<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Nurcan Baysal on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Nurcan Baysal on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@baysal_nurcan?source=rss-820b68214895------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*r3he8x_a4XgHiyp8.jpeg</url>
            <title>Stories by Nurcan Baysal on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@baysal_nurcan?source=rss-820b68214895------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 22:35:12 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@baysal_nurcan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[“Tüm Faili Meçhuller İçin Bir Özür, Bir Avuç da Kemik İstiyoruz”]]></title>
            <link>https://medium.com/@baysal_nurcan/tum-faili-mechuller-i-cin-bir-ozur-bir-avuc-da-kemik-i-stiyoruz-dd0cfa4a900b?source=rss-820b68214895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dd0cfa4a900b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Nurcan Baysal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 01 Sep 2014 18:43:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-09-01T18:43:00.091Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>“Tüm Faili Meçhuller İçin Bir Özür, Bir Avuç da Kemik İstiyoruz”</strong></p><p>Güle eşi, kızı, oğlu, gelini Naze ve 4 torunu ile eskiden Cizre’ye bugün Silopi’ye bağlı olan Görümlü köyünde yaşıyordu. Keldaniydiler. 13 Haziran 1993’te Silopi Görümlü köyünde konuşlanan Tekirdağ 3. Zırhlı Tugay 2. Tabur Komutanlığı’na yapılan PKK saldırısından sonraki sabah Görümlü köyünü basan jandarma, Güle’nin eşi Hamdo Şimşek ve oğlu Hükmet Şimşek ile aralarında köy imamının da olduğu 6 kişiyi evlerinden zorla çıkararak gözaltına aldı. Askerler, Güle’nin evindeki haçı köy imamının boynuna takarak köy meydanında sürükleyerek bu 6 kişiyi götürdüler. Bir daha onları gören olmayacaktı.</p><p>Güle ve Naze en büyüğü 8 en küçüğü 1 yaşında 5 çocukla ortada kalırlar. Güle durmaz, her gün kapı kapı dolaşır kocası ve oğlunu arar. Çalmadık kapı bırakmaz. O sıralarda yolu henüz yeni avukat olmuş bir gençle karşılaşır. Bugün Diyarbakır Barosu Başkanı olan Tahir Elçi. Tahir Bey Güle’ye yardım etmeye çalışır. Güle kapıları çaldıkça aile üzerindeki baskılar da artmaya başlar. Baskılar öyle bir noktaya gelir ki, Güle Tahir Bey’e bir gün der ki: <em>“Tahir, oğul, sen bırak bu davayı bizimkiler gitti, seni de öldürecekler”. </em>Tahir Bey davayı bırakmaz. 1 yıl sonra Güle ölür. Naze 5 çocukla (biri küçük görümce) ortada tek başına kalır. Köye koruculuk dayatılır, korucu olmayanların evleri yakılır. Evi yakılanlardan biri de Naze’dir. Naze çocukları alır ve Belçika’ya gider. Naze <em>“üzerimizdeki elbiseleri bile başkaları aldı” </em>diye anlatıyor köylerini terk ettikleri günü. Askerlerin desteğiyle korucular gelir köy, toprak ve malların üzerine oturur.</p><p>Tahir Bey Güle öldükten sonra bu davayı devam ettirmeyi bir vasiyet alarak, 20 yıl boyunca herhangi bir ücret almadan davayı sürdürür. Önce Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinde Türkiye’yi mahkum ettirir, sonra da bu insanları katledenlerin ve bu kişilerin kemiklerinin bulunmasının peşine düşer. 20 yıllık mücadele sonunda dönemin 23. Jandarma Sınır Tugay Komutanı Mete Sayar’la beş asker hakkında ‘birden ziyade kimseyi öldürmek’ suçlamasıyla Şırnak Ağır Ceza Mahkemesi’nde dava açtırmayı başarır.