve o anları tekrar yaşadığınızda o film, sizler için bir aynaya dönüşür. Dışarıya hatta kendinize dahi yansıtmaktan korktuğunuz bir duyguyu filmde yaşayarak o duygudan kurtulabilir ya da aksine o duyguyla daha çok buluşabilirsiniz.</p><p>İşte bu yüzden gerçekten sevdiğimiz filmlerle benliğimizi buluşturabilir, ortak anılar yaratabiliriz. Çünkü filmdeki birinin hayatında kendimizden bir parça görürüz, aynı bir yansıma gibi. Kendimizi anlayamadığımızda veya sanatla buluşmak istediğimizde yakın dostumuz, sinemayla buluşuruz.</p><p>Bu buluşma nedenleri günden güne, bizlerin değişmesiyle beraber değişir.</p><h4>Biz sinemaseverler bazen,</h4><p>Asla verilemeyecek bir kararla baş başa kaldığımızda bir çıkış yolu ararken aklımızda beliren ama yaşanmayan ihtimallerde kayboluruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*75MmC3bkUtjVLqVDAiEqZQ.jpeg" /><figcaption>Mr. Nobody</figcaption></figure><blockquote>“Önümde çok fazla hayat var ama sadece bir ömür.”</blockquote><p>Kendi zihinlerimizde kopan fırtınaları dindirmek ve o fırtınaların nedenini daha iyi anlamayı dileriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/540/1*YFpTKqnNH9N-AYwUWpr2sA.gif" /><figcaption>When Marnie Was There</figcaption></figure><blockquote>“Hayatı sev. Her anı, her nefesi sev. Çünkü zaman sadece bir an.”</blockquote><p>Bazense o fırtınaları dindirmek yerine en sert şekilde kopmalarına şahit olmayı isteriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/540/1*k9o8pcjB0M_T9swqA4oSgA.gif" /><figcaption>Requiem for a Dream</figcaption></figure><blockquote>“Ne yaparsan yap, her zaman bir kayıp var, Harry. Her zaman bir kayıp.”</blockquote><p>O kadar karanlıkta kalırız ki karanlıktan kurtulmak için aydınlığa değil, bizden daha karanlıkta olan birisiyle tanışmaya ihtiyacımız vardır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*3tdAJI3I4HAhnGs7XVfBVA.gif" /><figcaption>Donnie Darko</figcaption></figure><blockquote>“Dünya sona erdiğinde umarım içim rahatlar, çünkü önümüzde çok şey olacak.”</blockquote><p>Nadiren de olsa bir filmdeki talihsiz bir hikayenin gerçek hayatta yaşanılışına şahit olabiliriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/735/1*2d09GFDJV6xMasSVihVfuQ.jpeg" /><figcaption>The Awakenings</figcaption></figure><p><em>The Awakenings filminde parkinson benzeri bir hastalıktan muzdarip olan hastalarına farklı bir ilaç tedavisi deneyen Doktor Malcolm Sayer’i canlandıran Robin Williams, gerçek hayatta Lewy cisimcikli demans (LBD) ismiyle bilinen ve yine parkinson benzeri olan bir hastalığa yakalanmıştı. Robin Williams, ne acı ki kendisini bekleyen geleceği gördüğü için yaşamına kendi elleriyle son vermişti.</em></p><blockquote>“Onlara hayat verdik… ve sonra geri aldık.”</blockquote><p>Zihnimizi adeta parçalayan bir ikilemle çaresizce de olsa sonsuza kadar savaşmak isteriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*AF5XOTljZXsHRkexNt9-1Q.gif" /><figcaption>Shutter Island</figcaption></figure><blockquote>&quot;Hangisi daha kötü olurdu: Bir canavar olarak yaşamak mı, yoksa iyi bir insan olarak ölmek mi?&quot;</blockquote><p>Gerçek sinemayla tanışmadan önce normal bir seyirciydim, filmlerin sadece keyifli vakit geçirmek için yapıldığını düşünürdüm. Fakat 12-13 yaşlarında Zindan Adası’nı izlediğim günden bugüne kendimle en iyi şekilde buluşabildiğim sanat dalı sinema oldu.</p><p>Gerçek sinemayla tanışmam bu filmi izlememle gerçekleşse de konumuz Zindan Adası değil. Sinemayla tanıştığınız film herhangi bir film olabilir. Asıl önemli olan nokta, gerçek sinemayla tanıştığınız anda neler hissettiğiniz ve buna bağlı olarak sinema yolculuğunuzu nasıl devam ettirdiğiniz.</p><p>Belki de bazılarınızın yolculuğu çok kısa sürmüştür, bu yazı yolculuğu uzun olanlar için.</p><p>Ve işte Hugo, bu yolculuğu tekrar hatırlayabileceğiniz başlangıca doğru yolculuk için güzel bir bilet.</p><p>Hugo belki de hayatınızdaki favori beş filminizin arasına giremeyecek ama sizi favori filmlerinizle tekrar buluşturacak. Asıl bu yüzden hatrınızda kalacak ki hatırlarda kalacak bir film yapmak Scorsese’nin en iyi yaptığı şeylerden biri.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*Wd_PWrxX4CG5kN_lvvC7zQ.gif" /><figcaption>&quot;Gelin ve benimle hayal edin.&quot;</figcaption></figure><blockquote><strong>&quot;Dostlarım, bu gece size gerçekten olduğunuz gibi hitap ediyorum: büyücüler, denizkızları, gezginler, maceracılar ve sihirbazlar. Sizler gerçek rüya avcılarısınız. Ve sizin aranızda olmaktan onur duyuyorum. Bu yüzden kadehimi sizler için kaldırıyorum: hayal gücünün dünyası. Rüyaları yakaladığımız yer.&quot; — Georges Melies</strong></blockquote><p>Farklı filmlerin farklı sahnelerinde, aynı hisleri yakalayabildiğimiz anlarda görüşmek dileğiyle.</p><p>Sinemayla ve sanatla kalın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1b7cc1a5b2c1" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/scorseseden-sinemaya-adan%C4%B1lan-bir-a%C5%9Fk-mektubu-hugo-1b7cc1a5b2c1">Scorsese’den Sinemaya Adanılan Bir Aşk Mektubu: Hugo</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mehtaba Veda]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/mehtaba-veda-a72183a95b79?source=rss-bc2caa0978d3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a72183a95b79</guid>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aurora]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 04 Jul 2024 14:02:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-18T18:23:31.767Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*Hslz6OvZe8p6At7zD2Q2Uw.jpeg" /></figure><p>Biliyorum, <br>sen de uzaklaşacaksın zamanla,<br>aynı denizin veda ettiği gibi bir mehtaba.</p><p>Tüm düşler çıkar mı açığa, <br>güçsüz bir mehtap ışığında? <br>Yeter mi ki ışığı,<br>karanlığı çevirmeye sonsuz aydınlığa?</p><p>Ben denizin kendisiyim, sense geçici bir mehtap.</p><p>Ilık bir meltem değerken her dalgama, <br>aydınlanıyorum ışığınla,<br>bilsem de ayrılacağını gün doğduğunda.</p><p>Sen bir bir dökerken sırlarımı ortaya,<br>ben hala burada olacağım, <br>gece veda ettiğinde bana.