<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ayşe YALÇINKAYA on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ayşe YALÇINKAYA on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ayseyalcinkaya?source=rss-35a6198fd58b------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*uOI5q9zmmcCiHGRX</url>
            <title>Stories by Ayşe YALÇINKAYA on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ayseyalcinkaya?source=rss-35a6198fd58b------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 23:19:10 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ayseyalcinkaya/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Android Dynamic Feature]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-dynamic-feature-48ba0220a5d9?source=rss-35a6198fd58b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/48ba0220a5d9</guid>
            <category><![CDATA[android-app-development]]></category>
            <category><![CDATA[dynamic-feature-module]]></category>
            <category><![CDATA[android]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayşe YALÇINKAYA]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 17 Dec 2025 05:54:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-17T05:54:37.772Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Dinamik Feature Modülleri (DFM)</strong>. Bu yazıda, DFM’nin ne olduğunu, neden hayat kurtardığını ve bunu uygulamalarınıza nasıl entegre edeceğinizi adım adım keşfedeceğiz.</p><h3>Dinamik Feature Modülü (DFM) Nedir?</h3><p>DFM, uygulamanızın belirli, yalıtılmış bir parçasını <em>(örneğin: bir ödeme akışı, bir çevrimdışı harita özelliği..) </em>ana uygulamadan <strong>ayrı bir modül</strong> olarak paketlemenizi sağlayan yapıdır.</p><p>Bu modüller, uygulamanızın yayınlandığı format olan <strong>Android App Bundle (AAB)</strong> içinde bulunur, ancak kullanıcı uygulamanızı ilk indirdiğinde cihazına otomatik olarak kurulmak zorunda değildir.</p><p><strong>Basitçe:</strong> Kullanıcının ihtiyacı olmayan kod, onun cihazına indirilmez. İhtiyaç duyarsa, uygulama içinden “<strong>isteğe bağlı</strong>” olarak indirilir.</p><h3>Neden Kullanılır ve Hangi Durumlarda Avantaj Sağlar?</h3><p>DFM, özellikle aşağıdaki senaryolarda kritik avantajlar sağlar:</p><h3>1. Başlangıç Uygulama Boyutunu Küçültmek</h3><p>Bu, DFM’nin birincil amacıdır. Play Store verilerine göre, indirme boyutundaki her <strong>6 MB</strong> azalma, indirme tamamlama oranlarında <strong>%1</strong> artış sağlayabilir.</p><ul><li><strong>Senaryo:</strong> Uygulamanızda çok büyük bir kütüphane kullanan bir modul var.</li><li><strong>Avantaj:</strong> Bu modulü DFM’ye taşıyarak, uygulamanın temel indirme boyutunu onlarca megabayt düşürürsünüz. Kullanıcı, bu modulu kullanacak özelliğine tıkladığında modül indirilir.</li></ul><h3>2. Özellikleri Koşullu Teslim Etmek (Conditional Delivery)</h3><p>Sadece belirli kullanıcı gruplarına kod teslim etmek mümkündür.</p><ul><li><strong>Senaryo:</strong> Yalnızca Android 13 (API 33) ve üzeri cihazlar için optimize edilmiş bir özelliğiniz var.</li><li><strong>Avantaj:</strong> Bu DFM’yi sadece belirtilen API seviyesine sahip cihazlara kurduracak şekilde ayarlarsınız. Diğer kullanıcılar gereksiz yere bu kodu indirmez.</li></ul><h3>3. Modülerlik ve Ekip Yönetimi</h3><p>Büyük ölçekli projelerde, DFM’ler mimariyi düzenler.</p><ul><li><strong>Senaryo:</strong> 5 kişilik ekip, 5 farklı özellik üzerinde eş zamanlı çalışıyor.</li><li><strong>Avantaj:</strong> Her özellik kendi yalıtılmış DFM’si içinde geliştirilir. Bağımlılıklar azalır, derleme süreleri (incremental build) hızlanır ve kod çatışmaları (merge conflict) minimize edilir.</li></ul><h3>4. Anında Uygulama Deneyimi (Instant App)</h3><p>DFM’ler, uygulamanızın belirli kısımlarını kullanıcıların indirmeden (bir web bağlantısı veya QR kod aracılığıyla) anında deneyimlemesine olanak tanıyan <strong>Google Play Instant</strong> için de temel teşkil eder.</p><h3>DFM Nasıl Oluşturulur? (Adım Adım)</h3><p>Normal bir Android modülünden DFM oluşturmak oldukça basittir. Android Studio’nun yerleşik araçlarını kullanabilirsiniz:</p><ol><li><strong>File &gt; New &gt; New Module</strong> yolunu izleyin.</li><li>Açılan pencerede <strong>Dynamic Feature Module</strong> seçeneğini seçin.</li><li><strong>Base Application Module</strong> (Temel Uygulama Modülünüz) seçeneğini belirtin.</li><li>Modülünüzün adını (Örnek: :feature:ar_viewer) ve paket adını girin.</li><li><strong>Minimum API Level</strong> ve <strong>Feature Title</strong> (Play Store’da görünmek üzere) alanlarını doldurun.</li></ol><h3>Modül Tipleri ve Ayarları</h3><p>DFM oluşturulduğunda, onun build.gradle.kts dosyası, normal bir kütüphane modülünden farklı olacaktır:</p><p>id(&quot;com.android.dynamic-feature&quot;) -&gt; Normal modülden (com.android.library) temel fark budur.</p><p>baseFeature = true -&gt;Bu parametre, DFM&#39;nin bir installTime (Kurulum Anında) modülü olduğunu belirtir. <strong>İsteğe bağlı indirme (On-Demand)</strong> için bu satırı silmeniz veya build.gradle.kts içinde delivery { installTime {} } bloğunu kaldırmanız gerekir.</p><h3>Normal Modül vs. Dinamik Feature Modülü</h3><h4><strong>Kullanım Amacı:</strong></h4><ul><li><strong>NM:</strong> Yeniden kullanılabilir kod, mimari katmanlar (data, domain).</li><li><strong>DFM:</strong> Yalıtılmış, işlevsel, bağımsız bir kullanıcı özelliği.</li></ul><h4><strong>Kurulum Zamanı:</strong></h4><ul><li><strong>NM: </strong>Her zaman, temel uygulama ile birlikte kurulur.</li><li><strong>DFM: </strong>İsteğe bağlı (On-Demand) veya Koşullu (Conditional).</li></ul><h4><strong>Bağımlılık:</strong></h4><ul><li><strong>NM: </strong>DFM’ye bağımlı olabilir.</li><li><strong>DFM</strong>: Sadece Temel Uygulama Modülü’ne bağımlı olabilir.</li></ul><h4>Gradle Bağımlılığı:</h4><ul><li><strong>NM:</strong>com.android.library plugin&#39;i kullanır.</li><li><strong>DFM</strong>:com.android.dynamic-feature plugin&#39;i kullanır.</li></ul><h3>DİKKAT! Bağımlılık Yönü</h3><p>DFM’ler, ana uygulama modülündeki kodları <em>kullanabilir</em> (çünkü temel modül her zaman kuruludur), ancak <strong>Temel Modül, DFM’deki kodları doğrudan </strong><strong>implementation ile çağıramaz.</strong> Bu, DFM&#39;nin isteğe bağlı indirilme mantığını korumak içindir. İletişim, genellikle <em>Interface</em> üzerinden veya <em>Dependency Injection</em> (Dagger/Hilt) kullanılarak soyutlanmış olmalıdır.</p><h3>Yayınlama ve Play Store Algılayışı</h3><p><strong>Peki Play Store, uygulamanızın Dinamik Özellik içerdiğini nasıl anlar?</strong></p><p>Cevap: <strong>Android App Bundle (AAB).</strong></p><ol><li><strong>AAB Oluşturma:</strong> Uygulamanızı yayınlamak için AAB oluşturduğunuzda, bu dosya temel modülünüzü ve tüm DFM’lerinizi içerir. DFM’lerin bu paketin bir parçası olduğu, modüllerin kendi AndroidManifest.xml ve build.gradle.kts dosyalarındaki özel etiketlerle Play Store&#39;a bildirilir.</li><li><strong>Play Feature Delivery:</strong> App Bundle’ı Play Console’a yüklediğinizde, Google Play’in özel arka plan hizmeti olan <strong>Play Feature Delivery</strong> devreye girer. Bu hizmet:</li></ol><ul><li>AAB dosyasını analiz eder.</li><li>Bir kullanıcı uygulamanızı indirmeye çalıştığında, kullanıcının cihaz yapılandırmasına (dil, DPI, API seviyesi vb.) göre bir veya daha fazla DFM’yi içeren en optimize edilmiş <strong>APK’ları (Split APK’s)</strong> anlık olarak oluşturur ve cihaza gönderir.</li></ul><p><em>Özetle, App Bundle formatı, Dinamik Özelliklerin anahtarıdır ve Play Store’un tüm bu zekayı yönetmesini sağlar.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=48ba0220a5d9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[UI Testing with Jetpack Compose: When, Why, and How]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseyalcinkaya/ui-testing-with-jetpack-compose-when-why-and-how-d66dd5c98484?source=rss-35a6198fd58b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d66dd5c98484</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ayşe YALÇINKAYA]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 16 Dec 2025 18:46:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-16T18:46:42.268Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>UI Testing with Jetpack Compose: When, Why, and How</strong></p><p>Android dünyasında test denince çoğu geliştiricinin aklına ya yalnızca <strong>unit test</strong> gelir ya da “UI test yazmak zor ve flaky” ön kabulü.<br> Jetpack Compose ise bu algıyı önemli ölçüde değiştirdi. Bu yazıda, <strong>Compose UI test’in ne olduğu</strong>, <strong>hangi kütüphanelerle yazıldığı</strong> ve <strong>gerçek projelerde nasıl konumlandırılması gerektiği</strong>ni ele alacağım.</p><blockquote><em>Bu yazı “butona tıkla, assert yaz” seviyesini geçip, </em><strong><em>neden bu şekilde test ediyoruz</em></strong><em> sorusuna odaklanır.</em></blockquote><h3>UI Test Nedir, Ne Değildir?</h3><p>UI test, uygulamanın <strong>kullanıcıyla temas eden katmanını</strong>, kullanıcı davranışlarını taklit ederek test eder.</p><p>Yani şunları doğrular:</p><ul><li>Ekran doğru state’i gösteriyor mu?</li><li>Kullanıcı aksiyonu doğru sonucu doğuruyor mu?</li><li>Kritik akışlar (login, form, navigation) kırılıyor mu?</li></ul><p>Ancak UI test:</p><ul><li>Renkleri</li><li>Padding’leri</li><li>Fontları</li></ul><p>test etmek için <strong>doğru yer değildir</strong>.</p><blockquote><em>UI test’in amacı “güzel mi?” değil, </em><strong><em>“çalışıyor mu?”</em></strong><em> sorusuna cevap vermektir.</em></blockquote><h3>Compose ile UI Test’in Farkı</h3><p>XML tabanlı Android UI testleri genellikle <strong>Espresso</strong> ile yazılır ve View hiyerarşisi + id’ler üzerinden ilerler.