<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Beyza Kitapci on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Beyza Kitapci on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@beyzakitapcii?source=rss-38d2c410375d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*BR_kmCtBvPjvBPHxz3o3dA@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Beyza Kitapci on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@beyzakitapcii?source=rss-38d2c410375d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 09:02:48 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@beyzakitapcii/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Farkındalık Programı #YetGen !]]></title>
            <link>https://medium.com/@beyzakitapcii/fark%C4%B1ndal%C4%B1k-program%C4%B1-yetgen-8ee164ac2ffe?source=rss-38d2c410375d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8ee164ac2ffe</guid>
            <category><![CDATA[farkında-olmak]]></category>
            <category><![CDATA[mef-üniversitesi]]></category>
            <category><![CDATA[mehmet-zorlu-vakfı]]></category>
            <category><![CDATA[yetgin-gençler]]></category>
            <category><![CDATA[yet-gen]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Beyza Kitapci]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 Jul 2020 11:26:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-07-24T11:26:55.685Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Farkındalık Programı #YetGen !</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*N691b8zUotc80a2x3fqHwg.jpeg" /></figure><p>Tam anlamıyla benim için bir farkındalık serüveni olan <a href="https://medium.com/u/409d8e4eafc4">Yetkin Gençler</a> eğitimimizin sonlarına doğru gelirken artık deneyimlerimizden ve kendimize kattıklarımızdan söz etmenin ve teşekkürlerimizi sunmanın vakti geldi diye düşünüyorum. 21. yy yetkinlikleri çevresinde çıktığımız bu yolda kendime, dünyaya, kariyerime ve en önemlisi eğitime olan bakış açım tamamen değişti ve işte bu noktada farkına varmaya başladıklarım hayatımın geri kalanında artık beni başka bir insan yapacak.</p><p>Kendimize kattıklarımızı şu başlıklar ile özetleyebiliriz belki; Sunum Teknikleri, Excel, Kariyer Planlama, CV Hazırlama, 21. Yüzyıl Okuryazarlığı (Dijital Okuryazarlık, Finansal Okuryazarlık, Bilgi Okuryazarlığı), Girişimcilik, Sosyal İnovasyon ve Sürdürülebilirlik. Sunum Teknikleri dersinde 500 kişinin önünde gerçekleştirdiğim sunum hayatımın en heyecanlı anlarından birisiydi. Ayrıca #GirişGen süreci ile girişimci olmak yolunda attığımız ilk adımlarımız da çok kıymetliydi. Takım çalışmasından, persona görüşmelerine,gelir gider analizlerinden, pazar araştırmalarına hem eğlenceli hem de öğretici bir simülasyonun içindeydik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*G2ooSWdGVu7z5pAaFXqRKA@2x.jpeg" /></figure><p>Bu yetkinliklere sahip olarak buradan ayrılmak ceplerimi bir hayli doldursa da bunun yanında çok daha fazla şey öğrendim. Liseden üniversiteye birçok yaştan hatta birçok şehirden rengarenk insanlarla tanışmak. Yaşadığı yüzyılla, dünyayla, çevresiyle, kendisiyle derdi olan gençler olarak ortak paydalarda buluşabilmek. Özellikle lise çağında gençlerin böyle dertlerinin olması, benim o zamanlarımdan çok daha akıllı ve farkındalık sahibi olmaları beni en çok etkileyen ve harekete geçirecek nokta oldu. Buradan öğrendiklerimle ben de bir şeyleri değiştireceğimden eminim artık.</p><p>Teşekkür kısmında ise, öncelikle Mehmet Zorlu Vakfına, MEF üniversitesine ve tabi ki <a href="https://medium.com/u/4ed9b228370">Erhan Erkut</a> hocamıza hayranlıkla teşekkürlerimi sunmak istiyorum. Sonrasında muazzam koordinatörümüz <a href="https://medium.com/u/b704016d7bc">Umre Metin</a> ve verdikleri emeğe canlı canlı şahit olduğumuz, başta kendi Liderim <a href="https://medium.com/u/dec6105f7ef0">Müge Yılmaz</a> olmak üzere tüm Liderlerimize aynı şekilde teşekkür ediyorum. Son olarak canım takımım ve harika arkadaşlarıma, birlikte başardıklarımız için teşekkür etmek istiyorum.</p><p>#BenYetGen olarak şunu söyleyebilirim ki başladığımız bu yola devam etmek ve yenilerini kazanmak için çalışmaya devam edeceğim. Yetkin Kalın, Genç Kalın ✌🏻</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8ee164ac2ffe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ENDİŞE]]></title>