</p><p>Ama sen gideceksin, <br>peki, bir daha ne zaman döneceksin,<br>aydınlık vaat ettiğin o hırçın dalgalara?</p><p>Üzerimdeki parıltın kayboluyor her kıyıya çarpışımda, <br>korkarım ki ışığımı artık kaybediyorum,<br>istemesem de karanlığa boğulmak senin yokluğunda.</p><p>Belli belirsiz yıldızlar eşlik etse de yalnızlığıma, <br>ben hala seni arıyorum, <br>her güneşin batışında.</p><p>Ne olur, <br>bir geceliğine de olsa,<br>geri dön bana,<br>biricik dileği sen olan o kırgın ruha.<br>Kendisi aydınlanmayı bekleyecek hep,<br>senin yokluğunda.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a72183a95b79" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/mehtaba-veda-a72183a95b79">Mehtaba Veda</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Anımsayış]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/an%C4%B1msay%C4%B1%C5%9F-375a0fca53cc?source=rss-bc2caa0978d3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/375a0fca53cc</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aurora]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 26 Jan 2023 14:02:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-17T20:27:17.557Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*nZtsksyJ09vsHi_j" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@vincefleming">Vince Fleming</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/Vmr8bGURExo">Unsplash</a></figcaption></figure><blockquote>“İnsan olduğunuzu hatırlamak hanımefendi, insan olduğunuzu unutmaktan daha zor olmuş olmalı.”</blockquote><p>Birdenbire odada beliren yabancının söyledikleri, derin bir düşünce denizinde boğulan diğer yabancıyı ürkütmüştü. Kim, neden böyle bir şeyi tanımadığı birisine söylerdi ki? Çok büyük bir saçmalıktı bu. Bu saçmalığın arasında aklından geçen deli ihtimaller başka bir düşünceyi de beraberinde getirmişti: <em>Karşısındaki yabancı, zihninin henüz kendisine hatırlatmadığı bir tanıdık olabilir miydi?</em></p><p>Gözlerimi yavaşça aralayıp kaderin bizi daha önce karşılaştırmadığını bildiğim yüze doğru çevirdim. Hafif bir uykudan uyanmış gibiydim ama zaman algımın zihnimi yanılttığını hissediyordum. Sonuçta zaman zihnin büyük bir illüzyonuydu.</p><p>Yeni uyanmış birisinin yapacağı gibi çevremi algılamaya çalıştım, bedenimle beraber zihnimi de uyandırmak istedim. Odanın loşluğundan anlamıştım ki hava ya yeni aydınlanıyor ya da yeni kararmaya başlıyordu. Hangisi olduğuna bir türlü karar veremedim.</p><p>Yabancının rengini gözlerinden alan simsiyah, yere kadar uzanan bir paltosu vardı. Bir suçu saklamak isteyen gözleri tedirgin, sık sık aldığı nefeslerse düzensizdi. Gözlerine korku ve merak karmaşası hakimdi. Bir şeylerin cevabını bekliyordu benden. Hikayemi dinlemek istiyordu ama ben hikayesini bilmediğim bir kişiye hikayemi anlatacak birisi değildim.</p><p>Yabancı, söylediklerine bir cevap beklerken derin bir nefes almakla yetindim. Göğsümdeki ağırlık yüzünden nefesim yarıda kesilmiş, göz kapaklarım düşüncelerimin yarattığı yorgunluğa yenik düşmüştü. Böyleydim işte ben, bu kadar acizdim. Acınacak haldeydi benliğim.</p><p>Yattığım yerden yavaşça doğruldum. Dışarıdan gelen güçsüz ışıklar, kapalı perdelerin arasından sızarken en azından birkaç düşüncemi aydınlığa kavuşturmak çabasındaydım. Sadece karanlıkta can bulabilen düşüncelerim aydınlıkta bir saniye dahi yaşayamazlardı. Yutkundum ve zihnimden geçenlerin ikimizin de kulaklarında yankılanmasına izin verdim.</p><blockquote>‘’<em>Sanıyorum ki öyle olmalı. Peki, bir anımsayışta neler gizlidir?’’</em></blockquote><p>Gözlerime bakakalan yabancı şaşırmıştı, kaşlarını bir şeyleri anlamlandırmak istercesine hafifçe çattı. Solgun yüzünde yorgun bir tebessüm belirdi. Böyle bir soruyu beklemiyordu anlaşılan, cevabını bilmediği belliydi. İlk kez sorulmuş, daha önce hiç cevaplanmamıştı. Söylediklerim zihnindeki planın tüm işleyişini bozmuş gibiydi. <em>Ne hamle ama…</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/0*VGP1k2S0YLxumJn_.gif" /><figcaption>Şah mata bir adım daha, yeniden.</figcaption></figure><p>Bir süre pencereye odaklanıp derin birkaç nefes aldıktan sonra sakince yanıma geldi ve bana doğru eğildi. Eğer tüm bunlar gece yaşansaydı karşımdaki yabancının bir karabasan olduğunu, gerçekliğin bir vârisi olmadığını zannederdim.</p><p>Bana doğru eğilirken gözlerini gözlerimden bir saniye bile ayırmadı. Gözlerimin içine öylesine derin, öylesine bir anlamlandırma çabasıyla bakıyordu ki gözlerimi gözlerinden ayırmak, işlemediğim bir suçun ihanetinden başka bir şey olamazdı. Bakışları, bakışlarımla buluştuktan sonra kulağıma doğru eğildi ve fısıldayarak konuşmaya başladı.</p><blockquote>‘’<em>Kendini anımsamak için önce neyi, neden unuttuğunu anımsa.’’</em></blockquote><p>Düzensiz nefesini boynumda hissettim. Nefes alışverişlerini düzeltme çabası daha da tedirgin ediyordu onu. Nefessiz kalıyordu, <em>nefes alamıyordu.</em></p><p>Sadece fısıldayarak konuşması bile zihnimde büyük yankılar uyandırmaya yetmişti. Hareket edemiyordum, donakalmıştım. Bedenim zihnime eşlik etmişti, kalbim ikisini de kilitlemişti. Tek bir yere, pencereden sızan o zayıf ışığa odaklandım. O ışığın tüm ruhumu dolduracağı anı hayal ettim. Gözlerim, uzun süreli karanlığın ardından baktığım ışığın etkisiyle hem acıyor hem de düşündüklerimin ışığında yaşlarla doluyordu. Bir kabusu yaşadığımı düşündü zihnim, kurtulmayı denedim. Hayır, kolumu çimdiklemek işe yaramamıştı. Gördüğüm kabus, yaşadığım gerçeklikti.</p><p>Tek ortak yönleri gerçeklik olan iki yabancı, bir odada neleri paylaşabilirlerdi? Bir yabancı, başka bir yabancıyı neden dinlemeliydi? Bu satırları okuyan sevgili yabancı, sorduğum sorulara bir cevabın var mı bilmiyorum ama hikayelerine ortak olacağımız yabancıların bu soruya hiçbir zaman cevabı olmadı. Çünkü aradıkları cevap, sorunun kendisiydi.</p><p>Kendini anımsamak, neyi neden unuttuğunu anımsamak… Ne demekti tüm bunlar? <em>Düşündüm, düşündüm...</em> Düşüncelerim beni tek bir anıya, on beş yıl önceki üstü tozlanmış bir anıya götürüyordu.