<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Ahmet on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Ahmet on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@azere3839?source=rss-f5aa55171750------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*gIyOnz6tLfRzF0sS</url>
            <title>Stories by Ahmet on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@azere3839?source=rss-f5aa55171750------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 07:48:50 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@azere3839/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[AİDİYETİN SADİSTÇESİ: JTK]]></title>
            <link>https://medium.com/@azere3839/ai%CC%87di%CC%87yeti%CC%87n-sadi%CC%87st%C3%A7esi%CC%87-jtk-8c55f8481cea?source=rss-f5aa55171750------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8c55f8481cea</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ahmet]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 08 Nov 2026 23:19:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-08T23:19:56.874Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Steinbeck’i okuyan bilir Lennie’yi. Yumuşak şeyleri sever. Fareyi sever. Tavşanı sever. Köpeği sever. Kötü biri değildir aslında. Kötülük yapmak istemez. Ama ellerinin gücünü bilmez. Okşayayım derken sıkar. Seveyim derken ezer. Önce fare ölür elinde. Sonra köpek. Sonra Curley’nin karısı.</p><p>Lennie’nin derdi kötülük değildir. Sevdiği şeyi yok etmeden sevememesidir.</p><p>Bizim Lennie’mizde de durum neredeyse aynı. Neredeyse diyorum. Çünkü Lennie saf. Aptal, saf. Bizimkisi öyle değil. Bizimkisi sadist bir aidiyetin ibretlik kurbanı. Açık konuşayım, muhtemelen patolojik bir vaka.</p><p>Niye böyle söylüyorum? Dün odadaki hâline tanık olman lazımdı. Bunu psikologlar incelemeli, ciddi söylüyorum. İnanın dinleyince insan kendinden geçiyor. Oda yöneticisi neredeyse 30 saniye sonra konuşabildi. 30 saniye. Düşün. Koskoca oda sustu.</p><p>JTK, Hizmet’ten bahsederken gözleri doluyor. Sesi bir titriyor. Elini göğsüne koyup “seviyorum” diyor. İnsan ilk anda inanmak istiyor. Yalan yok, ben de bir an “ah be” dedim içimden. O yaş sahici duruyor çünkü. O titreme içten geliyor gibi.</p><p>Ama biraz bekleyince anlıyorsun. O yaş merhametten akmıyor.</p><p>O, elinden kayıp giden bir mülkü geri almak isteyen bir adamın panik ve hazzı. Önce hüzün gibi başlıyor. Hüzün gibi. Sonra bir bakıyorsun öfkeye dönmüş. Öfke küçümseyişe, küçümseyiş de dudak kıvrımında beliren tuhaf bir zevke. O ıslak gözlerle, o titreyen sesle bir anda “münafık, mürted, dönek, hain” diye tokat gibi inen kelimeler dökülüyor ağzından. Sonra yavaş yavaş, her hecesinin tadını çıkara çıkara “inşallah imansız ölürsün” dediği an derin bir nefes alıp arkasına yaslanıyor.</p><p>Çünkü o an artık sevmiyor. Boğuyor. Eziyor. Cezalandırıyor.</p><p>Ve ezdiği insanın yüzündeki korkuyu görmek için… nasıl desem… sapıkça bir istek duyuyor gibi. Susmayı, küçülmeyi, sinmeyi görmek için canını vermeye hazır bir hâl bu. İçinde kabaran karanlık bir tatminle kendini daha sadık, daha bağlı, daha haklı hissediyor. O anda yarı tanrı gibi oluyor sanki. Yarı tanrı. Abartmıyorum.</p><p>Tıpkı eşini güya sevgisinden ağlaya ağlaya döven adam gibi. Bir taraftan vuruyor, bir taraftan “seni ne kadar sevdiğimi bilmiyorsun” diyor. Tıpkı okşayayım derken fareyi elinde ezen saf Lennie gibi. Ama ondan daha tehlikeli. Çünkü ne yaptığını biliyor. Bilerek yapıyor. Ağlayarak yapıyor. Sevgiyi bir bıçak gibi kullanarak yapıyor.</p><p>Sormak lazım: Sen kimin sevgisinden bahsediyorsun?</p><p>Sadist aidiyetinle insanların imanını hangi hakla teraziye koyuyorsun? Kimin kalbine girdin de münafık olduğuna karar verdin? Hangi ilahi yetkiyle bir adama imansız ölmeyi reva görüyorsun?</p><p>Sadist aidiyetin, Hizmet’in insanlarını denetleme ruhsatı mı veriyor sana?</p><p>Burada insanı insana yaklaştıran bir sevgi yok. Bir aidiyetin etrafına duvar ören, duvarın dışında kalanı düşman ilan eden, içinde kalanı da sürekli sadakat yoklamasına çeken bir bağımlılık var. Onun dünyasında farklı düşünmek yetmiyor. Yanlış bulunmuyorsun, mahkûm ediliyorsun. Fikir ayrılığı bir anda iman davasına dönüyor. İtiraz eden kardeş olmaktan çıkıyor, hain oluyor. Soru soran şüpheli, uzaklaşan dönek.</p><p>Psikolojik olarak bakınca bu, sağlıklı bir aidiyet falan değil. Aidiyetle özdeşleşmiş sadist bir benliğin kontrol korkusu.</p><p>İnsan, bağlı olduğu yapıyı kendi kimliğinin kodlarına çevirdiğinde, o yapıya gelen her eleştiriyi kendine yapılmış bir saldırı gibi algılamaya başlıyor. Farklı düşünce tehdit oluyor. İtiraz ihanet, mesafe düşmanlık diye okunuyor. Sonra da kendi korkusu, kendi öfkesi, ahlaki bir üstünlük kisvesine bürünüyor. “Ben kızmıyorum, hakkı koruyorum” diyor.</p><p>İşin sadistçe tarafı da tam burada başlıyor zaten. Sadizm yalnızca can yakmak değildir. Can yakmayı haklı, gerekli, hatta kutsal bir görev gibi sunabilmektir. Başkasının incinmesinden bir haz, bir güç devşirmektir. “Ben bunu senin iyiliğin için yapıyorum” diyerek, karşındakini ezdiğin hâlde kendini temiz hissetmektir.</p><p>JTK’nin dilinde bu var. Tekfir ederken sesindeki o kendinden emin ton, beddua ederken duyduğu o rahatlık, dışlarken takındığı o öğretmen edası… Bunlar öfke patlaması değil. İncitmenin ayin gibi tekrarlanan, meşrulaştırılmış hâli.</p><p>Ve bu dilin bir bedeli var. İnsanları Hizmet’ten soğutuyor. Yıllarca aynı sofrada oturmuş, aynı acıyı çekmiş, aynı bedeli ödemiş insanları birbirine düşman ediyor. Zaten kırılmış, yorulmuş, hayal kırıklığı yaşamış insanların yarasına tuz basıyor.</p><p>Bir hareketin önündeki engeller sadece dışarıdan kurulmaz. Bazen o hareketi temsil ettiğini sananlar, kendi hoyratlıklarıyla en büyük engeli kendileri olurlar. Dışarıdan gelen eleştiriyle baş edersin. Ama içeriden yükselen kibirle, aşağılamayla, kardeşini düşman görme hastalığıyla baş etmek çok daha zor.</p><p>Hizmet’i gerçekten seviyorsanız, niye insanları Hizmet’ten uzaklaştırıyorsunuz? Bir zamanlar aynı sofrada oturduğunuz insanlara bugün niye iman dersi vermeye kalkıyorsunuz? Niye kendi kanaatinizi dinin hükmü, kendi öfkenizi hakikatin sesi, kendi bağlılığınızı da herkes için mecburiyet sayıyorsunuz?</p><p>Bir insanın Hizmet’e bağlılığını göstermek için başka bir insanın imanına saldırması mı gerekiyor?</p><p>Hayır. Kardeşini tekfir ederek sadakat ispatlanmaz. Beddua ederek dava korunmaz. İnsanları aşağılayarak bir hareket büyütülmez. Hele bir topluluğu sevdiğini söyleyip o topluluğun insanlarına hayatı zehir ederek hiç büyütülmez.</p><p>JTK’nin sadist aidiyeti bu meseleyi anlamaya engel. Kendisini Hizmet’in en ateşli savunucusu sanırken, başkalarının zihninde Hizmet’le arasına mesafe koymasına sebep olan bir figüre dönüşüyor. Çünkü insanlar artık sadece bir fikre değil, o fikir adına kendilerine nasıl davranıldığına da bakıyor.</p><p>Ve bazen bir insanı bir hareketten uzaklaştıran şey, o hareketin düşünceleri değil; o düşünceleri temsil ettiğini iddia edenlerin hoyratlığıdır.</p><p>Açık konuşalım: Sen Hizmet’i sevmiyorsun. Hizmet üzerindeki kendi hükümranlığını seviyorsun. İnsanları değil, itaatlerini istiyorsun. Kardeşlerini değil, kendine benzeyenleri istiyorsun. Sana benzemeyeni dışlıyor, aşağılıyor, imanını sorguluyor; sonra da bütün bunların üstüne sevgi kelimesini örtüyorsun. Bunları yaparken aldığın o tuhaf zevki hiçbir şeye benzemiyor. Sonrasında yaşadığın pişmanlık bile tekrar aynı suçu işlemene engel olamıyor.</p><p>Kusura bakma ama bunun adı sevgi değil. Aidiyetin sadistçe bir bağımlılığa dönüşmesi.</p><p>Allah Lennie’lerinde hayırlısını versin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8c55f8481cea" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ahmet Dönmez’in Müminleri ve Hacıyatmaz Emre]]></title>