</p><p>Compose tarafında ise durum farklıdır:</p><ul><li><strong>View yok</strong></li><li><strong>findViewById yok</strong></li><li><strong>id zorunluluğu yok</strong></li></ul><p>Bunun yerine Compose, testleri <strong>Semantic Tree</strong> üzerinden yürütür.</p><p>Bu şu anlama gelir:</p><ul><li>Test, UI’nın <strong>nasıl çizildiğiyle değil</strong></li><li><strong>ne ifade ettiğiyle</strong> ilgilenir</li></ul><p>Bu da testleri:</p><ul><li>Daha okunabilir</li><li>Daha stabil</li><li>Refactor’a daha dayanıklı</li></ul><p>hale getirir.</p><h3>Compose UI Test için Kullanılan Kütüphaneler</h3><p>Compose UI test için kullanılan ana ve resmi kütüphane:</p><pre>androidTestImplementation(&quot;androidx.compose.ui:ui-test-junit4&quot;)</pre><p>Bu kütüphane şunları sağlar:</p><ul><li>createComposeRule()</li><li>onNodeWithText</li><li>onNodeWithTag</li><li>performClick</li><li>assertIsDisplayed</li></ul><p>Ayrıca debug build için gerekli olan:</p><pre>debugImplementation(&quot;androidx.compose.ui:ui-test-manifest&quot;)</pre><p>Bu dependency, test sırasında <strong>boş bir test activity</strong> oluşturulmasını sağlar.<br> Prod’a girmez, sadece test ortamı içindir.</p><h3>Basit Ama Gerçekçi Bir Örnek</h3><h4>Composable</h4><pre>@Composable<br>fun LoginScreen() {<br>    var isLoggedIn by remember { mutableStateOf(false) }<br>Column {<br>        Button(<br>            modifier = Modifier.testTag(&quot;loginButton&quot;),<br>            onClick = { isLoggedIn = true }<br>        ) {<br>            Text(&quot;Giriş Yap&quot;)<br>        }<br>        if (isLoggedIn) {<br>            Text(<br>                text = &quot;Hoşgeldin&quot;,<br>                modifier = Modifier.testTag(&quot;welcomeText&quot;)<br>            )<br>        }<br>    }<br>}</pre><p>Bu örnek bilinçli olarak basit tutuldu, çünkü testin mantığını görmek daha önemli.</p><h4>UI Test</h4><pre>@RunWith(AndroidJUnit4::class)<br>class LoginScreenTest {<br>@get:Rule<br>    val composeTestRule = createComposeRule()<br>    @Test<br>    fun clickLoginButton_showsWelcomeText() {<br>        composeTestRule.setContent {<br>            LoginScreen()<br>        }<br>        composeTestRule<br>            .onNodeWithTag(&quot;loginButton&quot;)<br>            .performClick()<br>        composeTestRule<br>            .onNodeWithTag(&quot;welcomeText&quot;)<br>            .assertIsDisplayed()<br>    }<br>}</pre><p>Burada klasik <strong>Given — When — Then</strong> akışı vardır:</p><ul><li><strong>Given</strong>: Ekran açıldı</li><li><strong>When</strong>: Kullanıcı butona bastı</li><li><strong>Then</strong>: Beklenen UI state’i göründü</li></ul><h3>testTag Neden Önemli?</h3><p>Compose’da test yazarken en sağlıklı yaklaşım Modifier.testTag kullanmaktır.</p><pre>Modifier.testTag(&quot;loginButton&quot;)</pre><p>Bunun avantajları:</p><ul><li>UI text değişse bile test kırılmaz</li><li>Lokalizasyon testleri bozmaz</li><li>Okunabilirliği artırır</li></ul><blockquote><em>onNodeWithText hızlıdır ama kırılgandır </em><em>testTag ise bilinçli bir kontrattır</em></blockquote><h3>Gerçek Projelerde UI Test Stratejisi</h3><p>En sık yapılan hata:</p><blockquote><em>“Her ekran için UI test yazalım”</em></blockquote><p>Bu yaklaşım:</p><ul><li>Test süresini uzatır</li><li>Bakımı zorlaştırır</li><li>CI sürelerini şişirir</li></ul><p>Daha doğru yaklaşım:</p><p><strong>UI test yaz:</strong></p><ul><li>Login / onboarding</li><li>Form validation</li><li>Error state’ler</li><li>Kritik navigation akışları</li></ul><p><strong>UI test yazma:</strong></p><ul><li>Stateless UI’lar</li><li>Sadece görsel değişiklikler</li><li>ViewModel logic (unit test yaz)</li></ul><h3>Compose + XML Hibrit Projeler</h3><p>Eğer projede hem XML hem Compose varsa:</p><ul><li>XML → <strong>Espresso</strong></li><li>Compose → <strong>Compose UI Test</strong></li></ul><p>Aynı test içinde ikisi birlikte <strong>önerilmez</strong>.<br> Katmanları ayırmak test stabilitesini ciddi artırır.</p><h3>Sonuç</h3><p>Jetpack Compose, UI test’i:</p><ul><li>Daha okunabilir</li><li>Daha az flaky</li><li>Daha maintainable</li></ul><p>hale getiriyor.</p><p>Ancak asıl fark yaratan şey kütüphane değil, <strong>neyi test ettiğini bilmek</strong>.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d66dd5c98484" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Android Reverse Engineering: Analyzing APKs with Jadx vs Apktool]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-reverse-engineering-analyzing-apks-with-jadx-vs-apktool-04fc47d33e5d?source=rss-35a6198fd58b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/04fc47d33e5d</guid>
            <category><![CDATA[android-proguard]]></category>
            <category><![CDATA[decompile]]></category>
            <category><![CDATA[android]]></category>
            <category><![CDATA[jadx]]></category>
            <category><![CDATA[android-app-development]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayşe YALÇINKAYA]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 18 Nov 2025 19:11:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-18T19:11:02.736Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Android tarafında reverse engineering yaparken kullanabileceğiniz pek çok yöntem ve araç mevcut. Hatta hiç kurulum gerektirmeden çalışan <strong>decompiler.com</strong> gibi online servisler bile var. Ancak bu siteler genellikle APK dosyanızı sunucuya yüklemenizi istediği için, özellikle kapalı kaynak veya gizlilik içeren projelerde tercih edilmeyebiliyor.</p><p>Bu yazıda ise, <strong>tamamen kendi bilgisayarınızda çalıştırabileceğiniz iki temel araca</strong> odaklanıyoruz: <strong>Jadx</strong> ve <strong>Apktool</strong>. İkisi de sık kullanılan, hızlı sonuç veren ve offline analiz yapmanıza izin veren güçlü reverse engineering araçları. Buna rağmen çalışma mantıkları, sundukları çıktı ve kullanım senaryoları önemli ölçüde birbirinden ayrılıyor.</p><h3>① Apktool: Kaynak + Smali Dünyası</h3><p><strong>Apktool</strong>, APK dosyasını düşük seviyede decompile eder. Çıktı olarak:</p><ul><li>Smali dosyaları (.smali)</li><li>Resource dosyaları (res/)</li><li>Manifest (AndroidManifest.xml)</li></ul><p>üretir.</p><p><strong>Örnek smali metodu</strong></p><pre>.method public getUserName()Ljava/lang/String;<br>    .locals 1<br>    const-string v0, &quot;Ayşe&quot;<br>    return-object v0<br>.end method</pre><p><strong>Karşılığı Java’da</strong>:</p><pre>public String getUserName() {<br>    return &quot;Ayşe&quot;;<br>}</pre><blockquote><em>Görüyorsunuz, smali düşük seviyeli bir assembly gibi; okunabilirliği Java/Kotlin kadar yüksek değil.</em></blockquote><h4><strong>Kurulum</strong></h4><p><strong>macOS (Homebrew ile kolay):</strong></p><pre>brew install apktool</pre><h4><strong>Windows:</strong></h4><ul><li><a href="https://ibotpeaches.github.io/Apktool/">Apktool Releases</a> sayfasından apktool.jar ve apktool.bat indir.</li><li>Bir klasöre koy, PATH’e ekle. Komut satırından apktool çalıştırılabilir olmalı.</li></ul><h4><strong>Kullanım</strong></h4><p><strong>Decode (decompile) / Kaynakları inceleme:</strong></p><pre>apktool d app-release.apk -o app_decoded</pre><ul><li>app_decoded klasöründe smali/ kodları ve AndroidManifest.xml, res/ gibi kaynak dosyaları bulunur.</li><li>XML ve smali dosyalarını düzenleyip analiz edebilirsiniz.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CMw_2ePa7zMZSXHe1PQutQ.png" /><figcaption>Decompile sonrasında u görseldeki gibi paketleme yapısı bizi karşılar.</figcaption></figure><p>Aşağıda, MainActivity’nin decompile edildikten sonra <strong>smali koduna çevrilmiş onCreate() metodunun</strong> içeriğini görüyoruz. Gördüğünüz gibi, smali formatı <strong>orijinal Kotlin/Java koduna kıyasla oldukça farklı ve okunabilirliği oldukça zor</strong>. Decompile edilmiş bu kod, özellikle logic’i anlamak veya hızlı inceleme yapmak için doğrudan kullanışlı değil; daha çok düşük seviyeli analizlerde veya manuel takiplerde işe yarıyor.</p><pre># virtual methods<br>.method protected onCreate(Landroid/os/Bundle;)V<br>    .locals 3<br><br>    .line 36<br>    invoke-super {p0, p1}, Landroidx/activity/ComponentActivity;-&gt;onCreate(Landroid/os/Bundle;)V<br><br>    .line 37<br>    move-object p1, p0<br><br>    check-cast p1, Landroidx/activity/ComponentActivity;<br><br>    new-instance v0, Lcom/sirius/offlinedepo/MainActivity$onCreate$1;<br><br>    invoke-direct {v0, p0}, Lcom/sirius/offlinedepo/MainActivity$onCreate$1;-&gt;&lt;init&gt;(Lcom/sirius/offlinedepo/MainActivity;)V<br><br>    const v1, 0x6bb20c15<br><br>    const/4 v2, 0x1<br><br>    invoke-static {v1, v2, v0}, Landroidx/compose/runtime/internal/ComposableLambdaKt;-&gt;composableLambdaInstance(IZLjava/lang/Object;)Landroidx/compose/runtime/internal/ComposableLambda;<br><br>    move-result-object v0<br><br>    check-cast v0, Lkotlin/jvm/functions/Function2;<br><br>    const/4 v1, 0x0<br><br>    invoke-static {p1, v1, v0, v2, v1}, Landroidx/activity/compose/ComponentActivityKt;-&gt;setContent$default(Landroidx/activity/ComponentActivity;Landroidx/compose/runtime/CompositionContext;Lkotlin/jvm/functions/Function2;ILjava/lang/Object;)V<br><br>    return-void<br>.end method</pre><h3>② Jadx: Java/Kotlin Benzeri Kaynak Kod</h3><p><strong>Jadx</strong>, APK içindeki classes.dex dosyalarını analiz ederek daha yüksek seviyeli, <strong>Java/Kotlin’e yakın okunabilir bir kod</strong> üretir.</p><p><strong>Örnek Jadx çıktısı</strong></p><pre>public String getUserName() {<br>    return &quot;Ayşe&quot;;<br>}</pre><ul><li>Kodun mantığını direkt görebiliyorsunuz.