<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Bartu Bölükbaşı on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Bartu Bölükbaşı on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@bartubolukbasi?source=rss-93e080cd5039------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*xkqQN_D6JiJjeXHOraXONg.jpeg</url>
            <title>Stories by Bartu Bölükbaşı on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@bartubolukbasi?source=rss-93e080cd5039------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 17:43:59 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@bartubolukbasi/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Z öfkesinin sağı: Kanziler ve Töreci Milliyetçiler]]></title>
            <link>https://bartubolukbasi.medium.com/z-%C3%B6fkesinin-sa%C4%9F%C4%B1-kanziler-ve-t%C3%B6reci-milliyet%C3%A7iler-d8f7cbb391d9?source=rss-93e080cd5039------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d8f7cbb391d9</guid>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <category><![CDATA[marxism]]></category>
            <category><![CDATA[news]]></category>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <category><![CDATA[alt-right]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bartu Bölükbaşı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 06 Apr 2025 12:30:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-04-06T23:53:19.547Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Pm0OJGsH1CMmphTp03yfJw@2x.jpeg" /></figure><p><strong>Z öfkesinin sağı: Kanziler ve Töreci Milliyetçiler( 6 Nisan Birgün Pazar eki röportajı ham metni):</strong></p><p>Bugünkü şimşek hızıyla siyasallaşmanın ardında iki büyük sebep var: Birincisi, neoliberal yağma rejiminin acı reçeteyle birlikte çalışan sınıflar için dayanılmaz boyutlara ulaşması. İkincisi ise bu muazzam gelir transferi ile birlikte, özellikle son on yıldır genç kesimler içinde düzen dışı radikal çözümlere yönelik arayışların güçlenmesi. Bazı siyasal iletişimci kalem erbaplarının düşündüğünün aksine, gençler karşılarındaki düzenin stabil bir burjuva demokrasisi olmadığının ve düzenin kendi içinden onarılamayacağının farkındalar.</p><p>1980’lerin Amerikancı ve Türk-İslamcı darbe rejiminin açtığı yoldan ilan edilen 24 Ocak kararları ile resmileşen “emeğe karşı neoliberal sürekli savaş durumu” olarak özetleyebileceğimiz politika, ülkemizi öyle bir noktaya getirdi ki kamusallığın liberalleri bile tövbe ettirecek düzeyde buharlaştığı vahşi kapitalist bir distopya ile baş başa kaldık. Sosyal devlet, kendini planlı biçimde adım adım tasfiye ederek açılan boşluğu tümüyle tarikatların ve mafyatik yapıların kullanımına terk etti. Özel teşebbüsler formunda semiren ve büyüyen yapılar bunlar.</p><p>Tayyip Erdoğan bir defasında, “Bu ülkeyi anonim şirket gibi yönetmek lazım” demişti. Geldiğimiz noktada, Turizm Bakanı’nın otelleri, Eğitim Bakanı’nın özel okulları, eski Ziraat Bakanı’nın uluslararası gıda şirketleriyle ortaklıkları var. Hangi bakanlıkta kaç cemaat birbiriyle köşe kapmaca oynuyor bilmiyoruz. Bakanlık bütçesini kullanarak kendi şirketinden dezenfektan satın aldığı ortaya çıkınca istifa ettirilen bakanı hatırlıyoruz. Bir kavram olarak denetim, sermaye için maliyetli bulunduğundan dolayı neoliberal dönemde hepten terk ediliyor. Hastanelerde yeni doğan bebeklerin kanını parasallaştıran çeteleri, Türkiye’nin en büyük depremi meydana gelmişken çadır satmaya devam eden Kızılay’ı, yangın denetimlerindeki usulsüzlükten dolayı karla kaplı otelde cayır cayır yanan insanlarımızı izliyoruz. İzliyoruz ve elimizden hiçbir şey gelmiyor.