<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Aylin Özizmir on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Aylin Özizmir on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@aylinozizmir?source=rss-603e23c3d224------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*99o-xFGQiCcWG1eWaau4zQ@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Aylin Özizmir on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@aylinozizmir?source=rss-603e23c3d224------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 08:53:08 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@aylinozizmir/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ÖZGEÇMİŞ]]></title>
            <link>https://aylinozizmir.medium.com/%C3%B6zge%C3%A7mi%CC%87%C5%9F-44c73c82c113?source=rss-603e23c3d224------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/44c73c82c113</guid>
            <category><![CDATA[careers]]></category>
            <category><![CDATA[human-resource-management]]></category>
            <category><![CDATA[resume]]></category>
            <category><![CDATA[career-development]]></category>
            <category><![CDATA[recruiting]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aylin Özizmir]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 27 Feb 2022 20:04:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-03-01T05:23:37.918Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*4U8oMgcfZoghsSEqeWHCMA.png" /><figcaption>Flama Strategic Career Management</figcaption></figure><p>Özgeçmiş ne için kullanılır?</p><p>Ne işe yarar?<br>.<br><strong>KAYIT</strong></p><p>📌 Özgeçmişiniz bir kişi tarafından manuel olarak veya bir bilgisayar sistemi tarafından dijital olarak kaydedilir.</p><p>✅ Özgeçmişinize bakıldığında 2 konunun uzunca bakmaya gerek kalmadan, ilk bakışta, tek seferde anlaşılması gerekir. <br>1. Hangi sektörlerde, hangi işi yapıyorsunuz? <br>2. Hangi sektörlerde, hangi işi yapmayı hedefliyorsunuz?</p><p>* Bu kısmı kontrol etmek için iş yaşamınızı çok iyi bilmeyen birine özgeçmişinizi 2 dakika süreyle verin, Ben ne iş yapıyorum? Ben ne iş yapmak istiyorum? Bu sorularınıza ezberden yanıt verebiliyorsa sorun yok. Bir daha bakması gerekiyorsa sizin de özgeçmişinizi revize etmeniz gerekiyor.</p><p>✅ Özgeçmişinizde bu 2 konu ile ilgili anahtar kelimeler bulunmalıdır. <br>.<br><strong>ARAŞTIRMA<br>.<br></strong>📌Bir işe alım yetkilisi bir pozisyon için araştırmaya başladığında binlerce özgeçmiş içinden samanlıkta iğne aramaya sürecini başlatır. Örneğin 1.500 kişilik bir fabrika için Tedarik Zinciri Müdürü arıyorsa veritabanında bakabileceği kriterler deneyim senesi, yaş, tedarik zinciri, planlama, lojistik, depo, vb departmanlarda çalışmış olmak, ERP ve yabancı dil bilgisi gibidir.</p><p>Bu araştırma genellikle insansız ortamda yapılır. Kullanılan yöntemler önceden kategorik olarak veri girişi yapılmış bir veritabanı, kariyer.net, LinkedIn gibi hazır veritabanlarının kullanımı, anahtar kelime aratma, vb aday takip sistemleridir.</p><p>✅ İşe alım yetkilisini telefonla aradığınızda, LinkedIn’den mesaj gönderdiğinizde, Whatsap’tan ulaştığınızda belirttiğiniz “Ben şu anda Lojistik Müdürü olarak çalışıyorum ancak 5 yıldır tedarik zinciri ile dirsek teması halindeyim. Bu sorumluluğun altından kalkabileceğimi biliyorum.” bilgisi özgeçmişinizde yazılı olarak bulunmuyorsa kaybolacak demektir.</p><p>Sizinle ilgili sonradan bulunmak üzere veritabanına dahil edilmesini arzu ettiğiniz her bilgiyi özgeçmişiniz ile aynı anda, yazılı olarak göndermeniz gerekir.<br>.<br>ÖZGEÇMİŞ DEĞERLENDİRME</p><p>📌 Diyelim ki araştırma sonucu işe alım yetkilisinin önüne 800 özgeçmiş çıktı. Bu kişi o özgeçmişleri tek tek açıp bakacaktır.</p><p>✅ Özgeçmişleri tek tek açıp gerçekten onun aradığı kategorilere uygun olup olmadıklarını anlamaya çalışacak. Evet, gerçekten mali işler alanında 14 yıl çalışmış, evet, gerçekten de İngilizce seviyesi iyi, evet gerçekten de SAP, IFRS, SPK deneyim, var, vb. Bu kısacık teyit bakışı 10–20 saniye süresini alacaktır.</p><p>✅ Bu kişinin işini kolaylaştırmak ve olası yanlış anlama/gözden kaçırmaları engelleyebilmek için, özgeçmişiniz tek bakışta, rahatça anlaşılabilecek bölümlerden oluşan bir doküman olmalıdır.</p><p>✅ Bu aşamada genellikle LinkedIn profilinize de bakılır. Dikkat edilen temel konular: <br>- Özgeçmişiniz ile profiliniz uyumlu mu?<br>- Yorumlarınızda ve paylaşımlarınızda profesyonellik dışı bir durum var mı?<br>- Özgeçmişinizde yazmayan ve pozisyon ile ilgili değerlendirmeyi olumlu ya da olumsuz etkileyebilecek farklı bir bilgi var mı?<br>.<br><strong>ÖN DEĞERLENDİRME</strong></p><p>📌 800 özgeçmiş içinden örneğin 70 aday uygun bulunduysa, genellikle bu adaylar ile 5–10 dakikalık ön değerlendirme görüşmeleri yapılır. Bu aşamada adayların özgeçmiş ve LinkedIn profillerine biraz daha detaylı bakılır.</p><p>✅ Özgeçmişinizde ana başlıkların altında yazdıklarınıza, detaylı iş tanımınıza, tez konunuza, vs muhtemelen ilk defa bakılır.<br>.<br><strong>MÜLAKAT</strong></p><p>📌 Ön değerlendirme görüşmeleri sonunda mülakata davet edilme kararını verecek kişi özgeçmişinizi detaylı olarak inceler.</p><p>✅ Özgeçmişiniz bu noktada gerçek anlamda okunur. Ancak lütfen edebi bir roman titizliğiyle okumak gibi düşünmeyelim. Bir özgeçmiş 30–60 saniye okunur. <br>- Anlaşılır, net, kısa bir özgeçmiş hazırladıysanız işe alım yetkilisinin bu süre içinde neyi okuyacağı sizin kontrolünüzde olur. <br>- Özgeçmişiniz aşırı detaylı, uzun, minik yazılardan oluşuyorsa işe alım yetkilisinin enerjisi ve zamanı sadece gözüne takılanları okumaya yeter ve sizin en önem verdiğiniz konuları kaçırabilir.</p><p>✅ Dikkat ederseniz buraya kadar özgeçmiş formatından hiç bahsetmedim. Çünkü özgeçmiş formatı sadece ve sadece kolay anlaşılır olmaya hizmet etmesi açısından önemlidir.</p><p>✅ Bu kadar yıllık işe alım deneyimimde:</p><p>-Pozisyon için beklenen kriterlere uyan (örneğin sektör bilgisi, ekip yönetme deneyimi, Six Sigma, Kaizen, vb bilgisi, mühendislik eğitimi bulunup, çok iyi İngilizce seviyesi) ancak özgeçmişi “çirkin görünüyor” diye elenen bir adayla hiç karşılaşmadım. (Tabii görsel işler için değil bu yorumum.)</p><p>- Tüm kriterlere uymasına rağmen özgeçmişi tablo ve resimlerle dolu olduğu, sözcük işlemci programlar yerine grafik programlarında hazırlandığı veya resim formatında olduğu için veri girişi ve/veya veri araması, anahtar kelime taraması yapılamayan, 9 sayfa olduğu için okunamayan en önemli kısımları gözden kaçan özgeçmişler, veritabanına dahil edildikten sonra bir daha hiç ulaşılamayan, binlerce özgeçmişin dehlizleri içinde kaybolan adaylar ile maalesef karşılaşıyorum.</p><blockquote>Özgeçmiş ne iş yaptığınızı ve ne iş yapmak istediğinizi, karşı tarafın ikna olmasını sağlayacak şekilde akıllıca özetleyen somut bilgileri kısa ve anlaşılır (tercihen hoş) bir formatta yazılı olarak ifade edebilmektir.</blockquote><p>Bir işe alım yetkilisi gün içinde yüzlerce özgeçmiş tarar, bir gün içinde bazen 7 – 8 mülakat yapar. Bu bilginin farkında olursak karşımızdaki en büyük engelin kapasitesi belirli bir insan evladı olan işe alım yetkilisinin “dikkat süresi kısıtı” olduğunu biliriz. Bu bilginin farkında olarak hazırlayacağımız özgeçmiş işimizi görecektir.</p><p>.</p><p>En önemlisini sona sakladım. Ne yapmak istiyorsak kendimizi ona göre geliştirmeliyiz. Kariyerini pazarlama alanında ilerletmek isteyen bir Satış Şefi için özgeçmişindeki en önemli unsur bu yöndeki motivasyonunu belirtmiş olması ve ilerlemek istediği alanda aldığı eğitimlerdir.</p><blockquote>Yönelmek istediği alanında kendini geliştirmek için çaba göstermeyen bir kişi özgeçmişini altın harflerle yazsa da işe yaramayacaktır.</blockquote><p>.</p><p>Flama Stratejik Kariyer Yönetim Programı için lütfen bizimle iletişime geçiniz.</p><p>flama@flamainternational.com — <a href="http://www.flamainternational.com/">www.flamainternational.com</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=44c73c82c113" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[80'lerden Teknoloji Anıları]]></title>
            <link>https://aylinozizmir.medium.com/80lerden-teknoloji-an%C4%B1lar%C4%B1-9a62664e3fa7?source=rss-603e23c3d224------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9a62664e3fa7</guid>
            <category><![CDATA[technology]]></category>
            <category><![CDATA[computer-science]]></category>
            <category><![CDATA[awareness]]></category>
            <category><![CDATA[careers]]></category>
