<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Yusuf Atmaca on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Yusuf Atmaca on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@belitler?source=rss-6d5bce5bdf1f------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*1lCZpWBBLedsf7S8GFdQQA.jpeg</url>
            <title>Stories by Yusuf Atmaca on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@belitler?source=rss-6d5bce5bdf1f------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 02:27:25 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@belitler/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Markdown’a Ufak Bir Giriş]]></title>
            <link>https://belitler.medium.com/markdowna-ufak-bir-giri%C5%9F-e498acd386ba?source=rss-6d5bce5bdf1f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e498acd386ba</guid>
            <category><![CDATA[programlama]]></category>
            <category><![CDATA[yazılım]]></category>
            <category><![CDATA[markdown-syntax]]></category>
            <category><![CDATA[markdown]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yusuf Atmaca]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 21 Sep 2023 17:03:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-21T17:03:24.979Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Markdown bir <strong>işaretleme dilidir</strong> (<em>ing: markup language</em>). İşaretleme dillerinin amacı bir dizi tanımlanmış kodlar sayesinde <strong>metni manipüle etmek</strong>, <strong>biçimlendirmek</strong> ve <strong>bağlantılar kurmaktır</strong><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Markup_language?useskin=vector">[1]</a>.</p><p>Yaygın kullanılan işaretleme dillerinden bazıları; <strong>TeX</strong>, <strong>LaTeX</strong>, <strong>Markdown</strong> ve <strong>HTML’dir</strong>. Bu dil ailesinin üyelerine işaretleme dili denmesinin sebebi; eskiden, el yazmalarına, zamanının editörlerinin kalemle düzeltme talimatlarını <strong>işaretlemesinden</strong> (<em>marking up</em>) kaynaklanmaktadır<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Markup_language?useskin=vector">[2]</a>.</p><p>İşaretleme dilleri hakkında temel bilgileri öğrendikten sonra, Markdown’ı kullanmaya başlayalım.</p><p>Bir rapor hazırladığımızı varsayalım. Boş bir sayfamız var ve genelde işe raporumuzun başlığını yazarak başlarız. Öyleyse ilk etiketimizi tanıtalım:</p><p># etiketi ile <strong>başlıklar </strong>oluşturabiliyoruz. Büyükten küçüğe doğru 6 farklı başlık tipimiz var. Markdown’da başlık büyüklüğünü, #etiketinden kaç tane kullandığımız belirliyor. Etiket sayısı ne kadar fazlaysa, başlık o kadar küçük demektir. Yani etiket sayısı ile büyüklük arasında bir ters orantı var.</p><pre># Başlık 1<br>## Başlık 2<br>### Başlık 3<br>#### Başlık 4<br>##### Başlık 5<br>###### Başlık 6</pre><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/61e7732a8386cf2f12d738c4daad88de/href">https://medium.com/media/61e7732a8386cf2f12d738c4daad88de/href</a></iframe><p>Bir metinde ana başlık bir tane olacağı için, <strong>1 numara büyüklükteki başlıklardan metinlerde yalnızca bir tane olması tavsiye ediliyor</strong>. Bizim örneğimizde, rapor başlığımızın 1 numara büyüklük ile yazılması, alt başlıkların ise belirli bir hiyerarşiyi takip etmesi doğru olacaktır.</p><p>Başlığımızı oluşturduk ve metni yazmaya koyulduk. Vurgulamak istediğimiz bazı kelimeler muhakkak olacaktır. <strong>Kalın</strong> (<em>bold</em>) ve/veya <strong>eğik</strong> (<em>italic</em>) vurgulamalar kullanabiliriz.</p><p>Metni iki adet yıldız (**) etiketi ile <strong>boşluksuz sararak</strong> kalın, bir tane alt çizgi (_) etiketi ile sararak eğik, hem iki tane yıldız hem de bir tane alt çizgi ile aynı anda sararak hem kalın hem eğik yapabiliriz.</p><pre>**kalın yazı**<br>_eğik yazı_<br>**_hem kalın hem eğik yazı_**</pre><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/a6babb4be643045a6fc5933293115ce2/href">https://medium.com/media/a6babb4be643045a6fc5933293115ce2/href</a></iframe><p>İşaretleme dillerinde işler etiketler yoluyla yürür. İç içe geçmiş şekilde birden çok etiket kullanınca okunurluğu (<em>readability</em>) artırmak için girintiler, boşluklar ve çoklu satırlar oluşturabiliriz. Bu okunabilirliği artırıyor fakat bir dezavantaja sahip: alt satıra geçmek. Bir örnek üzerinde anlatayım.</p><pre>Lorem ipsum<br>**dolor _sit amet_, consectetur<br>adipiscing** elit.<br><br>Lorem ipsum  <br>**dolor _sit amet_, consectetur  <br>adipiscing** elit.<br>1</pre><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/74d591b05c04e82040e9edcbd4361b64/href">https://medium.com/media/74d591b05c04e82040e9edcbd4361b64/href</a></iframe><p>İki örnek de aynı şekilde yazılmış gibi gözükmesine rağmen çıktıları (<em>output</em>) farklı. Sebebini öğrenelim.</p><p><strong>İkinci örnekte</strong>, “Lorem ipsum” ve “dolor sit amet, consectetur” cümleciklerinden sonra minimum <strong>iki boşluk</strong> bıraktıktan sonra alt satıra geçiyoruz. Markdown’da, bu boşluğun okunabilirliği artırmak amacıyla değil, yeni bir satıra geçmek için olduğunu böyle belirtiyoruz.