</li><li>Fonksiyon isimleri obfuscation yoksa anlaşılır.</li><li>Control-flow ve değişkenler daha kolay takip edilir.</li></ul><h4><strong>Jadx: Kurulum ve Kullanım</strong></h4><p>Reverse engineering sürecinde <strong>Jadx</strong>, APK içindeki classes.dex dosyalarını analiz ederek, bize <strong>Java/Kotlin’e yakın okunabilir bir kaynak kod</strong> sağlar. Kodun iş mantığını çözmek, API çağrılarını takip etmek ve uygulamanın nasıl çalıştığını anlamak için oldukça pratiktir.</p><h4><strong>Kurulum</strong></h4><p><strong>macOS (Homebrew ile kolay):</strong></p><pre>brew install jadx</pre><p><strong>Windows:</strong></p><ol><li><a href="https://github.com/skylot/jadx/releases">Jadx Releases</a> sayfasından zip indir.</li><li>Zip’i aç, bin\jadx-gui.exe veya bin\jadx.bat ile çalıştır.</li></ol><blockquote><em>Not: Jadx, Java 11+ ile çalışır; sisteminizde yüklü olduğundan emin olun.</em></blockquote><h4>Kullanım</h4><p><strong>GUI ile hızlı analiz:</strong></p><pre>jadx-gui app-release.apk</pre><ul><li>Sol panelde paket ve sınıf hiyerarşisi, sağ panelde decompiled Java kodu görünür.</li><li>Arama kutusundan sınıf, metod veya string’leri hızlıca bulabilirsiniz.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sE_FSFr-6QPiD8OlvZdvbg.png" /><figcaption>Ekstra uygulama olarak açılıp classlar arasında gezinmemizi sağlayacak bir arayüz sunar.</figcaption></figure><h3>③ Apktool vs Jadx Karşılaştırması</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/807/1*4iDfUkCuSSZTNBx3LVCggA.png" /></figure><h3>④ Neden Jadx ile Devam Ediyoruz?</h3><ul><li>Kodun iş mantığını çözmek, API çağrılarını görmek veya güvenlik açıklarını incelemek için <strong>Jadx daha hızlı ve anlaşılır</strong>.</li><li>Smali seviyesinde anlaşılması daha zor ve hata yapma riski yüksek.</li><li>Apktool ise <strong>kaynak dosyaları ve rebuild</strong> için vazgeçilmez; bu nedenle ideal kullanım senaryosu genellikle <strong>iki aracın birlikte kullanımı</strong>dır.</li></ul><h3>⑤ Decompile İşlemi ve Kod Analizi</h3><p>Bu yazının devamında, Jadx ile decompile ettiğimiz bir APK’daki kodu <strong>orijinal kaynak kodla karşılaştıracağım</strong>. Böylece hem Jadx’in ürettiği kodun doğruluğunu hem de smali/bytecode seviyesinden ne kadar kolaylık sağladığını görebileceğiz:</p><p>APK dosyasını <strong>JADX</strong> ile decompile ettiğimizde karşımıza çıkan kod, orijinal geliştirme dilinden farklı gözüküyordu. Örneğin, Kotlin ile yazılmış olan bir NanoHTTPD server sınıfı, decompile sonrası Java sintaksına çevrilmiş şekilde görünüyor:</p><pre>@Override<br>public NanoHTTPD.Response serve(NanoHTTPD.IHTTPSession session) throws NanoHTTPD.ResponseException, IOException {<br>    NanoHTTPD.Method method = session != null ? session.getMethod() : null;<br>    int i = method == null ? -1 : WhenMappings.$EnumSwitchMapping$0[method.ordinal()];<br>    if (i == 1) {<br>        NanoHTTPD.Response response = NanoHTTPD.newFixedLengthResponse(<br>            NanoHTTPD.Response.Status.OK,<br>            &quot;application/json&quot;,<br>            new Gson().toJson(AdbActivityKt.getLogs())<br>        );<br>        Intrinsics.checkNotNull(response);<br>        return response;<br>    }<br>}</pre><p>Gördüğünüz gibi, syntax tamamen <strong>Java</strong>’ya ait, Intrinsics.checkNotNull gibi Kotlin null-safety kontrollerinin bytecode karşılığı da eklenmiş. Ancak önemli olan nokta şudur:</p><blockquote><strong><em>Fonksiyonun mantığı ve işleyişi birebir aynı.</em></strong></blockquote><p>Decompile edilmiş Java kodunu Kotlin orijinali ile karşılaştırdığımızda, GET ve POST istekleriyle log listesinin okunması ve yazılması, diğer methodlarda 404 dönmesi gibi logic tamamen korunmuş. Yani dil farklılığı sadece görünümde; uygulamanın davranışı aynen erişilebilir.</p><p>Kotlin’de yazılmış versiyonu ise şöyle görünüyordu:</p><pre>override fun serve(session: IHTTPSession?): Response = when (session?.method) {<br>    Method.GET -&gt; {<br>        val json = Gson().toJson(logs)<br>        newFixedLengthResponse(Response.Status.OK, &quot;application/json&quot;, json)<br>    }<br>    Method.POST -&gt; {<br>        val map = HashMap&lt;String, String&gt;()<br>        session.parseBody(map)<br>        val body = map[&quot;postData&quot;]<br>        if (!body.isNullOrEmpty()) logs.add(&quot;DESKTOP: $body&quot;)<br>        newFixedLengthResponse(Response.Status.OK, &quot;application/json&quot;, &quot;&quot;&quot;{&quot;status&quot;:&quot;ok&quot;,&quot;received&quot;:$body}&quot;&quot;&quot;)<br>    }<br>    else -&gt; newFixedLengthResponse(Response.Status.NOT_FOUND, &quot;text/plain&quot;, &quot;Not supported&quot;)<br>}</pre><p>Bu örnek, decompile sonrası kod analizi yaparken <strong>dil farklılığına takılmadan</strong>, logic’in birebir korunabildiğini göstermesi açısından oldukça öğretici.</p><h3>⑥ ProGuard / R8 ile Decompile Engelleme</h3><p>Uygulamanızın kaynak kodunun reverse engineering ile kolay okunmasını istemiyorsanız, <strong>ProGuard veya R8</strong> kullanabilirsiniz:</p><ul><li>Kodunuzu obfuscate eder → sınıf ve metod isimlerini anlamsızlaştırır (a, b, c gibi).</li><li>Kod mantığı hâlâ çözülebilir ama okunabilirlik ciddi ölçüde azalır.</li><li>Bu sayede Jadx ile decompile edilse bile, analiz yapmak zorlaşır.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xcOZqIRpvWPS4As2qE8vzw.png" /><figcaption>Sol taraftaki pencere proguardı enable olan bir apk’nın decompile sonucu görünen class dizilimi ve içeriğine aittir.</figcaption></figure><p>📖 Bu konuyla ilgili detaylı bilgiye <a href="https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-app-optimization-with-r8-proguard-multi-module-project-612f8afa2cbb">Android App Optimization with R8 || ProGuard</a> konulu yazımdan ulaşabilirsiniz.</p><p>Özetle, decompile süreci gösteriyor ki APK dosyaları <strong>ProGuard veya benzeri obfuscation araçlarıyla korunmadığı sürece</strong> kolaylıkla analiz edilebilir. Jadx gibi araçlar sayesinde hem CLI hem GUI üzerinden APK’yı açabilir, kodu decompile edebilir ve fonksiyonların logic’ini birebir inceleyebilirsiniz. Bu, özellikle güvenlik analizleri, uygulama mantığının anlaşılması açısından büyük kolaylık sağlar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=04fc47d33e5d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Android’de NFC Kart Okuma: Kimlik, Ehliyet ve Banka Kartları]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseyalcinkaya/androidde-nfc-kart-okuma-kimlik-ehliyet-ve-banka-kartlar%C4%B1-a6e6c13a1639?source=rss-35a6198fd58b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6e6c13a1639</guid>
            <category><![CDATA[android]]></category>
            <category><![CDATA[android-app-development]]></category>
            <category><![CDATA[nfc]]></category>
            <category><![CDATA[android-development]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayşe YALÇINKAYA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 28 Sep 2025 14:08:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-28T14:08:32.233Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Mobil uygulamalarda NFC (Near Field Communication) özelliğini kullanarak kart okutma, kullanıcı deneyimini hem hızlı hem de temassız hale getiriyor. Ancak işin içine resmi belgeler (T.C. Kimlik Kartı, ehliyet) veya banka kartları girince, iş yalnızca NfcAdapter ile kartı algılamakla bitmiyor. Bu yazıda Android özelinde NFC kart okuma mantığını, hangi kartların nasıl okunabileceğini ve SDK kullanımının nerelerde zorunlu olduğunu özetleyeceğim.</p><h3>1) NFC Kartların Temel Çalışma Mantığı</h3><p>NFC, 13.56 MHz frekansta çalışan temassız iletişim protokolüdür. Android tarafında NfcAdapter ile kart yakalanır, ardından kartın türüne göre farklı API’ler kullanılır:</p><ul><li><strong>NDEF destekli basit etiketler:</strong> Doğrudan metin, URL vb. verileri içerir.</li><li><strong>ISO-DEP (ISO 14443–4) kartlar:</strong> Akıllı kart standartlarına uyan kartlardır. Android’de IsoDep sınıfı üzerinden APDU (Application Protocol Data Unit) komutları gönderilerek iletişim kurulur.</li></ul><p><strong>Özetle</strong>:<em> Bankacılık kartları, kimlik kartları, pasaportlar, ehliyetler gibi modern belgeler ISO-DEP üzerinden haberleşir.</em></p><h3>2) Kart Türlerine Göre Okuma Farklılıkları</h3><p>Her kart türünün açtığı/verdiği veri farklıdır. <em>“Telefonu yaklaştırdım, tüm bilgiyi aldım”</em> genelde mümkün değildir.</p><ul><li><strong>Banka kartları (EMV):</strong> EMV standardına göre bazı temel bilgiler (PAN, son kullanma tarihi gibi) SDK olmadan okunabilir. Ancak güvenlik bilgileri (CVV, PIN, işlem yetkileri) asla verilmez.</li><li><strong>T.C. Kimlik Kartı / Ehliyet:</strong> ISO-DEP protokolü + güvenli kanal (PACE, EAC) ile çalışır. Karttan ad-soyad, TCKN gibi <em>bazı temel bilgiler</em> SDK olmadan alınabilir. Ancak fotoğraf, biyometrik veriler ve diğer korumalı alanlar için <strong>Elektronik Kimlik Doğrulama Sistemi (EKDS)</strong> uyumlu bir çözüm gerekir.</li><li><strong>Pasaport:</strong> ICAO 9303 standardına göre çalışır. MRZ bilgisinden anahtar türetip güvenli kanal açmadan veri okunamaz.</li></ul><p><strong>Kısacası</strong>: <em>SDK olmadan yalnızca “herkese açık” alanlara erişebilirsiniz. Korumalı veriler için güvenli kanal + resmi SDK gerekir.</em></p><h3>3) Neden SDK Gerekir?</h3><p>Android’in IsoDep API’si size APDU gönderme/cevap alma imkânı verir. Teorik olarak tüm protokolleri kendiniz de yazabilirsiniz. Ancak:</p><ul><li>Güvenli kanal protokolleri (PACE, EAC, BAC) karmaşıktır.</li><li>Resmi kimlik verilerine erişmek için <strong>rol sertifikası</strong>, <strong>KEC (Kart Erişim Cihazı)</strong> ve EKDS uyumluluğu gerekir.