            <category><![CDATA[software-engineering]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aylin Özizmir]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Sep 2021 08:31:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-09-19T08:45:41.733Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/768/1*idbZnyKBqpj15sR1T_Ot-g.jpeg" /></figure><p>Babam elektronik mühendisi olmak istemiş. O dönemde İstanbul’da Mimar Sinan Üniversitesi çok popülermiş ve orayı kazanınca mimar olmak üzere eğitimine başlamış. Aile geçmişini de tabii göz ardı etmemek gerek; en büyük ablası halam rahmetli Tülay Ergil İstanbul Üniversitesi Sanat Tarihi mezunu, onu Oya Halam, Seniha Halam ve Gülay Halam takip ediyor, hepsi Sanat Tarihi okuyor. Ve üçünün de seçimi Mimar Sinan oluyor. Babamı da herhalde onlar etkiliyor. Bir de 5. ve en küçük halam var; o Boğaziçi Üniversitesi’inde İşletme okumuş. Sanatla en çok ilgilenen ve sonunda ressam olan o olmuş. Babamın yüksek mimar olarak mezun olduğu Mimar Sinan bu alanda onların zamanında ülkenin açık ara en iyi üniversitesi. Babamla aynı dönemde okuyan ve babamın aksine mimarlık yapan sınıf arkadaşlarının çoğu Türkiye’nin kült mimarlarından olmuş. Babam ise mesleğini sadece 4–5 yıl icra etmiş, sonrasında dedemin kurduğu tavuk çiftliğini devralmış ve elektronik mühendisliği de hep aklında kalmış. O dönemin teknolojisi ile kablolama, sensor, makina imalatı gibi alanlarda tavuk çiftliği ile bağlantılı projeler yapmış.</p><p>1980&#39;lerin sonlarında Commodore 64 satın almıştı. Büyük olaydı, kimsenin evinde bilgisayar yoktu. <a href="https://eksisozluk.com/commodore-64--31986">https://eksisozluk.com/commodore-64--31986</a> Dönem şöyle tarif edilebilir, tek bir televizyon kanalı var. TEK. Video kaset, Dvd, Cd, Netflix, Digiturk/Bein, Akıllı Telefon, Tablet, vs vs yok. O zamanları çok iyi hatırlayacak bir yaşta olmasam şimdi yazarken o dönemi hiç yaşamadım sanabilirdim öyle inanılmaz. Arada 8 yaşındaki oğlum çocukluğumu soruyor, yanıtlıyorum: Bir çizgi film var oğlum, onun da saati belli ve başka seçenek yok. TEK KANAL. TEK. Şu anda, bu saniyede sanırım birkaç farklı platformda ve internette 1.000 kadar değişik program bulabilirim seyretmek için. TEK KANAL var. BİR ADET. Bu ortamda eve bir alet geliyor, içinde video oyunu var, daha da iyisi içinde programlama özelliği var. Ekranı program yazarak yönetebiliyoruz. Bizim için tek kanaldan ibaret olan ekranda istediğimizi yazdırabiliyoruz. Gösterebiliyoruz demiyorum çünkü video, fotoğraf, vs yok. Bunlar için kilolarca ağırlıkta ve dev gibi kameralar gerekiyor.</p><p>Babam Basic’te program yazmaya başladığında ben de tabii sürekli yanındayım, takipteyim. 15 satır kod yazıyoruz; 10, 20, 30 diye gidiyor; sonunda çıka çıka bir gülen surata benzeyen bir grafik çıkıyor. Sonra çok heyecan verici bir projeye yapıyoruz. Bilgisayarı açıp manuel olarak bağladığımız kablo uçlarını bir spor ayakkabı içine yerleştirmek suretiyle evde koşuyoruz (mecburen olduğumuz yerde zıplayarak) ve bilgisayar kaç metre koştuğumuzu bizim için hesaplıyor! Ben o zaman şimdinin ilköğretim 6. sınıfındayım, arkadaşlarıma anlatıyorum, hayal bile edemiyorlar. “Ghost Busters” oyunu var, bayılıyorum. Oyun bir kasetle yükleniyor, siz deyin yarım, ben diyeyim bir saat sürüyor. Oyun yükleniyor, oynuyorum, yanıyorum, haydi bir daha yüklenecek, 1 saat bekle! Bu kısım Commodore64&#39;le değil, sonradan gelen Amstrad128&#39;le de yapılmış olabilir, tam hatırlayamıyorum. Benim jenerasyonumda sözel ağırlıklı eğitim alanlar genellikle bilgisayar, yazılım, kod gibi kelimelerinden bir haber büyüdü! Ben bu ufak çocukluk temeli sayesinde ortaokulda, lisede, üniversitede bu dersleri hep başarıyla bitirdim.</p><p>2001&#39;de kendi şirketime internet sitesi yapmak gerektiğinde baktım herkes 5000 USD civarı bir bütçe sunuyor ve 1 yıllık şirkette tabii yok böyle bir bütçe. Bulduğum çok iyi bir kursa 8 ay her haftasonu devam ettim ve 2003&#39;te Flama Recruitment Int’l’ın ilk internet sitesini “copy/paste” veya “template” kullanarak değil, asp, .net ve html’de satır satır kod yazarak yaptım! Çok da keyifliydi. Şirketin devamında Windows sistem yönetimini, Network kurulumunu, donanım işlerini bile hep ben yaptım. Bu hizmetler o zaman çok pahalıydı, nasıl çayı ben demliyorsam, muhasebe ön kayıtlarını da tutuyor, bilgisayarın kurulumunu da yapıyordum. Server kablosunu döşüyor, gerektiğinde bilgisayarı açıp gerekli parçaları söküp takıyor ve tamir ediyordum. 2005 civarı sayısı fazlalaşan özgeçmişleri rahatlıkla bulabileceğimiz bir veritabanı sistemi gerekli oldu. İlk denememiz SQL tabanlıydı, iş analistliğini ben yaptım, 10 yıl kullandık. Sonrasında word cv’leri baz alan, yazılım gerektirmeyen, sadece doğru giriş yaparak yürütebildiğimiz bir sistem kurduk, hep kendim ilgilendim.</p><p>2010&#39;larda bilgisayar ve yazılım işleri geliştikçe uzmanlık ihtiyacı arttı, hizmetler ucuzlaştı, yaygınlaştı, sistemler kurulum gerektirmemeye başladı. Herşey tek tıkla olmaya başladı. Veya yapacak insanı kolaylıkla bulabilmeye başladık. Ve ben uzun bir süre bilgisayarların ne donanım ne yazılım kısmıyla pek ilgilenmedim. Bu arada Endüstri 4.0, IoT, Phyton, AI vs vs geldi. Şirketimize destek veren Sedbim gibi bir bilgisayar firması da olduğu için bu işlerle bir süre hiç ama hiç ilgilenmek durumunda değilim. İlgilenmediğim 2010–2020 aksi gibi 100 yıllık gelişmenin olduğu döneme denk geldi, bu benim için iyi olmadı!</p><p>2020&#39;ye geldiğimizde elektroniğe, bilgisayara bir ucundan kıyısından tekrar girmem gerek diye düşünüyordum bir süredir. Konunun bilmediğim kısmı o kadar artmıştı, o kadar ders kaçırmıştım ki nereden başlasam bilemiyordum. Pandemi döneminde uzaktan eğitim imkanları da artınca 2020&#39;de 2 kursa yazıldım, Udemy Deep Learning A-Z Pyhton ve Harvard University CS50. İkisini de Aralık 2020&#39;de tamamladım ve çok mutluyum. Kendimi güncellenme yüklenmiş gibi hissettim! Bilgisayar programcılığında neler oluyor diye merak edenlere benim gibi sözelcilere özellikle CS50&#39;yi çok tavsiye ederim.</p><p>Güncelleme alınca kendimi üst sürüme geçmiş gibi hissedeceğimi düşünüyordum, orası öyle olmadı. Kariyerimde üst sürüme geçme hissim bu sene başladığım Flama Stratejik Kariyer Yönetim Programı ve Mayıs’ta başlayıp 100&#39;den fazla yazdığım yazılarımla, kariyerimdeki bu yeni üretim ile olmuş. Bilgisayar veya elektronik mühendisliği okumak benim içimde kalmamış. Hiç istemeden okuduğumu düşündüğüm Uluslararası İlişkiler bölümünün bana verdiği sözel analiz becerisi meğer benim en çok istediğim eğitimmiş. Yapmayı en çok sevdiğim ve istediğim işler için en gerekli altyapıymış. Sayısal ve mühendislik benim ilgim alanımmış ama mesleğim sözel olmalıymış. Mühendislik tarafında meğer hiçbir şey içimde kalmamış, halimden memnunmuşum!</p><blockquote>Mesleğimizin dışında ekstra birşeyler öğrenmek, bu tip ortamlara girmek genel kültürümüzü arttırır, bakış açımızı çeşitlendirir, vizyon kazandırır. Bunun yansıra kendimizi tanımaya devam etmemizi sağlar, kendini tanıyan insan daha tatminkar ve daha mutlu bir yaşam sürer.</blockquote><p>Uzun zaman önce yazdığım bu yazıyı Clive Sinclair’in anısına bugün yayınlamak istedim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9a62664e3fa7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İşe alım süreçlerinde geri dönüşlerin zamanında yapılması]]></title>
            <link>https://aylinozizmir.medium.com/i%CC%87%C5%9Fe-al%C4%B1m-s%C3%BCre%C3%A7lerinde-geri-d%C3%B6n%C3%BC%C5%9Flerin-zaman%C4%B1nda-yap%C4%B1lmas%C4%B1-5d7e90de2f68?source=rss-603e23c3d224------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5d7e90de2f68</guid>
            <category><![CDATA[job-interview]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <category><![CDATA[kariyer]]></category>
            <category><![CDATA[talent]]></category>