            <link>https://medium.com/@azere3839/ahmet-d%C3%B6nmezin-m%C3%BCminleri-ve-hac%C4%B1yatmaz-emre-531649e0c779?source=rss-f5aa55171750------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/531649e0c779</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ahmet]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 29 Oct 2026 22:10:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-29T22:10:15.887Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Asr-ı saadeti dijitalin en patetik kabile ritüelleridir şu mürit-menzil muharebeleri. İnsanlık iki milyar yıllık tereddütlerinden sıyrılıp uzaya fink atıyor, bizim mahalle bakkalının önündeki tezvirat kültürü hâlâ aynı yerde sayıyor.</p><p>Bir yanda kütüphanesini arkasına alıp konuşanlar, diğer yanda her cümlesini birilerini mahkûm etmek için kuranlar… Herkesin elinde bir hakikat terazisi, herkesin dilinde bir ahlak nutku. Fakat terazinin kefesine kendi mahallesinin kusurları konulduğunda ibre birden şaşıyor.</p><p>Ahmet Dönmez’in etrafında kümelenen müminler ile Emre’nin hacıyatmaz misali her zeminde ayakta kalmayı başaran tavrı, aslında aynı zihniyetin iki ayrı tezahürü gibi duruyor. Bir tarafta eleştirdiği yapının dilini ve reflekslerini hâlâ üzerinden atamamış bir topluluk, diğer tarafta rüzgârın yönüne göre pozisyon alan bir siyasal cambazlık.</p><p>İşin tuhafı, herkes kendisini hakikatin temsilcisi sanıyor. Oysa hakikat, bir grubun elinde taşınan bayrak değildir. Hele ki geçmişteki yanlışları bugünün dokunulmazlık zırhına dönüştürmenin hiç değildir.</p><p>Bir zamanlar aynı sofrada oturmuş, aynı ezberlerle konuşmuş, aynı kabullerin gölgesinde yaşamış insanların bugün birbirlerine yönelttikleri suçlamalar elbette tartışılabilir. Fakat tartışmanın bir ahlakı, eleştirinin de bir tutarlılığı olmalı. İnsan kendi geçmişiyle yüzleşmeden başkasının geçmişini yargılamaya kalktığında, ortaya hakikat arayışı değil, mahalle kavgası çıkar.</p><p>Bunlar yakayı kolay bırakmayan sualler değil. Cevabı için önce kendi kalfalık dönemi ezberlerinden şüphe etmek gerekir. İşte burası zurnanın zırt dediği yerdir. Çünkü ezber sadece zihni değil, konforu da muhafaza eder.</p><p>Ahmet Dönmez’in etrafında oluşan bağlılık ilişkisi de tam burada sorgulanmayı hak ediyor. Bir insanı eleştirmek başka, onun her sözünü sorgusuz sualsiz doğru kabul etmek başka. Dün bir yapının mensuplarına yöneltilen eleştiriler bugün başka bir isim etrafında yeniden üretiliyorsa, burada değişen şey zihniyet değil, sadece adres olabilir.</p><p>Emre cephesinde ise başka bir mesele var. Her dönemin rüzgârını arkasına almayı maharet sayan, bir gün bir yerde durup ertesi gün başka bir yerde görünmekten rahatsızlık duymayan bir siyaset dili… Hacıyatmaz misali, hangi yöne itilirse itilsin yeniden doğrulmak. Ne var ki insanın her defasında ayakta kalması, haklı olduğu anlamına gelmez.</p><p>Böylece tuhaf bir manzara çıkar: Herkes mahallenin cürümlerinden mesul, kendisi sözüm ona analist.</p><p>Oysa mesele, kimin hangi mahalleden geldiği değil; o mahallenin düşünme biçimini ne ölçüde aşabildiğidir. Bir zamanlar savunulan ezberleri bugün başkalarının ağzında duyunca öfkelenmek, insanın kendi zihinsel bagajını sorguladığı anlamına gelmez. Bazen yalnızca eski aidiyetin yerini yeni bir aidiyet almıştır.</p><p>Asıl mesele geçmişten dem vurmak değil, geçmişin zehirli tortusunun bugünkü kelimelerini nasıl esir aldığını görebilmek. Kendi mahallesinin kusurlarını görmeyenlerin başkasına yönelttiği eleştiriler, ne kadar yüksek sesle dile getirilirse getirilsin, inandırıcılığını yitirir.</p><p>O yüzden rüzgârın nereden eseceğini hesaplamadan, konforlu sığınakları terk edip kendi ayaklarının üzerinde yürümek her zaman daha evladır. En azından yolun sonu uçuruma çıksa bile, o uçuruma kendi iradenle yürümüş olmanın ağır ama onurlu yükünü taşımış olursun.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=531649e0c779" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İorfa’nın Ruhu Fuat Baran’da Yaşıyor]]></title>
            <link>https://medium.com/@azere3839/i%CC%87orfan%C4%B1n-ruhu-fuat-baran-da-ya%C5%9F%C4%B1yor-9516739167cf?source=rss-f5aa55171750------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9516739167cf</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ahmet]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Oct 2026 13:49:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-24T13:49:56.843Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bu yazıyı okuyup yine aynı cümle kurulacak, biliyorum. “Yahu Ahmet, memleketin bunca meselesi varken yine mi Fuat Baran? Bırak Allah aşkına, adını anmaya bile değmez.”</p><p>Haklılar. Ama her gün memleket kurtaracak değiliz ya. Kardeşim, hafta sonu eğlenmek, nefes almak bizim de hakkımız. Biraz neşe, biraz ironi, biraz da dalga…</p><p>Yaşı yaşıma yakın olanlar İorfa’yı tanır.</p><p>Bir zamanlar ligin en tuhaf santrforuydu. Vazifesi gol atmaktı ama gol atamazdı. Top gelir ıskalar, karşı karşıya kalır tribüne vurur, doksan dakika sahada gezer, tabelaya bir türlü adını yazdıramazdı. Derken takımın stoperi, orta sahası, hatta bazen hakeme çarpar o bile çıkıp golü atardı.</p><p>İşte o an İorfa coşardı. Sanki golü kendisi atmış gibi kollarını açıp “Cooşş!” diye sahaya fırlardı. Golü atanın sırtına biner, sarılır, formasını çeker, en çok o bağırırdı. Kameraman şaşırır onu çekerdi. Tabelaya bakardın, tabela şaşırmazdı. Gol kiminse adını oraya yazardı. İorfa’nın hanesinde yine kocaman bir sıfır.</p><p>Niye anlattım bu İorfa’yı? Çünkü yemin olsun İorfa ölmedi, ruhu Fuat Baran’da yaşıyor.</p><p>Fuat Baran’ın fikir sahasındaki hali tam olarak bu. Ortada kendi ürettiği tek bir ürün yok. Atölyesi yok, tezgâhı yok, riski yok. Koskoca bir sıfır. Peki nasıl yaşıyor bu adam fikir dünyasında? Çok basit. Parazit gibi. Biyolojide parazitin kuralı nedir? Kendi yemeğini kendi yapamaz. Konağın kanını emer. Zahmetsiz, risksiz, konforlu bir hayat.</p><p>İşte Fuat Baran’ın da kalıcı konağı belli: Emre Uslu’nun salonu. Daimi ikametgâh orası. Kliması iyi, çayı bedava. Bir de duruma göre kullandığı muvakkat konakları var. Gündem nereye savrulursa konak oraya taşınıyor.</p><p>Ama dikkat buyurun, o konak olarak kullandığı figürlerin, o kalıcı ve muvakkat adreslerin öyle ya da böyle bir duruşu var. Eğri veya doğru, beğenirsin beğenmezsin ama bir fikirleri var, bir bedel ödeyerek ürettikleri bir ürünleri var.</p><p>Fuat Baran’ın yaptığı ise o duruşu olan insanların ürettiği fikri, tıpkı bir parazitin konağının kanını zahmetsizce emmesi gibi emmek. Kendi teri yok. Başkasının kanıyla beslenmek gibi konforlu bir asalaklık. Ben buna “Fikir Parazitliği” diyorum.