</p><p>Bir de madalyonun diğer yüzü var elbet; Türkiye’nin en zengin %1’lik kesimi toplam gelirin %40’ını alıyor. Özellikle Amasya, Tokat, Çorum gibi küçük Anadolu şehirlerinin tamamında sınıf atlama şansınız, AKP gençlik kollarının açtığı alan kadar. O da güçlü bir dayınız veya amcanız varsa. Bazen amcanızın da gücü yetmeyebilir, malum, Amasyalı amcanızın lobi gücü Rizeli, Trabzonlu ve Urfalı amcalarınki ile yarışamayabilir.</p><p>İslamcı egemenler dahi kendi aralarında eşitsizlikten şikayet ediyorlar. Bir tarafta babadan siyasi servete sahip olup lüks araçlara binen, adı çıkmış semtlerin otellerinde hayat kadınlarıyla gezen ve “pudra şekeri” çeken imtiyazlı bir azgın azınlık, diğer tarafta KYK yurdu çıkmadığı için kazandığı okula kayıt yaptırmaya gidemeyen, Mesem’in ucuz işgücüyken elini kolunu makineye kaptırıp sakat kalan, üniversiteden mezun olup iş bulamadığı için aile evinde maruz kaldığı sonu gelmez nasihatlerin kederiyle canına kıyan bir gençlik var. Aynı ülkede iki ayrı dünya. Dolayısıyla gençlikte öfke birikiyor ve biriken öfke, doğal olarak düzensiz kanallara akıyor.</p><p>Bugünü anlamamız için Gezi Direnişi günlerini yeniden hatırlamakta fayda var, çünkü Gezi Parkı ve Saraçhane arasındaki paralellikler sanıldığından fazla. Öncelikle, 2008–2013 arasında AKP kendi programı bakımından ideolojik önderi Necip Fazıl’ın “<strong>Başyücelik Devleti</strong>”ne adım adım ilerlerken, ülkenin cumhuriyetçi dokusundaki direnci hesaba katmamış, kamusallığın buharlaşmasıyla beraber otomatik olarak kamuculuğun da öldüğü varsayımına ulaşarak hesap hatası yapmıştı. 2013 Haziranında Kemalist devrimin tarihsel kazanımlarıyla İslami Ortadoğu toplumlarından kalıcı biçimde farklılaşan ve modernleşen Türkiye toplumu, siyasal İslamcı deli gömleğini giymeyi reddetmiş ve Türkiye tarihinin en büyük toplumsal mücadele dönemi olan <strong>Gezi Parkı Direnişi</strong> doğmuştu.</p><p>Gezideki kitleler sınıf kimlikleriyle ön plana çıkmamış olsalar da neoliberal programın siyasi ayağı olan İslamcılıkla ve AKP nezdinde farkında olarak veya olmadan Türkiye sermaye sınıfının 1980 darbesiyle kurumsallaşan siyasal tercihleriyle kavga etmişlerdir. Bu dönemde, <strong>yetmez ama evet</strong> kampanyasının siyasi etkilerinin Cumhuriyetçi kesimler üzerinde bardaktan boşanırcasına hissedilmesi, halk nezdinde emelleri iyice ifşa olan Fethullahçıların yönetici koalisyonun bir parçası olmaları, Kürt siyasi hareketinin barış süreci çerçevesinde on küsur yıldır AKP’nin neoliberal reçeteye uyumlu Cumhuriyet yıkımı projesine etnik milliyetçi hatta kimi zaman islami saiklerle destek vermesi de Türkiye’nin batısında Sevr Anlaşması benzeri bir şoku tetiklemiş ve geziye rengini veren cumhuriyetçi refleksi meydana getirmiştir. Krizin en büyük başlığı ise şüphesiz anayasadan Türk kimliğinin çıkarılması hedefinin, islamcı ve liberal medyada açıkça tartışılmaya başlanmasıydı.