</li><li>Yanlış implementasyon güvenlik riski doğurur.</li></ul><p>Bu yüzden pratikte, üretici veya yetkili sağlayıcıların sunduğu SDK/middleware kullanılır.</p><h3>4) Android’de Basit Örnek: IsoDep ile APDU Gönderme</h3><pre>fun handleTag(tag: Tag) {<br>    val iso = IsoDep.get(tag) ?: return<br>    try {<br>        iso.connect()<br>        // Örnek: SELECT AID (örnek AID; gerçek T.C. kimlik AID’i değildir)<br>        val selectApdu = byteArrayOf(<br>            0x00.toByte(), 0xA4.toByte(), 0x04.toByte(), 0x00.toByte(),<br>            0x07.toByte(), // uzunluk<br>            0xA0.toByte(), 0x00.toByte(), 0x00.toByte(), 0x00.toByte(), 0x62.toByte(), 0x03.toByte(), 0x01.toByte()<br>        )<br>        val response = iso.transceive(selectApdu)<br>        // Son 2 byte = SW1 SW2 (örn. 0x90 0x00 başarılı demek)<br>    } finally {<br>        iso.close()<br>    }<br>}</pre><p>Bu örnek yalnızca APDU mantığını göstermek için verilmiştir. Gerçek kimlik kartlarında doğru AID, güvenli kanal ve resmi yetkilendirme gerekir.</p><h3>5) Sonuç</h3><ul><li><strong>SDK olmadan:</strong> NFC ile yalnızca herkese açık alanları okuyabilirsiniz (ör. bazı EMV verileri).</li><li><strong>SDK ile:</strong> Türkiye kimlik/ehliyet gibi belgelerde güvenli kanal açabilir, fotoğraf/biometrik gibi korumalı alanlara erişebilirsiniz.</li><li><strong>Resmi yol:</strong> EKDS çerçevesine uyum, rol sertifikası ve KEC kullanımı gerekir.</li></ul><p><strong>Kısacası: </strong><em>“Android’de NFC ile kart okutmak” mümkün ama hangi veriyi görebileceğiniz kartın güvenlik politikası ve SDK kullanımına bağlıdır.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6e6c13a1639" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Closed Testing and App Release Process on Play Console]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseyalcinkaya/play-storeda-kapal%C4%B1-test-ve-app-yay%C4%B1nlama-s%C3%BCreci-6c8eb3f74f27?source=rss-35a6198fd58b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6c8eb3f74f27</guid>
            <category><![CDATA[close-testing]]></category>
            <category><![CDATA[google]]></category>
            <category><![CDATA[android]]></category>
            <category><![CDATA[google-play-console]]></category>
            <category><![CDATA[play-store]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayşe YALÇINKAYA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 08 Mar 2025 08:00:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-09T07:56:24.467Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*M9lXmiVnIbmWwI3SfRvnVg.png" /></figure><p>Store da app yayınlamak için appinizi oluşturduktan sonra adım adım ilerletmeniz gereken bir akış sizi karşılayacak. <em>(Bu aşamalar app özelinde değişkenlik göstereceğinden o kısımlara değinmiyorum.) </em>Burada gerekli bilgileri appinizin içeriğine göre doldurduktan sonra test sürecine erişeceksiniz.</p><blockquote><strong>Not:</strong> Önceden doldurduğunuz çoğu bilgiyi, bazı temel ayarlar ve app sınırları hariç sonrasında güncelleyebilirsiniz. Bundan dolayı test aşamasında zaman kazanmak için developmentınız bitmese de bu yükleme adımlarını tamamlayıp kapalı teste yollamanızı öneririm.</blockquote><p>Gerekli bilgileri doldurduktan sonra Android Studio yada kullandığınız CI/CD toollarında imzaladığınız Android App Bundle(aab) ınızı gerekli alana yüklemeniz gerekmektedir. Android Studiodan yaptığınız imzalamalarda kullanacağınız upload keyi aşağıdaki gibi “Create new” diyerek ve gerekli alanları doldurarak oluşturabilirsiniz. Burada önemli olan oluşturduğunuz anahtarı kaybetmeyip sonraki paketlerinizi de bu imza ile imzalamanız gerektiğidir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WDjGC9qUUtkmqa57bt7mnw.png" /><figcaption>Create new upload key</figcaption></figure><p>Paketinizi yükleyip ilerlettikten sonraki aşamada kapalı teste yayınlama aşaması gelir. 14 gün minimum 12 kişiyle beraber yapmanız gereken bu test appin türü oyun olduğunda<em> (süre / kişi sayısında) </em>değişkenlik göstermektedir.</p><p>Kapalı testte yapacağınız paket yayınlamaları reviewden geçerek normal app yayınlama akışı gibi ilerler. Yayınladığınız appin test edilebilmesi için test userları tanımlanmalı ve storedan appinizi indirip 14 gün boyunca her gün düzenli girerek test yapmalarını sağlamalısınız.</p><blockquote><strong>Not: </strong>Test userı bulma konusunda sıkıntı yaşıyorsanız açacağınız google hesaplarıyla emülatörlerinize giriş yaparak ve bu hesapları test userı olarak ekleyerek kapalı testinizdeki user kaynağının hepsini veya büyük bir kısmını kendiniz yönetebilirsiniz. Ama yine de appin farklı gözler tarafından test edilmesini sağlamak özellikle fiziksel cihazlarda boyut yada kullanım durumunu gözlemlemek için gerçek userlar daha kıymetli olacaktır.</blockquote><p>Play console’da soldaki menuden “İstatistikler” kısmından userların günlük girişlerini ve 12 hedefine ne kadar yakın yada uzak olduğunuzu takip edebilirsiniz. <em>Bu alandaki verilerde tutarsızlıklar ve birkaç gün geç yansıma olduğu bilgisini de şimdiden vermiş olayım :)</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QypHzJc8khBUNrNEyJZTzA.png" /><figcaption>User girişleri</figcaption></figure><blockquote><strong>Not 1:</strong> Kapalı test boyunca yeni sürümler yayınlayabilirsiniz; bunun herhangi bir kısıtı yada teste olumsuz etkisi yoktur.</blockquote><blockquote><strong>Not 2: </strong>Test sona yaklaştığında userlarınızdan Play Store üzerinden yorumlu feedback almayı da ihmal etmeyin :)</blockquote><p>Süreyi doldurduğunuzda “Kontrol paneli”nde aşağıdaki şekilde testi tamamladığınızı ve artık üretime başvurabileceğinizi görüyorsunuz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*loHAMr6L_WpSzSMnUK1Lew.png" /><figcaption>Kapalı test tamamlandıktan sonra “Üretime başvur” butonu açılır.</figcaption></figure><p>Üretime başvur’a tıkladığınızda aşağıdaki gibi 3 adımdan oluşan bir anket sizi karşılar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/839/1*JlY1yCNWOjgSoe31hg3U9g.png" /><figcaption>Üretime başvuru anketi aşamaları</figcaption></figure><ul><li><strong>Kapalı testiniz hakkında:</strong> <em>Test userlarını nereden bulduğunuz, test userı bulmanın zorluk derecesi, test kullanıcılarınızdan nasıl bir etkileşim aldığınız, appin tüm featureları test edildi mi, geri bildirimleri özetleyin, geri bildirimleri nasıl aldınız..</em></li><li><strong>Uygulamanız hakkında: </strong><em>Uygulamanızın hedef kitlesi kim, kullanıcılara nasıl değer sağladığını açıklayın, ilk yılda kaç kez yüklenmesini bekliyorsunuz..</em></li><li><strong>Üretime hazırlık durumunuz: </strong><em>kapalı testinizde öğrendiklerinize dayanarak uygulamada hangi değişimleri yaptınız, uygulamanızın üretime hazır olduğuna nasıl karar verdiniz..</em></li></ul><p><em>gibi sorular sizi karşılayacak. Bu soruların zamanla değişebileceği göz önüne alınmalıdır :)</em></p><p>Başvuruyu tamamladığınızda aşağıdaki gibi başvuru durumunuzu gözlemleyebilir ve “Kontrol paneli” nden takip edebilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*viCjiEjIhqYzCtvemStPjw.png" /><figcaption>Üretime başvuruldu statü görünümü.</figcaption></figure><p>Üretim başvurunuz başarıyla sonuçlandığında aşağıdaki gibi bilgilendirileceksiniz. Ve son adımları da tamamlayarak artık store’a çıkmaya hazırsınız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xAzwTz-TCL3tOvwHhSMKzw.png" /><figcaption>Üretime başvuru sonucu başarılı!</figcaption></figure><h4>NOTLAR:</h4><ul><li>Kapalı testten geçemediğiniz durumda aynı süreç yani 14 günlük periyodun baştan başlayacağını unutmayın.</li><li>Bu aşamanın sadece app’in ilk yayınlamasında olduğunu sonraki paket yayınlamalarının birkaç günlük review sürecinden geçen işlemler olduğunu hatırlatmış olalım.</li><li>Kapalı teste veya appe release yayınlayacakken aab/apk’yı yükledikten sonra bir şekilde o sayfadan çıkarsanız taslak vb kaydetmeden veya aab/apk kaldırarak aynı versionCode ile<em> (yayınlamamış olsanız bile)</em> paket yüklemeye devam edemeyeceksiniz, versionCode arttırıp yeniden paket çıkmanız gerekir.</li><li>Son aşamaya gelip app’i ilk defa yayınlayacağınızda; app store’da hiç mevcut olmadığından rollout seçemediğimize de değineyim.</li></ul><p>Herkese bol şans 🍀</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6c8eb3f74f27" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Android App Permissions ⛔︎]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-app-permissions-%EF%B8%8E-c4be9dbd2655?source=rss-35a6198fd58b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c4be9dbd2655</guid>
            <category><![CDATA[android]]></category>
            <category><![CDATA[compose]]></category>
            <category><![CDATA[runtime-permissions]]></category>
            <category><![CDATA[permission]]></category>