            <category><![CDATA[recruitment]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aylin Özizmir]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Sep 2021 07:40:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-09-01T19:54:37.716Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>İş Görüşmelerinde Geri Dönüş Süreci</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5MiSMVh156wn6C05mHa-8Q.jpeg" /><figcaption>Nadi Lindsay, Pexels</figcaption></figure><p>İşe alım süreçlerinde geri dönüş bir çok kişinin aklını kurcalayan konulardan biri. Kurumların adaylara mülakatlarda söyledikleri zamanda geri dönüş yaptıklarına maalesef çok sık şahit olmuyoruz. Halbuki işe alım sürecine dahil olan adaylara geri dönmek işverenin insana saygısının ve kurumsallığının en önemli ön göstergelerinden biridir. Ne oluyor da bu süreç bu kadar zorlu bir hal alıyor?</p><blockquote>Zamanında geri dönemeyen şirketlerin 3 gruba ayrıldığını görüyorum.</blockquote><blockquote>1. Bitmek bilmeyen ve somut bir bitiş tarihi olmayan “Biraz daha aday görelim” isteği</blockquote><blockquote>2. Geri dönme sorumluluğunu hissetmeyen, kurumsallık ve insana saygı konusunda geride olan şirketler</blockquote><blockquote>3. Niyeti iyi olan ama süreci iyi yönetemeyenler</blockquote><p>Birinci grup ayrı bir yazı konusu. İkinci için söylenecekler çok çok fazla. Ben bugün üçüncü gruptan söz etmek istiyorum.</p><p>Yöneticilerin işe alım zaman planı öngörülerinin işe alım kadar şaştığı başka bir alanla pek karşılaşmadım. Bir çok işe alım süreci işverenlerin başta planladığından 2–3 ay daha uzun, bazıları daha da uzun sürüyor. Temel sıkıntı burada yatıyor. İşveren tarafından bir geri dönüş tarihi veriliyor ve bu tarih adaylarımızın kafasını kurcalayıp duruyor. İşe alım süreçlerinde yer alan yöneticilere tavsiyem: “Gönlünüzden geçen tarihi değil, gerçeğe yakın tarihi telaffuz edin.”</p><h3>Adaylar açısından bakarsak:</h3><p>-Ağustos sonuna kadar size geri döneceğiz denmiştir.<br>-31 Ağustos olur, haber çıkmaz. Adayımız “Bir mesaj atsam m?” diye düşünmeye başlar.<br>-1–2 Eylül civarı işverene gönderilmeye karar verilen mesajda “Bir haber var mı acaba?” sorusu bulunur. Bu sorunun yanıtı “Aaaa evet haber var, biz sizi işe aldık ama haber vermeyi unutmuşuz!!!”😊 olamayacağına göre geriye 2 seçenek kalmaktadır: Çok büyük ihtimalle süreç devam etmektedir, henüz sonuçlanmamıştır. Burada yapacak bir şey yok, bekleyeceğiz. Küçük bir ihtimalle süreç başka bir adayla sonuçlanmıştır ancak diğer adaylara geri dönüşler de henüz yapılmamıştır. Bu kategoride bulunan ve iş teklifi yapılan adayın yedeği olan 2., 3. adaylar en ama en geç geri dönülen adaylardır. Bir haber almaları haftalar, bazen aylar sürer. Yedek adaylara resmi geri dönüş yapılması ilk adayın teklifi kabul etmesi, bazen de işe başlamasına bağlıdır. Bazen de ilk adayda bir problem olur ve teklifi yedek adaylardan biri alır.</p><p>İşe alım yetkilisi adayımızın mesajına bir yanıt yazamamaktadır. Verebileceği bir haber yoktur. Üstüne üstlük gereğinden erken geri dönüş tarihi taahhüt edilen 1 pozisyon için 7, misal toplam 6 pozisyon için 42 aday vardır. Hepsini 31’inde dönemedik, 15 Eylül’de döneceğiz diye telefonla arayacak ya da mesajla bilgilendirecek vakit de olsa tabii çok iyi olur ama biliyoruz ki kimsede yoktur!</p><p>Sonuç olarak adayımızın e-postası yanıtsız kalır ve iyice meraklanmaya başlar.</p><p>Adaylarımıza bu durumda tavsiyem merakta kalmadan önce söylenen geri dönüş tarihine 3–4 hafta eklemenizdir. Bu arada söylenen tarihte bir mesaj göndermek isterseniz şöyle bir örnek uygun olacaktır: “Şirketinizde çalışmayı çok arzu ediyorum. Mülakatta da aktardığım gibi “… “ pozisyonu ile çok ilgiliyim. Sizden heyecanla haber bekliyor ve tarafıma olumlu geri dönüş yapmanızı ümit ediyorum.” Bu mesaj işe alım yetkilisinin size olan ilgisini ve yanıt verme motivasyonunu arttıracaktır. Ayrıca böyle bir mesaj pozisyonun üst yöneticisine de iletilecek, o kişi nezdinde de olumlu etki bırakır.</p><p>Başka iş teklifi aldıysanız şöyle bir örnek mesaj gönderilebilir: “Başka bir firmadan kabul etme ihtimalim olan bir iş teklifi aldım. Kendilerine 6 Eylül’e kadar yanıt vermem gerekiyor. Sizden teklif almam halinde sizinle çalışmaya daha olumlu bakıyorum (veya sizden teklif almam halinde iki teklifi de değerlendirerek karar vermeyi arzu ediyorum.) Bana 3 Eylül’e kadar geri dönüş sağlayabilirseniz çok sevinirim.”</p><h3>Flama Recruitment Int’l kurulduğu günden beri</h3><p>bu kompleks problemi müşterilerimizden gelen “1 haftaya karar veririz” bilgisini adaylarımıza “Süreci en hızlı şekilde tamamlamak istiyorlar. Normal şartlarda 1 hafta içinde dönüş yapacaklardır. Ancak bildiğiniz üzere iş yaşamının farklı öncelikleri olabiliyor. Birkaç hafta bizden haber çıkmazsa lütfen merakta kalmayın, olumlu/olumsuz bir geri dönüş olduğunda sizi hemen bilgilendireceğiz. Tercih etmesek de geri dönüşümüz 3–4 haftayı bulabilir, merakta kalmayın.” şeklinde süreç çevirmenliği yaparak çözüyoruz. Ekstradan sarf ettiğimiz 2–3 cümle adaylarımızın memnuniyetlerine yansıdı. Vadettiğimiz tarih olan 3–4 haftadan geçe kaldığımızda bizim için kod adı “hold konuşması” olan “Süreç devam ediyor, henüz bir haber yok” bilgilendirmesini adaylarımızı tek tek arayarak yapmak için azami gayret gösteriyoruz.</p><p>İşe alım yetkilileri olarak biz yeri geldiğinde günde 8–10 adayla mülakat yapıyor, tek seferde 10–15 pozisyon ile ilgili süreç yürütüyoruz. Bir t zamanında gündemimizde 150 aktif aday olabiliyor. Öte yandan görüştüğümüz adayların bazıları günlük yaşamlarının bir kısmını bizimle yaptıkları görüşmenin sonucunu merak ederek geçiriyor. Aktif iş arayışı olmayan bazı üst seviye pozisyonlarda aday yaptığımız kişiler için biz bir t zamanında o kişinin hayatındaki tek işe alım yetkilisi olabiliyoruz. Junior pozisyonlarda ise adaylarımızın gecesi gündüzü, aile sohbetleri, arkadaşlarının mesajları 31Ağustos etrafında dönebiliyor.</p><blockquote>İşe alımın tüm stratejik ağırlığı ve tüm operasyonel yoğunluğunun içinde bu minicik konu o kadar önemli ki işe alım süreçlerine dahil olan herkesin azami gayret göstermesi gerekiyor.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5d7e90de2f68" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Şanslı Çocuk: Oliver Daemen]]></title>
            <link>https://aylinozizmir.medium.com/%C5%9Fansl%C4%B1-%C3%A7ocuk-oliver-daemen-81601dfd9739?source=rss-603e23c3d224------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/81601dfd9739</guid>
            <category><![CDATA[yetkinlikler]]></category>
            <category><![CDATA[uzay]]></category>
            <category><![CDATA[mutluluk]]></category>
            <category><![CDATA[başarı]]></category>
            <category><![CDATA[kariyer]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aylin Özizmir]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Jul 2021 08:44:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-07-25T05:48:09.275Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Şanslı Çocuk: Oliver Daemen 🧿</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*59kNkuq75ClxgfhHdNVhDQ.jpeg" /><figcaption>Photo: Daemen family via AP, 2006</figcaption></figure><blockquote>“Oliver Daemen, 20 Temmuz 2021 Blue Origin NS-16 uzay uçuşunun bir parçası olarak uçan Hollandalı bir uzay turistidir. O sırada 18 yaşındaydı. Uzaya seyahat eden en genç insandır.”, Wikipedia</blockquote><blockquote>“18 yaşındaki Hollandalı öğrenci, ‘dünyanın gelmiş geçmiş en genç astronotu’ ünvanını aldı.”, BBC News Türkçe</blockquote><blockquote>Oliver uzay turisti midir, astronot mudur? Oliver uzaya giden en genç kişi midir yoksa bir ünvan verilecekse uzaya giden en genç kişiyi gönderen baba Joes Daemen’e mi verilmelidir?</blockquote><p>Mülakatlarda son 5–10 yılda başlangıç seviyesi pozisyonlarda çok sık karşılaştığım bir durum var; “En büyük başarınız nedir?” sorusuna ailemden ayrı evde yaşamak yanıtı gelebiliyor. Güzel. Peki bu nasıl oldu? Örneğin kirayı gencimiz ödüyorsa, evi bulduysa, kendisi idare ediyorsa, kendi ayakları üzerinde duruyorsa veya daha da iyisi örneğin ailemin çok sıcak bakmadığı bir durumdu, onlara güven vererek ikna ettim diyorsa bunlar gerçek bir başarıya işaret eder ve iyi birer yanıttır. Öte yandan kirayı aile ödüyor veya ailesine ait olan bir evde yaşıyorsa, yemek, çamaşır gibi ev işleri için halen aileden destek alıyorsa ve ailemden ayrı yaşamak benim için “zor” oldu diyorsa bu pek de bir başarı değildir. Oliver mülakata gelse ve “Uzay seyahatini ilk duyduğumdan beri bu konuyu babamla konuşuyorum. Biletlerin satışa sunulduğu arttırmayı takip ettim, babamın o saatte katılması gereken önemli bir toplantı vardı, vekalet vermesi için onu ikna ettim, bileti aldık.” dese bu başarının en azından bir kısmı onun olur. Eğer hikayede Oliver’ın kişisel katkısı yoksa bu olay sadece babasının başarısı ve vizyonudur.</p><p>Oliver’ın dışarıdan bakıldığı kadarıyla bir çok yönden çok ama çok şanslı bir çocuk olduğu kesin gibi görünüyor:) Maşallah!🧿 Joes Daemen uzaya seyahat için yapılan açık arttırmada bileti 28 milyon USD ödeyerek satın almış ancak ikinci uçuş için. İlk uçuşta hakkı olan ama son dakikada gidemeyen kişinin yerine Oliver’ı almışlar ve gidebilmiş. Biraz araştırdığımızda Oliver’ın küçük yaşlardan beri uzaya ve uçmaya meraklı bir çocuk olduğunu, 2020&#39;de ‘Gap year/mola senesini’ pilotluk lisansı almak için kullandığını ve üniversitede fizik eğitimine başlayacağını öğreniyorum. Düşünüyorum da bu şekilde çabası ve yönelimi olan bir çocuğu uzaya göndermek güzel bir mezuniyet hediyesi. Sizce de öyle değil mi?:) Babası göklere belli ki meraklı olan oğlu Oliver’ın önünde çok güzel bir yol açmış, büyük bir imkan sağlamış. İşin maddi tarafına da bence göreceli bakmak lazım. Joes Daemen’in kişisel servetinin 500.000 — 1.500.000.000 USD arası olduğu tahmin ediliyormuş. Ortalama 1Milyar USD desek, oğlunun uzaya gitmesi için ödediği tutar bankada 100.000 TL’sı olan bir babanın 2.800 TL ödemesi gibi. Yani aslında onun için oldukça makul bir yatırım :)</p><blockquote>Uzay sehayati için herhangi bir gereklilik var mıdır, yani Oliver’ın şahsen yapması gereken bir şey olmuş mu merak ettim, karşıma çıkan şu maddeler oldu: 18 yaş ve üstü, uygun boy ve kilo, merdivenleri 1,5 dakikada çıkabilecek fiziksel durum, emniyet kemerini 15 saniyede takıp çıkarabilmek, kapsül içinde kapalı, kemerli ve sıkışık olarak 1,5 saat durabilmek, kalkış esnasında 5.5G güce dayanabilmek</blockquote><p>Karşılanması çok zor şartlar değil gibi geldi bana. Hoş bazen yakınlarımın çocuklarından iş fırsatı önerdiğim ve “Aylin Abla yol çok uzakmış, her gün 2 saat serviste geçiremem ben” diyerek reddeden olmuştur ama Oliver dirayetli çocukmuş! Kendi hayatı ve ondan sonraki yıllar boyunca Oliver Daemen hep “Uzaya giden en genç kişi” olacak. Belki yaşamında daha büyük izler bırakacak olaylar olur ama google aramasında daha öne çıkacak bir olay denk gelir mi onu bilemeyiz.