<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Bengu Kisa on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Bengu Kisa on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@bengu.kisa82?source=rss-c599493936a1------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*OqgO6vG6w-fWLXMvmEgIwQ.png</url>
            <title>Stories by Bengu Kisa on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@bengu.kisa82?source=rss-c599493936a1------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 22:39:40 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@bengu.kisa82/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Yönetmelikle Yok Sayılan Bir Bilim: Sosyoloji]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/bir-y%C3%B6netmelikle-yok-say%C4%B1lan-bir-bilim-sosyoloji-19fea7e26c78?source=rss-c599493936a1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/19fea7e26c78</guid>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[family]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[sociology]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bengu Kisa]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 Nov 2026 07:38:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-11T07:38:42.190Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir yönetmelik değişikliğiyle sosyologların aile danışmanlığı alanının dışında bırakılması, yalnızca bir meslek grubunun çalışma alanının daraltılması değildir. Bu karar, binlerce insanın emeğini, eğitimini ve geleceğe ilişkin beklentilerini doğrudan etkileyen ciddi bir mağduriyettir.</p><p>Dört yıl boyunca sosyoloji eğitimi alan, aileyi toplumsal yapısıyla, ilişkileriyle, kurumlarıyla ve değişen dinamikleriyle inceleyen insanlar bugün büyük bir hayal kırıklığı yaşıyor. Üstelik bu durum yalnızca mezunları değil, hâlen eğitimine devam eden öğrencileri ve kariyer planlarını bu alana göre şekillendiren herkesi ilgilendiriyor.</p><p>Aile, yalnızca psikolojik süreçlerden ibaret değildir. Aileyi anlamak; toplumsal cinsiyeti, kuşak ilişkilerini, ekonomik koşulları, kültürel dönüşümü, toplumsal normları ve sosyal yapıyı anlamayı gerektirir. Bunlar sosyolojinin temel çalışma alanlarıdır.</p><p>Burada kimsenin başka bir meslek grubunun yetki alanına göz diktiği yok. Mesele, disiplinler arası bir çalışma alanında sosyolojinin bilimsel katkısının neden yok sayıldığıdır.</p><p>Bugün sosyologlar yalnızca bir mesleki hakkın kaybına değil, yıllarca verdikleri emeğin görmezden gelinmesine de tepki gösteriyor. İnsanların aileleriyle birlikte yürüttüğü maddi ve manevi fedakârlıkların, gelecek planlarının bir düzenlemeyle belirsizliğe itilmesi kabul edilebilir değildir.</p><p>Bu mesele birkaç kişinin değil, bütün bir sosyoloji camiasının meselesidir.</p><p>Yetkililere çağrımız açık: Sosyologların sesini duyun. Bu düzenlemeyi bilimsel, akademik ve toplumsal gerekçelerle yeniden değerlendirin.</p><p>Çünkü aileyi anlamak için toplumu anlamak gerekir. Sosyolojiyi dışarıda bırakarak aileyi bütünlüklü biçimde ele alamazsınız.</p><p>#AileSosyolojisizOlmaz</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*NTMqlgMgiVtkAk5c" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@rafael_as_martins?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Rafael AS Martins</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=19fea7e26c78" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/bir-y%C3%B6netmelikle-yok-say%C4%B1lan-bir-bilim-sosyoloji-19fea7e26c78">Bir Yönetmelikle Yok Sayılan Bir Bilim: Sosyoloji</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Enkaz Altındaki Maskeler]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/enkaz-alt%C4%B1ndaki-maskeler-b4f99371878d?source=rss-c599493936a1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b4f99371878d</guid>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[family]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bengu Kisa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Jul 2026 20:24:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-19T20:24:50.239Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*yKKuvdq6qoSB6wiU" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@roger_ce77?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Roger Ce</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>“ Bir insana istediği her şeyi verebildiğinizde, geriye gerçekten kim olduğu kalır.”</p><p>Sorsalar;</p><p>“Bu hayatta seni en çok yaralayan ne oldu?” diye; yanıtım, “Empatiye, merhamete ve duygusal samimiyete sahip insanlarla ancak nadiren karşılaşmak.” olur.<br>Belki herkes böyle düşünüyordur diyorum.</p><p>Herkes içindeki masumiyeti tanır ama bir yandan da çıkarları, idealleri ve statü arzusu uğruna bir maske takar. Üstelik insanı değiştiren yalnızca yoksunluk değildir; güç ve kontrol hissi de karakterin görünmeyen taraflarını ortaya çıkarır.</p><p><strong>NEDEN?</strong><br> İnsan,kendi iç dünyasında karşılığı olmayan bir kötülükle karşılaşınca, ister istemez “Neden?” sorusunun peşine düşüyor.<br> Bir ağaç gölgesine sığınmış köpeği tekmeliyor biri;bir diğeri kedilerin mama kaplarını ters çevirip, su kaplarına sigara izmariti atıyor.</p><p>Kendisi dışında herkese düşman olmuş; doğaya, insana, hayvana...<br>Adeta dünyanın hâkimi olup yaşayan hiçbir canlı türüne nefes aldırmamak ideali olmuş.<br> Sahi, tüm istediklerini versek bunlara nereye kadar giderler acaba? Bu kötülüğün bir sınırı var mı mesela?