<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Berk Ünlü  on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Berk Ünlü  on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@berkunlu?source=rss-b5b32a5c86d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*jLuL731Tfg9CcqXCR_tr8g.jpeg</url>
            <title>Stories by Berk Ünlü  on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@berkunlu?source=rss-b5b32a5c86d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 18:25:49 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@berkunlu/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayallerin İçine Düştüğü Sonsuz Hayalsizlik]]></title>
            <link>https://medium.com/@berkunlu/hayallerin-i%CC%87%C3%A7ine-d%C3%BC%C5%9Ft%C3%BC%C4%9F%C3%BC-sonsuz-hayalsizlik-2b12b10e4497?source=rss-b5b32a5c86d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2b12b10e4497</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Berk Ünlü ]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 20 May 2024 17:36:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-05-20T17:36:31.017Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>O kadar çok hayal kurduk ki hayaller artık bizi terk ediyor. Derin ve dipsiz dünyalar var dedik. Gidebileceğimiz yerler sonsuzluktur dedik. Biten gerçekliklerin başladığı yerdeyiz artık dedik. Acaba gerçeği bildiğimiz için mi bunları söyledik? Sürekli bir gerçeksizlik halinde kaldık. Sürekli bir keskinlik içinde tanımlanamayan var oluşları tattığımızı iddia ettik. Her şeyi doğru söylediysek kurgular hayaller miydi? Kurgulardan kaybolan parıltılar önümüze yansıdıkça kendimize de yalan söyledik. Her şey bittiği halde olduğumuzu hissettik. Hisler ve hayaller kurgularda kayboldukça yeni hayallere sarıldık.</p><p>Hayalleri kaybetmenin verdiği bir acı mı vardır? Yoksa bir hissizlik mi? Sayısız kez tekrarlanan bir boğucu sisler ile dolan karanlık geceleri çizdik. Zihinler kayboldu ve yenileri doğdu. Koyu karanlıklar bitmedi. Hayalsizlik daha ne kadar zihnin içini boğabilir. Daha ne kadar boğucu gece olmak zorunda? Hayalsiz aklın kötülükleri.</p><p>Zamandır sadece gece ve gündüz. Bu kadar basit olamaz hayal. İfadelerin çokluğudur hayalsizleşen kelimeler. Kaybetmek var hepsinde ilerledikçe. Unutulmayacak kurgular öldürür en yeni sözleri. Gözlerden kaybolur hayalsizlik, büyüdükçe gerçeklik. Aslında zayıf ve ince bir fısıltı hala olanları anlatıyor.</p><p>Hayalsizliklerin içinde kaç kişi öldü? Kaç kişi yeniden doğdu? Biten zihinler nerede çürüdü? Nefes almak neden imkansızlaştı? Biten yerde neden hep yenisi olmak zorundaydı? Kimse karar veremez belki de; yaşadığımız hayalsizlik mi? En büyük hayaller mi bunlar? En büyük hiçlikler mi? Bir hayal ne kadar hiçliktir?</p><p>Bitmekten doğan kayıtsızlıklar. İnsansızlıktan doğan gerçekliğin külleri. Savrulur her an ölmüş zihnin içinde. Üzülenler olur buna. Ve biraz daha kayıtsızlar. Ve biraz daha gece boğucu isler ve karanlık sisler. En güzel hayaller bunlar olamaz. En güzel hayallerde bitmiş insanlar olamaz. En güzel hayallerde ölüm olamaz. Eğer herkes mutlaka ölüyorsa?</p><p>Bir sahne bulur kendisine hayat. İnsanı umursamaz, geride bırakır. İnsan da onu bir yerde bırakır. Yalnız kalan insan kendi sahnesini çizer. Ve devam eder hiçlik, sadeceliğin derinliklerinde. Korku sanki en gerçek gerçekliktir. En gerçek gerçekliğin zayıf sesidir. En gerçeğin asla olamayacak bitkinliği. Kısık sesler mırıldanmaya devam ederler. Her yerde ve her zamanda.