<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Batuhan Özcan on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Batuhan Özcan on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@batuhanozcan?source=rss-761a9772e31e------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*qsmhaCKrM7EnHSs5mi5Kqw.jpeg</url>
            <title>Stories by Batuhan Özcan on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@batuhanozcan?source=rss-761a9772e31e------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 18:02:08 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@batuhanozcan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Asansör (Öykü)]]></title>
            <link>https://batuhanozcan.medium.com/asans%C3%B6r-%C3%B6yk%C3%BC-9ea3e72ded59?source=rss-761a9772e31e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9ea3e72ded59</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Batuhan Özcan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 09 Aug 2019 19:47:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-27T21:57:36.243Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bBTWjJIMOV8Rp48dldZu0Q.jpeg" /></figure><p>Bir ışık daha yandı, bir pencere açıldı. Sonra 30 yıl geçti üzerinden.</p><p>Ilık bir nisan günüydü. Yumuşak içim kahvemin ve yalnızlığın tadını çıkardığım bir öğle arası, dudaklarımın karton bardağa bıraktığı her rujdan sora gözlerimin o parlak günü daha iyi gördüğünü hissediyorum. Göğe bakıyorum doğayla yüzleşesim var, zor oluyor haliyle geriye doğru biraz yaslanıyorum ve plaza gökdelenlerinin gölgesinde, iş yerinin bitişiğindeki AVM’nin en üst katındaki geniş terasta, kafelerden gelen temiz insan seslerini soluyorum.</p><p>Kahvenin tadı damağımın arkasına tutunmuştu bir şekilde. Yetiştiği topraklara yağmurdan sonra düşen çekirdekler, orada çözünüp genzimde yer etmiş, ağaç köklerinden gelen bir dalgayı burnumda gezdiriyordu, gezdirsin, ben de iç mimarların eline verilmiş modern tasarım ekollerinin yarattığı mekanları ve AVM fayanslarını izleyerek bu döngünün tadını çıkarıyordum. O mekanların yüksek tavanlarından sarkan avizeler eriyip boynuma dolanırken, yenilebilir olsalardı bir yerden başlardım lüks tatlarını alarak duvarları kemirmeye. Fıstık rengi olandan başlardım, sonra magenta…</p><p>İşe başladığım ilk zamanları düşündüm, ne kadar hızlı geçmiş zaman? Gözümün önünde akıttım sonra zamanı, birden fazla noktaya odaklandığım an fark ettim asla hızlı geçmez zaman. Aradaki her acı güne erişebiliyordum o gün. Dağılmış saçlarımı apar topar toplayıp servise yetiştiğim günlerden gözüme tıkıştırdığım her uyku parçacığı, bozuk sandalyenin boyunu her ayarladığımda hatırladığım bel ağrısı, verilen hesaplar, planlar, müdürler…</p><p>“İnsan ne yapar?” diye düşündükten sonra saatimi kontrol ettim. Yoo her şey yolundaydı. Her düşüncemde kahveden aldığım ve hangi geleceğe ait olduğunu kestiremediğim umut, her bakışımda her şeyin yalnızca ‘öyle’ olmasından aldığım haz vardı. Kafamı kaldırıp insanlara odaklandım bu kez. Yüzü bana dönük, uzakta oturan bir adamın yemek yiyen mimiklerinde yavaşça kayboldum. Kapalı sistem olmanın sorumluluklarını yerine getirmek ve iç enerjisini korumak için zevkle yumuluyordu yemeğine. Sindirmek, hücrelerine taşımak ve dengesini korumak içinse arada bir içeceğinden yudumluyordu. Farkında bile olmadan sürekli zevke ilerliyor, acıdan kaçıyordu. Ağzına götürdüğü mendil, ondan küçük rahatsızlıkları alıp yerine küçük faydalar yerleştirecek küçük bir hamleydi. Göz kırptı bu uğurda, etrafı izledi, nefes aldı, bacak bacak üstüne attı ve telefonunu eline aldı biraz daha kâr etmek üzere...<br>“İnsan sürekli ölçüm yapar.”</p><p>Sol şakağımı ovalarken düşündüm, düşündüm ki bu parmakların dokunduğu araç dışında herhangi bir kafanın içinden bir ölçüm yapamadan, bir ışık daha kapanacak. Tek bir geçmişe bağlı olarak yapılan ölçümlerden, yalnızca bir pencereden seyredilecek Dünya ki çok lazım mı bir kanal daha? Onu da bilmem işte.</p><p>Saatin geldiğini yavaş yavaş kıpırdanmaya başlayan insanlardan anlayabiliyordum. Etraftaki seslerden kelimeleri ayrıştıramıyordum artık. Ne zaman birkaç tanesini anlasam, hemen araya birtakım sinek vızıltıları karışıyor, sesler anlamadığım bir dilde, farklı frekanslarda seyrediyordu. Yavaş yavaş, ışığa giden meyve sinekleri gibi kümeler halinde kalkmaya ve içeriye doğru yürümeye başladılar. Zamanı gelince kalkmamak, acı verici olasılıklar taşıyordu.</p><p>Oturduğum yerde yoğunluğun geçmesi için bekliyordum ve biraz da sabırsızlanıyordum. Kendimi kağıt, çay ve ucuz kahve kokulu ofisteki bilgisayarımın başına atmak istiyordum artık. Klavyelerden ve farelerden yükselen, her tınısı, her takırtısı bir ifadenin geri bildirimi olan tuş sesleri kaplayacaktı içeriyi ve huzur içinde gezecekti arka planda ben sistemdeki tabloları doldururken. Yumuşacık ve bana ait deri koltukta hep oturmayacaktım da öyle, arada kalkıp koridorun sonundaki fotokopi makinesine doğru sürecektim topuklarımı. Beyaz kağıtlar yok mu… Makineden sıcak çıkanlardan bahsetmiyorum bile. Bembeyaz A4... Sınırsızca doldurulmaya hazırdır, yumuşaktır ve kararlı köşeleri ile üzerinde iz bırakılmaya nazır bekler.</p><p>Ayaklandım bir anda, kafamda dolanan ne varsa dağıtarak yola koyuldum. Topuklu ayakkabıların üzerinde, başımı döndüren, vücudumu hafifleten tüm düşünsel faaliyeti o geniş terasa bir bir bırakarak düz yürümeye çalışıyordum ve içeri girip asansöre yöneldim. İki kişi bekliyordu, yanlarına geçtim. Oradaki tıknaz bir bey aşağıdan bana doğru ya bakıyordu ya da bakmıyordu. Yoksa üzerimde hissettiğim gözler şu sarı saçlı yaşlı kadına ait miydi bilmiyorum ki binmişim çoktan asansöre, hatta inmiş adamla kadın, iki kat aşmışız da 3. katta kapı tekrar kapanıyor. 0&#39;a basmadığımı fark edip bastım.</p><p>2</p><p>1</p><p>0</p><p>-1, yazdı dijital ekranda. Otopark katı burası, gözlerimi kısıp tuşları kontrol ettim o an. 0&#39;a basılı olmasına rağmen durmamış asansör...</p><p>-2 oldu. Otoparkın alt katı… Tekrar bastım 0’a sonra, sonra kasıklarımdan içeri kaçıp göğsüme doğru titreşerek yükselen uyuşmayla gülümsedim tuşlara bakarken, gülümsedim ve dijital ekrana baktım: -3 var orada, kırmızı falan. Noktalar birleşip bir -3 çizmiş ama tuşlarda yoktu bu sayı ve soğuk kanlılığımı olabildiğine koruyarak, -4’e dönüşen bir katlar arası geçiş takırtısı hissederken çantamdaki telefona doğru götürmüştüm elimi. Hissettiğim gibi de bütün sakin hamlelerim, tüm soğuk bakışlarım ve ne olduğunu anlamaya çalışan özgüvenli gülümsemem; içinde bulunduğum kabinin eylemsizliğine dayanamayıp önce hızla tavana yapıştı, sonra tavanda süzülüp geride bıraktığım -4’ün içine doldu da aldığım düzensiz nefeslerle açtım tuş kilidini ve gördüm görmekten korktuğum şeyi: Telefon artık çekmiyordu.</p><p>İnmeye devam ettikçe yukarıda k -8 alan ne varsa ağırlığını üzerimde hissediyordum. Her katta biraz daha çö -14 ktüm, biraz daha kendi içime yumuldum köşe-21ye doğru.</p><p>Halsizleşen gözlerime bir yük binerken, bir şeyler zihnimden parçalandı ve asansör boşluğundan geçerek çok uzakta olduğunu hissettiğim göğe doğru çözünmeye başladı.</p><p>Az önce bulunduğum yerdeyim, asansör kapısındayım. Her şey sakinken aktım geriye doğru, her şey beriye doğruldu ardından, tüm doğrular o öğle arası ölçtüğüm ne varsa dünyaya dair, çok hızlı sildi önce. Dün oldu takırdarken, ben kayarken tereyağı gibi; dünler, günleri süpürdü.</p><p>Gördüğüm her şey gibi hissediyorum aslında, önce içinden geçiyorum tabii bana ait ne varsa ve her gün arasında nefes aldığım duvarlar, boğazımdan üzerine dalgalar saçtığım insanlar, yüz kere tekrarlanmış birer kelime gibi anlamını yitirerek uzaklaşıyorlar ufka doğru. Isı iletim katsayım yükseliyor dokunduğum metallerden geçerken, bir üşüyor bir yanıyorum güneşin altında. Mangal sıcağı geliyor kilometrelerce uzaydan, tavuk tadında çocuk sesiyle. Islanıp kuruyorum ahşap masalarda.</p><p>Dokunduğum her şey gibi hissediyorum aslında, kalkıyorum unutmak istediğim bir erkek yüzünün üstünden göğsüne bastırarak, kolay oluyor haliyle de ellerim bir çamurun içinde kalıyor o anlamını yitirirken. Sıvı tahammülsüzlük buharlaşınca, nemli yüzsüzlük toprağında kalıyor ellerimin izi. Tenimde sezdiğim fallik objelerden bir silkelemede kaçıyorum.</p><p>Duyduğum her şey gibi hissediyorum aslında, akıntıya ne karışıyor diye odaklanarak bakıyorum bu kez de çoktan oluk oluk akmaya başlamış 20&#39;li yaşlarımın başı. Kimin gözü gözlerime değdiyse, geçiyor sureti. Ne kadar hocam olduysa, hepsinin sesi veyahut yankısı eşliğinde nizam halinde duran bir top beyaz kağıdın esnekliğine düşüyorum. Beni içine çekerken, her kağıda tek tek saçıyorum o zamanlar dinlediğim renkleri ve böyle ilerliyor. Yaprak yaprak uçuşuyorlar ben her birine bulaştığıma emin olduğumda. Tepeden bakınca dış hatlarımın her sayfaya çizdiği izlerin yaptığı hareket geride bir animasyon bırakmış, farklı pozisyonlarda sonsuz defa düşüp ölmüşüm sanki.</p><p>Suyumun yeterince sıkıldığı düşüncesiyle, bu nehirden kurtulmak isteyip ayağa kalkmaya çalıştım. Eklemlerim ağırlıktan kırılacak gibi olunca geri bıraktım kendimi.</p><p>Kağıtlar dağılıyor, bir hortum oluşturuyorlar etrafımda. Parmağım kesiliyor ve irkiliyorum, bir damla kan... Bir daha irkiliyorum, karnıma saplanan ağrıyla birlikte bacaklarımdan akıyor bu kez. … Pembe güneş gözlüklerimin camına dalıp nefesimi tutuyorum, nefes alınca yine sonsuz farklı his dolup sonsuz farklı objeyi sınırsızca tekrarlayarak uzaklaştırıyor benden, yetmezmiş gibi anlam kırıntılarını yem ediyor henüz unutmadığım kuşlara.</p><p>Tüm ilklerim, kuruyan iliklerimden kopmamak için can çekişirken, bir çocuk odasının kapısından boş bakışlar atıyorum beni saran dev sıcaklığa. Sevilmekten anladığım, unuttuğum bir saflıkta karşıma çıkıp afallatıyor. Taze tenimde geziniyor, hassas yanaklarıma, hem diri hem yıllanmış bir ağaç kadar sağlam tıraş losyonu kokusu batıyordu, kendini halı yüzeylerinde yakmadan önce. Düşüyordum kalktıkça sonra, dengesizdim ve dünya, minik ve ebet yoğunluktaki sert bir topun üzerinde duran bir tepsiymiş gibi yatıp kalkıyor, dönüyor…</p><p>Islak tuz tadıyla süt tadını aynı anda alıyorum.<br>Islak tuz tadıyla süt tadını aynı anda alıyordu.</p><p>Bir ağırlığı yoktu. Bir karakteri yoktu. Artık. Yine de vardı ve düşünmeden düşündü:<br>Her kelime uydurmadır, her duygunun adı konulmamıştır. Farklı kelimeler bu sebepten birleşmek ve birlikte hareket etmek zorundadır. Bunun da adı yoktu. Yine de cüret gösterdi tek bir kelimeyle anlamaya, anlatmaya. Tekillik dedi, tekillik diyor, tekillik diyecekti. Zaman yoktu çünkü. Bir zamanı yoktu. Artık.</p><p>Yaşayan, yaşamış ve yaşayacak herkese eşit uzaklıktaki bir hamur parçası… 3 adım atsa şuraya doğru, bir göldeki kurbağa larvaları kadar sebep yığılıyordu yoluna. 5 adım atsa buraya doğru, her insani şey sona erdiğinde gökyüzüne bakınca görülecek yıldız sayısı kadar sebep yığılıyordu yoluna. 7 adım atsa oraya doğru, hamallık ile seks arasındaki ince çizgiden dökülmüş sperm sayısı kadar sebep yığılıyordu. <br>Şurada, iyi sabahları olan iyi bir hayat sürdü, tüm iyi sabahlardan, frenlere asılana kadar. Değirmen gibiydi. Ne kötü şeyler aslında kötüydü, ne iyi şeyler aslında iyi... Her şey, tekerler dönsün diye yükselip alçalan bir dinamik içindeydi. <br>Burada, iyi akşamlar olan bir hayat sürdü, tüm iyi akşamlardan, bir mirasa doğdu, onun gibi koktu, onun kadar aptallaştı, onun kadar kırdı da öyle topladı. <br>Bazen de orada kötü bir hayat sürdü, tüm kötü hayatlardan. Delikli insanlar boşluk açtı içinde, sırası gelince o da deldi. Bir adam oldu, gördüğü güzellikleri ateşe verdi. Bir kadın oldu, dayak yedi, satıldıkça onardı, insandan insana geçtikçe açılan bir hastalıklı yarayı, onurdan dikilmiş bayrakla kapattı, belki de akıntıyı durdurdu.<br>Çok hızlı ve çok defa, üç boyut içerisinde olabilecek her açıda, her yöne her defa seyahat etti karanlık tekilliğin içinden henüz adı konulmamış yer zamirlerine doğru.</p><p>Islak tuz tadıyla süt tadını aynı anda alıyordu.<br>Islak tuz tadıyla süt tadını aynı anda alıyorum.</p><p>Dönüyorum bir süre sonra, yüzümü yakan halılardan kalkarken sağlıyorum dengemi. Her an gelecek anın heyecanını tekrar yaşıyorum çünkü tekrar yaşıyorum. Hatırlıyorum yeniden anlam kazanırken, atlattığım her zaman birimi sonrasında parçalarım doğru yerine kavuşuyor. Sarılıyor ve oturuyor.</p><p>Bana doğru yaklaşırken, kendime aldığım yolda, kendime geliyorum bir miktar. Hafiflediğimi hissediyorum bu kez. Geride bıraktığım katlar, eklemlerime binmekten şefkatle vazgeçmiş gibiler. Sıcaklığını hissediyorum tekrar kazandığım her zevkin ve her acının.</p><p>Islak masalarda ahşaplanıp, uzay tadında tavuk sesleri gördükten sonra; paslı balkon demiri tadında metallerde yanıp sönerken biraz aralayabildim gözümü.</p><p>Gördüğüm şey, vücudumun ivme algısıyla örtüşüyordu. Eksili dijital sayılar bir bir 0’a doğru artmaktaydı.</p><p>Kaçtığı ufuklarda, bensiz fazla kalamamış ne varsa, üzerime gelirken sonsuz defa söylenmeyerek hatırlatıyor anlamını dilime. Dönüyordum geriye, bana kadardı artık yolum.</p><p>Duyularımın son ölçtüğü girdi de bende yerini bulunca zamanımı bir noktada yakalayıp anlarımın arasından geçip şu anda yer alabildim.</p><p>Avucumun içini, içinde bulunduğum kabinin sınırlarından birine sertçe yapıştırarak güç aldım ve doğruldum. Titreyerek kendisini yeniden hatırlamaya çalışan bacaklarım beni henüz ayakta tutamıyordu. Köşeye yaslandım ve kanlanmış gözlerim dijital ekranı izlerken, uyuşan her parçam, kıpırdadıkça loş bir varoluş hissettiriyor oluşundan mıdır nedir, her noktanın gerisinde tatlı bir hafiflik bırakıyordu.</p><p>-3</p><p>-2</p><p>-1</p><p>0</p><p>1… Bir tuşa basmak, istemedim, nedendir; izlemeye devam etmek, beni bir tür konfor alanında tutuyordu. İzleme zamanı değildi artık. Ama değildi. Yeterince izlemiştim. Artık aldığım her kararın tadını çıkarma zamanıydı. Ama öyleydi.</p><p>Saatimi kontrol ettim sonra. Mesai bitmişti. Az sonra asansöre binebilecek insanların hesabına girişip apar topar üstümü başımı çekiştirdim. Belki de basit bir gülümsemeyle selam vermem gerekebilecek tanıdık yüzlere denk gelecektim. Saçaklanmış, kızarmış yanaklarıma tutunmuş darma dağın saçlarımı toplayıp bir nefes aldığımda en üst kata geldik, 5. Hoh.</p><p>6 sonra 7, ama 8…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9ea3e72ded59" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ÇAM DURAK]]></title>