</p><p>Metnimize başlıklar ekledik, yazılarımızı kalınlaştırdık, eğdik, yeni satıra sıçradık. Şimdi sıra geldi belgemize bağlantılar eklemeye.</p><p>Bağlantı ekleyebilmek için köşeli parentezler arasına yönlendirme ekleyeceğimiz metni, sonrasında ise normal parantezler arasına gitmek istediğimiz bağlantıyı yazıyoruz.</p><pre>[Benim kişisel web sayfam](https://yusufatmaca.github.io)</pre><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/9b3550497925b3d69aaafc24acbcbbed/href">https://medium.com/media/9b3550497925b3d69aaafc24acbcbbed/href</a></iframe><p>Resimleri de aynı şekilde tanıtıyoruz fakat bir farkla, en başa, yani köşeli parentezlerin önüne bir ünlem işareti (!) ekleyerek. Burada şunu sorabilirsiniz: resim eklerken köşeli parentezler arasına neden resim ile ilgili açıklama yazıyoruz, gözükmeyecek ki! Şöyle açıklayabilirim:</p><ol><li>Google motorları resmin içeriğini daha iyi anlayabilecek</li><li>Görme engelliler için oluşturulmuş seslendirme uygulamaları, resme eklediğimiz açıklamayı seslendirebilecek</li><li>Bant genişliği düşük olan ve bu nedenle de resmi düzgün görüntüleyemeyen kullanıcılar, resme eklediğimiz açıklama sayesinde resmi kısmen de olsa anlayabilecek/yorumlayabileceklerdir.</li></ol><pre>![Sarman cinsi bir kedi fotoğrafı](https://www.alleycat.org/wp-content/uploads/2019/03/FELV-cat.jpg)</pre><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/a38eff7eb69860248e77fdfa05138694/href">https://medium.com/media/a38eff7eb69860248e77fdfa05138694/href</a></iframe><p>Peki aynı bağlantıyı veya resmi, belgede birden çok defa kullanacaksak, her defasında böyle tanıtmamız mı gerek? Yani bir defa tanıtıp, istediğimiz yerde çağırabilmemizin bir yolu yok mu?</p><p>Cevap: Var. Anlatayım.</p><p>Öncelikle bağlantılarımızı kendimizin isimlendireceği referansa kaydediyoruz. Ben “kedi” ve “websayfam” adını verdiğim referanslara kaydettim. Sonrasında bağlantı ve resimleri öğrendiğimiz şekilde tanımlıyoruz fakat tek bir farkla: Daha önce normal parantezler arasına bağlantıyı koyarken, şuan sadece referansı çağırmamız yeterli. Referans oluşturma ve çağırma işlemi köşeli parantezlerle yapıldığı için de bu kurala riayet ediyoruz.</p><pre>[kedi]: https://www.alleycat.org/wp-content/uploads/2019/03/FELV-cat.jpg<br>[websayfam]: https://www.yusufatmaca.github.io<br><br>[Benim kişisel web sayfam][websayfam]  <br><br>![Sarman cinsi bir kedi fotoğrafı][kedi]</pre><iframe src="" width="0" height="0" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/3d72eac207c0be0e243bfdec6ecf28e3/href">https://medium.com/media/3d72eac207c0be0e243bfdec6ecf28e3/href</a></iframe><p>Giriş seviyesi için burada bitireyim. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere, hoşçakalın!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e498acd386ba" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ânda Kaybolmak]]></title>
            <link>https://belitler.medium.com/%C3%A2nda-kaybolmak-12768fedbca?source=rss-6d5bce5bdf1f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/12768fedbca</guid>
            <category><![CDATA[merak]]></category>
            <category><![CDATA[öğrenmek]]></category>
            <category><![CDATA[bilim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yusuf Atmaca]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Jan 2022 00:52:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-15T16:19:13.235Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/864/1*02c8qRAKQeeAoKKlJ3oRqA.jpeg" /><figcaption>Meşhur bilim insanı: Albert Einstein</figcaption></figure><p>Epey bilindik bir hikâye var. Albert Einstein’a Özel Görelilik teorisini hiç bilmeyen birisine nasıl anlatırsınız diye sorduklarında şöyle cevaplamış:</p><blockquote>Elinizi bir dakikalığına sıcak bir fırının içerisine sokun, sanki bir saatmiş gibi gelir; güzel bir kızla bir saat kadar zaman geçirin, bir dakikaymış gibi gelir. İşte izafiyet budur!</blockquote><p>İnsan, yaptığı işi kendi arzusuyla yapınca zaman ne çabuk geçiyor değil mi? Ben bu duruma “ânda kaybolmak” diyorum. Bir, sevdiğiniz arkadaşlarınızla oturup konuşurken zamanın ne kadar çabuk geçtiğini düşünün, bir de sevmediğiniz… Neyse, yukarda Einstein daha güzel bir örnek vermişti zaten, konuyu uzatmadan anlatmak istediğim yere gelmek istiyorum.</p><p>Eğer aileden gelen bir servetiniz yoksa — ki benim yok :-) — çalışmak ve para kazanmak zorundayız. Peki çalıştığımız işi severek yaptığımızda mı yoksa sevmediğimiz bir işi yapmak zorunda kaldığımızda mı mesai süresi daha uzunmuş gibi gelir? Cevabınızı duyabiliyorum, evet aklın yolu bir… Kapitalist sistemin gönüllü köleliği altına girelim minvalinde değil bu sözlerim, yanlış anlaşılmasın.</p><p>Bence erken yaşlanmanın nedenlerinden biri de bu olabilir. Düşünsenize her gün sevmediğiniz işe gidiyorsunuz ve iş yerinde gözünüzle ikide bir saati kontrol ediyor, mesai saatinin bitmesini dört gözle çekiyorsunuz. Bir türlü de bitmiyor tabii. 