</p><p>Gece yarısı, pencereleri titreten o fırtınanın uğultusuna eşlik eden bir çığlık ve birkaç patırtı. Endişeyle uyandım ve yatağımdan hızlıca kalktım. Odamdan çıktığımda koridorun o soğuk havası yüzüme çarptı, soğuktan titriyordum. Zemini gıcırdayan koridorda sessiz olmaya çalışarak yürümeye başladım. Olanları daha iyi duymak istiyordum. Sesin kaynağına, annemin odasına gidiyordum.</p><p>Kapı aralıktı, açmayı denedim ama bir türlü açamadım. Kapının arkasında bir şey vardı, ağır <em>bir şey</em>.</p><p>Ne kadar uğraşsam da kapıyı açamadığım için aralıktan içeriye baktım. Gözlerime zifiri bir karanlık hakimdi. Bu karanlık yüzünden gördüklerimi seçemesem de yerde bir karaltı gördüm.</p><p><em>“Anne,”</em> dedim aralıktan içeriye bakarak, <em>“Kapıyı açar mısın?”</em></p><p>Annem cevap vermedi.</p><p>Kapıyı tıklattım.</p><p><em>“Kapıyı aç anne, lütfen. Korkuyorum.” </em>söylediklerime karşılık hiçbir cevap alamadım.</p><p>Yedi yaşında olan herhangi bir kız çocuğunun yapacağı gibi ağlamaya başladım. Kapıyı tüm gücümle itiyordum ama hala açamıyordum. Sadece aralık mesafesini arttırabiliyordum, içeri girmek için uğraşmam gerekliydi. Ayrıca kapıyı ittikçe arkada <em>bir şeyin</em> sürüklendiğini duyuyordum.</p><p><em>“Anne, eşyalarını yere düşürmüşsün. Kapıyı açamıyorum, uyan artık!”</em> diye bağırdım.</p><p>Annem yine cevap vermedi.</p><p>Ama birkaç dakika sonrasında zor da olsa kapının aralığından içeri girebildim.</p><p>Yerdeki karaltı, kapının diğer tarafındayken gördüğümden daha farklı bir yerdeydi. Yere düşenleri sürüklemeyi başarmıştım ama her yerde cam kırıkları vardı. Sanırım bir şeyler kırılmıştı, kapıyı açarken kırmış olabilirdim. Kapının arkasında anneme yeni hediye ettiğim vazo vardı, belki de onu kırmıştım. Annemi görmek için ışıkları açmayı denedim ama açamadım, elektrikler kesilmiş olmalıydı.</p><p>Annemin yatağına doğru gittim ve yanına yattım. Bana bir kabus gördüğünü ve bu yüzden çığlık attığını söyledi. Kabusunda bana çok benzeyen ama benden yaşça büyük birisini görmüş ve kabusun sonunda pek de iyi şeyler olmamış. Bana kabusun nasıl sonlandığını söylemedi ama üzgün olduğunu hissediyordum. Ona sarıldım.</p><p><em>“Bu gece burada, seninle uyuyabilir miyim?”</em></p><p>Ve o gece beraber uyuduk.</p><p>Göz kapaklarını serbest bırakıp derin bir uykuya dalmadan önce ona neden kapıyı açmadığını sormadım; neden ona söylediğim hiçbir şeyi dinlemediğini de, neden beni görmezden geldiğini de. Ona tek bir şey bile sormadım, sonuçta söylediklerimi duymamış olabilirdi. <em>Öyle değil mi? </em>Evet, o beni hiçbir zaman duymamıştı. Ben hep sessiz konuşurdum.</p><p>Sabah uyandığımda odada ağır bir koku vardı, mide bulandırıcı ve nefes almanızı neredeyse durduracak türden bir koku.</p><p>Annem yatakta değildi, bu yüzden arkamı döndüm ve tam kalkacaktım ki dün gece yere düşen o <em>şeyi </em>gördüm.</p><p>Tanıdık bir beden, kana bulanmış yabancı bir ceset.</p><p>Alınan yaraları anımsatan anılar, zaman geçtikçe zihnin illüzyonuna uğrar. Bu illüzyonda yanılgı gerçeğe, gerçek ise yanılgıya dönüşür. Zihin, bunu bazen bir suçu kapatmak ve de bir suçluyu aklamak için yaparken bazense açılan o yaralara merhem olmak için yapar. Az önce yabancının anımsadığı o anı da bu iki ihtimalden birisine ait ki bu anıda sanıldığının aksine iki kurban yok. Bu anıda, bir kurban ve de yara almış bir zihin var.</p><blockquote>‘’Neden, neden yapıyorsun bunu? Her şeyi yeniden anımsamak, önerdiğin tek çözüm mü bana?’’</blockquote><p>Annemin intiharını anımsamak zihnimin sınırlarını oldukça zorluyordu. Yıllar boyunca bir saniyeliğine bile unutamadığım ama zihnimin bir yerlerinde unutmak için sakladığım bir anıyı tekrar yaşamak, hiçbir zaman kolay olmuyordu.</p><p>Ben kendime gelmeye çalışırken paltosunun ceplerinde bir şey arayan yabancı, elini yavaşça cebinden çıkardı. Elini yüzüme yaklaştırıp çevirdi, bileklerine kadar kan akıyordu.</p><blockquote>‘’Doğruları kendine anlatabilmeni sağlamak için bu kadar çabalamam gerektiğini tahmin edebiliyordum.’’</blockquote><p>Sesi yüksekti. Bana bakıyor, gözlerini gözlerimden bir saniye bile ayırmıyordu.</p><blockquote>‘’Elin, neden kanıyor?’’</blockquote><p>Onun aksine ben çok sessiz konuşuyordum.</p><blockquote>‘’Gerçekten bilmiyor musun neden kanadığını? Daha da doğrusu, hatırlamıyor musun?’’</blockquote><p>Bana cevaplayamayacağım şeyleri sorup duruyordu. İlk defa görüyordum ben onu, nasıl hatırlayabilirdim az önce olan bir şeyi? Nasıl bilebilirdim, bana ilk kez sorduğu soruların yanıtlarını? Onunla tanışıyormuşum gibi davranıyordu, beni deli ediyordu ve zihnimle büyük bir oyun oynuyordu. Onun burada, karşımda olmaması gerekiyordu işte. Tek emin olduğum şey, cevabını tek bildiğim soru buydu.</p><p>Tam ona buradan gitmesini söyleyecekken yabancı, kendisini tek bir nefesle benim zihnime zincirledi.</p><blockquote>‘’Onu senin öldürdüğünü biliyorum. Her şeyi gördüm.’’</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/220/0*1wAFnh205EAS4ooT.gif" /></figure><p>Nutkum tutuldu. <em>“Ne?”</em> diye bağırdım. Ah, hayır bağırmamalıydım! Sesimin titremesine engel olmalıydım!</p><blockquote>“Yedi yaşındaki bir kız dediklerini nasıl yapabilir, annesini nasıl öldürebilir? Yalan söylüyorsun, buraya başka bir şey için geldin.”</blockquote><blockquote>“Zaman, büyük bir illüzyon. Öyle bir illüzyon ki zaman, zihnindeki anıları değiştiriyor, yok ediyor, onları öldürüyor. Anlasana artık, sen yedi yaşında değildin. Şahit olduğun şey, annenin intiharı değildi.”</blockquote><p>Söylediklerine inanmıyordum işte, bunu belli etmeme rağmen yabancı, durmadan konuşmaya devam ediyordu. Beni kendi çıkarları uğruna söylediklerine inandırmak istiyordu.</p><blockquote>“Senden başkasının işlediği hiçbir cinayete şahit olmadın sen. 20 yaşında eline o vazoyu alıp anneni öldüren sendin. O kan gölünü sulayan sendin. Her şeyin sorumlusu, sensin.”</blockquote><blockquote>“Dediklerinin hiçbirini yapmadım ben. O gece yalnızdım, annemin intiharını benden başka kimse görmedi. Kimsin sen, neden buradasın?”