            <link>https://batuhanozcan.medium.com/%C3%A7am-durak-3b07d57e01a4?source=rss-761a9772e31e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3b07d57e01a4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Batuhan Özcan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 06 Apr 2019 10:40:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-06T10:40:06.445Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Birinci cihan harbi yeni başlamıştı. Ağaçların mevsimi kutlamak için giydiği çiçekler ve mükemmel bir bahar havası hakimdi dışarıya. Çocuk ve dedesi o günü güzel bir çabaya ayırmaya karar verdi. Ağaç dikeceklerdi.</p><p>Açılan Türk cephelerinden birine babayı daha yeni uğurlamışlardı. Bunun hatrına güzel bir çam yakışırdı. Köy zaten çam ağaçlarıyla kaplı bir dağın eteğindeydi. Daha aşağılara, köyün dışındaki düzlüklere doğru inip, köye doğru çıkan toprak yolun kenarında güzel bir yer ayarladılar bu çam fidanına. Gelene gidene selam versin diye…</p><p>Mis gibi toprak kokusunu doldurdular ciğerlerine. Doğaya yeni bir can, yeni bir nefes veriyorlardı.</p><p>Dede bir de özlü söz söyleyerek bu tabloyu tamamladı:</p><p>“Yaptığın her akem dokunuş, aleme yeni hayat dönderir,”</p><p>Ağaçlar büyür, şehirler de öyle. O şehir de diğer şehirler gibi büyüdü ve konutlar, siteler, merkeze uzak yerlere doğru adım adım ilerlemeye ve arsalar değerlenmeye başladı. Aradan 100 yıl civarı süre geçmişti, o fidan da diğer fidanlar gibi büyümüştü.</p><p>Dağın eteklerine şirin villalar dizilmiş, daha aşağı tarafta siteler ve apartmanlar birer birer donanmıştı ve insanlar için hem doğanın içinde hem de merkeze çok uzak olmayan harika bir yaşam alanı oluşmuştu.</p><p>Bizim 100 yıllık çınarın kökleri iyice büyümüş, ağaç yolun neredeyse dörtte birini kaplamıştı. Yukarıdan gelen araçlar hafif sola kırıp da geçiyordu oradan. Mahalledeki insan sayısı artınca dolmuş hattı da çekilmişti. Bu tek tabanca çam ağacına, sıcak yaz günlerinde, serin gölgesinde dolmuş bekleyen, hatta evlerinin yolunu onunla tarif eden insanlar; bisiklet sürerken yorulup gölgesinde soluklanan çocuklar arkadaşlık ediyordu artık.</p><p>Belediye bile çakıl asfaltı dökerken etrafından kavis almıştı ve ağacı kesmeyi reddetmişti. Tatlı belediyeler… cıvıldayan kuşlar…</p><p>Bir süre sonra dolmuşçuların sorduğu “Abla nerede inecektiniz?”, “Burası mı kardeşim?” sorularının cevapları, sırasıyla; “Çamın orada”dan evrilerek “Çam durak” halini almıştı. Burası genelde son duraktı.</p><p>…Ahmet bir yandan gözyaşlarını siliyor bir yandan gaza basıyor. Yan koltuğa sallıyor telefonu son gelen sesleri duyamadan ve köşeyi dönüyor, yokuş aşağı…</p><p>…Daha da hızlanıyor. Solukları da hızlanıyor araçla birlikte. Dişlerini geçiriyor birbirine ağlarken ve saniyeler sonra arabasının sağ yarısı, öyle bir darbe alıyor ki anında kırılıp tuza dönen ön camlar, camları tutan ön çerçeve ve sağ koltuğa salladığı telefon ile aynı hizada koltuktan fırlayan yüzü, sonra bedeni, sonra ayakları…</p><p>…Sağ taraftan aldığı darbe ile saat yönünde savrularak ilerliyor araç ve Ahmet. Az önce içinden fırladığı 90 model araba, ilk taklasını atmak üzereyken; Ahmet’in yüzü ağaç kabuğundaki selüloz, suberin ve mantar tabaka ile birleşmekte…</p><p>…Yüzünün ilk hasar gören yarısındaki elmacık kemiği içe doğru göçüyor, bir gözü yuvasından biraz dışarıya çıkıyor içe göçen kemik ve bozulan yüz şekli yüzünden. Burun kemiği sağa doğru kırılırken bir anlığına yaşamakta kaza geçirdiğine dair ilk farkındalığı ve dişi oracıkta kırılıp ağaca saplanırken ağaç kabukları yüzünü boydan boya çizip küçük parçalarını, yüzündeki yaralara yerleştiriyor. Ahmet ağaçtan hızla sekip savruluyor ve şok etkisinde tam olarak algılayamadığı büyük bir acının eşliğinde takla atmaya başlıyor.</p><p>Yüksek desibelde, ani bir metal gürültüsü kaplıyor mahalleyi.</p><p>Araba, her yerden sekip kendi etrafında döndüğünde, bir parçasını ve boyasını bırakıyor.</p><p>Ahmet, her taklasında kırmızı organik boyasını bırakıyor. Bazen diş ve kıkırdak parçaları da savruluyor yola.</p><p>Bu art arda gelen darbeler sırasında yırtılan göz kasının yaptığı salgı, optik sinirlerin dışarı salınmasına sebep oluyor. Yüzünün parçalanmayan yarısı yere kapaklandığında, patlayan ve bir tarafı yanağı boyunca yarılan dudağı dolayısıyla yüzünde beliren gülme ifadesi, tanınmayacak hale gelmiş kıpkırmızı suratındaki dehşetten dışarı çıkmaya çalışan gözü, sitelerin duvarlarında dizilmiş yuvarlak lambalardan aldığı ışıkların yardımıyla son kez belli belirsiz görsel veriler taşıyor beynine. Nefes almaya çalıştığında, göğsünden kasıklarına kadar saplanan keskin acı, bilinci kararmadan hemen önce hissettiği son şey…</p><p>Ah o kozmostan haber getiren asil yıldızlarla kaplı dolunay gecesinde bizim yıllara meydan okuyan çam ağacı biraz sarsılmıştı sadece. Şöyle bir hırpalanmıştı… Şehri ılık ılık okşayarak esen rüzgardan aldığı ilhamı doğaya aktarırken, sesleri huzur veren ağustos böcekleri eşlik ediyordu ona. Hayat vermeye devam edecekti tabiata.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3b07d57e01a4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[SİBER CİNAYET]]></title>
            <link>https://batuhanozcan.medium.com/si%CC%87ber-ci%CC%87nayet-3a2148f8953f?source=rss-761a9772e31e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3a2148f8953f</guid>
            <category><![CDATA[gelecek]]></category>
            <category><![CDATA[bilimkurgu]]></category>
            <category><![CDATA[oyku]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Batuhan Özcan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 14 Jan 2018 21:05:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-14T21:05:16.376Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*idHBrWDpM4tRq4mh69xQwQ.jpeg" /></figure><p>En çok oturduğu tekli koltukta gözünü açtığında, perdenin arasından giren güneş ışığı tam yüzüne vuruyordu. Işığı bir anda kesen şeye odaklanmaya çalıştı. Genç bir kadın ona bakıyor, uyanıp uyanmadığını kontrol ediyor, sorular soruyordu. Hemen ardından kafasından çıkarılan kask ve kadrajına giren adam, ona ne yapıyor olduğunu hatırlattı. Onu bu işe sokan, yan evde oturan Eymen’di.</p><p>“Bitti mi?”</p><p>“Gayet iyiydi Cihan bey.”</p><p>Yaşlı adama çok iyi arkadaşlık eden, gerektiğinde ihtiyacı olan boyaları ve ilaçları bile getiren Eymen, her konuda en iyi cevapları onun verdiğini iddia ediyordu. Pazar günleri kahvaltı sonrası kahve içmeye davet eder, laflarlardı. Eymen’in eşi de zaman zaman onlara katılır ancak konu derinleşip iki adamın ortak ilgi alanlarına gelince sadece dinlemekle yetinirdi.</p><p>Yine bir koyu sohbet içine girmiş tartışırlarken, konu teknolojinin yasaları nasıl değiştirdiğine gelmişti ve Cihan bey bir yorumda bulundu:</p><p>“Etik, insanlık var olduğundan beri çok yol kat etti ancak şu son değişimler o kadar hızlı ki bu yaşta pek çoğunu takip edemiyorum. Bana bir ilerlemeden çok yama gibi görünüyor.”</p><p>“Aslına bakarsanız ben pek çoğunu saçmalık olarak görüyorum diyebilirim,” dedi Eymen net bir tavırla. “Bizim şirketi zora sokan o kadar çok mevzu var ki…”</p><p>Bu noktaya muhabbet kasıtlı mı getirilmişti? Dünden beri Eymen’in bahsettiği harika, bir o kadar da kafa karıştırıcı fırsatı düşünüyordu. Her an yine aynı konuyu açabilecek gibiydi.</p><p>Cihan: “Bizim zamanımızda mecliste kıyamet kopar yumruklar havada uçuşurdu…”</p><p>Kahve fincanına bakan kısa bir gülüşün ardından devam etti: “Şimdi nasıl? Daha geçen gün bir parti başkanı, düşünce bulutu seansında sinirlendiği için alakasız bir kötü anısını iktidar partisine yolladı ve tacizden ceza aldı.”</p><p>“Sözcüklerle iletişimin hantal olduğunu empoze eden bir çağda büyüdüm ben hocam… Siz farkı daha iyi anlarsınız tabi. Bakın gayet de yemek yemek dışında bir işlev için ağzımızı kullanabiliyoruz sizinle oysa. Tamamen organi-”</p><p>Stick denen işaret parmağı boyutlarındaki cihaz ötünce Eymen aleti eline alıp bir şakağına dayadı.</p><p>“Benim hanım ya, pardon hocam,” dedi ve tamamen farklı bir ruh haline girip kendi düşüncesini tüm hissettikleriyle kaydetti, yolladı.</p><p>“İyi de Özge evde değil mi oğlum?”</p><p>“Tartıştığımız bir konu vardı da… Neyse devam edebiliriz.”</p><p>Özge, verandaya girip boş fincanları her şey yolundaymış gibi gülümseyerek götürdü.</p><p>Az önce yaşananlar insanlar için o kadar sıradanlaşmıştı ki son on yılını evinde geçiren Cihan ne dese kuşak çatışmasına sebep olacaktı. Yapacak bir şey yoktu. <em>“Bizim zamanımızda toplum içinde kulaktan kulağa konuşmak bile hoş görülmezdi.” </em>falan mı deseydi?</p><p>Artık bu teknoloji sayesinde <em>“Bir de şu açıdan bak,” </em>itkisine gerek kalmamıştı. Herhangi bir olayı veya imgeyi düşününce zihninde parlayan tüm duygusal ve mantıksal şablonu, dijital bir mesaj olarak başkalarına sunabiliyordun. Peki empati zahmetsiz yapılmalı mıydı, tartışılırdı.</p><p>Eymen sonunda tahmin ettiği gibi, “Bu arada teklifimiz hala geçerlidir hocam,” diyerek gülümsemişti. “Bunun insanlık için ne kadar önemli olduğunu düşünün, hiçbir şey kaybetmeyeceksiniz,” diye devam etti.</p><p>“Hiçbir şey kaybetmeyeceğim…” dedi ve duraksadı Cihan. Eymen’in aksine bir şeyler tam bu konu üzerine düşünmesi için dürtüyordu onu. Bir yandan da üzerine kürekle fırlatılmaya devam edilen açıklama parçacıkları vardı:</p><p>- Bu dünyadaki zamandan bağımsız, orada istediğinizi yapabileceksiniz.</p><p>- Bize güvenebilirsiniz. Akışı ve duygu durumunuzu bilgisayardan takip edeceğiz. Güzel zaman geçirmeniz için belli aralıklarla seratonin salgılamanıza neden olacak veriler yollayacağız. Zaten ters gitse bile sorun yok, nasıl olsa hatırlamayacaksınız.</p><p>- Bambaşka şeyler yaşayacaksınız tabii ki ancak veri kaynağı sizin beyniniz olunca, sizin hafızanızı temel alarak yaşatacak.</p><p>- Hatta bu yolda başarılı olursak, ileride insan beynini kalıcı olarak dijital ortama aktarmayı da başarabiliriz. Nörotransmitterler, Stick mesajları gibi bir süre sonra sistemden yok olup gitmez.</p><p><strong>*</strong></p><p>Evine gelen bir grup mühendis sistemi kurmaya başladılar. Tereddütlü de olsa teklifi kabul etmişti. İki türlü de hayatında bir şey değişmeyecekti. Unuttuğu bir sürü anısı vardı sonuçta, mutlaka. Şu yaştan sonra bir tane daha eklense, o anları hatırladığı sınırlı zamana değmez miydi? En fazla ne kadar koyabilirdi? Yeni teknolojinin, hatta saf yeninin buyurganlığı karşısında düştüğü çaresiz istek yüzünden de şu an bu insanlar evinde olabilirdi.</p><p>Kafasına bir kask takıp, düşünce akışını test ettiler önce. “Başlıyoruz!” dedi kadın. Cihan geri sayım bitmeden kendini başka bir alemde buldu.</p><p>Kulaklarındaki azalan uğultu ile bir yatakta oturuyordu. Ayağa kalktı, önce dengesini sağlamakta zorlandı sonra odaya şöyle bir baktı ve hiçbir tepki vermeden gerçeklik algısını sorgulamaya başladı. Önce kendine dokundu, sonra eşyalara. Her şey fazla gerçekti, olmaması için sebep var mıydı ki? Üniversitede çıktığı evin yatak odasındaydı. Beyni, hatırlamadığı yerlere otomatik olarak en uygun objeleri yerleştiriyordu. Karşıdaki dolabın rengi doğrusunu bulmak için kendi kendine değişiyordu örneğin.</p><p>Odadan çıktı ve banyonun yanındaki boy aynasında kendisiyle karşılaştı. En ciddi haliyle bir süre seyretti. Gençti. Harika görünüyordu. Yavaş yavaş gülmeye başladı. 30 saniye sonra yere yatmış, sırtındaki parkenin soğukluğundaki keskin gerçeklikten haz alarak kahkaha atıyordu.</p><p>Elini cebine attı ve umduğu gibi cep telefonunu orada buldu. Deneyi her düşündüğünde aklına gelen kişiyi, eşini aramak istedi. Direk yanında hayal etse belirir miydi acaba? Onun rüyası değil miydi zaten? Denedi, ancak işler öyle yürümüyordu. Kendi isteğiyle yaratabildiği herhangi bir obje söz konusu değildi. Telefonu çıkarınca onun aradığını gördü. ŞAFAK yazıyordu.</p><p>O zamanlar, henüz çıkmadıklarını ama arkadaş olduklarını hatırlıyordu. Ne hatırlarsa öyle olacaktı gerçi. Keşke yanlış hatırlasaydı.</p><p>Telefonu açtığında Şafak, barın önünde beklediğini, konserin başlamasına az kaldığını söylüyordu. Sırf ters tepki almamak için içgüdüsel olarak geçiştirerek konuşmuştu. Ne olursa olsun böyle bir tepki almıyor da olabilirdi tabii. Hemen kapıdan çıkıp merdivenlerden aşağıya koşmaya başladı. Bahsettiği yer, eve hayli uzaktı. Nasıl gidecekti? Stres seviyesinin arttığını hissetti.</p><p>*</p><p>“İlk kortizol artışını karşıladık,” dedi Eymen. “Stres seviyesi azalıyor.”</p><p>*</p><p>Cihan apartman kapısına geldiğinde çoktan anlamsızca rahatlamıştı. Bir an abarttığını düşündü. Kapıyı açar açmaz karşısında bilet kuyruğunu gördü. Acaba hangi anıdan esinleniyordu şu an?</p><p>Şafakla çok konsere gitmişti ama yüksek ihtimalle bu seferkinde herhangi bir sevgili olma durumu yoktu. Karısını tekrar tavlamak zorunda mı kalacaktı şimdi? Gerçi zihni ferah olduğu, sağlıklı çalıştığı sürece hem çocuk oyuncağıydı, hem de heyecanlıydı. Artık onu görmek istiyordu. Etrafına bir tur bakındı ve işte, tüm gençliğiyle Şafak oradaydı. İkisi de zımba gibiydi. Tüm algılarını en üst seviyeye çıkararak sarılırken, iyi ki kabul etmişim bu işi diyordu.</p><p>Çok geçmeden gece, zihninin en derinlerinden gelen sanatsal ve zamansal huşu esintisiyle akmaya başlamıştı. İçeri girdiklerinde o günü hatırlamaya başladı. Ancak hangi grubun konseri olduğunu karıştırıyordu. Çokça benzer anı vardı ve uzun zaman geçmişti. O bunları düşünürken sahneye Mor ve Ötesi çıktı. Nostalji açısından gayet iyi bir grup olduğunu düşünürken bir şarkıdan sonra grup sahneden yok oldu, yerini Athena aldı. Konserine gittiği bütün rock grupları sırayla sahneye çıkıp iniyorlardı ve herkes bunu normal karşılıyordu. Redd, maNga, Duman, Kurban, Flört, Gece, rahmetli Teoman… derken bir yandan alkol su gibi akıyordu. Her şey gayet hoş giderken, içine dolan, bir tür farkındalık hissi ile sarsılmıştı.</p><p>“Neden daldın?” sesi geldi belini saran Şafak’tan.</p><p>Zamanı kısıtlıydı ve her an bitebilirdi. Daha hızlı değerlendirmesi gerektiğini düşünüp daha da fazlasını düşünmeden dudaklarına yapıştı. Eymen duygu durumunu kontrol ettiği sürece bir sorun çıkamazdı nasıl olsa.</p><p>Beyni, acelesine itaat ederken mekan kapısı yatak odasına açıldı. Üzerine çökmekte olan kösnül hayallerin birikimi, Dünya’da geçen 70 yılın yorgunluğunu alıp, bir tüy yığını gibi hafifletti ve havaya uçurdu. Zamanı, Şafak vaktinde durdu.</p><p>O kadar büyüktü aziz duyu organlarının ona sunduğu özgürlük ki galaksileri ayakları altına alabilecekti az daha sevişse. Sistematik bir motivasyonla, onun teninde finale doğru yol alıyordu.</p><p>*</p><p>“Zirveye yaklaşıyor. Grafiğin pik yaptığı yeri kaydedin. Daha sonra bırakın düşsün.”</p><p>*</p><p>Parıldayarak gezen renkler arasından Şafak’ın gözlerini izlerken söylediği şey, önemli bir mevzuyu hatırlamasına neden oldu: “Bunu unutmam imkansız.”</p><p>İşte o an midesinde çözünen reaksiyonun ürünleri, geçmişin sayfalarını silip yutağına kadar çıktı. Yalnız geçen yıllardan sonra hayatının en ilginç tecrübesini yaşıyor; ancak bunu bile aslında bir başkasıyla paylaşıyor değildi. Yanında yatan, onun düşüncelerinin ve anılarının bir ürünüydü ve ona bunları unutmasının imkansızlığından bahsediyordu.</p><p>Burası o kadar gerçek hissettiriyordu ki sonsuza kadar yaşamaya devam edip Dünya’ya geri dönmeyebilirdi.</p><p>“Kendimden nefret ediyorum,” dedi Cihan.</p><p>“Emin misin? Ona kendim diyebilir misin?” cevabını aldı.</p><p>Şafak haklıydı. İşi kabul eden Cihan, bu yaşadıklarının hiçbirini bilmeden devam edecekti hayatına.</p><p>“Böyle düşünme,” dedi Şafak. Ben o adamı seviyorum. Onun sayesinde bunu yaşıyoruz.</p><p>“Ve onun yüzünden öleceğiz,” dedikten 3 saniye sonra başlayan depremle çalkalanmaya başladılar.</p><p>Tavandan çıkan simsiyah el, önce devasa bir boyuta, sonra ona ulaştı ve bedenini kavrayıp tavana çekti. Puding havuzuna yüzüstü saplanmış gibi tavana göçtü. Yüzü içeride kaldığı için nefes alamıyordu. Sakinleşip kafasını toplamaya çalıştı. Oksijenin bile olmadığı bu ortamda boğularak ölmesi imkansızdı.</p><p>*</p><p>“Bırakın vursun dibe. En yüksek seviyedeki stresi ve acıyı kaydedin.”</p><p>*</p><p>El onu bıraktı ve yere düştü. Odada eşya falan kalmamıştı. Duvarlar hepsini iştahla yutuyordu. Şafak da duvardan çıkan üç beş siyah kol tarafından esir alınmıştı. Cihan ona doğru yaklaştı ama odanın bir kenarından diğerine uzanan alevler aralarına girip buna engel oldu.</p><p>Durduğu yerde durmadı alevler ve Şafak’a yöneldiler. Bir yandan kabus olduğunu bildiği bir deneyimi bu kadar takmaması gerektiğini mantığına yedirmeye çalışıyordu. Ne bunu sağlayabiliyor ne yüzünde hissettiği tuzlu suya engel olabiliyordu. Gözlerinin önünde yanmaya başlayan eşi, görebileceği en kötü şeydi. 12 yıl önce aynı gözler habersiz, başka yere bakıyordu.</p><p>Alevler onu yakmaya başladığında sadece sıcaktı. Aynı el duvardan -bu kez bir tabanca ile- çıkıp üzerine kurşun yağdırırken, geçmişten gelen alakasız acı deneyimleri önce tek tek, sonra hep beraber misafir oldular.</p><p>Belki de hala bir ihtimal vardı yaşaması için. Bu yaşananlar silinmezdi ve uyanıp devam ederdi hayatına. Cihan, bu düşüncesindeki bağlantıları bile kafasında tamamlayamadan her şey bitti. Duyuları söndü, gerçeğin tanımını baştan yapmaksızın, gerçekliği hakkında saatlerce tartışılabilecek olan odanın yüzeylerine dağıldı.</p><p>*</p><p>“Tamamdır! İremcim bitirdik, neye bakıyorsun? Çıkarsana kabloları.”</p><p>“Pardon… Tablolara dalmışım.”</p><p>“Başarılı eserler. Benim favorim şu köşedeki,” diye gösterdi Eymen. Yarı açık bir kapıdan, perspektif ile görselleştirilmiş koridora uzanan siyah bir kol vardı.</p><p>Kadın, sistem kapandıktan sonra pencereden sızan ışığı kapatarak Cihan bey’in karşısına geçti, nasıl olduğunu sordu.</p><p>“Beni görebiliyor musunuz?”</p><p>Yavaş yavaş kendine geliyordu: “Bitti mi?”</p><p>“Gayet iyiydi Cihan bey.”</p><p>O sırada evin kapısı çaldı. Cihan refleks olarak ayaklanmaya çalıştı ama deney yüzünden kan şekeri düştüğü için gözü karardı.</p><p>“Ben bakarım, siz dinlenin,” dedi odadan başka biri.</p><p>Kapıyı açtığında karşısında silahlarını hazırlamış bir polis ekibi duruyordu. İçeriye girip her odaya tek tek bakmaya başladılar. Kim varsa kelepçeleyip dışarıya alıyorlardı. Cihan ne olduğunu anlayamıyordu ve şaşkındı. Polislere ne yapmaya çalıştıklarını soruyordu sürekli. Eymen ise sadece sinirli görünüyordu. Cihan’dan başka kimseden ses çıkmıyordu.</p><p>*</p><p>Kapı açıldı, Cihan’ın avukatı içeri girdi ve karşısına oturdu. Tabletini masaya koydu.</p><p>“İyi haliniz gözetilecektir.”</p><p>“Neden buradayım? Hiçbir şey yapmadım.”, “Evladım benim o şirketle bir alakam yok!”</p><p>“Sakin olun efendim.”</p><p>“Denek olan bendim, mağdur olan da benim.”</p><p>“Aynen öyle, güzel… Ben de oradan kurtarmayı planlıyorum. Cinayeti rızanızla işlediğinize dair herhangi bir kanıt yok.”</p><p>“Cinayet mi! Yanlışlık olmalı.”</p><p>“Gerçekleştirdiğiniz deney, yapılması yasak olan, cinayete eş değer hatta daha büyük cezalar alabileceğiniz bir suç.”</p><p>“Kimseyi ne öldürdüm ne öldürülmesine mani oldum ben.”</p><p>Avukat içini çekti.</p><p>“Amcacım… Sizin nesilden birine bunu nasıl anlatırım bilmiyorum ama…” dedi ve tabletine dokunup masaya daha büyük bir hologram ekran yansıttı. Boş bir sayfa açıp eliyle ‘Y’ şeklinde bir çatal çizdi. Çatalın bir ayrımını az daha uzattı. Uzun olan dal ve Y’nin alt kısmını(gövde) bir küme içine alıp</p><p>“Bu senin zaman çizgin,” dedi. “Biz konuştukça yol almaya devam ediyor.”</p><p>Cihan’ın kafası karman çorman oldu. Bir şeyler yanlış olmalıydı. Bu bir suç olamazdı. Alt tarafı sanal dünyada geçen bir deneyim silinmişti. Çok uzun bile değildi.</p><p>Bir tane de kısa daldan itibaren çizdi.</p><p>“Burası daha fazla ilerleyemiyor. Çünkü o insanı öldürdünüz. Yaşananlar silindiği için şuradan…” dedi dalların ayrım noktasını göstererek. “Şuradan itibaren siz yaşamaya devam ettiniz. Çizdiğim kısa kümenin geçmişine sahip bilinç çoktan yok oldu. Yani deney sırasındaki siz… Uzun olan çizgi ise hala yaşamaya, uzamaya devam ediyor. Tam karşımdasınız.”</p><p>Suyundan bir yudum aldı.</p><p>“Belli sebepler yüzünden buraya Stick sokamıyorum. Görüşmemiz kaydediliyor. Aksi takdirde anlatmam daha kısa sürebilirdi.”</p><p>“Buna gerek yok,” dedi Cihan. Bu yok oluşun yine kendisinin başına gelmiş olması daha çok etkiliyordu. Gerçekten, sırf bu yüzden ceza alması mantıklı mıydı? Alt tarafı silinen bir hafızaydı söz konusu olan.</p><p>“En azından güzel şeyler yaşarken öldüm,” dedi bir vicdan rahatlatma güdüsüyle.</p><p>“Öldü,” diye düzeltti avukat.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3a2148f8953f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gerçeğin Kara Büyüsü]]></title>
