<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Aysegul Demirhan on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Aysegul Demirhan on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ayseguldemirhan?source=rss-1b2b2322353b------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*sUmmkoQ7a2Yl0Q95RvvJPw.jpeg</url>
            <title>Stories by Aysegul Demirhan on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ayseguldemirhan?source=rss-1b2b2322353b------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 05:21:10 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ayseguldemirhan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Napoli Romanları]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseguldemirhan/napoli-romanlar%C4%B1-yeti%C5%9Fkinli%C4%9Fimin-harry-potter%C4%B1-olabilir-mi-ba151de24111?source=rss-1b2b2322353b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ba151de24111</guid>
            <category><![CDATA[kitap-i̇ncelemesi]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-önerisi]]></category>
            <category><![CDATA[napoli-romanları]]></category>
            <category><![CDATA[elena-ferrante]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aysegul Demirhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 30 Jul 2026 18:58:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-30T20:49:28.919Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>-Dikkat çok büyük spoiler’lar içerir.-</p><p><em>Napoli Romanları yetişkinliğimin Harry Potter’ı olabilir mi?</em></p><p>Geçen gün sonuncu, yani dördüncü kitabı da bitti Napoli Romanları’nın. Kitabı okurken bu soruyu sordum kendime. Etkilendiğim, yükseldiğim, ara versem de aklımın kaldığı, kolumun altında komidinin üzerinde yakınımda olsun istediğim bir seri oldu okurken.</p><p>Şimdi, bitmesinin üzerinden birkaç gün geçtikten sonra cevabım hayır, olamaz. Ama bu onu, yeterince iyi değilmiş de olamazmış gibi bir yere koymasın kafanızda. Olamaz çünkü,</p><ul><li>Harry Potter’ı okurken çocuktum, kalbim sünger gibiydi.</li><li>Harry Potter gerçek bir temele dayanmıyor, Napoli Romanları’nın gerçek bir ilişki/mahalle ya da hepsi’nden esinlendiğine dair bir inancım var ve nasıl olmasın.</li><li>Harry Potter gerçeküstü oluşuyla kaçmak istediğim bir dünyaydı. Napoli Romanları’nı tekrar okumam sanıyorum. Belki ilk romanını, ki o da çocukluk dönemini anlattığı için aslında yine benim kaçmak isteyebileceğim bir dünya.</li><li>Napoli Romanlarında, tıpkı Harry Potter’da olduğu gibi, çocuklukla başlayan hikayenin zaman geçtikçe karakterlerine alışıyor, gelişimine ve değişimine eşlik ediyorsun. Hayatları hayatlarımız gibi, olaylar ister benzer ister taban tabana zıt olsun. Gerçek hayatlarımızda karşılaştığımız ikilemler, hayal kırıklıkları, umutlar — örtüyü farklı şekilde serdiğimizde herkesin hayatını örtebilir elbet bir yerde.</li><li>Napoli Romanları insana mutluluk ya da umut vadetmiyor. Hatta sonunda biraz mutsuz bile oldum. Hele ki yaşlılık gerçeklerinden bahsedişi. Çocukluğunu bildiğiniz birinin yaşlılığına, ancak yaşıtınızsa ve siz de yaşlandıysanız tanık olabilir ve empati duyabilirsiniz sanırım. Biz, orta yaşımızda, çocukluklarını bildiğimiz insanların yaşlılıklarına tanık oluyoruz ve bence okur olarak ciddi bir empati yapabiliyoruz ki bu da romanın büyük bir başarısı.</li></ul><p>Seride beni en çok etkileyen şeyse, karakterlerin en büyük duygularının, hayatlarını değiştiren o büyük duygularının, yaşlılıklarında nasıl anlamsızlaştığı.</p><p>Elena’nın Nino’ya aşkı, onun uğruna yaktığı gemilere karşın yaşlılığında onunla iki kelam etmek bile onu sıktığı için nasıl kaçtığı, ve bunu basit bir detaymış gibi bir anlatının içine sıkıştırıvermesi. Bundan bir paragraf kadar bahsetmeye bile gerek duymaması. Sarsıcıydı ama ne olsun.</p><p>Lila’dan hep alçakça sayılacak bir şey bekledim ama sonunda kayboluşu ve Elena’ya gönderdiği o paketteki iki bebekle birlikte, dört kitapta tanıdığımız Lila gözümde bambaşka birine dönüştü.