40 yaşında işini sevmeyerek yapan bir kişinin, 60 yaşında işini severek yapan birinden daha yaşlı gözükmesinin nedeni. Çünkü zaman daha yavaş akıyor onun için!</p><p>Mutlaka çalışacağız. O halde sevdiğimiz işi yapmalıyız… Bu önerme baştan aşağı adaletsizlik kokuyor, kabul ediyorum. İnsanların her zaman sevdiği işi yapma gibi bir şansı olmuyor ve bunun sorumlusu da çoğu zaman kendileri değil. Başka bir yazıda bu meseleye değinmek isterim. Şimdilik ana konumuza geri dönelim.</p><p>Bundan 5 sene önce, hayatımda ders çalışmadan, iyi olmayan bir puanla, kötü bir liseyi bitirmiştim. Pardon 6 sene olmuş, zaman çabuk geçiyor… :-) Konumuza uygun espri yapayım dedim. Şimdiyse her gün kütüphaneye gidiyorum ve ders çalışmaktan zevk alıyorum. Bu dönüşümü nasıl yaşadım ki? Hep içimde bir yerlerde öyle bir ilgi vardı ve keşfettim mi, yoksa sonradan mı kazandım? Benim düşüncem, sonradan kazandığım yönünde. Peki nasıl kazandım?</p><p>Çoğu seçimlerimizi, bilinçaltımız şekillendiriyor. Yani bir öğrenci ders çalışması gerektiğini pekala bilir ama ders çalışmayı seçmek istemeyebilir, onun yerine zevk aldığı uğraşlara yönelir ve o uğraşılarla zamanını harcar. Peki bu faydasızların en faydalıları olan işleri (matematik, felsefe, sanat, müzik, fizik, edebiyat gibi şeyleri kastediyorum) nasıl sevebiliriz?</p><p>Öncelikle bu disiplinler derinleşme, vakit ayırma, konsantrasyon ve disiplin gerektiriyor. Yani hevesli olmak başlangıç için işe yarasa da, uzun vadede daha etkili bir “şeyler” bulmalıyız. Kendi fikrim, bu işlerle uğraşmak isteyenlerin “sabır” duygusu (duygu mudur acaba?) gelişmiş olmalı. Yani sabretmeyi sevmeli. Hatta kendini sabır gerektiren işlere adayarak bu duyguyu geliştirmeli. Mesela ben boya yapmayı seviyorum, çünkü belirli bir süre aynı işi tekrarlı ve intizamlı bir şekilde yapmayı gerektiriyor. Veya yer fıstığı kabuğunu soymayı sevdiğim için, kabuklu yer fıstığı alıyorum, hem daha ekonomik, hem de sabrımı geliştiriyor! :-)</p><p>Diğer bir nokta: Rol model(ler) bulmak. Eğer doğru kişiye öykünüyorsak, bu müthiş bir şey! İlgi alanımıza ait başarılı insanların nasıl hayatlar yaşamış olduğuna bakmanın olağanüstü faydalı olduğu kanısındayım. Kitap okuma merakımın (pek fazla okuyabildiğim söylenemez kabul ediyorum, fakat yine de bir sıfırdan büyüktür) nereden geldiğini anlatmak istiyorum. Küçükken Ezel dizisinin hastasıydım ve Tuncel Kurtiz’in canlandırmış olduğu Ramiz Karaeski karakteri epey okumuş, bilge bir insandı. Çevresindeki insanları kolayca manipüle edebiliyor, hayat ve ilişkiler üzerine aforizmalar söylüyor, insanlara nasihatte bulunuyordu. Ramiz Karaeski’nin sahip olduğu bu özelliklerden çok etkilenmiştim. Bunun nedeninin kitap okuması olduğuna kanaat getirdim ve ona özendim. Sonra Ramiz Karaeski karakterini değil de, Tuncel Kurtiz’in hayatını araştırdığımda çok daha kıymetli şeyler öğrendim. Bir başlangıç noktası bizi hayal bile edemeyeceğimiz noktalara götürüyor. Bitmek bilmez merak ve rol model bulmanın önemini açıklayabilmişimdir sanırım. Bu arada tek bir rol model de olmak zorunda değil, hatta olmamalı. İnsan tek tip değil, yani şiir seven bir sayısalcı olamaz gibi bir mantık kabul edilemez. Ömer Hayyam üçüncü dereceden denklemlere genel bir çözüm ararken, bir yandan da müthiş rubailer yazıyordu. Sayısalcı, sözelci gibi kavramlar arasına sıkışıp kalmayı gereksiz buluyorum.</p><p>Bütün disiplinler için geçerli midir bilmiyorum ama, genelde pozitif bilimler için geçerli olan bir şey ise şudur: kendi yaratmadığın şeye sahip olamazsın. Yani bir formül varsa bu gökten inme değildir, muhakkak ispatı vardır. O halde, o ispatı ilk yapan insan yerine kendimizin geçip, tekrar o ispatı bu sefer biz yapmalıyız. Bunun yanı sıra ispata ruh kazandırmak için, o dönemin arka planını, tarihsel gelişimini ve süreci de öğrenmeye çalışmak faydalı olacaktır.</p><p>En kıymetlilerden birisini sona sakladım: merak. Her insan illaki bir şeylere meraklıdır, bu su götürmez bir gerçek. Neleri merak ettiğimiz çok kıymetli. Faydasızların en faydalıları hakkında derin bir merak duygusuna sahip olmak için, yukarda saydığım etkenler bence çok önemli. Sabır, öykünme, sorgulama / hemen kabul etmeme (ispat), tarihsel arka plan. Son adım ise, adımları teker teker ve sakince çıkmak. Pozitif bilimlerde bu çok çok önemli. Köklü ifadeleri bilmeyen birisi, integral alamaz.</p><p>Bunlardan bahsederken, bir itirafta da bulunayım bari! Son Kalkülüs sınavından epey düşük bir not aldım. Eğer buraya kadar okuduysanız, sürprizi sona saklamıştım :-) Neyi yanlış yaptığını bilmek kıymetlidir, ben de bildiğimi düşünüyorum. Türk teknik direktörler gibi noktalayayım: “hatalarımızdan ders çıkararak devam edeceğiz.”</p><p>Sevgiler.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=12768fedbca" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Fayda Gözetiminin Gereksizliği Üzerine]]></title>
            <link>https://belitler.medium.com/fayda-g%C3%B6zetiminin-gereksizli%C4%9Fi-%C3%BCzerine-db750ef3cf7f?source=rss-6d5bce5bdf1f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/db750ef3cf7f</guid>