<br>İstediği kadar hayvana zarar verecek,<br>İstediği kadar insan öldürecek,<br>Ağaçları, çiçekleri kökünden söküp atacak...<br> Yapmak istediği kötülük kotasını doldurmalarına izin versek ne olur acaba? Gerçekten merak ediyorum.<br>İnsanların içindeki kötülükleri hissedip görebiliyor olmak da bazen bir lanet mesela.</p><p>Evet, belki kimse tarafından kandırılmam ama hayat yorucu bir hâl de almıyor değil. Sürekli tetikte yaşamak insanın yaşam enerjisini düşürüp umutsuzluğa ve yalnızlığa mahkûm ediyor.<br> Bir şekilde “aşırı nazik”, kibar, entelektüel ve yardımsever gibi görünen insanların defoları olduğunu çocuk yaşta öğrendim diyebilirim. Kültürel çevrenizin eğitim düzeyi, ahlaki yapısı, ekonomik durumu vb. etkenler yaşamın ilk yıllarında bu anlamda öğretici bir okuldur.<br>İnsanları okumayı öğrenirsiniz. Kimin selam verirken gerçekten sizi gördüğünü, kimin ise sadece çevreye “Ne kadar kibarım.” mesajı verdiğini fark etmeye başlarsınız. Menfaati olduğu zaman günlerce arayıp “Senin gibi insan çok az, iyi ki varsın.” diyen birinin, işi bittiğinde aylarca ortadan kaybolabildiğini görürsünüz. Bir ortamda herkesi övgüye boğan kişinin, aynı insanların arkasından küçümseyici cümleler kurduğuna tanık olursunuz. Sokakta hayvanları seven insanların, aynı hayvanlar kendi yaşam alanlarına yaklaşınca nasıl tahammülsüzleşebildiğini fark edersiniz. İnsanların güçsüz birine karşı sert, kendilerinden daha güçlü birine karşı ise aşırı nazik davranabildiğini erken yaşta öğrenirsiniz. Maddi imkânı yerindeyken çevresine cömert görünen birinin, yakınından biri gerçekten zor duruma düştüğünde telefonunu açmamayı tercih ettiğini görürsünüz.</p><p><strong>“<em>Bir insanın gerçek karakterinin, kalabalık içinde söylediklerinden çok, kimsenin görmediğini düşündüğü anda yaptıklarıyla ortaya çıktığını anlarsınız.”</em></strong></p><p><strong>MASKELİ İNSAN</strong><br> İnsan iyi yetiştirilmediğinde bir canavara dönüşebilir. Kendi ideal ve emelleri uğruna toplum tarafından neyin saygı gördüğünü kurnazca öğrenir. İyi bir insan kisvesine bürünmek için adeta bir bilgisayar gibi kod yazar. Takdir edilen söz ve davranışları kopyalayıp belleğine yapıştırır. Bir zaman sonra kendisi de buna adapte olup adeta bir yazılım gibi görevini ifa eder. Herkesin o çok sevdiği insan olarak yaşadığı gurur ve ego, bir süre sonra adeta özensiz dikilmiş bir kumaş gibi sağından solundan yırtılarak kendini ele verir.<br>İşte ben o sökükleri uzaktan fark etme yeteneğimi yaşadığım mahallenin sokaklarında öğrendim. Bakışlar, gülüşler, jest ve mimikler, davranışlar...<br> Bu insanlarda tüm bu saydıklarım, tıpkı bir yapay zekâ gibi aynı kelime ve benzer cümle yapılarıyla bezenmiştir. Gülümsemelerinde tam olarak tarif edemeyip sezebildiğim korkutucu bir soğukluk; bakışlarında donuk, sönük ve hissiz bir ifade hâkimdir.<br>O sokaklarda, beraber oynadığımız için o da beni uzaktan görür görmez tanır.<br>(Buradaki “ben”, yalnızca kendimi anlatan bir özne değil.)</p><p>Hani şu meşhur dizi repliğini bilirsiniz:</p><p>“Senin o varoş kokunu ben uzaktan alırım.” der ya karakter; işte tam olarak bundan bahsediyorum aslında.<br>“Deli deliyi görünce çomağını saklar.” misali, bu insanlar yakın çevrelerinde bambaşka anlatılırlar.<br>“Yoo, hiç kibar biri değil; hatta çok küfreder.”<br>“Yardım mı? Güldürmeyin beni, sitedeki kedi evlerini söktü adam...”<br>“Annesini komşular hastaneye götürdü.”<br>“Kardeşi ölüm döşeğindeyken parti veriyordu.”<br>Yani uzun süre kendisine ait olmayan kıyafetlerle dolaşmak, bu insanlar için bir süre sonra külfete dönüşür. Bir şekilde çıplak kalmak isterler hep.<br> Az önce “ben” diye ifade ettiğim o ortak sezgi tam da burada devreye girer.<br>Bazen de cesurca kendileri ifade ederler:</p><h4>“<em>Ben aslında o kadar da iyi biri değilim.”</em></h4><p>Önce bunun bir tevazu olduğunu düşünür insan.<br>“Vay be, ne tevazu sahibi adam!”<br>Amaç da budur aslında: Hem doğruyu söyleyip hem de takdir görme aşamasına geçmek.<br>Kendince oynadığı oyunda bir üst aşamaya geçmenin tatminini yaşar.<br>“Bak, gerçek kimliğimi sevdirdim.” yanılsaması içinde, içindeki huzursuzluğu tamir etme çabasıdır da bu bir yandan..</p><p><strong>YENİ NESİL EBEVEYNLİK</strong><br> Çocuklar; cam bir fanusta yemlerini verip, suyunun sıcaklığını kontrol ederek büyüteceğimiz canlılar değildir.<br>İyi bir eğitim,<br>Güzel ahlak,<br>Vicdan ve merhamet,<br>Sevgi ve saygı gibi temel donanımlardan sonra yaşamın acımasız ve hoyrat yanlarını da göstermeliyiz onlara.<br>İyi kadar kötünün de olduğunu, her gül bahçesi vadedene kanmamayı, iyiliğin ardına gizlenmiş kötülüğü tüm yönleriyle anlatmalıyız.<br> Ezcümle; bir birey yetiştirirken sadece iyiyi, doğruyu ve güzeli öğretmek artık tam anlamıyla yeterli değildir.Hayatta asıl tehlike, kötülüğün varlığı değil; kötülüğün çoğu zaman nezaket, yardımseverlik ve erdem görüntüsü altında dolaşabilmesidir.<br> Çocuklara yalnızca “iyi insan olmayı” değil, aynı zamanda “iyi görünen insanı sorgulamayı” da öğretmeliyiz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b4f99371878d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/enkaz-alt%C4%B1ndaki-maskeler-b4f99371878d">Enkaz Altındaki Maskeler</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ORKO’NUN MONTU]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/orkonun-montu-1305f8adf006?source=rss-c599493936a1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1305f8adf006</guid>