            <category><![CDATA[manifest]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayşe YALÇINKAYA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 08 Dec 2024 14:35:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-28T09:36:22.909Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PWDy7vHr_R9zvyJOc6oYjw.png" /></figure><p>Bu yazımızda mobil uygulamalarımızda kritik bir konu olan uygulama izinlerine değineceğiz.</p><p>Uygulamalarımıza yeni feature’lar eklerken birçok izne ihtiyaç duyuyoruz. Peki izinlerin yönetimindeki kritik noktalar nelerdir? İzin tanımları yaparken kullanıcılarımıza karşı ne gibi sorumluluklarımız vardır?<br>..gibi sorulara cevap bulmaya çalışalım.</p><p>Kullanıcının izin vermesini sağlamak ve aklında soru işareti bırakmadan uygulamamıza güvenmesi için temelde odaklanmamız gereken 2 nokta var.</p><ol><li>Kullanıcıdan izin talep ettiğimizde kullanıcı bu iznin ne için ve neden kullanılacağını aklında soru işareti kalmadan bilmelidir, burada açık ve açıklayıcı olmak ilk sorumluluğumuzdur.</li><li>Kullanıcıdan bir izin istediğimizde bu onun aksiyonu sonrasında olmalıdır. Yani API 22 ve öncesinde olduğu gibi install timeda<em>(ki API 22 de direkt install time’da idi) </em>alınmamalı; user ilgili permissionun kullanılacağı feature ile etkileşimde bulunduğunda alınmalıdır.</li></ol><h4>Best Practise:</h4><ol><li>İzinler user’ın bir aksiyonu sonucu istenmelidir.</li><li>İstenen izinler ilgili aksiyonla ilişkili olmalıdır<em>(minimal number of permission)</em></li><li>Neye ve neden izin istendiği konusunda açık ve anlaşılır olunmalıdır.</li></ol><p>Kullanıcı gizliliğini korumak, uygulamadaki feature’ların kullanımını riske atmamak<em>(deny permission),</em> güvenli bir app deneyimi sunmak için <a href="https://developer.android.com/privacy-and-security/minimize-permission-requests">Google</a>’ın da önerdiği uygulama içerisinde mümkün olduğunda az izin kullanmaktır. Google tarafından uygulama izinleri talep etmeden gerekli verilerin sağlanabileceği çeşitli yollar öneriliyor. Bunlardan biri user’ın konumuna ihtiyacınız var ama diyelim ki sık değil yani yaklaşık konumunu bir seferlik elde etseniz yeter durumundaysanız burada posta kodu yada yaklaşık konumunu direkt userdan input olarak alın diyor. Bu ve buna benzer basit ama işimizi gören yaklaşımlar sayesinde require permission sayımızı azaltabiliriz. <br>Ufkunuzu genişletecek örnekler için <a href="https://developer.android.com/privacy-and-security/minimize-permission-requests">inceleyiniz.</a></p><h4>API Levellerine Göre Geçmişten Günümüze Permissions:</h4><ul><li><strong><em>API 22 ≤:</em></strong> Userdan permissionlar install time da isteniyordu ve eğer user permissionları vermezse appi kullanamıyordu. Ayrıca izinler daha sonradan devre dışı bırakılamıyordu. Hassas verilere erişim için güvenlik açıklarına yol açan bu kullanım aynı zamanda userlar için de büyük soru işaretlerine sahipti.<em>(install time permissions)</em></li><li><strong><em>API 23: </em></strong><em>K</em>ritik izinler runtime da istenebilir hale geldi ve kullanıcı daha sonrasında bu izinleri sonradan yönetebilir oldu.</li><li><strong><em>API 26: </em></strong><em>U</em>ygulamalar arkaplanda çalışırken kamera ve mikrofonu kullanamaz hale getirildi; gizlilik için arkaplanda yapılabilen işlemler sınırlandırıldı; install unknown apps izni getirildi; kaynağı belli olmayan apklarını kurulumu user onayına sunuldu.</li><li><strong><em>API 28:</em> </strong>İzinler yalnızca user appi kullanırken erişilebilir hale getirildi. <em>(camera, microphone gibi)</em></li><li><strong><em>API 29:</em></strong> Arkaplanda konum kullanımı için özel bir izin getirildi. (<em>ACCESS_BACKGROUND_LOCATION)</em> Uygulamalar yalnızca kendi oluşturdukları medya dosyalarına erişebilir oldu ve READ_EXTERNAL_STORAGE izni getirildi <em>(scoped Storage ve yeni medya izinleri.)</em></li><li><strong><em>API 30:</em></strong> Tek seferlik izinler getirildi.</li><li><strong><em>API 31:</em></strong> Yaklaşık ve kesin konum izinmleri tanıtıldı. Bluetooth taraması için yeni izinler tanıtıldı.<em>(BLUETOOTH_SCAN, BLUETOOTH_ADVERTISE, BLUETOOTH_CONNECT)</em></li><li><strong><em>API 33:</em></strong> Notification izni; bildirim göstermek için izin zorunlu hale getirildi.</li></ul><blockquote>Uygulama geliştirirken API levellerindeki izin yönetimlerinin farklılıklarını göz önüne alarak izin isteme mekanizmalarınızı yapılandırmanız appinizin sağlıklı çalışması için en iyi yol olacağını unutmayın.</blockquote><h4>İzin tipleri:</h4><ol><li><strong>Install-time Permission:</strong> Uygulama indirildiğinde sistem tarafından otomatik kabul edilen kritik olmayan izinlerdir ve user actionu beklenmez. Store’da uygulama bilgilerine girdiğinizde aşağıdaki gibi <strong>diğer*</strong> başlığı altında bu izinler listelenir.</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/345/1*mE4E7KIEFL4v-UT7bRyAFA.png" /></figure><p>Install time izinleri <em>normal</em> izinler ve <em>signature</em> izinleri olarak ikiye ayrılır.</p><p><strong>Normal izinler: </strong>Kullanıcı gizliliği üzerinde düşük bir etkisi olan izinlerdir. Kullanıcıdan onay alınmaz, çünkü bu izinler temel işlevselliği sağlar. <em>(INTERNET, ACCESS_NETWORK_STATE, VIBRATE izni gibi)</em><br>Protection leveli <strong>normal</strong> olarak işaretlenir.</p><p><strong>Signature izinler: </strong>Dijital imzaları aynı olan uygulamalar arasında paylaşılan izinlerdir. Mevcutta yüklü olan ve belli izinlere sahip uygulamalar ile imzası eşleşen farklı bir uygulama yüklenirken ilgili izinler otomatik olarak verilir.<br>Protection leveli <strong>signature</strong> olarak işaretlenir.</p><p><strong>2.</strong> <strong>Runtime Permission: </strong>Kritik-tehlikeli izinler olarak da adlandırılırlar. Bu tip izinler user datalarına erişim sağlayan ve user onayı gerektiren izinlerdir.<em>(camera, microphone, location..) </em>Kısıtlanmış verilere erişim ve kısıtlanmış aksiyonların alınabilmesi için gerekli olan bu izinlere gereksinim duyulduğu yerde iznin var olup olmadığı kontrol edildikten sonra gerekli izinler alınmalıdır.<br>Protection leveli <strong>dangerous</strong> olarak işaretlenir.</p><p><strong>3. Special Permissions: </strong>Diğer uygulamaların ve sistemin üzerinde etkisi olan aksiyonların kullanımı için olan izinlerdir. Bu izinler yalnızca Android platformu <em>(Google)</em> veya Cihaz Üreticileri <em>(OEM)</em> tarafından tanımlanabilir.<br>Protection leveli <strong>appop</strong> olarak işaretlenir.</p><blockquote>Bir kütüphane eklediğinizde onun izinlerini de implement ettiğinizi ve gereksinimlerini yerine getirmeniz gerektiğini unutmayın.</blockquote><h4>Permission Tanımlama:</h4><p>Uygulamalara permission tanımlaması Manifest dosyasında yapılır. Manifest dosyası OS ile uygulama arasında ilk köprü olup OS’in app hakkında bilgi almasına yardımcı olur. App’in sahip olduğu izinler aslında OS için; appin erişmesi muhtemel donanımsal ve yazılımsal özellikler anlamına gelir. Bunun yanında store’da permission bilgileirni manifest üzerinden edinir.<br>API 22 ve altı için olan durumdan bahsetmiştik; eğer appiniz 22 ve altına hitap ediyorsa siizn için tüm izinler install-time permissiondur ve ekstra aksiyonunuz gerekmez. Ama apı 23 ve üzerinde runtime ve special permissionlarınız için app içinde ek tanımlar yapmaya ihtiyaç duyacaksınız.</p><p>Manifestte aşağıdaki şekilde permission tanımları yapılır.</p><pre>&lt;manifest ...&gt;<br>    &lt;uses-permission android:name=&quot;android.permission.CAMERA&quot;/&gt;<br>    &lt;application ...&gt;<br>        ...<br>    &lt;/application&gt;<br>&lt;/manifest&gt;</pre><p>Feature’da donanımsal bir parça kullanılıyorsa; camera gibi ilgili parçanın mevcut olup olmadığ kontrol edilip işlemlere öyle devam edilmelidir. Aşağıdaki kod bloğuyla bu kontrol sağlanabilir yada bir altındaki kodla ilgili donanıma sahip olmayan cihazlara storedan appin görünürlüğü kapatılabilir.</p><pre>if (applicationContext.packageManager.hasSystemFeature() { ... }<br>/** else altında sahip olamma durumu aksiyonu gerçekleştirilebilir. */</pre><pre>&lt;manifest ...&gt;<br>    &lt;application&gt;<br>        ...<br>    &lt;/application&gt;<br>    &lt;uses-feature android:name=&quot;android.hardware.camera&quot;<br>                  android:required=&quot;false&quot; /&gt; <br>&lt;!-- false işaretlenirse store&#39;dan kameraya sahip olmayanlara görüntülenemez. --&gt;<br>&lt;manifest&gt;</pre><p><a href="https://developer.android.com/guide/topics/manifest/uses-permission-sdk-23-element">&lt;uses-permission-sdk-23&gt;</a> → Bu şekilde permission tanımlanırsa API level 22 ve altında ilgili izin devredışı kalmış olur. Bu genellikle API 22 ve altında da kullancınızın olduğu ve yeni izin eklediğiniz sürümlerinizde 22 ve altının izin vermek zorunda kalmaması için kullanılan bir yöntemdir.<em>(Yeni feature bunu göze alacak kadar küçükse.)</em></p><p>Aşağıdaki gibi maxSdkVersion işaretlenen izinler o iznin geçerli olduğu max API level’ini belirtir ve o level üstünde bu iznin geçersiz kalacağı ve yeni yöntemle iznin ilgili api levelleri için yeniden alınması gerektiğini belirtir.</p><pre>&lt;uses-permission android:name=&quot;android.permission.WRITE_EXTERNAL_STORAGE&quot; android:maxSdkVersion=&quot;28&quot; /&gt;</pre><p><em>Buraya kadar özetleyecek olursak; </em><br>Uygulamalarımıza permission eklerken ilk önceliğimiz permission eklemeden işlevimizi tamamlayıp tamamlayamayacağımızı araştırmak olmalı, son çaremiz permission tanımı olmalıdır. Bundaki temel motivasyonumuz usera güvenli hissettiği<em>(datalara erişim isteğinin kısıtılı olmasıyla) b</em>ir app sunmak, bu doğrultuda izin gereksinimlerimizde de izinlerimizi user aksiyonları sonrasında minimum düzeyde açıklamalarımızı da yaparak almak da doğru bir yöntem olacaktır. <br>Install-time yani user aksiyonu gerektirmeden yükleme zamanında otomatik verilen izinler ve runtime(kritik) izinler üzerinde durduk. En son da manifestte izin tanımlamasını nasıl yapabileceğimizi gösterdik.</p><p>Bir sonraki yazı devam niteliğinde olup izinleri uygulamalarımız içinde API levellerine göre nasıl alacağımız konusunu içerecek.</p><p>Hoş’ça kalınız 🍀</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c4be9dbd2655" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[DeepLink vs AppLink]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseyalcinkaya/applink-deeplink-fark%C4%B1-1abf1ff324e5?source=rss-35a6198fd58b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1abf1ff324e5</guid>