            <category><![CDATA[fizik]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[hayal-kurmak]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[matematik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yusuf Atmaca]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 02 Jan 2022 20:29:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-26T15:00:05.501Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*M_pbTc0HvQtS3KHnBHd1bg.jpeg" /></figure><p>Herkese uzun bir aradan sonra tekrardan selamlar. Nasılsınız, umarım iyisinizdir… Son yazım üzerinden epey bir zaman geçmiş, o halde yeni bir şeyler karalamanın tam da vaktidir sanıyorum.</p><p>Bu sıralar beni düşündüren bir konu üzerine fikirlerimi paylaşmak istiyorum. Hemen diğer “ben”, bunları yazan “ben”e çelmeyi takmak istiyor: “İyi de, bunları paylaşsan ne olacak ki? Ne işimize yarayacak?”</p><p>Her şey bu “anlamsız” (en azından bana göre) cümlenin etrafında dönüyor: “Ne işimize yarayacak?”. Genelde bu cümleyi söyleyenin niyeti açıktır; “Ben anlatacaklarınla ilgilenmiyorum, bu işi öğrenmek istemiyorum, zorlanıyorum, geçerli bir sebebim olsun ki vicdanımı rahatlatabileyim”. Çoğunlukla, bu soruları öğrenciler çok zorlandıkları derslerde sorarlar. Matematik, Fizik, Felsefe… Bunlar gerçek hayatta ne işimize yarayacak ki? Mesela mühendislerin çoğu mezun olduktan sonra zamanında almış olduğu Kalkülüs dersi bilgilerini kullanıyor mu? Pek nadir… O zaman ne işimize yarayacak bunlar? Birçok hoca da söyleyecek somut bir fayda bulamazlar. Yani bir Matematik bölümü öğrencisi, okulu bitirince ne yapabilir? Akademiye katılabilir, pekala… Finans sektörüne girebilir, hmm, olabilir… Bilişim alanına yönebilir… Tamam da bu alanlara ait bölümler var ya zaten! Sanırım, bu “ne işimize yarayacak” diye başımızın etini yiyen çocuk haklı. Net bir cevap veremiyoruz o’na…</p><p>Ben burada soruyu soran çocuğu, bu işlerin faydasına inandırmaya çalışanların yanında değilim. Neredeyim peki? O’na önce istediği cevabı veren kişiyim: “Bunların hiçbiri, neredeyse hiçbir işe yaramaz!”. Rahatlamış gibi sanki çocuk. Ama içini kemiren de bir şeyler var gibi...</p><p>Hayatta hiçbirimiz fayda/zarar amacıyla yaklaşmıyoruz, neredeyse hiçbir şeye. Öyle olsa uykumuzu dakikası dakikasına alır, her gün sağlıklı beslenirdik falan filan. Bu soruyu soran çocuk, mesela günde 5 saat bilgisayar oyunu oynayarak geçiriyor olabilir, peki neden bilgisayar oyunu oynarken fayda/zarar oranını gözetmiyor. Cevaplayayım, çünkü seviyor! İnsan ayağı gitmediği işte hep kaytaracak bir şey arar. Ayağı nasıl gider, o başka yazının konusu olsun şimdilik, o konuda da önemsiz fikirlerimiz var evelallah! Neyse biz de haylazlık yapmadan konumuza dönelim. İnsan sevmediği işlerde kaytarmak için bir bahane arar demiştik.</p><p>O çocuğu mutlu edecek bir şey daha söyleyeyim bari, “bilgisayar oyunu oynamanın inanılmaz faydaları var”. Çünkü o da gereksiz bir iş. Gereksiz işlerin faydası sanılandan çok daha büyük. Rönesans döneminde, insanlar Antik Yunan dönemindeki müzik aletlerini öğrenmeye çalışmışlar, neredeyse hiç kullanmayacakları Latince’yi yine hakeza öğrenmeye çalışmışlar. Niye? Ne fayda sağlayacak ki? Görünürde hiçbir faydası yok, boş uğraşı… Ama o insanların düşünsel dünyasını öylesine genişletmiş ki bu uğraşlara merak salmaları, şuan Rönesans dönemi insanlarının birçoğunu “aydın” olarak görüyoruz. O dönemdeki bilimsel gelişmelerin sebebinin ben bu olduğunu düşünüyorum. Hayal dünyası noksan olan bir insan, hesap makinesinden farksızdır. Hayal dünyası böyle gelişir; yani gereksiz uğraşlarla! Felsefeymiş, Müzikmiş, Edebiyatmış, efendime söyleyeyim Matematikmiş bunlar gereksiz uğraşların en gereklileridir.</p><p>Noktalamadan önce, iyi bir temennide bulunayım bari: Vazgeçmek için değil sevmek için bahaneler bulalım; birbirimizi, evreni, canlıları, kavramları… Bir anlam uğraşı içinde olalım. Bunun için hayal kurmak şart!</p><p>Her neyse, yine fikirlerimi tam aktaramadığımı düşünüyorum. Gerçi aktarsam bile her insanda farklı anlamlara gebe kalacak. En iyisi böyle gedik noktalayıp, gerisini sizin hayal gücünüzün kendi yolunuzu aydınlatması dileyerek bitireyim…</p><p>Sevgiler.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=db750ef3cf7f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Apolitik Olmanın Anlamsızlığı Üzerine Argümanlar]]></title>
            <link>https://belitler.medium.com/apolitik-olman%C4%B1n-anlams%C4%B1zl%C4%B1%C4%9F%C4%B1-%C3%BCzerine-arg%C3%BCmanlar-d57c17528bbe?source=rss-6d5bce5bdf1f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d57c17528bbe</guid>
            <category><![CDATA[siyaset]]></category>
            <category><![CDATA[aziz-sancar]]></category>