            <category><![CDATA[sociology]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[happiness]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[humanity]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bengu Kisa]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 09 Jun 2026 18:24:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-09T18:24:02.340Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>Orko’nun Montu</strong></h3><h4>Farkında mısınız? Artık mutlu olamıyoruz.</h4><p>Belki de bu cümle son yılların en yaygın ortak duygusunu özetliyor. Üstelik bu durum hakkında hiç olmadığı kadar konuşuyoruz. Mutluluk üzerine yazılar, videolar, seminerler, tavsiyeler... Her gün birileri bize daha iyi hissetmenin yollarını anlatıyor. İlginç olan ise, herkesin kendi içindeki huzursuzluğu başkalarına akıl vererek çözmeye çalışıyor olması. Sanki öğrendiğimiz her bilgi, verdiğimiz her tavsiye ve yaptığımız her paylaşım sonunda içimize de biraz huzur yükleyecekmiş gibi.<br>Bir yanda insanı bu görünmez girdaptan çıkarmaya çalışan psikologlar, danışmanlar, yaşam koçları, astrologlar ve daha niceleri... Diğer yanda ise benzer belirtileri yaşayan milyonlarca insan:<br>• Geleceğe dair umutsuzluk<br>• Hayattan eskisi kadar keyif alamamak<br>• Keşfetme duygusunun körelmesi<br>• Bir zamanlar mutluluk veren insanların, ortamların ve uğraşların artık aynı heyecanı yaratmaması<br>• Boş zamanlarda dışarı çıkmak yerine evde kalmayı daha makul bulmak<br>Liste uzayıp gider...<br>Geçenlerde eski bir arkadaşım da bana benzer şeyler yaşadığından söz etmeye başladı. Daha cümlesini tamamlamamıştı ki:<br>&quot;Dur,&quot; dedim, &quot;devamını biliyorum.&quot;<br>Şaşkınlıkla yüzüme baktı.<br>&quot;Hatırlıyor musun,&quot; dedim, &quot;seninle on altı yaşındayken kalkıştığımız o şeyi?&quot;<br>Gözleri hafifçe buğulandı. Ardından yüzünde muzip bir gülümseme belirdi.<br>&quot;Unutur muyum?&quot; dedi.<br>&quot;Öyleyse,&quot; dedim, &quot;endişelenme. Köklerine sarıl...&quot;</p><p><strong>YARDIM VE DAYANIŞMANIN TEMELİ</strong></p><p>Thomas Hobbes, ünlü eseri Leviathan&#39;da yardımlaşma eylemini farklı bir biçimde ele almıştır. Yaptığı tespit insanı içsel bir hesaplaşmaya iter.<br>&quot;İnsan türü varlığını sürdürmek, güvenliğini sağlamak, kısacası hayatta kalabilmek için dayanışmaya ihtiyaç duymaktadır ama bu, insanın bencil ve acımasız olduğu gerçeğini değiştirmez.&quot;<br>Yani Hobbes&#39;a göre insan çoğu zaman vicdani bir sorumlulukla değil, kendi çıkarlarını koruma dürtüsüyle hareket eder.<br>Peki bu gerçekten doğru mu?<br>Rousseau ise insanın doğuştan vicdanlı bir varlık olduğunu vurgular.Yani &quot;insan yardım ettiğinde mutlu olur&quot;düşüncesi görüşlerinde öne çıkmaktadır.<br>Hobbes ise yine insanın ben merkezli bir varlık olduğu vurgusuyla &quot;insan iyi hissetmek için yardım eder&quot;der. O&#39;na göre;<br>sonunda hep bir bencil dürtüye hizmet vardır.<br>Bazen itibar kazanmak,bazen güvenlik sağlamak,bazense çıkar güdmek yardım duygusunu körüklemektedir.</p><p><strong>Yardım ettiğimiz için mi iyi hissediyoruz, yoksa iyi hissetmek için mi yardım ediyoru</strong>z?</p><p>Bana kalırsa hepimizin hayatında buna benzer sorgulama anları vardır. Bir olay, bir insan ya da hiç beklenmedik bir karşılaşma... Bazen yıllarca aradığımız cevabı tek başına verebilir.</p><p><strong>YAĞMURLU BİR KIŞ GÜNÜ</strong></p><p>Okuldan çıkıp servise atlayarak doğruca eve gidilmeyen zamanlardı.<br>Bahçelievler’den Bakırköy Tren İstasyonu’na kadar yürürdük. Çünkü minibüs parasına yapılabilecek daha güzel şeyler vardı. Mesela çay içmek. Hatta çoğu zaman listenin ilk ve tek sırasında o olurdu.<br>O dönemlerin vazgeçilmez mekânı T.C.D.D. Lokali’ydi. Demiryolları çalışanlarının uğrak yeri olan bu mütevazı mekânda daima taze çay ve öğrenci kontenjanından küçük ikramlar bulunurdu.<br>Bugünkü gibi afilli karton bardakların üzerine isimlerimiz yazılmazdı belki ama çaycı abinin bizi gördüğünde yüzünde beliren tebessüm, kendimizi değerli hissetmemize yeterdi.<br>İstanbul o gün koyu gri bulutlara teslim olmuştu. Sert esen poyraz yürümeyi zorlaştırıyordu. Okuldan çıkmış, cebimizde kalan son parayla yapılabilecekler listesini gözden geçirmiştik. Gerçi çay içmek dışında ciddi bir alternatifimiz yoktu. Birkaç dakikalık göstermelik değerlendirmeden sonra her zamanki kararı verdik ve istasyona doğru yürümeye devam ettik.<br>Hava kararmıştı. Aniden bastıran sağanak ve sert rüzgâr, soğuğu iliklerimize kadar hissettiriyordu. Annemin ördüğü yün bere ve atkı başımı koruyordu belki ama uyuşan ellerime çare olmuyordu.<br>Lokale yaklaştığımız sırada 12 yaşlarında bir çocukla göz göze geldim. Yüzü tanıdıktı. Yorgun bakışları ise yaşından çok daha büyüktü.<br>Ayağında terlik, üzerinde ince bir tişört vardı. Titreyerek yanımıza yaklaştı.<br>&quot;Abla, bana yemek alır mısın?&quot; dedi.<br>O gün çay içmedik.<br>Çocukla birkaç gün sonrasına sözleştik. Hafta sonu boyunca annemin komşularından tanıdıklara kadar ulaşabildiğimiz herkese haber saldık. Arkadaşımla birlikte kapı kapı dolaşıp kullanılabilir mont, ayakkabı, kazak ve pantolon topladık.<br>İki çuval dolusu eşya birikmişti ama içlerinde yalnızca bir çift ayakkabı ve bir mont vardı.<br>Sözleştiğimiz gün ve saatte çocuk gerçekten oradaydı.<br>Ayağında yine aynı terlikler, üzerinde yine aynı tişört..<br>Montu giydi. Ayakkabıları denedi. Tam olmuştu.<br>Derin bir nefes aldığımı hatırlıyorum.