</p><p><strong><em>“Devlet bize sevdiklerimizin kemiklerini bile çok görüyor”</em></strong></p><p>Köyünü, sevdiklerini, toprağını arkasında bırakarak çocuklarıyla hiç bilmediği bir ülkeye giden Naze, çocuklarını büyütmek için bulduğu her işi yapar. O gün bugündür bir daha ülkesine ayak basmaz. Çocuklar büyüyüp, olanları anlamaya başladıkları yaşa gelince babalarının en azından mezarının bulunmasını isterler. Ve Naze’yi zorla da olsa memlekete yollarlar.</p><p>20 yıl aradan sonra dün Naze dava için ilk defa ülkesine ayak bastı. <em>“Ne hissediyorsun?” </em>diye soruyorum Naze’ye. Yüzünü acıyla buruşturuyor. <em>“Köyüne gidecek misin?” </em>diye soruyorum. <em>“Mezarı açıklansın sonra gideceğim” </em>diyor. <em>“Devlet bir parça kemik bile verse giderim, yoksa adım atmam” </em>diye ekliyor. <em>“Ne zaman devlet ölüleriniz burada derse o zaman gideceğiz, kemiklerimizi alıp ölülerimizi gömeceğiz, onlara mezar yapacağız.”</em></p><p>Uzun yıllardır kaybedilen insanların bulunması için Bölgede uğraş veren aktivistlerden biri ve Asuri Süryani Keldani Arami Derneğinin kurucusu Yaşar Kaygısız kayıpların birçok şeye mal olduğunu vurguluyor sohbetimiz sırasında. <em>“Köylerinden, topraklarından oldular, köksüz kaldılar, topraksız kaldılar, mezarsız kaldılar. Binlerce yıllık köylerde bugün taş üstünde taş yok” </em>diye anlatıyor kayıpların sonuçlarını. Ve ekliyor: <em>“Bu insanlar topraklarından, sevdiklerinden oldu, bilmedikleri yerlere savruldu, bir özür dilemek zor olmamalı.”</em></p><p><strong>Vicdanlı Askerlere Sesleniyorum!</strong></p><p>Hangi Tanrı babaları götürün, çocukları babasız bırakın demekte? Hangi din insanları katledin diye emretmekte?</p><p>Bu kadar mı zor yaşatılan bunca acıya karşı bir özür! Bu kadar mı zor bir avuç kemikle avunmaya çalışan insanları mutlu etmek!</p><p>Yaşar’ın dediği gibi <em>“Tüm faili meçhuller için bir özür, bir avuç da kemik istiyoruz.”</em></p><p>Bu ülke Naze’ye bir eş, dört çocuğa baba borçlu. Nasıl ödenir böylesi bir borç?</p><p>Naze’nin o dönem Cizre’de askerlik yapanlardan bir isteği var. <em>“Kocama ve babama ne olduğunu bilen vicdanlı askerlere sesleniyorum” </em>diyor Naze. <em>“Kocamın ve babamın nereye gömüldüğünü bilenler, bize ulaşın, baroya ulaşın, Tahir Elçi’ye ulaşın. İsminizi açıklamayız. Yeter ki Güle ananın yanına gömelim kocasını ve oğlunu. Yeter ki bir avuç kemik bulalım!”</em></p><p><strong>Nurcan BAYSAL</strong></p><p>}KR</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dd0cfa4a900b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[HES ÊDÎ BES!]]></title>
            <link>https://medium.com/@baysal_nurcan/hes-edi-bes-6aad0ce0fcda?source=rss-820b68214895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6aad0ce0fcda</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Nurcan Baysal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 28 Apr 2014 21:42:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-04-28T21:42:03.243Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“HES êdî bes” (yeter artık HES) yazısını Kürdistan’ın birçok şehrinde görmeniz mümkün. Devletin Bölgede yarattığı ekolojik tahribat sonucu Kürt gençler son yıllarda oldukça sıkı örgütlenmiş durumdalar. Özellikle son yıllarda Diyarbakır’dan Dersim’e, Şırnak’tan Van’a birçok yerde Kürt gençlerin öncülüğünde Bölgedeki doğa tahribatına yönelik güçlü platformlar oluşturuldu. Diyarbakır’da Ekoloji Derneği, Dersim’de Munzur Doğa Aktivistleri, Şırnak Çevre Platformu, Cilo Doğa Gönüllüleri bunlardan sadece birkaçı. Bu dernek ve platformların hemen hepsi Bölgede ciddi bir halk tabanına sahip.