<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Bart Luppes on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Bart Luppes on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@bartlup?source=rss-a2c37f8c3e63------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*5fmyYBQTiIDAz2p-l0N7zg.jpeg</url>
            <title>Stories by Bart Luppes on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@bartlup?source=rss-a2c37f8c3e63------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 11:22:34 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@bartlup/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[De overtocht]]></title>
            <link>https://bartlup.medium.com/de-overtocht-ffbde370ac44?source=rss-a2c37f8c3e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ffbde370ac44</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Bart Luppes]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 07 Jul 2023 20:55:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-07-07T21:00:29.658Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Zomermiddag. De man in zijn boot. Het is een mooie boot. Blauw en geel en met spanen links en rechts. Alles opgeblazen en hij drijft. Op de kant staan vrouw en kind. Aankleden maar. Zwemvest, bandjes, kleine kapiteinspet. Goed zo en kom er maar in. Dan is het tijd. Ze vertrekken. Waar wil je heen jongen? Daarheen en hij wijst. Ze kiezen het ruime sop. Halverwege roepen ze mama. Ze zwaait en maakt een foto en denkt: en dit is nou geluk. Goede reis mannen en tot ziens!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ffbde370ac44" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De Mennonieten die kwamen]]></title>
            <link>https://bartlup.medium.com/de-mennonieten-die-kwamen-aeeadac61fa8?source=rss-a2c37f8c3e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/aeeadac61fa8</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Bart Luppes]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Feb 2023 03:27:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-27T03:27:01.295Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dit verhaal speelt zich af in de groene heuvels van een land ver van de onze. Er valt veel te vertellen maar laten we beginnen met het introduceren van onze vier hoofdrolspelers. Eerst is er David, een Amerikaan die in een vorig leven dominee was en nu renteniert op een heuvel tussen Mennonieten en tropische regenwouden. Dat doet hij samen met zijn vrouw Jane, de tweede hoofdpersoon, een Amerikaanse uit Mississippi die haar bedrijf heeft verkocht en spreekt met een accent waar je U tegen zegt en haar rode bril mag ook niet onvermeld blijven. Voor hun allebei is dit hun tweede huwelijk. Dan is er de tante die al bijna twintig jaar in dit land woont en als laatste is er het neefje die twee weken op visite is (dat ben ik). Bijrollen zijn er voor hond Ella (een naar Ella Fitzgerald vernoemd zwart labradoresque vuilnisbakkenras) en poes Frida (een naar Frida Kahlo vernoemd zwart beest met bruine vegen). De poes is eigenlijk een hond vermomd als kat, want ze rent in de rondte en apporteert en geeft pootjes. Het enige dat ze niet kan is blaffen. En dan zijn er ook nog de Mennonieten. Mennonieten zijn een merkwaardig slag christenen die zich wonderlijke wegen in dit warme land hebben gevestigd en waarvan een deel nog leeft volgens de oude stempel der doopsgezinden. Ze werken op het land en hebben handeltjes in van alles en nog wat. Als de Mennonieten het niet verkopen, verkoopt niemand het, weet de bevolking. David en Jane wonen tussen de Mennonieten en hebben een groot stuk land waarover we wel een uur lang hebben rondgelopen. We plukten sinaasappels en dronken het sap. De zon ging al onder en de zwarte gieren in de lucht zochten geduldig naar een prooi. Overal waar je keek waren er bomen en struiken en planten. Weer thuis was er te eten en te drinken. David opende zijn drankkast en daaruit kwamen wel vijf verschillende soorten bourbon die wij met zijn tweetjes allemaal zouden gaan proeven. Ondertussen werd er gekookt en gepraat. We lachten om verhalen die we al eens eerder hadden verteld en dronken er goed bij. Het eten was klaar en op tafel stonden ribbetjes, aardappels en bruine bonen en er was chocolade-ijs toe. Toen we onze buiken vol hadden ruimde Jane de tafel af en schonk David nog eens bij. Ik zat naast Ella op de bank en we konden ons allebei niet voorstellen dat we dat nog