<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Recep Biçer on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Recep Biçer on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@bicerr21?source=rss-f424e78905cf------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*V7YO6vZFoPikm4MUsvMSwA.jpeg</url>
            <title>Stories by Recep Biçer on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@bicerr21?source=rss-f424e78905cf------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 08:38:40 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@bicerr21/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Kavramsal Metafor Kuramı Hakkında]]></title>
            <link>https://medium.com/@bicerr21/kavramsal-metafor-kuram%C4%B1-hakk%C4%B1nda-2bd5c6799486?source=rss-f424e78905cf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2bd5c6799486</guid>
            <category><![CDATA[philosophy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Recep Biçer]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 Jun 2023 12:56:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-06-04T12:56:15.832Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Metaforlar, insan düşüncesinin temel yapı taşlarıdır. Metaforlar, bir kavramı başka bir kavramla bağdaştırarak onun anlamını ifade etmeye çalışır. Bir bakımından matematikteki denklemlerde x’i y cinsinden ifade etmek gibi düşünebilir. Örnek vermek gerekirse “Hayat bir yolculuktur.” ifadesinde bir metafor mevcuttur. Burada, soyut olan “Hayat” kavramı somut olan “Yolculuk” kavramı ile ifade edilmiştir. Burada amaçlanan aslında bir mesaj vermektir. Hayatın bir yolculuğa benzediğini, inişleri çıkışları olduğunu, bir yerlere varma mücadelesini içerdiğini anlatmayı hedefler. Bunu da kavramların birbirinin yerini tutması ile yapar.</p><p>Kavramsal Metafor Kuramı’nın tanımsal ifadesine gelirsek; dilin ve düşüncenin nasıl çalıştığına dair derin bir anlayış sunan, insanların soyut ve karmaşık kavramları anlamlandırıp daha somut ve tanıdık kavramlarla bağdaştırmasını sağlayan önemli bir teoridir.</p><p>Bu kurama göre, somut kavramlar soyut kavramların temelini oluşturur. İnsanlar, somut ve bilindik kavramlar sayesinde soyut kavramları anlamlandırmayı hedefler. Mesela örnek olarak “Düşünceler birer besindir.” cümlesini verebiliriz. Burada soyut olan düşünceyi tanımlamak için bilindik kavram olan besin kullanılmıştır. Bu metaforik anlamlandırmaların amacı da aslında beynimizde kavramların daha rahat yer etmesini sağlamaktır. Buna da anlatımsal zenginlik denebilir. Bu anlatımsal zenginlikleri, yani metaforları -ki fark edildiyse şu an cümle içinde açıklarken bile metaforik anlatımları kullanabiliyoruz- dilin içinde de yaygın bir şekilde kullanıldığını görebiliriz. Atasözleri, özlü sözler, deyimler veyahut nasihat içinde rahatlıkla rastlayabiliriz metaforlara. Mesela örnek olarak “Tepesinin tası attı” ifadesini verebiliriz. Buradaki “Tepe” ve “Tas” çok alakasız bir durumda olsalar da bizim dilimiz açısında kendine bir yer edinmiş ve bizlerde öfke duygusunu çağrıştırmıştır. Yani somut bir kavram ile soyut bir kavramın yeri tutularak kavramsal metafor kullanılmıştır. Dilimizde bunlar gibi bir sürü örnek bulunabilir. Bu metaforik anlatımlar, dil ve düşünce içlerindeki karmaşıklığın da azalmasını sağlar. Fakat bir insanın farklı bir dili öğrenirken karşılaşabileceği zorlukların da başında gelir. Çünkü metaforik anlamlar dilden dile farklıdır ve o toplumun kültürünü, yaşantısını da yansıtır. O yüzden Türkçe öğrenmeye çalışan yabancı biri için “Öfkesini kusmak” herhangi bir anlam ifade etmese de bizler için bir duygusal çağrışım oluşturacaktır.