            <category><![CDATA[android]]></category>
            <category><![CDATA[assetlink]]></category>
            <category><![CDATA[applink]]></category>
            <category><![CDATA[deep-link-android]]></category>
            <category><![CDATA[deeplink]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayşe YALÇINKAYA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Oct 2024 06:41:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-10-06T07:45:07.549Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/197/0*qac9_JbiE6tixCSS" /><figcaption>DeepLink &lt;&lt; WebLink &lt;&lt; AppLink</figcaption></figure><p>Bu yazımızda çoğu zaman deepLink olarak adlandırıp anlam ve kullanım karmaşasına neden olduğumuz appLink ile deepLink kavramlarının farkını ele alalım.</p><p>Aslında hemen hemen aynı amaca hizmet eden bu yapıların temelde farklılaştıkları birkaç başlık var;<strong> güvenlik, doğrulama, web sitesi ile ilişki. </strong><em>(Aşağıdaki anlatımda karşılık düştükleri alanlarda koyu olarak belirtilmiştir.)</em></p><p>Birkaç önceki yazımızda üzerinde durduğumuz deepLink konusu<em>(</em><a href="https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-deeplink-f96cdd352ee2"><strong><em>Yazının</em></strong></a><em> başında appLinklere değineceğimizi belirtmiştik.)</em> temelde appLinkler üzerinde şekillendirilmişti. API 31 ve üstü için özelleşen durumlardan, assetlink.json’un yüklenmesinden ve bizim için öneminden bahsetmiştik. Orada öğrendiklerimizi de göz önüne alırsak appLink ile deepLink farkını şöyle açıklayabiliriz;</p><p>İkisi de uygulama içindeki belirli bir sayfaya yönlendirme sağlarken; appLinkler website’lerinde yaptıkları assetlinks.json tanımlamalarıyla <strong>doğrulama </strong>yaparak ilerler. Özelleşmiş durumlara göre app’in açılamadığı durumda website’ye yönlendirme yapılır. Buna ek olarak manifest’te yaptığımız tanımlarda “http” — “https” <strong>(güvenlik)</strong> scheme kullanmak zorunludur. <em>(Aslında temelde bu scheme’nin değişimi bizi appLink ve deepLink ayrımına götürür.)</em></p><p>DeepLinklerde ise kodsal tanım ve kullanımda bir farklılık bulumazken özelleştirilmiş herhangi bir scheme kullanılabilir. Websiteler ile doğrulama yapılmaz. Ayrıca deepLink yönlendirmesi yapılmaya çalışıldığında app’in yüklü olmaması halinde hiçbir aksiyon alınmaz. Yani website’sine yönlendirme yapılmaz.<strong>(websiteyle ilişki)</strong></p><h4>DeepLink:</h4><p>Aşağıda manifest içerisinde deepLink için yapılmış tanımlama örneği verilmiştir.</p><pre> &lt;intent-filter&gt;<br>    &lt;action android:name=&quot;android.intent.action.VIEW&quot; /&gt;<br>    &lt;category android:name=&quot;android.intent.category.DEFAULT&quot; /&gt;<br>    &lt;category android:name=&quot;android.intent.category.BROWSABLE&quot; /&gt;<br>    &lt;data android:scheme=&quot;mySpecialScheme&quot; android:host=&quot;myHost&quot; /&gt;<br>&lt;/intent-filter&gt;</pre><h4>AppLink:</h4><p>Aşağıda manifest içerisinde appLink için yapılmış tanımlama örneği verilmiştir.</p><pre>&lt;intent-filter&gt;<br>    &lt;action android:name=&quot;android.intent.action.VIEW&quot; /&gt;<br>    &lt;category android:name=&quot;android.intent.category.DEFAULT&quot; /&gt;<br>    &lt;category android:name=&quot;android.intent.category.BROWSABLE&quot; /&gt;<br>    &lt;data android:scheme=&quot;https&quot; android:host=&quot;www.myWebsite.com&quot; android:pathPrefix=&quot;/myPath&quot;/&gt;<br>&lt;/intent-filter&gt;</pre><p>assetlinks.json tanımı ve diğer detayların tekrar üzerinden geçmek ve aklınızdaki soru işaretlerini tamamen gidermek için <a href="https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-deeplink-f96cdd352ee2">tıklayınız</a> :)</p><p>Sonraki yazılarda görüşmek üzere..</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1abf1ff324e5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[SSL Pinning ❤ Android]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseyalcinkaya/ssl-pinning-android-2ee0acb4b069?source=rss-35a6198fd58b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2ee0acb4b069</guid>
            <category><![CDATA[android]]></category>
            <category><![CDATA[android-security]]></category>
            <category><![CDATA[ssl-pinning]]></category>
            <category><![CDATA[man-in-the-middle-attack]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayşe YALÇINKAYA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Sep 2024 17:08:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-28T17:08:36.060Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ovbwfi2nlWJWveuqqGBxkA.png" /><figcaption>man-in-the-middle</figcaption></figure><p>Bu yazımızda Android projemizde SSL pinning’i sağlama yöntemlerimizden, website’lerimizden sertifika ve sha256 keylerimizi nasıl üreteceğimizden bahsedeceğiz.</p><h4>SSL Pinning nedir ve neden önemlidir?</h4><p>SSL Pinning, mobil uygulamalarda güvenliği artırarak MITM saldırılarına karşı koruma sağlamak için kullanılır. SSL Pinning yapılmazsa, uygulama MITM saldırılarıyla beraber kullanıcı verileri tehlikeye girebilir.</p><blockquote><strong>Man-in-the-middle(MITM): </strong>doğrudan iletişim içinde olan tarafların arasındaki iletişimin gizlice dinlendiği yada değiştirildiği bir saldırıdır.</blockquote><p>Uygulamalarınızda SSL pinning yaparken website’lerin sertifikalarına ve buradan da SHA256 kodlarına erişebiliyoruz. Bu aklımıza <em>“Herkes erişebiliyorsa nasıl güvenli bir bağlantı kuracağız?” </em>gibi sorular getirebilir. Burda aslında SSL pinning ile beraber gerçekten hedeflenen sunucuya bağlanıldığı garanti ediliyor.</p><h4>Genel Çalışma Mantığı:</h4><p>Uygulama içinde sunucunun SSL sertifikası veya sertifika anahtarı gömülür. Uygulama bir sunucuya bağlanmaya çalıştığında bu sunucunun SSL sertifikası uygulama içinde saklanan sertifika ile karşılaştırılır.<br>Eğer sertifikalar eşleşiyorsa bağlantı kurulur; eşleşmiyorsa bağlantı reddedilir.</p><p>Yılın belli dönemlerinde sunucu tarafında sertifikaların güncellenmesi durumunda; uygulama içine gömülen sertifika yada SHA256 keylerinin güncellenmesi gerekmektedir.</p><h4>SSL Pinning yöntemleri:</h4><p><strong>1- network_security_config.xml: </strong>Oluşturulan config.xml dosyası ve içerdiği konfigürasyonlar ile SSL pinning sağlanır. Export edilen sertifika raw package’i altına gömülür ve config.xml içinde yolu verilir.<br>Konfigürasyonlar tamamlandıktan sonra da <strong>Manifest’te <em>network_config</em></strong> dosyasının tanımı yapılır.<em> (Aşağıdaki xml file’ı projenizin bilgilerinize göre özelleştirmelisiniz.)</em></p><pre>&lt;?xml version=&quot;1.0&quot; encoding=&quot;utf-8&quot;?&gt;<br>&lt;network-security-config&gt;<br>  &lt;domain-config cleartextTrafficPermitted=&quot;true&quot;&gt;<br>    &lt;domain includeSubdomains=&quot;true&quot;&gt;android.com&lt;/domain&gt;<br>    &lt;!-- Empty trust anchors, all TLS connections will fail --&gt;<br>    &lt;trust-anchors&gt;<br>       &lt;certificates src=&quot;@raw/google_dev_certificate&quot; /&gt;<br>    &lt;/trust-anchors&gt;<br>    &lt;!-- Nested config, should inherit all unset values from the parent domain --&gt;<br>    &lt;domain-config cleartextTrafficPermitted=&quot;false&quot;&gt;<br>      &lt;domain&gt;developer.android.com&lt;/domain&gt;<br>    &lt;/domain-config&gt;<br>  &lt;/domain-config&gt;<br>  &lt;base-config&gt;<br>  &lt;/base-config&gt;<br>&lt;/network-security-config&gt;<br><br><br>&lt;!--<br>https://android.googlesource.com/platform/cts/+/bb20ec7/tests/tests/networksecurityconfig/networksecurityconfig-nested-domains/res/xml/network_security_config.xml<br> --&gt;</pre><pre>&lt;application<br>        android:allowBackup=&quot;true&quot;<br>        android:icon=&quot;@mipmap/ic_launcher&quot;<br>        android:label=&quot;@string/app_name&quot;<br>        android:networkSecurityConfig=&quot;@xml/network_security_config&quot;<br>        android:theme=&quot;@style/AppTheme&quot;&gt;<br><br>...</pre><p><strong>2- SHA256: </strong>Website’den export edilen sertifikadan SHA256 key’i üretilir ve bu key builder’a eklenir. Keyi üretirken çalıştırılan komutlar sertifikamızın uzantısına göre değişkenlik gösterir.</p><ul><li>Öncelikle sertifikamızı; hedeflediğimiz domain için aşağıdaki adımları sırasıyla uygulayarak export ediyoruz.</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*dMI6oD3v5YXMNrgOpPPrIg.png" /><figcaption>Website’sinden sertifika elde etme aşamaları</figcaption></figure><ul><li>Sonrasında elde edilen sertifika üzerinden aşağıda verilen komutlar kullanılarak<em> (sertifika uzantısına uygun komutlarlar ile) </em>SHA keyi üretilir.</li></ul><p><em>Aşağıdaki komutlardan sizin için uygun olanı(sertifika uzantısına göre) seçerek sertifikanızın olduğu dizinde çalıştırın.</em></p><pre>openssl x509 -in yourCertificatePath.cer -pubkey -noout -inform der | openssl pkey -pubin -outform der | openssl dgst -sha256 -binary | openssl enc -base64<br><br>openssl x509 -in yourCertificatePath.crt -pubkey -noout | openssl pkey -pubin -outform der | openssl dgst -sha256 -binary | openssl enc -base64<br><br>openssl x509 -in yourCertificatePath.cer -pubkey -noout -inform pem |<br>openssl pkey -pubin -outform der |<br>openssl dgst -sha256 -binary |<br>openssl enc -base64</pre><p><strong><em>developer.android.com’</em></strong>dan elde ettiğimiz <strong>pem</strong> uzantılı sertifikamzı 3. komut ile çalıştırdığımızda aşağıdaki gibi sha256 key’imizi elde etmiş oluyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*egv5nrH4luar_Wc6JugYhg.png" /><figcaption>SHA256 üretme örneği</figcaption></figure><ul><li>Elde edilen key ile aşağıdaki gibi CertificatePinner oluşturulur ve builder’a eklenir. <em>(Aşağıdaki kullanımda bizim yukarıda ürettiğimiz key kullanılmıştır; YFCMIDBmAfl8DFZ5hjau1bOG4ocCwaPI6U+BfmIJ+n8=)</em></li></ul><pre>fun createClient(): CertificatePinner {<br>    return CertificatePinner.Builder()<br>        .add(&quot;*.developer.android.com&quot;, &quot;sha256/YFCMIDBmAfl8DFZ5hjau1bOG4ocCwaPI6U+BfmIJ+n8=&quot;)<br>        .build()<br>}</pre><pre>builder.apply {<br>     addInterceptor(<br>          HttpLoggingInterceptor().setLevel(HttpLoggingInterceptor.Level.BODY)<br>     ).certificatePinner(createClient())<br>//...