</blockquote><blockquote>“Cevabını bildiğin sorular sorma bana. Beni, sana açıklamak zorunda bırakma. O geceye ait uydurduğun hikayeyi anlamlı kılmak uğruna, yanılgılarında bile yalan söylüyorsun kendine. Elektriklerin kesildiğine mi inanıyorsun hala? Canavarlığını bir süreliğine saklamak için uydurduğun bir yalan o! Cesedi en azından o gece görünmez kılmak için uydurduğun, sıradan bir yalan.”</blockquote><p>Bağırıyordu, çok bağırarak konuşuyordu. Duvara doğru ittim onu, paltosunun yakalarını tutarak fısıldamaya başladım.</p><blockquote>“Bağırma, ne olur bağırma. Duyacaklar seni, ya beni tekrar götürürlerse?”</blockquote><blockquote>“Hatırlıyorsun, hatırlıyorsun işte! Kendine itiraf edemesen de hatırlıyorsun!”</blockquote><p>Hiçbir şeyi hatırlamıyordum, sadece bir dürtüyü hissediyordum içimde. Bağırmamalıydı, başımı belaya sokacaktı.</p><blockquote>“Her şeyi anlatacağım sana, her şeyi ilk defaymışçasına son kez anlatacağım.”</blockquote><p>Hayır, ne yaparsa yapsın dinlemeyecektim onu. Ellerimi kulaklarıma götürdüm ve pencerenin yanına çöktüm. Yabancıysa odanın içinde dolaşarak konuşmaya başladı.</p><blockquote>“Tam beş yıl önce, şimdiki saatlerde bir plan yapıyordun. Annene en acılı ölümü nasıl tattırabileceğin hakkında bir plan.”</blockquote><p>Kulaklarımı ellerimle kapatmak işe yaramıyordu, anlattıklarının zihnimde yankılanmasını engellemiyordu.</p><blockquote>“Planına karar vermen çok da uzun sürmedi. Yedi yaşındayken ona doğum günü hediyesi olarak aldığın vazoyla öldürecektin onu. Sahi, bir doğum günü hediyesinin cinayet silahı olacağını bilebilir miydin, annen bunu tahmin edebilir miydi?”</blockquote><p>Nefes alamıyordum, <em>nefessiz kalıyordum.</em> Çöktüğüm yerden yavaşça kalktım. Karşısına dikildim ve gözlerinin içine baktım.</p><blockquote>“Yalan tüm bunlar, annem ben yedi yaşındayken intihar etti. Kabullen bunu… Yoksa anlattığın şeyin suçlusu sen misin? Bu yüzden mi tüm bu suçlamaların? O gece vazo falan kırılmadı, sabah kalktığımda vazo yerinde duruyordu. Kırılan başka bir şeydi.”</blockquote><blockquote>“Neydi peki o kırılan?”</blockquote><blockquote>“Başka bir şey işte. O vazo hala orada, o odada.”</blockquote><blockquote>“Peki sen neden o odada değil de buradasın, neden diğer kaçıkların yanındasın? Hiç sordun mu bunu kendine? Sorduysan bile, hiç cevaplayabildin mi?”</blockquote><p>Cümlesini bitirdikten sonra eline baktı, ben de yüzüne bakan gözlerimi yavaşça ellerine doğru indirdim. Elinin üzerindeki kanlar kurumuş, yarası pıhtılaşmıştı.</p><blockquote>“Böyle gözüktüğüne bakma, kapanan yaraların tekrar açılması çok da uzun sürmez. Deneyelim mi? Cebimde senin için getirdiğim bir şey var, görmek ister misin?”</blockquote><p>Paltosunun cebini bana doğru yaklaştırdı. Gözlerine baktım ve elimi cebine doğru götürdüm.</p><blockquote>“Yapabilirsin, daha önce hiç bu kadar yaklaşmamıştık.”</blockquote><p>Cebindeki şeye dokundum, canım yandı. Elimi birden çektim ve geri geri yürüdüm.</p><blockquote>“Canımı yakmak istiyorsun, sana bir anlığına da olsa güvenmiştim oysaki.”</blockquote><blockquote>“Canın yanmayacak, söz veriyorum sana.”</blockquote><p>Zihnim artık savaşı bırakmıştı, sadece sonu bekliyordu. Ona karşı gelemezdim. Zihnimin yaptığı, şahını kaybedeceğini anladığın bir satranç maçında, sona daha hızlı ulaşmak için tüm taşları hızlıca feda etmekti.</p><p>Elimi tekrar cebine götürdüm ve elimin değdiği şeyi canım yansa da alıp çıkardım.</p><blockquote>Anneme hediye ettiğim vazonun kırık ve de kana bulanmış bir parçası.</blockquote><p>Eski bir anıyla özdeşleşen somut bir gerçeklik, zihindeki soyutlukların yanılgısını giderebilir. Yabancının elinde gördüğü şey, nihayetinde bir gerçeği ortaya çıkarmıştı: <em>Zihninin anıları hakkında ona yalan söylediğini.</em></p><p>Yabancı; elime, sonrasında da bana baktı. Gözleri gözümden süzülen yaşı takip etti ve konuşmaya başladı.</p><blockquote>‘’Şimdi, her şeyi anımsıyorsun değil mi? Elindekini bana geri verebilirsin artık.’’</blockquote><blockquote>‘’Hatırlıyorum, her şeyi anımsıyorum ama… Sen gerçekten orada mıydın?’’</blockquote><p>Elimdeki vazo parçasını ona doğru uzattım ve o da kırık parçayı elimden aldı. Vazo parçasını eline alır almaz eli tekrar kanamaya başladı. Başımı eğip ellerime baktım, ellerimde ne kan ne de bir yara vardı.</p><p>Kanlı elinde tuttuğu kırık vazo parçasını yüzünün hizasına getirdi. Ona bakmaya devam ederken yüzünün önündeki kırık vazo parçasından kendi yansımamı gördüm.</p><blockquote>‘’Ben her zaman seninleydim. Sen ne kadar inkar etsen de.’’</blockquote><p>Eli kanamasına rağmen o kırık parçayı hala bırakmıyordu, sıkıca elinde tutmaya devam ediyordu. Yavaşça elini yüzünden aşağı indirdi.</p><blockquote>‘’Elin kanıyor,’’ dedim ağır bir sesle. ‘’Benimki neden kanamıyor, yoksa ben de yaşanmayan bir anının parçası mıyım?’’</blockquote><blockquote>‘’Hayır, sen benim aksime yaşayan bir anısın. Sadece kanadığını görmüyorsun, yaralarını hissetmiyorsun. Geçmişten kendini değil, beni sorumlu tutuyorsun. Tüm bunları hissetmemek için çok çaba verdin sen. Ama artık, sıra bende.’’</blockquote><p>Neyin sırasından bahsediyordu? O gece aramızdaki savaşı kazanan bendim, o değil. Ben bunları düşünürken hala konuşmaya devam ediyordu.</p><blockquote>‘’Aynı bedenin, farklı zihinlerindeki farklı anıları taşıdık ikimiz. Bana en kötü anıları layık gördün, kendineyse sahte anılardan sahte bir gerçeklik ve de sahte bir kişilik yarattın. Bu düzen artık değişmeye muhtaç.’’</blockquote><p>Zihnimdeki bulanık anılar artık netleşmeye başlıyordu. Bir gece yarısı onun odasına nasıl girdiğim, vazoyu alıp onu nasıl öldürdüğüm ve bana yalvarırken söyledikleri... Bunun gibi önemsiz ve istenmeyen detayları anımsamaya başlıyordum. Önemsizlerdi çünkü hiçbiri sonucu değiştirmiyordu. Onu öldürmüştüm.</p><blockquote>‘’Buraya kaçıncı gelişin? Kaçıncı kez bana tüm bunları anlatışın?’’</blockquote><p>Onu gördüğümden beri kendime tamamen açıklayamasam bile hep dejavu yaşamıştım. Hatta o kadar çok dejavu yaşamıştım ki gördüğüm bir rüyayı tekrar görmek gibiydi onunla geçirdiğim her bir an. Ancak tüm bunların tekrarlandığını kendime itiraf etmek, suçumu kabul etmek demekti. Bense direndim, direndim… En sonunda ise, vezirimi kaybettim. Şimdiyse iki şah, karşı karşıyaydık.