</p><p>Bir tarafta astronot olmak için gereken kriterleri sağlayıp eğitime katılan ve yeterince başarılı ve şanslıysa uzaya gidebilen astronotlar, bir tarafta babasının imkanlarıyla uzaya gidebilen Oliver’lar. Hangisi olmak isterdiniz? Hangileri daha başarılı olur? Hangileri daha mutlu olur? Bilebilir miyiz?</p><blockquote>‘Sarp bir dağa tırmanan yolcu için tepeye varıp oturmanın keyfi başka. Kendisini hep dinlenmeye zorlasalar bu kadar mutlu olur mu?’, Kırmızı ve Siyah, Stendhal, syf.151</blockquote><p>Uzun yıllar çeşitli kişilerle yaptığım görüşmelerde gördüğüm ve kişisel inancım anne-babalarının sağladığı imkanlar olsa da olmasa da kendi yolunda ilerleyen kişilerin sürdürülebilir mutluluğa daha yakın oldukları yönünde. Tabii bir de gerçekler var. Babamız Joes Daemen değilse zaten uzaya gitmek için mecburen astronot olmamız (veya uzay turisti olabilmek için gereken parayı kazanmamız) gerekiyor. Çok büyük bir kısmımız ikinci gruba dahiliz ve bana göre esas ayrım da tam olarak burada başlıyor:</p><ol><li>Astronot olmak isteyip çabalayan ve uzaya gitmeyi başaranlar</li><li>Astronot olmak isteyip çabalayan ancak olamayan veya olan ancak uzaya gidemeyen ama yolda ilerlerken başka başarılar ve mutluluklar edinenler</li><li>Astronot olmak isteyip çabalamayan ve/veya keşke Oliver’ın yerinde olsaydım diyenler</li></ol><blockquote>İlgili, meraklı olmanın, tutkuya sahip olmanın, “astronot olmayı istemenin” gerek Oliver gerek bizler için her şeyin başı olduğunu söylemiş miydim?</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=81601dfd9739" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yetenek Kısıtı ile Mücadele]]></title>
            <link>https://aylinozizmir.medium.com/yetenek-k%C4%B1s%C4%B1t%C4%B1-ile-m%C3%BCcadele-d068d9369f93?source=rss-603e23c3d224------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d068d9369f93</guid>
            <category><![CDATA[kariyer]]></category>
            <category><![CDATA[mülakat]]></category>
            <category><![CDATA[yetkinlikler]]></category>
            <category><![CDATA[yetenek]]></category>
            <category><![CDATA[insan-kaynaklari]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aylin Özizmir]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 22 Mar 2021 14:18:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-03-22T14:33:05.073Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/372/1*1KAJy3W6ETILGcewNuKyuA@2x.jpeg" /><figcaption>Flama Stratejik Kariyer Yönetimi</figcaption></figure><p><strong>Yetenek kısıtı</strong></p><p>“Dünya genelinde her 100 işverenden 54&#39;ü yetenekli işgücü bulmakta zorlandığını belirtiyor. Bu oran, bir önceki araştırmanın sonuçlarına göre yüzde 9&#39;luk bir artışa işaret ediyor. ManpowerGroup tarafından 13 yıldır küresel çapta hazırlanan Yetenek Açığı Raporu’nun 2019 sonuçları 44 ülkeden 24 binin üzerinde işverenle görüşülerek hazırlandı. Bu araştırmaya göre işverenlerin yüzde 54&#39;ü, yetenek açığıyla karşı karşıya olduklarını ve doğru becerilere sahip personel bulmakta zorluk yaşadıklarını belirtiyorlar. Türkiye’deki yetenek açığı ise yüzde 51 olarak ölçülüyor.”</p><p><a href="https://www.manpower.com.tr/blog/yetenek-acigi-son-yillarin-en-yuksek-seviyesinde">https://www.manpower.com.tr/blog/yetenek-acigi-son-yillarin-en-yuksek-seviyesinde</a></p><p><strong>Yetenek kısıtı ne demek?</strong></p><p>Türkiye’de 100 açık işten 51&#39;i işveren değerlendirdiği adayları “uygun” bulmadığı için kapanamıyor. Bu çok büyük bir oran. Kariyer yönetimi, işe alım, mülakat, yetkinlikler ile ilgili içerik üretirken benim mücadele etmeye çalıştığım konu tam da bu %51. İstiyorum ki ürettiğim içeriklerden %51 faydalansın ve iş gücüne “yetenek” olarak geri dönsün.</p><p>Aşağıda görebileceğiniz gibi 3 seviye kurum, 2 tip aday var. Resmin üstüne tıklayıp büyüterek detaylarını okursanız yazı daha anlaşılır olacak:)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/240/1*OPe3imgbrgHeVybxUDrPuw@2x.jpeg" /><figcaption>Flama Stratejik Kariyer Yönetimi</figcaption></figure><p>Herkes 1.seviye kurumlarda çalışmak istiyor. Ancak bu kurumlar maalesef zor beğeniyor. Hem donanımsal hem kişilik özellikleri olarak yüksek beklentileri oluyor. Adaylar da 2. seviye kurumlarda çalışmak istemiyor. 3. seviye kurumlar zaten apayrı bir ekosistem. 3. tip kurumların ve bu ekosistemin iş piyasasına çok kötü bir etkisi var. “Nasılsa işlere torpille giriliyor, ne yapsam olmaz” düşüncesi tertemiz bir göle atılan kapkara bir boya gibi kirletiyor bizi, taptaze gençlerimizi. Yetenek kısıtıyla mücadeleye davet ediyorum bu konuda bilgisi, birikimi olan herkesi. Ve bu yazıyı okuyan profesyonellere seslenmek istiyorum. Yaptığımız çalışmalar kişiliğimizi, yetkinliklerimizi, becerilerimizi yansıtır. Burada ağır konuşacağım: “İşverenimizden istediğimiz karşılığı alamadığınız için kendimizi eksiltmek hem kendimize hem ülkemize ihanettir!”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/372/1*1KAJy3W6ETILGcewNuKyuA@2x.jpeg" /><figcaption>Flama Stratejik Kariyer Yönetimi</figcaption></figure><p>Milletçe refah içinde yaşayabilmemiz için bana göre 3 hedefimiz olmalı :</p><ol><li>Birinci seviye kurumlarda çalışabilecek yetenekte kişilerin artması</li><li>İkinci seviye kurumlarda çalışan kişlerin yeteneklerini arttırarak kurumlarını birinci seviyeye çıkarmaları</li><li>Üçüncü seviye kurumların mümkün olduğunca azalması</li></ol><p>Ülkemizde iş piyasasında bulunan kişilerin yeteneklerini, yetkinliklerini arttırdığımız oranda refaha yaklaşacağımıza inanıyorum. Benim de tüm çabam bu sürece katkı yapabilmek. İş piyasasında olan profesyonellerin de öğrenmeye ve işbirliğine açık, üretken kişiler olması, yetkinliklerini geliştirmesi sonucunda maddi, manevi tüm beklentilerini karşılayabileceklerini düşünüyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d068d9369f93" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ekran Esareti]]></title>
            <link>https://aylinozizmir.medium.com/ekran-esareti-5ce24bc3cc8?source=rss-603e23c3d224------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5ce24bc3cc8</guid>
            <category><![CDATA[ekran]]></category>
            <category><![CDATA[isealim]]></category>
            <category><![CDATA[geleceğin-meslekleri]]></category>
            <category><![CDATA[yetkinlik]]></category>
            <category><![CDATA[kariyer]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aylin Özizmir]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 22 Feb 2021 18:37:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-11-29T09:46:32.470Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Suz_K8U7wIxNwauHKCv4IQ.jpeg" /><figcaption>P.C. <a href="https://www.pexels.com/tr-tr/@kseniachernaya?utm_content=attributionCopyText&amp;utm_medium=referral&amp;utm_source=pexels">Ksenia Chernaya</a> / <a href="https://www.pexels.com/tr-tr/fotograf/tabure-yaratici-kiz-duvar-4740522/?utm_content=attributionCopyText&amp;utm_medium=referral&amp;utm_source=pexels">Pexels</a></figcaption></figure><p><strong>Ekran karşısında geçirilen pasif süre kariyerleri nasıl etkiliyor?</strong></p><p>Uykusuzluk, verimsizlik, zaman yönetimi, “seyirci” kalma durumu..</p><p>Uykusuz kişi verimsizdir. Oradadır ama silüetttir, kendisi değildir. Gece geç saatlere kadar ekran karşısında olduğu için işte, derste uykusuz, dolayısıyla da verimsiz olan o kadar fazla kişinin “avatarıyla” karşılaşıyorum ki mülakatlarda ve toplantılarda…</p><p>Zamanımızı “seyirci” olmaya harcarsak seyirci kalırız.</p><p>Gelecekle ilgili bir çok soru var. Önümüzdeki yıllarda iş yaşamında neler olacak? Bizi neler bekliyor? Geleceğin meslekleri neler? Geleceğe hazırlanmak için ne/ler yapmalıyız? Hangi yetkinlikler ön planda olacak? Bu soruların yanıtı bence verimli olmakta ve “seyirci” kalmamakta gizli.</p><p>Denemek, deneyimlemek, başarmak, sevinmek, düşmek, üzülmek, zorlanmak, sinirlenmek, sevmek, sevilmek, çabalamak, yaklaşmak, elinden kaçırmak, şansı yaver gitmek, yani harekete geçmek, üretmek, iş yaşamına ve yaşama “dahil” olmak bana göre geleceğe hazırlanmanın en iyi yolları.