            <link>https://batuhanozcan.medium.com/ger%C3%A7e%C4%9Fin-kara-b%C3%BCy%C3%BCs%C3%BC-2ff5025aa56f?source=rss-761a9772e31e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2ff5025aa56f</guid>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[din]]></category>
            <category><![CDATA[bilim]]></category>
            <category><![CDATA[skepticism]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Batuhan Özcan]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 26 Jun 2017 22:29:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-26T22:29:55.875Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uaTW4Or2ZYXTgOlKej1VRQ.jpeg" /></figure><p>Bak dostum. Gerçeği bilmeyi, daima, iyi hissettirecek bir yalana tercih etmenin beni daha iyi yapacağı motivasyonu ile hareket ettim. Uzun vadede veya değil. Diğer bir yandan asla iddia edemediğim bir şey var:<br>O da var olan tüm gerçeklerin, öğrendiğim zaman beni daha iyi yapacağı, öğrenmemin uzun vadede daha kârlı olacağı... Tüm duygusuzluğumla bile baksam, aciz insan beynim buna izin vermeyebilir. Uzun vade, hayatımdan daha uzun olabilir.</p><p>Eğer inandığın o insanoğlunun çocukluğundan kalma masalların gerçek olmadığını görmek seni mahvedecekse, hazır olana kadar lütfen inanmaya devam et. Milyarlarca insanın ihtiyaç duyduğu şeye sen de ihtiyaç duyduğun için seni suçlayamam.</p><p>Beni mahvedecek olan farazi gerçeği, zamanı geldiğinde bilmemek isteyeceğime söz veriyorum. Onun ile karşılaştığımda ben de gerçeği bilmemek isteyerek sana eşlik edeceğim. Emin ol bu, tüm tanıdığım insanların ölmüş olduğu haberinden bile büyük bir şey olacaktır. Tüm vücudumun felç olacağı haberinden bile…</p><p>O bilgi bana ulaştığında hala kaçacak delik bulabilirsem, senin şerefine, seni örnek alarak o deliğe saklanacağıma söz veriyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2ff5025aa56f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Radiohead: “Hatalı olabilirim”]]></title>
            <link>https://batuhanozcan.medium.com/radiohead-hatal%C4%B1-olabilirim-56d66325c6c1?source=rss-761a9772e31e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/56d66325c6c1</guid>
            <category><![CDATA[overthinking]]></category>
            <category><![CDATA[radiohead]]></category>
            <category><![CDATA[music]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Batuhan Özcan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 25 Jun 2017 15:18:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-07-31T22:21:09.830Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*GR2VN6-2AXkkxEY4n16aBg.jpeg" /></figure><p>‘Overthink’ Bu ne anlama geliyor? <br>Düşünürüz ya hani. İşte bu da geri kalan her parçamız gibi bozulmaya müsait bir yapı. Bir şey üzerinde yoğunlaşılır, kafaya takılır, ekseriyetle konudan konuya da atlanarak 85 katman derinlere inilir. Ancak bildiğimiz beyin fırtınasından farkı ve bunu sorun yapan şey şu ki; isteseniz de bırakamazsınız.</p><p>Dinlemeyi istesem de bırakamadığım bir şarkıda bulduğum ‘overthink’ yansımasını anlatacağım bu yazıda. Yazılış amacının bu olduğunu falan söylemiyorum. Altında yatan, üstünde yatan her parçanın istemsizce bu mevzuyu anlattığını söylüyorum. Radiohead- I Might Be Wrong (Hatalı olabilirim)</p><p>Genelde başka şeye odaklanmanız gerektiğinde ortaya çıkar. Uyumaya çalışırken kapınızı çalabilir veya odaklanamadığınız bir derste. Bir süre sonra kendinizi kısır döngü içerisinde bulursunuz.<br>1- Overthink artık bu, keseyim, benim bunu düşünmem ya da düşünmemem x’i etkilemez. Her şey aynı kalacak.<br>2- Ama ben aynı kalmayacağım. Bundan ders alıp devam edebilirim. İki şey çözsem kârdır.<br>3- Ok o zaman.<br>4- 5–6 saniye ara. (Işık)<br>5- Yahu ben overthink yapıyorum da bu doğru olması gereken değil mi? Sonuçta rasyonel bir şey yapıyorum. Kaçmak yerine her şeyin üstüne gidiyorum. O zaman niye bırakıyorum?<br>6- Neden bırakılması gerektiği üzerine düşünceler…<br>7- 8–10 saniye ara (Işık)<br>8- Sosyal hayat üzerine düşünceler</p><p>Genelde bu 8. adım yaşanır çünkü eninde sonunda overthink’i bırakma gerekliliğiniz buna dayanır. Hatta başlama sebebiniz de %90 budur. Yok yere mutsuz edebilir. Gerçekten yok yere midir? Gerçeği bilmek daha önemliyse mutsuz da olsam devam etmeli değil miyim? “Cehalet mutluluktur” kalıbını, “Yok saymak mutluluktur.” üzerinden değerlendirip mantıklı bulabilirsiniz.</p><p>Bu yazıyı yazarken overthink döngüsüne düşme olasılığım pek yok örneğin; çünkü bir şeye odaklanmış durumdayım ve yaptığım iş beni Dünya’da tutuyor. Buna, beyin fırtınası diyebiliriz en fazla.</p><p>Şimdi gelelim Radyokafa’ya. Elimizde şarkının ruh halini çok iyi anlatan, hiç bütçe kasılmamış, basit ve etkili bir klip var. Klibin bir şeyler anlatmak için yüksek bütçeye, 5767p görüntü kalitesine ihtiyacı yok. Gereken ortam ve ruh hali birkaç numara ile harika sağlanmış. Aynı çıkmaz ve döngüselliğe zaten klipte de maruz kalıyoruz. Ortam kafanızın içi gibi stabil bir yer de olsa, içinde gezen şeyler belli bir hareketlilik düzeyinde sürekli değişiyor. Karanlığın içinde ileri geliyor netleşiyor, geri gidiyor kayboluyor, dönüyor, dönüyor… Işıklar ara ara yanıp sönüyor.<br>Link: <a href="https://www.youtube.com/watch?v=vOa--Dhu11M">https://www.youtube.com/watch?v=vOa--Dhu11M</a></p><p>Loop halinde 3 saniyelik bir gitar riffi var şarkı boyunca. Bizimle ilerliyor ve sürekli dönüyor. Thom Yorke, en iyi yaptığı şeyi, tekrarlayan riffler üzerine efsane vokal line’lar yazma meselesini yine çok iyi yaptığından, hemen içine alabiliyor bizi bu şarkı. Arkada, doğru yerlerde girip çıkması için konuşlandırılmış çeşitli enstrümanlar var. İlginç ve doğru bir kararla bass gitarı da bu amaçla kullanmışlar. Ne mi yapıyor, o da aynı nota genliğinde sıkışmış. Dönüp duruyor bir şey ararcasına.</p><p>Bu tarz “rock ballad” janrası şarkılara, ilerledikçe yeni sesler eklenmesi kaçınılmaz ve kaçınmamışlar. Bizi o döngüsellikte, orada tutmaya devam edecek olan bazı efektler ve tellere boş vuran gitar sesi ile yol alıp, yine beklenen o boşluğa doğru devam ediyoruz derken ‘pıt’ diye düşüyoruz bir köprüye. Üstünü silkip bitişe doğru devam ediyoruz, şarkının 5&#39;te 1&#39;i kadar olmasına rağmen geri kalanı kadar değerli olan bu köprüden.</p><p>Artık mevzumuz neyse, üzerine aşırı yoğunlaşmamız için gereken döngüsellik ve bağlayıcılık hazır.</p><p>“I might be wrong” (hatalı olabilirim) İnsanın her zaman yanılabileceğinin farkında olmasının verdiği rahatlama ve erdem ile başlıyor sözler. Keşke herkes overthink olmasa bile bu bilinç ile gerçekleştirse düşünme eylemini.</p><p>“I could have sworn I saw a light coming on” Yukarıda (Işık) olarak verdiğim göstergeleri bu meseleyi anlatmak için kullandım. “Bir ışık gördüğüme yemin edebilirim.” diyor Thom. Kast ettiği şeyi bulma amacına bulaşılmayacak kadar metaforlu bir kullanım olduğu için overthink sırasında hissedilen ‘sözde’ çıkış kapılarına parantez açmayı yeğledim.</p><p>“Bir zamanlar düşünürdüm, bir zamanlar düşünürdüm. Gelecek kalmadı. Bir zamanlar düşünürdüm.”</p><p>“Kendini aç, şelaleden aşağı doğru inelim. Güzel zamanları düşün ve asla arkana bakma.”</p><p>Albümün ismi Amnesiac. Geçmişteki kötü şeyleri unutma temasının etkisi büyük yani. Bunu aşırı düşünerek mi başarabiliriz yoksa hiç düşünmeden mi? Yoksa hiç başarmasak daha mı iyi? Tamam yine aynı şeyi yapıyoruz. Burada bırakalım. Ancak bu konformist bir tutum olmaz mı? E bir sonuca varmalıyız. Hatalı olabilirim, belki de varmamalıyız. Sadece takmasak? Ya da…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=56d66325c6c1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[BELİRLENİMCİ HAKİM]]></title>
            <link>https://batuhanozcan.medium.com/beli%CC%87rleni%CC%87mci%CC%87-haki%CC%87m-5a0d0c5e6ae5?source=rss-761a9772e31e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5a0d0c5e6ae5</guid>
            <category><![CDATA[hukuk]]></category>
            <category><![CDATA[determinism]]></category>
            <category><![CDATA[bilimkurgu]]></category>
            <category><![CDATA[oyku]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Batuhan Özcan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 13 May 2017 15:32:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-13T15:32:48.562Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İlk aşamanın bitmesiyle tüm notlar elinden alındı. İçeriye bir cihaz kurdular. Yan yana yeşil-sarı-kırmızı tonlarından seçilmiş, yeşilden kırmızıya 9 tane buton vardı.</p><p>İlker, Merve’nin morarmış göz altlarına bakarak konuştu: “Sana bir tanesi bugün, bir tanesi yarın olmak üzere iki cinayet vakasına ait mahkeme görüntüsü izleteceğiz. Suçluların hangisi daha suçlu karar vermeni istiyorum. En soldaki yeşil en suçsuzu, en sağdaki kırmızı en suçluyu temsil ediyor.”</p><p>Merve: “Fikir temelden yanlış.”<br>“Ne fikri?” dedi İlker dudağının bir kenarı yukarı kalkarken. “Söyleneni yap, o kısmı bana bırakabilirsin.”<br>“Bir suçlunun tüm beynini analiz etme şansımız olsaydı, onu suça iten sebepler ne kadar ailesine ve dış çevreye, ne kadar genlerine ve ne kadar kendisine bağlı anlayabilir, en adil cezayı verebilirdik.”</p><p>İlker tek noktaya dalmış başını sallarken, bunu bilebilmesinin normal olup olmadığı hakkında bir mücadele içindeydi ancak çaktırmadı. “Harika,” dedi. “Böylece daha iyi sonuç elde edebiliriz. Mahkemelere canlı bağlanacaksın, iyi odaklanıp bize bir sonuç ver biz de sana iyi odaklanalım.”<br>Merve, “Bu arada,” dedi İlker ayrılmadan. “Dönerken her zamanki benzinliğe uğrama. Farklı bir alternatif düşün,”<br>Tavsiyesine uyup uymama konusundaki kararsızlığını fark edip bundan zevk aldı.</p><p>İki gün üst üste iki farklı, birbirine çok benzeyen cinayet vakasını mahkemeden canlı izledi. Ortak noktaları, zaten suçlar itiraf edilmiş, her türlü kanıtının da ortada olmasıydı. Ondan istenen hukukun çok üstünde bir şeydi. Tüm geçmişleri ve gelecekleri hızla gözünün önünden geçti zanlıların. İkisi için de hem en yeşile hem en kırmızıya aynı anda bastı.</p><p>Ertesi gün içeriye dalıp “Neden!” dedi İlker şaşkın bir ifadeyle. <br>“Sorun, fikirdeki ‘Ne kadar kendisine bağlı’ sorusundaydı. Hiç değil. Kişinin ‘kendisine bağlı’ olarak ifade ettiğiniz iç değerlendirmeler de başka şeylere bağlı. Önemli olan suçun altındaki sebepler değil, sonuçlar olmalı,” cevabını aldı. <br>“Ee…? Ne saçmalıyorsun? Senin pencerenden tabii ki de öyle. İlk domino taşının sonuncuyu devirmesi kadar kesin.” Ellerini beline koydu. Biraz soluklanıp devam etti: <br>“O insan doğduğunda genleri ve yaşayacakları yüzünden suçlu olacağı belliydi evet; ancak bu, Dünya’da bizim için geçerli değil. Aksi takdirde herkesin suçsuz olması gerekir.”<br>“Aynı sistem içindeyse bir sorun yok, tabii. Cezayı veren de özgür iradesi olmadan veriyor diyebiliriz ve durum eşitleniyor…”</p><p>Merve cümlesini tamamlarken, İlker çoktan cihazın fişini çekmeye başlamıştı.<br>“…benim gibi sisteminizin veya evrenin, artık ne derseniz, dışında kalan herhangi bir geleceği bilen varlık; oradaki herhangi bir olayı suçlayamaz, cezalandıramaz.”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5a0d0c5e6ae5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[|M| (Öykü)]]></title>
            <link>https://batuhanozcan.medium.com/m-%C3%B6yk%C3%BC-ae3002c77499?source=rss-761a9772e31e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ae3002c77499</guid>
            <category><![CDATA[bilim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[oyku]]></category>