nooit eerder hadden gedaan. Na de bourbon en de gesprekken volgde de nacht. In bed was het warm en stil. Aan de hemel hingen de Grote Beer en Cassiopeia wat rond op hun vaste plek. Ik draaide naar mijn rechterzij en viel behoorlijk snel in slaap. Een paar uur later werd ik wakker. Het was nu half drie in de nacht. Ik was onrustig en moest plassen. Terug in bed had ik hoofdpijn. Ik luisterde naar het donker: krekels en een enkele gekko. Ik dacht aan alles wat ik de afgelopen week had gezien en stond op het punt om in te dommelen. Toen klonken er plotseling twee schoten. Bam, bam. Het was in de verte maar net niet heel ver weg. Even later hoorde ik een truck door de bossen razen. Ik was klaarwakker en zag het einde naderen. De Mennonieten kwamen eraan, dat kon niet anders. De Mennonieten kwamen eraan en dat idee kwam echt niet door de drank. Gedachten zwermden door mijn hoofd als vleermuizen door de nacht. Alles hadden we beleefd en overleefd. Ik was niet gestorven aan de beet van een gevaarlijk insect, niet ontvoerd door Guatemalteekse guerrillastrijders, niet door de voorruit geslingerd bij een frontaal ongeluk op de smalle weg naar Caracol. Ik verslikte me niet in een van de talloze kippenpoten en ook tuimelde ik niet naar beneden van een pas ontdekte Mayaruïne. En de haaien tijdens het diepzeeduiken niet te vergeten! Maar nee, ik zou aan mijn einde komen door een stel bloeddorstige Mennonieten die teveel hadden gezopen. Daar kwamen ze aan, nog net niet toeterend, maar toch scheurend over de zandwegen en karrensporen, een fles bier in de ene hand en in de ander een stuur of een geweer of een machete om ons stuk voor stuk de dood in te jagen, gewoon ter leering ende vermaeck. David, Jane, de tante en ik. Ze zouden ons de keel doorsnijden en ondersteboven aan een bananenboom hangen, een trosje Gringo’s, klaar om geplukt te worden of overrijp op de grond te ploffen. Ze zouden elkaar op de rug slaan van plezier, de gespen van de tuinbroeken zouden glimmen in het maanlicht en in alle rust zouden ze terug naar huis rijden, waar moeder de vrouw of de zus of de dochter de volgende morgen een rijk ontbijt zou bereiden en waarna ze even later in hun schone goed in de kerkbanken plaats zouden nemen. Vader, uw naam worde geheiligd; uw Koninkrijk kome; geef ons elke dag ons dagelijks brood; en vergeef ons onze zonden; Amen. En de Heer zou het aanhoren en alles vergeven, want de Heer is tenslotte een lieve jongeman die zo nu en dan eens een oogje toeknijpt als hij ziet dat zijn meest trouwe en traditionele volgelingen iets doen dat het uit de hemel vallende licht eigenlijk niet kan verdragen. Wel een uur lang zag ik het leven aan mij voorbij trekken, totdat er heel ver weg een haan begon te kraaien, de ochtend begon en ik toch nog in een diepe, vredige slaap viel. En toen ik wakker werd waren er pannenkoeken!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=aeeadac61fa8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Fregata magnificens]]></title>
            <link>https://bartlup.medium.com/fregata-magnificens-d2e59c79b21a?source=rss-a2c37f8c3e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d2e59c79b21a</guid>
            <category><![CDATA[verhaaltje]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bart Luppes]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 17 Feb 2023 23:06:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-17T23:49:32.675Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ik zat aan de zee op een tropisch eiland. In de lucht was het een drukte van belang, het wemelde er van de fregatvogels en de pelikanen. In ons koude kikkerlandje zouden alle vogelaars daardoor in opperste staat van paraatheid zijn gebracht maar hier keek niemand op of om. Of toch: ik was het, want je moet weten dat die vogels stuk voor stuk groot en indrukwekkend waren en vliegen dat ze kunnen! Pelikanen zijn bijzondere beesten want ze kunnen wel honderd vissen kwijt in die grote bek van ze en dit is hoe ze te werk gaan: ze zweven wat rond boven het water of zitten rustig voor zich uit te turen op een dorre tak van een oude boom en als ze een lekkere vis zien (het maakt niet zoveel uit welke, als het maar past) duiken ze eropaf en gebruiken ze hun grote bek als schepnet. En als het even misgaat maakt het niet uit want ze kunnen heel goed zwemmen, bijna net zo goed als dat ze kunnen vliegen. Ze hebben zelfs zwemvliezen! Een pelikaan is dan ook een echte watervogel. De