<br>Teşekkür edip uzaklaştı.<br>Biz de her zamanki gibi lokale geçtik.<br>Aradan çok zaman geçmemişti ki çocuğu yeniden gördüm.<br>Ayağında terlikler,üzerinde tişört...<br>İlk hissettiğim şey hayal kırıklığıydı.<br>Arkadaşıma dönüp:<br>&quot;Kandırıldık.&quot; dedim.<br>Hafta sonu boyunca koşturmuş, insanlardan yardım istemiş, elimizden geleni yapmıştık. Kendimizi aptal yerine konmuş gibi hissettik.<br>Öfkeyle yanına gittik.<br>&quot;Neden yaptın bunu?&quot;<br>&quot;Sana inanmıştık.&quot;<br>&quot;Bunu sana kim yaptırıyor?&quot;<br>Sorularımız peş peşe geliyordu.<br>Tam arkamızı dönüp gidecekken, yaklaşık yirmi metre geriden bir ses duyuldu:<br>&quot;Abi!&quot;<br>Beş yaşlarında bir çocuk koşarak yanımıza geldi. Üzerindeki mont ve ayağındaki ayakkabılar ona birkaç beden büyüktü. &quot;He-Man&quot; çizgi filmindeki Orko gibi görünüyordu; montun kolları iki yana savruluyor, ayakkabılar her adımında ayağından kurtulmaya çalışıyordu. Ama yüzündeki sevinç, bütün o eğreti görüntüyü bir anda anlamlı kılıyordu.<br>O an yer yarılsa da içine girsem diye düşündüğümü hatırlıyorum,utançla başımı önüme eğdiğimi de...<br>Çünkü biz bir çocuğun yoksulluğunu görmüştük ama sevgisini görememiştik.<br>Kendisi üşürken kardeşini ısıtmayı seçmişti.<br>Bazen koca koca filozofların sayfalarca anlattığı insan doğasını, on iki yaşındaki bir çocuk tek bir hareketiyle yeniden yazmıştı.</p><p>&quot;O gün Hobbes’un mu,Rousseau’nun mu haklı olduğuna karar veremedim ama karşımda duran çocuğun kardeşini kendisinden daha çok düşündüğü aşikardı.”</p><p>Eve dönüş yolunda trenden ineceğim istasyon olan Yedikule’de inmek yerine;bir durak sonra, Samatya’da indim.<br>Sahil boyunca yürürken aklımda tek bir düşünce vardı:<br>Belki de mutluluğu yanlış yerde arıyorduk.<br>Bugün çoğumuz mutluluğu ulaşılması gereken bir hedef gibi görüyoruz. Daha iyi bir iş, daha yüksek bir gelir, daha güzel bir ev, daha fazla deneyim... Sürekli bir sonraki adıma odaklanıyoruz. Elde ettiklerimize alışıyor, ardından yeni eksiklikler üretmeye başlıyoruz.<br>Belki de insanı gerçekten besleyen şey yalnızca almak değil; vermek, paylaşmak ve bir başkasının hayatına dokunabilmektir.<br>Çünkü anlam duygusu olmadan mutluluk uzun süre ayakta kalamaz.<br>İnsan kendisini yalnızca tüketerek değil, bir bütünün parçası olduğunu hissederek tamamlar.<br>Bu yüzden yıllar sonra arkadaşım bana yaşadığı huzursuzluğu anlatmaya başladığında sözünü kesip &quot;Köklerine sarıl&quot; dedim.<br>Çünkü çocukluğumuzda bizi mutlu eden şeylerin çoğu satın alınabilir şeyler değildi.<br>Mutluluk;bir dostla edilen sohbet, paylaşılan bir bardak çay ya da bir dayanışmanın parçası olabilmekti.<br>Bizi hayata bağlayan şey sahip olduklarımızdan çok, kurduğumuz bağlardı.</p><figure><img alt="A Weather" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*mlQwYTnPr8mps7ia" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@rendisssta?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Rhendi Rukmana</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1305f8adf006" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/orkonun-montu-1305f8adf006">ORKO’NUN MONTU</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[MAFYATİK MEŞRUİYET]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/mafyati%CC%87k-me%C5%9Frui%CC%87yet-06582060f34e?source=rss-c599493936a1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/06582060f34e</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[social-media]]></category>
            <category><![CDATA[sosyoloji]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bengu Kisa]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 21 May 2026 18:07:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-21T18:07:26.705Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><strong><em>Gücün, karizmanın ve görünürlüğün yeniden üretimi</em></strong></h4><p>Geçtiğimiz gün sosyal medyada gördüğüm bir içerik üzerine epey düşündüm. Hatta biraz da üzüldüm. Muhtemelen birazdan yazacaklarımı okuduğunuzda hangi videodan bahsettiğimi birçoğunuz anımsayacaktır; çünkü günlerdir farklı platformlarda dolaşımda ve oldukça yüksek etkileşim alıyor.<br>Videoda çok sevimli bir kız çocuğu vardı. Sanıyorum en fazla yedi ya da sekiz yaşındaydı. Kameraya bakıp yardım istiyordu. Yardım istediği kişi ise bir öğretmen, bir pedagog ya da bir devlet yetkilisi değildi. Bir mafya lideriydi. Kim olduğunu da muhtemelen anlamışsınızdır; çünkü artık zor durumda olan, bir şey talep eden ya da “işini çözdürmek” isteyen herkes ilk olarak ona sesleniyor.<br>Küçük kızın isteği aslında çocukça ve masumdu: Okulların sürekli tatil olması ve öğretmenlerin hiç ödev vermemesi… İnsan videoyu ilk izlediğinde gülümsüyor belki. Fakat birkaç saniye sonra insanın içine açıklaması zor bir huzursuzluk çöküyor. Çünkü mesele yalnızca viral olmuş eğlenceli bir video değil. Asıl mesele, bir çocuğun gözünde “yardım istenecek en güçlü kişi” figürünün neye dönüştüğü.<br>Çocuklar dünyayı bizim kurduğumuz semboller üzerinden tanır. Kimi alkışladığımızı, kimi korkutucu ama “karizmatik” bulduğumuzu, kimi görünür kıldığımızı sessizce izlerler; yetişkinlerin mizah diye normalleştirdiği şeyler, çocukların zihninde gerçek bir rol modele dönüşebilir.<br>Beni de asıl düşündüren şey tam olarak bu: Bir çocuğun, dileğini gerçekleştirebilecek kişi olarak bir mafya liderini görmesi artık gerçekten kimseye garip gelmiyor. Çünkü sosyal medya çağında güç; ahlaktan, bilgiden ya da örnek olmaktan çok görünürlükle ölçülüyor.