</p><p>Canlı yayını izleyin şimdi. Emre Uslu oturuyor, ağır bir yazı yazıyor, bir fikir üretiyor. Bizimki hemen o yazının eteğinden tutuyor, “Emre Abi yine 90&#39;a çakmış bee!” diye bir cümle çakıp o fikrin sırtına biniyor. Sonra o sırt üzerinden dönüp muhalif mahalleye bir taş atıyor. Tek hareketle iki iş. Hem ev sahibinin gündeminden kan emip besleniyor hem de o kanla güçlenip karşıya sataşarak “Ben de buradayım” diyor. Kendi varlığını ancak başkalarının fikirleri üzerinden kurduğu o provokatif bir cümleyle ispatlamaya çalışıyor.</p><p>Bir zamanlar bu memlekette ağır biçimde eleştirdiği bir statüko vardı. Kalemi bir çok imla ve yazım yanlışı olsa da sertti. Sonra 2018&#39;den sonra nasıl bir aydınlanma yaşadıysa, mahiyetini bilmiyoruz, birdenbire o eleştirdiği statükonun en hararetli savunucusu kesildi. Bu bir dönüşüm değil, bir savrulma. Çünkü dönüşümün bir muhasebesi, bir metni olur. Burada metin yok. Sadece hizalanma var.</p><p>Niye böyle yapar? Çünkü net bir duruşu yok. Omurgalı bir duruş bedel ister, yalnız kalmayı göze almayı ister, kendi cümleni kurmanı ister. O olmayınca ne yaparsın? Başkasının kürsüsüne çıkar, onun mikrofonundan bağırırsın.</p><p>Eskiler boşuna dememiş: İt, kağnı gölgesinde yatar da kendi gölgesi sanırmış. Kağnı yürür, it havlar. Kağnı durur, it uyur. Gölge gidince it ortada kalır, şaşkın şaşkın bakar. İşte bütün mesele bu. Kendi gölgesi olmayanın, başkasının kağnısının gölgesini kendi gölgesi zannedip o gölgeyle kendi omurgasızlığını kamufle etme çabası.</p><p>O yüzden bu yazı tam bir Pazar eğlencesi. Fuat Baran okuyunca öyle ya da böyle muhatap alındığına çok sevinecek, biliyorum. Ama okur okuyunca ibret alıp kendi haline şükredecek. Çünkü herkesin gözünün önünde cereyan eden bir komedi bu. Kimsenin olmak istemeyeceği, ibretlik bir komedi.</p><p>Bir gün Periscope da kapanır, ağlamalar diner, Fuat’ın konakları dağılır, kağnı tozlu yolda kaybolur. Geriye ne kalır biliyor musunuz? Skor tabelası. Soğuk, tarafsız, acımasız ama acınacak halin.</p><p>Ve o tabela acımasızca yazar gol kiminse onun adını.</p><p>Muhterem santrfor, sevgili fikir paraziti, kağnı gölgesinin daimi kiracısı, İorfa’nın ruhunu taşıyan adam; son soru Pazar neşesi niyetine:</p><p>Sizin golünüz nerede?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9516739167cf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Temel Alsancak Cemaati Esir Aldı.]]></title>
            <link>https://medium.com/@azere3839/temel-alsancak-cemaati-esir-ald%C4%B1-d10663e1c26b?source=rss-f5aa55171750------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d10663e1c26b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ahmet]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Oct 2026 17:14:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-08T17:14:07.425Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Geçtiğimiz Eylül ayının sonunda, mahrem hatların kaset mirasına, 15 Temmuz gecesi atılan o meşum mesajlara ve cemaat içi güç savaşlarına bakarak bir soru sormuştuk: “Temel Alsancak cemaati esir mi aldı?”</p><p>O gün bu soru, bir temenninin ve son bir uyarı çığlığının ifadesiydi. Belki içeride kalan son bir kırıntı özeleştiri iradesi devreye girer, belki kirliliğin üzeri kapatılmaktan vazgeçilir diye sorulmuş bir soru…</p><p>Bugün artık o soru işaretini kaldırmak zorundayız. Çünkü cevap geldi, karar açıklandı, irade tescillendi.</p><p>Hakkında şantajdan yasa dışı dinlemeye, mahrem arşivlerden 15 Temmuz gecesi polislere “askere yardımcı olun” talimatı vermeye kadar sayısız iddia bulunan Temel Alsancak ve ekibi görevden alınmadı. Aksine, görevine devam etmesi yönünde kesin bir karar çıktığını öğrendik.</p><p>Bu bir idari tasarruf değildir. Bu, bir “güven tazelemesi” hiç değildir.</p><p>Bu karar, esaretin tescil belgesidir.</p><p>Tam da bu kararın verildiği günlerde, yapının ABD’deki resmi vitrini olan Alliance for Shared Values (AfSV) kanadından steril bir bildiri yayımlandı. Bildiride özetle; “Bize yöneltilen iddialar mesnetsizdir, Türkiye’deki yargı süreçleri hukuksuzdur, sütten çıkmış ak kaşığıız” deniyordu.</p><p>İşte tam bu noktada, olayların arka planını soğukkanlılıkla okuyan herkes gibi sormak zorundayız: Söylem ile eylem arasındaki bu uçurum nasıl izah edilebilir?</p><p>Cemaat yönetiminin önünde son derece net iki seçenek vardı:</p><ol><li>Birinci Yol (Aklanma,Temizlenme yâda helalleşme): AfSV bildirisinde iddia edildiği gibi gerçekten “temiz” olunduğunu kanıtlamak. Bunun tek yolu; bir istihbarat örgütü gibi çalışan, kendi mensuplarını bile kasetle, kişisel dosyayla tehdit eden, 15 Temmuz’da parmağı olan Temel Alsancak ve ekibini anında tasfiye etmek ve bu kirli bagajla araya aşılmaz bir duvar örmekti.</li><li>2. İkinci Yol (Cürüm Ortaklığı): Temel Alsancak’ı orada tutarak; onun geçmişte yaptığı ve bugün sürdürdüğü bütün illegal faaliyetleri, fişlemeleri, yasa dışı takipleri ve 15 Temmuz’daki rolünü zımnen kabul etmek, sahiplenmek ve o cürümlere ortak olmak.</li><li>Yönetim ikinci yolu seçmiştir.</li><li>Temel Alsancak’ın görevde tutulması kararı, sadece bir şahsın korunması anlamına gelmez. Bu karar; 17–25 Aralık süreçlerinden Ergenekon dosyalarına, mahrem dinleme kayıtlarından darbe gecesi atılan mesajlara kadar iddianamelerde ve kamuoyu hafızasında yer alan tüm ithamların zımnen kabulü ve kurumsal düzeyde sahiplenilmesidir</li></ol><p>İşin sosyolojik ve insani boyutu, hukuksal boyutundan çok daha dramatik bir çözülmeye işaret ediyor.</p><p>Bugün 15 Temmuz sonrasında yurt dışına çıkmak zorunda kalan, diasporada ayakta kalmaya çalışan, yıllarca emniyet teşkilatında görev yapmış amirler ve müdürler var. Bu insanların büyük bir kısmı; Temel Alsancak’ın adını duyduğunda yüzünü çeviriyor, onunla aynı masaya oturmayı, aynı cümlede geçmeyi dahi reddediyor.</p><p>Soru şudur: Sürgündeki kendi emniyet müdürlerinin çoğunun. tiksinerek uzak durduğu bir adama, yapının tavanı neden sarılmak zorundadır?</p><p>Kendi tabanının yüzünü kızartan bir isme, yönetim neden kalkan olmak mecburiyetindedir?</p><p>Bu sorunun cevabı son derece nettir. Ortada bir “idari hiyerarşı” değil, iki ayaktan oluşan bir rehin alma mekanizması vardır:</p><p>Mahrem hatların en karanlık mirası olan kişisel dosyalar, özel hayat kayıtları ve zaaf arşivleri, zamanında sadece muhalifleri susturmak için kurgulanmıştı. Ancak gayriahlaki bir yöntem bir kez meşrulaştırıldı mı, o silah eninde sonunda dönüp kendi sahibini vurur. Temel Alsancak’ın elinde olduğu bilinen o koca arşiv, bugün en tepedekilerin de ipini elinde tutan bir tehdit unsuruna dönüşmüştür. Yönetim, Temel’i görevde tutarak onu değil, aslında o arşivin ortaya saçılmasından kendisini korumaktadır.</p><p>Kulislere ve iddialara yansıyan, yurt dışına çıkarılmış ve miktarının 20–25 milyar dolar bandında olduğu konuşulan devasa bir finansal kaynak söz konusudur. Kaynağı, aktarımı ve yönetimi şeffaf olmayan bu sermayenin denetimi ve operasyonel gücü, işte bu karanlık ekibin elindedir. Hem herkesi bitirecek bir arşive hem de bu denli devasa bir finansal güce hükmeden bir ekip, artık “görevli” olmaktan çıkar; yapının gerçek sahibine dönüşür.</p><p>İşin en can yakıcı, en bağışlanmaz tarafı ise bu esaretin ödetildiği insani faturadır.</p><p>Yüz binlerce insan… Yuvayı dağıtan ayrılıklar, mahkemelerde heder olan hayatlar, hapishane köşelerinde çekilen çileler, intiharlar, yurt dışı yollarında boğulan çocukların ahı, çekilen ağır maddi ve sosyal kaygılar…</p><p>Cemaat tabanı tarihin en ağır sosyolojik kıyımlarından birini yaşarken, tepe yönetim ne yapmıştır?