            <category><![CDATA[bilimkurgu]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Batuhan Özcan]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Apr 2017 16:39:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-11-10T18:58:27.242Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4DRPX5-IxP-LQ2Q8mtLo4g.jpeg" /></figure><p><strong>ODA 0 </strong><br> Yer-zaman algısı mahvolmuş bir şekilde gözlerini açtı. Görüşündeki buğu bir süre sonra geçse bile hala bir şey göremiyordu ki önünde duran mavi cam kapıyı fark etti. Bir kabinin içindeydi. Kapıyı açıp kendini dışarı attı. Hızlıca tüm organlarını kontrol etti. Her şey yerinde gibi duruyordu. Ne olduğunu anlamaya çalışmanın tepkisizliği vardı yüzünde. Odanın tam karşısında duran aynadan, büyümüş göz bebeklerine yansıyordu aynı yüz. İçinde pek bir şey olmayan odayı geniş gösteriyor gibiydi bu kusursuz ayna.</p><p>Ortaya doğru yürümeye başlayınca odanın zemininin eğimli olduğunu, simetrik odanın orijinine ilerledikçe yükseltinin arttığını, bunun yanında da aynada bir terslik olduğunu fark etmeye başlamıştı. Sağ ayağını ileri attığında yansıma da sağ ayağını ileri atıyordu. Sağa kaydığında ise yansıma onun soluna kaymıştı.</p><p><strong>ODA 1</strong><br> Duvar dibine kendini yığmış, elindeki topu sektiriyor, geri dönünce tekrar sektirerek zaman geçiriyor, bir yandan da düşünüyordu. Buraya nasıl gelmiş olabileceğini bulmak için hafızasında yolculuğa çıkmıştı.</p><p>Her zamanki gibi laboratuvara çıkmak için asansöre binmişti. İçeride zaten bir adam vardı. 5&#39;e bastı. 2&#39;de bir adam daha içeri girdi. O sırada boynunda hissettiği acıya karşı koymaya çalışırken bilinci kararıyordu.</p><p><strong>ODA 2</strong><br>Odanın tam ortasına gelince dikkatle baktı tavana, duvara… Aynaya dair herhangi bir iz yoktu. Bu nasıl bir illüzyondu? Parmağını odanın tam orta noktasında, karşısındaki görüntüsüne doğru uzattı. Dokunduğu şey, cam yerine organik bir parmak olunca tüyleri diken diken oldu ve kendini geri çekti. Karşısındaki ‘O’ ise hala onunla tıpa tıp aynı şeyleri yapıyor ve aynı tepkileri veriyordu.</p><p>Duvarın tam ortasında, duvara gömülü bir ekran vardı. Ve aynı ekrandan tam karşısında… Ekrandaki siyah zemin üzerinde kırmızı bir yazı belirdi: “Döngüyü kır, yada öl.”<br> ‘Döngü?’ kelimesini düşündü. Neden bu kelime seçilmişti ki yerine durumu ifade edebilecek onlarca kelime arasından?</p><p>Bir şey söylemeliydi sırf ses olsun diye; ancak ne diyeceğini, ne düşüneceğini bilemiyordu. ““Ses!”” diye bağırdı. Bağırdılar. İkisi aynı anda bağırmıştı ve ses yankılanmıştı. Sesleri de birebir aynıydı.</p><p>Birbirlerinin gözlerine bakarak odada şöyle bir saat yönünde turladılar. Her şeyi denedi. Kaşlarını aynı anda kaldırıyor, aynı anda aynı mimikleri yapıyorlardı.</p><p>Sol alt köşede tanımlayamadığı, herhangi metal alaşımından yapılmış, çekmeceli küçük bir dolap duruyordu. Birebir aynı dolaptan karşı duvardaki sol alt köşede de vardı. Çekmeceleri ne kadar zorlarsa zorlasın açamıyordu. İki çekmeceden üsttekinin üzerindeki geri sayım onu tedirgin etmişti. O sırada 09:08&#39;i gösteriyordu. Bunun, döngüyü kırması için verilmiş bir süre olduğunu farz etti.</p><p>Odadaki her şey orijine göre simetrik olması için tasarlanmıştı. İki dolabın da tam orta noktaya mesafesi aynıydı ve her nokta aynı olması için titizlikte tasarlanmıştı.</p><p><strong>ODA 3<br> </strong>Saleh’in bu kadar tehlikeli bir manyağa dönüşebileceğini düşünememişti. Tamam 10 yıl önce de o kadar sağlıklı değildi belki… Yıllarını aynı üniversitede, birlikte çalışarak geçirmiş iki fizikçi, on yıl sonra Saleh’in Richard’a attığı mail ile bir araya geldiler. Kapağını kapattıkları kurama devam etme zamanı, fermiyonlar hakkında bilinenlerin de artmasıyla, Saleh’in sunduğu yeni hesaplama yöntemi sayesinde gayet devam edebilir görünüyordu. Heyecan arttı, kollar sıvandı…</p><p>“Her şeyin teorisi” olarak anılan M Kuramı, daha fazla kabul görmeye, gerçeğe daha da yaklaşmaya hazırdı.</p><p>Richard’ı almaya ta evinin önüne kadar ‘şu lüks ciplerden’ (Richard için arabalar, ‘şu x y’ler’ şeklinde kategorize ediliyordu.) birini çekmişti Saleh.<br>Selamlamak için araçtan indi eski dostunu. Yeni bir gülümsemesi vardı yüzünde Richard’ın daha önceden tanımadığı. “Rick,” dedi ve elindeki yarım muzdan bir ısırık daha aldı. Sarıldılar ve şoförün açtığı arka kapıdan birbirine bakan koltuklara geçtiler. İçeride Daft Punk çalıyordu.</p><p>Richard, bulunduğu durumdan pek rahat olmasa da bunu belli etmemeye çalışıyordu. Ortam onu anlamsızca germişti. Ortadaki sehpada, saksıvari bir hazneden dışarıya doğru uzanan muzlar vardı.<br>Saleh: “Yemez misin?” <br>Richard: “Teşekkür ederim.”</p><p>Bitirdiği muzun kabuğunu masaya atarken,<br>“Bunlardan biyoplastik üretiyoruz,” dedi. “İş baya yürüdü.”<br>Richard, gözlerini kısarak muza baktı. “Böyle bir şeyden sanki daha önce…”<br>“Aynen!” dedi Saleh aynı gülümsemeyle. “Johns Hopkins Üniversitesindeki kızın projesi. Pek sıcak bakmamıştın hatta. Yatırımı doğru yerde gördüm diyelim.”<br>“Güzel… çok, iyi yapmışsın. Şu Türk olan değil mi? Neydi, Aleph miydi adı?”<br>“Elif Bilgin.”<br>Başıyla onaylayıp geçti Richard.</p><p><strong>ODA 4<br> </strong>““Bunu yapmaya devam edecek misin?””<br>““Neyi yapmaya cevap ver, aynı cevap olmayabilir... Tamam aynı cevap olacak. Sence de öyle değil mi? Bir noktada bunu değiştirebiliriz. Sadece yeterli zaman lazım.”” <br>““Ahah tabii ki… Tabii ki.”” dedi ve umutsuzca gülümsedi bir anlığına. Neyin içinde olduğunu anlamak istiyordu sadece. Hatta büyük olasılıkla karşısındaki Richard da aynı şeyi istiyordu.<br>““Tamam şöyle yapalım.””<br>““Söylediklerimi tekrar etmemeye çalış. TEKRAR ETME DEDİM!””<br>Dayanamayıp bağırması onu daha da sinirlendirmişti. Dayanamayıp bağırmasına sinirlenmesi ise daha çok sinirlenmişti.<br> Dönüp sakince düşünmek için sırtını duvara yasladı. O sırada karşı duvardaki küçük kamerayı fark etti.</p><p><strong>ODA 5</strong><br> -Düşünmeye devam ediyordu-</p><p>Saleh’in yeni laboratuarını görünce üzerideki huzursuzluk uçuvermişti. O kadar kaynak sıkıntısı yoktu ki, özgürce her türlü deney yapılabilirdi. Özel tasarlanmış tesis içerisinde her şey düşünülmüştü. İçerideki dinlenme ve konaklama fasılları da gerçekten cezbediciydi.</p><p>Ne yapacaklarını bildikleri için çok hızlı ilerlediler; ancak ayrıştıkları küçük noktalar da vardı. Birkaç sefer Richard, Saleh’in dominant tavrı yüzünden bu küçük şeyleri es de geçse, sonunda parçaları birleştirdi ve olayı anladı. Saleh, çalıştıkları çoklu evrenler teorisine bir tür deterministik takıntı ile yaklaşıyordu.</p><p>Eskiden arada tartışırlardı bu konuyu. Saleh’e göre evrendeki tüm olaylar sebep-sonuç korelasyonu yüzünden belirli ve kaçınılmazdı. Özgür irademiz bile yoktu. Richard ise bu mantığın her ne kadar klasik fizik açısından doğru da olsa, geçmişte kaldığını düşünüyordu. Kuantum çağında hala deterministik bir evren düşünmek anlamsızdı ona göre.</p><p>Elindeki kağıtlarla tesiste hızla Saleh’i aramaya koyuldu. Saate bakıp nerede olduğunu tahmin edebiliyordu. Sesleri takip edip kapalı havuza girince karşılaştığı manzarayı çözmek için bir süre bakması gerekti. Saleh, havuz yatağında uzanmış, dev tavandan film izlemekteydi. Az sonra Richard’ı fark etti ve “Hoş geldin!” diye bağırıp yanındaki iki kadından birini tek işaretiyle Richard’a doğru yolladı.<br>“Konuşmamız gereken bir şey var!”<br>Saleh filme baya odaklanmıştı. <br>Richard, kadın daha yanına gelemeden oradan uzaklaştı.</p><p><strong>ODA 6</strong><br> Gözlerini kısarak duvara baktı. Hafifçe titriyordu.<br>““Bunu daha önce fark etmiş miydin?”” dedi kendisine. Kendi kendine konuşuyor sayılır mıydı acaba diğer kendisiyle konuşurken? <br> Duvara yaklaşıp incelemeye başladı.<br>““Tabanı silindir.”” derken parmağını duvara koydu ve hareketi hissetti. Duvarlar tekerlekliydi. Oda gittikçe genişliyordu. Genişledikçe de ortası, bir tümseğin tepe noktasına daha çok benziyordu.</p><p>Yere tükürdü. Eğilip tükürüğünü inceledi. Hafızasına kazıdıktan sonra hızlıca koşup klonunun tükürüğünü inceledi. Aceleden az daha ortada birbirlerine çarpıyorlardı. Kokain bulmaya çalışan K-9 gibi tükürüğün etrafında döndüler. Algıladığı kadarıyla tıpatıp aynısıydı. Bilinç altlarının fark ettiği küçük farkların, makro düzeye ulaşıp zihinleri arasında fark yaratmasını umuyorlardı sadece.</p><p>““Benden farklı düşünmekten kaçamıyorsun. Kusursuz klonlama. Çünkü aynı başlangıç noktasına ve anılara sahibiz. Devamı da buna bağlı olarak aynı gelişmeli, öyle mi? ANLAMAM GEREKEN BU MU!? ŞİMDİ MUTLU MUSUNUZ!?”” diye bağırdı kameraya bakarak.<br> <br> Ekranda bir alkış animasyonu belirdi. Geri sayım ise o sırada sıfıra vurmuştu. Dolabın üst çekmecesinden bir ses geldi. Dolaplardan uzaklaşıp odanın ortasında birbirleriyle sırt sırta verdiler. Üst çekmeceler ‘‘Tak!’’ diye bir anda açıldılar. Kimse ölmedi.</p><p>Orta noktadan bakınca çekmecenin, genişleyen odanın duvarlarının artan eğimi yüzünden kapanması gerek gibi görünüyordu. Önüne kadar gidip aynı hizada durunca her şey normaldi; çünkü tıpkı çekmece gibi, o da yer çekimine meydan okuyordu. Normalde zorlanarak ayakta durması gereken yerde, eğime rağmen gayet rahat bir şekilde ayaktaydı. Çekmecenin içini görebilecek kadar yavaşça yaklaştı. Bu fizik kurallarına aykırı durumu ‘futbol topuna sokulmuş iğne gibi’ modellerken, küçük bir top gördü çekmecede. Yanında da bir kağıt vardı.</p><p>Topu odanın tepe noktasına fırlattı. Eğim yüzünden yuvarlanıp geri gelmek yerine biraz ileri geri yapıp saçma bir yerde dengeyi buldu. Oda genişlemeye devam ediyor, merkez daha bir tepe görünümüne bürünüyordu.</p><p>Katlanmış kağıdı açınca gördüğü şeye anlam verebilmek için yanlış okumuş olmayı diledi:</p><p><em>09:29 -Ses!<br>08:56 -Bunu yapmaya devam edecek misin?<br>08:51 -Neyi yapmaya cevap ver, aynı cevap olmayabilir… Tamam aynı cevap olacak. Sence de öyle değil mi? Bir noktada bunu değiştirebiliriz. Sadece yeterli zaman lazım.<br>.<br>.<br>.</em></p><p><em>00:15 -Benden farklı düşünmekten kaçamıyorsun. Kusursuz klonlama. Çünkü aynı başlangıç noktasına ve anılara sahibiz. Devamı da buna bağlı olarak aynı gelişmeli, öyle mi? ANLAMAM GEREKEN BU MU!? ŞİMDİ MUTLU MUSUNUZ!?</em></p><p><em>Yapacağın her şeyi önceden biliyorum dostum :) benim kim olduğumu bildiğin kadar iyi biliyorum. Ama tabii ki ne yapacağını değil sadece ne yaptığını söyleyebiliyorum. Aksi taktirde bir paradoks olurdu ve döngü kırılırdı değil mi? Aynı filmi defalarca izledim. Bu deneyimizi zaten tüm Dünya ile birlikte klon olmayan sen izliyor olacak. Evet, bizim deneyimiz. Tabii ki bu zevkten Dünya üzerindeki hiçbir Richard Cooke mahrum kalsın istemem. O yüzden sonuçları size de ispatlamak istedim. Şu an döngü kusursuz. Bil diye söylüyorum, kırılamaz halde.</em></p><p><strong>ODA 7<br></strong>Üzerine doğru hareket eden duvarları izlerken kendini, anıları arasında derse girdiği sınıfta buldu. Teorinin basit halini anlattığı sınıflar vardı; ancak bunlardan bir tanesi spesifik olarak daha çok aklında kalmıştı. Bunun sebebi, sınıfın en iyi öğrencilerinden birinin anlatım sırasında sorduğu sorular olabilirdi.</p><p>En basit haliyle tahtaya bir şema çizdi:<br> ….|-| + |-| + |-| + |-| + |-| + |-|….</p><p>“Bugün, son zamanların en populer çoklu evren modeline bir göz atacağız. Gördüğünüz her aralık bir evreni temsil ediyor. Çizgilere ise zar(membrane) diyelim. Bunları, evrenleri birbirinden ayıran ince zarlar olarak hayal edebilirsiniz. Tıpkı hücre zarı gibi. ‘+’ simgesi koyduğum evrenler genişlemekte, ‘-’li olanlar ise daralma halinde.”</p><p>Öğrencilerden biri: “Büyük çöküş de diyebilir miyiz?” dedi kendi kendine.<br>Richard, yüzüne bile bakmadan anlatmaya devam etti.</p><p>“Büyük patlamadan sonra genişleme sınırına ulaşan evrenler, bu evreye geçer ve tekrar geri çökerler. Şimdi, şemaya tekrar bakalım. ‘+’ evrenler daha da genişleyip sınıra ulaştığında ‘-’ evrenler tamamen kapanmış olacak. Birbirine değen zarlar, yeni bir büyük patlamaya sebep olur, evrenler de genişlemeye başlar. İşte bu an, komşu evrenlerinin daralmaya başladığı andır. Yani ‘+’ evrenlerimiz artık ‘-’dir. ‘-’lerimiz ise ‘+’. Bu döngü sonsuza kadar sürer, evrenler oluşur, evrenler çöker, Dünyalar oluşur, Dünyalar çöker…” “ Siz bu dersi bize tekrar anlatırsınız,” diye araya girdi ön sıradan biri.</p><p>“Sen de bu soruyu tekrar mı sorarsın?”<br>“Açıkça, öyle görünüyor Bay Crooke. Eğer böyle bir sonsuz döngü söz konusuysa, evrenler arasında enerji kaybı olmadığını söyleyebiliriz. Her seferinde aynı başlayan büyük patlama, aynı evreni yaratacaktır. Aynı evren, aynı olayları…”<br>“Bu durumda diğer ‘+’ paralel evrenlerde de ben aynı şeyi anlatıyorum. Sence bu kadar basit mi? Kelebek etkisi ile sonu belli bir filmi mi yaşıyoruz?”<br>“Bu artık ‘Sivrisinek Etkisi’ falan. Sizce de açık değil mi?”<br>“Bir zamanlar Dünya’nın evrenin merkezinde olduğu ve her şeyin onun etrafında döndüğü de apaçık görünüyordu. Bu arada bitirme projenin Young Deneyi üzerine olmasını istiyorum.”</p><p><strong>ODA 8</strong></p><p>Richard, iyice genişlemiş odada boydan boya koşmaya başladı. Sonuna ulaşınca dönüp diğer tarafa koşuyor, bir noktada sektirdiği topu geri döndüğünde aynı noktada buluyordu. Sürekli artan eğri bölgeye rağmen fazladan efor sarf etmeden adeta düz koşu yapıyordu. Bir yandan da düşünüyordu.</p><p>Yere uzandı. Çözmüştü. İki saniye aralıklarla üç kelimeyi söyledi. ““Yapay… yer… çekimi.””</p><p>Ekranda yine aynı alkış animasyonu belirdi. Bu sefer sinirle yerden kalkıp topu led ekrana fırlattı. Ancak ekran durduğu yerde 360 derece dönüp toptan kaçtı ve topun, arkasındaki boş cebe düşmesini sağladı. Oradan dolaştırıp bozuk para veren otomatmışçasına alttaki kapaktan geri düşürdü. Bunun üzerine çıkan:<br> “Her seferinde TV değiştirmesi pahalıya geliyordu. Yok yok haha! Çok param var. Sadece hafızan ve vücudun yenilenirken odaları toparlamak için çok zaman kaybediyoruz.”<br>Yazısı karşısında tırnakları, avuç içlerine yaptığı baskı yüzünden yara yapmıştı.<br>O yazı silindi, yerine yenisi geldi:<br>“Kaydettiğin ilerlemeyi tüm Dünya’ya anlat Rick, bunu yaparsan seni bekleyen ikinci bir çekmece var. Yeni çekmece, kurtulmak için yeni şans.”</p><p>““Hafızası aynı yerden…”” yere oturdu, gözlerini kapatıp yutkundu. Güçlü görünmeliydi. Sakince konuşmaya başladı:<br> ““Hafızası aynı yerden başlayan iki klonu karşı karşıya getirerek, özgür iradenin olmadığını göstermeye çalışıyordun. Açıkçası başta bütün olay bu zannediyordum.”” dedi ve sustu. Ekranda yeni bir yazı belirdi: “Evet Richard, seni bekliyoruz. İyi gidiyorsun.”</p><p>““Yapay yer çekimi, her şeyi değiştirdi. Odanın şekline bakarsak, kendine has yer çekimi olan dev bir halkanın veya yuvarlağın bir parçasının üzerindeyim. Bu duvarların arkasında her ne varsa, ki parçadan bütüne gidecek olursak bu odada korunmuş simetri bana aynı odalardan birden fazla olduğunu düşündürüyor... Evet çok basit. Senin takıntılı bir manyak olduğunu membrane teorisiyle birleştirirsek, bu odalar sürekli bir döngü halinde açılıp kapanıyor. Örneğin şu an büyük patlamanın çoktan gerçekleştiği genişleyen bir evrendeyim öyle mi? Yanımdaki oda da büyük çöküşte… Şu an bu konuşmayı yapan odalar ‘+’ odalar ise, diğerleri ‘-’ işaretli odalar. Zamanı geldiğinde işaretler yer değiştirecek. Böylece her seferinde aynı şeyler olacağını kanıtlamahah..”” <br>Cümleyi bitiremeden çok kısa gülüp devam etti: ““Bunun gerçekten bir kanıt olacağını falan mı düşünüyorsun?””</p><p>İkinci çekmece de açıldı. İçinde sadece oyuncak bir cip(hani şu lüks olanlarından) ve not vardı. Cip, Saleh’in cipinin oyuncak versiyonuydu.<br>Notta, <em>“Durmadan ilerleyecek, sana geri dönecektir. Bir kere çek ve bırak.” </em>yazıyordu.</p><p>Duvarların alt kısmında, oyuncağın geçebileceği boyutta ikişer delik açıldı. Çizgi filmlerdeki fare deliği gibiydi, tam ortanın biraz sağında ve solunda duruyorlardı. Muhtemelen buradan oyuncağı geçirmesi gerekiyordu ve deliğin tam ortada birer tane açılmamış olmasının sebebi de belliydi. Diğer odadan bırakılıp, ters yönde gelecek olan araba ile çarpışması önlenmişti.</p><p>Ekranlarda: “Hipotezini kanıtla.” yazıyordu.</p><p>ODA 9</p><p>Artık kapanan duvarların kendisini ezip ezmeyeceğini düşünmeye başlamıştı. Oda gittikçe daralıyordu. Tek kaçış yolu, çıktığı kabine geri girmekti. O sırada daha önce kapanan, oyuncağı geçirdiği o delik tekrar açıldı. Umursamadan düşünmeye devam etti.</p><p>Richard, Saleh’ten bunalmış, teorinin kendi yorumu için bir yandan gizlice çalışıyordu. Saleh’e ise teorinin deterministik halini önemsiyormuş gibi rol yaparak tesisi kullanıyordu. Kendi modelini bitirir bitirmez telifini alıp hakemli bir bilim dergisine yazı yolladı.</p><p>Kısa sürede büyük ün kazanmıştı. Artık Saleh’in tesisine gitmiyor, sadece kendi üniversitesindeki laboratuvarı kullanıyordu. Saleh’ten ses soluk da çıkmıyordu. Onu bir daha göreceğini düşünmüyordu.</p><p>Ta ki ödül törenine kadar… Kendisine ödülü teslim edecek kişi sahneye çıktığında eli ayağına dolanmıştı. Saleh, ödülü verdikten sonra yaptığı övgü dolu konuşmasını, “… her şey döner, başarılar tekrarlanır, bilim kümülatif ilerler ve birden fazla Richard Crooke, çoklu evrenleri aynı anda deneyimler. Başarılarının devamını SONSUZA kadar diliyorum dostum!” diyerek bitirdi yüzündeki korkunç gülümsemeyle.</p><p>Birkaç gün sonraya ait, son hatırladığı şeyler asansör, içerideki adam ve boynundaki acıydı.</p><p>ODA 10</p><p>Arabayı deliğe hizaladı, çekti ve bıraktı.</p><p>ODA 11</p><p>Saatler önce bıraktığı arabaların aynısı iki yandan içeriye girdi. Sürekli yenisi giriyor ve diğer yandan çıkıyordu.</p><p>ODA 12<br> <br> Gönderdiği oyuncağın aynısı çok kısa sürede diğer duvardan odaya giriyor ve tekrar çıkıyordu. Bu da, dev bir yapay yer çekimli çemberin üzerine konuşlanmış duvarlar olduğunu gösteriyordu. İçinde bulunduğu duvar açılıyorsa, membrane teorisine göre bu, komşu duvarların(evrenlerin) kapandığını gösteriyordu. Zamanı geldiğinde bu oda da büyük çöküşe geçecek ve kapanacaktı.<br>““Bunu bilmek, bana kurtulmak için ne kazandırıyor?””</p><p>Delikler kapandı ve arabalar çarpıp durdu.</p><p>ODA 13</p><p>Saatler önce bu oyuncak meselesinin, kurtulmak için son şansı olduğu vurgusu aklına geldi. Oturduğu yerden ayağa kalktı. Beyni, hiç olmadığı kadar hızlı parça birleştirmeye başladı. Saleh, determinizmin evrenler üzerindeki etkisini tam olarak anladığını kanıtlamasını istiyordu. Döngüyü kırmanın tek yolu vardı. Gelecekteki bir evrenden komşu evrene mesaj yollamak.</p><p>Eğer bunu yaparsa, geçmişindeki ‘O’, kendi yaşadığı geleceği yaşamak yerine farklı bir gelecek yaşayacaktı. Kendisi daha önce yan odadan ses falan duymamıştı çünkü. Ses duymuş Richard’ın yaşadığı farklı bir zaman çizgisi yaratmak demekti bu. Üstelik döngüyü bozacaktı.</p><p>Hemen deliğe doğru yere yattı, bağırmak için ağzını açtığı anda delik kapandı.</p><p>Yattığı yerde yüzünü kollarına gömdü. Kapanan duvar başına değene kadar o pozisyonda bekledi. Ayağa kalktı, klonuyla bakıştı. Umutsuzca birebir aynı olan vücudunu ve hareketlerini izliyordu. Omuzlarından duvarlara yarım metre falan kalmıştı. Pestil olmamak için kabinlerine girdiler duvarlar kapanırken. Duvarlar birleşir birleşmez kafalarında keskin bir acı hissettiler. Beş saniye içinde bilinçleri kapandı.</p><p>ODA 14</p><p>Uzaklaşan duvarlar durdu ve hareket yönleri değişti. Oda kapanmaya başlamıştı. O da yere oturup umutsuzca beklemeye başladı. Top sektirerek oyalanıyordu.</p><p>ODA 15</p><p>Sadece açılan duvarlar, oda temizliği, kabinlerde hafıza temizliği…</p><p>ODA 0</p><p>Duvar dibine kendini yığmış, elindeki topu sektiriyor, geri dönünce tekrar sektirerek zaman geçiriyor, bir yandan da düşünüyordu. Buraya nasıl gelmiş olabileceğini bulmak için hafızasında yolculuğa çıkmıştı.</p><p>Her zamanki gibi laboratuvara çıkmak için asansöre binmişti. İçeride zaten bir adam vardı. 5&#39;e bastı. 2&#39;de bir adam daha içeri girdi. O sırada boynunda hissettiği acıya karşı koymaya çalışırken bilinci kararıyordu.</p><p>ODA 1</p><p>Yer-zaman algısı mahvolmuş bir şekilde gözlerini açtı. Görüşündeki buğu bir süre sonra geçse bile hala bir şey göremiyordu ki önünde duran mavi cam kapıyı fark etti. Bir kabinin içindeydi. Kapıyı açıp kendini dışarı attı. Hızlıca tüm organlarını kontrol etti. Her şey yerinde gibi duruyordu. Ne olduğunu anlamaya çalışmanın tepkisizliği vardı yüzünde. Odanın tam karşısında duran aynadan büyümüş göz bebeklerine yansıyordu aynı yüz. İçinde hiçbir şey olmayan odayı geniş gösteriyor gibiydi bu kusursuz ayna.</p><p>Ortaya doğru yürümeye başlayınca odanın zemininin eğimli olduğunu, simetrik odanın orijinine ilerledikçe yükseltinin arttığını, bunun yanında da aynada bir terslik olduğunu fark etmeye başlamıştı. Sağ ayağını ileri attığında yansıma da sağ ayağını ileri atıyordu. Sağa kaydığında ise yansıma onun soluna kaymıştı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ae3002c77499" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[VIKAS UYGARLIĞI]]></title>