</p><p>Kürt hareketinden kimi vekillerin bu dönemlerde gezicilere ‘’Siz Erdoğan’ı sandıkta yenemediniz sokakta yenmeye çalışıyorsunuz!’’ yollu çıkışları, sonradan düzeltme ve özeleştiri verilse de ‘’Gezi’de darbeciler vardı’’ söylemi, dahası yine özeleştiri vermiş olsa da BDP’li milletvekili Hasip Kaplan’ın yine bir başka BDP’li vekil olan Sırrı Süreyya Önder’i kastederek ‘’Sakın ha o kürsüye bir Türk göz dikmesin!’’ ifadesi gibi dudak uçuklatan çıkışları halihazırda 40 yıldır Kürt düşmanı bir medya bombardımanı altında yaşadığının farkında olmayan Türk halkının geniş kesimlerinde bu sefer ne yazık ki meşru biçimde Kürt hareketine yönelik müthiş bir alerji dalgasına yol açmıştı. Sonrasında PKK lideri Abdullah Öcalan BDP’yi atıl kalmakla eleştirmiş ve eylemlere dahil olmaları konusunda uyarmıştı. Emrin büyük yerden geldiğini fark eden Kürt hareketi bir anda 180 derece dönüş yaparak bu sefer eski ölüm sessizliği ile yarışır bir gürültüyle geziye dahil olmuştu. Şimdi bunlar pek hatırlanmıyor ama hatırlayanlar var ve hatırlatacaklar.</p><p>Tüm bunların neticesinde gezi direnişi siyasal yelpazenin her renginden muhalifin bir araya geldiği, büyük kentlerin meydanlarında forumların inşa edilip yerel komünlerin yaşandığı, ‘’bu halktan bir şey olmaz denilen milyonların’’ karamsar mücadele kaçkınlarına hiza verdiği rüyavari bir deneyimdi. Yine de bu renklilik içinde en büyük kitlesel gücün örgütsüz ve apolitik konumdaki samimi cumhuriyetçiler olduğunu ve onların ‘’Mustafa Kemal’in askerleriyiz!’’ çığlıklarının on binlerin ağzından coşkuyla yükselerek geziye nihai rengini verdiğini tespit etmemiz gerekiyor. Saraçhane aynı coşkunun devamıdır. O gün bugündür AKP ve Kürt hareketi ne zaman Hamidiye alaylarını andıran islamcı bir barışta buluşsalar ülkenin batısında cumhuriyetçi refleksin patlamasıyla sol bir enerjinin doğduğunu görmek zorundayız.</p><p>Bugüne ve Z kuşağına geldiğimizde yukarıdaki neoliberal yıkım sürecinin derinleştiğini ve çalışan kesimlerin sefalet endeksinin zirve yaptığını görüyoruz. Öte yandan ‘’oyun kurucu’’ sünni emperyal güç iddiasını gerçekleştirmek için islami toplumlardan bilinçli bir biçimde alınan ve sayıları on milyonu bulduğu tahmin edilen göçmenlerin sebep olduğu demografik sorununun kendi halinde iltihaplanmaya terk edildiğini görüyoruz. Türkiye AB’nin çıkarları doğrultusunda milyarlarca euro karşılığı kamyon kamyon göçmen alarak devasa bir açık hava hapishanesine dönmüş durumda. Yoksul mahallelerde yaşayan güvencesiz gençler bu güvenlik sorununun da muhatabı durumundalar. Kabaca söylemem gerekirse 2012–2016 yıllarında ben üniversitedeyken çevremde on öğrenciden ikisi çalışırdı, şimdi ise onda yedisi bezdirici koşullarda bahşişsiz çalışıyor ve reel ücretler o günden dahi kötü durumda. Gençler bir ev ve arabayı bırakın bir bilgisayarın hayalini dahi kuramayacak ölçüde yoksul.