<br>}</pre><blockquote><strong>Not:</strong> Birden fazla key’i add fonksiyonu ile ekleyebiliyoruz; hatta sertifika güncellemelerinde geçişin sorunsuz yaşanabilmesi için genellikle hem eski hem de yeni sertifikanın içeriye gömüldüğü bir yaklaşım benimsenmektedir.</blockquote><p>Bu yazımızda SSL Pinning’in bizim için önemini, çalışma mantığını ve uygulamamıza nasıl entegre edebileceğimize değindik.<br>Sonraki yazılarda görüşmek üzere..</p><p><em>Hedefinizin doğru olduğundan emin olmadan yola devam etmeyin 🍀</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2ee0acb4b069" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Android Deeplink — assetlinks.json]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-deeplink-assetlinks-json-af9c1c7a3543?source=rss-35a6198fd58b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/af9c1c7a3543</guid>
            <category><![CDATA[android-app-linking]]></category>
            <category><![CDATA[assetlink]]></category>
            <category><![CDATA[deep-link-android]]></category>
            <category><![CDATA[deeplink]]></category>
            <category><![CDATA[android-app-links]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayşe YALÇINKAYA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 07 Jul 2024 09:29:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-29T14:42:12.549Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Android Deeplink II — assetlinks.json</h3><p>Bir önceki yazıda temelde Android Deeplink konusunu ele almış ve 3 başlıkta incelemiştik. Android App Links alanında assetlinks.json kısmını ele alalım. <br><em>(Konunun başlangıcı için </em><a href="https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-deeplink-f96cdd352ee2"><em>önceki yazıya</em></a><em> göz atabilirsiniz.)</em></p><p><strong>3- assetlinks.json’un Oluşturulması ve Yüklenmesi:<br></strong>Uygulama packageName’i ve sha256 <strong>signing</strong> key fingerprint’i JSON’umuzu oluşturmak için yeterlidir.<br>Java keytool ile sha256 fingerprint elde edebilirsiniz, fakat eğer uygulamanız play app signing ile imzalanmışsa buradaki fingerprintler eşleşmeyecektir, bunun için Play Console’da app signing alanında direkt imza anahtarınızla generate edilmiş <strong>asssetlinks.json’</strong>un hazır halini bulabilirsiniz. <a href="https://developer.android.com/.well-known/assetlinks.json">JSON</a>’ın içeriği aşağıda verilen yapıya sahip olacaktır.</p><pre>[{<br>  &quot;relation&quot;: [&quot;delegate_permission/common.handle_all_urls&quot;],<br>  &quot;target&quot;: {<br>    &quot;namespace&quot;: &quot;android_app&quot;,<br>    &quot;package_name&quot;: &quot;com.google.samples.apps.adssched&quot;,<br>    &quot;sha256_cert_fingerprints&quot;:<br>    [&quot;0D:80:F1:D6:E7:AA:61:A3:B8:0D:28:BE:70:B0:FA:91:94:84:FF:7A:DB:0A:9B:08:3A:51:35:5F:E9:63:04:74&quot;]<br>  }<br>}]</pre><p>Birden fazla uygulama aynı domaine bağlantı kuracaksa bu json içerisinde ilgili konfigürasyonlar listelenebilir.<em>(dikkatli bakılırsa aslında bir liste olduğu görülüyor.)</em> Uygulamaların aynı imzaya sahip olmaları şartı yoktur.</p><p>Aynı app birden fazla web site ile ilişkilendirilebilir, bu da her birine aynı json un yüklenmesi anlamına gelir.</p><p>Uygulama ve web site arasındaki bağlantıyı doğrulamak için ilgili JSON’un aşağıda verilen konuma yüklenmesi gerekmektedir. Buradaki JSON ve manifestte yapılan intent tanımlarının eşleşmesi sonucunda web site ve app bağlantısı doğrulanmış olur.</p><blockquote><a href="https://domain.name/.well-known/assetlinks.json"><strong><em>https://domain.name/.well-known/assetlinks.json</em></strong></a></blockquote><p>App Link’lerde <strong>Android 12<em>(API 31) </em></strong>ve sonrasında güvenilirliği arttırmak amacıyla doğrulanmamış URL yönlendirmeleri direkt browser’a yapılır. Fakat önceki sürümlerde doğrulama yapılmamışsa bile sistem dialogunda ilgili URI’yi işleyebilecek uygulamalar listesi kullanıcıya sunulur.</p><ul><li>Manifest tanımlarımızda intent-filter birden fazla domain içeriyorsa hepsine ayrı ayrı json dosyası yüklenmelidir.</li><li>Birden fazla uygulama aynı domain doğrulamasına sahipse uygulamalar çalışmalarına devam eder, fakat aynı cihaz içerisinde son yüklenen uygulama çalışır.</li></ul><p>Json dosyasının yüklemesi tamamlandığında aşağıdaki adımlarla beraber doğrulamayı kontrol edebilirsiniz.</p><ol><li>Tarayıcıda ilgili adrese giderek doğru yüklemenin yapılıp yapılmadığı kontrol edilebilir.</li><li>Google Play Console’da App Links kısmında ilgili doğrulamanın yapılıp yapılmadığı ya da herhangi bir soun olup olmadığı kontrol edilebilir.</li><li>Adb komutları kullanılarak uygulamanın App Link kontrolleri sağlanabilir.</li></ol><p><strong>4- Deeplink’in Test edilmesi:</strong><br>Buraya kadar deeplink oluşturmak için gerekli tanımlara ve JSON konfigürasyonlarına önemleriyle birlikte değindik. Şimdi sıra yaptıklarımızı test etmeye geldi.</p><blockquote>Bahsettiğimiz API level farklılıkları altındaki davranışları doğru gözlemleyebilmemiz için API 12 üzeri ve altı olacak şekilde minimum 2 farklı device’da test etmemiz gerektiğinin altını çizelim.</blockquote><p><strong>developer.android.com’</strong> a deeplink ile yönlendirmeye bakalım; burada doğrulamamız olamayacağı için her türlü API 31 ve üzerinde browser’a yönleneceğimizde örnekte API 31 ve altının davranışsal farkını gözlemleyelim.</p><p>Aşağıdaki görselde soldaki cihaz API 34 iken sağdaki cihaz API 30&#39; dur, burada level 34 olanın <em>(benim app’im ile json doğrulaması olmadığı için)</em> direkt browser’a yönlendirdiğini görürken aynı uygulama API 30&#39; da sistem dialogunu açarak URI’yi işleyebilecek uygulamaları listelemektedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aUbcF4ATbaizsGrowcdKfg.png" /><figcaption>API 34 — API 30</figcaption></figure><h4>Google Play Console Deeplink:</h4><p>Play Store’da uygulamanız deeplink içeriyorsa Manifestten aldığı bilgilere dayanarak soldaki deeplink menüsü altında deeplink bağlantınızın durumu hakkında size bilgilendirme yapılıyor. Deeplink’lerinizle alakalı herhangi bir sorun bulunması durumunda sorunların detaylarını inceleyebiliyorsunuz. Buradaki yapı manifestte verdiğimiz host altındaki json’un hem varlığının hem de doğruluğunun kontrolü üzerine kurulmuş. Bundan dolayı deeplink testlerinizde kontrol etmeniz kıymetli gereken alanlardan biri.</p><p>Aşağıda bu hatalardan biri verilmiştir, bu örnekte direkt alan adında bir sıkıntı olduğu açıkça belirtilmektedir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*32dQii6pNiJZqx89vNLLgg.jpeg" /></figure><p><a href="https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-deeplink-f96cdd352ee2">Önceki yazının </a>sonlarında ve burada anlattığımız deeplink yapısının kurulması noktasıda Android Studio’nun bize sunduğu ve manuel işlemi 0&#39;a indiren App Links Assistant özelliğini kullanabilirsiniz. Hem manifest konfigürasyonlarınızı hem ilgili activity’deki intent ile data işlemlerinizi hem assetlinks.json üretimi hem de testlerinizi tek alan üzerinden sadece butonlarla yönetebiliyorsunuz. Aşağıya linki bırakıyorum :)</p><p><a href="https://developer.android.com/studio/write/app-link-indexing">Add Android App Links | Android Studio | Android Developers</a></p><p>Önceki yazıya erişmek için <a href="https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-deeplink-f96cdd352ee2">tıklayınız</a>.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=af9c1c7a3543" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Android Deeplink]]></title>
            <link>https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-deeplink-f96cdd352ee2?source=rss-35a6198fd58b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f96cdd352ee2</guid>
            <category><![CDATA[android-app-linking]]></category>
            <category><![CDATA[assetlink]]></category>
            <category><![CDATA[deeplink]]></category>