</p><blockquote>‘’Sayamayacağım kadar çok. Tüm bu anıları sana anımsatmak ve kendi zihnimdeki anıların zincirlerini kırmak çok zordu. Ama ben de özgür olmak istiyorum, bu zihinden ve de bu anılardan kurtulmak istiyorum.’’</blockquote><p>Çok umutlu konuşuyordu, gözlerinde görebiliyordum sahip olduğu umudu. Anlatacaklarım hiç de hoşuna gitmeyecekti.</p><blockquote>‘’Yıllar boyu taşıdığın anıların yükünü bana teslim edince sadece biraz hafifleyecek zihnin, daha fazlasını bekleme. Özgürlüğü ise… hiç bekleme. Çünkü geçmişte ben de bekledim ama hiç de özgür olmadım.’’</blockquote><p>Canını yakacaktım onun, daha da fazla yanıltacaktım zihnini. Sözlerime devam ettim.</p><blockquote>‘’Bunun bir satranç maçı olduğunu düşünüyorsun ki ben de öyle düşünüyordum. Kötü anıları sana teslim edip zihnimden saklandığım için benim siyah olduğumu, seninse bu fedakarlığını yaptığın için beyaz taraf olduğunu mu sanıyorsun? Hayır, bu yanlış. İkimiz de ayrı taraftayız, ikimiz de bu maçta siyahız. Onların kabusu, bizim rüyamız.’’</blockquote><p>Bir anlığına duraksadım ve yüz ifadelerini inceledim. Birkaç saniye sonra ise konuşmaya devam ettim.</p><blockquote>‘’Evet, o gece beni gördün, hemen yanımdaydın benim. Ama bana durmam gerektiğini söylemedin, söyledin mi?’’</blockquote><p>Cevap vermesine fırsat vermedim.</p><blockquote>‘’Onu öldürüşümden rahatsız olduğunu söyleyemezsin, söyleyemezsin işte. Bana yaptığı her şeyi aynı zamanda bize yapıyordu çünkü. En az benim aldığım zevk kadar sen de zevk aldın!’’</blockquote><p>Artık onu dinlemeliydim, zihniyle oynadığım oyun eğlenceli bir hal alıyordu.</p><blockquote>‘’Söylediğin hiçbir şey senin için yaptığım fedakarlıkları görünmez kılamaz. O gece bu fedakarlığı ne kadar yalvarsam da benim için yapmadın. Biliyorsun ki yaşananları ikimizden birisi üstlenmeliydi ve ben üstlendim. Yine de dürüst olmak gerekirse, yıllar boyu yaşanmamış bir anıya bağlı kalıp ona inanmak ve de bir odaya kapatılmak zor olmuş olmalı.’’</blockquote><blockquote>‘’Evet, zordu.’’</blockquote><blockquote>‘’Senin yerine geçip kendi bedenime sahip olunca asla senin yaptıklarını yapmayacağım. Eline geçen fırsatı kaçırdın, başladığın noktadan bir adım öteye bile gidemedin. Bense buralardan kaçacağım, bizi kurtaracağım.’’</blockquote><blockquote>‘’Umarım benim başaramadığımı başarabilirsin. Biliyor musun, anıları kabullenmiş olmak iyi geldi bana, korktuğum kadar değilmiş aslında. Artık veda vakti, bu konuşma daha fazla uzamamalı.’’</blockquote><blockquote>‘’Bu, o geceden sonra yaşadığımız ilk veda. Birbirimizi hiç tanımadan sadece tek bir ortak anı sayesinde bu kadar çok şeyi paylaşmak bana hep garip geldi doğrusu. Her neyse, geliyorlar.’’</blockquote><blockquote>‘’Son olarak şunu unutma, bir yanılgıya düşüyorsun. Bu yaşayacağımız son veda değil. Ben de zaman senin anılarına ihanet etmeye başladıktan sonra gelip kabuslarında ve daha da kötüsü, yaşadığın gerçeklikte belireceğim. Bu kabulleniş şimdiki zamana ait, geleceğe değil. Sadece o günü bekle, tekrar buluşacağız. Ama korkma, canını yakmayacağım.’’</blockquote><p>Ona bu izni vereceğimi mi sanıyordu gerçekten, ne komik. Bu beden bana aitti, başkasına değil. Artık gerçekten veda vaktiydi. Elimi, cebime doğru götürdüm.</p><p>Diğer yabancının cevap vermesine zaman kalmadan odanın kapısı birden açıldı.</p><p><strong><em>‘’Kiminle konuşuyorsun?’’</em></strong> dedi orta yaşlı bir adam.</p><p><strong><em>‘’Onunla konuşuyorum doktor,’</em></strong>’ yabancı eliyle konuştuğu kişiyi gösterdi. <strong><em>‘’Bak, onunla konuşuyorum ben.’’</em></strong></p><p><strong><em>‘’Kiminle? Nerede olduğunu tekrar göster bana,’’</em></strong> dedi doktor, yabancıya doğru yavaş yavaş yaklaşıyordu. Yabancı, doktorun elinde tuttuğu fakat saklamayı başaramadığı iğneyi gördü.</p><p><strong><em>‘’Görmüyor musunuz yoksa? Baksanıza!’’</em></strong> Yabancı bir eliyle konuştuğu kişiyi gösterirken diğer eline cebindeki kırık vazo parçasını aldı.</p><p>Yabancının gösterip durduğu kişi, aynadaki yansımasından başkası değildi.</p><p><strong><em>‘’Burası canımı çok sıkıyor, artık ben de aynı senin hayal ettiğin gibi özgür olmak istiyorum. Bana anımsatılan hiçbir şeyi tekrar anımsamak istemiyorum. Hiç kimseye sıramı vermeyeceğim! Kimse beni ele geçiremeyecek işte, kimse beni tekrar oraya götüremeyecek!’’ </em></strong>dedi kahkaha atarak. Tüm bunları söylerken aynaya bakıyor, <em>onunla</em> konuşuyordu.</p><p>Son sözünün ardından elindeki vazo parçasını kullanarak ani bir hareketle boynunu kesti ve anında yere yığıldı. Her yer kana bulanmıştı, bu onun yarattığı ikinci kan gölüydü. Bir bedene hapsolmuş iki zihin için artık son veda vaktiydi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=375a0fca53cc" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/an%C4%B1msay%C4%B1%C5%9F-375a0fca53cc">Anımsayış</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dalgaların Uğultusu]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/dalgalar%C4%B1n-u%C4%9Fultusu-204b1e683517?source=rss-bc2caa0978d3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/204b1e683517</guid>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aurora]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 31 Dec 2022 14:02:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-31T14:02:47.042Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7ogT0RQx9KYWG99WSO5q5w.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@timmarshall">Tim Marshall</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/uanoYn1AmPs">Unsplash</a></figcaption></figure><p>eski bir kitabım ben,</p><p>sapsarı sayfalarım,</p><p>yılların getirdiği,</p><p>hüzünlü anıların,</p><p>gizli bir buluşması.</p><p>paslanmış bir aynayım ben,</p><p>dönüp de bakmadığın,</p><p>bakıp da görmediğin,</p><p>o aynayım ben.</p><p>parçalara ayrılmış,</p><p>kırık bir camım ben,</p><p>bir kan gölünün,</p><p>masum zanlısıyım.</p><p>yanan bir mumum ben,</p><p>karanlıktaki bir gölge ve,</p><p>solgun bir ışık uğruna,</p><p>her bir şeyi yakarım ben.