</p><p>30 yıldır devam eden savaş Bölgenin tüm coğrafyasını da tahrip etti. Ormanlar “PKK ile savaş amacı” gerekçesiyle yıkıldı, dağlar bombalandı. Bölgenin dağları, suları, nehirleri, tüm coğrafyası kullanılan kimyasal silahlardan etkilendi. Dersim gibi bu silahların yoğun kullanıldığı illerde kanser vakalarında ciddi artışlar var. Bugün de bu doğa ve çevre katliamı Bölgede yapılan ve yapılmak istenen HES ve termik santraller ile devam ediyor. Kürdistan’a yapacağınız birkaç günlük bir gezi bile vahametin boyutlarını görmeniz için yeterli. Sadece Şırnak-Hakkari arasında 16 adet HES inşaatı mevcut.</p><p><strong>“Güvenlik Amaçlı Kurulan HES”</strong></p><p>Bölgedeki HES’ler ile literatüre yeni kavramlar da girmiş durumda. Bunlardan biri de “güvenlik amaçlı kurulan HES” kavramı. Uludere’de kurulacak iki HES’in projesinde HES’ler “güvenlik amaçlı kurulan HES” diye geçiyor. Buradaki HES’lerin amacı gerilla geçişlerini önlemek. Nitekim görüştüğüm Şırnak Çevre Platformu (termik santral karşıtı platform) da Bölgede şuan yapılmaya çalışılan termik santrallerin “Botanı insansızlaştırma projesinin bir parçası” olduğunu belirtiyor. Bölgede 30 yıldır devam eden savaş süresince en az birkaç kez boşaltılan köyler şimdi de HES’ler ve termik santraller yüzünden boşaltılıyor.</p><p>Şırnak’ta 2008 yılından beri termik santrale karşı ciddi bir direniş var. Şırnak’ın girişindeki madenlerin hemen dibindeki Toptepe köyü Avgamasya Mevkiinde kurulması planlanan termik santral tüm Şırnaklıları ortak direniş için birleştirdi. 2008’de başlayan eylemler çok güçlü bir halk tabanı buldu. Bundan henüz birkaç ay önce Şırnak Çevre Platformu öncülüğünde Şırnak’taki tüm sivil toplum örgütlerinin katılımı ve desteği ile düzenlenen eylemde binlerce insan “Termik Santrallere Hayır” dedi. Kimi zaman 15 bine yakın insanın bir araya geldiği bu eylemler ulusal basında neredeyse hiç yer bulmadı.</p><p>26 Nisan Cumartesi günü İstanbul, Şırnak, Silopi’de aynı anda yapılan protestolarla Şırnak’ta ve tüm Kürdistan’da yapılan “termik santral ve HES’lere hayır” denildi. 11 Mayıs’ta termik santral alanında düzenlenecek piknikle (ki geçen yıl bu pikniğe 5000 kişi katılmıştı) Şırnaklılar bir kez daha memleketlerinde yapılmaya çalışılan doğa ve çevre katliamını kamuoyuna duyurmaya çalışacak. Piknikten sonra da oluşturulacak Gözlem Çadırları ile Şırnaklılar alanı terk etmeyerek, termik santral inşaatını gözlemlemeye devam edecekler.</p><p>Bu Cumartesi başlatılan eylemlerin sloganı <em>“Gezi’den Hevsel’e, Hevsel’den Cudi’ye Doğru Direniş Devam Ediyor”. </em>Şırnaklılar seslerini duymanızı ve duyurmanızı bekliyorlar. Gezi parkındakileri Şırnak’a sahip çıkmaya, termik santral ve HES’lere karşı hep beraber “êdî bes”<a href="https://medium.com/p/6aad0ce0fcda/edit#_ftn1">[1]</a> demeye çağırıyorlar.</p><p><a href="https://medium.com/p/6aad0ce0fcda/edit#_ftnref1">[1]</a> Yeter Artık!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6aad0ce0fcda" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bitmeyen Yas “Barzan”]]></title>
            <link>https://medium.com/@baysal_nurcan/bitmeyen-yas-barzan-ca573a63a9c0?source=rss-820b68214895------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ca573a63a9c0</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Nurcan Baysal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 13 Apr 2014 19:59:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-04-13T19:59:54.601Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Barzan Erbil’in (Hewler) kuzeyinde Kandil’e oldukça yakın bir bölgenin tümüne verilen isim. Güney Kürdistan’ın en kuzey ucunda yer alıyor. Bölgenin merkezi Mergesor kazası olup bölge Mergesor, Barzan ve Şirvan olmak üzere üç kazadan oluşuyor. Barzani ailesi bu bölgeden. Nitekim, insanların çoğunun soyadı Barzani. Mela Mustafa Barzani’nin mezarı da bu bölgedeki Barzan köyünde bulunuyor.