</p><p>Her zamanda hayaller kaybolmaz. Bitenin içinde hayal aranmaz. Her ölüm ise biraz hayal edilmiştir. Her ölümün çizimleri sesleri keskinleştirir. En gerçek değildir ve asla olamaz. En gerçek olamayan ise hayallerin en derin yerindedir. Kimse korkmuyor. Kimse korkmayı bilmiyor burada. Kimse nasıl korkulur anlayamıyor. Öğrenemiyor.</p><p>Pis bir buğu hayalleri silerken bunun suçlusu bizsek, dehşetli bir kavga siliyor her yeri demektir. Dehşetli bir kavganın korkamayan insanları. Hayallerini kaybettiği için artık korkamayan insanlar. Dehşeti birbirinin üzerine atan korkusuzluk. Her şeyin kendi iradesi var. Hayalin ve hayalsizliğin zihinlerinin de. İnsan değil, değil mi buradaki özne. Olamaz ve olmaması gerekir. Yoksa hayaller sadece kaybolmak zorunda kalırlar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2b12b10e4497" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Romantisist Aşksızlık Serüvenlerinin Aranan İsmi]]></title>
            <link>https://medium.com/@berkunlu/romantisist-a%C5%9Fks%C4%B1zl%C4%B1k-ser%C3%BCvenlerinin-aranan-i%CC%87smi-70263a668599?source=rss-b5b32a5c86d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/70263a668599</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Berk Ünlü ]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 04 May 2024 08:28:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-05-04T08:28:57.886Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İşin gerçekten eğlence yanındayım. Romantizmi eğip büküp romantisizm ile birleştirirsek eğer aşıklar birbirine kavuşabilir. Artık bu devirde kavuşamamak mı var? Tüm aşıklar biraz kavuşuyorlar biraz kavuşamıyorlar. Sonra, aşklar bitiyor, sevgisizlik kaybolmuyor, üzülenler umutlarını basit şiirlerde arıyor. Ve biz bunları okuyanlar; içimiz acıyormuş gibi yapmamız lazım.</p><p>O en unutulmaz zamanların en unutulmaz insanının hislerini arayan bir genç olmak nasıldır? Biraz sanki oradan geçtim ve kurtuluşumun hikayesini bunun üzerinden yazmayı düşünüyorum ama zamanım yok. İşte tam burada gerçek bir itiraf var. Zamanım yok. Yani aşksızlık zamanlarına yetemiyorum demek değil bu.</p><p>Birbirlerine aşklarını ilan edenler de kalmadı. İlan etmek de modası geçmiş iki kelimeden oluşan bir anlam. Geceleri sabahlara bağlayamayan ve bu yüzden umutsuzlukları boğazın sularına bırakan anlam. Hep anlamsızlık yüzünden. Aşksızlık da hep anlamsızlık yüzünden. Bir bilene danışmak lazım gerçi.</p><p>Yazıyı yazarken televizyona doğru kayan gözüm yine bir aşk hikayesi gördü. Hatta iki tane aşk hikayesi. Biri süper kahramanın biri fakir bir kadının. Hep birlikte üzülme seanslarımıza başlayabiliriz öyleyse. Üzüntünün zamanı dolduktan sonra oluşan bir ferahlama için ayrı seanslar var. Hepsinin ayrı yeri var hayatta. Nasıl zengin bir hayat.</p><p>Gözüm yine televizyona kaydı. Haydi gece gece uyandır beni demek istedim gözümün kaydığı ekrana. O bana görüntüler gösterdi. Hep aşk var zaten onda kimsenin yakalayamadığı.</p><p>Yarın hava 15 derece olacakmış. Tam bir aşksızlık havası. Bir çeşit sendrom. Böyle havada aşkılar birbirlerine anlatılamaz. Soğuk da sıcak da olmayan hava izin vermez. Bekleyenler var sırf bu yüzden yazı. Onlara bir şey diyemeyeceğim. Hep umutlu olmak için bunlar biliyorsunuz.