            <category><![CDATA[politika]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yusuf Atmaca]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 15 Oct 2021 16:47:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-08T09:53:54.041Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><strong>23 Nisan 2018&#39;de T24 haber sitesi, Aziz Sancar ile yapılan röportajı şu başlıkla yayımlamıştı: “Politika ile Uğraşmayın, İlim Yapın ve Çok Çalışın”</strong></blockquote><p><a href="https://t24.com.tr/haber/prof-dr-aziz-sancar-politika-ile-ugrasmayin-ilim-yapin-ve-cok-calisin,611789">Prof. Dr. Aziz Sancar: Politika ile uğraşmayın, ilim yapın ve çok çalışın</a></p><p>Ben de, bu açıklama üzerine bir şeyler karalamak istedim, çünkü benim için bu durum oldukça önemli. Apolitik olmanın mantıksızlığını izah etmeden önce demek isterim ki, Aziz Sancar Türkiye’de yaşasaydı Nobel Kimya Ödülünü alabilir miydi? Kuşkusuz bir çoğumuz buna “hayır” cevabı veriyoruz. Hadi bu cevabı irdeleyelim, neden bir çoğumuz hayır diyoruz…</p><p>Kerem Cankoçak hocamız, 25 Şubat 2020&#39;de Evrensel Gazetesi’ne yaptığı açıklamada şunları diyordu:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/0*y8MdkMUwPiHKdaf4.png" /><figcaption>Kaynak: <a href="https://www.evrensel.net/haber/398050/prof-dr-kerem-cankocak-evrim-yer-cekimi-gibi-bir-gercektir">https://www.evrensel.net/haber/398050/prof-dr-kerem-cankocak-evrim-yer-cekimi-gibi-bir-gercektir</a></figcaption></figure><p>Yine Kerem Cankoçak hocanın katıldığı Buyrun Benim Programında, Ekşi Sözlük’ten “mirova” isimli kullanıcının sorduğu, “Türkiye’yi bilimsel araştırmalar açısından geleceği parlak bir ülke olarak görüyor musunuz?” sorusuna da başından geçenleri anlatarak durumunun vahametini açıklıyordu.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2Fp2HQd9tvY0g%3Fstart%3D386%26feature%3Doembed%26start%3D386&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Dp2HQd9tvY0g&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Fp2HQd9tvY0g%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/4b6c7def3a3241d88f693b28db2f1d36/href">https://medium.com/media/4b6c7def3a3241d88f693b28db2f1d36/href</a></iframe><blockquote><em>“CERN’deki deneylere TAEK, Almanya’nın ayırdığı bütçenin binde birini ayırıyor. Peki Almanya bizden bin kat daha zengin bir ülke mi? Hayır!”</em></blockquote><blockquote><em>“CERN’e TAEK’in ayırdığı bütçeyle öğrenci gönderiyoruz. Sonra da diyor ki, biz size şu kadar yıldır para veriyoruz, karşılığında siz bize ne verdiniz?”</em></blockquote><p>Murat Küçükgirgin hocamız, Twitter ’da 15 Mart 2020&#39;de şu sıralar uzaktan eğitimin revaçta olduğundan dolayı, 5 yıl önce başından geçen olayları şöyle aktarıyordu:</p><h3>murаt kgirgin on Twitter: &quot;Tubitak bunlardan hiçbirini seçmedi. &quot;Photoshop&#39;a giriş&quot; vb dersini fonladı. Twit bu kadar. / Twitter&quot;</h3><p>Tubitak bunlardan hiçbirini seçmedi. &quot;Photoshop&#39;a giriş&quot; vb dersini fonladı. Twit bu kadar.</p><p>Yukardaki alıntılar, bizim Bilime ve Bilim İnsanlarına bakış açımızı -üzücü bir şekilde- yansıtır nitelikte.</p><p>Sadece bilimsel açıdan baktığımızda dahi, doğrudan politikayı ilgilendiren daha yüzlerce sorun bulabiliriz. Unutmamak gerekir ki, her şey politikayla ilgilidir.</p><p>Neyse biz perspektifimizi genişletelim ve gündelik yaşam üzerinden apolitikliğin mânâsızlığı üzerine tartışmaya başlayalım.</p><p>Ebeveynsiniz ve çocuğunuz lise çağına geliyor. Okul hayatı boyunca neredeyse karşılaşmadığı soru tipleriyle “Liseye Geçiş Sınavı” adında bir sınavda karşılaşıyorlar. Haliyle zorlanıyorlar ve birçoğu başarısız oluyor, birçokları da sınava dahi girmiyor. Peki bu öğrenciler dışarda mı kalacak, tabii ki hayır! “Adrese Dayalı Liselere Öğrenci Kaydı” ile öğrencinin ikâmet ettiği muhitteki liseleri tercih etme şansı doğuyor. Peki burada sormak gerekir, sizce her lisenin kalitesi birbirine yakın mı? Tabii ki hayır. Mesela bir Fen Lisesi ile İmam Hatip Lisesi arasında dağlar kadar fark(lar) var. İmam Hatip Lisesi çıkışlı öğrencilerin %15&#39;i Üniversite Sınavıyla bir Üniversiteye yerleşirken, bu oran Fen Liselerinde %49. Şimdi çocuğunuzu hangi okula yollamayı istersiniz? Yine çoğunuzdan Fen Lisesi cevabını duyar gibiyim… Öyleyse sizi Cumhuriyet Gazetesi’nin şu haberiyle baş başa bırakmak isterim.</p><p><a href="https://www.cumhuriyet.com.tr/haber/butce-dindar-nesil-insaatlarina-1258173">Bütçe dindar nesil inşaatlarına</a></p><p>Çocuğunuz zar zor da olsa Fen Lisesi kazandı diyelim. Ezberci bir eğitimden geçmesini, bilimi başka nedenlerle göz ardı ederek verilen eğitimi de geçelim (belki de az sonra söyleyeceğim şeyin nedenlerinden birisi de budur), birçok istatistik kurumuna göre dünyadaki en iyi 500 üniversite sıralamasında ya bir kaç üniversitemizi sokabilmişiz, ya da listeye bile girememişiz. Unutulmamalı, eğitime önem vermek ve dünyadaki trendleri takip etmek de <strong><em>politik</em></strong> bir sonuçtur.</p><p>Şimdilik yazmak istediklerim bu kadar. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere, hoşça kalın…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*b48vCCnijkuLJNzjTHTAeg.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d57c17528bbe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İngilizce Öğrenme Serüvenim]]></title>