</p><p>Erbil’den Barzan bölgesine yaklaştıkça coğrafya değişmeye başlıyor, ağaç ve yeşillik artıyor. Gürül gürül akan Büyük Zap’ın yanında derin vadiler, uçurumlar ve dağlar yükseliyor. Eski bir peşmerge olan şoförümüz Hewal sayesinde Barzan katliamı kurbanlarının mezarlarını bulmamız zor olmuyor. Barzan kaymakamı Hoşemi’nin yolladığı mihmandarımız Süleyman ile mezarlıkta buluşuyoruz.</p><p>Barzan katliamı 1983 yılında yaşanıyor, 8000 erkek aynı gün toplanarak öldürülüyor.</p><p>Saddam Hüseyin 1975-1980 yılları arasında Barzan bölgesinde bulunan 252 köyü tamamen boşalttırıyor. Bu köylüleri Erbil-Kerkük arasında yapılan büyük bir kampa yerleştiriyor. 1983 yılında bir gün Saddam’ın askerleri kampa geliyor ve 10 yaş üstü tüm erkekleri topluyorlar. Barzan bölgesinde bize eşlik eden Süleyman o günü şöyle anlatıyor:</p><p><em>“Kampa geldi askerler. Bir inşaat işi için erkekleri götüreceğiz dediler. 10 yaş üstü tüm erkekleri topladılar. Aslında ben 11 yaşındaydım ama çok zayıf ve sıska idim, benim küçük olduğumu düşündüler, beni almadılar. Babamı, abilerimi, dayımı, benimle aynı yaşta olan yeğenlerimi herkesi topladılar, onları götürdüler. Hasta, yaşlı, çocuk, deli demediler, tüm erkekleri götürdüler.”</em></p><p>Bilinmeze götürülen Barzan erkekleri Saddam askerleri tarafından Kuveyt sınırına getirilir ve çölde diri diri gömülerek öldürülürler. Barzan kadınları çocuklarla kalırlar ve bir daha oğullarından ve babalarından haber alamazlar. Barzan kadınlarına Erbil’de herkes öncelikli iş vermeye çalışır, temizlik ve tarla işlerinin yanı sıra inşaatlarda bile Barzan kadınları çalışır. O yıllarda Erbil’in birçok yerinde Barzan kadınlarını görmek mümkündür.</p><p>Şoförümüz Hewal <em>“O kadınlar tüm erkeklerden daha yiğittiler, o çocukları büyütebildiler, inşaatlarda bile çalıştılar” </em>diye özetliyor durumu. Bu arada boşaltılan Barzan köyleri yakılır. Tek tek yakılırsa insanlar başka köylere kaçarlar diye Barzan köyleri Saddam’ın askerleri tarafından topluca yakılırlar. Barzan’da hayat biter, ağaç, ev, hayvan, hiçbir şey kalmaz.</p><p>2005 yılında Kuveyt sınırında bulunan toplu mezarın Barzan erkeklerine ait olduğu anlaşılır. Çoğu elbisesi, cebinde kimliğiyle çöle diri diri gömülmüştür. 510 kişinin kemikleri Barzan’a getirilir. Kemiklerin kimin olduğu söylenmez, devlet sırrı olarak kalmasına karar verilir. Çünkü herkesin kemikleri getirilememiştir. O günden beri Barzanlılar kendi çocukları ve babaları yerine rastgele mezar seçip bir mezarda ağlarlar. Nitekim tüm mezar taşları isimsizdir.</p><p>1991-1992’ye kadar Barzan bölgesi tamamen boş kalır, yaşam yok olur. 1992’den sonra insanlar köylerine dönmeye başlarlar. Dünyadaki tek Şehitler Bakanlığı olan Kürdistan Şehitler Bakanlığı tüm bu ailelerin evini yapar, kadınlara ev, arazi verir ve maaş bağlar. Köylerde bile Bakanlığın yerel ofislerini görmek mümkün. Bakanlık geride kalanların sorunlarıyla birebir ilgilenir.</p><p>Katliamdan sonra Barzan kadınları sadece siyah giyerler. Barzan’da bir daha müzik çalmaz, düğün yapılmaz. Barzan dulları denilen bu kadınlar o günden beri yas tutarlar. Barzan’da çeşmeye giden, tarlada çalışan tüm kadınlar baştan aşağı siyah giyinmektedir. Yas yeni jenerasyonda da devam etmekte, genç-yaşlı fark etmez tüm kadınlar siyah, tüm kadınlar yastır Barzan’da. Barzan kocaman bir bölge, sınırımızın hemen öte yanı, sadece 1 saat ötede, yıllardır topyekun yastadır.</p><p>Kürtler Barzan’da 1983’ten beri dünyanın en uzun yasını tutmaktadır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ca573a63a9c0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>