</p><p>Sabah soğuklarında aşksızlık daha güzel oluyor. Öğleye doğru romantisizm geliştikçe vücutlar biraz daha toparlanıyor. Dün gece mutsuzluk çekenler eğer hayat değişmezse yarın da mutsuzluk çekecekler. Sabah soğuğuna dışarıda dayanan aşkı bulacakmış. Öyle bir söylenti var. Gece uyuyamayanların kulaklarına fısıldanan söylentiler. Hep söylentiler. Hep bir garip üstü kapalılık. Bir bilemiyoruz yani demeler. Ben sıkıldım bunlardan.</p><p>En güzeli de sırlar içeren romantisist aşklar. Bir gizem alır gider etrafı, herkesin nutku tutulur. Genç kız yazdıklarını annesinden kaçırır. Anne gençliğindeki aşkından utanır. Baba ise var mı yok mu bilinmiyor. O zaten kendi romantizmi içinde başka birilerini arıyor. Hep bir mutsuzluk var bu işlerde.</p><p>Yetti abi yetti; bitiriyorum yarın bu işi. Genç adam arkadaşına bağırdı. Arkadaşı onun yanındaymış hissi yaratmaya çalıştı. Sonra yarın bu işi bitirenler kulübünün toplantısında ne sözler verildi ne sözler. Bir kahramanlık, bir aşkınsal coşku.. E, herkesin içinde bir aşk acısı var. Bir gurunun garip sözlerine kaldı herkesin geleceği.</p><p>Eğer bu yazıyı okumayanlar da aşksızlık istiyorlarsa söyleyeceğim şudur ki; yarın da aynı şeyleri konuşuyor olacağız. Sonra diğer günde. Ama sonraki gün böyle olmaz merak etmeyin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=70263a668599" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Bankta Oturmuş Etrafındaki İnsanların..]]></title>
            <link>https://medium.com/@berkunlu/bir-bankta-oturmu%C5%9F-etraf%C4%B1ndaki-i%CC%87nsanlar%C4%B1n-829f0e545174?source=rss-b5b32a5c86d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/829f0e545174</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Berk Ünlü ]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 29 Apr 2024 16:22:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-29T16:22:35.061Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*E5XS3IC8Szc-vD6v7x8tHw.jpeg" /></figure><p>Bir bankta oturmuş etrafındaki insanların yüzlerindeki duyguları anlamaya çalışıyorsan mutsuzluk üzerinde derin izlerin var demektir. Bıkkın kadınların yüzlerindekiler ve yorgun erkeklerin bitkin yüzleri. Herkesin yüzleri sanki sadece onların üzerinde. Sanki sadece buradaki insanlar yaşıyorlar. Sadece sen sanki burada yaşıyorsun. Sadece kimsenin ne dediğinin bir anlamı yok şu anda. Zaman boşluklardan ibarettir ve orada anlam kesinlikle yoktur.</p><p>Gördüklerinden birinin bütün cevaplara sahip olmasını ister miydin? İstemediğini kendine nasıl anlatacaksın? Ve bir diğeri daha kendi yolunda olmadan giderken ona onu nasıl gördüğünü nasıl anlatacaksın? Onu kendine nasıl benzeteceksin? Herkes birbirine benzemeden yaşasa nasıl hayatlarımız olurdu?</p><p>Herkesin adımları daha da sıkkın şimdi. Her şey yüzlerden yayıldı eminim. Biraz daha yağmurlu sessizliklerin insanları da böyle yaşarlar mı? Tozlar var sanki burada herkesin üzerine yapışmış. Sanki gökyüzü daha sakin. Sanki ben daha sakinim. Sanki ben bu dakikada herkesi biraz daha iyi anlamak istiyorum. Sanki her şeyin sakıncası biraz daha artıyor burada.</p><p>Biraz zaman geçtiğinde ben yine başkalarının yüzlerinde derin anlamlar aramaya devam edeceğim. Herkeste aslında aynı olan anlamlar. Her zaman bizimle bir yerlere gelmiş olan anlamlar. Her zaman olmak zorunda olan anlamlar. Güzel olan anlamlar ve hayatı bize her zaman kahretmiş anlamlar.