</p><p>Onlar; yüz binlerce masum insanın feryadını, gözyaşını ve mağduriyetini hiçe sayarak Temel Alsancak ve faaliyetlerine sahip çıkmış, kendi statükolarını ve kurumsal kimliklerini koruma adına kendilerince “dev”, ama taban nezdinde yok edici, bitirici ve insanı sahipsiz bırakıcı bir adım atmışlardır.</p><p>Temel Alsancak ve ekibini korumak; “Taban ne çekerse çeksin, kaç bin kişi hapse girerse girsin, yeter ki bizim koltuğumuz ve karanlık arşivimiz güvende kalsın” demektir. Kendi insanının çilesini, mahrem imamların iktidarına kurban eden bir anlayışın ne ahlakla ne de vicdanla bir bağı kalmıştır.</p><p>Şu hakikati gür bir sesle söylemek gerekir: Bir yapının mutfağındaki kirlilik, vitrinine konulan süslü kelimelerle örtülemez.</p><p>AfSV istediği kadar “biz masumuz, iddialar mesnetsizdir” bildirileri yayımlasın; mutfaktaki irade, darbe bagajına ve şantaj çarkına sahip çıkmıştır. Kamuoyu bu tabloyu net olarak okumaktadır.</p><p>Temel Alsancak artık bir “mahrem imam” değil, statükoyu belirleyen bir karabeydir.</p><p>Cemaat yönetimi ise karar alan bir irade değil, o karabeyin iradesini mühürleyen bir noterden ibarettir.</p><p>Kendi içindeki kanserli hücreyi teşhis ettiği halde söküp atamayan bir bünye, yaşamını sürdüremez. Tabanın ahını, mağdurun gözyaşını ve mahrem hatların kirliliğini temizlemek yerine; kirliliğin kendisiyle nikah tazelemeyi seçenler, tarih önünde ve kamuoyu vicdanında kendi mahkûmiyet fermanlarını yazmışlardır.</p><p>Birinci yazıda “esir mi?” diye sormuştuk.</p><p>Bugün cevabımız nettir: Temel Alsancak cemaati esir almıştır.</p><p>Ve kendi karanlığıyla yüzleşme cesaretini gösteremeyen her yapı gibi, bu yapı da eninde sonunda inşa ettiği o karanlığın içinde boğulmaya mahkûmdur.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d10663e1c26b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kendi Ağacının Budanmasına İzin Vermeyen Balta: Adem Yavuzarslan]]></title>
            <link>https://medium.com/@azere3839/kendi-a%C4%9Fac%C4%B1n%C4%B1n-budanmas%C4%B1na-i%CC%87zin-vermeyen-balta-adem-yavuzarslan-701024b9570c?source=rss-f5aa55171750------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/701024b9570c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ahmet]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 06 Oct 2026 16:09:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-06T18:26:00.593Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Aslında bu satırları kaleme almak gibi bir niyetim yoktu. Fakat dün akşam katıldığım bir X (Twitter) sohbet odasında dinlediklerim, bir süredir içimde biriken o huzursuz sitemi artık sükûtla geçiştiremeyeceğimi hissettirdi.</p><p>O odada, vaktiyle bu yapının içinde bulunmuş eski bir polis memuru, kendi şahsi tanıklığı ve yaşadığı acı tecrübeyle 120 bin personelin 28 ayrı sütun üzerinden nasıl fişlendiğini, o mekanizmanın nasıl tıkır tıkır işletildiğini ayrıntılarıyla anlattı. Ardından da oklarını Adem Yavuzarslan’a çevirip sitemini dile getirdi:</p><p>“Gazetecilik sorumluluğu gereği bu meseleyi araştırması, hakikatin bu yüzüyle de yüzleşmesi için elimdeki dosyaları kendisine ulaştırmak istedim; fakat muhatap dahi alınmadım, bile isteye yok sayıldım…”</p><p>O polisi dinlerken, ister istemez kendi yaşadığım benzer tecrübe hatırıma geldi. Bir vakitler yine bir X odasında Adem Bey’e doğrudan ifade etmiştim: “15 Temmuz’un ve yaşananların bir de cemaate bakan, o yapının iç dehlizlerine uzanan boyutu var. Bu konunun şahitleri dinlenmeli, mesele tek taraflı değil, çift taraflı ve nesnel bir büyüteçle araştırılmalı…” O gün ekranın ve dinleyicilerin önünde bu teklifimi makul karşılamış, kabul etmişti. Ancak o yayın bittikten sonra, konuyu somutlaştırmak ve şahitleri aktarmak adına gönderdiğim DM mesajlarım tıpkı o polisin dosyaları gibi cevapsız kaldı, boşlukta süzüldü ve yok sayıldı. İşte bu yazının başlığı, tam da bu kederli tecrübenin ve şahitliğin mahsulüdür.</p><p>Eskiler, “Baltanın sapı ağaçtandır” derken ne büyük bir kederi ve ne katı bir hakikati muştulamışlar… Fakat ne çare ki insan nesli, elindeki çeliğin parıltısına kapılınca kök saldığı toprağı da, suyunu emdiği gövdeyi de unutmaya pek müstait. Lafa gelince dijital kürsülerden, YouTube ekranlarından gazetecilik ahlakından, hakikat takibinden, araştırmacı habercilikten bahsetmek kolay. Bakıyorsunuz; mahkeme zabıtları, iddianame kıvrımları, Akıncı Üssü’nün loş koridorlarındaki muammalar söz konusu olduğunda eldeki bileytaşı amansızca işliyor. Karşı tarafa savrulan balta alabildiğine keskin, alabildiğine biperva… Lakin ne hikmetse; sıra 15 Temmuz’un o malum cemaat ayağına, örgüt hiyerarşisinin gizli koridorlarına, 120 bin insanı fişleyen o karanlık mekanizmaya ve mağdur edilmiş kendi insanının çığlığına gelince, o gürültülü balta aniden paslanıyor; eldeki büyüteç sırrını döküp kırık bir aynaya dönüşüyor.</p><p>Esasen bu tavır sadece Adem Yavuzarslan’a mahsus münferit bir duruş da değil; kendilerini hâlâ “cemaat gazetecisi” sıfatıyla konumlandıran daha geniş bir çevrede de benzer bir refleks göze çarpmıyor mu? Acaba bu refleksin arkasında, yıllardır biriken ağır mağlubiyet duygusunun, yaşanan kırılmaların ve kendi geçmişiyle yüzleşmenin doğuracağı rahatsızlığın bir payı olabilir mi? Bazı soruların cevabıyla yüzleşmek zor olacağı için, o soruların kendisinden uzak duruluyor olabilir mi?</p><p>10 yılı aşkın bir süredir; iktidarın ve devlet aklının ürettiği her siyasi hamlede eli boşa düşürülen, her manevrada adeta “oyuncak” edilen bir yapının tırnak içindeki kurmayları ve medya mensupları, kendi başarısızlıklarıyla ve stratejik körlükleriyle yüzleşmeyi neden bu kadar zor buluyor olabilir? Bu yüzleşme gerçekleşirse, yıllardır inşa ettikleri “kusursuzluk” ve “mağduriyet” mitinin bazı taşları yerinden oynayabilir mi?</p><p>İşte tam da bu yüzden, yaşanan hezimetin faturasını tamamen karşı tarafa kesmek; kendi içlerindeki fişlemeleri, karanlık ilişkileri, sivil imamları ve çürümeleri yok saymak bir tür savunma refleksine dönüşmüş olabilir mi? Kendi günahıyla yüzleşemeyen akıl, kendisini sürekli karşı tarafın ne kadar “kötü” ve “kötücül” olduğuna ikna ederek ayakta kalmaya mı çalışıyor?</p><p>Fakat bu kitlesel inatlaşmanın, bu hezeyanlı kısır döngünün bedelini ne dijital ekranlardan caka satan gazeteciler ödüyor ne de yurt dışındaki konforlu alanlarında “hasar kontrolü” yapan karar alıcılar… Olan; Türkiye’de ve dünyanın dört bir yanında hayatları karartılmış, çoluk çocuğuyla mağdur edilmiş, sadece bir kurumda çalıştığı ya da dini duygularıyla hareket ettiği için her şeyini kaybetmiş yüz binlerce masum insanımıza oluyor.</p><p>Kendi mahallesindeki çürümeyi gizleyip karşı tarafa amansızca saldıran bu kör yayıncılık anlayışı, Türkiye’deki toplumsal ve hukuki vicdan nezdinde mağdurların sesini büsbütün boğmakla kalmıyor; aynı zamanda siyasi iktidarın kurduğu hegemonik söyleme her gün yeni bir koz sunuyor. Mağduriyetlerin çözülmesini sağlayacak toplumsal helalleşme ve adalet zeminini bile isteye sabote ederken, yüz binlerce insanın ahı üzerinde yükselen bu ikiyüzlü “yayıncılık oyunu”, karşı tarafın elinde her gün daha da güçlenen bir silaha dönüşüyor. Sürekli aynı yöntemlerle aynı sonuçları alıp karşı tarafa oyuncak olmak ve buna rağmen “stratejik deha” rolü kesmek; adalete, hakikate ve en çok da o mağdur insanlara yapılmış en büyük kötülük değil midir?