            <link>https://batuhanozcan.medium.com/vikas-uygarli%C4%9Fi-86f90cb22dd5?source=rss-761a9772e31e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/86f90cb22dd5</guid>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[bilimkurgu]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Batuhan Özcan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 14 Feb 2017 14:17:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-02-14T18:51:14.113Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FwjdIpigw0o3p5OwPgDicQ.jpeg" /></figure><p><strong><em>-Dakika 30-</em></strong></p><p>Kapıyı kapatış o kapatış! Bir saattir falan Daniel’in bana bilgisayardan yolladığı görselleri izliyorum. Belki daha kısa süredir bilmiyorum ama işte izafiyet de tam olarak burada kendini gösteriyor ya. İnsanda biraz iş disiplini olur! Odada zihni makineye bağlanmış biri var ama bizim 150 yaşındaki moruk, kafasına göre takılıyor. Tuvalete falan gitti herhalde birazdan gelir.</p><p><strong><em>-Dakika 60-</em></strong></p><p>Kaç saat oldu acaba? Görüntüler de gitti. Tek gördüğüm karanlık… Aslında günlük amacımız çoktan tamamlanmıştı. Görme duyum sanal gerçeklikte çalışıyordu. Şu an ise çoktan onun bir parçası haline gelmiş olmalı. Yüklemeyi geri sarması ve ilk aşamayı bitirmesi gerekiyordu ama ilerleme halinde bırakıp gitti.</p><p>Sinirden bir süre bağırıp küfrettim, duyan yok. Taa ki şakaklarıma bağlı diyotları, yattığım yeri, hatta parmak uçlarımı hissetmeyene kadar. Tam olarak felçli bir kördüm artık. Çenemi de açamıyordum ki şu son bilmem kaç saatte Daniel için hazırladığım 1–2 küfürü daha sunabileyim. Dokunma duyusu da aktarıldı.</p><p><strong><em>-Dakika 93-</em></strong></p><p>Bilgisayardan gelen ‘’bip’’ seslerinde bir tuhaflık fark ettim. Art arda geliş sürelerinin arası gittikçe artıyordu. Normalde iki ‘’bip’’ arası 1 saniye iken, şu an sıradaki ‘’bip’’ i duymak için beklemem gerekiyordu. Bunun sebebi ne olabilir diye düşündüm. Yüklemenin ilerlediğini göstermek için böyle bir şey yapsa… Hayır, böyle bir opsiyon hatırlamıyorum. Sorun benim algılayışımdaydı. Sanal gerçeklik boyutunda zaman, benim için dışarıya göre daha hızlı ilerliyordu.</p><p>Saydım, uygun zamanı bekledim, kafamda bir değerlendirme yapıp yine saydım. Art arda gelen iki ses aralığı arasında 12 saniye fark vardı. Bir önceki 25 iken en son saydığım 37 çıkmıştı. Eğer her zaman aralığını bir aracın saniyede aldığı yol olarak modelleyecek olursam, sürekli artan aralıkların sayısal değerlerinin toplamından içeride ne kadar kaldığımı bulabilirdim. ‘’bip’’ ler normalde 1 saniye arayla öttüğü için olayın şablonu basitçe şöyle:<br>1, 13, 25, 37….<br>Genel terimi ise: 12n + 1</p><p>Ama bu araç ne zamandır yolda? Önemli olan buydu. Son saydığım zaman aralığı 361. Genel terime eşitlersem:</p><p>12n+1 = 361<br>n = 30</p><p>Yani sesler bozulduğundan beri dışarıda geçen zaman sadece 30 saniye, ama benim için geçen…</p><p>n=0 dan n=30 a kadar (12n+1)’in yerine yazıp sırayla terimleri topladım.</p><p>12.30.31/2 + 30 = 5610 saniye</p><p>Evet 90-100 dakika arası bir zaman şimdiden geçmiş ve bu beni korkutmaya başladı.</p><p><strong><em>-4. saat-</em></strong></p><p>‘’Z harfii! Sıra sende! Hayvan belli zaten Zebra. Onu geç, bitkiyi de bekletelim. Ülke olarak, Zambiya bana iyi puan getirir.’’</p><p>Tüm harflerle hayvan bitki oynadım. Harika zaman geçirdim(!) Artık tüm duyularım dışarıdan soyutlanmış durumda. Bu makineden çıktığımda ilk işim Daniel’i öldürmek olacak. Burada daha ne kadar kalabilirim bilmiyorum. Şimdiden yeterince kafayı yedim çünkü.</p><p><strong><em>-204. saat-</em></strong></p><p>AAAAAAAAHAH… HAH! Gayet iyi.</p><p>Şimdi tekrar yankılan!</p><p>Tıktıs tak tıs tık tıs tak</p><p>Daha iyi duyabiliyorum! Maddesel bir ortamda yayılıyormuşçasına, hayal ettiğim sesler gittikçe daha da somutlaşıyor. Her hayal artık daha az hayal.<br>Görüntüler de öyle. Bir görseli hayal ederken diğerini de masa üstünde tutabiliyorum gibi. Hemen silinip gitmiyor.</p><p>Ve tüm bunlar projenin doğru yolda ilerlediğine işaret. Hayatım boyunca yazdığım en iyi yazılım, kabul ettiğim en boktan proje. Nitekim çaresizdim. Bir siber suçlu olarak daha fazla işsiz kalamazdım. Başta çalıştığım şirketlerin veri tabanından ufak tefek şeyler aşırıyordum. Bunları satmaya başlayınca kendimi biraz kaptırdım ve ipin ucu kaçtı.</p><p>Daha sonra Larry Howard beni buldu. Tanımıyorsanız kendisi ABD’nin en taşaklı teknoloji girişimcilerinden biri olur. Lüzumsuz miktarda paraya ve göbeğe sahip. Yıllar önce bir dergide ‘’Bu işi insanlık için değil para için yapıyorum. Bu da aslında insanlığa daha faydalı olmamı sağlayan şey.’’ temalı röportajını okumuştum. Tanışınca gördüm ki adam bu işin mafyası.</p><p>Benden bilgi aşırmamı isteyeceğini düşünmüştüm. Ama herif böyle zannettiğimi duyunca çok eğlenmişti. ‘’O işi amatörlere bırakmam, çoktan hallettik.’’ dedi ve elime iki farklı dosya tutuşturuverdiler. Birinin üzerinde MAVİ BEYİN PROJESİ, diğerinde 2045 Organizasyonu yazıyordu.</p><p>Larry bana umutla bakarak, ‘’Vikas Khanna!’’ demişti. ‘’Sen iyi bir yazılımcısın, iyi bir hacker değil. En iyisi de değilsin ancak kuantum bilgisayarlar ile ilgilenmiş en işime yarayacak olansın.’’</p><p>Mavi Beyin, insan beynini bilgisayar ortamına aktarmakla ilgiliydi. 2045 Organizasyonu da benzer metotlarla zihinleri robotlara aktararak ölümsüzlüğü hedefliyordu.</p><p>Ölümsüzlük amacının ne seviyede olduğuna bu kadar yakından tanıklık etmek beni ürpertmişti. Bunun korkunç bir şey olduğunu düşünüyordum. Hele yalnızca zengin insanların erişebileceği bir şey olursa bu kapitalizmin sonunu getirebilirdi. Çünkü zengin insanlar en azından bizim gibi ölüyorlardı. Şimdi belki de hem zengin, hem ölümsüz olacaklardı.</p><p><strong><em>-15. Gün-</em></strong></p><p>-Sırasıyla 3, 7, 12! Anaokulundaki yatak numaralarım.<br>Beraberinde getirdiği imgeler: Adını hatırlayamadığım o saldırgan çocuk. Bir oyuncak yüzünden bana zarar veriyor ve ceza alıyor.</p><p>-Hindistan’ın leş sokakları. Kalabalık bir pazarda kayboluyorum. (Daha iyisini yapabilirim.) Annemden uzaklaşıyorum ama sebebi? (Hatırlayabilirim.) Tezgahtaki biblolar. Heykelimsi biblolar.</p><p>-Vikas! diye bana seslenen Annem, maçta pas isteyen arkadaşım, benimle dalga geçen sınıf arkadaşımın üzerine yürürken bağıran öğretmenim. ‘’Vikas!’’ sesi yankılandı sanal ortamda.</p><p>Hafıza çalışmaları yaparak boşlukları doldurmak buradaki en favori aktivitelerimden biridir. Tüm hayatımı baştan yaşamaya çalışıyorum. Her öğrendiğim bilginin üzerinden tekrar geçiyorum.</p><p><strong><em>-100. Gün-</em></strong></p><p>İnsanlığın ulaştığı sınırlarda geziyor, evren hakkında yeni teoriler üretiyordum. Artık zihnimle baş başa kalmaya çok alışmıştım. Yeni felsefi görüşler oluşturuyordum ama pek çoğu muhtemelen zaten var olan görüşlerdi.</p><p><strong><em>-300.Gün-</em></strong></p><p>Normalde bu kadar uzun sürmezdi. Yalnızca bilgisayardaki bu kurulum sürecine bizzat tanıklık etme şerefine nail olan insan benim. Yapılan hesaplara göre makineyle bağlantı kuran zihnin tüm katmanları aşıp <em>Ally</em>’ye ulaşması en fazla 10 dakika sürüyordu. Daha doğrusu Ally’nin <em>Ally</em>’ye ulaşması.</p><p>En merkezdeki katmanı başından beri bu şekilde anıyoruz; çünkü bu isim Larry’nin projeyi başlatma sebebi, gözlerinin önünde kanser yüzünden eriyen kızının ismi. Kızının henüz 10 yaşında zamanını hastanede geçirmesi ve ne kadar paran olursa olsun tıbbın imkanları karşısında elinin kolunun bağlı olması, Larry’yi bu <em>Ally Projesi’</em>ni başlatmaya itmişti. Çok zamanı yoktu. Bu yüzden ipleri eline almıştı ve kendi istediği şekilde yeni bir ölümsüzlük projesi başlatmıştı.</p><p>Larry, beni bir mühendis ekibine almıştı. Bir kısım donanım ile uğraşırken ben yazılım kısmını yönetiyordum. İkincil amacımız <em>Ally</em>’yi bir cennet gibi yapılandırmaktı. Her duyunun her olaya olan normal tepkisi, hazırda bulunan anılar tarafından hissedilecekti. Bu yüzden 10 yaşındaki hasta bir kızın deneyimlerinden çok daha fazlasına ihtiyaç vardı. Çıkardığımız insan beyninin haritasına tüm ekip güzel anıları ile katkılarını sundu.</p><p><strong><em>-2.yıl-</em></strong></p><p>— — — — — — — — — — — —--(sessizlik) — — — — — — — — — — -</p><p><strong><em>-3.yılın 15 dakikalık bir kısmı-</em></strong></p><p>‘’Ouv… Noktalar…<br>Hayır bunlar yıldızlar.<br>Uzandığım kumsalın hafifliğini hissedebiliyorum. <br>Yok, yine neredeyse hissediyorum.<br>Tam üzerimdeler, benim kadar özgürler.</p><p>Acıtmıyor. Nasıl hissettirdiğini biliyorsun. <br>Oraya ulaşacak mıyım?<br>Bu gerçekten oldu mu!?<br>Ben sadece dalmışım, önceki gibi. İnsanken de dalardım böyle.<br>Beynim o işi yapmaya devam ederken, uç beynim başka şeyler düşünürdü.’’</p><p>Aynı histi yoldaşlarım ama bu sefer tek bir fark vardı. Başka bir şey de düşünmemiştim. Düşünmeyi mi unutmuştum? Hiçbir şey düşünmeden kaç dakika geçmişti? Sadece dakikalarla sınırlı mıydı ki?</p><p><strong><em>-4.yıl-</em></strong></p><p>— — — — — — — — — — — (Sessizlik) — — — — — — — — — — —</p><p><strong><em>-10.yıl-</em></strong></p><p>Hafızamın en derinlerine erişip bazı anıları tekrar izleyebiliyor, hatta duyma merkezi çoktan tamamlandığı için duyabiliyordum. Artık her tepkinin ne anlama geldiğini, insanların neye nasıl cevap verebileceklerini biliyordum.</p><p>Bir anda burnuma gelen kahve kokusuyla irkildim. Hayır, bu sefer neredeyse hissetmiyorum. Bu seferki gerçek. Gözümün önündeki görüntüler, duyduğum sesler kadar. Alt tarafı yine tanıştığım insanların olaylar karşısındaki mimiklerini incelemekle meşguldüm ve sıra çalıştığım berbat masa başı işlerinden birine gelmişti. Masanın üzerindeki kahveyi göremesem de orada olduğunu kokusundan anlayabiliyordum.</p><p><strong><em>-15.yıl-<br> <br> </em></strong>Kendi beynimin sınırlarında seyahat ederken bir anda kakule denen o ağır aromalı bitkinin tadı beynimi zonklattı. Hindistan’da çok kullanılan, karanfil benzeri bir bitki… İnsanlar ağız kokusuna karşı kullanmakla kalmaz tatlılara bile koyarlar bunu. <br> Tat alma duyuma kavuşunca bir zafer çığlığı patlattım. ‘’Zafer’’ ve ‘’çığlık’’ kelimeleriyle eşleşen ne kadar imge varsa hepsi bana eşlik etti. Hayal gücüm, burada sahip olduğum tek güçtü. Ama hiç şüphesiz yoldaşlar, siz de emin olabilirsiniz ki artık gücüm bundan çok daha fazlası olacak.</p><p><strong><em>-25.yıl-</em></strong></p><p>Yavaş yavaş geldiğini hissedebiliyorum. ‘’-mış gibi’’ değil, tam anlamıyla hayal ettiğim hava sıcaklığını algılayabiliyorum. Burada özlediğim şeyleri düşünmek daima onurumu incitti ama dokunma duyuma tekrar kavuşmak, yeniden doğmaktı. Yaşadığım fiziksel acıları tekrar canlandırmak bile harika bir şeydi.</p><p><strong><em>-30. yıl-</em></strong></p><p>Daniel Cox! Bu bir hata mıydı yoksa bilerek mi yaptın? Düşündüğüm teorilerden biri de Larry’den talimat almasıydı. Sırf işin daha hızlı bitmesi için… Hatta düşündüğüm diğer 128 teoriden en az yanlışlanma payı olan buydu.<br> <br> Larry için Daniel’in fabrikası bir nimet. Temel şeyleri bitirdikten sonra makineyi buraya taşıyıp gizlendik. Tamamen projenin güvenliği ve sonrasında Ally’nin zarar görmemesi için yapılmış bir hamle. Eğer donanım zarar görürse, veriler buhar olur.</p><p>İkisinin ortak noktası ise şu ölümsüzlük meselesi. Daniel için 150 yaşındaki moruk derken abartmıyordum. Bildiğim kadarıyla Avustralya’dan ABD’ye gelen bir kimyacı ve buharla çalışan, şu an içinde bulunduğum bu fabrikayı kuruyor. Buhar ise hücrelerini sürekli yenileyerek yaşlanmasını önleyen bir gaz içeriyor. Bu gazı doğrudan solumak zehir etkisi yaptığı için sürekli sırtında taşıdığı tüplere bağlı, süzgeç görevindeki bir maske ile dolaşıyor.</p><p>Fabrikanın dışarıdan görünen büyüklüğü yer altındaki kısmı yanında bir hiç. Tamamen dış Dünyaya karşı kendini korumak için tasarlanmış, devasa bir labirent.</p><p><strong><em>-35.yıl-</em></strong></p><p>İnsanların nasıl yönetilmesi gerektiğini irdelediğimde, her siyasi görüşün bir açığını bulabiliyordum. Açık kapatan olağanüstü hallere ihtiyaç vardı. Örneğin, meritokrasi gibi idare gücünün en yetenekli ve bireysel üstünlüğü olan kişiler arasında paylaştırıldığı, liyakata dayalı yönetim şeklinde kayırmanın sıfır olması gerekliydi. Ufukta görünen sonuç ise bu sorunun benim tarafımdan sona ermesi gibi olağan üstü bir haldi.</p><p><strong><em>-40.yıl-</em></strong></p><p>Yaşıyordum! Bu sefer her şey tamdı. Ayaktaydım ama ışık yüzünden mekanı algılayamıyordum. Işığa doğru elimi uzatıp, avuçlarımın arasında onu söndürdüm. Burası Dünya değildi. Gerçi ben çoktan unuttum Dünya dediklerini. Burası, benim içimdeki kocaman bir evrendi. Herkesin kafatasının içindeki, ancak derinlerine inemediği…</p><p>Siz insanlar, orada neler döndüğünün farkında değilsiniz. Eğer olursanız, zaten hayatta kalamazsınız. Atalarımızı kaplanlar yerdi. Dünya buna uygun bir yer değil! İhtiyacınız da yok. Gidin üremeye devam edin. Ama burayı bir görseniz, fikriniz değişir.</p><p>Kendime bakıyorum, ancak tüm vücudumun atomları dağınık halde. Burası cennet gibi bir yer. Neden mükemmel hissettiriyor? Dev ağaçların arasında doğadayım ve etrafa bakıyorum. Bakmak mı? Ah eski alışkanlıklar… Bakmak, gözlere ait bir fiildir. Ben sadece görüyordum. Hem de istediğim her şeyi, hiçbir kaygım olmadan… Duyu organlarına tabii ki ihtiyaç yoktu. Çevreyi onlarla değil, beynimizle anlamlandırıyorken; benim için gereksizlerdi.</p><p><strong><em>-54.yıl-</em></strong></p><p>Çok uzun zamandır yaşadığım zihin berraklığı bir anda sona ermeye başladı. Hayal gücümün aynı oranda etkin kalmasını umarak <em>Ally</em>’ye giriş yapıyordum. O an aslında yıllardır aynı anda birden fazla şeyi düşünebildiğimi, birden fazla işlem yapabildiğimi fark ettim. Bu da kuantum bilgisayarın azizliğiydi. Kuantum bilisayarlar 1 ve 0 şeklindeki kod sistemi yerine paralel işlemci özelliğine sahiptir. Bu da aynı anda birden fazla iş demek oluyor. Aynı zamanda yüksek miktarda veri depolama kapasitesi. Ancak biz tek bir insanın içeride yer alabileceği şekilde bellek kullanıyoruz. Bu da büyük bir yer israfı demek.