<br>Muhtemelen bu çocuğun ailesi de, etkileşim uğruna çocuğunun ütopik dileğini kameraya alırken bunun neye dönüşeceğini çok da hesaba katmıyordu. Bir yandan maddi bir beklenti yokmuş gibi görünürken, diğer yandan binlerce etkileşime ulaşmanın cazibesi içinde içerik üretiminin sınırları bulanıklaşıyor.<br>Farklı bir açıdan olaya baktığımızda ise ortaya başka bir vahamet çıkıyor. Güçsüz durumda olanlar güçlü olanları;bir şekilde ünlü ve varlıklı olanları kurtarıcı olarak görmeye başlıyor.O kişi bazen,az önce verdiğim örnekte olduğu gibi mafyatik ilişkileri olan biri ya da varlıklı bir iş insanı olabiliyor..<br>Son yıllarda sosyal medyada garip bir hayranlık dili oluştu. Sert konuşan, korku uyandıran ya da kuralları aşabilen insanlar “güçlü” olarak kodlanmaya başladı. Hatta çoğu zaman bu kişiler hakkında yapılan edit videoların altına yazılan yorumlara bakınca insan daha da şaşırıyor: “Adamın dibisin”, “ülkenin tek gerçek adamı”, “reis halleder&quot;..</p><p><strong>Devlet ve kurumlar yetersiz kaldığı için mi zor durumdaki insanlar mafya figürlerine sığınıyor? Yoksa insanların artık “hızlı ve görünür çözüm” üreten her şeye daha çok güvenmesi mi etken?</strong></p><p>Modern dünyada beklemek giderek dayanılmaz hale geliyor. Resmî süreçler, hukuk, bürokrasi… Hepsi zaman istiyor. Oysa dijital çağ insanı hızla çözüm görmeye alıştı.</p><p>Bir tıkla sonuç, bir mesajla cevap, bir paylaşımda etkileşim bekleyen bir zihnin, yavaş işleyen sistemlere tahammülü azalıyor.</p><p>Ve tam bu noktada “alternatif güç odakları” sadece korkulan değil, aynı zamanda “iş bitiren” figürlere dönüşüyor. Tehlike de burada başlıyor: Gücün kaynağı hukuk değil de etki ve hız algısı olunca, meşruiyet yer değiştiriyor</p><p>İşin psikolojik boyutu ise çok daha karmaşık. Çünkü burada yalnızca bir “güç algısı” değil, aynı zamanda meşruiyetin nasıl üretildiği meselesi var. Max Weber’in otorite tiplemelerini hatırlarsak, karizmatik otoriteye sahip figürler, zamanla bu karizmayı yalnızca kişisel bir özellik olmaktan çıkarıp yapısal bir güce dönüştürebilirler. Yani başlangıçta bireysel olan şey, süreç içinde toplumsal bir kabule dönüşür.<br>Bu noktada kritik kırılma şudur: Bir lider düşünün; her türlü yasa dışı yolu kullanarak, etik dışı ilişkiler kurarak ve çıkar uğruna pek çok kişiyi araçsallaştırarak bir konuma gelmiş olsun. Normal şartlarda bu geçmiş, o kişinin meşruiyetini sürekli tartışmalı kılar. Ancak pratikte çoğu zaman tam tersi olur.<br>O kişinin “başarmış olması”, tüm bu geçmişi görünmez kılar. Hatta bazen yalnızca görünmez kılmakla kalmaz, yeniden yorumlanır. Sertliği “kararlılık”, acımasızlığı “güç”, yasa dışılığı ise “sistemi aşma becerisi” olarak okunmaya başlar. Böylece etik olan ile işlevsel olan arasındaki sınır giderek bulanıklaşır.<br>Tam da burada meşhur söz devreye girer:</p><h3>“<em>Kimse sizin fırtınalara nasıl direndiğinize bakmaz, gemiyi limana yanaştırmanız önemlidir.”</em></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*P7gEj2WOm-LBxyiR" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@sergiunista?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Sergiu Nista</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Bu söz, modern dünyanın en büyük paradokslarından birini de içinde taşır. Çünkü limana ulaşma arzusu, bazen kullanılan yolları görünmez kılar.<br>Günümüz insanının tuzağa düştüğü ve zamanla acımasızlaştığı alan da tam olarak burasıdır. Herkes bir şekilde “limana ulaşma” çabası içindedir; başarı, görünürlük, güvenlik, para ya da statü… Ama aynı zamanda limana ulaşmış olanları da sorgusuzca yüceltir. O limana hangi fırtınalardan geçilerek varıldığı ise giderek daha az önemsenir.<br>Ve belki de en tehlikelisi şudur: Başarı görünür oldukça, yöntemler önemsizleşir. Yöntemler önemsizleştikçe de güç, ahlaktan bağımsız bir şeye dönüşür.<br>Son olarak;<br>&quot;Toplumlar neye güldükleri kadar neyi ciddiye almadıklarıyla da şekillenir&quot;.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=06582060f34e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/mafyati%CC%87k-me%C5%9Frui%CC%87yet-06582060f34e">MAFYATİK MEŞRUİYET</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[1994’ten bugüne: Sıradanlığın kıyısında bir yolculuk]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/1994ten-bug%C3%BCne-s%C4%B1radanl%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-k%C4%B1y%C4%B1s%C4%B1nda-bir-yolculuk-740f9ad0305a?source=rss-c599493936a1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/740f9ad0305a</guid>
            <category><![CDATA[family]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[social-media]]></category>