</p><p>Tüm bu tabloyu yan yana koyduğumuzda, o ekranlardan hakikat dersi vermeye kalkanların yüzleşmekten kaçındığı çok temel sorular beliriyor. Eski bir polisin 120 bin insanın fişlenmesine dair somut dosya ve tanıklık sunma talebini yok saymak, X odalarında kamuoyuna “tamam” deyip arkada DM mesajlarını cevapsız bırakmak hangi habercilik etiğiyle açıklanabilir? Bu tutum basit bir ihmal değil, bile isteye kurgulanmış bir karartma ve hasar kontrolü müdür? Yoksa ortada başka bir açıklama mı vardır?</p><p>Çünkü araştırmacı gazetecilik, sadece siyasi rakiplerin veya karşı gücün kirli çamaşırlarını ortaya dökmekten ibaret olamaz. Kendi mahallenizin, ait olduğunuz yapının karar alıcılarına, sivil imamlarına ve iç çürümelerine tek bir soru sormamak, sizi hakikatin takipçisi değil ancak bir “kör nokta muhafızı” yapmaz mı?</p><p>Oysa bir yapının sağlıklı kalabilmesi, içindeki marazlı ve çürük dalları budayabilme cesaretine bağlıdır. Kendi mahallenizdeki suçları ve sorumluları budamak yerine onların üstünü örttükçe, o ağacın içten içe koflaşıp çürümesine çanak tutmuş olmaz mısınız? Daha da vahimi, 10 yıldır uyguladığınız her yöntemle, kurduğunuz her dille karşı tarafın değirmenine su taşıdığınızı ve elinizi her defasında boşa düşüren bir siyasi akla adeta alan açtığınızı görmemek büyük bir sorumluluk eksikliği değil midir?</p><p>Kendi içinizdeki fişlemeleri, 120 bin insanın hayatını karartan o 28 sütunluk listeleri ve sivil sorumluları gizleyerek, dışarıdaki yüz binlerce masum insanın hakkını ve hukukunu koruduğunuzu iddia edebilir misiniz?</p><p>Bir yapının gazetecileri veya sözcüleri, elindeki aynayı önce kendi yüzüne tutmayı reddediyorsa; burada durup şu soruyu sormak gerekmez mi: Aranan şey gerçekten hakikat midir, yoksa bazı soruların hiç sorulmamasını sağlamak mıdır?</p><p>Kendi ağacının budanmasına izin vermeyen, kendi çürüklerini “bizim kitle sarsılmasın” kaygısıyla saklayan bu anlayış; karşı ormana ne kadar balta savurursa savursun, o gövdeyi yıkamaz. Aksine karşı tarafı kenetler, sağlamlaştırır ve gürleştirir. Sadece kendi köklerini içten içe kurutur ve en nihayetinde o kısır döngünün altında ezilen, masum insanların hayalleri ve adalet umutları olur.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=701024b9570c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Statükonun Gayri Meşru Çocuğu-2: Kutsal Cephaneliğin İnfaz Timi”]]></title>
            <link>https://medium.com/@azere3839/stat%C3%BCkonun-gayri-me%C5%9Fru-%C3%A7ocu%C4%9Fu-2-kutsal-cephaneli%C4%9Fin-i%CC%87nfaz-timi-e1ea4b952483?source=rss-f5aa55171750------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e1ea4b952483</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ahmet]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 02 Oct 2026 13:36:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-02T13:36:59.308Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir yapıda yetkiyi, makamı ve imtiyazı tepe tepe kullananların sorumluluk alma vakti geldiğinde ortadan kaybolması, sadece basit bir “yönetim basiretsizliği” değildir. Bu tavır, sosyolojik olarak çok daha tehlikeli ve mide bulandırıcı bir mekanizmayı tetikler: Merkezin pişkin sessizliğiyle meşrulaşan, statükonun kurumsal infaz mangası.</p><p>Statükonun o son derece steril, o yüksek korunaklı burçlarında bir süredir garip bir telaş, kontrolsüz bir panik hüküm sürüyor. Yıllarca ambalajlanıp piyasaya sürülen “hizmet prensipleri”, “ahlak”, “mürüvvet” ve “kul hakkı” lakırdıları, yerini tamamen gayrimeşru bir kurumsal varlığı koruma hissiyatına bıraktı.</p><p>Ama ne koruma!</p><p>Yüz binlerce insanın hayatını karartan, basiretsizlikleriyle kitleleri felakete sürükleyen ana karar alıcılara, o stratejik çöküşün mimarlarına tek bir gıkını dahi çıkaramayanlar; iş faturayı ödeyen mağdurların “Ne yaptınız bize?” çığlığına geldiğinde birdenbire birer aslan kesiliveriyorlar.</p><p>Çünkü kural, bu ezik güç ilişkisinde son derece basittir:</p><p>Güç sahibine eyvallah, mağdura ve garibana insafsızca imha!</p><p>Burada bir parantez açmak gerekiyor. Statüko derken kastettiğim şey belirli kişiler ya da isimler değildir. Statüko; hesap vermeyi reddeden, özeleştiriyi tehdit olarak gören, sorgulanmayı ihanet sayan kurumsal reflekstir.</p><p>Kişiler değişebilir, makamlar el değiştirebilir; fakat bu refleks varlığını koruduğu müddetçe aynı sonuçlar yeniden ve yeniden üretilir. İşte bugün karşı karşıya olduğumuz gayrimeşru anlayış da, bu anlayışı benimseyen kurumsal infaz mangası da gücünü tam olarak buradan almaktadır.</p><p>Şu manzaradaki acı ironiye bakar mısınız?</p><p>Yıllarca kürsülerde “insan onuru”, “kardeşlik hukuku” vaazı dinleyenler; bugün o çok sevdikleri kurumsal kabuğu koruyabilmek uğruna insanların özel hayatlarını, mahremlerini iffetsizce ifşa etmekten, kişisel bilgileri birer şantaj malzemesi gibi piyasaya sürmekten zerre kadar haya etmiyorlar.</p><p>Demek ki o pek övünülen ulvi ilkeler, meğerse sadece işler tıkırındayken giyilen birer bayramlık elbiseymiş.</p><p>Zora gelince ilkeler derhal ayaklar altına alınıyor; yerini “Bizden olmayan ölsün” mantığı alıyor.</p><p>Karar alıcıların on yılı aşkın süredir her türlü muhasebeye, eleştiriye ve şeffaflık talebine karşı koruduğu o derin, umursamaz sessizlik; bünyede ahlaki ve hukuki hiçbir sınır tanımayan gayrimeşru bir alan açmıştır.</p><p>Yöneticilerin hesap vermediği bir yerde, yöneticileri korumakla görevli kurumsal infaz mangası türer.</p><p>“Yöneticilerin hataları %100 delilli ispatlansa da takılmayız” diyen o kör biat, hukukun ve ahlakın bittiği yerde beliren organik bir şantaj rejimine evrilmiştir.</p><p>Peki, açıkça ve cesaretle faillere hesap soramayan bu zihniyet, idari ve hukuki bir savunma yapamayınca neden çareyi bu derece çirkin bir “manevi yok etme” refleksinde buldu?</p><p>Çünkü karşılarında artık eski ezberlerle kandırabilecekleri bir kitle yok.</p><p>Yıllarca her türlü eleştiriyi “döneklik” veya “sığlık” parantezine alarak geçiştirenler, bugün çok daha hayati bir sürprizle karşı karşıyalar: Ayağı yere basan, nitelikli, vicdanı ve hukuku merkeze alan derin bir hakikat arayışı.</p><p>Fatura ödeyen tabanın sorgulama kalitesi yükseldikçe, statükonun elindeki illüzyonlar birer birer çöktü.</p><p>Fikirle, bilgiyle ve adaletle cevap veremeyenler; kriz anlarında sığınılacak tek liman olan “itibar suikastı” yöntemine sarıldılar.</p><p>Kendi beceriksizliklerini ve sorumluluklarını örtbas etmek için önüne gelene “merdut”, “hain”, “münafık” etiketlerini yapıştırıp insanları vicdanlarda infaz ediyorlar.</p><p>Hani hata avcılığı yapılmazdı?</p><p>Hani sistem maya bozuksa kendi atardı?</p><p>Meğerse sistemin atma yöntemi, adalet arayan herkesi ahlaksızca karalamak, mahremiyetini ortalığa saçmakmış!</p><p>Bu tablonun en trajikomik, en acı ve en tiksindirici tarafı ise şu:</p><p>Bütün bu ahlaksız, gayrimeşru yok etme yöntemleri uygulanırken, bu manevi kırım operasyonları yürütülürken hâlâ Fethullah Gülen’in ismini, mirasını ve “hizmet prensipleri” ambalajını adeta bir cephane gibi kullanmaktan en ufak bir utanç duymuyorlar. Her türlü tezviratı yapanlar, X hesaplarına koydukları Fethullah Gülen videolarını birer cephane gibi kullanmak hayasızlığını göstermekten çekinmiyorlar.