fregatvogel ook, maar wel een rare en waarom dat is zal ik jullie nu vertellen. Fregatvogels zweven dan wel zo mooi boven baaien, riffen en oceanen, maar ze kunnen niet zwemmen en dat is toch behoorlijk vervelend voor een vogel die zich in deze waterrijke contreien begeeft. Het fijne van de fregatvogel is dan weer dat hij haast eindeloos kan zweven zonder te landen, soms wel uren achter elkaar. Misschien kunnen ze zelfs wel de hele Atlantische Oceaan oversteken als ze willen maar of ze dat ooit hebben geprobeerd weet niemand. Het zou ook een gevaarlijke onderneming zijn, want hun verenkleed is niet waterafstotend en dus zouden ze binnen de kortste keren verdrinken als ze even wilden pauzeren. En nu wordt het nog gekker want de fregatvogel lust alleen vis! En dan denk ik dat er misschien toch een Schepper is van dit al want een vogel die niet kan zwemmen terwijl zijn dieet volledig uit vis bestaat is iets wat zelfs de evolutie niet zou kunnen verzinnen. Maar het is toch gelukt want ze zijn nog steeds met heel veel en ze hebben over het algemeen toch een heel behoorlijk leven. Ja het is een wonderlijk dier, die Fregata magnificens!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d2e59c79b21a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De luchtvaart]]></title>
            <link>https://bartlup.medium.com/de-luchtvaart-fef371edf177?source=rss-a2c37f8c3e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fef371edf177</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Bart Luppes]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 Feb 2023 13:28:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-16T13:28:08.378Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Wat is de vliegmachine toch eigenlijk iets geweldigs. Je stapt erin en hebt je eigen stoel waar je de hele vlucht op mag zitten. Er zijn lieve mensen die je eten en drinken brengen, je kunt er plassen en poepen (zelfs op tien kilometer hoogte) en je ziet er de laatste films. Er is verlichting om je boeken bij te lezen en er zijn ramen waardoor je naar bossen, akkers, rivieren, meren, oceanen, heuvels, bergen en plaatsen groot en klein kunt kijken. Ook kan er geslapen worden en als je dan weer wakker wordt vertelt een mooi scherm hoe ver het nog is naar de eindbestemming. En als je daar dan bijna bent waarschuwt de piloot dat de stoelriemen vast moeten en informeert hij je vast over de lokale weersomstandigheden en even later sta je in een land ver van huis. Het is alleen zo jammer dat het vliegen zo duur is en zo slecht voor mens en dier want anders had ik het elke week wel willen doen!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fef371edf177" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De Oude Meerdijk]]></title>
            <link>https://bartlup.medium.com/de-oude-meerdijk-c8056e0bb9da?source=rss-a2c37f8c3e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c8056e0bb9da</guid>
            <category><![CDATA[verhaaltje]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bart Luppes]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 12 Feb 2023 12:06:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-02-12T12:09:04.830Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>We gingen naar FC Emmen toe. Over de A37 en dan bij Klazienaveen eraf. De stadionlampen al van ver te zien, hoog torenden ze uit boven donker Drenthe. Parkeren mocht op het gras of gewoon op de parkeerplaats. De Oude Meerdijk. Mensen op fietsen en met auto’s. Bekenden worden gegroet. Moi, moi, hoe ist, goed, met jou, ook goed, mooi zo, joo en dat is precies waarom ik zo van de Drent hou. Munten halen, één euro vijfentwintig per stuk. In de rij voor het drankenloket. Kleine bier twee vijftig, fris (cola, sinas, appelsap etc) ook. Koffie en thee uit thermoskannen, dat is hoe het hier werkt en dat is mooi. Het gaat bijna beginnen. Op Fietse uit de speakers, daar zijn de boerenjongens met hun vlaggen, daar zijn de spelers met rugnummers van 1 tot en met 87. Emmen tegen Fortuna. Niet groots en weinig meeslepend. Gemiste kansen, domme fouten, één nul achter in de slotfase en de Drent wist genoeg. Nabeschouwen tussen de pisbakken: het was niet best en ze moeten die bal er gewoon eens inschieten en moejje nog bier? Niemand hoefde meer. Het nederige lot omarmend ging men rustig huiswaarts. De nacht was nog lang.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c8056e0bb9da" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Aardigheid]]></title>