</p><blockquote><strong><em>İş dışı yaşamın %94&#39;ü..</em></strong></blockquote><p>Dizi izleme ve bilgisayar oynamanın ne kadar yaygın olduğu konusunda bir veri aktarmaya gerek var mu yoksa kanaat yeter mi bilemiyorum ama Türkiye İstatistik Kurumu’nun (TÜİK) 2015 yılında yayınladığı Zaman Kullanım Araştırması’na göre televizyon izlemek, gün içinde çalışma zamanı dışında gerçekleştirdiğimiz faaliyetlerin yüzde 94’ünü kaplıyor.</p><p>Covid-19 sebebi ile eve kapanarak geçirdiğimiz 2020&#39;de bu oran korkarım daha da arttı. %6 farkla doyma noktasına ulaşmış bu oran nasıl arttı? Uykudan, aileden, işten, eğitimden çalarak... Yani artık iş dışındaki yaşam değil, çalışılması gereken ve aileyle geçirilen saatlerin de bir kısmını ekran başında geçirenler var.</p><p>Bu yazı boyunca telefon ve tablette istemsizce aşağı doğru kaydırma, peşpeşe dizi, vs seyretme, kontrolsüzce bilgisayar oynama, vb kişinin katkısını gerektirmeyen ve/veya kişiye katkı sağlamayan aktivitelere “pasif ekran kullanımı” diyeceğim.</p><p>Uykusuz bir kişi verimsizdir, o sırada oradadır ama değildir. Zamanı olmayan bir kişi de zaten orada “yoktur”. Bu iki durum da kariyerimizi birebir etkliyor.</p><blockquote><strong>Hazırlık bitti, adaptasyon geldi.</strong></blockquote><p>Kariyerlerimizde hazırlık, A, B, C planlarının yerini adaptasyona bıraktığını düşünüyorum. Peki biz nasıl adapte olacağız?</p><p>An be an deneyim kazanır, zamanımızı yaşayarak geçirirsek değişimlere adapte olabiliriz. Yeter ki yaşama “seyirci” kalmayalım.</p><blockquote><strong>Dizi ve oyun fanatiklerinden özür dileyerek kariyerlerimizin geleceğinin önündeki en büyük engelin ekran esareti olduğunu düşünüyorum.</strong></blockquote><p>Çocuklar, gençler ve yetişkinler yani hepimiz için pasif ekran süresinin sınırlı olması gerektiğini düşünüyorum. 2–3 yıl önce Silikon Vadisi yöneticilerinin teknolojiden uzak çocuk yetiştirdikleri ile ilgili haberler çıkmıştı ve tüm dünyada çok yankı bulmuştu.</p><p>Bu konuda Silikon Vadisi yöneticileri ile aynı fikirdeyim. Organik ve doğal bir yaşam taraftarıyım. Organik derken beslenmeden değil yaşayış biçimimizden bahsediyorum. Şimdi 9 yaşında olan oğlumuzu tamamen şans eseri bu şekilde doğal bir eğitim veren, bahçe içinde (ama peyzajlı süs bahçesi değil, ağaçlı, meyveli, böcekli, çakıllı, kumlu, çiçekli, çamurlu gerçek bir bahçe) oynamalarına, kirlenmelerine, ıslanmalarına imkan veren bir kreş ve anaokuluna gönderme imkanımız oldu. Bu eğitim süreci ebeveynler olarak bizleri de değiştirdi, eğitti.</p><blockquote><strong>Marion Anaokulu sayesinde teknoloji çılgınlığına karşı ailecek “doğal” bir kalkanımız oluştu.</strong></blockquote><p>Yetişkinlerin, özellikle de çocukların ekrandan pek ala uzakta olabileceğini hep birlikte deneyimledik. Ekransız bir yaşam bence mümkün! Ve iyi bir kariyer için yaşama pasif ekran üzerinden seyirci kalmanın mutlaka hepimiz için sınırlandırılması gerektiğine inanıyorum. Ekran çılgınlığı bırakın uyanık vakitlerimizi çalmayı, uykumuzdan da çalıyor! Belki de en tehlikelisi bu. Ekran bağımlılığı yüzünden uykusuz kalmak. Ve ertesi gün verimsiz bir öğrenciye, orada olan ama olmayan bir iş insanına dönüşmek.</p><blockquote><strong>Netflix’in en büyük rakibi olarak gördüğü uykularımızın “pazar payından” ciddi oranda çaldığını birebir görüyoruz.</strong></blockquote><p>Verimli ve mutlu bir yaşam için gerekli olduğu tıbbi kaynaklarda her daim belirtilen 7–8 saatlik uykularını günlerce alamadığı, her gece 02:00&#39;lere kadar dizi seyreden veya bilgisayar oyunu oynayan ve sabah 08:00’de mesaiye başlamaya çalıştığı için kariyerini yönetmekte, kendini tanımakta, yaşamından tatmin sağlamakta zorlanan o kadar çok genç ve yetişkin görüyorum ki..</p><blockquote><strong>Zaman yönetimi:</strong></blockquote><blockquote><strong>Bu son derece çarpıcı, her gece 1 dizi bölümü senede 1 ayımıza mal oluyor. 3 bölüm 3 ayımıza, 5 bölüm 5 ayımıza…</strong></blockquote><p>40 dakikalık dizi süresini 365 günden hesapladığımızda karşımıza 7 saatlik 35 iş günü çıkıyor. Her sene 1 ay harcarsak hayalini kurduğumuz işi kurabilir, istediğimiz eğitimi 5 yılda tamamlayabilir, olimpiyat seviyesi olmasa da çok sağlam bir sporcu olabiliriz.</p><blockquote><strong>“Diziyle, oyunla kafa dağıtmak”</strong></blockquote><p>Kariyer görüşmeleri yaptığım kişilerle bu konuyu konuştuğumuzda karşılaştığım en büyük argüman gün boyunca bitkin düştüklerini ve kafalarını ancak dizilerle dağıtabildiklerini belirtmeleri. Bu da tam bir kısır döngü çünkü ekranın dinlendirmediği, aksine daha çok yorduğu fizyolojik olarak defalarca kez kanıtlandı. Bu biraz Karatay kahvaltısı gibi, o kocaman, protein dolu kahvaltıyı etmeden gün içindeki karbonhidrat ve tatlı isteği bitmiyor. Sağlıklı bir akşam geçirmeden ertesi güne de yaşama da hazırlanmak mümkün olmuyor.</p><blockquote><strong>Geleceğe yönelik kariyer yönetimi için yaşamı seyretmeyelim, yaşama dahil olalım.</strong></blockquote><p>Kariyerlerimiz hayatımız boyunca yaptığımız tüm işlerin çıktısıdır. Olduğumuz yerde, olduğumuz an verimli ve üretken olabilmenin çıktısı başarılı bir kariyerdir. Merak ettiğimiz, harekete geçtiğimiz, “yaşama seyirci kalmadığımız” sürece ilerlememiz kaçınılmazdır. Yaşamaktan vazgeçmemeliyiz. Hangi alanda ve ne olursa olsun üretmeye çalışmalıyız. Hem kişileri hem toplumu ileri taşıyan toplam üretimleridir. Kariyerimiz yaşamımız boyunca ürettiğimiz iştir. Toplumların ekonomileri de bireylerin kariyerlerinden oluşur.</p><p>Bir gün içinde sahip olduğumuz 24 saatin 8&#39;ini uykuya, 3&#39;ünü ev işleri/kişisel bakım/aileye, 8&#39;ini çalışmaya ayırdığımız düşünülürse kalan 5 saati nasıl geçireceğimizin kararını biz verebiliriz. Bu kalan süreyi Netflix’e veya bilgisayar oyunlarına köle olmak için harcamasak, kendimiz, toplumumuz, ilerlememiz ve üretimimiz için kullanabilsek günde 5 saat aslında pek de az değil, ne dersiniz ?</p><p>Çok uzun zamandır işe alımda çalışıyorum. Çok zor işleri başarıyla tamamlayan kişilerin kariyerlerine tanıklık ettim. Belirleyici olanın istikrarları ve üretkenlikleri olduğunu gördüm. İstikrarla yaşama dahil olmamızın ve üretmemizin gelecekle ilgili risklerimizi azaltabileceğini düşünüyorum.</p><blockquote><strong>Denemek, deneyimlemek, başarmak, sevinmek, düşmek, üzülmek, zorlanmak, sinirlenmek, sevmek, sevilmek, çabalamak, yaklaşmak, elinden kaçırmak, şansı yaver gitmek, yani harekete geçmek, üretmek, iş yaşamına ve yaşama “dahil” olmak bana göre geleceğe hazırlanmanın en iyi yolları.</strong></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5ce24bc3cc8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yetkinlik bazlı Mülakat için Zaman Planı]]></title>
            <link>https://aylinozizmir.medium.com/yetkinlik-bazl%C4%B1-m%C3%BClakat-i%C3%A7in-zaman-plan%C4%B1-a816b53f3ddb?source=rss-603e23c3d224------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a816b53f3ddb</guid>
            <category><![CDATA[yetkinlik]]></category>
            <category><![CDATA[zaman-yönetimi]]></category>
            <category><![CDATA[mülakat]]></category>
            <category><![CDATA[insan-kaynaklari]]></category>
            <category><![CDATA[i̇şe-alım]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aylin Özizmir]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 08 Feb 2021 07:18:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-08T07:18:50.188Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/492/1*kkvIV0w5WekUAvnzmei9Uw.png" /><figcaption>Flama Recruitment Int’l</figcaption></figure><p>Yetkinlik bazlı bir mülakatta adayın kendisini “istediği biçimde” tanıtması için yaklaşık 10 dakika bulunmaktadır. Yetkinlik bazlı bir iş mülakatında işe alım yetkilisinin sorabileceği soruları kısımlara ayırırsak karşımıza yaklaşık olarak yukarıdaki tablo çıkar. Gelin bu içeriği inceleyelim :</p><ol><li><strong>İşe alım yetkilisinin açılış ve tanıtımı<br><em>.<br>%7<br>3 dakika</em></strong></li></ol><p><strong>“</strong>Merhaba, ben Aylin Özizmir. Size öncelikle Flama Recruitment Int’l ile ilgili bilgi vermek isterim. Flama, 20 yıldır İzmir’de faaliyet gösteren bir danışmanlık şirketidir. Uzmanlık alanımız yönetici ve eleman seçme yerleştirme danışmanlığı. 2001 yılından beri genelde büyük, kurumsal firmalara işe alım süreçlerinde destek verdik. Bugüne kadar çalışma şansına sahip olduğumuz firmalardan örnekler vermek gerekirse; Schneider Electric, Delphi Diesel Systems, JTI, BAT, Ball Corporation, 3M, Yaşar Holding, Çimentaş, Türk Tuborg, Faber Franke, Söktaş, Philip Morris, Mitsubishi, Klimasan, Luxottica gibi şirketleri sayabiliriz. Tabii ki hepsi şu an açık pozisyonları olan firmalar değil, 20 yıl içinde zaman zaman yoğun çalışma imkanı bulduğumuz kurumlar. Bugün sizinle müşterilerimiz bünyesinde kısa ve orta vadede oluşabilecek pozisyonlar ile ilgili bir değerlendirme yapabilmek amacıyla bu mülakatı gerçekleştirmek istedim.”