</p><p>Kısaca özetlememiz gerekecek olursa Kavramsal Metafor Kuramı, bir toplumun kullandığı dil ile düşünce bağlantılarının nasıl çalıştığına dair bizlere derin bir anlayış sunan önemli bir teoridir. Bu teori sayesinde de toplumsal ve dilsel analizler yapılabilir. En son olarak “Hayat bir yolculuktur” metaforu ile ilgili birkaç cümle yazıp bitirmek istiyorum.</p><p>“Hayat bir yolculuktur” ifadesinde aslında bir metaforun ötesinde, bir yaşam biçimini de temsil eder. Burada temsil ettiği biçim; hayatın sürekli değişen, gelişen ve durağanlıktan uzak bir kavramı yani yolculuğu temsil etmesidir. Bundan çıkarılması gerekilen en önemli sonuç ise bir yolculuğun ve hayatın bir kez sonu olmasıdır. Buradan da anlayabiliriz ki hayat ve bizler için yol önemlidir, varıştan ziyade. Çünkü belki yüzlerce kez ilerleyeceğiz fakat bir kez varacağız. Bu yüzden kötü sonuçlar alındığında yine de hayata devam edilmelidir. Aldous Huxley’in dediği gibi “Ne sebeple olursa olsun hatanızın üzerinde kara kara düşünmeyin. Temizlenmenin yolu çamurda yuvarlanmak değildir.” Yani hayatın bir süreç olduğunun, sonuç olmadığının farkında bir şekilde yaşamalıyız. Detaylı bir şekilde bu kavram analizini ilerletmek istesek belki de 1–2 sayfa daha yazı çıkarabiliriz. Kavramsal Kuram Teorisi’nin ne kadar önemli olduğunu anladığımız noktanın da tam olarak bu olduğuna inanıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2bd5c6799486" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Toplumsal Alanlardaki Konuşmalarda Cinsiyet Baskınlığı]]></title>
            <link>https://medium.com/@bicerr21/toplumsal-alanlardaki-konu%C5%9Fmalarda-cinsiyet-bask%C4%B1nl%C4%B1%C4%9F%C4%B1-d02b11682825?source=rss-f424e78905cf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d02b11682825</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Recep Biçer]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 10 May 2023 21:12:56 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-10T21:19:03.705Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Toplumsal Alanlardaki Konuşmalarda Cinsiyet Baskınlığı</p><p>Yapılan araştırmalarda, toplumsal alanlardaki konuşmalarda erkeklerin kadınlara oranla daha fazla konuştuğu açık bir şekilde görülebiliyor. Bunun yanı sıra örtüşen konuşmalarda erkekler gözle görülebilir bir oranda fazlalığa sahipken söz kesmede ise devasa bir farkla kadınlara göre daha çok söz kesiyor. Bunların ana sebebini anlamak için biraz daha derinlere inmek gerekir. Bundan bin yıl önce insanların yaşam tarzları hakkında bir yorumda bulunursak erkeklerin daha çok avcılık toplayıcılık yapıp bir kahraman pozuyla evi geçindirdiği, dışarıda evi için uğraştığı görülür. Bunun yanı sıra kadınların ise genelde evdeki işleri yapıp daha çok ailenin düzenini kurmaya çalıştığını görebiliriz. Fakat zamanı bir altı yüz ileri sardığımızda da manzara çok da farklı değildir. Dış işlerle daha çok ilgilenen tarafın yine erkek olması dolayısıyla aslında evin bir temsilcisi konumuna gelmiştir. Bu yüzden de daha çok konuşma eğiliminde olmuştur. Kadınsa evinde sadece kendi işine bakmalı gibi göründüğü için bırakın eşit derece konuşmayı, belki de hiç konuşmamıştır. Bu yıllardan sonra dünyanın değişmesi, sanayi devrimi gibi faaliyetlerin sonucunda dünyada bir gelişme kaydedilmiştir. Eskiden en büyük derdi karnını doyurmak, barınmayı sağlamak olan insanın bunları garantiye aldıktan sonra ihtiyaçları yavaş yavaş değişmeye başlamıştır. Tüm bu olayların sonucunda da kadınlar da erkekler gibi ses çıkarmak istemeye başlamışlardır. Çünkü artık kendileri de eve aş getirebilecek bir konumdadır ve eski erkek hegemonyası bir nebze de olsa azalmaya başlamıştır. Fakat binlerce yıldır ataerkil bir şekilde ilerleyen dünyanın hızlı bir geçişe tahammül edemeyeceği tahmin edilebilir ki öngörülebilir bir durumdur. İlk başlarda insanların şehirlere göçmesiyle birlikte bu düşüncelerdeki sert destekler yavaş yavaş kırılmaya