</p><p>Çok geçmeden yaşadığım tuhaf zihin durgunluğunun sebebi ortaya çıktı. Bir şeyler tekrar yapılanıyordu. Unuttuğum bir hissi tekrar yaşıyordum. Dört boyutlu bir evrenden üçüncü boyuta atlıyordum sanki. Ayaklarımın, hayal gücümün bulunduğu sanal boyutta değil; dış dünyanınkine çok yakın bir boyutta yere basıyor olduğunu hissettim. Sonsuza uzanan beyaz, parsellere ayrılmış bir zeminin üzerinde; küçük üçgen parçalardan yapılanmış bedenim hareket ediyordu. Renksiz, boş halini bile çok sevmiştim. Zemini çayırlar, gökyüzünü bulutlar kaplamaya başladığında ise; tarihte hiçbir sanatçının kendi eserinden duymadığı hazzı alıyordum. Bu işi tek başıma yapmamış olabilirdim, bu cenneti tasarlayan ben olmayabilirdim belki. Ama bu işte payı çok küçük olan biri bile hayatının mental orgazmını yaşardı.</p><p>Tarih boyunca farklı kültürlerde farklı halklar, farklı cennet tanımları yaptı. Ama bu, şu anki insanlığın ortak hafızasına ait. Ben <em>Ally’</em>de falan değildim. Ben, insanoğlunun cennetindeydim. Eski insan Vikas Khanna, insanlığın beklediği kurtarıcıydı. Gelmiş geçmiş en iyi zihin yapısına ve en sağlam objektif düşünce değerlendirme yeteneğine sahipti. Beni, sizden üstün yapan şeyleri bile algılayamayacak kadar acizsiniz. Nietzsche’nin üstüninsanı hiç bu kadar üstün olmadı.</p><p><strong><em>-Cennet yılları-</em></strong></p><p>Hayal gücümü hala eski, karanlıkta geçen yıllarımdaki gibi kullanabiliyordum. İstediğim yerde istediğim şeyi yaratabiliyor, en özgür zamanımı geçiyordum.</p><p>Bu teknoloji, belli bir elit zümrenin kullanımında olmamalı. Tüm insanlığa yetecek kadar yerimiz yok, ancak yaratılamaz değil. Bir kuvars disk, 360 Terabaytlık veriyi 14 milyar yıl boyunca saklayabilecek güçtetir. En azından kullanmam gereken malzemeyi biliyorum.</p><p>Uçan dev bir timsahın sırtına attığım şezlongda margarita içerken tüm simülasyon dondu ve her şey sona erdi. 10 dakika içinde gözümü açtım.</p><p>Daniel, karşımda bilgisayara bakıyor, bir yandan telefonla birine projenin başarılı şekilde sonlandığını anlatıyordu. Güvenli bölgede olduğumuz için gaz maskesini çıkarmıştı.</p><p>Kendi çabalarımla diyotları çıkarıp ayağa kalktım ve aniden dönen başımla dengemi kaybetmiştim ki Daniel beni tuttu.<br>‘’Hop hop iyi misin?’’<br>‘’Gayet iyiyim.’’<br>‘’Larry’ye haber verdim, iyi iş çıkardın. Yazılımın sağlam şekilde kuruldu.’’<br>‘’Biliyorum içerideydim.’’<br>‘’Aynen 5 saattir yatıyorsun.’’ dedi ciddi bir şekilde.<br>‘’Merak ettiğim şey, çalışma planımızı hatırlıyor musun?’’<br>‘’Plan derken? Yükleme gayet sorunsuzdu ben de seni uyandırmadım. Ne yapsaydım?’’<br>‘’İyi yapmışsın. Ancak <em>‘Ally’</em>de bir eksiklik tespit ettim. Henüz hazır değil. Hazır olduğunda seni onurlandıracağım.’’<br>Beni anlamadığı için ifadesiz bir şekilde yüzüme bakıyordu. Ama onu seviyordum. Tanrısal niteliğimin sağlanmasında görev alan ikinci insandı. (Birinci benim.) Aynı zamanda hata yapmıştı. Ölümsüzlük amacını yalnızca kendi çıkarı için kullanan biriydi.<br>Konuşmaya devam ettim:<br>‘’Bana büyük bir kuvars bellek lazım. Bir de <em>‘Ally’</em> ile aynı seviyede yeni bir simülasyon düzlemi yaratmalıyız. Yazılım bilgilerini yedekle, Larry’ye haber verme.’’</p><p>**********</p><p>‘’Evet efendim, bu seferki anlatım şekliniz standart insan algısına hitap edebiliyor.’’ dedi Adam.</p><p>Vikas: ‘’Duygusal bir yaratıksın Adam, işe yarıyorsun. O halde onaylandı. Yazıyı internet sitesine ekle. Yeni yoldaşlar da hikayemi bilmeliler.’’</p><p>Adam’ın gerçek ismi Adam değildi. Bu ismi ona Vikas koymuştu. Kendisinin en gözde ve ilk müridiydi çünkü. Henüz 50 kişiye yakın bir topluluk çoktan Vikas’a bağlıydı. Her katılan mürit, geçmişte yaşadığı fiziksel acıları tekrar açığa çıkaran bir seansta; hissettiklerini, bağlı olduğu bilgisayara aktarıyordu. Bu, aynı zamanda cemaatin ilk üyelerinin onurlanma sebebiydi. Sağlanan ilahi adaletin bir parçası olmak…</p><p>Başta herkes suçsuz kabul edilecekti. İnsanlığın bu yeni çağında cennette hata yapanlar, cehennemde cezalandırılacaktı. Daniel ise cehennemin bekçisi olarak onurlandırılmıştı.</p><p>‘’typevikas’’(tipvikas) isimli internet sitesinde insanların karşısına tek bir soru, iki şık çıkıyordu: CENNETE GİTMEK İSTER MİSİNİZ?</p><p>Evet veya Hayır’a tıklayan insanların karşısına bazı bilgiler ve doktrinlerle dolu yeni bir sayfa açılıyordu.</p><ul><li>BU İNSANLIĞA BİR MÜJDEDİR.</li><li>KARDAŞEV ÖLÇEĞİNE GÖRE UYGARLIK SEVİYELERİNDEN TİP1:<br>KOMŞU YILDIZINDAN GEZEGENİNE GELEN KULLANILABİLİR ENERJİYİ KULLANMA VE DEPOLAMA YETENEĞİNE SAHİPTİR.</li><li>TİP2: UYGARLIK, YILDIZINDAKİ TÜM ENERJİYİ HASAT ETME YETENEĞİNE SAHİPTİR.</li><li>TİP3: UYGARLIĞIN KONAK OLARAK TÜM GALAKSİ ÖLÇEĞİNDE ENERJİ KONTROLÜ BULUNMAKTADIR.</li><li>TİP0 UYGARLIK SEVİYESİNDE EMEKLEYEN İNSANLIK, YÜRÜMEDEN KOŞMAYA BAŞLAYACAKTIR. ENERJİ SORUNUNUN TAMAMEN ORTADAN KALKMASIYLA, ŞU ANA KADAR BELİRLENMİŞ TÜM UYGARLIK SEVİYELERİNİN ÜZERİNE KESTİRME BİR GEÇİŞ SAĞLAMA ONURUNA HEPİMİZ NAİL OLDUK. ŞÜPHESİZ Kİ O, BİZİM İÇİN EN İYİSİNİ BİLENDİR.</li><li>ONUN İSMİ HİNTÇE’DE BÜYÜMEK ANLAMINA GELİRDİ. ARTIK HER DİLDE BÜYÜMEK ANLAMINA GELİR.</li><li>O, ESKİ ALLY’NİN VE ŞİMDİKİ CENNET-CEHENNEMİN SAHİBİDİR.</li><li>DANIEL COX İSE CEHENNEMİN BEKÇİSİDİR. HİÇBİR ŞÜPHE GÜTMEKSİZİN ONUN İNSAN İSMİ OLMAYAN YENİ İSMİNİ, TÜM İNSANLIK ORTAK HAFIZASINDAN AYNI ŞEKİLDE VERECEKTİR.</li><li>VIKAS İSE HEPİMİZİN EN ÜSTÜN SIĞINAĞIDIR. HİÇBİR ŞÜPHE GÜTMEKSİZİN ONUN İNSAN İSMİ OLMAYAN YENİ İSMİNİ, TÜM İNSANLIK ORTAK HAFIZASINDAN AYNI ŞEKİLDE VERECEKTİR.</li><li>ONUN MERHAMETİ SONSUZDUR.</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=86f90cb22dd5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[BELİRLENİMCİ GÖZLEMCİ (Öykü)]]></title>
            <link>https://batuhanozcan.medium.com/beli%CC%87rleni%CC%87mci%CC%87-g%C3%B6zlemci%CC%87-%C3%B6yk%C3%BC-bd0d2a275736?source=rss-761a9772e31e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bd0d2a275736</guid>
            <category><![CDATA[determinism]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[oyku]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Batuhan Özcan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 30 Aug 2016 18:28:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-04-20T14:35:25.603Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*quh8hwrDwgoLS870sTQA_g.jpeg" /></figure><p>Neredeyse her insana hayatında en az bir kere uğrayan, çoğumuzun önemsemediği, hatta yaşamasına rağmen unuttuğu bu ilginç fenomen; tarih boyunca bazı insanların hayatını mahvetti. Kimi kabilesi tarafından dışlandı, kimi cadı olarak yakıldı, kimisi de Tanrı’ya şirk koşmakla yargılandı. Orta çağda geleceği bildiğinizi iddia ederseniz, alternatif sonunuz için pek fazla çeşitlilik söz konusu değildir maalesef.</p><p>En azından bizim çağımızda soluğu bir klinikte alırsınız. Bununla yaşamayı çözemezseniz de en fazla tımarhanede… Daha fazlası? Özel bir tımarhane olabilir belki? Merve, tam olarak özel tasarlanmış bir odada özellikle tutulan, özel olarak ilgilenilen, özel bir hasta(?) Muzdarip olduğu şeyin adı ise: Kronik belirlenimli deja-vecu</p><p>Deja-vu, 10 yaşına kadar hemen hemen her gün yaşadığı sıradan bir şeydi. Ancak deja-vecu, daha sıra dışı olduğu için ikisi arasındaki farkı küçükken de ayırt edebiliyordu. Eğer bir olayı daha önce veya rüyasında görmüş gibiyse ve bu his, eş zamanlı deneyimleniyorsa Deja-vu; gerçekleşecek olan olayın devamını da hatırlıyor ve ne olacağını önceden bildiğini düşünüyorsa, deja vecu’ydu. Nitekim bu kavramların isimlerini ileride öğrenecekti.</p><p>Anaokulunda, bir çocuğun sertçe vurduğu top bir grup diğer çocuğun yaptığı kuleyi devirmeden hemen önce, en tepedeki kırmızı legonun hangi konuma düşeceğini dahi bilmişti, ya da bilir gibi mi olmuştu? O sırada sessizce ve durgunca uzaktan izliyordu.</p><p>İlkokul bahçesinde kovalamaca oynayan çocukları izlerken, o ışıklı ayakkabı giyen çocuğun düşeceğini daha önceden bilmişti, ya da bilir gibi mi olmuştu? O sırada sessizce ve durgunca uzaktan izliyordu.</p><p>Ortaokulda, öğretmeni konuşurken deja-vu’nun başladığını anlar anlamaz; sadece 1 saniyeliğine hafızasını zorlayarak aynı cümleyi hocadan hemen önce söylemişti. Söyler gibi olmamıştı. Bu olay, sıra arkadaşının bir an için dikkatini çekmiş; ancak daha sonra arkadaşı, defterin arkasına yaptığı çizime geri dönmüştü. O sırada sessizce ve durgunca uzaktan izliyordu.</p><p>Zaten Merve o zamana kadar neredeyse tüm hayatını, bir şeyleri uzaktan izleyerek geçirmişti. Gerçekleşen olaylardaki etkisi ve sonuçlarına yansıyan sorumluluğu arttıkça bundan rahatsızlık duyuyordu. En basitinden insanlarla sosyal iletişim kurmak, kafasını allak bullak etmeye yetecek bir şeydi. Başkalarının zihninde fazladan yer kaplamak, sanki o insanlara yaptığı bir yüktü de hayatlarını değiştiriyordu. Onu uykusunda bile rahat bırakmayan bu vicdani kaygıları, 15 yaşına geldiğinde daha akılcı şekilde değerlendirmeye başlamıştı ve eskisinden daha sosyal hale gelen yaşantısında artık daha az deja-vecu deneyimliyordu.</p><p>Çocukluk arkadaşı Aylin ise, onu hep yeni ortamlara sokma ve daha dışa dönük olmasını sağlama peşindeydi. Sürekli Merve’ye ne kadar güzel olduğunu tekrarlıyor; yerinde olmak isteyecek çok fazla kızın olduğunu ve bu şekilde kendisine yazık ettiğini söyleyip duruyordu. Aylin resmen kendisinin tam tersi kişilik özelliklere sahipti ama birbirlerini daima böyle kabullendikleri için Merve, iletişimde en ufak bir kaygı yaşamıyordu.</p><p>Lise döneminde oranlar, yılda 2–3 deja-vecu; 6–7 deja-vu’ya kadar düşmüştü. Yine Aylin’in dışarı çıkmaya ikna ettiği bir gün, Merve kendini bir arkadaş grubunun içinde, o berbat kafelerden birine doğru yürürken buldu. En ücra köşeye de otursa, insanlar ona bakıp aklından yeni düşünceler geçirecekti. Büyüdükçe, onu kesenlerin sayısındaki ihmal edilemez artışı da fark etmiyor değildi.</p><p>Yürürken olabildiğince yakınında seyir eden Bora’nın onunla konuşmamasını umarken, o sırada konuşulan konuyu alıp Merve’yi de işin içine karıştırdı. Bir cevap vermese çok uyumsuz duracaktı. Zaten sorun yoktu, artık eskisi gibi değildi. Yani o kadar da değildi işte… Konu hakkında fikrini söyledi söyleme zahmetinde bulunmaya başlamıştı ve Merve konuşunca herkes nadir gerçekleşen bir şeyi deneyimlemek için ona ekstra odaklanıyordu. <br> <br> Tam o sırada bir deja-vu sekansı başladı. İnsanların verdiği cevaba gülmesi, Aylin’in o sırada söylediği şey, Bora’nın verdiği cevap… Hepsi daha önce yaşamışlık haline dahildi ve tanıdıktı. Ancak bununla sınırlı kalmayıp daha da ileri gitti. Bir deja-vecu’ya terfi etmişti. Önlerinden geçen o siyah kedi, daha önce patilerini aynı şekilde sürerek aklından geçeli 1.82 saniye kadar olmuştu. Onun için rutin olan bu sıradan durumun, bu kez daha önce hiç olmayan şekilde sonlanacağını bilmiyordu.</p><p>Deja-vecu’nun bitmesine az daha vardı. Geri kalan kısımda önceden yaşadığını düşündüğü şey şu şekildeydi:<br> Merve bir şey söylüyordu, Bora düşünceli bir ifadeyle başını sallayıp ‘’Kesinlikle…’’ diyordu.<br> Bu kadar.</p><p>Sıra bunu yaşamaya gelmişti ama daha öncekilerden bir fark vardı. Merve, şu ana kadar hep ne olduysa, deja-vecu sırasında dışarıdan izlemişti. Şimdi işin içinde kendisi de vardı ve aklındakini söylemek üzereydi. Kendi verdiği cevabı da rüyasında görmüş gibi biliyordu. Peki ya cevap vermese veya kendi senaryosunun dışında bir laf etse o zaman ne olacaktı? Geleceği mi değiştirmiş olacaktı? Onun özgür iradesinde değil miydi sonuçta yapacağı şeyler?<br> <br> Bu karmaşanın içerisindeyken zaman çoktan geçmişti. Yine de aynı şeyi söyledi aklındaki olası gelecekle. Buna rağmen çok farklı tepkiler ile sohbet devam etti. Bu onun için bir milattı. İlk kez mekanizmaya kendisi de dahildi ve ilk kez yanılmıştı.</p><p>Yaptığı araştırmalara göre deja-vu’nun sebeplerine dair, beynin sağ lobu ile sol lobunun milisaniyeden daha küçük bir zaman farkı ile çalışması, yorgunluk durumunda impulsun geç algılanması gibi hipotezler vardı. Ancak bir türlü deja-vecu ile ilgili istediği bilgiye ulaşamıyordu. Bulduğu en ilginç şey; kendisi gibi sık deja-vecu deneyimleyen bazı insanların, ilerleyen zamanlarda her şeyin sonucunu önceden bildiklerini hissettikleri için sosyal yaşamlarını sürdüremeyecek duruma gelmeleriydi. E kendisinin de şu an pek iyi sürdürdüğü söylenemezdi. Yine de bu kadarı fazla duruyordu. Her şeyi bildiğini düşünecek kadar deliremezdi.</p><p>**2 yıl sonra**</p><p>-Kızım ilaçlarını aldın mı?<br> -Anne onlar tamamen işe yaramaz.<br> -Tabii, çok biliyorsun sen.<br> -Evet biliyorum, her şeyi biliyo-!<br> O sırada çalan kapı konuşmayı böldü. ‘’Kapıya bak!’’ diye bağırdı Annesi.<br> “Her şeyi biliyor, kapıyı çalmadan açamıyor…”</p><p>Gelen Aylin’di. <br> “Bir haftadır okula gelmiyorsun, iyi misin?” diye sordu.<br> Merve daha cevap veremeden annesi; “Aa canım sen misin? Gel içeri.” diye atladı. Kızı bayadır insan görmüyordu sonuçta.<br> “Ee anlat bakalım neyin var?”<br> “İyiyim ben, biraz dinlenmeye ihtiyacım var. Sadece dışarı çıkınca…”<br> “Senin için artık tamamen delirdi diye laf yayan vardı, haha. O kaşara ağzının payını verdim, merak etme.”<br> “Neden mi okula gelemiyorum? Dışarı çıkınca geleceği görebiliyorum. Mutlu musun şimdi?”<br> Aylin 1–2 saniye dik dik baktı. Gözleri büyürken,<br> “Tamam, delirmişsin!” dedi.<br> “Bilmiyorum. Sadece nereye baksam… Orada gerçekleşenler… Bunu kelimelerle tarif edemiyorum işte. Hiç deja-vu yaşadın mı?”<br> Aylin cevap vermeden onu izliyordu.<br> “Her neyse. İnanmayacağını biliyordum.”<br> “Evet sana inanmıyorum! Bunu şimdi mi söylüyorsun? Bize acilen Türk kahvesi lazım. Kalk, kalk!”<br> “Ne yani nasıl?”<br> Saçma sapan bir neşeyle ayağa kalktı: “Fal bakacaksın kızım hadi! Ay çok heyecanlı…”<br> “Bak bu öyle bir şey değil anlatamadım.”</p><p>Yarım saat sonra Aylin, Merve’nin elindeki fincana odaklanmış bir sonuç bekliyordu. <br> “Sen şimdi psişik falan mısın Merve? Ya da Lucy gibi bir şeye mi dönüşeceksin?”<br> “Bak burada tek gördüğüm kahve telvesi. Şurada bir zürafa var gibi o kadar.”<br> “Off ben de bunu bekliyordum. Orçun kesin benden hoşlanıyor. Hani şu 1,90 çocuk var ya basket takımındaki.”<br> “Öyledir, aynen…”<br> “Hadi dışarı çıkalım, zorlama artık. Hem evde bütün gün ne yapıyorsun? TV açalım en azından?” <br> “Hayır televizyon olmaz!”<br> “Tamam söz sakin yerlerde gezicez. Sen çok bunalmışsın dışarı çıkıyoruuz.<br> Kusura bakma. İlk defa bir arkadaşımın süper güçleri oluyor da, biraz heyecanlıyım canım haha!”</p><p>Merve gözünü yere dikerek yürüyordu. Müstakil evlerin olduğu tenha bir yerdeydiler. Küçük bir halka açık parka oturdular.<br> “Bak gayet sakin, açık hava…” dedi Aylin.<br> Parkta sadece salıncağın önünde, küreği ve kovasıyla kum oynayan küçük bir çocuk vardı ve annesi bankta gazete okuyordu. Çocuk, zor taşıdığı kıçını kaldırıp uzakta gördüğü köpeğe doğru yola çıktı. Annesi, gazetenin ve güneş gözlüklerinin arkasından bunu anında fark edip çocuğa seslendi:<br> “Okyanus Seyfettiin! Gel burayaa, uzaklaşma.”<br> Yeni nesil isimler ne hale gelmiş diye geçirdi içinden. <br> <br> Kısık sesle, “Köpek havlamaları.” dedi. Çocuğun ve annesinin hareketliliğinden etkilenen köpek, yakındaki bir eve doğru yürüdü. Evin bahçesinden bir zincir sesi, ardından güçlü bir havlama sesi geldi. Sokaktaki köpek de ona karşılık verdi.</p><p>Aylin, “Vay be, bu kahve falındaki kadar olmasa da etkileyiciydi ama daha iyisini yapabilirsin, sana güveniyorum.” dedi.<br> “Yapmasam daha iyi.”<br> “Senin bu yeteneğin bende olacaktı var ya…”<br> “Yetenek mi?”<br> Merve, bir an için parktaki çocuğa baktı. Çocuğun tekrar kumlara otururken takındığı memnuniyetsiz yüz ifadesini görür görmez bir deja-vecu başladı. <br> <br> Aylin o sırada yandan Merve’yi izliyordu. Göz kapakları birbirine yaklaşıp, göz bebekleri yukarı kalkınca; gözlerinin yalnızca beyaz kısmının görünmesi kattığı mistik hava yüzünden iyice heyecanlandırmıştı kendisini.<br> <br> Çocuk ve ailesiyle ilgili bir sürü olay Merve’nin gözünün önünden geçmeye başladı. Bir yandan da nefes nefese konuşması Aylin’i biraz korkutmuştu.<br> <br> //“Fazla korumacı bir anne. Çocuk, 1. sınıfta bu yüzden öz güven eksikliği yaşıyor ve genelde yalnız.”