            <link>https://belitler.medium.com/i%CC%87ngilizce-%C3%B6%C4%9Frenme-ser%C3%BCvenim-532435379ffa?source=rss-6d5bce5bdf1f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/532435379ffa</guid>
            <category><![CDATA[listening]]></category>
            <category><![CDATA[i̇ngilizce]]></category>
            <category><![CDATA[english]]></category>
            <category><![CDATA[grammar]]></category>
            <category><![CDATA[reading]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yusuf Atmaca]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 15 Oct 2021 16:39:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-26T13:19:40.794Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Herkese selamlar.</p><p>Başlıktan da anlaşılacağı üzere, İngilizcemizi geliştirmek üzerine birkaç düşüncemi paylaşacağım. Başlamadan önce söylemek isterim ki, bu öneriler bir eğitmen veya öğretmenden ziyade bir öğrencinin çalışma perspektifini yansıtmaktadır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MLHQ_JEOTyDrLvz3PFCrRw.jpeg" /></figure><p>Dikey Geçiş Sınavı’na girdikten sonra, kararım Bilgisayar Mühendisliği bölümünü kesinlikle %100 İngilizce eğitim veren bir üniversitede okumaktı. Eğer İngilizce eğitim vermeyen bir üniversiteye kaydolsaydım, hayatımın ileriki safhalarında, hazırlıkta bulacağım kadar boş vakti bulamayacak ve İngilizcemi bir türlü ilerletemeyecektim. <a href="https://tr.wikipedia.org/wiki/Dillerin_%C4%B0nternet_%C3%BCzerindeki_kullan%C4%B1l%C4%B1m%C4%B1?useskin=vector">Wikipedia</a>’dan aldığım verilere göre, 2011 yılında dünyadaki web sayfalarının %56&#39;sı İngilizceyken, Türkçe web sayfaları yalnızca %1.1&#39;lik kısmı oluşturuyor. Basılı kitaplarda da durum buna benzer. Yani ana dili Türkçe olan ve İngilizce bilmeyen bir kişinin, ilgilendiği alanlara ait kaynaklara erişimi İngilizce bilen birisine göre çok daha sınırlı. Bu nedenle de benim İngilizce’ye çalışma hikâyem başlamış oldu… Her neyse, önerilerimi yazmaya bir an önce geçmek istiyorum.</p><h3>GRAMER</h3><p>Şimdi ilk aşamada Gramer var. Benim İngilizcem iyi olmadığı için tamamen sıfırdan çalışmaya başladım. Gramer için YouTube’den <a href="https://www.youtube.com/watch?v=056tP8bGMtg&amp;list=PLp9-shPIqO8OnxLVnrfl_47QRkE0yRLyi&amp;ab_channel=%C4%B0ngilizceKonuAnlat%C4%B1m%C4%B1-%C3%96zerKiraz"><em>İngilizce Konu Anlatım — Özer Kiraz</em></a> ve yine aynı hocanın çıkarttığı <a href="https://www.turengkitap.com/urun/ceviriyle-ogren-nbc/"><em>Çeviriyle Öğren — 1</em></a> isimli kitabı<em> </em>kullandım. Neden bu kanal ve neden bu kitap diye soruyorsanız, açıklamak isterim. Gramer konu anlatımında, bir kaynağın bir diğerinden çok büyük bir farkı olmuyor açıkçası. Benim için en önemli husus, Çeviriyle Öğren — 1 kitabıydı. Kitap, videoda anlatılan konular ile paralel ilerliyor ve o konuya ait bolca cümleyi Türkçe’den İngilizce’ye ve İngilizce’den Türkçe’ye çeviriyorsunuz. Cevapları da içerisinde olduğu için kendi kendinize ve kimseden yardım almadan Gramer öğrenebiliyorsunuz. Birçok Gramer kitabında sadece boşluk doldurma ve çoktan seçmeli sorular oluyor ve bu durumu pek faydalı bulmuyorum. Çeviriyle Öğren — 1’de ise verilen cümleyi çevirmeniz isteniyor.</p><h3>READING</h3><p>Ben, tüm Gramer konuları bittikten sonra okuma çalışmalarına geçtim. Okuma kaynakları için birçok yayınevinin (Oxford, Longman vb) seviyeli hikâye kitapları bulunuyor. Mevcut dolar kuru nedeniyle, internetten çeşitli yollarla bu kitapları edinebilirsiniz.</p><p>Ben hikâye kitaplarını sıkıcı bulduğum için Reader at Work — 1 kitabıyla başladım. Reader at Work 1–2 ile beraber More to Read 1–2 kitaplarını çok beğendim. Seviyeli şekilde ilerlemesi ve bununla birlikte birçok alana ait güzel, bilgilendirici makaleler içermesi, okuma merakınızı artırıyor.</p><p>Yine ELS Yayıncılıktan, Through Reading kaynağı da dil sınavlarına hazırlananlar için öneriliyor. More to Read — 2 ve Through Reading kaynakları Intermediate ve Upper Intermediate kaynaklardır.</p><h3>SÖZLÜK KULLANIMI</h3><p>YouTube’de Hüseyin Demirtaş ile İngilizce kanalı, sözlük kullanımı ve kelime öğrenme hakkında epey <a href="https://www.youtube.com/watch?v=XXj90oVxK7w&amp;t=65s&amp;ab_channel=H%C3%BCseyinDemirta%C5%9File%C4%B0ngilizce"><em>detaylı bir video</em></a> çekmişti. Bana çok faydalı oldu, size de tavsiye edebilirim.</p><p>Ayrıca sözlük olarak ben Longman Dictionary ve Google Translate’i eş zamanlı olarak kullanıyorum.</p><h3>READING &amp; LISTENING &amp; VOCABULARY</h3><p>Bu üç beceriyi birlikte geliştiren kaynaklar da mevcut. Reading bölümünde önerdiğim kaynakları bitirdikten sonra, yeterli kelime haznesiyle bu bölüme geçerseniz çok daha faydalı olacağını düşünüyorum.