</p><p>Tüm bunlara cila çekercesine sosyalist solun gücü görece zayıf, en büyük muhalif öznelerden biri olan Kürt siyaseti ise aynı gezi öncesindeki gibi AKP ile yeni anayasayı görüşmek de dahil olmak üzere ikinci kez barış masasına oturuyor ve 2013’ten farklı olarak iktidarın son derece profesyonel örgütlenmiş bir merkezi propaganda aygıtı var. Kendimizi kandırmayalım, Atatürk’ün kurduğu birinci cumhuriyet dolayısıyla ulus devlet islamcılar tarafından tamamıyla tasfiye edilmiş durumda. Türkler görece kapsayıcı ulus kimliklerini kaybettiler ve doğan boşlukta hızla etnik kimliğe doğru geriliyorlar. Kürtlerin bir etnos olarak devletçe gayriresmi biçimde tanınması ve göçmenlerin kitlesel varlığı Türklerdeki etnik özlemi besliyor, eski zamanların sıkı kan bağı ilişkilerini, homojen ve güvenli toplum hayalini davet ediyor. Doğal sonuç düzene karşı biriken öfkenin dünya ölçeğiyle uyumlu biçimde aşırı sağı beslemesi.</p><p>Aşırı sağın en uç halini düşünürsek, “Kanzi” kavramı yakın zamanda icat edildi. Esasında NSDAP destekçilerinin “Nazi” olarak kodlanmasını andırıyor. Kanzilerin milliyetçilerden farkı, iyi kötü siyasal geleneğe sahip sözümona Atsızcılık veya Ülkücülüğün mantıksal sınırlarını da aşacak ölçüde eklektik bir gericiliğe sahip olmalarıdır. Kanzilerin tabanı, büyük oranda karantina yıllarında eve kapalı halde yarım yamalak üniversite okuyan 1999–2001 doğumlu Z kuşağı erkeklerinden oluşuyor. Bu bakımdan İstanbul Üniversitesi’nde barikatı yararak Saraçhane’nin önünü açan 2003–2006’lı devrimci Z nesliyle tam tezat durumdalar. Kanzi neslinin şimdilik büyük oranda 1999–2001 doğumlu erkeklerle sınırlı olduğunun altını tekrar çiziyorum, çünkü aynı nesilden kadınların enteresan bir biçimde feminist harekete yatkın olduklarını ve kampüslerde kadın hareketinin saflarını şişirdiklerini görüyoruz.</p><p>Söz konusu Z erkekleri, üniversite ortamında sosyalleşememenin, hiperseksüalize olmuş bir çağda sekse ulaşamamanın ve ülke şartlarının doğrudan belirlediği yoksulluklarının yarattığı özgüvensizliği Andrew Tate, Jordan Peterson ve Ben Shapiro gibi eski cinsiyet rollerini geri çağıran küresel gericilik fenomenlerini rol model alarak onarmaya çalışıyorlar. Bu fenomenler, kendi bireysel arka planlarıyla çelişkili de olsa ABD’de geleneksel beyaz ırkçılık, Hristiyan muhafazakarlığı ve Viktoryan dönemin erkek egemen cinsiyet kodlarına yaslanıyor. Hareket büyük oranda 12 yaş zekasıyla kavranmış garip bir Stoacılık yorumuyla güncel toksik maskülenitenin bir sentezi olan red pill manifestosuna dayanıyor.</p><p>Bir de ciddi bir toplumsal hastalık olarak görmemiz gereken ve sur cinayetlerinde niteliği tümüyle gözler önüne serilen incel sorunumuz, yani black pill manifestosu var. Kısaca, black pill manifestosunun temelini bir tür negatif öjenik oluşturuyor yani her neslin genetik olarak en dezavantajlı bireylerinin sosyal medyada örgütlenerek, başta kadınlar olmak üzere( ikincil olarak yakışıklı erkekler, entelektüeller, çekici bir fiziğe ve etkileyiciliğe sahip olduğu düşünülen her kim varsa) avantajlı olduğunu düşündükleri herkese kin kusmaları, mümkünse fiziksel şiddet aracılığıyla kendi dezavantajlılıklarının intikamını almaları oluşturuyor.