</p><p>Onu kendi kurumsal sorumsuzluklarına zırh yapıyor; faturayı ödeyen tabanın gözünü boyamak için geçmişin kutsallarını birer kurşun gibi mağdurların üzerine sıkıyorlar.</p><p>Yıllardır savunulduğu iddia edilen o ilkeler; bugün kurumsal hezimetleri örtbas etmek, insanları mahremleriyle vurmak ve otoriteyi korumak için üzerine kılıf geçirilen birer silaha dönüştürülmüştür.</p><p>Oysa hakikat gün gibi ortadır:</p><p>Karar alıcıların basiretsizliğine tek söz edemeyip, hakkını arayan mağduru “münafık”, “mitçi”, “merdut” ilan etmek; iddia edilen ilkelerin arkasına sığınarak o ilkeleri bizzat katletmektir.</p><p>Hakikat arayışı pekiştikçe, sesler yükseldikçe ve kitleler masallara değil somut adalete talip oldukça; statükonun ve onun türettiği bu gayrimeşru anlayışın hareket alanı daralmaktadır.</p><p>Çünkü mesele birkaç isimden ibaret değildir. Mesele, kendisini korumak için hesap vermeyi reddeden bir kurumsal refleksin, zamanla kendi savunma mekanizmalarını ve kendi infaz kadrolarını üretmesidir.</p><p>İnsanların mahremini saçan, tehdit eden, “münafık” ya da “merdut” etiketleriyle insanları vicdanlarda infaz eden bu zihniyet; statükonun korumaya çalıştığı kurumsal kimliği kurtarmayacak, aksine o kimliğin altına konulmuş en dinamik tahrip kalıbı olarak tarihe geçecektir.</p><p>Çünkü ahlakı, adaleti ve insan onurunu kurban ederek korunan hiçbir yapı meşru kalamaz.</p><p>Statükonun gayrimeşru anlayışı, kendisine gayrimeşru çocuklar üretir. Ve o çocuklar, en çok da kendilerini doğuran sessizlikten güç alırlar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e1ea4b952483" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Statükonun Gayri Meşru Çocuğu: JTK]]></title>
            <link>https://medium.com/@azere3839/stat%C3%BCkonun-gayri-me%C5%9Fru-%C3%A7ocu%C4%9Fu-jtk-8c9d93fbbd0b?source=rss-f5aa55171750------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8c9d93fbbd0b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ahmet]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 01 Oct 2026 15:36:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-01T15:36:08.190Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dünyanın en konforlu işi, hiç şüphesiz, hesabı ahirete, yetkiyi dünyaya, faturayı ise gariban tabana kesme sanatıdır.</p><p>Aşırı steril, bir o kadar da hikmetinden sual olunmaz bir köşeden yazılmış metni okurken insan imrenmeden edemiyor. Ne muazzam bir mantık zinciri, ne ulvi bir bağışlayıcılık! Meğerse yıllarca gazete sütunlarında, akademilerde, kurumsal makamlarda Yetki Heyet-i Aliyyesi olarak arz-ı endam edenler, sadece “hizmetin yumuşak ikliminde idare edilmiş” birer garibanmış!</p><p>Yani adamlar yetkiyi, makamı, imtiyazı tepe tepe kullanırken “Hizmet’in temsilcisi”; iş sorumluluk almaya, hesap vermeye ve özeleştiriye geldiğinde ise “idare edilen arızalı tipler”… Hatanın, liyakatsizliğin ve basiretsizliğin faturasını, o karar alma süreçleriyle hiç alakası olmayan garip gurebanın sırtına yükleyip kenara çekilmek; sonra da çıkıp “Canım, kişilere takılmayalım, maya bozuksa sistem dışarı atar” tesellisi dağıtmak…</p><p>Aman ne derin bir sosyolojik analiz, ne bulunmaz bir manevi feraset!</p><p>Metindeki şu inci misali cümleye bakar mısınız: “Yöneticilerin iddia ettikleri şeylerin misli %100 delilli ispatlansa yine buna takılmayız.”</p><p>İşte aranan, özlenen, gözleri yaşartan o “kutsal sorumsuzluk”! Aklın, adaletin, vicdanın ve kul hakkının yerine “nasip” çimentosunu koyduğunuzda, %100 delilli ispatlar bile birer teferruata dönüşüveriyor. Kararları verenler, bütçeyi yönetenler, hayatları karartan stratejileri belirleyenler sütten çıkmış ak kaşık; ama o kararların altında ezilen, ömrünü ve istikbalini kaybeden insanlar “hata avcısı” öyle mi?</p><p>Yetkinin sefasını sürüp sorumluluğun cefasından kaçan bu gayrimeşru düşünce yapısının ürettiği son muhafızlar (yahut JTK rumuzlu sadakat memurları), sistemin öz evladı değil, o kokuşmuş statükonun gayrimeşru çocuklarıdır. Yetki kullanılırken ortalıkta devasa haşmetleriyle dolaşanlar, iş sorumluluğa gelince birdenbire “şahsi manevi” bulutunun arkasına saklanıverirler.</p><p>Ne ala memleket! Yetki meşru, idare meşru, imtiyaz meşru; fakat hesap sormak, sorumluluk istemek, “Ne yaptınız bu insanlara?” diye sorgulamak gayrimeşru!</p><p>Sistemin “doğal seleksiyonu” iddialara takılmayanları koruyup, adaleti ve vicdanı arayanları “dışarı atıyorsa”; orada seleksiyonu yapan şey doğa değil, statükonun ta kendisidir. Ve o statüko, sorumluluk almaktan kaçtıkça, kendi aynasındaki aksine “nasip” deyip tapınmaya devam edecektir</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8c9d93fbbd0b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Çarkçılar ve Kaybolan Sorular]]></title>
            <link>https://medium.com/@azere3839/%C3%A7ark%C3%A7%C4%B1lar-ve-kaybolan-sorular-a10183f77529?source=rss-f5aa55171750------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a10183f77529</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ahmet]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Sep 2026 14:42:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-30T14:57:18.168Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yazıya Emre Uslu’nun kendi popülaritesi için nasıl çark edebileceğini “çarkçılar” yazımda anlatmıştım. https://x.com/ahmetq5kw/status/2067740746833121476?s=46 Okumayan kaldıysa okuyabilir. O konu zaten herkesin malumu…</p><p>Bazı insanlar fikir değiştirir.</p><p>Bazıları kanaat değiştirir.</p><p>Bazıları da mevzi değiştirir.</p><p>Aradaki farkı anlamak için söylediklerine değil, yıllar sonra hangi sözlerini hatırlamak istemediklerine bakmak yeter.</p><p>Hatırlayalım.</p><p>2022&#39;nin Kasım ayıydı. Emre Uslu, Hablemitoğlu dosyasından bir paragraf çekip ortaya koydu. Mustafa Özcan’ın avukatını da etiketlemeyi ihmal etmedi. Enver Altaylı’nın ifadesinden hareketle Halil Şıvgın’ın, Hablemitoğlu ile Mustafa Özcan’ı Nenehatun’daki bürosunda buluşturduğu iddiasını gündeme taşıdı.</p><p>Üslup tanıdıktı. Ortaya bir duman bırakılıyor, sonra herkes o dumanın içindeki silüeti kendi hayal gücüyle tamamlıyordu.</p><p>Soru şuydu: Mustafa Özcan neden konuşmuyordu?</p><p>Daha doğrusu asıl mesaj şuydu: Çık konuş. Yoksa bu iş senin üstüne kalacak.</p><p>Bugün dönüp bakınca insan ister istemez soruyor: Peki şimdi neden susuyor?</p><p>Çünkü o soru, zannedildiği kadar bir hakikat sorusu değildi. Bir hizip kavgasında kullanılan mühimmatın ömrü ne kadarsa, onun da ömrü o kadardı. İşine yaradığı kadar konuşuldu. Sonra rafa kaldırıldı. Buna omurga denmez; rüzgâra göre yön değiştiren seyyar satıcılık denir.</p><p>Oysa peşine düşülseydi ilginç şeyler görülecekti. Mesela üzerine bu kadar anlam yüklenen delilin aslında ne kadar kırılgan olduğu görülecekti. Tarihi belli olmayan bir görüşme. Birinci elden değil, ikinci elden aktarılan bir bilgi. Üstelik dosyanın kendi içinde başka anlatımlarla çelişen bir beyan.</p><p>Hakikat bazen insanın işine gelmez. Çünkü hakikat, slogan kadar kullanışlı değildir.</p><p>Gelelim dosyanın kendisine.</p><p>Hablemitoğlu’nun ölümünden sonra yayımlanan Köstebek’te gerçekten dikkat çekici satırlar var. Savcı Gülseven Yaşer’e ait olduğu ileri sürülen montaj kaset. “İmamlar Klasörü” belgelerini getiren kişiler. Üsküdar’daki bir holding üzerinden kurulan temaslar. Ve bütün bunların arasında işaret edilen Mustafa Özcan.