</p><p>İlk önerim: <a href="https://disk.yandex.com.tr/d/X7P8hsDA3GDDff?utm_campaign=DonanimHaber&amp;utm_medium=referral&amp;utm_source=DonanimHaber"><em>CBC Podcastleri</em></a>. CBC Podcast’leri seviyelere göre ayrılmış, içerisinde dinleme egzersizine başlamadan önce, bahsedilen önemli kelimelerin üstünde duruyor ve böylelikle dinleme sırasında o kelimelere yabancı kalmamanız sağlanıyor. Bunun yanı sıra dinlenilen metnin transkripti ile kaçırılan noktalar takip edilebiliyor ve dinleme egzersini tamamlandıktan sonra birkaç soruyla dinlenilen metnin anlaşılıp anlaşılmadığı test ediliyor. Bence çok kaliteli bir kaynak.</p><p>İkinci önerim: <a href="https://learningenglish.voanews.com/"><em>VOA News</em></a>. Yine yukarda dediğim prensiplere göre oluşturulmuş bir kaynak ve gayet güzel.</p><p>Üçüncü Önerim: <a href="https://breakingnewsenglish.com/"><em>Breaking News English</em></a>. Günlük haberleri, seviyelerine göre ayırıp; okumanızı, dinlemenizi ve test sorularıyla anlayıp anlamadığınızı sağlıyor. Bütün becerilerinizi geliştirmeye yönelik yine harika bir site.</p><h3>SPEAKING, EK KAYNAKLAR ve KAPANIŞ</h3><p>Bu kaynaklar ile İngilizceyi epey geliştirmenin mümkün olduğuna inanıyorum. Geri kalanın artık günlük İngilizce diline hakim olmak, The New York Times, The Washington Post gibi haber sitelerini veya Reddit, Twitter gibi sosyal medya kaynaklarını kullanmak olduğunu düşünüyorum. Tabii Speaking becerisi hakkında pek konuşmadık çünkü o konu benim için hâlâ bir soru işareti. Cambly gibi bazı uygulamaların faydalı olduğu söyleniyor fakat benim bu konu hakkında bir tecrübem yok. Yurtdışına çıkma şansınız yoksa, bu yollarla az da olsa geliştirmek mümkün olabilir. Ayrıca, YouTube’da gördüğüm <a href="https://www.youtube.com/watch?v=SI6-nAt1YkE&amp;t=476s">şu</a> video ile de, tamamen ücretsiz bir şekilde, Discord üzerinden yabancılarla konuşma pratiği yapmanın mümkün olduğu anlatılıyor. Yine denenebilecek bir yöntem olabilir.</p><p>Dil sınavları veya ileri düzey okuma ve çevirilerde zorlananlar için, YouTube’de <a href="https://www.youtube.com/channel/UCSWVBMS8jCNEy1MRvHsvnxQ"><em>Mesut Koyuncu</em></a> isimli kanala göz atabilirsiniz.</p><p>Yine YouTube’da, İngilizce üzerine birçok sorunuza cevap bulabileceğiniz <a href="https://www.youtube.com/user/dilsayar"><em>Hüseyin Demirtaş ile İngilizce</em></a> kanalı da çok güzel.</p><p>Artık bundan sonrası, sizin merakınıza kalmış. Umarım faydalı bir yazı olmuştur. Bir sonraki yazımda görüşmek üzere, hoşça kalın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=532435379ffa" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yazdığım Bir Şiir ve İncelemesi]]></title>
            <link>https://belitler.medium.com/yazd%C4%B1%C4%9F%C4%B1m-bir-%C5%9Fiir-ve-i%CC%87ncelemesi-792fff5446c7?source=rss-6d5bce5bdf1f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/792fff5446c7</guid>
            <category><![CDATA[giordano-bruno]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yusuf Atmaca]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 14 Oct 2021 19:55:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-26T13:19:09.220Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hem kendi şiirimi yazıyor, hem de otopsisini yapıyorum.</p><p>Arada canım şiir yazmak istiyor ve o an hangi konu hakkında bir şeyler düşünüyorsam, o konuyla ilgili direkt bir şeyler karalamaya çalışıyorum.</p><figure><img alt="Giordano Bruno Anıtı, Roma" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/1*WDpO1Z4LrRj3aigeMQqK6w.jpeg" /><figcaption>Giordano Bruno anıtı, Roma</figcaption></figure><p>Aklıma, gerçekleri korkmadan haykıran bilmem kaç milyon insan geldi. Tabii gerçekleri haykırmak veya çağının ötesinde düşünmek suçunu(!) işleyenlerin sonunu çoğu kişi bilir. İşleyen kişiler de bilir sonunu ama gerçeklerden alıkoyamazlar kendilerini. Hakikatin peşinde koşmanın haklı gururunun verdiği meyve olmuştur; giyotin, idam cezası, hapis cezası, yasaklar ve diğerleri. Belki de Giordano Bruno’ya yazmışımdır bu şiiri.</p><blockquote><em>idam mahkûmu uzattı kafasını giyotine, <br>kafasından önce yere beyazlamış saçları düştü. <br>giyotin kopardı kafasını, <br>fikirlerinden önce kendisi öldü.</em></blockquote><h3>Şiirin Kısa Bir Analizi</h3><blockquote><em>“idam mahkûmu uzattı kafasını giyotine, <br>kafasından önce yere beyazlamış saçları düştü.”</em></blockquote><p>İlk satır açık ve net sanırım. İdam cezasına çarptırılmış bir mahkûm var. İkinci satırda anlatmak istediğimse, halk arasında yaygın bir şekilde söylenen; “Düşünmekten mi saçların beyazladı?” sorusuna gönderme yapmak. Yani idam mahkûmunun, bir düşünce suçu işlediğini anlatmak istiyorum.</p><blockquote><em>“giyotin kopardı kafasını, <br>fikirlerinden önce kendisi öldü.”</em></blockquote><p>Üçüncü satırda, maalesef bir mucize gerçekleşmedi ve mahkûm katledildi. Fakat dördüncü satır bizi cezanın meyvelerine götürüyor; eğer öldürülmeseydi, belki de bu kadar tanınmayacaktı o kıymetli fikirleri. Hükümetler, ölüm cezalarıyla bazı kişileri aslında ölümsüz yaptığını anladıktan sonra olacak ki, bu ceza gitgide azaldı hatta yasaklandı.</p><p>Bir sonraki yazıda görüşmek üzere, hoşça kalın…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=792fff5446c7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sen Miydin O, Yalnızlığım Mıydı Yoksa?]]></title>