</p><p>Zamanın geçmesini sadece beklememek lazım. Zamanı istediğince ilerletmek lazım. Orada da insanların yüzlerinde anlamlar var mı? Orada da insanlar mutsuz mu? İnsanlar her zaman mutsuz mu? İnsanlar her zaman kendilerinin dışındaki dünyaların içinde mi olmak isterler? İnsanlardan her zaman korkulması bir gerçeklik mi? Kim gerçekliği elinde bulunduruyor?</p><p>Ben gerçekliği elinde bulunduranları görmekten sanki sıkıldım. Bu zamanı daha hızlı geçirmiyor. Zaman sadece aklımdaydı değil mi? Zihnimin kendi zamanları. İçimdeki dünyaların kendi zamanları. Bıktığım zamanlar ve bıkkın insanların aslında her zaman geçen zamanları.</p><p>Şimdi sessiz yağmur başlar ve ben de her şeyi unutmaya başlarım. Sessiz yağmurların rüzgarları kime güzel gelir. Hayata devam etmek istemeyenlere. Bir yerde ölüp kalsam diyenlere. Ölmek isteyip ölemeyenlere. Su damlalarında huzur yoktur. Bunu size asla söylemediler. Bir dolu edebiyatçı da söylemedi. Bir dolu edebiyatçı olmayan yazar da söylemedi. Kimse kimseye bir şey söylemedi. Sessizlik ve sessiz yağmur işte bu yüzden.</p><p>Yarın aynı yerde dursam da yağmurlar sessiz mi olur? İnsanların yüzleri bıkkın mı olur? Yağmurun romantize ettiği hayatlar yine yapay mı olur? Benim hayatım bu kadar yapay olmamalı. Ama ben böyle başkalarının yüzlerindeki bıkkınlıkları anlamak için çırpınırsam hayat yapay kalmaya devam etmek zorunda. Burada veya başka bir yerde. Yerleri zihnimde yaratamam. Gördüklerimin gerçek yerler olduğunu da bana kimse söylemedi. Kimse beni gerçek bir dünyanın içerisine çekmedi. Kimse kimseye iyi davranmadı. Kimsesizlik en güzel duygu oluyor böyle zamanlarda. Bunu anlatmak gerçekten zordu. İşte o yüzden yüzlerdeki bıkkınlık. Ve asla bunun nedenleri belli değildir. Kimsenin bıkkınlığını bilemeyiz. Yüzler sadece yüzlerdir. Öyledirler. Ve gerçekten yoklardır orada. Zihinlerinden geçenleri ise kimin uydurduğu belli değil.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=829f0e545174" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Beyaz Sayfaların Üzerindeki Şeffaf Damlalar]]></title>
            <link>https://medium.com/@berkunlu/beyaz-sayfalar%C4%B1n-%C3%BCzerindeki-%C5%9Feffaf-damlalar-cccf1ba6321f?source=rss-b5b32a5c86d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cccf1ba6321f</guid>
            <category><![CDATA[sayfalar]]></category>
            <category><![CDATA[sevgi]]></category>
            <category><![CDATA[cesaret]]></category>
            <category><![CDATA[korku]]></category>
            <category><![CDATA[beyaz]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Berk Ünlü ]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 Apr 2024 15:17:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-24T15:17:36.801Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hiçbir şey olmak zorunda değiller. Hiçbir şey anlatmak zorunda değiller. Sadece istemiyorum demenin bir sembolü olabilirler. Olmalılar ve insana gerçekten istediklerini göstermeliler. Anlamları ve manaları çok büyük. Çok büyük olmak zorunda. Yoksa öyle dememek mi gerekiyor? Bunu bilemeyenlerin arasında bir huzur varsa, ben de orada olmayı tercih edebilirim bir zaman.</p><p>Bir zaman kendimi o beyaz sayfalarda görmek istiyorum. Bir zaman tüm unuttuklarımı orada buluyorum. Biraz korkar sanki insan böyle olduğunda. Ben korkuyu sanki artık tanımlamakta zorlanıyorum. Bembeyaz bir sayfanın neden korkuttuğunu soruyorsanız kendinize, belki siz de böylesinizdir.