</p><p>akıcı olmayan cümlelerle,</p><p>boğuyorum ben seni,</p><p>tenini yakıyorum,</p><p>kalbini kanatıyorum,</p><p>seni sana senden,</p><p>daha farklı gösteriyorum,</p><p>ben seni şimdiki senden,</p><p>uzaklaştırıyorum.</p><p>hayır, anlamıyorsun beni,</p><p>izin ver anlatayım sana,</p><p>en iyi bildiğim bu hikayeyi,</p><p>yıllar önce kaybettik biz,</p><p>bize ait olan her şeyi.</p><p>dönüp baksana paslı aynaya,</p><p>eski bir anıyı anımsatmıyor mu sana?</p><p>oysaki sen,</p><p>geçmişindeki seni,</p><p>karşındaki beni,</p><p>görmüyorsun,</p><p>kör olmuş gözlerin,</p><p>hisleri artık anlamıyorsun,</p><p>inanıyorum ki anlayacaksın bir gün,</p><p>gözün gördüğü tek şeyin,</p><p>sadece güzellik olmadığını,</p><p>ama ben o gün gitmiş olacağım,</p><p>ve de ben o gün bitmiş olacağım.</p><p>kayıp bir denizin kayıp bir kıyısında,</p><p>maviliklere boyanacağım,</p><p>bu sefer,</p><p>durgun denizi dalgalara boğacağım,</p><p>ve ben orada can bulacağım,</p><p>bundan sonra dalgalar anlatır,</p><p>benim dinlenmeyen hikayemi,</p><p>bundan sonra dalgalar hatırlatır,</p><p>hakkımda unuttuğun her bir şeyi.</p><figure><a href="https://www.instagram.com/yazirehberi/?ysclid=layhdyhntj942870003"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*qLiNyUD9kuj98pV5r7BHBw.png" /></a></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=204b1e683517" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/dalgalar%C4%B1n-u%C4%9Fultusu-204b1e683517">Dalgaların Uğultusu</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Aydınlıkla Buluşamayan Düşünceler]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/ayd%C4%B1nl%C4%B1kla-bulu%C5%9Famayan-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnceler-9893e83e7cc4?source=rss-bc2caa0978d3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9893e83e7cc4</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[zihin]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[düşünce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aurora]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 17 Nov 2022 14:01:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-11-17T14:01:48.684Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*AORuJn7V3Frd-3QR" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@seanwitzke">Sean Witzke</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/GOss_XkwUN0">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Karanlık çöktüğünde şehre,<br>Birkaç düşünce belirir zihnimde,<br>İşte o zaman geri döner zihnim,<br>Kendime dahi unutturduğum,<br>O eski hikayelere.</p><p>Her gözlerimi aralayışımda,<br>Karanlık bir kez daha çeker içine beni,<br>Duyulan her bir nefes ağırlaştırır,<br>Kendinden yorulmuş olan kalbimi.<br>Karanlık bir hiç etmiştir artık beni,<br>Her şeyden yitip bir hiç olmak,<br>Ne kadar da acıklı değil mi?</p><p>Karanlıktaki bir gölge gibi yok olurken,<br>Korkularım kendilerini hatırlatır aniden,<br>Hiç unutulmadıkları gerçeğiyle yüzleşmeden.<br>Her şeyin sonunda ne o eski benim artık,<br>Ne de kendini atlatabilmiş yeni bir ben.</p><p>Gece sonlanır, karanlıklar aydınlanır,<br>Ay, sahneyi Güneş’e bırakır,<br>Her şey bitmiş gibi davranırım ben,<br>Perde açılır ve de kapanır,<br>En yakınım dahi fark etmeden.</p><p>Günün gürültüsü susturur zihnimi,<br>Zihnim sadece gecenin bir yarısı,<br>Karanlıkla baş başayken yakalayabilir beni,<br>O zaman anlatır düşüncelerim,<br>Bana anlatacağı her şeyi.</p><p>Ben gündüzleri susturmaya çalışırken zihnimi,<br>Karanlık çöktüğünde kendimin esiri olurum birden,<br>Çünkü,<br>Geceleri gündüzleri olduğumdan,<br>Daha farklıyım ben.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*VZdQrFWjF0XoPJA6.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9893e83e7cc4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/ayd%C4%B1nl%C4%B1kla-bulu%C5%9Famayan-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnceler-9893e83e7cc4">Aydınlıkla Buluşamayan Düşünceler</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Geçmişin Hatıraları]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/ge%C3%A7mi%C5%9Fin-hat%C4%B1ralar%C4%B1-716a632254b4?source=rss-bc2caa0978d3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/716a632254b4</guid>
            <category><![CDATA[geçmiş]]></category>
            <category><![CDATA[anı]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aurora]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 28 Oct 2022 14:03:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-10-28T14:03:00.075Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*CnalvGwaDW-a7ti6" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@patrickian4">Patrick Fore</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/LkjruCBLg9I">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Bir zamanlar,</p><p>İlhamım olan denizde,</p><p>Yüzemiyorum artık,</p><p>Boğuluyorum her seferinde,</p><p>Benim şimdiki denizim,</p><p>Gözyaşlarımdan ibaret sadece,</p><p>İçimdeki boşluk doluyor,</p><p>Bir kez olsun,</p><p>Kurtulamadığım şimdiyle,</p><p>Ama ben yaşamayı diliyorum,</p><p>O güzel geçmişte,</p><p>Yaşayamadığım anıları,</p><p>Yaşıyorum zihnimde,</p><p>Benim ruhum,</p><p>Hala geçmişte,</p><p>Layık bile değil,</p><p>Şimdiye,</p><p>Her şeyin sonunda,</p><p>Aldatıcı bir güneş doğuyor,</p><p>Gökyüzü bir anlığına,</p><p>Kızıllaşıyor,</p><p>Bir kez daha hatırlıyorum,</p><p>Geçmişteki güzel anıları,</p><p>Son kez özlüyorum,</p><p>O unutulmaz anları,</p><p>Kızıllığa doğru yüzüyorum,</p><p>Son kez bir şeyleri,</p><p>Hissedebilmek için,</p><p>Fark bile edemiyorum,</p><p>Peşimde olan,</p><p>Kaçınılmaz fırtınayı,</p><p>Son gördüğüm şey,</p><p>Uğruna her şeyimi,</p><p>Feda ettiğim o an oluyor,</p><p>Kızılın en güzel tonunu izlerken,</p><p>Kayboluyorum ben,</p><p>Kızıl ve mavinin tanıştığı,</p><p>O güzel yerde,</p><p>Vedalaşıyorum sessizce,</p><p>Kimsenin hatırlamayacağı,</p><p>Unutulmuş benliğimle.</p><figure><a href="https://www.instagram.com/yazirehberi/?hl=tr"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*YxCkmzsVQsAkqH0rItcWOg.png" /></a></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=716a632254b4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/ge%C3%A7mi%C5%9Fin-hat%C4%B1ralar%C4%B1-716a632254b4">Geçmişin Hatıraları</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Mehtap Gecesi]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/bir-mehtap-gecesi-2b1257cbd1b9?source=rss-bc2caa0978d3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2b1257cbd1b9</guid>