</p><p>Ülkemizde Kanzi mentalitesi, red pill ve black pill zihin durumunun özgün bir sentezinin üstüne “islamcı bir hükümetin egemenliğinde eziyet çeken zavallı asil Türk erkeği” anlatısına dayanıyor. Bu anlatıda Türkiye, NATO üyesi olan sünni islamcı bir alt emperyal devlet değil de, Kürtlerin, islamcıların, liberallerin ve sosyalistlerin uluslararası siyonist güçlerin de yardımını alarak yıktığı (her nasılsa artık) mazlum “17. Türk devleti” haline geliyor. Bu yıkımın ekonomi-politikle uyumlu bir zemini yok; tamamen irrasyonel ve ahlaki. Türkler, dünyaya bedel olan “asil ve savaşçı bir ırk”, Kürtler “hain ve aşağılık malum ırk”, Afrikalılar Türk kızlarıyla evlenmelerine mani olunması gereken “marsıklar”, kadınlar (feministler de diyebilirsiniz) kamusal haklarından soyutlanıp evinin hanımı olması gereken seks köleleri, sosyalistler “kanı bozuk ve yozlaşmış Türk düşmanları”, göçmenler ise AKP’nin sermaye çıkarlarıyla uyumlu biçimde ucuz iş gücü yaratmak ve demografik değişim planıyla bizzat davet ederek getirdiği topluluklar değil de yine aynı küresel plan doğrultusunda “Türkleri asimile etmek için küreselcilerce gönderilmiş ajanlar” olarak görülüyor.</p><p>Göçü AKP yönetiyor, toplum AKP döneminde yoksullaşıyor, Kürt sorunu AKP döneminde derinleşiyor, gençliğin geleceği siyasal islam tarafından çalınıyor, fakat ne hikmetse suçlu her daim ezilen kesimler oluyor. Suçlu “İtperestler! Kekolar! Patatesler (sosyalist demek istiyor) Feminaziler!”. Bolşevik devrim sırasında beyaz ordunun el ilanlarıyla dağıttığı “Siyon İhtiyarları Cemiyeti” komplosunun ucuz bir taklidi yani.</p><p>Bu gruplar yakından gözlemlendiğinde Kanzilerin gündelik irrasyonel siyasi yorumlarına eşlik eden bir mistisizm göze çarpıyor. Faşist ideolog Julius Evola’nın okültizmini andırır biçimde astrolojiye karşı güçlü bir tutku, numeroloji, bir bütün olarak spiritüalizm çok popüler. Bu ana akım spiritüalizm biçimleri yer yer 8. yüzyıl Türk töresinin erkek egemen, savaşçı ve feodal karakteriyle, hatta Türk Şamanizmi ile iç içe geçiyor. Normal koşullarda arkeoloji ve antropoloji gibi bilimler için çığır açıcı bir araç olan haplogrup testleri, Kanzi camiasında ırksal saflığı belgeleyen ve ataların mirasıyla bağ kuran bir sertifika görevi görüyor. Nazilerin meşhur “Aryan sertifikası” gibi. Ayrıca Kanziler, içlerindeki iktidar hırsını gamer camiasının büyük kısmı gibi fakat çok farklı saiklerle Crusader Kings, Mount and Blade, Age of Empires gibi feodal romans oyunlarıyla tatmin ediyorlar ve bu oyunların jargonunu siyasal jargonlarıyla birleştirerek benimsiyorlar. Ait olmak istedikleri feodal kan bağı toplumunu deneyimleyebildikleri sanal alanlar bunlar.</p><p>Buraya kadar her şey, küresel siyasi hegemonyanın Reddit ve YouTube gibi mecralardan Türkiye’ye aktarılmasından ibaret. Yukarıdaki zihin yapısının tamamını İskandinavya’da örgütlü Sons of Odin topluluğunda, Almanya’daki AFD’nin Pegida tabanlı gençlik yapılanmasında veya ABD’deki Asatru Folk Assembly(AFA) örneğinde görebilirsiniz. Alt-right yapılanmaların bu formu dünyanın her yanında mevcut. Herhangi bir yaratıcılık yok. Yine benzer biçimde alt-right gruplar, ABD, Fransa ve Türkiye örneğinde her siyasal gündemde muhalefetin önemli bir bölümünün önceliğini bozacak şekilde iktidarla değil de muhalif öznelerle kavga edecek şekilde yönlendiriliyorlar. Bu manipülasyon, anonim hesaplar kullanan ve feci biçimde istihbarat eli kokan gizemli fenomenlerle, kimliği açık olan ve çeşitli sebeplerden dolayı muhalif öznelere karşı travmatik bir geçmişleri olan gamer mahalle abileriyle ve doğrudan bu kesimin kitleselliğini kapsamak için kurulmuş neo-faşist siyasi partilerle yönlendiriliyor. Elbette Türkiye söz konusu olduğunda, hepsinin ardında onların önünü açan tek bir kişi var. Evet, o kişi.