</p><p>Burada sözü kesinlikle gökyüzüne getirmemeliyim. Orası hem beyaz mı ki? Sadece bir yer bile diyemeyebiliriz. Mavi bir yerde beyazlaşmaya başlarsa, orada sorun görmemizde midir? Kim kendine bu noktada tamamıyla samimi olabilir?</p><p>Aynı zamanda, ağlamak yok yazıda. Çok samimi olarak yok. Şeffaf damlaların kendilikleri var. Onlar gözyaşı değil. Ağlamaya gerek yok yani. Onlara bakarak özenmek yok ağlamaya. Veya ağlamayı istemeye. Hiçbir şey ise bu, ağlamak da yok.</p><p>Sevgililerin kayıp mektubu hiç değil bu. Olamaz da. Bu benim elimde de değil. Hepsi bana anlatılanlarda. Cesurca anlatılanlarda. Aslında onlar da asla ağlamazlar. Sayfalar beyaz kalsın her zaman diye. Cesur olduğunu kanıtlamak için. Beyazlık ve cesaret birbirlerine benziyorlar mı?</p><p>Yarın bu sayfayı yırtıp atabilirsiniz. Hatta silebilirsiniz. O zaman da beyaz kalacak ama o. Damlalar ise sadece hatırlamak istemediğiniz birinin ismi olarak karşınızda olacak. Zihninizdeki damlalarla birleşirlerse, sorumlusu olmak istemiyorum bunun.</p><p>En saf halini hayatın kim görmeye cesaret edebilir sayfanın üzerinde? Siz yok sayın onu. Bakmayın ona. Veya gözlerinizi kaçırın. Kendinize de bakmayabilirsiniz. Kendinizden kaçırabilirsiniz gözlerinizi. Bakamamak bir saflık hali değil midir?</p><p>Ağlamamayı öğrenmek nasıl zaman alıyorsa, sayfaların üzerindeki damlaları anlayabilmek de çok uzun zaman alacak belli ki. Kimsenin ise, bunu bekleyecek zamanı ve hayatı yok. Kimsenin ve kimsesizliğin seslerini duyanlar, buna dikkat edebilirler.</p><p>En güzeli ise sabah buharlaşan gerçeklerdir. Kurtulmak vardır ve tekrar hayata başlamak vardır. Renkli sayfaların üzerinde bulunabilirler artık. Geceden kurtulanların sevinçleri adeta. Ben geceleri eskiden daha çok severdim. Hala sevmeye devam ediyor muyum bilmiyorum. Bunun beyaz sayfalar ile alakasının olduğunu kabul etme noktasındayım.</p><p>Eğer yarın sabah olursa, su saflığında nefes alabilmeyi umuyorum. O yüzden gece beyaz sayfalara bakmaya devam edebilirim. Cesaret burada. Ve aslında kaçmak da var. Veya her yerde sürekli durmak da var. Bunu bilenler kendi beyaz sayfalarının üzerine yazabilirler her şeyi..</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cccf1ba6321f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Cansız Kelimelerimin İradeleri]]></title>
            <link>https://medium.com/@berkunlu/cans%C4%B1z-kelimelerimin-i%CC%87fadeleri-a6b100dbcb51?source=rss-b5b32a5c86d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6b100dbcb51</guid>
            <category><![CDATA[anlam]]></category>
            <category><![CDATA[i̇rade]]></category>
            <category><![CDATA[zaman]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nanç]]></category>
            <category><![CDATA[kelimeler]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Berk Ünlü ]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 23 Apr 2024 10:48:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-23T10:58:05.060Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kelimelerin bana anlattıklarından daha çoğunu söylemediklerine inanmak istiyorum. Bir basit inanç kurgulamak istiyorum aslında. Belki bir, kendi kurguladığım inançlara inanmakla “iyiye” erişeceğimi düşünüyorum. Olabilir.