            <category><![CDATA[children]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bengu Kisa]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 May 2026 18:53:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-12T18:53:29.003Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>1994’ten Bugüne: Sıradanlığın Kıyısında Bir Yolculuk</h3><h4><em>Bir tren yolculuğundan başlayan, çocuklukla bugünü birbirine bağlayan bir hafıza anlatısı.</em></h4><figure><img alt="I love steam trains and out walking in Worcestershire beside the River Severn heard a steam train on the Severn Valley Railway. It was spring, the trees had burst into life and in a small clearing, the sun shone through the tree canopy. The train approached and I quickly took this shot. It took me straight back to my childhood when steam ruled. just look at the colours of engine and coaches fitting perfectly with the colours of spring!" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*YKgLj67_lmZepj7f" /><figcaption>@ Photo by <a href="https://unsplash.com/@drc1948?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Denis Chick</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p><strong>1994 yılı Mayıs:</strong> Annem, abim ve ben İstanbul’dan Adapazarı’na Haydarpaşa Garı’ndan kalkan trenle seyahat ediyoruz. Abimle favori oyunumuz olan “hayvan sayma yarışı” için ben pencerenin hemen önündeki portatif sehpaya konumlanmışım, abim ise poşetteki atıştırmalıkları tüketmekle meşgul.<br>Annemin kulağıma “sen koyunları seç” dediği anı her hatırladığımda hâlâ gülümserim.</p><p><strong>ATLAR VE KOYUNLAR</strong></p><p>Abim atları seçti.<br>— Bir, bir, hâlâ bir… Anne yaa neden koyun dedin?<br>— Aa at atlara bak… Ben kazanacağım! Bir, iki, üç, dört…<br>O kadar mutluydum ki, abimin Erol Taş minvalinde attığı o çirkin kahkahalar bile canımı fazla sıkmıyordu. Gözlerimi kırlardan alamıyordum; arkamı döndüğümde koyun kaybetme ihtimali vardı. Yorulsam da sabırla bekliyor, uykudan ağırlaşan göz kapaklarıma engel olmaya çalışıyordum. Abim yolun yarısına geldiğimizde on iki at saymıştı. Ben hâlâ bir. Sanki koyunlar yer yarılmış da içine girmişti.<br>— Bekle kızım, sabırlı ol.<br>— Off… Koyunlar gitmiş anne. Keşke seni dinlemeseydim. Ben inek diyecektim…</p><p><strong>RAY HATTINDA BAHAR</strong><br>Tren düdüğü yemyeşil kırları, ağaçları ve hayvanları selamlıyor gibi ortalığı inletiyordu. İçimde tarifsiz bir huzur vardı. Pencereden içeri dolan yasemin kokusu, küçük bedenimde adını koyamadığım bir mutluluk yaratıyordu. Kuşların ve doğanın sesini duyabilmek için uzattığım başım, rüzgârla dans eden saçlarımla birlikte hafifliğe dönüşmüştü.<br>“Bu tren vagonu cennet gibi bir yerdi .”</p><blockquote><em>Plan yapan zihnim bana çocukluktan kalma bir mirastı. Daha yola çıkmadan yaşayacaklarımı düşünür, küçük küçük sahneler kurardım. Belki de bu yüzden varılacak yerden çok, yolda olma hâli mutlu ederdi beni.</em></blockquote><p><strong>ANNEANNE EVİ</strong><br>Anneannemin evi, bahçesi ve etrafını saran duvarlarıyla küçük bir feodal düzen gibiydi; dışarıyla mesafeli, içeride ise kendi kurallarıyla işleyen kapalı bir dünya.<br>Evin arkasında sebze ve meyve yetiştirilen bir tarla, ön tarafında rengârenk çiçeklerle bezeli bahçesi vardı. “The Secret Garden”dan bir sahne gibiydi. Mis gibi kokan hanımeli, sokağa girdiğiniz ilk anda sizi karşılar; bahçeye attığınız ilk adımla birlikte tüm sesler kısılır, geriye sadece toprağın, çiçeklerin ve yazın kokusu kalırdı.<br>Eve ulaşmak için önce labirent gibi dar bir patika yoldan geçmek gerekirdi. Genellikle nefes nefese koşarak geçtiğim o yol, bambaşka bir dünyaya açılan kapının eşiğiydi; nefesim hızlanır, kalbim sanki benden önce varmak isterdi.<br>Köşeyi döner dönmez kalabalık karşılardı bizi. Yüzlerde sahici gülümsemeler, kucaklaşmalar… Anneannemin “kuzucuklarım gelmiş” cümlesi, kendimi yumuşak postuyla sırıtan bir koyun gibi hissettirirdi. Bu sözlerin bende yarattığı mutluluğu bugün bile tam olarak tarif edemem.</p><p><strong>İLK OYUN ARKADAŞLARIM</strong><br>Tüm kuzenler bir aradayız. Gece boyunca kendimizi çeşit çeşit börek, baklava ve atıştırmalıklara teslim ediyoruz. Abartılmış bir tokluğun rehavetiyle şiş gözler ve yanaklarla pırıl pırıl bir sabaha uyanıyoruz. Mutfaktan gelen patates kızartması kokusu bile cezbetmiyor.<br>Yerdeki bordo halının üzerinde, tekrar eden motiflerin ve çekirdek kabuklarının arasında yuvarlanırken…<br>— Heey! Dayım, Tarkan’ın yeni kasetini almış! Koşuun!<br>Kuzenim çığlık çığlığa zıplayarak geldiğinde kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Elindeki şey sıradan bir kaset değil, bir dönemin ruhuna açılan bir penceredeydi. Simsiyah bir fon, ortasında yalnızca Tarkan. Bir yüz, bir bakış.<br>Tüm gün başa sarıp sarıp dinledik. O kaset, kısa sürede mahalleye taşan bir sese dönüştü.<br>Sonrası malum…<br>Güzel günlerdi. Masanın altında kurduğumuz küçük evler, uçsuz bucaksız bir kozmos gibi geceleri büyülü bir dünyaya dönüşürdü. Vitrin çekmecesinden gizlice aldığımız mumlarla ışıl ışıl bir evren kurar, portakallı oraleti kadehlere doldururduk.<br>Kadeh fikri bana aitti.<br>O zamanlar bunun bir gösteri olduğunu bilmiyordum; sadece öyleymiş gibi yapıyorduk.<br>Bugün geriye dönüp baktığımda bunun sadece bir çocuk oyunu olmadığını fark ediyorum. Yaşadığımız şey, farkında olmadan kurduğumuz küçük bir “temsil dünyasıydı”.<br>Guy Debord’un “gösteri toplumu” dediği şey, belki de tam olarak böyle bir yerden filizleniyordu.</p><p><strong>BUGÜN</strong><br>Bugünün çocuklarına baktığımda bambaşka bir çocukluk görüyorum. Bir zamanlar bisiklet zincirlerinin çıkardığı seslerle dolu sokaklar, şimdi tenha bir zaman koridoruna dönüşmüş gibi. Artık çocuklar sokaklarda değil, dijital dünyanın görünmez ağı içinde büyüyor.<br>Yakın zamanda bir dostum bana, “<em>Farkında mısın? Çocukken işittiğimiz kuşlarla şimdiki kuşlar aynı ötmüyor,” demişti.</em></p><p>Bunu uzun zamandır düşünüyorum.<br>Ben de benzer bir şey hissediyorum. Bizim kuşak, etiyle kanıyla, duyularıyla yaşayan bir kuşaktı. Sokakta alınan kokular, uzaktan gelen sesler, dokunarak öğrenilen şeyler…<br>Ama bu dijital düzen algımızı sessizce sarstı. İster istemez onun bir parçası olduk. Telefonlar elimizden düşmez hale geldi. Bir ekranın içine sıkışmış gibi, dışarıyla aramıza ince ama sürekli bir mesafe girdi.