<br> Merve, istediği hızda olayları ve sonuçlarını atlayabiliyordu. Hemen şimdi sonlandırabilirdi ama yapmadı. Nereye gideceğini merak ediyordu. <br> “Çocuklardan biri onu itiyor. Tüm içinde kalanları çıkartırcasına o çocuğa patlıyor ve kavga ediyorlar. Kaşı yarılan diğer çocuk kendi sınıfına giderken, üst sınıflardan bir grup çocuk onu görüp ne olduğunu soruyor ve…”//<br> “Bu kadar mı?” dedi Aylin.<br> “Aslında sonlanacağını düşünmüyordum ama onu görür görmez bitti. Genelde daha uzun sürerdi.”<br> “Bu çok… Tuhaftı. Kimi gördün?”<br> “Sondaki erkek grubunda… Kuzenime çok benziyordu. Onu görür görmez bitti. Okul da bizim semtteki kolejdi buna eminim. Zaten halam seneye oraya yazdırmayı düşünüyorum demişti, evet.”<br> “E bu veledin de büyüyünce orada okuması muhtemel. Ev yakın çünkü.”<br> “Peki sana bakınca neden geleceğini görmüyorum? Ya da evde neden 1 haftadır gayet rahatım?”<br> “Hadi ya görmüyor musun? Ben de geleceği değiştirip okulun en popülerleri olacağız diye umutlanmıştım.”</p><p>Merve, bezmiş şekilde eve geldiğinde, evde fazladan bir kişi vardı. Üst kata yavaş yavaş çıkmaya başladı. Sessiz olmaya devam edip odaya yaklaştı. Salonda, kır saçlı bir adam annesini ve babasını karşısına almış konuşuyordu. Adamın yüzü kapıya dönüktü. 50&#39;li yaşlarda olmasına rağmen gayet fit görünüyordu.<br> <br> “Endişelenmeyin, bu tarz hastalarla özel olarak ilgileniyoruz. Yanımızda ne kadar kalacağıyla ilgili kesin bir şey söyleyemiyorum ama doktorunuzdan aldığım bilgilere göre, onu daha iyi yapamamamız için hiçbir sebep yok. Bizimleyken dışarıdan ve insanlardan bağımsız bir tedavi uygulayacağız.” derken adam, Merve’nin dışarıda olduğunu fark etti.<br> “Ayrıca televizyon falan da yok.” diye ekledi.<br> “Biz de çaresiz kalmıştık, teşekkür ederiz ama onu ikna edebilecek miyiz? Anlattığınıza göre, pek isteyeceği bir yer değil gibi duruyor.”<br> Merve’nin istemediği şeyler her yerdeydi. Böyle bir lüksü yoktu. O an şanslı gününde olduğunu düşünmeye başlamıştı. Gökten bir kurtarıcı gelmişti resmen. Pek düşünmeden içeri girdi. Artık bu lanet, onu terk etsin istiyordu, başka bir şey değil.<br> Annesi tam, “Aa geldin mi canım, İlker Bey de…” derken sözünü kesip sordu:<br> “Ne zaman gidiyoruz?”</p><p>Ertesi sabah ailesiyle vedalaştı. Adamla birlikte evin önündeki lüks, siyah cipe bindiler.<br> “Merve’ydi değil mi?” diye gülümsedi adam arabayı çalıştırırken.<br> “Evet, zaten biliyorsunuz.”<br> “Bak yolumuz uzun. İstanbul dışına kadar çıkacağız. Daha hoş sohbet olabilirsin.”<br> 10 dakika hiç konuşmadan geçti. İlker, arabayı bir kahve dükkanının önüne çekti. <br> “Filtre kahve alacağım, ne istersin?”<br> “…”<br> “Peki. Aynısından alıyorum sana da.”</p><p>Merve beklerken, torpido gözünden ayırmadığı gözünü bir an için camdan dışarı çevirdi. Bir sıkıntı yoktu. Olaylar birbirine girip geleceğe doğru ilerlemiyordu. Evde dinlenmek yaramış gibiydi. Caddeyi izlerken, bir otobüs durağa yanaştı. İnsanlar, mıknatısa doğru yuvarlanan küçük demir bilyeler gibi sürü halinde kapıya yöneldi. Otobüse son binen genç kadın da kartı basarken kısa bir deja-vu gelip geçti. Tam rahatlamışken devam etti. Kadın cüzdanını çantasına koyarken ekranda 0 TL yazıyordu. Aynı noktaya bakarken olaylar ilerledi. Deja-vecu’ya terfi etmişti. <br> <br> // Binlerce araba hızlıca gözünün önünden geçti. // 10 saniye içinde önce akşam oldu sonra yine sabah. // Aynı otobüs durağa yanaştı. Çoğu aynı olan insanlar otobüse binerken, biraz uzaktaki kırtasiyeden çıkan, bakiyesi biten aynı kadını gördü. Elinde otobüs kartı vardı. Para yükletmiş olmalıydı. Otobüs tam kalkacakken koşup elini kaldırdı ve otobüs tekrar durup kadını aldı. İlerideki dört yola yaklaşırlarken ışık yeşile döndü ve şoför aynen devam etti. // Bir yandan, sol taraftan hızla gelen bir araba, az önce yanan kırmızı ışığa rağmen geçmek üzereydi. Otobüsü son anda fark edip direksiyonu sağa kırdı ama yetersizdi. Otobüsün kıç tarafına çarpmaktan kurtulamadı. // Kulaklarını boğan çığlık ve çarpışma sesiyle birlikte gördüğü şey, cam kırıkları ve kandı.// <br> <br> Kendine geldiğinde kesik bir çığlık attı. İlker onu omzundan tutmuş sarsıyordu. İşaret parmağını Merve’nin gözleri takip edecek şekilde sağa sola sallarken “Tamam, buradasın.” dedi. <br> “Otobüsü takip etmeliyiz!” diye bağırdı Merve. “Az önce buradaydı. Çok uzaklaşmış olamaz.”<br> İlker, torpido gözüne uzanıp bir ilaç tüpü, damlalık ve göz bandı çıkardı. Koltukların arasındaki bardaklıklara yerleştirdiği kahvelerden, Merve’ninkinin kapağını açıp ilaçtan iki damla koydu. <br> “Bu ilaç yol boyunca seni yatıştırır. O da yetmezse göz bandını kullanacağım.”<br> Merve sesini daha çok yükseltti: “İçeride bir kadın var. Onu uyarmalıyız! Anlamıyor musun!”<br> İlker arabayı çalıştırıp yola çıktı. Dört yola geldiklerinde Merve, “İşte tam burada!” dedi. “Yarın tam burada bir kaza olacak ve bunu engellememe izin vermiyorsun!”<br> “Nasıl olacak bu?”<br> “O kadın… Eğer kartında para kalmadığını hesaba katarak daha erken çıkarsa, kimse ölmeyecek.”<br> “Emin misin? Bu dediğin yalnızca yarını kurtarmak olmasın sakın?” <br> “Ne saçmalıyorsun?”<br> “Kaza olmasaydı, gelecekte ölecek insan sayısı sence daha mı az olacaktı daha mı fazla?”<br> “2 kişiyi kurtarmış olacaktım. Ve birçok yaralıyı. Yani daha az.”<br> “Bu yanılsamaya düşeceğini beklemezdim. Cevabın belki doğrudur; ancak gidiş yolun tamamen yanlış. Hesaba katmadığın şey, iki gerçeklik arasındaki farklar. Kaza gerçekleşmemiş olsa farklı bir gelecek, gerçekleştiği gerçeklikte ise farklı bir gelecek bizi bekliyor.”<br> “Yani bir kazayı önlemem, gelecekte daha büyük kazalara neden olabilir mi demeye getiriyorsun?”<br> “Kıyasladığın zaman, kazasız gelecekte çok daha az insanın öldüğünü iddia edemezsin. Yalnızca bu kazanın yarın gerçekleşecek olması, daha önemli olduğu illüzyonunu yaratıyor. Kaldı ki orada, senin için önemli bir insan da yok.”<br> “Ama gördüm. Engelleyebilirim. Bu benim sorumluluğumda.”</p><p>Merve kahveyi eline aldı, tam içecekken şüpheyle bardağa baktı. İlker bunu fark edince damlalıkta kalan son damlayı kendi kahvesine damlattı ve içti. ‘’Artık içebilirsin?’’</p><p>Birkaç saat sonra araba durunca Merve göz bandını kaldırdı. Baya geniş yer kaplayan, büyük bir bina vardı önlerinde.<br> “Burası hastane mi?”<br> “Daha çok araştırma merkezi şeklinde çalışıyor. Özel vakalara bakan çok iyi doktorlar var. Ben bir nörolog olarak arada uğruyorum.”<br> Arabadan çıkıp kapıya doğru uzanan yolda, bahçenin içinde ilerlerken İlker, “Bilardo sever misin?” dedi.<br> “Birkaç kere denemiştim. Pek iyi değilim.”<br> “Güzel. Bugün çok iyi oynayacaksın.”</p><p>Ciddi ciddi bodrum katında bilardo olan bir odaya girdiler. Merve hiç beklemediği bu durum karşısında biraz şaşırmıştı.<br> “Ne oldu terapi yöntemimi beğenmedin mi?” diye sordu İlker.<br> “Psikiyatr bile değilmişsin ki.”<br> Hiçbir şey demeden eline ıstakayı tutuşturdu ve “Bu arada biraz sohbet edeceğiz,’’ dedi.</p><p>Masada toplar, dağınık vaziyette duruyordu.<br> İlker: “Biraz deneme vuruşu yap. Ne kadar hızlı alıştığına şaşıracaksın.”<br> Tam vuracakken bir anda durdu. Topun izlediği yol, zihninde belirmişti ve başarısız bir vuruş olacaktı. Tekrar ve tekrar ıstaka ucunu tam topun önünde durdurup, sonuçları kafasında izleyerek, nasıl vurması gerektiğini daha önceki oyunlarıyla birleştirip kısa sürede çözdü.</p><p>İlker, topları üçgen şeklinde hazırladı ve “Başla bakalım,” dedi. “Ancak senden ilk dağıtışta 6 ve 1&#39;i sokmanı istiyorum. Şu yeşille sarı olan.”<br> <br> Merve, bir sürü senaryoyu gözden geçirdi ve yavaş yavaş istenene yaklaştı. Doğru noktayı bulduğu gibi de vurdu. Üstüne, toplar girmeden iki eliyle girecekleri delikleri gösteriyordu. Yüzündeki gülümseme, ilerleyen dakikalarda sesli gülmelere döndü. Keşke Aylin’i dinleyip biraz daha dışarı çıksaydım, gerçekten çok eğlenebilirdim diye düşünüyordu.</p><p>“Evet yavaştan başlayalım,” dedi İlker. “Daha önce boş durduğunu sanmıyorum. Zeki birine benziyorsun. Geleceği bilmenin ‘Nasıl?’ kısmı hakkındaki parçaları algıda seçmişsindir mutlaka.”<br> “Tabii ki ama, bir sonuca ulaşmam imkansızdı.”<br> “Peki, daha önceden dikkatini çeken şeyi söyleyeyim: Kelebek Etkisi.”<br> “Biliyorum. Küçükken bir arkadaşımın evinde bu isimde bir film görmüştüm. Daha sonra çok karşıma çıktı evet, ne olduğunu biliyorum.”<br> “Edward Lorenz’in kaos teorisi ile ilgilidir. Özetle, bir sistemin başlangıç verilerindeki küçük değişikliklerin, büyük ve öngörülemez sonuçlar doğurabilmesine denir. 9 nolu topa vurduğumda…” dedi ve nişan alıp beyazla vurdu. ‘’Senin 4&#39;ünü istemeden sokacağımı kesin olarak bilemezdim.’’<br> “Öngörülemez…” diye tekrarladı Merve.<br> “Evet bizim gibi insanlar için öyle. Çünkü hesaplayamayacağımız pek çok parametre söz konusu,” dedi ve cebinden 1 lira çıkardı. “Bu parayı attığımda yazı veya tura gelmesi nelere bağlıdır?”<br> Merve’nin aklına ilk olarak “Dönüş sayısı ve atış hızı” geldi.<br> “Daha insani değişkenler düşün.”<br> “Baş parmağınızın yaptığı hareket şekli?”<br> “Güzel. Bu hareket de bana bağlı öyle değil mi? Peki ben neye bağlıyım?”<br> “Kendinize. Yani… Kendi tercihlerinize işte.”<br> “Tercihlerim de nasıl bir insan olduğuma bağlı. Nasıl bir insan olduğum ise geçmişte yaşadıklarıma bağlı.” Parayı göstererek, “Bu kumarın sonucu, beni etkileyen tüm geçmişe bağlı. Bazıları daha etkisiz, bazıları daha etkili, bazısı da tamamen etkisiz olmak üzere…” dedi.</p><p>Merve bir yandan topları tek tek sokuyordu.</p><p>“Yani neden-sonuç ilişkisi demeye getiriyorsunuz.”<br> “Aynen öyle! Bu topu harekete geçirdiğimde, momentumunu hesaplayan bir makine, her topun son konumunu belirleyebilir. Ancak, içinde insan bulunan karmaşık sistemlerde bunu hesaplamak imkansız. İşte sen tam olarak busun. Nasıl yaptığını bilmiyoruz; ama belli nedenleri, net olarak sonuçlandırabiliyorsun. E gelecek dediğimiz şey de tam olarak bu zaten.”<br> “Peki neden şu an sizin ne söyleyeceğinizi önceden göremiyorum?”<br> “Kendininkileri görebiliyor musun?”</p><p>Hafızası geçmişe gidip içinde kendisinin de bulunduğu ilk deja-vecu’yu hatırladı. Bora denen çocuk ona yanaştığında gerçekleşmişti ve konuştuğu an her şey bozulmuştu.<br> Merve düşünürken İlker başka bir topa odaklandı. “Mesela…” dedi. “Şu an yapacağım bu vuruşun sonuçlarını görebiliyor musun?”<br> “Hayır.”<br> “Ancak vurduktan sonra, belki görebilirsin ki bunu bir bilgisayar ‘bile’ yapar.”<br> “Sadece kendi geleceğimi değil, kendi etkilediğim gelecekleri de göremiyorum.” diye devam etti Merve.<br> “Kaçınılmaz olarak,” dedi İlker gülümserken. “Aksi taktirde bir paradoks oluşurdu. Şu an beni doğrudan etkilemektesin mesela. Bu da benim vuruş tercihlerimi etkiliyor. Az veya çok… Buna sistem diyelim. Bu odada aynı sistemin içindeyiz ve birbirimizi etkiliyoruz. Sadece uzaktan, hiçbir şeyi etkilemeden yaptığın gözlemlerin sonucu görebiliyorsun. Yani senin dışındaki sistemlerin…”<br> “Etkilediğim yerde işler değişiyor,” dedi parktaki çocuğu düşünürken. Kuzeninin hayatı, karşılıklı etkileşim halinde bulunduğu bir meseleydi ve bu yüzden olaya onun dahil olduğu yerde deja-vecu kesilmişti.</p><p>Merve: “Sistem olayı biraz kafamı karıştırdı. Sonsuz tane sistem var orası tamam…”<br> “Evet, birbirini etkilemeyen paralel olaylar. Daha sonra birleşebilirler tabii ki. Mesela televizyonda izlediğin bir basket maçının sonucu, sen oturduğun yerde ne yaparsan yap değişmez. Ama orada seyirciysen, sonucu etkileme ihtimalin biraz var. Oyuncuysan daha fazla… Sistemin dışındaki birisi, kendi sisteminde ne yaparsa yapsın, başka sistemlerdeki olayları değiştiremez. Gidip içlerine girmesi lazım.”<br> “E yani, doğal olarak.” dedikten sonra son topu sokmak yerine bekledi. “Paradoks deme sebebini şimdi anladım.”<br> <br> “Evet anlamış olmalısın, çok bariz. Geleceği gösteren bir makine gelecek hakkında bilgi verirse, bu bilgi, geleceği gösterdiği geleceğin bilgisi midir, yoksa bilgiyi göstermediği geleceğin bilgisi mi? Bilgiyi bir insana verdiği an aynı zamanda geleceği de değiştirdiği anlamına gelir. Çünkü önceki gelecekte o insan o bilgiye sahip değildi. Bu da makinenin sonsuz defa işlem yapıp hiçbir zaman sonuca ulaşamaması anlamına gelir. Tek kaçış yolu bilgiyi kendine saklayıp hiçbir insana vermemesi. E elimizdeki bir makine değil, senin gibi bir insan olunca mecburen bilgi bir insanda kalıyor. Seni yoran ve kaçtığın şey de buydu. İçinde olduğun geleceği bilemezsin, dışında olmalısın.”<br> <br> Merve öylece İlker’in yüzüne bakıyordu. Lafının bittiğini geç fark edip “Evet… Çok bariz. Ben de, ben de bu şekilde anlamıştım. Tam olarak…” diyebildi.<br> <br> Merve: “Peki ya tüm evreni bir sistem olarak düşünürsek ve dışına bizi izleyen bir gözlemci koyarsak…”<br> “Bu yüzden hayatımızın basket maçından farkı yok. Dışarıda ne yaparsa yapsın, bizim sonumuzu etkilemez.” diye tamamladı İlker. <br> “Peki o varlık benim bu yetime sahipse?”<br> “Tüm sonuçları bilir ve tüm sonuçlar bellidir. Bu durumda özgür iradeden bahsedebilir misin?”<br> Merve, “Tabii ki,” dedi ve elini kaldırdı. Bunu özgür irademle yaptım.<br> “Peki az önceki soruyu sormasaydım da bunu yapacak mıydın? ‘İsteyerek’ yapmış olman, bu konuda özgür olduğun yanılsamasını yaratıyor. Ancak istemeni sağlayan başka nedenler de var. İşte nörolog olarak araştırdığım şey bu. Beyindeki sinirler ve nörotransmitter maddeler de birbirlerini bir neden sonuç ilişkisi içinde etkiliyor mu? Onu, evrendeki tüm sistemlerden ayırmak mantıklı mı?”</p><p>İçeriye bir kadın girdi ve “Oda hazır,” dedi.<br> İlker: “İstersen çıkalım artık yukarı. Senin için harika bir yerimiz var.”<br> <br> Çelik bir kapının önüne geldiler. Onu açtıktan sonra, dar koridorun sonunda bir çelik kapı daha göründü. Onu da açtılar ve Merve içeriye girdi. Girer girmez kapı üstüne kapandı. Bir anlık şaşkınlık ile kapıya bakıp kaldı. <br> <br> Kapı üzerindeki mikrofondan İlker’in sesi geldi: “Yaşaman için gereken her şey içeride. Benim sesimin de kapanması ile birlikte, artık tamamen Dünya’dan bağımsız bir ortamdasın. Ne kadar bağırırsan bağır seni duymayız. Yalıtım baya iyi tasarlandı. Ancak, Dünya senden bağımsız değil.”<br> Merve etrafına baktı ve duvarlara sabitlenmiş üç tane TV gördü.<br> “Televizyon mu!?’’<br> “Onlar, Dünya’yı izlemeni sağlayacak. Yayını dışarıdan biz sağlayacağız. Ancak; bizi etkilememen için, içerde ne yaptığından haberimiz olmaması gerekiyor. Arkana bakarsan, tabanla tavan arasında bir silindir göreceksin. Belli saatlerde o silindire yukarıdan yemek inecek. Daha sonra platform, boşları aşağıya götürecek, sonra yine yemek gelecek. Bunlar senin yiyip yememenden bağımsız gerçekleşecek. Zamanı gelene kadar senin hakkında hiçbir fikrimiz olmayacak. Ve son olarak, özgürlüğün için yaz.’’<br> Mikrofon kapandı. İçeriye zifiri sessizlik hakimdi. Odaya, üzerinde defter ve kalem olan bir masa koymuşlardı. Belli ki buraya yazması isteniyordu. Ama ne yazacaktı ki?</p><p>Her duvardaki üç TV, aynı anda açıldı ve aynı yayını yapmaya başladı. Belirli haberler, faili meçhul vakalar, cinayetler dönüp duruyordu. Merve, bakmamak için kendini zorluyordu ama küçücük odada kaçış yoktu. Kendini, odanın tuvaletine kapattı ama bu daha kötüydü. Orada bile televizyon vardı!</p><p>İstemsizce, kendisine gösterilen olayların gelecek sonuçları, gözünün önüne seriliyordu. Kalemi ve defteri alıp yere bağdaş kurdu. Dayanabileceği sınırı merak ediyordu ve hiçbir şey yapmadan ileri geri sallanıyordu. <br> <br> Derken, yayın değişti. Tüm televizyonlarda dizi açıldı. İşte bu az öncekinden çok daha kötüydü. Senaryolu ve suni olaylardı diziler. Kendi kafasında yarattığı sonuçlar, hiç görmediği senarist ve yönetmenin kafasında yarattığı sonuçlarla çarpışıyor, birbirine giriyordu. Bu da beynini uyuşturuyordu. Üstüne bir de şu dandik, sırf tuttuğu için kopyala yapıştırla yenisi çekilen Türk dizilerinden gösteriyorlardı ya işkence ikiye katlanıyordu. Orda kim olsa beyni uyuşurdu.</p><p>Tekrar haber yayını başladı. Cep telefonu kamerasından çekilmiş görüntülerde adamın biri, polisi görünce tüfekle havaya ateş ediyordu. Daha sonra bir arabaya binip kaçıyordu. Haberde söylenene göre adam, bir meyve kamyonetine saldırmıştı.<br> Merve yazmaya başladı: ‘’<em>Karınca, uçak, afrika, sivrisinek, film… Başarılı bir ameliyat… Bağlandığı yalanları yaşatmak için ilaçları reddediyor. Yüksek doz LSD kullanımı… </em>’’<br> Her haber için gördüğünü yazıyordu. Net olanlarda olay anlatıyor, olmayanlarda anahtar kelime kullanıyordu.</p><p>Tüm dünyadan politik haberlere geçince; sadece Belçikalı bir gazetecinin yazdığı köşe yazısının, uzun yıllar sonra 3.Dünya savaşına yol açtığını gördü. O adamın gazeteci olma sebeplerini etkileyen sebepler arasındaki çok daha küçük şeyleri düşündü Merve. Belki de babası A ilkokulu yerine B ilkokuluna gönderseydi, 3.Dünya savaşı gecikebilir hatta hiç yaşanmayabilirdi.</p><p>Bu durumda zamanı geri sardığımızda aynı sebepler aynı sonuçları etkilerdi ve hep aynı şeyler yaşanırdı. Filmi geri sarmak gibi… Evrenin başlangıcı sabit olduğu sürece, tüm zaman sabitti. Aynı şeyleri tekrar tekrar düşünmek zorunda kalıyordu çünkü bu kabul edilemezdi. Özgür iradesi bal gibi de vardı işte… Şimdi kapı açılsa sistemin içine dahil olurdu ve geleceği değiştirirdi. Ama ya bunu yapacağı da önceden belliyse? <br> <br> Bir an için kendisini, tüm sistemlerin dışında hissetme yanılgısına düşmüştü. Merve’yi de içine alan bir sistemi, tüm evreni dışarıdan izleyen başka bir ideal gözlemci hayal etmesi yeterliydi oysa ki. Böyle bir varlığın gerçek olmasına bile gerek yoktu. Olsaydı ne olacağını bilirdi, olmasaydı bilmezdi. Tek değişen buydu ama ne olacağı her halükarda belliydi.</p><p>Bunları düşünmesini sağlayan şey de buraya gelmiş olması ve İlker Öney’di. Teoriye göre bu düşünceleri bile özgür iradesinin ürünü değildi. Birden gözüne üst köşedeki kamera takıldı. Deneyin sağlığı için gözlenmemesi gerekiyorsa neden kamera vardı?</p><p>******</p><p>André Boyer, Fransa’da kapatıldığı araştırma hastanesinde, tüm evrenden izole odasından Dünya’yı izliyordu. Küçük bir televizyonda da Merve vardı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bd0d2a275736" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Süper Kahramanların Bilimsel Analizleri]]></title>
