бухимдсан байсан ажлаа ургэлжлуулэн хийх”

гэжээ.

Энэ уг хатуу ч унэн билээ. Бидний зурх сэтгэл

хунд байхад амьдрал тур зогсдоггуй, оюун санаа

маань гутарсан, эсвэл уур маань дэлбэрэх шахаж

байгаа юм шиг санагдаж байна.

Гэвч дэлхий хеделсеер л байна. Зогсоох цаг гэж

байхгуй, засвар хиих завсарлага гэж байхгуй,

дэлхий бидэнд хэрэгтей уед ч хулээдэггуй.

Уунийг улам хэцуу болгодог зуйл бол бидний хэн

нь ч унэхээр бэлэн байдаггуй. Зурх чинь амрахыг

гуйж байхад, шаналалтай алхамаар урагшлахыг

COHTOAOT.

Гэсэн ч, бид тэвчдэг. Энэ бол хун байхын

гайхамшиг-бид тэвчдэг. Овделтийнхее гунд хаа

нэгтээ бид эзэмшсэнее мэдээгуй хуч чадлын

неоцее олдог.

Бид сертее тайтгарал нь байж, хэн ч ойлгохгуй

байхад найдварын угсийг шивнэж сурдаг.

Тийм ээ, амьдрал унэхээр замбараагуй. Тиймээ,

сэтгэл унэхэер ядари байна. Харин тиймээ ахиад

нэг алхам хийх бараг л боломжгуй мэт санагдах

едрууд байдаг.

Гэхдээ тэр ч байтугай бид урагшилдаг. Жижиг

алхам бур нь бидний тэсвэр тэвчээрийн баталгаа,

харанхуй мечуудэд ч бид бууж егехеес

татгалзсаар байгаа гэдгийг сануулдаг.