<br>Seslere, kokulara, hatta zamana bile yabancılaştık.<br>Yine de tamamen kaybolmuş değiliz. İçimizde kalan o duygu kırıntıları hâlâ bir şeyi hatırlıyor gibi.<br>Sanki biri bizi geri çağırıyor Siz de bu sesi duyuyor musunuz?<br><strong>Not:</strong><br>Son durağa varmadan yaklaşık üç yüz koyunla oyunu ben kazanmıştım. O gün attığım kahkaha hâlâ bir yerlerde asılı duruyor olabilir. Duymak isterseniz, belki siz de bir yolculuğa çıkabilirsiniz...</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=740f9ad0305a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/1994ten-bug%C3%BCne-s%C4%B1radanl%C4%B1%C4%9F%C4%B1n-k%C4%B1y%C4%B1s%C4%B1nda-bir-yolculuk-740f9ad0305a">1994’ten bugüne: Sıradanlığın kıyısında bir yolculuk</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[BENCİL OLAN İNSAN MI
İNSANI YARATAN TOPLUM MU?]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/benci%CC%87l-olan-i%CC%87nsan-mi-i%CC%87nsani-yaratan-toplum-mu-78740d89a766?source=rss-c599493936a1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/78740d89a766</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Bengu Kisa]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 03 May 2026 09:47:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-03T09:47:03.313Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Gerçeklik algımızın bozulduğu, parçalı yapısıyla insanın ayarlarını zorlayan “sevimsiz” bir dönemden geçiyoruz. Zihnimiz, sanki bir bilgisayar oyununun ışık ve seslerinin saniyelik değişimlerini yakalayıp anlamlandırmaya çalışıyor.<br>Bazen bir yemek tarifi reels’i, bazen dans eden yapay zekâ bir kedi, bazense masum insanların üzerine fırlatılan füzeler…</p><p>Tüm bunları yaklaşık iki saniye içinde, aynı akışta izliyoruz.<br>Parmaklarımız kaydırmaya devam ederken, duygudan duyguya geçiyor; yitip giden ahlak, etik ve vicdan gibi değerlerimizin üzerini de usulca örtüyoruz.</p><p><strong>İNSAN BENCİL Mİ DOĞAR?</strong><br>“İnsan doğası gereği bencil ve çıkarcıdır. Hayatta kalmak için barınma, gıda ve güvenlik gibi gereksinimleri tehlikeye girdiğinde tehlikeli bir canlıya dönüşebilir.”<br>—<strong> Thomas Hobbes</strong><br>Bana göre 17. yüzyıl filozoflarından Hobbes, “insan insanın kurdudur” sözüyle, insanın hem insanla hem de doğayla arasına bir mesafe koymuştur.<br>“Manşetlere”takılan insan, alt metni çoğu zaman es geçerek genel geçer bir yargıya varmış; böylece hatalar zincirinin önü açılmıştır.<br>Bilindiği üzere Hobbes’un doğa durumuna ilişkin görüşlerinde;<br>devlet otoritesinin olmadığı bir ortamda kaosun, korkunun ve şiddetin kaçınılmaz olduğu; insanın çıkarcı ve bencil bir doğaya sahip olduğu görüşü öne çıkar.<br>Bu nedenle bir toplum sözleşmesi şarttır.<br>Devlet; güvenlik, adalet ve ahlak kurallarını koyduktan sonra iyi ve kötü belirlenir.<br>Peki gerçekten durum böyle mi?<br>İnsan doğuştan mı bencildir, yoksa toplum mu insanı bencilleştirir?<br><strong>İYİ İNSAN – KÖTÜ İNSAN</strong><br><strong>Yanlış ikilem safsatası</strong><br>İnsanın en büyük yanılgılarından biri, mantıkta da karşılığı olan <strong>“yanlış ikilem safsatası”</strong>dır:</p><p>“<em>Bir şey ya iyidir ya kötü; ya siyahtır ya beyaz. Ortası yoktur.”</em></p><p>Bu hasarlı düşünme biçimi, insanı insandan uzaklaştırmış; yardımlaşma, dayanışma ve birlik duygusunu zedelemiştir.<br>İnsanları kategorilere ayırmak, onları anlamayı değil; yargılamayı kolaylaştırır. Ve yargının olduğu yerde empati giderek azalır.</p><figure><img alt="There is nothing left in this place" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*eSfWtnLIV5uuN0p8" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@mahmoud_ms1?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Mahmoud Sulaiman</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>“<em>İnsan acımasızdır.”<br>“Savaşları ben mi durduracağım?”<br>“Biz aynı durumda olsaydık kimse bize yardım etmezdi.”<br>“Mini etek giymeseydi.”<br>“Gecenin o saatinde sokakta ne işi var?”</em></p><p>Bu kesinlik içeren kalıp yargılar, zamanla toplumun kodlarına yerleşir ve normalleşir.<br>Tam da bu noktada, savaşların, suçların ve genel olarak yaşanan trajedilerin birer medya içeriğine dönüşmesi;<br>“bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın” düşüncesini kolektif bilinç dışımıza işlemektedir.<br>Sürekli maruz kalan zihin, bir noktadan sonra kendini korumak için mesafe koyar.<br>Görür ama etkilenmemeyi öğrenir.</p><p>Tıpkı, dağ başında bile tarlasının etrafını tel örgülerle çevreleyen bir köylü gibi, artık insanın tek amacı sahip olduğu maddi ve manevi değerleri muhafaza etmektir.</p><p>Modern insanın tel örgüleri de “yanlış ikilemlere adapte olmuş zihni”dir.</p><p>Peki gerçekten soruyorum Siz ne düşünüyorsunuz? “İnsan doğuştan bencil midir? Toplum mu insanı bencilleştirir”?</p><p><em>Bengu.kisa82@gmail.com</em></p><p><strong><em>Görüşlerinizi bekliyorum…</em></strong></p><figure><img alt="Sunny Night" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*r56SINOBstLD5z7R" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@hasanalmasi?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Hasan Almasi</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=78740d89a766" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/benci%CC%87l-olan-i%CC%87nsan-mi-i%CC%87nsani-yaratan-toplum-mu-78740d89a766">BENCİL OLAN İNSAN MI