</p><p>Fakat burada dikkat edilmesi gereken bir ayrıntı var. Köstebek’i dikkatle okuyan biri, Hablemitoğlu’nun Mustafa Özcan’ı bir şiddet aktörü olarak değil, bir nüfuz ve menfaat aktörü olarak tasvir ettiğini görür. Parayla ve statükoyla motive olan bir çevre. Gülen Amerika’dayken yapıyı fiilen yöneten ilk talebeler. Düzenin devamından menfaat sağlayan insanlar. Kitabın genel çerçevesi budur. Kaset iddiası istisnadır.</p><p>Dolayısıyla bugün bazı yorumcuların geriye dönüp kitaba, sanki doğrudan bir cinayet ithamı varmış gibi yaklaşmaları metnin ruhunu biraz zorlamaktadır.</p><p>Altaylı’nın ifadesi de benzer şekilde. Uslu’nun tweetlerini okuyan biri, Altaylı’nın iki kişiyi bizzat buluşturduğunu zannedebilir. Oysa metin dikkatle okunduğunda farklı bir tablo çıkıyor. Altaylı, kendisinden aracılık istendiğini söylüyor. Mustafa Özcan’ın telefonunun kendisinde olmadığını, sadece çalıştığı holdingi tarif ettiğini anlatıyor. Görüşmenin yapıldığını ise sonradan duyduğunu belirtiyor. Yani anlattığı şey, birinci elden yaşadığı bir hadise değil.</p><p>Dahası var. Görüşmeyi talep eden tarafın kim olduğu konusunda da dosyanın kendi içinde bir tenakuz mevcut. Bir anlatımda Mustafa Özcan görüşmek isteyen taraftır. Diğerinde ise Hablemitoğlu ve Şıvgın. Hatta Altaylı, Mustafa Özcan’ın Hablemitoğlu’na ulaşmak için bir bakana kadar gittiğini, Hablemitoğlu’nun her defasında reddettiğini söyler. Bu iki hikâye aynı anda doğru olamaz. Ama ikisi de aynı dosyanın içinde durmaktadır.</p><p>21 Ekim meselesi ise daha da ilginç. O gün Savcı Nuh Mete Yüksel’in kritik günü. Gülen davasında esas hakkındaki mütalaa süreci. Alman Vakıfları iddianamesi. Ertesi gün patlayan kaset hadisesi. Hablemitoğlu’nun Köstebek’te uzun uzun anlattığı süreç tam da budur. O kaset ilk defa 3 Haziran 2002&#39;de Çağdaş Eğitim Vakfı’ndaki aramada bulunmuş, Hablemitoğlu “elleriyle konmuşçasına” diye tasvir etmişti.</p><p>Bu yüzden telefon trafiğine bakan biri iki ayrı küme görebilir. Bir tarafta Yüksel ve Alman Vakıfları ekseni. Diğer tarafta kaset ve Gülen davası ekseni. Uslu’nun ikinci tweeti birinci kümeyi izah eder, doğrudur. Ama ikinci kümeyi izah etmez.</p><p>Sorulması gereken soru şudur: Bu iki küme gerçekten birleşiyor mu? Yoksa sonradan çizilen ağ şemalarında birleşmiş gibi mi görünüyor? Çünkü bazen aynı gün içerisinde aynı kişileri aramış olmak, aynı planın içinde bulunmak anlamına gelmez. Ama bazen de gelir. Mesele, bunu gösterecek ilave delillerin olup olmamasıdır. Mustafa Özcan ile Hablemitoğlu doğrudan mı konuştu, yoksa Şıvgın ve Altaylı gibi vasıtalarla mı bağlandı?</p><p>Bütün bunlardan sonra savcılığın tezinin düşünülemez olduğunu söylemek de doğru olmaz. Düşünülebilir. Ama düşünülmesiyle ispatlanması aynı şey değildir. Bugün kamuya açık bilgiler içinde, azmettirmeyi doğrudan ortaya koyan bir talimat, bir para akışı, içeriği bilinen bir görüşme ya da benzeri bir delil görünmüyor.</p><p>Buna karşılık cevap bekleyen sorular hâlâ yerinde duruyor. Nenehatun buluşması gerçekten oldu mu? Olduysa ne zaman oldu? Kim istedi? 21 Ekim HTS kayıtlarında doğrudan temas var mı? Dosyadaki çelişkiler mahkemede nasıl ele alındı? Mustafa Özcan, hakkında azmettiricilik iddiası bulunan bir davada neden hiç savunma vermedi?</p><p>Ve belki de en ilginci. Bir zamanlar bu soruları büyük bir heyecanla soranlar bugün neden başka şeylerden bahsediyor?</p><p>Çünkü bazen dosyanın kendisinden daha öğretici olan şey, dosya hakkında konuşan insanların zaman içindeki sessizliğidir. Hakikat her zaman bulunmaz. Ama kimin hakikati aradığı, kimin ise sadece gündemi kovaladığı zamanla ortaya çıkar.</p><p>İşine geldiğinde statükoya sisi, dumanı bırakan Emre Uslu, şimdi de sorgulayan kesime aynı stratejiyi uyguluyor. Soru şu: Bu birbirini reddeden duruş sadece popülariteyi devamlı dinamik tutmak düşüncesi ile açıklanabilir mi? Yoksa başka işler mi dönüyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a10183f77529" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Temel Alsancak Cemaati Esir mi Aldı?]]></title>
            <link>https://medium.com/@azere3839/temel-alsancak-cemaati-esir-mi-ald%C4%B1-f9f67b33f2b5?source=rss-f5aa55171750------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f9f67b33f2b5</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ahmet]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 25 Sep 2026 18:10:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-25T18:10:12.890Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir emniyet müdürü konuştu. KHK ile görevinden alınmış, yıllarını emniyetin içinde geçirmiş bir adam. Tek bir cümle kurdu: “Temel Alsancak istenmediği halde onu orada tutan bir güç var.”</p><p>Bu cümle basit bir iddia gibi görünmüyor. On yıldır kimsenin yüzüne bakmaya cesaret edemediği bir teşhis gibi duruyor.</p><p>15 Temmuz gecesi polislere ve polis imamlarına mesajlar gönderen bir emniyet imamı… “Ordu yönetime el koyacak, herkes askerlere yardımcı olsun” diyen bir ses… Sonra o sesin, on yıl boyunca hiçbir yere dokunulmadan, hiçbir hesap sorulmadan yerinde kalması…</p><p>Temel Alsancak’ın bizzat manipülasyonuyla Gülen’in, şikâyet edenlere verdiği o meşhur cevap: “Benim güvendiğime siz de güvenin.”</p><p>Şimdi sormak lazım. Gerçekten sormak lazım.</p><p>Bir adam darbe gecesi o mesajları atmışsa, nasıl oluyor da hâlâ “güvenilen” konumda tutulabiliyor? Onu orada tutan güç gerçekten bir “güven” midir, yoksa bir ortaklık mıdır? Yoksa daha vahimi, o güç artık Temel Alsancak’ın elinde midir?</p><p>Çünkü işin yöntem tarafı her şeyden daha net. Temel Alsancak ve ekibinin yıllarca kullandığı yöntem, mahrem hatların en karanlık mirası: kişisel dosya, özel hayat, zaaf, tehdit, şantaj. Muhalif sesi susturmanın en ucuz ve en etkili yolu. “Sus, yoksa her şeyini ortaya dökerim.”</p><p>Bu yöntem bir yapı içinde bir kez meşrulaştı mı, artık herkesin silahı haline geliyor. Ve geldi. Sosyal medyada bir kısım “analist” ve “gazeteci” aynı yöntemi kullanmaya başladı. Emre Uslu’nun cemaat tabanını kişisel dosyalarıyla tehdit ettiği günler hâlâ hatırlardadır. “Elimdeki bilgilerle herkesi bitiririm” havası. Üstelik aynı adamın, kendi devresinde popülarite uğruna analizlerine yalan karıştırdığını itiraf ettiği iddia ediliyor. Böyle bir adamın elinde bu bilgiler neye dönüşür, tahmin etmek zor değil.</p><p>Temel’in elinde olduğu söylenen o koca arşivin bir kısmının başka ellere de geçmiş olması ihtimali, işin en ürkütücü yanlarından biri. Aynı silah farklı ellerde, aynı mantık farklı isimlerde, aynı ahlaksızlık farklı kılıflarda dolaşıyor.</p><p>Bu noktada soru kaçınılmaz hale geliyor: Cemaat kendi mahrem imamının elindeki dosyalardan mı korkuyor, yoksa o dosyaların artık başka “ortaklar”ın elinde de bulunmasından mı?</p><p>Bir yapı en kritik bilgilerini, en karanlık ilişkilerini tek bir ekibin elinde toplarsa, o ekip artık “görevli” olmaktan çıkar. Statükoyu belirleyen güç haline gelir. Görevden almak kendi geçmişini sorgulamak demektir. O dosyaların ortaya çıkması demektir. Risk demektir. Bu yüzden kimse dokunmak istemez. Güç yetmez, cesaret yetmez, irade yetmez.</p><p>Sonuç ortada. Hesap sorulamayan bir güç eninde sonunda herkesi esir alır. Cemaat içinde gerçek bir yüzleşme bir türlü yapılamaz. 