</p><p><strong>2. Adayın kendisini anlatması<br>.<br><em>%23<br> 10 dakika</em></strong></p><p>“Üniversite eğitminizden başlayarak bana kendiniz ile ilgili bir bir özet verebilir misiniz ?”</p><p><strong>3. Adayın kariyer beklentileri<br>.<br><em>%7<br>3 dakika</em></strong></p><p>“Bundan sonrasında sizin için nasıl bir şirkette, nasıl bir pozisyon ilgi çekici olacaktır?”</p><p><strong>4.İngilizce kısım<br>.<br><em>%11<br>5 dakika</em></strong></p><p>“Sizin için de uygun olursa biraz İngilizce devam etmek isterim. What are your hobbies, what do you do in your spare times? When you think about your characteristic features, what are your strengths? What about development areas?”</p><p><strong>5.Adayın ücreti ve beklentisi<br>.<br><em>%7<br>3 dakika</em></strong></p><p>“Şu anki ücret paketiniz ve iş değiştirmek için beklentiniz nedir?”</p><p><strong>6.İş için belirleyici olabilecek özel durumlar<br>.<br><em>%5<br>.<br>2 dakika</em></strong></p><p>Ör: “İzmir’e taşınabilir misiniz?”</p><p><strong>7.Yetkinlikler ile ilgili sorular<br>.<br><em>%16<br>7 dakika</em></strong></p><p>Ör: “Son zamanlarda yeni öğrendiğiniz ne oldu? Öğrenme sürecinizden bahsedebilir misiniz?”</p><p><strong>8.Detaylı pozisyon anlatımı<br>.<br><em>%12<br>5 dakika</em></strong></p><p>“Size takip ettiğimiz bir pozisyondan bahsetmek istiyorum. Müşterimiz …/… sektöründe dünyanın en büyük şirketi. 82 ülkede faaliyeti olan …’te dünyada yaklaşık 35.000 çalışanı var. Türkiye fabrikası dünyadaki toplam 14 fabrika içinde 2. büyük fabrika. Türkiye’de toplam 1.800 çalışanı var, İstanbul’da genel merkezleri, İzmir’de fabrikaları ve 5 farklı şehirde bölge müdürlükleri var. Pozisyon …, …’ya bağlı. Organizasyon yapısı…, pozisyona bağlı 9 kişilik bir ekip var. Bekledikleri profilde öncelik verilen konular:…Görev tanımı:… Bu anlattıklarımdan size cazip gelen noktalar olduysa nelerdir?”</p><p><strong>9.Kapanış<br>.<br><em>%5<br>2 dakika</em></strong></p><p>“.. Hanım/Bey, aktadığınız tüm bilgiler ve ayırdığınız vakit için çok teşekkür ederim. CV’nizi ve mülakat raporumuzu müşterimiz ile paylaşacağım. Onlardan gelecek geri bildirim doğrultusunda sizi bilgilendireceğiz. Takriben 3 hafta içinde bu mülakatımız ile ilgili geri dönüş sağlama imkanımız olacaktır. Bu aşamanın olumlu sonuçlanması halinde süreç şu şekilde ilerleyecektir: …”</p><p><strong>10.Adayın soruları ve yanıtlar<br>.<br>%7<br>3 dakika</strong></p><p>“Sizin bana sormak istediğiniz, merak ettiğiniz herhangi bir konu var mıdır?”</p><p>Flama’da standart bir mülakatın gidişatı böyle ve toplam süre yaklaşık 45 dakika. Zaman planı +-%30 değişebilir. Süreyi en çok değiştiren kısım yetkinlikler ile ilgili sorular olmaktadır; o kısım bazen daha uzun sürer, bazen daha kısa.</p><p>Dikkat çekmek istediğim en önemli konu bir adayın mülakatta serbest anlatım imkanı bulabileceği tek alanın aslında “Bana kendinizden bahseder misiniz?” kısmı olduğu ve bu kısmın da sadece yaklaşık 10 dakika sürebildiğidir. Diğer kısımlar aslında standart kontrol noktalarından oluşuyor ve bu kısımlarda yanıtın hangi unsurlardan oluşacağı konusunda adayın serbestliği daha az, mülakatı yapan kişinin kontrolü/yönlendirmesi daha yüksek oluyor.</p><p>Belirtmeliyim ki bu işleyiş insan kaynakları tarafından yapılan ilk görüşme için genelde uygulanan formattır. “Dünyanın en güzel yeri sizce neresi?” gibi tek cümlelik yaratıcı mülakat soruları bu mülakatlardan bir aşama sonra geliyor:) Burada tarif ettiğim mülakatı bir doğrulama görüşmesi olarak değerlendirebiliriz. Standart bir süreç olan insan kaynakları mülakatlarını adayın geçmişi ile aranan profil arasındaki benzerlik ve farklılıkları tespit etmeye yönelik bir değerlendirme olarak düşünmek doğru olacaktır. Bu aşamada uygunluk varsa sonrasında üst yönetim belki 15, belki 60 dakika ayırarak adaylara hoş, yaratıcı, çeşitli sorular ile sohbet imkanı sunabilir; çok da iyi olur.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a816b53f3ddb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Maria Sharapova’nın Yetkinlikleri]]></title>
            <link>https://aylinozizmir.medium.com/maria-sharapovan%C4%B1n-yetkinlikleri-187690169ebc?source=rss-603e23c3d224------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/187690169ebc</guid>
            <category><![CDATA[azim]]></category>
            <category><![CDATA[kariyer]]></category>
            <category><![CDATA[yetkinlik]]></category>
            <category><![CDATA[tenis]]></category>
            <category><![CDATA[spor]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aylin Özizmir]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 25 Dec 2020 06:27:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-25T06:30:11.706Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/0*iVfq8yZ1ok5nUApw" /></figure><p>4 yaşında babasına hediye gelen raketle tenis oynamaya başlayan ve antrenörünün babasına “Kızınız teniste Mozart gibi; dünya çapında bir oyuncu olabilir ancak burada, Rusya’da, özellikle de bu kasabada olmaz.” demesiyle o zamanki Amerika-Rusya ilişkileri doğrultusunda büyük bir bürokratik başarı ve şans eseri babasının sadece kendisi ve kızı için alabildiği vizeyle annesinden ayrılarak Amerika’ya taşınıyor. Yanlarına aldıkları birkaç yüz dolar dışında hiçbir güvenceleri olmayan baba-kız, Maria’nın üstün tenis yeteneği ve Yuri’nin üstün hayatta kalma becerisi ile basamakları yavaş yavaş tırmanıyorlar. Maria 2004’te 17 yaşındayken Wimbledon’ı kazanarak 1887’de 15 yaşında kazanan en genç kadın tenisçi Lottie Dod’dan sonra 2. en genç kadın tenisçi oluyor ve ilk antrenörünün Mozart tespitini doğruluyor😊 <br>.</p><h3>Yetenekle birleşen Azim ve Konsantrasyon</h3><p>Maria başarısını tarif ederken yeteneğine de tabii ki değiniyor. “Doğal gelen” diyor tarif ederken, tenis oynamak ona “doğal” geliyor. Ancak yaşamını anlattığı “Unstoppable” kitabında başarı yolunda en çok odaklandığı kısım azim ve konsantrasyon. Korttayken başka hiç birşeyle ilgilenmemesinin ve küçük bir kız çocuğu olarak gösterdiği konsantrasyonun antrenörleri ne kadar şaşırttığından bahsediyor. Bu kısımları okurken Mihaly Csikszentmihalyi’nin Akış teorisini düşünmemek elde değil. Bir de herkesi yenme isteğinden bahsediyor ki bu da bana büyük başarıların büyük yoksunluklarla bağlantısını düşündürdü. Maria küçük yaşta tenis oynamasının kendisi ve ailesi için hayat mücadelesi olduğunu ve ilk günden itibaren “herkesi yenmesi” gerektiğini anlamış, bunu içselleştirmiş. Bir defasında rakiplerinden birinin antrenörünün “Ne yaparsan yap Maria’nın gözlerine bakma.” dediğini öğreniyor. Gözüne bakılamayacak derecede hırslı! Profesyonel spor maalesef kazanmak-kaybetmekle ölçülüyor. Şanslıyız ki profesyonel iş yaşamında birimizin kazancı diğerinin kaybı olmak zorunda değil. Kazan-kazan ekonomisi bunu bizim için mümkün kılıyor.</p><p>.</p><h3>Duygu Yönetimi</h3><p>Maria’nın sıklıkla değindiği bir konu da başarı sürecinin duygu yönetimi kısmı. Kaybetmeyi kabullenebilmek için çok uğraşıyor. Bir gün bir kupa törenin fotoğrafına baktığında kazananla kaybedeni sadece fotoğrafa bakarak ayırt edebildiğini görüyor ve o gün bir karar alıyor: “Bir daha asla yüzüme bakarak kazanıp kaybettiğimi anlayamayacaklar.”</p><p>.</p><h3>Duygusal Dayanıklılık</h3><p>Profesyonel tenis kariyerinin zirvesindeyken geçirdiği omuz sakatlığı sonrasındaki tedavi sürecinde tenis oynamayı yeni baştan öğrenmek zorunda kalıyor. Kariyerinin sonlarına doğru 15 yıldır kullandığı ve kitapta bizim anlayacağımız şekilde asprine benzettiği bir ilacın ITF (Uluslararası Tenis Federasyonu) tarafından doping listesine alınmış olması sebebiyle spordan bir süre men ediliyor. Büyük bir haksızlığa uğradığını düşündüğü bu dönemi çok zor geçiriyor ama atlatıyor. Bu süreçte Harvard Üniversitesi’nde İşletme alanında 2 haftalık bir sertifika programına katılıyor. Bu program bitince NBA’in üst düzey yetkililerinden biriyle iletişme geçerek tanışıyor ve 3 gün onun yanında staj yapıyor. Tüm bunlar olurken sadece 28 yaşında. Zaten profesyonel sporu da 35 yaşına gelmeden büyümek, yaşlanmak, ölmek ve tekrar doğmak olarak tarif ediyor.</p><p>.</p><h3>Kaybı Yönetmek</h3><p>Kaybetmeyi öğrenmek mümkün ama kazanmayı öğrenmek, işte esas o çok zor diyor. Kazandığınızdaki mutluluk, ödüller, imkanlar çok kolaylıkla kişiyi yoldan saptırabilir. Unutmayalım ki bu insanlar bu başarıları kazandıklarında çoğu zaman 25 yaşında bile değiller! Doğal ortamımıza baktığımızda yeni üniversite mezununa eş değer. Ancak aldıkları sorumluluk CEO ayarında! İşte bu yüzden, kazanmayı yönetemedikleri için spor tarihinde özellikle tenis gibi bireysel branşlarda zirveye çıktıktan hemen sonra yok olan bir çok sporcu olduğunu söylüyor.</p><p>Yeteneği, yetkinlikleri ve tabii ki çalışkanlığı dışında dinlemenin, kafayı boşaltmanın da altını çiziyor:</p><blockquote><strong>“Hiçbir şey yapmamak da en az her şeyi yapmak kadar önemli.”</strong></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=187690169ebc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Planlama ve Öz Disiplin: Verimlilik]]></title>