            <link>https://bartlup.medium.com/aardigheid-1c64fb2d5533?source=rss-a2c37f8c3e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1c64fb2d5533</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Bart Luppes]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 31 Dec 2022 10:25:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-31T10:25:29.231Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Het was zaterdagmiddag en de stad barstte bijna uit elkaar van de melancholie. De mensen liepen over straat en hadden bij zich: oliebollen, appelflappen, beignets, champagneflessen, bier, wijn, fris, chips en vegetarische bitterballen voor in de airfryer. Het was dan ook de eenendertigste van december en degene die al deze mensen over straat zag lopen was meneer Oudjaar. Hij lag op bed en voelde dat zijn einde nabij was. Het stemde hem droevig maar wat had hij veel meegemaakt! Niet alles was even mooi, hij had bijvoorbeeld oorlogen en dood en verderf gezien en honger en de griep en koude voeten gehad, maar daar ontkom je nou eenmaal niet aan als je zo oud wordt als hij. Gelukkig is er ook een hoop moois gebeurd, dacht de oude man toen hij uit het raam keek en al die mensen zag, het is alleen zo jammer dat je die dingen zo snel weer vergeet. Het werd avond en mistig. Buiten klonk geknal en er was niemand meer die aan hem dacht. Of toch! Het was zijn dochter en je raadt het inderdaad al want zij heette Nieuwjaar. Ze ging naast haar vader zitten en vroeg of hij nog wat mooie laatste woorden en wensen had. De oude man dacht even na en zei toen: aardigheid! Dat je een beetje aardigheid hebt in alle verschijnselen en vraagstukken en dat je een beetje aardig bent voor mens en dier. Dat is mooi, zei ze, het is bijna alsof Biesheuvel dit heeft geschreven en misschien was dat ook wel zo. Toen was het twee voor twaalf en zijn laatste uur sloeg. Dit was het dan, zei de man, en het gekke was: ineens was hij er niet meer. De mensen op straat kusten en dansten en zongen. En ze waren erg benieuwd naar wat er in hun leven gebeuren zou en of ze de loterij hadden gewonnen!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1c64fb2d5533" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Het wonderlijke kerstverhaal van meneer Haq]]></title>
            <link>https://bartlup.medium.com/het-wonderlijke-verhaal-van-meneer-haq-en-de-pakketjes-voor-kerst-ea00f585227c?source=rss-a2c37f8c3e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ea00f585227c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Bart Luppes]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Dec 2022 13:35:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-24T13:45:38.758Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ik ga jullie nu een kerstverhaal vertellen over het wonder van meneer Haq. Let goed op want het is een bijzonder verhaal en niet iedereen gelooft het, maar dat is vaker zo met een wonder. Het verhaal begint op een maandagmorgen in de Javastraat in Amsterdam. De zon scheen wel maar toch was het ontzettend koud, zo koud dat het zelfs licht vroor. De mensen op straat hadden zich dan ook goed ingepakt met dikke jassen en wanten en mutsen en dassen en als de mensen ademden of spraken dan kwam er een wolkje uit hun mond. Van een kerststemming was nog niet echt sprake. Mensen hadden haast en stootten elkaar aan bij het inhalen op de drukke stoep en vanuit auto’s werd luid getoeterd omdat men vond dat er verderop werd getreuzeld met inparkeren of uitladen of meer van dat soort dingen die nou eenmaal gebeuren in een drukke winkelstraat. Toch was het niet alleen de maandag of de kou dat voor dit chagrijn zorgde. Het was namelijk zo dat het bijna kerst was en bijna iedereen nog zat te wachten op pakketjes die maar niet werden bezorgd. Niemand wist waar ze waren en zeg nou zelf, dat is ook iets om behoorlijk onrustig van te worden.