15 Temmuz’un karanlık noktaları aydınlanmaz. Mahrem hatların rolü hâlâ muğlak kalır. İnsanlar “neden hâlâ oradalar?” diye soramaz. Soranlar da ya ifşa edilir ya da bir şekilde susturulur. Güven erir, taban yavaş yavaş uzaklaşır. Ve yapı kendi içindeki en tehlikeli unsurları temizleyemediği için yavaş yavaş kendi kendini çürütür.</p><p>Ahmet Karaoğlu’nun anlattıkları doğruysa, Temel Alsancak ve ekibi cemaati esir almıştır. Doğru değilse, o zaman cemaatin on yıldır bu iddialara karşı tek bir cümleyle bile hesap verememiş olması daha büyük bir esarettir. İkisi de aynı kapıya çıkar: Kendi karanlığını temizleyemeyen bir yapı, eninde sonunda o karanlığın içinde boğulur.</p><p>Şimdi asıl soru şu: Bu esareti kim bozacak? Yoksa herkes “benim güvendiğime siz de güvenin” deyip susmaya devam mı edecek?</p><p>Çünkü susmak da bir tercihtir. Ve her tercih bir gün hesabını verir.</p><p>Ama işin en çarpıcı tarafı belki de burada bitmiyor. Statükonun tepesinde bu meseleler fırtınalar koparırken, bir taraftan da para ve güç savaşları bütün hızıyla devam ediyor. Dosyalar, tehditler, eski hesaplar ve yeni ittifaklar aynı masada, aynı anda oynanıyor. Gündemler sırasını bekliyor. Kimisi hâlâ “güven” maskesinin ardına saklanıyor, kimisi ise o maskenin altında başka bir oyun kuruyor. Ve herkes biliyor ki, bir gün o sıra gelecek.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f9f67b33f2b5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Memleketin ve gündemin o bitmek bilmeyen hengamesinden başımı biraz kaldırıp “Ulan iki dakika kafa…]]></title>
            <link>https://medium.com/@azere3839/memleketin-ve-g%C3%BCndemin-o-bitmek-bilmeyen-hengamesinden-ba%C5%9F%C4%B1m%C4%B1-biraz-kald%C4%B1r%C4%B1p-ulan-iki-dakika-kafa-988f0605ed40?source=rss-f5aa55171750------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/988f0605ed40</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Ahmet]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 21 Sep 2026 10:27:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-21T10:39:30.676Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h2>Memleketin ve gündemin o bitmek bilmeyen hengamesinden başımı biraz kaldırıp “Ulan iki dakika kafa dinleyeyim, kenarda çayımı yudumlarken kendi halimde takılayım” dedim ama ne mümkün… Şu olup bitenleri hatırlayıp kaleme alırken, yalan yok, masanın başında kendi kendime gülmekten az kalsın çayı klavyeye püskürtüyordum!</h2><p>Fakat gül gül nereye kadar? İki dakika sonra gelen o “Ulan biz neye gülüyoruz, adam gözümüzün önünde pelteye dönüştü” aydınlanmasıyla birlikte, insan attığı kahkahanın ardından çaktırmadan derin bir vicdan azabı çekmiyor değil. Tıpkı cenazede aklına komik bir şey gelip de bıyık altından kıkırdayan, sonra ortamı fark edip hemen ciddi bir yüz ifadesine bürünen o mahalle sakini gibiyim şu an. Ama ne yapayım, bu trajediye gülmeyip de ne yapalım?</p><p>Buyurun, o trajikomik dönüşümün anatomisi:</p><p>Fuat Meşe, Fuat Baran’a Yenildi Hepimiz Yenik Sayıldık</p><p>Bir insanın başka bir insana dönüşmesi öyle filmlerdeki gibi gürültüyle, şimşekler çakarak falan olmuyor kardeşlerim. Tıpkı mutfakta unutulan Ekşi Mayalı ekmeğin zamana direnemeyip küflenmesi, köşede sessizce yosun tutması gibi. Yavaş, sessiz ve biraz da utanmazca…</p><p>Biz dışarıdan bir duruş, bir ilkeli çizgi beklerken; meğer içerideki Fuat Meşe, gardırobunu ve fikrini konjonktüre göre yenileyen Fuat Baran’a nakavt olmuş!</p><p>2018 ve öncesinde cemaat statükosuna karşı o lafları eden, raconu kesen, muhalefetin sancaktarlığını yapan bizzat kendisiydi. “Şeffaflık” derdi, “Abi saltanatı bitsin” diye ortalığı yakardı. Hak yemeyelim, zamanında cengaverce bir duruşu vardı. Fakat ne zaman ki omurgasındaki o en hassas baklayı usulca çıkardılar, işte o an büyü bozuldu. Dün o statükoya kılıç sallayan adam gitti, yerine eleştirdiği sarayın baş soytarısı geldi!</p><p>Şimdi bakıyorsun, caka satıp kendine “gazeteci” diyor. Doğrudur, diploması sağlam! Sonuçta “Emre Uslu Gazetecilik Meslek Yüksekokulu” mezunu kendisi. Zamanında Emre Uslu bunun elinden tutup bu yüce mektepten diplomayla mezun etmiş, “Yürü aslanım, basın kartın benden!” diye piyasaya salmış. O gün bugün “gazetecilik yapıyorum” ayağıyla ortalıkta dolanıyor. Mektep sağlam, üstat sağlam; elinden tutanın kalibresi neyse, talebenin harcı da o kadar oluyor işte!</p><p>Kelimelerin iflası tam da burada başlıyor. 2018’de lügatin gözbebeği “şeffaflık”tı. Bizzat Fuat Meşe’nin ağzından dökülürdü o alevli tiratlar, her cümlenin namusuydu. Bugün aynı masada “şeffaflık” de bakalım: Ortamda aniden bir sessizlik, peş peşe suni öksürük krizleri… “Şeffaflık elbette mühimdir efendim ama her yerde de söylenmez ki, biraz mahremiyet lazım!” Dünün şeffaflığı oldu mu sana film camlı makam arabası?</p><p>Aynı yıl bir de “abi saltanatı” vardı, hatırlarsınız. Saltanat sabah akşam kırbaçlanıyor, adeta taşlanıyordu. Bugün bakıyorsunuz saltanat gayet yerinde, hatta maşallah eskisinden daha heybetli. Değişen tek şey ne biliyor musunuz? Tenkitçilerin ikametgâhı! Dün o saltanata söven Fuat Meşe, bugün Fuat Baran kimliğiyle sarayın koridorlarında, soytarı zilini çala çala protokol listesinde adının yanına “Sayın” yazılmış mı diye kontrol ediyor. Meğer mesele saltanatın yıkılması değilmiş; balkondan halka el sallayacak o şanslı elin sahibi olmakmış!</p><p>İnsanın omurgasında dengeyi tutan bir bakla vardır hani. O bakla sayesinde insan fırtınada eğilir ama kırılmaz, sonra doğrulur. Delikanlılık raconu budur.</p><p>Şimdi soru şu: O baklayı senden hangi ara, hangi ameliyatla aldılar muhterem? “Narkoz” mu verdiler.</p><p>Çünkü o bakla yerindeyken insan eğilir. Bakla yoksa insan eğilmez, bildiğin akar. Jöle gibi! Sıvılaşır. Girdiği kabın şeklini alır, kıvrıla kıvrıla her deliğe girer. Dün kase dardı kaseye girdin, bugün maşrapa geniş maşrapaya yayıldın, yarın leğen getirsem hiç yüksünmeden kurulacaksın. Ne kadar da uyumlu, ne kadar da “jöle” kıvamında bir duruş!</p><p>Dün “Ben o eşikten adımımı atmam” dediğin kapıdan bugün takla atarak geçiyorsun. İçeri girer girmez de kapıyı arkadan kapatıp gelenlere kolonya ikram ediyorsun. Dün “Böyle rezalet olmaz” dediğin şeye bugün gözlerini süzerek “Zamanın ruhu kardeş…” diyorsun. Ne ruhmuş arkadaş, her kapıyı açıyor! Maymuncuk mübarek.</p><p>Ve en profesyonel tarafı da şu:</p><p>İnsan sadece kendine yeni bir hayat kurmuyor. Eski hayatına da jet hızıyla yeni bir avukat tutuyor. Arşivi inkar etmiyor, haşa! Arşiv orada duruyor. Sadece altına küçük, sevimli bir dipnot düşüyor:</p><p>“O günün şartları…”</p><p>Ne mübarek bir silgi! Sil gençliğini, sil yeminlerini, sil o 2018’deki alevli yazılarını… Mürekkebin hiç bitmiyor, vicdanın hiç yorulmuyor. Mis gibi!</p><p>Başlık baştan sona doğru kısacası. Önce Fuat Meşe, kendi içindeki o konfor düşkünü Fuat Baran’a yenildi. Omurgasından o hassas bakla usulca çekilip alınınca, geriye kalan jöle hamuru hangi kaba koyduysan onun şeklini aldı.</p><p>Sonra da o Fuat’ın 2018’deki laflarına inanıp “Acaba içeriden bir samimiyet, bir dürüstlük çıkar mı?” diye bekleyen bizler… Hepimiz yenik sayıldık.</p><p>Bir Fuat Meşe kolay yetişmiyor vesselam. Ama bir Fuat’ın saray soytarısı bir jöleye dönüşmesi için de fazla bir şeye gerek yokmuş; meğer birilerinin oradan o küçük baklayı çekip alması yetiyormuş.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=988f0605ed40" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>