başlamıştır. Şehir hayatının farklı getirileri, insanları da farklı konumlara sokmuştur. Şehirleşmenin başlarında, kadınların ilk işe girecekleri zaman eşlerinden izin alma oranlarında çok yüksek bir oran mevcuttur. Bu zamanlarda köydeki ortamlarda ise kadınların hala eski hayat koşullarında yaşadığı görülebilir. Yani ilerleme her yerde aynı şekilde gerçekleşmemiştir. Bunun yanı sıra aslında en büyük bir kırılmanın da internet çağı olduğu açıkça görülmektedir. Dünyadaki her yerden haber alabilen insana kendini<br>sorgulayabilmesi için çok büyük bir fırsat verilmiştir. Bunun sonucu ile de insanlar elindeki hakların daha fazlasını talep etmeye başlamıştır. Yani yavaş yavaş kadınlarla erkekler daha eşit koşullara yaklaşmaya başlamıştır. Aslında bu kadar kırılma anlarına bir bakış attıktan sonra da sorunun nedenlerini konuşmaya gelebiliriz. Binlerce yıldır toplumsal alanların her yerinde belirli bir ambargo uygulayan erkeklerin karşısına artık farklı bir rakip çıkmıştır. Köklenmiş zihinlerin de bir anda her şeyi kabul edemeyeceğini varsayarsak eğer kadınların sözlerini kesmelerinin nedenini fark etmiş oluruz. Bir televizyon programında bir kadın ve bir erkek muhabir olduğunu düşünelim. Eğer kadın yaklaşık olarak konuşmanın yüzde otuzuna sahip olursa bu erkek için araştırmalara göre kabul edilebilir maksimum sınırdır. Fakat ne zaman bu oran geçilir ve konuşmada eşitlik talebine yaklaşılırsa burada erkeklerin sessiz kalmadığını, haklarının elinden aldıklarını söyledikleri görülür. Aslında bu anı yorumlamak için de biraz erkek tarafından da olayı ele almak lazım. Binlerce yıl önce avcılık toplayıcılık yapıp ailesini zorlu koşullarda geçindirmeye çalışmıştır. Savaşlarda savaşmış, ev dışında ailesini hep temsil etmiştir. Bilimsel açıdan da gelişmelere öncelik etmiştir. Siyasette her zaman ön planda olmuştur. Fakat kendilerine ait olan yüzlerce yıllık imparatorluklarının yavaş yavaş ellerinden kayması çok kolay kabul edilebilecek bir durum olmayacaktır. Yani aslında bu sorunun<br>çözümünün biraz daha zamanla olabileceğini düşünüyorum. Yeni nesilden gelen insanlar için böyle bir problem yoktur çünkü onlar artık kadın ve erkek eşitliğini benimseyerek büyümüştür. Çocukken annesinin de babasının da çalıştığını görmüştür. Bunun yanında evde işlere babasının<br>da yardım ettiğini, ailenin bir sorunun beraber tartışılarak çözüldüğünü gözlemlemiştir. Fakat bunların yanı sıra da bir etken daha vardır ki bu etkenin etkilerinin nasıl veyahut ne zaman kaybolabileceği merak konusudur. Bunca yıllık hegemonyanın insan zihninde ve düşünme<br>biçiminde farklılaşmaya yol açtığı aşikardır. Bu yüzden de ne kadar eşit bir toplumda yetişilse bile bilinç altında yatabilecek bu düşünceler nedeniyle erkeklerin kadınlara karşı hala bir baskınlık kurabileceği gözle görülebilir bir gerçektir. Mesela bir kadın profesörle bir erkek profesörün verdiği seminerlerde, kadınların erkek profesörlere göre daha az konuştuğu ve soru soran insanlardan daha fazla söz kesilimine maruz kaldığı aşikardır. Bunun sebebinde de aslında bilinç altında yatan düşünceler vardır. Yoksa iki tarafında gayet eğitimli bir hayat geçirmiş olduğu ve hayatı boyunca bu alanlarda erkek ve kadınları bir arada gördüğü gerçektir. Fakat buna rağmen bu insanların bile zihninin derinliklerinde bir yerlerde hala erkeklerin daha baskın olması gerektiğine dair bir izlenimler bulunmaktadır. Bunun da ileride yok olacağı barizdir ama. Nasıl köyden şehre gelen ailelerde kadınlarda başlarda çalışamamış, böyle bir şeyin teklif bile edilmesi yanlış görülmüş ama sonrasında bu haklarını kazanmışsalar bir gün toplumsal alanda eşit konuşabilme haklarını da alacaklardır. Çünkü zamanın değişimi, her zaman ihtiyaçları da gereklilikleri de değiştirecektir. Benim bu alanda gözlemlediğim<br>deneyimlerin başında