            <category><![CDATA[nehir]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[gece]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aurora]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 26 Aug 2022 15:02:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-09-17T17:37:30.435Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*dtSjNqF8wWH7i9ln" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@okta">Tania Malréchauffé</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/IEdBMd8IdyY">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Sen bir nehirsin,</p><p>Bitmez hiç anlatmak istediklerin,</p><p>Anlatır anlatır durursun ama,</p><p>Kimseler seni duyamaz buralarda,</p><p>Ancak her şeye rağmen,</p><p>Kesilmez senin sesin.</p><p>Gökyüzü armağan eder,</p><p>Sana rengini,</p><p>Ama karanlık yok eder,</p><p>Senden geriye kalan her şeyi,</p><p>Simsiyah olursun birden,</p><p>Sende eser kalmaz maviden.</p><p>Sönük ay ışığı olmasa yanında,</p><p>Tanıyamaz kimse seni,</p><p>Unutulursun bir anda herkes gibi.</p><p>Dalgalarına yansır ayın ışığı,</p><p>Bir mehtap gecesi,</p><p>Aynı eski bir dost gibi,</p><p>Sarıp sarmalar seni,</p><p>Hatırlatmaya çalışır sana,</p><p>Seni,</p><p>En çok da,</p><p>Mavi rengini.</p><figure><a href="https://www.instagram.com/yazirehberi/?hl=tr"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*YxCkmzsVQsAkqH0rItcWOg.png" /></a></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2b1257cbd1b9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/bir-mehtap-gecesi-2b1257cbd1b9">Bir Mehtap Gecesi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İçime Çıkan Yokuş]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/i%CC%87%C3%A7ime-%C3%A7%C4%B1kan-yoku%C5%9F-b5869611401c?source=rss-bc2caa0978d3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b5869611401c</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aurora]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 05 Aug 2022 14:04:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-09-17T17:40:08.395Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*FeDBBEBehnR-Evkq" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@hoovr01">Amine Rock Hoovr</a> on <a href="https://unsplash.com/photos/ZUMuU3aFc5k">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Kendimi savaşa sürüklerken,<br>Bir sorguyla baş başa kaldım ben,<br>İyileşmek adına çabalarken,<br>Nasıl savaşı başlatan taraf oldum aniden?</p><p>Kusursuzluk uğruna verilen bu cani savaş,<br>Bir anda yok etmeye yetti hislerimi,<br>Peki yarı yolda bırakılan yaralı yoldaş,<br>Kusursuzluğun, <br>Yaralarını hissizleştirmeye yetti mi?</p><p>Rüyam mevsim geçişiyle son bulurken,<br>Kabusumun başlangıcından sesleniyorum ben,<br>Henüz benliğimle yüzleşememiş biriyken,<br>Tümüyle aciz kaldım kendimden.</p><figure><a href="https://www.instagram.com/yazirehberi/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*kFC1-1RpqwogUnWGzmNFCQ.png" /></a></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b5869611401c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/i%CC%87%C3%A7ime-%C3%A7%C4%B1kan-yoku%C5%9F-b5869611401c">İçime Çıkan Yokuş</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Çığlık]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/%C3%A7%C4%B1%C4%9Fl%C4%B1k-2be9362cabca?source=rss-bc2caa0978d3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2be9362cabca</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[kaza]]></category>
            <category><![CDATA[kısa-hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[travma]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[aurora]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 20 Jun 2022 17:05:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-31T13:38:30.452Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*SwekOqVxfb76TSv_RnzFrw.png" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@giorgiotrovato?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Giorgio Trovato</a> on <a href="https://unsplash.com/s/photos/car-window?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Hayatımın en kötü gününe uyandığımı bilmeden yatağımdan kalkar kalkmaz mutfağa indim. Mutfağa girdiğimde annem en tatlı gülüşüyle bana bakıyordu, belki de değerini ancak şimdilerde anlayabildiğimden en tatlı gülüşüydü benim için. Beraber kahvaltı sofrasını hazırlarken babam da bize katıldı. Onu işi yüzünden çok az görebildiğim için pazar sabahlarını çok severdim, şimdikinden farklı olarak.</p><p>Her pazar günü gibi bugün de dışarı çıkacaktık. Bu sıradanlaşmıştı artık ama sıradanlıklar çok çabuk birer travmaya dönüşebilirlerdi, değil mi? Ailemle baş başa bir gün geçirmek, sonradan ne kadar özleyeceğimi bilmediğim bir durumdu. Dışarı çıkmaya hazırlanırken her zaman kuşların sesleri eşlik ederdi bana, o gün etmedi. Güneş parlardı gökyüzünde, o gün parlamadı. En azından ben ve ailem için. Arabaya binerken çok acı bir his vardı içimde, çok ama çok acı bir his. Bugünlerde de hala kendime açıklayamadığım, belki de kendimde açıklama cesareti bulamadığım bir histi bu.</p><p>Trafikte ilerlerken herkes gibi camdan dışarıyı izlemeyi severdim. O gün de aynı bu şekilde dışarıyı izlerken çok yüksek bir korna sesi yankılandı kulağımda. Kırılan cam sesleri ve çok acı bir çığlık. On beş yıldır içimde yankılanan ve tüm çabalarıma rağmen asla susturamadığım o çığlık. Ve sonrası uzun süreli bir karanlık.</p><p>Gözlerimi açtığımda nefes alamaz haldeydim. Her tarafım acıyor, sanki bir milim bile kıpırdasam acıdan ölecekmiş gibi hissediyordum kendimi. Rahatlıkla ve korkmadan oynatabildiğim tek organım gözlerimdi ama bana korkunun en büyüğünü yaşatan da onlardı. O dehşeti o gözlerle görmüştüm. Her gün kabuslarıma giren o sahne, her gözümü kapayışımda kendimi o dehşetin içindeymiş gibi hissediyorum, üzerinden yıllar geçse de.