</p><p>Maar hoe druk en luid het buiten ook was, zo rustig en kalm ging het er in de winkel van meneer Haq aan toe. Meneer Haq is een Egyptenaar en niemand weet of hij wel echt meneer Haq heet maar zijn winkel heet Haq dus noemen alle mensen hem meneer Haq en daar laat iedereen het verder maar bij. De winkel van meneer Haq is één groot rommeltje. Je kunt er bijvoorbeeld oude elektronica kopen en telefoonhoesjes in alle soorten en maten. Ze hangen werkelijk overal aan de muur. Maar op deze koude maandagmorgen was er bijna geen telefoonhoesje te zien, zo’n rommeltje was het in de winkel van meneer Haq. Overal waar je maar keek lagen pakketjes. Dozen, zakken en kokers, groot en klein, van karton en van plastic en noem het allemaal maar op. Ze kwamen overal vandaan en dat is niet zo gek want wat ik nog niet had verteld is dat de winkel van meneer Haq eigenlijk een klein postkantoortje is waar normaal gesproken op wonderbaarlijke wijze alle pakketjes van alle mensen in Amsterdam Oost worden bezorgd, ook al heb je helemaal niet gezegd dat ze daar moeten worden afgeleverd. Maar toch gebeurt het en dat is al het eerste wonder van dit verhaal!</p><p>Het tweede wonder is dat meneer Haq altijd de juiste pakketjes weet te vinden, ook al is het zo’n rommel. Want wij als gewone mensen vinden misschien dat dit een huishouden van Jan Steen is maar voor meneer Haq is het de normaalste zaak van de wereld. Je hoeft je naam maar te noemen en te vertellen welke dienst het pakket heeft bezorgd en meneer Haq vist het zo ergens vandaan, of het nou vanachter de toonbank is of in de hoek naast de gedateerde koptelefoons of uit zijn holle kies. Hij doet het toch maar en ik vind ook dat we verder niet moeten zeuren over zijn rommeltje want ga er maar aan staan om het warme en zonnige Egypte te verruilen voor een koud en kil Nederland waar de mensen petten en sjaals en wanten dragen en waar je bibberend in je bed ligt om daarna trillend van de kou alle pakketjes op de juiste plek te leggen en dan ook nog aan moet horen dat jouw zaakje een enorme rotzooi is! Durf, daadkracht, discipline en doorzettingsvermogen, meneer Haq heeft het allemaal en zo zie je maar dat je dan een heel eind komt in het soms toch moeilijke leven.</p><p>Nu komen we aan bij het derde wonder en het derde wonder is dat er op deze maandagmorgen verder niemand in de zaak was zodat meneer Haq en ik inderdaad met zijn tweeën waren. Meneer Haq had een warm trainingspak aangetrokkken en een kleine sjaal omgedaan en voordat ik ook maar iets kon zeggen was hij me al voor en sprak: het is koud hè meneer! In Egypte zwemmen de mensen nu in de zee! En wij zitten hier in de kou! En wat is uw naam dan ga ik het pakketje zoeken! Hij liet mij achter en even later kwam hij terug met een doos die voor mij bestemd was. Meneer Haq zei dat het even duurde omdat hij het zo koud had en hij moest denken aan Egypte waar hij vandaan kwam en waar de mensen ook in december en januari en februari gewoon in de zee zwommen en dat daar vroeger, ja echt heel erg lang geleden, van alles was gebeurd. Ondertussen waren we al lang niet meer met zijn tweeën in de kleine winkel van meneer Haq, de rij stond al bijna tot aan de deur maar het verhaal was nog niet klaar. Meneer Haq praatte maar en praatte maar en jullie willen nu vast weten wat hij allemaal heeft gezegd. Dat zal ik in het kort proberen te vertellen want het verklaart een heleboel.</p><p>Voor meneer Haq begon het leven in een mooi huis in Egypte en om precies te zijn in de stad Luxor. Zijn vader (die ook meneer Haq heette) leidde daar rijke mensen langs de mooiste tempels, zoals de tempel van Ramses III en de tempel van Mut en de tempel van Hatsjepsoet. Hij verdiende daar genoeg geld mee om een klein gezinnetje van te onderhouden want je moet weten dat onze meneer Haq ook nog twee broertjes en een moeder had. Heel erg veel was er voor de kinderen verder niet te beleven en veel mis ging er ook niet dus spoelen we dit verhaal even door tot het moment dat meneer Haq als twintiger kwam te werken op een schip dat over de Nijl voer. De kapitein was een grijze man die meneer Haq vele wijze spreuken uit het oude Egypte leerde, bijvoorbeeld: De oude mens is de schatkamer van de wijsheid of Wie weet en niet doet, is als iemand die nooit geleerd heeft of Een goed geheugen is beter dan rijkdom. Vooral dat laatste knoopte meneer Haq goed in zijn oren want veel geld had hij niet maar hij kon onthouden als de beste. Op een dag stelde de kapitein aan meneer Haq (die inmiddels was gepromoveerd tot zijn assistent) voor om naar de Middellandse Zee te varen en daar het ruime sop te kiezen. Dat leek meneer Haq wel wat en zo voeren ze en voeren ze, dag en nacht voeren ze maar door, tot ze op een dag in Caïro aanmeerden om even uit te rusten. Op de kade stond een zeer oude vrouw naar meneer Haq en de kapitein te wuiven. Meneer Haq klom van boord en vroeg de zeer oude vrouw wat er aan de hand was en wat bleek: het postschip naar Amsterdam