aslında bir erkek ve bir kadının herhangi bir konu hakkında tartışması geliyor. Herkes şahit olmuştur ki özellikle lise çağlarında kadınların herhangi bir konuda yorumu sonrası sanki onlar hiçbir şey bilmiyormuş gibi bir algı atfedilir. Bu algılar, üniversite eğitimi alan insanlar arasında azalsa da eğitimsiz insanlar için durum ileride tam tersine doğru ilerler. Hatta insanların yaşadığı ortama göre de bu davranışlar şekillenir. Sanayide yetişen bir çocuğun kadınlara bakışıyla üniversite eğitimi almış bir insanınki aynı değildir. Bu paralellikte<br>konuşmalarındaki çakışma ve söz kesme oranları da aynı değildir. Aslında burada da farklı bir konuya geliyoruz ki o da insanların davranışlarını nelerin etkilediğidir. İnsanların davranışlarını her şey etkiler; aile, iş yeri, arkadaşlar, okul, sosyal medya, internet ve daha niceleri. Bu etkilenmeler sonucunda da insan farklı bakışlara doğru kayabilir. Oscar Wilde’ın Dorian<br>Gray’in Portesi adlı kitabındaki karakter olan Henry, “Bir insanı iyi yönde etkilemek diye bir şey yoktur. Çünkü insana yapılan herhangi bir etki, onun doğasını değiştireceği için otomatik olarak kötüdür”, der. Burada aslında bir insana balık tutmayı öğretin, balık vermeyin düşüncesini görebiliriz. Bir insanı etkilemeyin, yönlendirin; ona ideolojinizi aktarmayın, bilgi<br>alma yollarını öğretin. Toparlayacak olursak toplumsal ortamlardaki konuşmalarda erkekler ve kadınlar arasındaki konuşmasal oran farklılıklarının dayandığı birçok sebep vardır. Bunlardan bazılar elzem olan ana nedenlerken bunları besleyen ve belki fark etmediğimiz ama en az ana nedenler kadar önemli olan yan nedenler vardır. Bunların hepsinin sonucunda, toplumsal alanda bir eşitsizlik ortaya çıkmıştır. Fakat değişen dünya görüşleri, ihtiyaçlar, bilginin yayılım hızı gibi faktörlerden dolayı bu eşitsizliğin her geçen gün daha da azalması öngörülmektedir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d02b11682825" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tolstoy ve Düşünceler]]></title>
            <link>https://medium.com/@bicerr21/tolstoy-ve-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnceler-c9984c531034?source=rss-f424e78905cf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c9984c531034</guid>
            <category><![CDATA[literature]]></category>
            <category><![CDATA[philosophy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Recep Biçer]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 20 Nov 2022 12:03:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-03-22T18:57:28.772Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Tolstoy, 20 Kasım 1910’da, 112 yıl önce bugün aramızdan ayrıldı. Geriye bizlere farklı farklı konular hakkında onlarca eser bıraktı. Bugün Tolstoy’un düşünce dünyası ve hayatı hakkında bilgiler paylaşacağım.</p><p>Tolstoy, zengin bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Küçük yaşlarından itibaren hayatın gerçeklerini okumaya, araştırmaya karşı bir hevesi vardı. İçinde yetiştiği topluluk, zenginlik, gösteriş gibi unsurlar kendisine hiç iyi gelmiyordu. O daha çok yoksul Rus halkına ve çektikleri acılara odaklanıyordu. İyiliğin ve erdemin önemini insanlara aşılamaya çalışırdı. Fakat bu mücadelesinde, bu toplulukların içinde kendini yalnız hissediyor ve bu da onu bunalımlarının ilkine doğru itiyordu. Bu yazıda birkaç kez kullanacağım Tolstoy’un “<em>İtiraflarım” </em>adlı kitabında; ”<em>Çok fazla insanın benzer deneyimlere sahip olduğuna inanıyorum. Bütün ruhumla iyi olmak istedim; fakat gençtim, tutkularım vardı. Ne zaman iyi olanı arasam yalnızdım. Ne zaman kalben hissettiğim ahlaken iyi olma isteğimi dile getirmeye çalışsam aşağılama ve ihtirasla karşılaştım. Ne zaman alçak tutkularıma yenik düşsem takdir, teşvik edildim. İhtiras, güç