            <link>https://belitler.medium.com/sen-miydin-o-yaln%C4%B1zl%C4%B1%C4%9F%C4%B1m-m%C4%B1yd%C4%B1-yoksa-53c8d3859d21?source=rss-6d5bce5bdf1f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/53c8d3859d21</guid>
            <category><![CDATA[ahmet-kaya]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[can-yucel]]></category>
            <category><![CDATA[sevgi-duvari]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Yusuf Atmaca]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 14 Oct 2021 19:46:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-26T12:08:48.632Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Tekrardan Medium sayfamda yazmaya karar verdim. O halde işe Can Yücel’in Sevgi Duvarı şiirindeki bir dizesinden anladıklarımla başlayalım…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*ronDqmq8SJJzw0FO68Cl_Q.jpeg" /></figure><p>Önce şiiri bir bütün olarak paylaşayım.</p><blockquote>Sen miydin o, yalnızlığım mıydı yoksa<br>Kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi<br>Dilimizde akşamdan kalma bir küfür<br>Salonlar piyasalar sanat-sevicileri<br>Derdim günüm insan arasına çıkarmaktı seni<br>Yakanda bir amonyak çiçeği<br>Yalnızlığım benim sidikli kontesim<br>Ne kadar rezil olursak o kadar iyi<br>Kumkapı meyhanelerine dadandık<br>Önümüzde Altınbaş, Altın Zincir, fasulye pilakisi<br>Ardımızda görevliler, ekipler, Hızır Paşalar<br>Sabahları açıklarda bulurlardı leşimi<br>Öyle sıcaktı ki çöpçülerin elleri<br>Çöpçülerin elleriyle okşardım seni<br>Yalnızlığım benim süpürge saçlım<br>Ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi<br>Baktım gökte bir kırmızı bir uçak<br>Bol çelik bol yıldız bol insan<br>Bir gece Sevgi Duvarını aştık<br>Düştüğüm yer öyle açık öyle seçik ki<br>Başucumda bir sen varsın bi de evren<br>Saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi<br>Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi<br>* <strong>Can Yücel</strong></blockquote><p>Şiiri okurken, belki Ahmet Kaya’nın o güzel sesinden dinlemek istersiniz diye, Spotify bağlantısını da paylaşayım. Biz size hizmetkâr olmaya geldik! 😅</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Fembed%2Ftrack%2F2znkXRflV1KMJXoPkuDWR3&amp;display_name=Spotify&amp;url=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Ftrack%2F2znkXRflV1KMJXoPkuDWR3&amp;image=https%3A%2F%2Fi.scdn.co%2Fimage%2Fab67616d00001e022815e0a3abbcc5597542b76d&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spotify" width="456" height="80" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/d8b5fc776812b3fa65f1c27b5983791e/href">https://medium.com/media/d8b5fc776812b3fa65f1c27b5983791e/href</a></iframe><p>Şiir çok çarpıcı ve güzel. Benim en sevdiğim kısım ise, başlıktan anlaşılıyor bile! Aslında bu kısım hakkında konuşmak için yazıyorum, zira benim için önemli.</p><p>İnsanların çoğu yalnızlıktan korkuyor gibi geliyor. Yalnız kalmamak için, tahammül etmeyeceğimiz kişilere bile tahammül edebiliyoruz. “Nedir bu yalnızlık korkusu?” diye soracak olursam, “İnsan sosyal bir varlıktır. Bu sosyalliğin altında belki de aciz bir varlık olması yatar. Yani insan, konuşmadan, yardımlaşmadan, birbirine destek olmadan, iş birliği yapmadan yaşamını sürdüremez. Evrimin de bize kazandırdığı en önemli özelliklerden biri budur. İnsanı hayatta tutan bu kıymetli özelliğe, yalnız kalarak ket vurmuş oluruz” derim.</p><p>Tabii hemen hemen her insan aşık olur, sever, sevilir, flört eder. Peki kimlere aşık oluruz? Kendi çevremizdeki insanlara. Yani sınıfımızdan, mahallemizden, iş yerimizden… Peki ya çevremizde tanıdığımız çok kişi yoksa? Aslında bunu açmak gerekir diye düşünüyorum. “Tanımak”, bazen sokakta karşılaştığın insanın adını bilmek iken, bazen arkadaşının stres altındayken saçıyla oynayacağından emin olmaktır. Her neyse, öyle veya böyle çevremizdeki insan sayısı kısıtlıysa, yine birilerine aşık oluruz. Veya olur muyuz? O aşk mıdır? Sınıfımızdan, pek de muhabbetimiz olmayan, ne içer, ne yer, neyi sever, ne düşünür daha bu soruların cevaplarını bilmeden aşık oluruz veya olduğumuzu düşünürüz. Bunun en önemli sebebinin yalnızlık olduğunu düşünüyorum. Yalnız olmaktan korktuğumuz için ve pek fazla insanı da yakından tanı(ya)madığımız için, ilk “uygun” adaya aşık olduğumuzu zannederiz. Yazının başına dönecek olursak, işte Can Yücel’in “Sen miydin o, yalnızlığım mıydı yoksa?” dizesini bu minvalde yazdığını düşünüyorum. Karşıdaki kişiye olan aşkını sorguluyor. Bu bir gerçek sevgi mi yoksa yalnızlığın getirdiği bir korku mu ikileminde kalmış gibi hissettiriyor bana.</p><p>Bir dizeyi açıklamak için, yüzlerce cümle daha yazılabilir. Ama ben burada noktalamak istiyorum. Zaten Can Yücel de, 6 kelimeyle çok daha güzel açıklamış, hissettirmiş, yaşatmış.</p><p>Bir sonraki yazımda görüşmek üzere. 🖐️</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=53c8d3859d21" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>