was net vertrokken en ze was te laat geweest om haar doosje mee te geven en of meneer Haq en de kapitein het misschien voor haar mee konden nemen. De twee mannen hoefden elkaar niet aan te kijken om te weten dat ze allebei wel zin hadden in dit nu al gekke avontuur. De zeer oude vrouw overhandigde het pakketje en zei: als het jullie ervoor zorgen dat dit doosje in juiste handen terecht komt, dan overlaad ik jullie met geluk. Maar lukt het niet, dan… Zonder haar zin af te maken schuifelde ze weg zonder nog maar één keer om te kijken. Meneer Haq keek eens goed naar het doosje en tot zijn grote schrik zag hij dat er geen adres op stond. Dat was het moment dat hij besefte dat dit een flinke klus zou gaan worden. De twee mannen lieten zich er niet door uit het veld slaan en zetten koers richting Europa. Ze voeren via de Nijldelta langs Cyprus en Malta en de straat van Gibraltar en Het Kanaal en via de zeesluis bij IJmuiden kwamen ze uiteindelijk na een lange reis aan in de stad Amsterdam. Het regende dat het goot en de wind waaide alle bladeren van de bomen. Toch ging meneer Haq van boord, het doosje stevig onder zijn arm. Op dat moment riep de kapitein: al die regen en die wind, dat is niets voor mij en ik geloof dat ik thuis het gas aan heb laten staan, tabee! en weg was hij. Toen stond meneer Haq er helemaal alleen voor. Hij vroeg aan iedereen die hij tegenkwam of zij wisten van wie het pakketje was maar niemand wist het, het was om moedeloos van te worden. Op een avond zat meneer Haq wat te eten in Egyptisch Specialiteitenrestaurant De Pyramide toen de eigenaar hem zei dat hij misschien maar een postkantoor moest openen omdat daar altijd mensen komen die op zoek zijn naar pakketjes. De eigenaar bedoelde het eigenlijk als grap maar meneer Haq lachte niet en een dag later opende hij in de Javastraat een klein winkeltje waar hij een klein postkantoortje begon en gedateerde elektronica en telefoonhoesjes ging verkopen. Maar dat is alweer twintig jaar geleden en in de tussentijd er zijn veel mensen geweest om een pakketje op te halen maar er is niemand gekomen voor het geluksdoosje. Is dat nou geen verdrietig verhaal?</p><p>Door deze merkwaardige samenloop van omstandigheden stond er nu wel een lange rij mensen in een klein, rommelig winkeltje in de Javastraat, waar de sfeer wat grimmiger begon te worden. Het kerstgevoel was ver te zoeken en de mensen schreeuwden en joelden dat ze weinig tijd hadden en een pakje zochten en dat het zo lang duurde en wanneer het nou eens afgelopen was met meneer Haq en zijn wilde verhalen, maar dat interesseerde meneer Haq verder geen moer want er was nooit iemand die hém ooit eens een verhaal vertelde en hij was al zo eenzaam, want hij was altijd maar aan het werk.</p><p>Toen was het tijd voor het vierde wonder en dat is misschien wel de grootste van allemaal. Ineens zwaaide de deur open en riep een grote man met een witte baard en een rode muts: ho, ho ho! Wat hoor ik hier allemaal voor gezeur! Meneer Haq doet iedere dag zijn best om jullie alles te geven wat jullie maar willen! Jullie weten van gekkigheid niet meer wat jullie moeten bestellen en die arme meneer Haq heeft helemaal niets! Iedereen was stil en keek wat naar de grond of naar de hoesjes aan de muur of naar de honderden pakjes die door het hele winkeltje verspreid lagen. De grote man met de witte baard wurmde zich door de rij en zette zijn warme rode muts op het kale hoofd van meneer Haq. Het grappige aan die muts was dat er een wit bolletje aan de punt vast zat waardoor meneer Haq ineens leek op een kerstman zonder baard. Iedereen moest ervan lachen maar meneer Haq moest een beetje huilen maar zei toen hij zijn tranen wegveegde: ik geloof dan misschien niet in hetzelfde wonder als veel van jullie maar ik wens iedereen toch hele fijne kerstdagen! En ik zal direct aan de slag gaan om al jullie pakketjes te vinden! Een luid gejuich steeg op en de buurman die een handeltje in verlichting had zei: ik zal een mooie ster op de voorgevel timmeren, dan weten alle mensen dat ze hier moeten zijn om hun pakketje op te halen.