            <link>https://aylinozizmir.medium.com/planlama-ve-%C3%B6z-disiplin-verimlilik-48f5c6cf39c5?source=rss-603e23c3d224------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/48f5c6cf39c5</guid>
            <category><![CDATA[yönetici]]></category>
            <category><![CDATA[verimlilik]]></category>
            <category><![CDATA[kariyer]]></category>
            <category><![CDATA[planlama]]></category>
            <category><![CDATA[üretim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aylin Özizmir]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 07 Dec 2020 13:48:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-07T18:10:07.087Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AjxBnq-DXb-ggfMSi7fWWg.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@randomlies?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Ashim D’Silva</a> on <a href="https://unsplash.com/s/photos/tools?utm_source=unsplash&amp;utm_medium=referral&amp;utm_content=creditCopyText">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Yıllar önce Alman bir hemşire ile tanışmıştım. Pilates, spor gibi konulardan konuşurken “Bize lisede, hemşirelik okulunda pilates öğrettiler.” demişti. “Ah ne hoş” diye düşünmüştüm, “zevkliymiş”. “Yok, zevkten değil demişti, işimiz gereği sürekli hastaları kaldırmamız, bazen taşımamız gerekiyor ya, kendi vücudumuzun çok kuvvetli ve sağlam olması lazım. O sebeple eğitim sistemi bunu zorunlu tutuyor.” Oradaki sistem hala öyle mi bilemiyorum ama bu yazıyı yazarken Türkiye’deki duruma baktım, ders programında spor, pilates, vb bir ders göremedim.</p><p>Bir iş sadece o işten oluşmuyor. Bütünsel bir bakış açısı gerekiyor. Son yıllarda büyük, kurumsal şirketler “well being (esenlik, iyi olma hali)” danışmanlıkları almaya, bu departmanları bünyelerinde bulundurmaya başladılar, çok güzel bir uygulama. Bunu bir lüks olarak görmemek lazım. Şirketlerin devreye giremedikleri durumlarda kendi iyi halimizi kendimiz yaratmakla yükümlüyüz. Bana ne iyi geliyor? Verimim nasıl artıyor? Bu soruların yanıtlarını “disiplinli çalışabilme, kendi kendine harekete geçebilme” yetkinliklerinin altyapısı olarak görüyorum. İnsanın verimliliğini arttırıp geriye kalan zamanını istediği gibi kullanabilmesi için enerji kaçaklarını ve zaman hırsızlarını tespit etmenin önemine inanıyorum.</p><blockquote><strong>Brendon Burchard diyor ki “Disiplin size özgürlük verir.” İstediğiniz aktiviteleri yapabilmek için gerekli zamana sahip olma özgürlüğünden bahsediyor..</strong></blockquote><p>Bir insan sıkı çalışırsa günde net 8 saat var. (08:00–10:00- 10:15–12:00, 13:00–15:00, 15:15–17:30) Sıkı çalışmaktan kastım istisnasız her dakika kendimizi yaptığımız işe verebilmek. Bu yapılırsa gerekli ve sorumluluğumuz altındaki işlerin bitmemesinin ihtimal dahilinde olmadığını düşünüyorum. Üstüne üstlük fazla mesaiye sebep olan diğer işlere yönelik çözümler geliştirmek için gereken zamana da sahip olabiliriz.</p><blockquote><strong>Verimsizlik profesyonel yaşamda tükenmişlik sendromu yaşadığı için iş değiştirmek isteyen yöneticilerin ortak özelliği olarak yıllar boyu karşıma çıkmıştır. Aynı yöneticinin aynı verimsizlikle çalışması halinde yeni gideceği şirkette de tükenmesi kaçınılmazdır.</strong></blockquote><p>“Yüksek verimlilik” üretim ortamlarında sevilen bir hedeftir. Her birimiz de iş üreten birer makineyiz ve kendi verimliliğimizi kendi üretim planımız, kapasitemiz, proses ve metotlarımız, hammaddemiz ve bakım faaliyetlerimiz ile kendimiz ayarlıyoruz. Yüksek verimlilik için bu alanları iyi koordine etmek ve fireleri, enerji kaçaklarını tespit edebilmek önemli.</p><p><strong>YÜKSEK VERİMLİLİK YOLUNDA KİŞİSEL ÜRETİM PLANI</strong></p><p><strong>1.Biyolojik Ritim</strong></p><p><strong>Kapasite, proses ve metotlarını<em> </em></strong>belirlerken kişinin biyolojik ritmini, iş tanımını ve içinde bulunduğu organizasyonun detaylarını bilip ona göre bir günlük plan yapması gerekir. Fabrikanızda her sabah 9’da üretim toplantısı mı oluyor, çok uzamasını istemediğiniz ama yapmak zorunda olduğunuz minik toplantıları sabah 08:00–08:30, 08:30–09:00’a koyabilir, mecburen vaktinde bitirebilirsiniz. Öğle yemeği sonrasında enerjiniz çok mu düşüyor, en çok mücadele, adrenalin gerektiren işleri o saate alıp, hemen açılabilirsiniz!</p><p><strong>2.Çalışma Saatlerini Planlamak</strong></p><p>Burası <strong>malzeme ve üretim planının</strong> yapıldığı kısım. En önemlisi işlerin bitiş saatlerini sınırlandırmak. Bazı yöneticiler vardır, siz de iş hayatınızda bu kişilere denk geliyorsunuzdur; birçok farklı iş ve hatta iş dışında da bir çok konuyla ilgilenirler. STK’lar, hobiler, vb. Bu yöneticiler günlük zaman planını çok iyi yapan kişilerdir. Günün ucu açık bırakılmamalı; mesaim 18:00’da bitiyor diye siz kendi kafanıza yazarsanız işlerin bitme ihtimali daha yüksek olacaktır. Bu saatten sonra ofiste kalmayı engellemek için gün içinde iyi bir çalışma planı yapmak gerekli. Tabii burada patron ve üst yöneticileri de yönetmek gerekiyor, bu da ayrı bir yetkinlik ve ayrı bir yazı konusu.</p><p><strong>*Erteleme (Procrastination) <br></strong>Birebir görüştüğüm kişilerde 1. ve 2. maddeler önünde gördüğüm en büyük engel duygular sebebiyle erteleme alışkanlığı. Kendinde erteleme lüksünü görebilmek maalesef mesaiyle ilgili birçok sorunun başlangıcı oluyor. Eğitim alışkanlıklarımız boyunca günlük planımızı kendimiz yapmıyoruz. Ülkemizde ilkokul itibariyle hangi saatte ne yapacağımız öğretmenler, anne babalar tarafından belirleniyor. Bu düzen işe girdiğimizde genelde hiyerarşik yapıda olan şirketlerde de devam ediyor. Yöneticiler günlük planımızı yapmak ve kontrol etmek için oradalar! Bir çalışan ancak yönetici konumuna geldiğinde ve belki de ilk defa kendine ait bir odası olduğunda kendi günlük planını yapabilir hale geliyor. Buna alışmadığı için bazen kendisine küçük rahatlama alanları yaratabiliyor. Bu toplantıyı planladık ama ilk 1o dakika sohbetle geçti, yarına bir tane daha ayarlayalım da şu projeyi konuşalım. Ya da bazı kişilere bütçe için gerekli 300 satırlık 20 sütunluk excel raporunu yapmak için gereken konsatrasyon ve istek seviyesi hiçbir zaman gelmeyebiliyor. Ya da çok rutin, kendimize hiçbir şey kaymayan o sebeple Mihaly Csikszentmihaly’nin meşhur Akış teorisinde “sıkıntı” kategorisinde olan işlere “istemediğimiz” için hiç sıra gelmeyebiliyor. Ertelediğimiz her iş ek mesai, enerji kaybı ve yapmak istediklerimizi yapma özgürlüğümüzü elimizden almak olarak geri dönüyor. Bu noktada 1980 ve üstü doğumluların anlayacağı “Ertelediğiniz her yol size yol, su, elektrik olarak geri dönecek!” espirisini yapabilirim:) İş çıkışı yarım saat spor yapmayı planladım ama “hiç yapasım yok”. Geçti gitti yarım saat.. Belki telefon ekranını kaydırarak, belki dizi seyrederek. Hiçbir şeye vakit bulamayan yöneticilere bakıyorum da ne oluyorsa “hiç yapasım yok” sebebiyle oluyor.</p><p><strong>3.Hammaddemiz</strong> beslenme ve uyku. Hangi saatte ne yemek bünyemize iyi geliyor, gelmiyor? Ne zaman yatmalı, kaç saat uyumalıyız? Öğle yemeğinde ayran içince uykumuz mu geliyor, et veya bazı sebzeler hazımsızlık mı yapıyor, 23:00&#39;de yatınca mis gibi uyunuyor da 01:00&#39;de yatınca geç mi oluyor? Bunları takip etmek gerekiyor. Nihai ürün, üretim hattına giren hammadde ile birebir bağlantılıdır.</p><p><strong>4.Duygular, moral ve motivasyon.</strong> İşim gereği bazen günde 5–10 kişiyle kariyerleri, hayatları ile ilgili uzun süreli görüşmeler yapıyorum; duygusal işçiliği yüksek bir iş. Gün sonlarında bu yükü üzerimden atamazsam ertesi gün verimimin düştüğünü biliyorum. Kendime uyguladığım <strong>2 bakım yöntemim</strong> var: Elimin çalışmasını ve duygusal enerjiyi bünyemden atmamı sağlayacak boyama, el işi gibi faaliyetler ya da yüksek nabızlı, uzun süreli spor. Bunlardan birini yaparsam günü güzel kapatıyorum. Bunu uzun zamandır biliyorum ve yapmaya çalışıyorum. Tabii ki beceremediğim zamanlar oluyor ama düzenli bakımı aksatmamak için elimden geleni yapıyorum. Herşeyde olduğu gibi burada da ön plana çıkan : “kendini bilmek”.</p><blockquote><strong>Doğru bir üretim ve malzeme planı yapıldıktan, doğru metot ve prosesler belirlendikten, kaliteli hammadde girişi sağlandıktan, fabrikaya düzenli bakım da uygulandıktan sonra ortaya iyi bir ürün çıkma ihtimali çok daha yüksek olacaktır.</strong></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=48f5c6cf39c5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Cesaret]]></title>