</p><p>Kelimelerin anlattıklarının bütünün anlamından daha çok olduğunu hayal ederek de inancımı kuvvetlendirebilir miyim? Hatta inanmaya kendi zihnimde yer açabilir miyim? İnanç her zaman kendi kurgusunu oluşturur mu yoksa? İnancın kurgusallığı kimlerin içini acıtıyor acaba?</p><p>Aslında kelimelere irade katmak da işin bir parçası. Sonsuz nedensellikler içinde kendi yollarını bulan kelimeler. Sonsuz nedenleri insana anlatmaya yarayan etkenler. Gün geçtikçe kendilerini dünyada güçlendirmiş varlıklar. Öyleyse iradeleri yoktur diyebilir miyiz? Bunu bir inanç üzerinden görmek istiyorum.</p><p>Hangi kelimeyle ne zaman karşılaştım diyorum şimdilerde kendime. O zaman onlardan ne anlıyordum, şimdi ne anlıyorum? Bunun olması neden kötü olsun? Kelimelerin iradelerinden gelen farklılaşmalar. İşte bir inanç daha var burada. Böyle olması gerektiği için bir inanç sanki.</p><p>Basit inanç için basit kelimeler lazım diyorum. Buna da inanmak istiyorum. İnanmaktan daha ötesinde bildiklerimle biraz nefes alıyorum. Bir nefes ve kelimeler iyi geliyor aslında. İnanç üzerine rahat düşünebilmemi de sağlıyorlar. İşte onların iradeleri burada mı demek gerekli?</p><p>Basit kelimelerin anlattıkları büyüdükçe inanmak ve bilmek arasında kalmıyor sanki insan. İki arada kalamayacak kadar küçük bir alan aslında. Kelimelerle ifade ediyorum yine bunu. Kelimelerin iradeleri, okundukça bu manaları derinleştirsin istiyorum. Gerçekten istiyorum.</p><p>Zayıf kelimelere inanılabilir mi? Zafer kazandırmayan kelimeleri kim ister? İnanılmamış bir muzaffer kendi iradesini bulamayabilir. Bulunamayan irade yoksunluğu, hayatı inanç çöllerine çevirir. Çevirmek ister.</p><p>İrademe inandığımda ve her şey nedenler üzerinden görünmeye başladığında, sonsuz zamanı hangi kelimeler ifade eder? İnancın mutlaklığının kelimeleri, neleri görmemizi engeller? Ben burada kelimelerden mesul değilim. Onlara inanmak isteyenlere bırakıyorum bunların cevabını.</p><p>Günün birinin bir saatinin bir anında karşına çıkan kelimelerin iradelerini onlara kim vermiş olabilir? Neden bu noktada karşıma çıktılar? Neden kendimi bulunabilir kıldım? Sanki bunların arkasından şunlar gelmeli: Neden bugün kava kötü? Neden bugün güneşi bekliyorum. Vb.. Komik gelmiyor bunlar bana. Ciddi şekilde gülmüyorum bunların ardından.</p><p>İlk zamanların kelimelerini görseydim, garipserdim hayatı. Ve bugün bana, onların bir iradesi var deseler buna aslında inanmazdım. Ama, hayat bunun dışında kalınabileceğini bana öğretti. Kelimeler öğretmez. Anlam kelimelere öğrettirir. Kelimelerin peşini bırakmalıyız bir bakıma.</p><p>Kelimelerin iradeleriyle daha çok işim var. Bugün, yarın.. Varsam tabi. Var olamayacağımı bana anlatan kelimelere bir dargınlık sunmam lazım. Öylece kalsaydım o kelimeleri bilmeden..</p><p>Sona yaklaşırken de kelimeler var. İrade olmasa bile. Her anında unuttuğun kelimeleri hatırlamak da var. Bundan memnunum. Yok olacakken sayıkladıkların. Onlar da kelimeler. Sonra tekrardan var olduğunda ilk sayıkladıkların. Onlar da kelimeler. Kelimeleri ifade edemeyenlerin de kullandıkları kelimeler. İfade karmaşıktır.</p><p>Bir kelimeye kaç kere inanabilirsin? Bir kelimenin içeriklerini kaç farklı zamanda bilebilirsin? Kelimeler soruları devam ettirmek için de varlar. Soru sormayı anlatan kelimelerin kızgınlıklarına rağmen.</p><p>İnsanlaşan kelimeleri bırakıyorum şimdilik. İnsanlaşmak zorunda olmasaydım da bir bakıma onları isteyebilirdim. Düşünerek. Bilerek. Veya inanarak.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6b100dbcb51" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ARAYIŞSIZLIK]]></title>