</p><p>Het verhaal dat alle verloren pakketjes van alle mensen (en dat zijn er een heleboel) in het winkeltje van meneer Haq waren beland verspreidde zich als een lopend vuurtje en de rij werd langer en langer. De hele stad liep uit en mensen reisden van heinde en verre af om het wonder van meneer Haq zelf te zien. Niemand vroeg zich af hoe dit allemaal kon, want het gebeurde nou eenmaal en daar was verder niets aan te doen. Er kwamen wijzen uit het Oosten die wilden weten of hun zoekgeraakte goud, wierook en mirre hier misschien was bezorgd, er was een maagd die net was bevallen van een klein mannetje (met nu al twaalf volgers!) die wachtte op een pak luiers en er stonden zelfs een ezel en een os voor de deur maar die gingen toch maar naar een stal even verderop, omdat ze zelf ook wel inzagen dat er voor hen geen plek meer was in het kleine winkeltje. En het wonderlijke was: meneer Haq had voor iedereen een pakketje en hij wist steeds precies waar hij moest zoeken want een goed geheugen is tenslotte waardevoller dan de grootste rijkdom. Aan het eind van de dag was de hele zaak leeg, zelfs het doosje uit Egypte was opgehaald! En net toen meneer Haq het licht uit wilde doen kwam er een engel uit het systeemplafond en die zong: het mooie aan wonderen is dat ze ongelooflijk zijn maar toch waar! Gloria in excelsis Deo en in de mensen een welbehagen! En het is sinds die dag dat meneer Haq de gelukkigste man is van de Javastraat.</p><p>Dat is het einde van deze bijzondere vertelling over meneer Haq. En je hoeft het allemaal niet te geloven maar het zou leuk zijn als je dat wel doet. Vrolijk kerstfeest!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ea00f585227c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[De hond en de kou]]></title>
            <link>https://bartlup.medium.com/de-hond-en-de-kou-4bfd53a6cc52?source=rss-a2c37f8c3e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4bfd53a6cc52</guid>
            <category><![CDATA[verhaaltje]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bart Luppes]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Dec 2022 15:58:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-13T15:58:08.612Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Oh wat was het koud! Het was wel min vijf en op het water lag een dun laagje ijs en de bomen zagen wit van de rijp. Het was echt zo’n dag dat de mensen liever niet naar buiten gingen, zo koud was het. Maar er was niets aan te doen en iedereen moest er vroeg of laat toch aan geloven. Sommige mensen moesten naar hun werk, sommige mensen moesten naar school en weer anderen moesten naar buiten om de hond uit te laten en die hond is waar het in dit zeer korte verhaal over gaat. Het was namelijk zo dat die hond werd uitgelaten in de buurt van het Muiderpoortstation. Vanuit de verte kon je de twee al zien lopen, het baasje en de hond, ze waren van plan het zebrapad over te steken dat over het fietspad lag. En toen gebeurde het! Het baasje wilde wel verder maar dat kon niet want de hond deed: een plas. Midden op het fietspad! En het was een lánge plas! Het was zo’n lange plas dat er zich op het fietspad zelfs een plas vormde waarop je met een beetje geduld nog kon schaatsen ook. De hond zat er maar en liet het rustig lopen en de fietsers maakten een bocht en het baasje stond erbij en keek ernaar en riep tegen alle fietsers van sorry sorry sorry! Maar iedere sorry was er een teveel want eigenlijk vonden alle mensen dit een geweldig vermakelijk beeld, waardoor ze de kou in één klap waren vergeten en hardop lachend doortrapten. En zo zie je maar dat er eigenlijk maar weinig voor nodig is om de mensen wat vrolijker te maken!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4bfd53a6cc52" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een beetje in paniek]]></title>
            <link>https://bartlup.medium.com/een-beetje-in-paniek-bd0201422af6?source=rss-a2c37f8c3e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bd0201422af6</guid>
            <category><![CDATA[verhaaltje]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bart Luppes]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 28 Nov 2022 19:08:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-11-28T20:09:55.956Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Iemand die het weten kan zei laatst eens tegen mij: jouw verhaaltjes zijn hartstikke leuk en je schrijft geweldig en mooi maar het is altijd zo’n goednieuwsshow, het schuurt niet, er gaat nooit iets mis en je stelt jezelf nooit eens kwetsbaar op. Ik deed met deze opbouwende kritiek wat je hoort te doen en dat is namelijk: omarmen. Gelukkig gebeurde er vandaag van alles en daarover zal ik nu vertellen. Met sokken maar zonder broek wandelde ik vanmiddag een ruimte binnen waar ik nog nooit was geweest. Het was de