</p><p><strong>Kanzilerin</strong> sıradan seküler milliyetçilerden farkına değinmemiz gerekiyor. Saraçhane’de ilk kez kitlesel biçimde beliren sıradan <strong>seküler milliyetçi</strong> her şeyden önce seküler değildir; seküler, Latince “Seculum” sözcüğünden gelir ve anlamı “çağdaş”tır. Seküler milliyetçilik ise çağdaş evrensel hukuk ve insanlık kavramlarına referans vermez, ilhamını modernizm öncesi dönemden, özel olarak 8. yüzyıl ön-feodal Türk töresi, Türk şamanizmi ve özellikle ülkücülüğün İslamcı tonuyla kavgalı bir Atsızcılıktan türetir. Dolayısıyla bu akımı aslında <strong>töreci milliyetçilik</strong> olarak tanımlamalıyız.</p><p>Töreci milliyetçi gençler genellikle kentlere bir-iki nesil önce göç etmiş kırsal kökenli orta halli veya yoksul ailelerin geleneksel kültürle büyümüş çocuklarıdır. İç Anadolu gibi antikomünizmle yıkanmış toprağıyla islamcılığın gayya kuyusu olmuş, solun esamesinin okunmadığı bölgelerde, gençlerin alabildiği en sol demeyelim fakat kendilerince en “geleneksel sağ dışı” siyasi pozisyon töreci milliyetçiliktir. Siyasal islamın ve siyasal islamla ilişkili ülkücülük ve alperenciliğin cumhur ittifakı formunda yaşamlarını nasıl esir aldığını görüyorlar fakat sınıf bilinçleri olmadığından bu siyasal ideolojilerin bizzat Türkiye sermayesinin itaatkar toplum ihtiyacını karşılamak adına pek sevdikleri Kenan Evren’in 12 eylül darbesiyle getirildiğini anlayamıyorlar.</p><p>Bir şekilde islami ve ülkücü sağın dışına çıkmak istiyorlar, bunu o geleneklerle hiç karşılaşmayacak kadar uzağa yani olabilecek en aşırı sağa doğru koşarak yapmaya çabalıyorlar. Vardıkları yerde 90’lar Norveç’i gibi metal müzik, neo-paganizm, içki kültürü, uzun saç, dövme, piercing ve içinden çıktıkları kültürle karşılaştırıldığında görece rahat kadın-erkek ilişkileri var. Aslında bu ülkede sol kültürün rahatlığının temsil ettiği ortamı solsuz zeminde kurmaya çabalayan fakat yürüdüğü yol gereği yenilgiye mahkûm olduğunu bilmeyen bir irade var. Bu alana Trump’ın izinden giderek liberter ve NATO’cu aşılar yapıp, daha gelenekli, Atlantikçi bir hatta çekmek isteyen, mümkünse onları tarihsel MHP geleneğiyle uzlaştırarak bizzat MHP’yi o gelenekten şutlamaya çalışan açıktan Amerikancı odaklar da mevcut. Bu odaklar aynı zamanda çevreci ve hayvansever politikalara düşman, anti-komünist ve anti-feminist hattı kemikleştirmeye çalışıyorlar. Başarabilirler mi? Şimdilik bir şey söylemek zor fakat bu örgütsüz töreci milliyetçileri kanzileştirerek istihdam etmeye çalıştıkları açık.</p><p>“Müslüman olmayana nasıl Türk diyelim, nasıl insan diyelim?” diyen zatın Anahtar Partisi ve iç krizlerle boğuşan İYİ Parti’nin tipik düzen partileri olmalarından dolayı oraya ciddi bir yöneliş gerçekleşmiyor. Zafer Partisi, aralarında Batılı iz düşümlerine en yakın olan alt-right parti fakat Sinan Oğan vakasından sonra bu parti işlevini fazlaca açık etmiş durumda. Bu olaya yönelik şüphe töreciler arasında hâlâ canlı. Dolayısıyla öfke hala hareket halinde ve yuvasını arıyor.