İNSANI YARATAN TOPLUM MU?</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Suçlu mu Kurban mı?]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/su%C3%A7lu-mu-kurban-m%C4%B1-0cb9274972d4?source=rss-c599493936a1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0cb9274972d4</guid>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[gun-control]]></category>
            <category><![CDATA[suç]]></category>
            <category><![CDATA[social-media]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bengu Kisa]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Apr 2026 19:00:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-28T19:00:26.943Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-gDAL91Ltml_nkbGPFjXaw.jpeg" /><figcaption>Görsel wix</figcaption></figure><h4>KÜRESEL KÖYÜN KAYBOLMUŞ ÇOCUKLARI</h4><h4>Suçlu mu,kurban mı?</h4><p>Modernitenin zihinlerimize kodladığı insan figürünü, vicdani, insani ve ilişkisel temasından sıyırıp özgürlük pazarlamasıyla önümüze fırlatan bir sisteme gözünü açtı “z’’ kuşağı..</p><p>Değişen ,gelişen teknoloji ve postmodern dünya, aynı anda bedenimizde, zihnimizde, hissimizde eş zamanlı bir dönüşüme imza atarken yitip giden, hızla görünmez olan o “sorumlu insan” ın yerine geçen “umarsız insan” la karşılaştık.</p><p><strong>“Aynada gördüğümüz insanla içsel bir müzakere dahi yapamadan akışlarda kaybolduk.”</strong></p><p>Başarı dediğimiz şey dijitale entegre olmuş bir var olma biçimine dönüşmüşken, tıklanma ve beğeni sayıları görünüşte bir kimlik oluşturma sanrısını, sessiz sedasız zihinlerimize nakış nakış işledi…Gençler ve çocuklar; yapay zeka destekli, düşünemeyen ,sorgulayamayan ,toplumsal değer ve normlara yabancı, kendine ve doğaya saygısını yitirmekte olan, sosyal medya platformlarında var olmanın, neredeyse tamamen sosyal ilişki biçimi haline geldiği bir evrende oradan oraya savrulurken; gerçek yaşamın kokusunu, sesini ve duygusunu ancak bir simülasyonda tahmin eder hale geldi.<br>Bu sanal gerçeklik zihinlerinde anlık tatminler yaratırken ,sahici olanla aralarına yıkılmaz duvarlar ördü…</p><p>Denetimsiz durumdaki dijital oyunlar dünyası; çocukların ve gençlerin neredeyse tüm boş zamanlarını geçirdiği alanlar haline geldi. Anne babaların gündelik yaşam koşturmacası içerisinde gerekli özeni ,ilgiyi gösteremediği çocuklar, potansiyel suç şebekeleriyle kol kola gezer durumdayken bir yandan küresel oyun piyasasının pazarlama stratejilerinin büyülü dünyası, zihinlerini ve bedenlerini gerçek yaşamdan koparttı. Renklerin, temaların, üç boyutlu görsellerin hipergerçek hali, doğa ve gerçek yaşamın karşısında ezici bir üstünlük sağlamışken ebeveyn kontrolü neredeyse imkansız hale geldi.</p><p>Suç örgütlerinin, çeşitli sanal cemaatlerde sinsice oluşturduğu zihin kontrolü; bugün Türkiye Kahramanmaraş’da on dört yaşında bir çocuğun dehşet veren bir okul saldırısıyla; güvenli sahillerde ortaya çıkan vahşi bir köpekbalığı gibi toplumu derinden sarsan bir olayla yeniden gündeme geldi.</p><h4>“Suçlu ve kurban kavramı belki de ilk defa bu yüzyılda belirgin bir biçimde bütünleşerek yeni bir tür suçlu profili oluşturdu”.</h4><p>Ailesine, arkadaşlarına, eğitim sistemine ve topluma yabancılaşan bu “kurban suçlular bugün tüm doğru bildiklerimizi altüst edercesine sistemi ve günümüz dünyasını sorgulamamızı elzem kılmaktadır.</p><p>Küresel riskler ele alındığında bir alt yapı riski olarak hızla üst sıralara tırmanan “suça sürüklenen çocuk” kavramının artık geçmiş dönemlerden çok daha fazla mercek altına alınması zamanı gelmiş ve hatta geçmektedir. Bu anlamda çeşitli düzenleme ve eğitim politikalarının ivedilikle yürürlüğe girmesi, toplumsal işbirliği ve devlet politikalarının dünya gündeminin en önemli başlıklarından biri haline getirilmesi gerekmektedir.<br>Ulusal ve küresel olanın aynı düzlemde oluşturacağı işbirliği ,pratikte birtakım engellere ve zorluklara takılsa da, sivil toplum ve mikro ölçekli dinamikleri harekete geçirmek adına:</p><p>UNICEF, UNODC gibi küresel düzeyde çalışmalar yapan kurumların oluşturduğu çerçevenin yerele entegre edilmesi de ayrıca önem taşımaktadır.</p><p>İlerlemenin sağladığı konfor, yeniliklerin yaşamımıza kattığı olumlu etkiler, bilgiye ulaşım kolaylıkları ve hızla gelişen global bilgi ve iletişim teknolojilerinin yarattığı baş döndürücü gelişmeler ve kapitalist sistemin etki mekanizması düşünüldüğünde sadece olumlu taraflarıyla pazarlanmakta, yarattığı riskler görünmez kılınmaktadır.<br>Bu anlamda farkındalığı yüksek bireyler yetiştirmek; çocukları ,gençleri ve aileleri sosyal mecraların risklerine karşı bilinçlendirmek ,devlet ve sivil toplum kuruluşları, eğitim kurumlarının ilk önceliği olmak zorundadır.<br>Eğitimciler, sosyologlar, psikologlar, hukukçular bir araya getirilerek günümüz koşullarına uygun yeni eylem planları ve ardından acil çözüm önerileri belirlenmeli ve topyekun bir planlama yapılmalıdır.</p><h4>“Suça sürüklenen çocuk bireysel bir sapmanın değil ,yapısal bir yeniden üretimin sonucudur”.</h4><blockquote>15 nisan 2026’da Türkiye Kahramanmaraş ’da yaşamını yitiren çocukların ve öğretmenin anısına…🕊</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0cb9274972d4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/su%C3%A7lu-mu-kurban-m%C4%B1-0cb9274972d4">Suçlu mu Kurban mı?</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>