            <link>https://aylinozizmir.medium.com/cesaret-5319a74673b8?source=rss-603e23c3d224------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5319a74673b8</guid>
            <category><![CDATA[uzaktan-çalışmak]]></category>
            <category><![CDATA[cesaret]]></category>
            <category><![CDATA[sosyal-kimlik]]></category>
            <category><![CDATA[kariyer]]></category>
            <category><![CDATA[cinsiyet-eşitliği]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aylin Özizmir]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 01 Dec 2020 12:55:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-02T06:29:17.784Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qW8XXCR20bqcgc3Vg1_ptw.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://www.pexels.com/@lukas-hartmann-304281?utm_content=attributionCopyText&amp;utm_medium=referral&amp;utm_source=pexels">Lukas Hartmann</a> from <a href="https://www.pexels.com/photo/woman-sitting-on-mountain-887173/?utm_content=attributionCopyText&amp;utm_medium=referral&amp;utm_source=pexels">Pexels</a></figcaption></figure><p>Uzaktan çalışma döneminde kadınların, özellikle annelerin, erkeklerden (babalar dahil) çok daha fazla zorlandıklarını sanırım yakın çevremizde birçoğumuz gözlemliyoruz.</p><p>Haziran ayıydı; 3 aile açık havada bir piknik programı yapmıştık. 3 baba, 5 çocuk piknik alanında kalırken biz 2 anne yürüyüşe çıktık. 1 saat kadar sonra büyük oğlu arkadaşımı aradı, “Anne gelirken su alır mısın?”. “Aaa hay Allah, yanlarında yok muymuş?” diye sordum, “Babasından istemek aklına gelmemiştir ki:)” dedi. 1,5 saat sonra piknik alanına döndüğümüzde herkesin heyecanla bizi beklediğini, tüm çocukların (ve hatta belki babaların da) bizi görür görmez bir anda acıktıklarını gördük:) Aslında yanlarında bisküvi, meyve falan vardı ve öğle yemeği için de eve dönmeyi planlamıştık. Annelerin besleme, bakım, şefkat rolleri doğal olarak, genetik olarak yüksek ve ne kadar modern, iyi eğitimli ailelerde, çevrelerde yaşasak da bu alanlarda biraz daha fazla sorumluluk alıyoruz.</p><p>Babalar da başka bazı alanlarda daha yüksek sorumluluk alır ve işler dengelenir. Tüm bunlarda bir sorun yok. Yoktu. Pandemiye kadar! İçinden geçtiğimiz özel dönemde aile büyüklerinden, restoranlardan, evlerdeki yardımcılardan destek almakta zorlanan ve okulda değil evde olan çocukları ile ilgilenip, bir yandan ev işlerini yapan, bir yandan çalışmaya devam eden, aynı zamanda da kendi moral ve motivasyonlarını yüksek tutmaya çabalayan ebeveynler arasında, kadın-erkek eşitliği içinde yaşayan aile düzenlerinde bir iş bölümü mutlaka var. Bu tip ailelerde her şey kadının, annelerin sorumluluğunda değil. Ancak bazı durumlarda ve bazı ailelerde sorumluluk maalesef eşit dağılmayabiliyor. Trafikten kazandığımız 1–2 saatlik zaman da bu ekstra işlerin hiçbirine maalesef yetmiyor. İşler dönüp dolaşıp anne ve babalara kalıyor.</p><p><strong>Uzaktan Çalışma, Sosyal Kimlik ve Cinsiyetlerin Rolü</strong></p><p><a href="https://www.mckinsey.com/featured-insights/diversity-and-inclusion/women-in-the-workplace">Mc Kinsey ve LeanIn.Org</a> tarafından Eylül 2020&#39;de yayınlanan araştırmada ev işi ve çocuk bakımı konusunda <em>kadınların erkeklerden 3 kat fazla sorumluluk almasının </em>daha yakın bir ihtimal olduğu görülmüş.</p><p><a href="https://www.emerald.com/insight/search?q=Zhiyu%20Feng">Zhiyu Feng</a> ve <a href="https://www.emerald.com/insight/search?q=Krishna%20Savani">Krishna Savani </a>tarafından Eylül 2020&#39;de yayınlanan makaleye göre Covid-19 sebebiyle evde kalınan ve evden çalışılan dönemde <em>kadınların iş verimliliği ve iş tatmini konusunda düşüş yaşadıkları belirlenmiş</em>. Bu araştırmada “gender role identity (cinsiyet kimlik/aidiyet)” (<a href="https://www.emerald.com/insight/content/doi/10.1108/GM-07-2020-0202/full/html#ref009">Bem, 1993</a>; <a href="https://www.emerald.com/insight/content/doi/10.1108/GM-07-2020-0202/full/html#ref040">Gutek <em>et al.</em>, 1991</a>) teorisinden de bahsediliyor. Bu teoriye göre, aile sosyal kimliği yansıtmada kadınlar için erkeklerden daha önemli bir unsur olarak karşımıza çıkıyor. Bazı durumlarda çocuk ve yaşlı bakımı, yemek, ev işleri gibi ‘ücretsiz işlerde’ kadınların sorumluluğunun %80&#39;lere kadar çıktığı görülüyor ve cinsiyet rolleri ekonomik durum, eğitim seviyesi, ülke, ırk, kültür gibi unsurlara göre farklılık gösterebiliyor.</p><p><strong>Mükemmel Olma ve Memnun Etme</strong></p><p>University of California tarafından yapılan bir araştırmada sokağa bir limonata standı kuruluyor. Limonataya şeker yerine tuz konuyor ve tadı tahmin edebileceğiniz gibi berbat oluyor. Limonata bir grup kız ve bir grup erkek çocuğa tattırılıyor. Tadan erkek çocukların büyük kısmı tadının ne kadar kötü olduğunu ifade ederken kız çocukların büyük bir bölümü limonatayı kibarca yudumluyor! Esas bilgi buradan sonra geliyor; araştırmacılar tadı berbat olmasına rağmen limonatayı içmeye devam eden kızlara sorduklarında araştırmacının “<em>kendini kötü hissetmesini istemediklerini</em>” söylüyor. Araştırmanın anlatıldığı kitapta (<a href="https://www.amazon.com/Brave-Not-Perfect-Fear-Bolder/dp/1524762334">Brave, not Perfect: Fear Less, Fail More, and Live Bolder, Reshma Saujani</a>) içinde bulunduğumuz toplumda erkek çocukların cesur, kız çocukların ise mükemmel olarak memnun etmeye yönelik yetiştirildiğinden bahsediyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tQH-Ncxa80QDVV7Q6iOQtA.jpeg" /><figcaption><a href="https://www.istockphoto.com/tr/portfolio/littlebee80?assettype=image&amp;mediatype=photography&amp;sort=mostpopular">https://www.istockphoto.com/tr/portfolio/littlebee80?assettype=image&amp;mediatype=photography&amp;sort=mostpopular</a></figcaption></figure><blockquote><strong>“Neyin doğru olduğunu hissediyorsanız onu yapın; her halükarda eleştirileceksiniz.”, </strong>Eleanor Roosevelt, ABD’nin 32. Başkanı Franklin D. Roosevelt’in eşi</blockquote><p>Farklı bir araştırma nötr renklerde giydirilen bebeklerin cinsiyetlerini yetişkinlere sorduklarında yetişkinlerin canı sıkkın, üzgün görünen bebeklerin erkek, mutlu görünen bebeklerin ise kız olduğunu farz ettiklerini göstermiş. Kitapta kadınların “memnun etme” konusunda doğuştan gelen bir özelliği olduğu, yetiştirilişlerinin de bunu desteklediği söyleniyor. Sonuna kadar katılıyorum.</p><blockquote><strong>“Hayattan talep etme cesaretiniz olan kadarını alacaksınız.”,</strong> Oprah Winfrey, ABD’nin en çok seyredilen televizyon programlarından birinin sunucusu</blockquote><p><strong>Cesaret Yetkinliği</strong></p><p>Çözüm bana göre dönüp dolaşıp cesaret yetkinliğine geliyor.</p><ul><li>Mükemmel olmama cesareti (Bırak dağınık kalsın!)</li><li>Memnun etmeme cesareti (Bırak o düşünsün!)</li><li>Talep etme cesareti (İhtiyaçları göz ardı etmemek, paylaşmak. Yorgunum. Yapamıyorum. Yetişemiyorum. Üzgünüm. Sinirliyim. Hayal kırıklığına uğradım. Yardıma ihtiyacım var.)</li><li>Kısacası ‘başarısız olma’ cesareti (Belki de herşey aman da benim akıllı, başarılı, çalışkan, güzel kızım’la başlıyor..)</li></ul><p>Cesaretin ilk adımı mükemmel olamazsam, memnun edemezsem/sevilmezsem, başaramazsam, vb. korkularımız ile yüzleşmektir. Cesur insanlar korkmayanlar değil, korkuyla baş edebilenler, korkuya rağmen harekete geçebilenlerdir. Korku, risk, belirsizlik ve tehditler her zaman vardır. Mücadele edebilenler ise cesur insanlar olarak adlandırdığımız kişilerdir.</p><blockquote><strong><em>‘En büyük düşmanım kaybetmek değil, kaybetme korkusudur.’, </em></strong><em>Rafael Nadal, dünyaca ünlü, erkek tenisçi</em></blockquote><p>İyi haber: Tüm yetkinlikler gibi cesaret de öğrenilebilir.</p><p><strong>Peki tam olarak ne yapacağız?</strong></p><ol><li>Sıkıntılı durumu tespit edip yüzleşeceğiz.</li><li>Neyin mücadeleye değer, neyin değmez olduğuna karar vereceğiz.</li><li>Doğru mesajları ileterek ve ‘<strong>duyguları yöneterek</strong>’ paydaşlarla iletişime geçeceğiz.</li><li>Mücadelenin amacından sapmadan, gerekirse küçük ama mutlaka sürekli adımlarla ilerleyeceğiz.</li></ol><p>Özellikle hemcinslerime ve tabii ki kendime cesur bir yeni dünya düzeni diliyor, bu konuda daha fazla okumak isteyenlere yazıda bağlantılarını verdiğim kitap ve makaleler ile birlikte şu kitabı da tavsiye ediyorum: <a href="https://www.amazon.com/Courage-Habit-Accept-Release-Courageous/dp/1626259879">https://www.amazon.com/Courage-Habit-Accept-Release-Courageous/dp/1626259879</a></p><blockquote><strong>“Seçimlerin umutlarını yansıtsın, korkularını değil.”, </strong>Nelson Mandela, Günay Afrika Cumhuriyeti’nin ilk siyahi Devlet Başkanı</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5319a74673b8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>