</p><p>Elena’nın arkadaşını koyduğu taht ve bize onu kendi kırılgan dünyasından anlatması, Lila’yı yeterince tanımamızı engellemiş gibi hissettim.</p><p>Elena Lila’nın etrafında bir sebeple dönüyormuş o zaman.</p><p>Bize tam anlatamamış çünkü içinin zaten onun çekimiyle düğümlendiği bir yerden başlamış anlatmaya.</p><p>Lila içinde, tıpkı gerçeği gibi “görünmez olan ama var olduğu bilinen bir kara madde” barındıran biriydi. İnsanların ona çekilip etrafında dönüyor olmasına bu ağırlık sebepti.</p><p>En baştan bilmiyorduk çünkü anlatıcımız da bilmiyordu.</p><p>Çünkü anlatıcımız zaten bu çekimin etkisinde başladı bize anlatmaya. Biraz içerlemiş biraz şanslı biraz mutlu.</p><p>Son kitabın son cümlesiyle birlikte Napoli Romanları benim için zor bir karaketerin, çünkü içinde bilinmeyen güçler barındıran ve o güçlerle dönen, düşen savrulan ve savuran bir karakterin anlatılayamayacak hikayesiydi. Çünkü kendisi yazmamıştı.</p><p>Yine de Elena iyi bir arkadaştı. Lila şanslıydı. Elena şanslıydı.</p><p>Üzerinde böylesi bir arkadaşlık romanı yazılmış olması dünyanın şansıydı.</p><p>Bilinmeyen kara maddelerin, dengelerin, sınırsızlanma deneyimlerinin içinde.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*goU_dmctT_0mLDIcnForTQ.jpeg" /></figure><p>İyi ki okudum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ba151de24111" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Doğu Ekspresi]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseguldemirhan/do%C4%9Fu-ekspresi-cdc790babbdd?source=rss-1b2b2322353b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cdc790babbdd</guid>
            <category><![CDATA[kar]]></category>
            <category><![CDATA[tren]]></category>
            <category><![CDATA[dogu-ekspresi]]></category>
            <category><![CDATA[yol]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Aysegul Demirhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 14 Nov 2017 14:58:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-27T12:41:58.469Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3DmsTJbyUpS-yqvSwLK1aA.jpeg" /></figure><p>Yıllar önce Antalya otogarında, otobüsün kalkma saatini beklerken vakit geçirdiğim bir kitapçıda <a href="http://www.iletisim.com.tr/kitap/tren-bir-hayattir/8609"><strong><em>Tren Bir Hayattır</em></strong></a> ‘a rastlamıştım. Bir iki heyecanlı paragrafından sonra sadece bir turisti kadar bildiğim Türkiye’yi en azından tren seyahatiyle cam kenarında görmeyi aklıma yazdım. Beş sene sonra da olsa Doğu Ekspresi’yle başlangıcı yapabildim, Ekim 2017&#39;de.</p><p>Akşam yedi buçukta Kırıkkale’den hareket etti tren. Yataklı vagonda bütün gün İstanbul’dan Kırıkkale’ye ulaşma çabasının yorgunluğuyla uyuyakaldım. Gece hemen hemen her saat başı uyanıp sabah oldu mu saat şimdi çalmak üzere mi diye kontrol ettim. Gün doğumunu kaçırmayın uyarılarını çok okumuş olmanın etkisi. Saat sonunda gerçekten çaldı ve altı buçukla birlikte yol aydınlandı. Tren’in, rayların, tren camlarından görünen manzaraların, içinde her gün başka insanlarla dolu bu trenin berdevam geçişi çoğu için muhtemelen saatin kaç olduğunu ifade eden sakinlerinin ray kenarlarındaki evlerinin ifşa olmamış hikayeleri var ve biz de bilmeyen ama sadece bu kadarını tahmin edebilen misafirleriz.</p><p>Yanıma iki kitap almıştım ama hava kararana kadar açmadım bile, sadece seve seve yolu izleyip fotoğraf çektim.</p><p>İçi zifiri karanlık tünellerle dolu yol. Tünellerin geldiği genelde camdan görülebiliyor ama kavisli bir çıkışı varsa nasıl bir manzaraya götüreceğini her zaman tahmin edemiyorsun. Etrafını uzun ölü otların çevrelediği bir tünelin girişi, masmavi durgun sularla çevrili çıkışını sürpriz yapabiliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*niUezoAvg0xR2WQBeID5ZA.jpeg" /><figcaption>Yataklı vagon’un camı kuzeye bakıyor, böyle epey küçük köyler var ray kenarında. Sarp kayalıklar eteğine kurulup sunturlu ıssızlığı teskin etmişler.