</p><p>Tarihsel açıdan somut durum analizi yapıldığında görülecektir ki töreci milliyetçilerin geniş kesimi AKP’ye tepkisel bir zeminden türüyorlar ve düzen içi mekanizmalara güvenleri yok. Cumhuriyetin tehlikede olduğunu ve radikal çözümlerin gerektiğini düşünüyorlar. İslamcı toplumdan memnun değiller ve değişmesini istiyorlar. Bu bakımdan bu kesimlerin tamamına Kanzi sıfatı yapıştırmak haksızlık olur. Kanziler çok daha umutsuz bir vaka olup acilen yatılı rehabilitasyona alınması gereken bir zombi nesli.</p><p>Töreci milliyetçiler ise lümpen işçi sınıfının doğal durumu olarak görmemiz gerektiği üzere konumlarına yabancılaşmış durumdalar çünkü ait oldukları güçsüz ve mülksüz emekçi kimliği yerine kendilerine yapay özgüven pompalayan, güçlü hissettiren ve hâkim ulus gururunu besleyen 8. yüzyıl Şamanist Türk romansını koyuyorlar. Bu yapay özgüveni sağlayan siyasi uyuşturucunun bağımlısı olmuş durumdalar çünkü en kötü fakat zinde hissettiren müptelalığı en iyi koşullu umutsuzluğa yeğ tutuyorlar. Bunu aşırı anormal bulmanın alemi yok, yabancılaşma her daim böyle bir şeydir, Nazi Almanyasında, Faşist İtalya’da ve Falanjist İspanya’da da böyleydi. Yeni değil.</p><p>Dikkatli bakan gözler için onlarda bir değişim potansiyeli de mevcut. Nitekim bir biçimde bu kesimlere göç başta olmak üzere rahatsızlıklarının kaynağının Aleviler, Kürtler, Kadınlar, Eşcinseller gibi ezilen gruplar değil de Türkiye’nin sermaye sınıfının politikaları olduğunu anlatabilirsek, Atatürk’ün cumhuriyetinin çoktan çökertildiğini ve elimizdeki tek kurtuluş reçetesinin Cumhuriyet’i öncekinden çok daha radikal , daha laik, daha özgür, daha eşitlikçi biçimde yeniden inşa etmek olduğunu gösterebilirsek, nihayetinde yaşadıkları tüm haksızlıkların ve yoksulluğun ardında Türkiye’nin vahşi kapitalist düzeni olduğuna ikna edebilirsek, bu çocukların önemli bir kısmının kanzileşmesinin önlenebileceğini ve saflarımıza kazanılabileceğini düşünüyorum. Aksi takdirde bu sayı giderek büyüyecek ve yerli ve yabancı konvansiyonel odakların kullanımına açık bir kahverengi gömlekliler hareketine dönüşecektir.</p><p>Bu konuda bize de görev düşüyor. Bugüne kadar Türkiye solunun darbe sonrası travmatik geçmişi yüzünden, solun önemli bir kesiminin Kürt hareketinin etnik milliyetçi tezleri ve liberal saldırı altında ideolojik açıdan ezildiğini, kendi yurtsever devrimci mirasıyla bağlarını kopardığını kabul etmeliyiz. Bizim mirasımız, meşrutiyet devriminin öncüsü İttihat Terakki’den Kemalist devrime, TKP’den TİP’e, Denizler ve Mahirler’den Gezi’ye bir bütünü temsil ediyor. Boyun eğmeyenlerin soyundan geliyoruz. Babailerin, Bedrettinlerin, Celalilerin, Köroğlu ve Dadaloğlu’nun omuzlarında yükseliyoruz. Emekçi halkımızın, aynı Saraçhane’deki kitleler gibi, onurlu, mücadeleci ve hak için savaşan binlerce yıllık bir geçmişi var. Bu geçmişle barışmaya hazır mıyız? Karar Türkiye solunun. Devrimci atılım için, “hiçbir kusurdan muzdarip olmayan meleksi halk”ı beklemeye devam mı? Gerçekliğin tekinsizliğinde kitlelere yaşadıkları gündelik sefaletin ve yabancılaşmanın ardındaki zulüm sistemini göstermek için kolları sıvamak mı? Önümüzdeki süreç bu iki hattın kavgası tarafından belirlenecek.</p><p>Bartu Bölükbaşı</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d8f7cbb391d9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>