MRI-kamer op de afdeling radiologie (nummer 52) in het Tergooi Ziekenhuis te Hilversum en ik had daar een afspraak omdat er een scan van mijn nek gemaakt moest worden. De radioloog van dienst droeg een bril, een mondkap en een witte jas en vroeg of ik mijn horloge al had afgedaan en dat had ik inderdaad gedaan. Ik mocht gaan zitten en daarna gaan liggen. Daar was ik ook wel weer aan toe want ik was moe door van alles en nog wat, waarover we gelukkig nog steeds kunnen zeggen dat het er nou eenmaal bij het herstel hoort. Tegen het kabaal dat de machine zou gaan maken kreeg ik een koptelefoon met daarop de radio, maar de muziek die daar uit kwam was hard en niet mooi dus ik vroeg of dat uit kon en gelukkig: dat kon. Verder kreeg ik een knop in mijn handen geduwd waar ik op moest drukken als het niet goed met me ging maar we, dat zijn nog steeds de radioloog en ik, verwachtten allebei niet dat dat nodig zou zijn. Toen ging het beginnen. Ik voelde mij wat wankel en niet helemaal jofel en toen ik de smalle buis in werd geschoven nam dat gevoel alleen maar toe, om niet te zeggen dat ik lichtelijk panikeerde en niets anders kon denken dan: wat is het hier klein en ik wil hier uit en dit lijkt me wel een goede reden om op de noodknop te drukken. Even later zat ik weer overeind. De radioloog vroeg: gaat het goed? En ik zei: ik was een beetje in paniek toen ik mijn ogen open deed en ik dacht dat ik geen kant op kon! De radioloog zei dat dat niets gaf en was precies de routinematige dit-geeft-helemaal-niets-zin die mij voldoende geruststelde om het opnieuw te proberen. Met de tip: hou gewoon lekker je ogen dicht schoof ik even later weer naar binnen en kon het feest echt beginnen. De machine bulderde en in mijn hoofd ging ik op zoek naar een plek waar het ook lekker liggen was. Dat bleek het strand te zijn en Toon Hermans was er ook want hij zong het lied Zee Zijn Met De Zee en dat gaat zo: Geef me je hand / Ga met me mee / Samen naar het strand / Zee zijn met de zee. Het is een beetje een niemendalletje maar kom er maar eens op. Toen Toon was uitgezongen was het tijd om te gaan schrijven. Dat doe ik vaker met mijn ogen dicht en dan kom ik tot hele verhalen die ik later alleen nog maar op papier hoef te zetten. Ik had zelfs het einde al bedacht maar daarvoor is het belangrijk dat je nog heel even geduld hebt. Na precies drie keer vijfenhalve minuut was ik klaar. Ik mocht me weer aankleden en het horloge ging ook weer om. In de gang zaten drie mensen te wachten en toen was het tijd voor de slotzin en de moraal van het verhaal en die luidt: het kan best zijn dat er van alles door je hoofd gaat maar je moet niet altijd geloven wat je denkt!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bd0201422af6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Het Amsterdam-Rijnkanaal]]></title>
            <link>https://bartlup.medium.com/het-amsterdam-rijnkanaal-1335d368d797?source=rss-a2c37f8c3e63------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1335d368d797</guid>
            <category><![CDATA[verhaaltje]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bart Luppes]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 18 Nov 2022 23:04:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-18T03:01:27.720Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Het leuke van het leven is: er gebeurt iedere dag wel wat. Neem vandaag. Ik zat op de fiets langs het Amsterdam-Rijnkanaal. Midden op het water voer een grote rijnaak uit Tsjechië en hij had inderdaad nog een lange reis voor de boeg. Tussen wal en schip: twee zwanen die besloten dat het tijd was om op te stijgen en verdere oorden te verkennen. Ze hesen zich uit het water en wapperden met hun grote vleugels en renden wel honderd meter ver voordat ze op konden stijgen. Een lieve grijze mevrouw fietste mij tegemoet en zag het ook en het was zo’n spektakel dat het ook de Tsjechische kapitein niet kan zijn ontgaan, al was het voor hem misschien minder indrukwekkend omdat hij nou eenmaal een schipper is en wel vaker twee watervogels in deze hoedanigheid ziet. Toen verdwenen de twee zwanen uit beeld. Ik dacht: en dat was nou mooi! Dat ga ik straks als ik thuis ben eens mooi opschrijven maar het is vast niet genoeg voor een heel verhaal. En een heel verhaal is het ook niet geworden maar het is toch gelukt!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1335d368d797" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>