</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aYrAo8dPI5QST4fWolQ56w.jpeg" /></figure><p>Doğuya doğru gittikçe bol bol bozkır ve kılıçların en yeni silah olduğu zamanlardan kalmışa benzeyen harabeler görülüyor. Yeşil, mavi, sarı, bunların iç içe geçişi, cama başını dayamış izlerken birden fazla yakınlaşan taş duvarlar, onca ıssızlıktan sonra şirin köylere çıkan yollar kendini izletiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZxikrCtbNnrio3Zg5uhN9g.jpeg" /><figcaption>Erzurum’dan birkaç saat sonra. Aslında otlar yeşil çoğunlukla ama camlar filtreliymiş :(</figcaption></figure><p>Akşam yedi buçuk civarında Kars’taydık. Yakın mesafedeki otele yürüdük. Havada kar ve soba dumanına karışmış soğuk kokusu. Sabah duman gitti, kar kokusu kaldı. Sıcak sayılırdı, boşu boşuna botları çekmişim. Şehri saatlerce yürüdük. Ruslardan kalma taş yapılar karakol, kampüs, kitap kafe, sanat merkezi, okul gibi yerlere dönüştürülmüş. Bazıları yıkılmış diye duydum ama taksiciden duydum, teyitsiz bilgi. Taş duvarlarını çok sevdiğim eski genel meclis binasının fotoğrafını babama gösterdim döndüğümde, bu taşlar artık yapılmıyor çok büyük işçilik gerekiyor ve vakit alıyor dedi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gjLfY7KXg1kWsROveDcKzQ.jpeg" /><figcaption>Bazı ‘Ruslardan kalmaya benzeyen’ evlerin de tülü perdesi vardı, içinde uyanmak için tarihinden mistisizmine çekiciliğinden geçerken bakılma meyline -zengin evler</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nckMzP7FjDXZlQ5g59SxCA.jpeg" /><figcaption>Kars Kalesi</figcaption></figure><p>Kars kalesini biraz Selçuklu biraz Osmanlı yaptırmış. Şu sıra restore ediliyor yer yer. Bildiğimiz kale. Küçük bir kafe var içinde, çay bakır demlikte geliyor. Kaleyle ilgili en çok bu ve burada kahve içen yaşlı ingiliz çift aklımda kaldı.</p><p>Akşam polis karakolunun önündeki ağaçta karga sürüsü gördük. Polisler ağacın yanında nöbetteyken, karakol aslında onlardan sorulur gibi ev sahibi rahatlığında. Akşam gözüyle gördüm bu karakolu ama sanırım en çok sevdiğim yapı oldu. Fotoğrafı yok :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cdc790babbdd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Parma Manastırı’ ndan aklımda kalanlar]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseguldemirhan/parma-manast%C4%B1r%C4%B1-ndan-akl%C4%B1mda-kalanlar-e3ade742ce38?source=rss-1b2b2322353b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e3ade742ce38</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Aysegul Demirhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 10 Oct 2017 14:37:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-10-10T14:37:14.818Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>&gt;Fabrizio, kendisine sevgiden daha fazlasını hisseden halasını çok seviyor. Aşk değil, dost sevgisi hissettiği. Ancak içinde bir yerde kadının duygularını da seziyor. Bunu asla düşünmüyor, bildiğini bilmiyor, yıkımlar onun gibi duygularını derinlemesine yaşayan insanlar için enkaz altına girmek demek. Bu yüzdendi <a href="https://www.instagram.com/p/BIaaIkEgWWC/"><strong>şöyle</strong></a><strong> </strong>ikilemlere düşmesi belki de.</p><p>&gt;Yazar İtalyanları da Fransızları da birbirleriyle kıyas yoluyla eleştiriyor. Genelleme yapıyor evet ama aslında genellediğinin farkında olduğunu “merak etmeyin” der gibi sezdirdiği (genel’ in çok dışında karakterleriyle) için rahatsız olmadım , sadece anlatmak istediği şeyi anlamaya çalıştım. Fransızları soğukkanlı ve daha heyecansız, bu yüzden unutmaz ve kin tutabilen bir toplum olarak değerlendirirken; İtalyanların daha sıcakkanlı, kötü olaylar karşısında çok üzülüp cefa çekmeye meyilli, kötülükleri hemen unutabilen ama iyilikleri kolay unutamayan iklimde olduğunu yazmış. “Burada konumuzdan uzaklaşıp bir bilgi vermek gerek” diye aralar vererek yazmış bunları, hiç beklenmedik yerlerde kesmesini sevdim.</p><p>&gt; Siyaset varlığı gereği komik bir şey. Kendisine, insanın içinde bazen açılan gözle bakınca, kahkahalarla güldürebiliyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e3ade742ce38" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>