            <link>https://medium.com/@berkunlu/arayi%C5%9Fsizlik-98970db0ff22?source=rss-b5b32a5c86d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/98970db0ff22</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[sakinlik]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[deneme-yazıları]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Berk Ünlü ]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Nov 2023 16:32:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-19T16:32:55.697Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Olduğu haliyle durup zihnine açılmanın arayışsızlık olduğunu iddia etmek geçerli bir öneri olmasa gerek. Olmanın kendisi, arayışın içinde kendiliğin hissedilmesi değil midir biraz da? Sakin bir sabahın içinden nereye kadar arayışları kovalayabilirsin? Durduğun yerde kendiliğin varsa nereye kadar gidebilirsin? Gitmek istediğinde varabileceğin son nokta neresidir? Düşler başkalarının aradıklarını içinde hissetmek midir? Aramak ve sonrasında her yerden kendini uzaklaştırmak sonucuna vardığında kendine söyleyeceğin sözler biraz daha durmak olabilir mi?</p><p>Gecenin en derin noktasında durmak bir arayışsızlık mıdır? Kendini gördüğün yerde boşluk bulmak bir arayışsızlık mıdır? Zamansızlığa verdiklerin geri geldiğinde durmaktan başka yapacağın ne var? Olmak ve durmak arasında nasıl bir bağlantı bulabilirsin? Devam eden bir zihne sahip olduktan sonra durmanın ne önemi kalır? Kendine anlattıkların biraz da bunlar. Anlatılmak zorunda olanlar. Biraz biraz tekrarlardan ve en yeni fikirlerden ortaya çıkanlar.</p><p>Sonunda bilmek de bir durgunluk sunuyor mu? Neden böyle olmasın? Kararı kendimizce verebiliriz. Herkesin cevapları farklı. Herkesin farklı arayışsızlıkları arasında. Dünyanın yettiği anlamında da kullanılabilir. Dünyanın anlattıklarının artık solgunlaşması olarak da görebiliriz. Ciddi bir depresyon da diyebilir miyiz? Zannetmiyorum. Sonsuza doğru gittiğinde de depresyonun içinde sıkışabilir insan. Ne kadar bu durumda “kalmış” olan vardır kim bilir..?</p><p>Hayat bir yere doğru sürekli bir akıntı ise arayışsızlık suyun üzerinde kalmanın verdiği duygu olabilir. Sırt üstü giden bir sadecelik. Garipsenmemesi gereken bir çeşit mutluluk mu? Mutluluğun bulunacağı cevapları vermek istemiyorum aslında. Arayışsızlıktan mutluluk çıkmasını beklemek de sanki doğal bir insani tepki. Her şeye tepki veren bir zihin sadece durmak istediğinde ona kızamazsın. Zihnine ne zaman kızmaya başlamalısın? Yoksa sürekli kızmaktan kendini kurtaramıyor musun?</p><p>Eğer dünya kendini sürekli tekrarlıyorsa bunda arayışsızlığı suçlayabilir miyiz? Hep bir adaleti aramak var sanki değil mi? Günlük yaşamın yansıttıklarının adaletini arıyoruz sanki süreksizleşmeye çabalayarak.</p><p>Ben sadece nefes almak istiyorum dediğinde bir arayışsızlıkta mısındır? Bunu sana anlatacaklar olsa keşke. Sana kesin cevapları verecek.. Kesin cevapla da birer sadecelik içindeki arayışsızlık olduğunda ne demek isteyeceksin? Sadece kendine anlatmak daha önemli, değil mi..?