            <link>https://medium.com/@beyzakitapcii/endi%CC%87%C5%9Fe-efa45361bef0?source=rss-38d2c410375d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/efa45361bef0</guid>
            <category><![CDATA[worry]]></category>
            <category><![CDATA[endişe]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[covid19]]></category>
            <category><![CDATA[opinion]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Beyza Kitapci]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 22 Mar 2020 23:16:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-22T23:16:41.612Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/545/1*8xBlUY1CBvLN67g7IJ47PA.jpeg" /></figure><p>Ne yapacağım ben şimdi ile başlayan endişeler silsilesine hoş geldiniz. Son günler çılgın bir hızla değişen her şeye ayak uydurmaya çalışıyoruz. Kimimiz işimizi bıraktık, kimimiz okulumuzu, belki memleketlerimize döndük, günlük koşuşturmalarımızı bırakıp evlerimizde oturmaya başladık veya bunların hiçbirini yapmadık ama çevremizde meydana gelen bu değişimlere şahit olduk hatta sadece haberlerden etkilenmiş bile olabiliriz. Sonuçta bir şeyler oldu arkadaşlar ve kabul edelim bir miktar dağıldık. Sizler için bir miktar diyerek küçülttüm ama ben kendi açımdan deli çılgın dağıldığımı söyleyebilirim. Şimdi yazıma dağılma, dağıldığımı fark etme ve toplanmaya karar verme aşamalarımla devam edeceğim, bunu yapacağım çünkü böyle toplanacağım ve belki sizin de toplanmak için nereden başlayacağınızı düşünmenize yardımcı olacağım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cAbBnhIoPJkUV3PDKpMWfg.jpeg" /></figure><p>Evet! Hepinizin de bildiği gibi hikaye, gökten üç COVID-19&#39;un ülkemize düşmesiyle başladı. Haberlerini aldığımız ama kendisini pek de ciddiye almadığımız bu arkadaş dönüp dolaşıp bizi bulunca hepimiz bir afalladık tabi. Özellikle ben kötü haberleri duymayı, görmeyi kaldıramadığım için uzun zamandır haber okumayı bırakmış bir insan olarak <strong>bilmemek mutluluktur</strong> mottosuyla hayatıma devam ederken “ Eveet gençler okullar tatil olmuş” cümlesiyle farkına varabildim bütün olayın. Bunu duyup, aileme haber verip, kendimi Isparta’da bulmam ise bir günümü bile almadı. Ya bir durun ben daha kendime “Neler oluyor?” diye bile soramadım, soramadığım için cevap da veremedim. Öyle ya da böyle artık evdeydim. Yol yorgunluğuydu, yerleşmeydi derken iki gün geçti ben evdeyim ama evde değilim. Deli gibi özlemiştim ama şimdi geldiğim için mutlu bile hissedemedim. Annemi, babamı görmeyeli ne zaman olmuştu ama onları sarılıp öpemedim. Öyle bir koşturmacanın içindeydim ki İstanbul’da, e şimdi boşum ama buna da sevinemedim. Neler oluyor Beyza?</p><p>Yerimi yadırgadım arkadaşlar. Bu dönüşe ben karar vermedim, tatil kararını ben almadım, şuan tatil olmaması gerekiyordu, bu zamanı ben kendime dinlenmek için ayırmadım, bir şeyler oldu ve ben zorunda bırakıldım. İşte tam da bu noktada neler olduğunu anladım. Sorun ne bende ne evde ne de ailemdeydi. Sorun bir sorun olmasıydı, birinin ya da bir şeylerin ipleri benim elimden almasıydı. Vücudum ve aklım buna tepki veriyordu, elinden oyuncağını almaya çalıştığınız küçük bir çocuk gibi. Şimdi onu karşına alma ve o oyuncağı neden vermesi gerektiğini ona anlatma zamanıydı (ağlatmadan).</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/699/1*wHoDCCRwatqaD3oOOCV9qA.jpeg" /></figure><p>Bak çocuk! O oyuncağı vermen lazım çünkü böyle gerekti nokta. Hiçbir çocuk böyle ikna olmaz. Bir daha deneyelim…Bak Beyza! Zor günler geçiriyoruz hem ülke olarak hem de kendi açımızdan. Öncelikle bunları kabullenmeliyiz, kabullenmeden bir adım atmamız ve adım atmadan da bu buhrandan çıkmamız mümkün değil. Ha sen burada kalmak ve bütün bu vaktini yataktan çıkmadan geçirmek istiyorsan o ayrı (istemiyordum). Şimdi önümüzde sonu görünmeyen bir zaman var hep zamansızlıktan, yapmak isteyip yapamadıklarından ağlamıyor muydun? İşte sana fırsat kızım. Neden bu zamanı ağlayarak geçirelim ki hadi ver oyuncağını ve beraber büyüyelim bu süreçte. Wow! Baya iyidim ben ikna oldum açıkçası.