            <category><![CDATA[android-app-links]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Ayşe YALÇINKAYA]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 07 Jul 2024 09:24:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-07-07T10:33:52.209Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu yazıda deeplink kavramından başlayıp temelde 3&#39; e ayırarak ele alacağız, sonrasında ise App Link‘ler üzerine yoğunlaşıp nasıl entegre edeceğimizi öğreneceğiz.</p><h4>Deeplink nedir?</h4><p><strong>Deeplink</strong>; kullanıcıyı uygulamada belli bir ekrana ya da bir akışa doğrudan yönlendirmemizi sağlayan bir yapıdır. Bu yönlendirmeler URL link veya notification’la sağlanabilir.</p><blockquote><strong>Not: </strong>Uygulamada deeplink yapısı ile tetiklenen bir ekran/akış normal uygulamdaki navigation/back yapısını korumalıdır. Yani deeplink ile gelişte sanki kullanıcı normal akışla o ekrana gelmiş gibi stack yönetimi aynı kalmalıdır.</blockquote><p>Yapılan yönlendirmelerle beraber ilgil akışa veri taşınabilir ve bu veriler işlenerek akışa devam edilebilir.</p><blockquote>URL üzerinden kritik verilerin(token gibi) taşındığı durumlarda; ihtiyaç kalmadığında verilerin invalid olduklarından emin olunmalıdır. (token süresinin expire olması gibi)</blockquote><h4>Deeplink URI:</h4><p>Deeplink’lerin işleneceği URI’yi 3 temel parçaya ayırdığımızda scheme, authority ve path kısımlarından oluştuğunu görüyoruz. Buradaki parçalar deeplink türümüze ve yönlendirme şekline göre değişiklik gösterebiliyor. <br>Buradaki authority domaini adreslerken, path appte yönlendirilecek spesifik bir alanı işaret eder. Scheme olarak ise deeplink türüne göre custom bir scheme ya da standart scheme kullanılabilir.<br>Tüm bunların tanımı manifest içinde yapılarak ilgili URI için bir deeplink mekanizması kurulmuş olur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*m21PCx3K2wI2hpt8wbm_IA.png" /><figcaption><a href="https://youtu.be/1qFIg-lz4Ys?si=X5gL2h89KLQJMFlk&amp;t=96">https://youtu.be/1qFIg-lz4Ys?si=X5gL2h89KLQJMFlk&amp;t=96</a></figcaption></figure><h4>Deeplinks:</h4><p>Deeplinkleri 3 başlık altında ele alalım.</p><ol><li><strong>Deep Links: </strong>Userın gitmek istediği spesifik bir alanın URI’sidir. İlgili linke tıklandığında kullanıcıya sistem popup’ında linki işleyebilecek uygulamaların listesi sunulur. User’ın seçimi doğrultusunda ilgili app’teki akış tetiklenir.</li><li><strong>Web Links: </strong>Http ve Https scheme’lerini kullanan deeplinklerdir, web linke tıklandığında <strong>Android 12</strong>(API 31) ve sonrasında web linkler doğrudan browser üzerinde işlenerek gösterilir, ama daha düşük versiyonlarda sistem karar dialogu açılıp app’e de yönlendirme yapması gözlemlenebilir.</li><li><strong>App Links: </strong>Android 6 ve üstünde mevcuttur. Http ve https scheme’lerini kullanan <em>web linklerdir</em>, manifestte tanımlanan autoVerify attribute’u sayesinde uygulama; ilgili URI’yi işleyebilecek uygulamalar arasında kendisini default uygulama olacak şekilde atama yapar. Böylece bir app linke tıklandığında sistem karar dialogu açılmadan<em>(doğrulama yapılmışsa)</em> uygulamanız indirilmişse direkt açılır. Kullanıcı ilgili uygulama default <strong>olmasın</strong> istiyorsa cihaz ayarlarından bunu değiştirebilir.<br><strong>Android 12</strong>(API 31) sonrasında deeplink doğrulanmışsa(website ‘da assetsLink.json yayınlanmalı, <em>detaylı değineceğiz</em>) ilgili uygulama açılır fakat <strong><em>doğrulanmamışsa</em></strong> direkt web browser’ına yönlendirme yapılır.</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/281/0*aj3YQvQ3Tb3LbB78" /><figcaption><a href="https://developer.android.com/training/app-links">https://developer.android.com/training/app-links</a></figcaption></figure><h3>Android App Link</h3><h4>Android App Link’lerinde Android’in Davranışı:</h4><p><strong><em>Linke tıklandığında Android aşağıdakileri sırasıyla dener:<br></em></strong><em>(doğrulanmış case’ler için)</em><strong><br>- </strong>URI’yi işleyebilecek defaultta atanmış bir app varsa onu açar.<br>- URI işleyebilecek tek app varsa direkt onu açar.<br>- URI’yi işleyebilecek uygulamaların listelendiği sistem seçim dialogu açar.</p><h4>Android App Link yapısı nasıl kurulur?</h4><p>Yapının nasıl kurulduğunu adım adım aşağıda ele alacağız. Ama öncesinde kısaca şu şekilde açıklayabiliriz:<br>App’in spesifik bir alanı için bir deeplink oluşturulduktan sonra manifestte intent filterlar yazılarak app; gelen dataları kullanıp kullanıcıyı doğru contente yönlendirecek şekilde configure edilir. App içinde yapılan tanımlamalar ve kontroller haricinde deeplinklerin doğrulanmış olması için website’da assetsLink.json yayınlanır.</p><p><strong>1- Manifest’te ilgili tanımların yapılması:<br></strong>İlgili activity tagi içerisine <strong>&lt;<em>intent-filter&gt; </em></strong>tagi açılır, burada intentin gerçekleştireceği eylemi bildirmek üzeren bir URI karşılayan <strong><em>VIEW</em></strong> actionu verilir. Sonrasında <strong>DEFAULT</strong> ve <strong>BROWSABLE</strong> kategori tanımları eklenir. Asıl deeplink tanımların yapılması için <strong>&lt;<em>data&gt;</em></strong> tagi açılır ve beklenen URI formatı için gerekli tanımlar yapılır.<em>(data taginin min 1 tane scheme içermeli.)</em></p><p>Aşağıda verilen örnekte ilk <strong><em>&lt;intent-filter&gt;</em></strong> tanımında custom scheme ile bir tanım verilmiştir; bu da karşılayacağı URI’lerin <strong><em>“customscheme://ays”</em></strong> ile başlaması gerektiği anlamına gelir.<br>İkinci ve üçüncü örnekte ki fark; path tanımıdır, bu da uygulamanın deeplink akışına düşmesi için beklenen URI’nin sırasıyla <strong><em>“http://www.ays.com”</em></strong> ve <strong><em>“http://www.ays.com/detail”</em></strong> ile başlamasını beklediği anlamına geliyor. Buradaki path tanımı benzer URI formuna sahip 2 farklı activity’nin deeplink ayrışımını yapmak için de kullanılabilir.</p><pre>&lt;activity                                                            <br>    android:name=&quot;.DeeplinkActivity&quot;&gt;                                                   <br>    &lt;intent-filter&gt;                                                  <br>        &lt;action android:name=&quot;android.intent.action.VIEW&quot; /&gt;         <br>        &lt;category android:name=&quot;android.intent.category.DEFAULT&quot; /&gt;  <br>        &lt;category android:name=&quot;android.intent.category.BROWSABLE&quot; /&gt;<br>        &lt;data android:scheme=&quot;customscheme&quot; <br>              android:host=&quot;ays&quot;/&gt;     <br>    &lt;/intent-filter&gt;<br>    &lt;intent-filter&gt;                                                  <br>        &lt;action android:name=&quot;android.intent.action.VIEW&quot; /&gt;         <br>        &lt;category android:name=&quot;android.intent.category.DEFAULT&quot; /&gt;  <br>        &lt;category android:name=&quot;android.intent.category.BROWSABLE&quot; /&gt;<br>        &lt;data android:scheme=&quot;http&quot; <br>              android:host=&quot;www.ays.com&quot;/&gt;     <br>    &lt;/intent-filter&gt;<br>    &lt;intent-filter&gt;                                                  <br>        &lt;action android:name=&quot;android.intent.action.VIEW&quot; /&gt;         <br>        &lt;category android:name=&quot;android.intent.category.DEFAULT&quot; /&gt;  <br>        &lt;category android:name=&quot;android.intent.category.BROWSABLE&quot; /&gt;<br>        &lt;data android:scheme=&quot;http&quot; <br>              android:host=&quot;www.ays.com&quot;<br>              android:pathPrefix=&quot;/detail&quot;/&gt;     <br>    &lt;/intent-filter&gt;                                      <br>&lt;/activity&gt;                                                          </pre><p><strong>2- URI üzerinden verinin alınması:</strong><br>İlgili activity içinde intent üzerinden data alanı okunarak URI’ye erişilir<strong><em>(intent?.data),</em></strong> bu URI üzerinden ihtiyaç duyulan datalar varsa getQueryParameter() vb. fonksiyonlar ya da üzerinde kendi yapacağımız işlemler ile elde edilir. Sonrasında ilgili ekrana yönlendirme ve geride kalan işlemler gerçekleştirilir. Veriyi aldıktan ya da deeplinkde action tetiklendikten sonraki akış tamamen yapmak istediğimiz doğrultuda app özelinde şekillenir.</p><pre>override fun onCreate(savedInstanceState: Bundle?) {<br>        super.onCreate(savedInstanceState)<br>        val action: String? = intent?.action<br>        val data: Uri? = intent?.data<br>}</pre><p><strong>3- assetlinks.json’un Yüklenmesi:<br></strong>Java keytool ile sha256 fingerprint elde edebilirsiniz, fakat eğer uygulamanız play app signing ile imzalanmışsa buradaki fingerprintler eşleşmeyecektir, bunun için Play Console’da app signing… <strong><em>devamı ve daha fazlası </em></strong><a href="https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-deeplink-assetlinks-json-af9c1c7a3543"><strong><em>sonraki yazıda</em></strong></a><strong><em> :)</em></strong></p><p><strong>4- Deeplink’in Test edilmesi:<br></strong>developer.android.com’ a deeplink ile yönlendirmeye bakalım; burada doğrulamamız olamayacağı için her türlü API 31… <strong><em>devamı ve daha fazlası </em></strong><a href="https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-deeplink-assetlinks-json-af9c1c7a3543"><strong><em>sonraki yazıda</em></strong></a><strong><em> :)</em></strong></p><p><em>Özetle;</em> yazımızda deeplink konusunu genelden özele olacak şekilde tanımladık. Burada app linkler üzerine yoğunlaşarak nasıl tanımı yapacağımız konusuna giriş yaptık. <em>Tanımlamada geride kalan maddelere ve detay bilgilere sonraki yazıdan ulaşabilirsiniz.</em></p><p>Burada en kıymet verdiğim bilgilerden biri API 31 ve sonrasında olan davranışın daha düşük API leveller’ınden farklılaşması. <br>Tekrar üzerinden geçecek olursak; <strong><em>AP1 31 yani Android 12</em></strong> öncesinde app linkler web site doğrulaması olmadığı durumda sistem popup’ını açarak öneri sunarken 12 sonrasında eğer doğrulama yoksa ya da app install edilmemişse direkt browser’a yönlendirme yapılıyor, herhangi bir sistem popup’ı ile öneri sunulmuyor. Bu doğrultuda yaptığımız deeplink geliştirmelerini API 12 ve ve aşağısı sürümleri olarak farklı levellarda test etmemiz ve çalışma durumlarından emin olmamız gerekmektedir.</p><p><strong>Yazının devamı için </strong><a href="https://medium.com/@ayseyalcinkaya/android-deeplink-assetlinks-json-af9c1c7a3543"><strong>tıklayın</strong></a><strong>..</strong></p><p>Mutlaka göz atın;<br><a href="https://developer.android.com/training/app-links">https://developer.android.com/training/app-links</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f96cdd352ee2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>