</p><p>Dünyanın son gününü görmek istemekle bağdaşan bir kelime de olabilir arayışsızlık. Bir daha kaybolmak yok sanki zamandan. Duran zaman mıdır aranan? Aramak değildir sanki gerçekliğin bir yanı. Gerçek olamayacak kadar derin bir durgunluğu depresyonun elinden kurtarmak gerek.</p><p>Son noktayı her zaman hayatın koyması itiyorsa seni arayışsızlığa, kabullenmekle yaşamak belki devamlılığı hissettirir. Veya öylece kalır ruhumuz bir mezarın başında..</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=98970db0ff22" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[BEYAZ SOLUK IŞIK VE GRİLEŞTİRİLMİŞ GELECEK]]></title>
            <link>https://medium.com/@berkunlu/beyaz-soluk-i%C5%9Fik-ve-gri%CC%87le%C5%9Fti%CC%87ri%CC%87lmi%CC%87%C5%9F-gelecek-c62104782c34?source=rss-b5b32a5c86d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c62104782c34</guid>
            <category><![CDATA[gelecek]]></category>
            <category><![CDATA[fotoğraf]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[minimalizm]]></category>
            <category><![CDATA[minimalism]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Berk Ünlü ]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 12 Nov 2023 18:41:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-12T18:41:13.283Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QfrbQUC3XJsCm9cDI0jigQ.jpeg" /></figure><p>Çoğunlukla minimalist fütürist filmlerin ileri teknoloji içeren ve yeri geldiğinde de post apokalips dünyaların ifadelerinde görüyorum soluk beyaz ışık ve grileşmiş dünyayı. Soluk ve sisli olması özellikle önemli ve dikkat çekici oluyor. Metalik cisimler pastel ve mat griye boyanıyorlar. Hem onlara öylece uzun uzun bakmak istiyorum hem de bir yanıyla sanki oranın içinden kurtarılmak istiyorum.</p><p>Sanki gri teknolojizmin bizi boğduğu anlatılmak isteniyor. Teknolojist bir geleceğin estetik içeriğinin boğuculuğu mu gösteriliyor? Estetik bir çekicilik sağlarken, kendimizi çirkin içinde bulursak, burada sorun kimde oluyor? Yoksa “sorun” burada bir etken değil mi?</p><p>Bir yandan ortaya çıkan kahramanın duygusal yoksunluğu da soluk griliğe bir psikoloji boyutu katıyor. Kahramanlar mı demek lazım? İster bir fotoğrafın öznesi ister filmin gelişimindeki önemli bir öğe.. Duran veya akan görselin donuk duygularına ifade oluyorlar.</p><p>Beyaz solukluğun ve donuk griliğin içinde karmaşık şekiller içeren nesnelerin uzakta kalması ve sanki orada sonsuza kadar duracak hissi vermesini ise artık normal karşılıyorum. Bakmasını seviyorum ona.. Bütün bir düzlemin içindeki tek varlık olması acaba umut mu veriyor? Yoksa sadelik güzel hissettirmeye mi çalışıyor?</p><p>Yüzleri flu veya düz kalan kahramanların duygularını anlattıkları görüntüler de olabilirler. Geometrik şekilli bir cismin, hem de uzaklarda olmasından dolayı, belirsiz bir insanın parçası olması gerekliliği sanki..</p><p>Oraya kendinizi de yerleştirebilirsiniz. Basit bir yalnızlık ifadesi olabilir. Veya kim bilir oraya yerleştirilen kaç tane gerçek dışı yalnız kahraman olmuştur. Gerçek dışı ama sanatsal ifadesi insan olan varlıklar.. İnsanlaşmamış kahramanlara ihtiyacımız var değil mi? Korkutmayan başka yaratılmışlara da.. Veya tamamıyla korkmak istiyoruz ve düzlemin boşluğunun içindeki soluk beyaz ve gri dünyaya bakmaya devam ediyoruz..</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c62104782c34" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>