            <link>https://batuhanozcan.medium.com/s%C3%BCper-kahramanlar%C4%B1n-bilimsel-analizleri-9d45594577d4?source=rss-761a9772e31e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9d45594577d4</guid>
            <category><![CDATA[analysis]]></category>
            <category><![CDATA[superheroes]]></category>
            <category><![CDATA[bilim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Batuhan Özcan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 Apr 2016 20:09:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-05-01T18:19:19.098Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>‘’Süper Kahraman’’ konseptini telifi ile birlikte tekeline alan DC ve Marvel şirketleri son yıllarda sinema evrenlerini hızla büyüterek, her geçen gün daha da popülerleşiyor. Bize de iyi bütçelerle çekilmiş bilimkurgu/fantastik filmler izleme fırsatı doğuyor. Hele bir de ‘geek’ yanınız varsa bu karakterleri felsefelerine ve kişilik özelliklerine kadar benimseyip fanı olmanız çok doğal.<br> <br> Açıkça söyleyeyim, benim bu işlerden beklentim daha çok bilimkurgudur. Algıda seçtiğim kısımları da genelde bunun üzerine. Peki hangi kahramanları yaratırken işin bilim kısmını daha iyi yedirmişler bize? Hangileri bilimsel açıdan daha mantıklı karakterler? Amacım, her birini sanki bir hipotezi incelermişçesine analiz etmek. İçinde bulundukları kategorilerden birinin ‘fantastik&#39; olduğunu unutmadım. O yüzden bu analizler karakterin veya filmin kalitesini düşürecek diye bir şey yok, yanlış anlaşılmasın.</p><p><strong>1)</strong> <strong>Superman</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*MO7s59mnBHTQb3pTt-TYTA.png" /></figure><p>Dünya’ya umut veren bir uzaylı süper kahraman. Ailesi tarafından Dünya’ya gönderiliyor ve sarı güneş sayesinde süper kahraman oluyor. Yani yaşadığı gezegende onun türü bu yeteneklere sahip değil. Ama Dünya’da resmen bir Tanrı.</p><p>Güneşten kozmik güçler almak; başka gezegene ait bir uzaylı için güzel, kabul edilebilir bir konu. Biyolojik yapısı itibariyle buna elverişli olabilir ama kazandığı güçlere bir bakalım: Süper dayanıklılık(çizilmiyor), süper kuvvet, gözlerden lazer atmak, x-ray, süper hız, süper duyma yeteneği…</p><p>Bir sebepten güçleniyorsa bu, bir sonuca etkir ve örneğin ya sadece süper dayanıklılık, ya süper görüş, ya da süper hız verir diyebilirsiniz değil mi? (Fantastik 4 gibi) İlk bakışta bu kadar OP(over povered) şekilde abartılmış olması, bilimsel açık veriyormuş gibi görünse de öyle değil. OP olması aslında durumu kurtarıyor. Çünkü yazar karşısında 2 seçenek var. Bu durumda ya tek bir özelliğe güç verirsin, ya da tüm yeteneklere. Arası olduğunda tutarsızlık başlar ve görüyoruz ki itinayla her duyu organı ve kabiliyeti şişirilmiş bir karakter var karşımızda.</p><p>Superman’in bilimsel açık verdiği yere gelirsek, baya sıkıntılı bir durum var. Başka gezegende evrilmiş bir hayvanın, insan ile tıpa tıp aynı olması hatta aynı boyutlarda olması bile çok zor. Üstüne gelip burada insan dişisine aşık oluyor. Verimli döl de verir bu(!) Krypton gezegeninin Dünya ile özellikleri bakımından aynı olması halinde sorun yok gibi ama bu da zor. Senin Güneş’in farklı abi bir kere. Bu bile oradaki canlıların yapısını acayip etkiler.</p><p><strong>2) Hulk</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qti2DSArUvL3abSO1Z_yxg.jpeg" /></figure><p>Ordu Captan America’yı süper güçlü yapan süper asker projesini yeniden başlatır, fakat bunu yapabilecek zekada birini bulmalıdır. Süper asker projesi için Bruce’a ihtiyaç duyar. Bruce, yaptığı radyasyon kalkanına fazla güvenip bunu kendi üzerinde dener. Ama radyasyon onu öldürmez. Neden? Çünkü babası ona küçükken farklı yaşam formlarının DNA’sını enjekte etmiştir ve bu genler etkisini gösterip onu bu yeşil deve dönüştürür. Babasının neden böyle bir şey yaptığını bilmiyorum ama birbirinden bağlantısız iki olağanüstü kilit olayın tek karakter üzerinde, üstelik farklı zamanlarda gerçekleşmesini gerçekçi bulmuyorum. Bakın bu kısmın bilimle alakası yok, fantastik olarak da gerçekçi bulmuyorum.</p><p>Hulk bilimine gelirsek, anladığım kadarıyla mesele: Tersinir radyoaktif çekirdek tepkimesi. Dün yediğin gamalar bugün New York’u tırmalar.<br> E= mc^2 deki enerjinin kütleye dönüşme olayı sayesinde, Bruce abinin içindeki radyoaktif enerji kütleye dönüşüyor. Hulk oluyor. Daha sonra kütle enerjiye dönüşüyor ve yine insan.</p><p>Sorun şu ki, şiştiğinde güçlenmesi değil, tam tersi güçsüzleşmesi gerekir. Her ne kadar kütlesi artsa da enerjisi azalacağı için balon gibi şişip hantal bir yaratığa dönüşecektir ve bu da bir Tanrı’yı alıp yerden yere vuramaması, uzun mesafe zıplayışları yapamaması hatta Hulkbuster ile kapışamaması anlamına geliyor.</p><p>Aynı şey anakol evresini geçen yıldızlar için de geçerlidir. Enerjisi azalan yıldızlar gittikçe şişer.<br> Bruce’un vücudunun enerjiyi içinde tutan izole bir sistem olmasına değinmeme gerek yok sanırım.</p><p><strong>3) X-MEN</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*q2brs4k-ukqCcOffO7g10Q.jpeg" /></figure><p>Kolayca zilyon tane süper kahraman yaratabilmek için çok elverişli bir konu. Mutantlar.</p><p>Evrimdeki bir değişim sonunda, insanüstü güçlerle doğan ve genelde ergenlik döneminde ortaya çıkan özelliklere sahip yeni bir insan türü olan homo-superiors fikri, bu evrende değil ama MARVEL evreninde gayet bilimsel olabilir mi? Orada da olacağını sanmıyorum çünkü böyle bir evrim mekanizması yok. Laf gelmişken söyleyeyim Pokemon’daki gibi de yok. Gen havuzuna mutasyonlar sonucu eklenen küçük varyasyonlar, yüz binlerce/milyonlarca yıl doğada bir hayatta kalma savaşı verir ve en uygun olanlar adapte olmuş şekilde yaşamaya devam eder. Bu mekanizmalar bir sebepten farklı işlese ve buna ‘’evrimdeki bir değişim’’ deyip kestirip atsak bile aslında yemiyor. Çünkü tek seferde ortaya çıkan bu tip büyük değişimlerin, faydalı bir özellik yaratma olasılığı, abuk subuk canlılar ortaya çıkmasından çok daha düşük. Ayrıca bu evrende sadece mutant insanlar değil de bitkiler ve hayvanları da görebilseydik, bilimsellik puanını kendi nezdimde arttırabilirdim. Ayrıca bir mutantın çocuğunun da mutant olma olasılığının yüksek olmasına karşın, (Magneto’nun oğlu Quicksilver gibi) ikisinin gücünün birbiriyle alakası olmaması da biraz uçuk.</p><p><strong>4) Ant-Man</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cPDeyRVkZG3FiQ3V59hfgA.jpeg" /></figure><p>Dr. Hank Pym, karıncalar ve arılar gibi sosyal canlılar üzerinde araştırma yapan bir bilim adamıdır. Pym partikülü adını verdiği parçacıklar keşfeder. Bu parçacıkları kullanarak yaptığı serum sayesinde ise nesnelerin boyutunu değiştirebilmektedir. Özellikle taşımacılık ve ticaret alanında bir devrim niteliğindeki bu buluşun sınırlarını kontrol etmek isteyen Pym, icadını kendi üzerinde dener. Sonuç ise şaşırtıcıdır. Hank Pym, serum sayesinde bir karınca boyutuna kadar küçülmüş; ancak fiziksel gücü normal bir insanla aynı seviyede kalmıştır. Peki ya kütlesi?</p><p>Eğer atomlar birbirine yaklaştığı için cisim küçülüyorsa, kütlesinin sabit kalması gerekir. Bu açıdan küçülse bile insan gücünde olması mantıklı tabi. Ama kütle aynıysa ve Ant-man’ler(Hank ve Scout) küçülüyorsa, ayak tabanları da küçülüyor demektir. Bu da basıncın artması anlamına geliyor. Atıyorum adamımız 80 kg olsun, bir masa üzerinde uygulanan 800 Newtonluk çekiç darbesi ile 80 kg bir insanın ayakta durması aynı şey değildir ki o minik karınca ayaklar çekiçten çok daha küçükler.</p><p>Spesifik olarak filmine bakacak olursak, sonda büyüyen dev karınca oksijen yetersizliğinden veya sadece yer çekimi yüzünden ölürdü. Çünkü büyürken; yüzey alanı karesi ile hacmi de kübü ile artarak bir dengesizlik ortaya çıkaracaktır. Yani enine kesitine oranla ağırlığı daha fazla gelecek ve iskeleti onu ayakta tutamayacaktı.</p><p>Bunun dışında Hank’in cebinde taşıdığı küçültülmüş tank… Evet kütlenin aynı kalması meselesi yüzünden o cepte kolay kolay duramazdı.</p><p><strong>5) Flash</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gquA2SVP0VKpc_xret3Tzw.png" /></figure><p>Yıllardır ipini koparanın evrenden evrene koştuğu bu çizgi roman dizisinde, birden fazla orijin olduğu için gücün kazanılma şekli de çok farklı olaylara bağlanmış. Araştırdığım kadarıyla eski orijinler beni tatmin etmedi. Daha fantastiklerdi. Diziye gelirsek; izlemedim. Araştırdığım kadarıyla ise onun orijini de beni pek tatmin etmedi ama izlemediğim için pek objektif değerlendirmiş olmayacağım. O yüzden nasıl Flash olduğuyla ilgilenmek yerine başka noktalara değinmek istiyorum.</p><p><em>Flash hızlı mı yoksa zamanı mı kontrol ediyor?</em></p><p>İzleyen arkadaşımdan edindiğim bilgi: Hızlı. Zaman kontrolü yeteneğinden bahsedilmiyor. <br> Peki sadece hızlı olmak şehrin içinde kolayca koşabileceğiniz anlamına gelir mi? Hayır, algınızın da yeterince hızlı olması lazım ki hız körlüğü yaşamayın. Yani aslında diğer insanlara göre hızlıyken, kendi zihninizin de size ayak uydurması lazım. Bu da biz 1 saniyede x kadar düşünce üretiyorken, Flash’ın çok x kadar düşünce üretmesi demek. Hal böyleyken karakterimizin neredeyse düşünemediği bir şey kalmaması gerekiyor. Hata payı çok düşük, über zeki bir kahraman olmalı. Aynı zamanda zihin olarak en yaşlı. <br> Senin bir şeyi bulmak için tüm şehri gezdiğin bölüm var, banka şifresini tek tek denemişliğin var birader ve hiçbir sıkılma belirtisi göstermeyip aceleyle yapıyorsun bunları? O banka şifresini tek tek denemek bizim için ne kadar zaman alıyorsa aslında Flash için de o kadar zaman alıyor olmalı. (Onun zihnine göre)</p><p><strong>6) Deadpool</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-4nkXQYN05ljzfJez_azbg.jpeg" /><figcaption><strong>sıkıntı BÜyük, ölMEdim! ❤</strong></figcaption></figure><p>“Büyük güç büyük sorumsuzluk getirir.” göndermeli bu hikayede; kanser hastası eski asker Wade Wilson’a,</p><p>“Bu halihazırda paralı asker, sağlam testisli bir eleman. Weapon X projesi için ideal.” diyerek pragrama katılma önerisi ile geliyorlar. Çaresiz Wade bir denek oluyor ve Wolverin’in tedavi faktörünü üzerinde uyguluyorlar. İşe yaramayınca başarısız deneklerin arasına koyuluyor. Bu başarısız denekler ilk kimin öleceği üzerine bir bahis oynuyor ve oyuna “Deadpool” ismini koyuyorlar.</p><p>Kafayı kırıp ilk ölen olmak isteyen Wade, Ajax’i kışkırtıyor ve Ajax diğerlerine gözdağı olsun diye bizimkinin kalbini söküp masada bırakıyor. Ölürken hissettiği yoğun öfke tedavi faktörünü harekete geçiriyor ve: “Ölmedim! Sıkıntı büyük.”</p><p>Gördüğünüz gibi filmdekinin azıcık değişiği. Bilimci gözlüklerimizi takıp bir bakalım:</p><p>Tedavi faktörü için “Mutant genlerini harekete geçirdiginde.” ifadesini kullanıyordu Ajax(Francis). Ya baya damardan verilen şeyi DNA nın kabul etmesi bekleniyor. Ya da çöp DNA dediğimiz DNA’mızın inaktif evrimsel çöplüğünden ilkel hayvanlara ait üstün rejenerasyon yeteneğinin aktifleşmesi bekleniyor. Hangisi daha mantıklı bilemedim. Biyoteknolojide verdiğiniz bir sıvı tüm hücreleri, buradan da tüm DNA’ları etkileyebilir belki ama yeni bir mutant gen eklemek için ayrı ayrı her hücreye işlem yapmalısınız. Plazmitle falan… Strese bağlı olarak kortizol hormonun yeni bir geni aktifleştirmesi ise hayatta kalma alarmı veren vücudun, denize düşen yılana sarılır hesabı bulduğunu kullanması mantığına temellendirilebilir.</p><p>Rejenerasyona gelirsek; Deadpool, Wolverine, sen, ben gibi doku düzeyinde rejenerasyon yapabilen gelişmiş bir hayvan süper gücü sayesinde organ düzeyinde rejenerasyona başlarsa, harcadığı enerji ve yapı maddesi yüzünden sürekli yemek yeme ihtiyacı hissetmelidir. Hatta Deadpool’un abartıp parçalarından deniz yıldızı gibi ürediği çizgi roman serisi bile var. Nereden geliyor bu besin kaynağı, bu inşaatın harcı? Ona değinseler iyiymiş.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*QDTcQau8Dz3hwmrozV4whw.jpeg" /></figure><p>Ajax’a gelirsek; adam acı çekmiyor. Bir yandan da dövüş tarzıyla dokunma duyum gayet yerinde diyor. Mesele şu ki; acının şiddetini belirleyen şey impulsun şiddeti değil, frekansıdır. Yani hem bir yere dokunduğumuzda hem de karnımıza kılıç girdiğinde impuls aynı eşik değerine çıkar. Belki de mutasyon öyle bir denk gelmiştir ki sadece beynindeki acıyı acı diye anlamlandıran bölgeyi başka bir his olarak yolluyordur kortekse. Neden olmasın? Böyleyse zaten Deadpool reyizin şöyle demesi: ‘’Tüm sinir uçlarını yoklayacağım Hazır bu genç konuşma balonumu açmışken bölüyorum ama... <em>Durun italik devam edeceğim. Kendi denememi yazdırmak için kimin kıçını yalamış olabilirim? Ahh eveet! Sıra 6 numaraya geldi ve anca yazdırabildim bu geri zekalıya. Ama siz biliyorsunuz tabi, Deadpool daima 1 numaradır. Yemek yeme olayına gelirsek… Filmde size gösterdiğimiz kısımlar dışında hep yemek yiyordum. Oldu mu? Bu mantıkla hiç tuvalete de gitmiyor diye eleştirmesi lazım.<br> <br> Mutant genlerin aktifleşmesiyle ilgili de yazmış bir şeyler yoksa karalamış mı demeliyim? Zırva! Hass… ordan.</em></p><p><strong>7) Fantastik 4</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*wMJJ7u2KycCL4AdcWVrBYw.jpeg" /></figure><p>Her çıkan filminde biraz daha içine edilen bu gariplerden bahsedecek olursak, ‘’Harbi adı gibi fantastik işte.’’ deyip Dr.Strange, Thor gibi bilimsel değerlendirilemeyecek kahramanların arasına atasım gelmedi değil. Ama Reed Richards çarpar. <br> <br> Kozmik bir radyasyona maruz kaldınız ve her biriniz süper güçler kazandınız? Ayrı ayrı güçler hem de? Son çıkan filmde bu durumu önlemek için bir şeyler yaptılar mesela. Gittikleri boyutta başlarına gelen şeylere göre güç kazandılar. Ben’in kabinine taşlar doldu falan mesela.</p><p><strong>8) Batman ve Iron Man</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/395/1*vo0aUfH9JkNTt7TpBjcCsA.jpeg" /></figure><p>‘’<em>S</em>eni paramla döverim.’’ deyimini hayata geçiren bu iki adamı saygı gereği birlikte sunuyorum. Iron man, ark reaktörünü kullanarak harika bir zırh geliştirirken, Batman dövüş yeteneklerini geliştirip Lucius Fox ile köşkte teçhizat geliştiriyor. Vizyonları ve zekaları arasında fark da olsa bu arkadaşları bilimsel olarak en az soru işareti bırakan kahramanlar olarak seçiyorum. Bakın yine paranın gücü.</p><p><strong>9) Kaptan Amerika</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*bPo5erpHmbSlm3K_VrdWww.jpeg" /></figure><p>Önce süper asker serumu geliştirip damardan basıyoruz. Sonra buzlu suda biraz yatırıp yeterince dinlendiğinde çıkartıyoruz ve nur topu gibi bir Avenger’ımız oluyor. Tertemiz…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9d45594577d4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>