</p><p>Tabi bunları kavrayabilmem bir haftamı aldı. Önce bir depresyona girme isteği, sonra bu araya daha çabuk adapte olan insanları görünce gelen bir sinir. İnsanlar sürekli bir şeylerin linkini atıyor, bir kurstan bahsediyor, spor yapıyor bense “ Neden herkes koşuyor bir yatın oturun be” diye sebepsizce insanlara kızıyorum. Ne yapacağımı biliyorum aslında, ne istediğimi ve neyin gerektiğini de. Ee imkanım da var bunlar için, benim tek yaptığımsa şımarıklık. Sonra kendime sormadığım o bütün soruları sormaya başladım ve kabullendim. Bu söylediğim de daha bugün oldu bu arada. Kabullenip yaptığım ilk şey bilgisayarı alıp bunları yazmak oldu. Artık bütün sorunlarım karşımdaki ekranda ve çözümleri de. Bitince ben de sizinle beraber okuyacağım ve adım atmaya başlayacağım.</p><p>E ne duruyorsunuz gençler verin oyuncakları!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=efa45361bef0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yazıyorum Öyleyse Varım!]]></title>
            <link>https://medium.com/@beyzakitapcii/yaz%C4%B1yorum-%C3%B6yleyse-var%C4%B1m-9d7957a0f9?source=rss-38d2c410375d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9d7957a0f9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Beyza Kitapci]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 28 Feb 2020 17:24:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-02-28T17:24:48.449Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Descartes Bey “düşünüyorum öyleyse varım” derken önemli bir noktayı atlamış olmalı… İnsanoğlu var olduğu ilk günden bu yana düşünüyor, düşünüyor ve düşünüyor. Peki bu eylem bize neden yetmedi ? Sümerli arkadaşlar neden biz düşünüyoruz zaten varız demedi ? Koca tabletlerin üzerine bir şeyler karalama ihtiyacı nereden çıktı ? Evet ticaret bu sorunun görünen cevabı, peki bu adamlar zaten birbirlerine sözler veriyordu, ne alıp verdiklerini biliyordu. İşte burada bilmek yetmedi, konuşmak, düşünmek yeterli gelmedi. Yazmak bu noktada kanıt demekti, bugün de bizim burada olduğumuzu kanıtlama yöntemimiz aslında yazmak.”Heyy ben de buradaydım”, “Bakın! ben de yaşadım”, temelinde “BEN VARIM” deme yöntemimiz yazmak. Shakespare Machbeth’i sadece düşünemez miydi? Tolstoy düşüncelerini kendine saklayamaz mıydı? Nazım Hikmet’in aklına gelen o kafiyeli cümleleri bir yerlere yazma isteğinin sebebi neydi? Hepsi var olmak istedi, düşündüklerinin var olduğunu bilmek ve hatta diğer insanların da onların var olduğunu görmelerini istediler. İnsanız ve hepimiz bu dünyada var olmak üzerine kodlandık ve yazı bizim en büyük var olma aracımız oldu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/118/1*PzCH5fQOJ4xTHZyzS7JiMQ@2x.jpeg" /></figure><p>Yazmaya çok uzun zaman önce başladım, sürekli bir deftere, boş bir kağıda, ders kitaplarıma bir şeyler karalarken buldum kendimi. Ama bunu sorgulamaya başlamam uzun zaman aldı. Çünkü normal olan buydu bana göre, yazmak bir eylem değildi kendiliğinden oluşan bir süreçti. Bunu fark ettiğimde yazmanın bizim için bir ihtiyaç olduğunu, bunun bir bilinçaltı eylemi olduğunu da anladım. Peki, neden? Yemek yemek, uyumak, nefes almak nasıl üzerine düşünmediğimiz ihtiyaçlarsa yazmak da öyleydi. Sadece yazmak değil aslında burada olay iz bırakmak, resim çizmek, bir taşa şekil vermek, ağaç dikmek, gelişen dünya ile birlikte keşfettiğimiz kendini kaydetme olayı, video, fotoğraf,ses kayıtları hepsi var olmaya çalışmak. Ancak kuşkusuz ki yazmak kendimizi ifade etmenin en ilkel ve en kalıcı yoludur. Hepimiz hayatımızın bir yerlerinde yazmışızdır, elimize bir kalem almış kağıdın üzerinde dans ederken bizi nasıl resmettiğini hissetmişizdir. Kalemi elimize kendimiz almasak bile, kendini kağıda döken insanları okumuşuzdur ve o kağıtlarda da illa ki kendimizden bir şeyler bulmuşuzdur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/200/1*5PN6fwlqxcFaMVfeWGGSsg@2x.jpeg" /></figure><p>Ben de işte tam da bu yüzden buradayım. İlk Medium yazımla “Ben de buradayım” diyorum size. Size ve kendime…. Yazdıklarımı hep kendime sakladım ama artık sesimi size duyurmak, sizinle beraber var olmak istiyorum. Eğer siz de buradaysanız hadi alın kalemleri kağıtları Dünya’ya hep beraber “BİZ VARIZ” diyelim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9d7957a0f9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>