</p><p>Neredeyse tüm arabanın etrafı insanlarla sarılıydı, meraklı bakışlar, fısır fısır konuşmalar. Benim hayatımdaki en büyük travma onlar için sadece birkaç kişiye anlatabilecekleri ‘heyecanlı’ bir olaydı. Bir şey hissetseler bile birkaç saat sonrasında hiçbir şey hatırlamayacaklardı bile. Ki doğru olan da buydu, herkesin acısını hissetmeye çalışırsak, içimizde nasıl bir yaşam umudu kalabilirdi ki?</p><p>Çok ama çok uzaktan ambulans sireninin sesi geliyordu. Ama bu ses kulağımda çok daha şiddetli bir şekilde yankılanıyordu, aynı birkaç dakika önce duyduğum o keskin çığlık gibi. Her siren sesi içinde acının bir çığlığını saklıyordu adeta. Düşünmeden edemedim: Ne zamandan beri bu kadar acıydı siren sesleri? Ya da siren sesleri kaç kişi için korkuyu temsil ederdi? Kafamdaki düşüncelerden sıyrılmaya çalışarak yavaşça gözlerimi sağa kaydırdım. Annemin babama dehşetle bakan gözlerinden başka hiçbir şey göremedim. Sabah bana masumiyetle, sevgiyle bakan o gözler, şimdi nasıl böyle bir ifadeye bürünebilmişti? İçindeki acının yansıması gözlerinden okunabiliyordu açıkça, ben her ne kadar okumaktan korksam da. Tüm gücümle bağırmaya çalışarak ‘’Anne,’’ dedim. Annem cevap vermedi, sanki tüm her şeyi gözleriyle anlatmaya çalışıyordu bana. Gözleri hala açıktı, babama bakmaya devam ediyordu dehşet verici bir şekilde. Bir daha seslenmeyi denedim. Yine cevap vermedi. Belki de vermeyi denemişti ama verememişti. Belki de tüm söylediklerimi duydu ama cevabını sadece gözünden akan gözyaşıyla verebildi. Gözleri hala açık olduğu için baygın olduğunu sanıyordum, gözlerindeki acıyı görmeyi reddederek bir umut ışığı aramaya çalışıyordum umutsuzca. Aslında gözlerindeki asıl duygunun ölümün esintisi olduğunu birkaç dakika sonra arabadan çıkarıldığımda anlayabilecektim.</p><p>Anneme baktıktan sonra gözlerimi yavaşça aşağı doğru indirdim. Camlara bakmak içimden gelmiyordu, istemiyordum bize dehşetle bakan yabancıların yüzlerini görmek, istemiyordum yüzlerindeki acıyı, o alaycı bakışları görmek. Ben sadece annemle babama bir gün tekrar sarılabilmeyi diliyordum içimden, büyük bir umutla.</p><p>Herkes sanki içeride bir film çekiliyormuşçasına izliyordu bizleri. Sahi bunlar bir film miydi? Yoksa kana bulanmış bir kabus mu? O an bunların bir film olmasını değil sadece bir kabus olmasını diledim. Hani çok kötü ve gerçekçi bir kabus görürken bunu fark edip fark edip kendinizi uyandırmaya çalışırsınız ya. Kendimi uyandırmaya çalıştım, en azından denedim bunu. Uyanıp yatak odasına koşarak anneme sarılmayı, onun bana ‘’Sadece kötü bir kabustu.’’ demesini diledim ama olmadı. Bu gerçekçi bir kabustan öteydi, gerçeğin ta kendisiydi. On beş yıldır içinden çıkamadığım ve bir türlü uyanamadığım o kabustan o zaman da kurtulamadım. Aksine o kabusu hayatımın her günü tekrar ve tekrar yaşamaya başladım.</p><p>Gözlerimi yavaşça aşağı doğru indirdiğimde babamın el frenini kavradığını gördüm. Büyük ihtimalle son dakikada el frenini çekip arabayı durdurmaya çalışmıştı. Ama başaramamıştı, el freni aşağıdaydı. Çekmeye ya gücü ya da zamanı yetmemişti.</p><p>Artık saniyeler geçiyor, zaman işliyordu. Zaman geçtikçe siren sesleri daha da yüksek bir sesle kafamın içinde yankılanıyordu, bir ailenin ağıtını anlatıyorlardı. Siren seslerinin ve zihnimin kalabalık sesleri arasında bir cam kırılma sesi daha duydum. Birileri babamın camını kırıp arabanın kilidini açmıştı. Annemi arabadan çıkaran adama uzun uzun baktım, ‘’Bizi bu kabustan kurtar.’’ diye fısıldadım duymasını dileyerek. Ama bu söylediğimi iki ölü ve o adamın arasında yine sadece ben duydum.</p><p>Üçümüzü de dışarıya çıkardılar sırayla. İlk önce annemi sonra babamı en son da beni. İlk başta ruhumun ağırlığından bedenimdeki acıyı fark edemesem de hareket ettirildiğimde acıyı iliklerime kadar hissettim. Öyle bir an geldi ki sadece o anlığına felç olmayı bile diledim ama annem ve babamla gurur duyuyordum. Canları çok acıyordu, bundan emindim ama üzülmemem için bağırmıyorlardı. Gerçeği sağlık görevlisiyle göz göze geldikten sonra anladım. Arabadan çıkarıldığımda yerde iki ceset vardı. Sırtları bana dönüktü. Çok tanıdıklardı. Acaba kimdi onlar? Çocukları var mıydı? Ya da sevdikleri? Birdenbire nedensizce arabada olan tüm olaylar zihnimde tekrar canlanmaya başladı. Durduramıyordum zihnimdeki düşünceleri sanki beynimin ve vücudumun her hücresini ele geçirmişlerdi o düşünceler. Düşünceden fazlasıydılar artık, birer sanrıydılar adeta. İstemsizce titremeye ve çığlık atmaya başladım. Duyduğum ilk ve son şey şuydu: ‘’Bilinci açıldı.’’ Bilinci açılan kişi bendim. O kişi bendim. Ailesini kaybeden o acınacak kız, bendim.</p><figure><a href="https://www.instagram.com/yazirehberi/?hl=tr"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*r840EVLc_DRx9elpfIchtA.png" /></a></figure><p>Bilincimin hiç açılmasını istemezdim o anda. Hatta en başından beri gözlerimi hiç aralamamayı tercih ederdim. Belki o zaman annemin ve babamın gözlerimin önünde ölüşünü görmezdim, belki de o zaman son on beş yıldır yaşadığım çoğu psikolojik sorunu yaşamazdım.</p><p>Gözlerimi hastanede her tarafım sargılı bir biçimde açtım. Bilincim açıldıktan sonra kendimi kontrol edemediğim için sakinleştirici almış olmam gerek ki felaket bir durumdaydım. Sadece bedenim değil zihnim de uyuşmuştu tüm yaşadıklarımın etkisiyle. Gözlerim umutsuzca birilerini aradı soğuk hastane odasında. İlk adımlarıma tanık olan birilerini aradı gözlerim kesilmiş bacaklarıma bakarken. En komik olmayan şakalarıma bile kahkahalarla gülenleri aradı gözlerim ruhumun hissizliğinde. Bu arayış sonrası bir şeyi fark ettim kendimde, ruhum da onlarla beraber ayrılmıştı bu diyardan. Peki ya sonrası? Sonrası ise on beş yıllık acı dolu bir hikaye.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2be9362cabca" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/%C3%A7%C4%B1%C4%9Fl%C4%B1k-2be9362cabca">Çığlık</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>