sevgisi, bencillik, zamparalık, gurur, öfke, intikam, bunların tamamı saygın addediliyordu. Kendimi bu tutkulara kaptırdıkça büyüklerim gibi olmaya, onların da benden memnun olduklarını hissetmeye başladım”</em>. Bu alıntı sayesinde de Tolstoy’un içinde bulunduğu durumu ve hissettiklerini daha iyi anlayabiliriz. Tolstoy, ilk büyük icraati olarak askerden dönüşte köyünde bir okul kurmuştur. Tüm insanların eğitime erişebilmesi gerektiğini savunmuş ve bu alanda reformlar düzenlemiştir. Kendisinin eğitim alanında da kitapları mevcuttur. Bu okulda Rus köylülerini eğitmeye çalışmış ve her insana değer vermiştir. Tolstoy, okuldan sonra biraz da olsa kendini huzura kavuşmuş olarak buldu ve bu yıllarda evlendi. Lüks, asalet, kibir gibi etiketlerdense uzak durmaya devam ediyordu. İlerleyen yıllarda etkilendiği akımlar, insanların hayatlarını gözlemlemeye daha çok fırsatı olması gibi sebeplerden dolayı daha büyük bir bunalıma girdi. “<em>İtiraflarım”</em> adlı eserini de bu dönemde yazmıştır. Tolstoy halkının durumuna daha fazla dayanamıyordu ve elindeki tüm servetini onlara dağıttı. Bu olaylarında etkilendiği fikirlerden biri de Marksizm’in mülkiyet hakkındaki fikirleridir. Tüm servetini köylülere dağıttıktan sonra tıpkı onlar gibi yaşamaya başladı. Onlarla beraber çalışıyor, onlar gibi giyiniyordu. Bu durumlar aile ilişkilerinde sorunlara yol açmıştı. Bunların yanında bir de Tolstoy’un din hakkındaki fikirleri ve İncil’i kendine göre yorumlaması da başına ayrı bir dert açmıştı. Kilise tarafından aforoz edilmişti, evinde de işler yolunda gitmiyordu. Tolstoy, soğuk bir kış günü evini terk edip yollara düştükten sonra Astapovo’da bir tren istasyonunda zatürreden vefat etti.</p><p>Tolstoy’un fikirlerini ve hayata dair düşüncelerinin insanlık için önemli bir yer tutmasının birçok sebebi var. Benim için de fikirsel olarak çok önemli birisi ve ben kendim için olan sebeplerden bahsedeceğim. Tolstoy, hayatın iki tarafını da deneyimlemiş bir insan. Gözlemleri sayesinde de bunları bize aktarıyor ve bizim de bu deneyimden pay çıkarabilmemizi sağlıyor. Tolstoy, hayatı boyunca her birimiz gibi hayatın amacını aramaya çalışmıştır. Fakat zengin bir çevrede doğmak ve istenilenlerin fazlasıyla önünüze sunulması, bu arayış için bir felaket olacaktır. Bir insan ne kadar şeye sahip olursa — tabi ki belirli bir seviyeden sonrasını kast ediyorum — kendine hedef olarak belirleyebileceği veya sahip olabileceği amaç sayısı o derece azalabilecektir. Burada bir kesinlik yok istatistik veya tahminsel olarak bile düşünülse bu sonucun ortaya çıkacağı aşikardır. Böyle bir ortam içinde olan Tolstoy ise kendini toplumsal eşitliğe adamış diye düşünebiliriz. Hayatını bir amaca tutturmak için tüm hayat stilini değiştirmeyi bile göze almış bir insan. Bundan daha ilham verici ve öğretici şahsiyetlere rastlamak kolay değil. Bu yüzden onun fikirlerini bu kadar önemsiyorum. “ ‘<em>Hayatın anlamını anlayamazsın, o yüzden düşünme, sadece yaşamaya bak !’ Bu sözü ne kadar çok işitmiş olursam olayım artık yaşamaya bakamıyorum; zaten gereğinden fazla bir süre öyle yaptım.” </em>Bu kitabı yazdığı zaman dilimi göz önünde bulundurunca, diğer hayatına başlamaya yakın olduğunu bu alıntıdan anlayabiliyoruz. Hayatımızın bir anlamı yoksa veya bir hedefimiz de yoksa yaşadığımız günler bizim için pek de bir şey ifade etmez. Her gece yastığa kafamızı koyduğumuzda, bugünün niye yaşandığını sorar dururuz. Eskiden — hala biraz garip gelse de — insanların garip işlerde veya garip uğraşlarda kendi hayatlarını harcamalarına anlam veremezdim. Fakat sonradan bunların tamamının insanın kendini bir şeye adaması, hayatlarına bir anlam ithaf etmeleri ile alakalı olduğunu fark ettim. Herkes, yaşama tutunabilmek için farklı amaçlar peşinde koşuyor ve bu koşuş sayesinde düşmüyorlar aslında. Çünkü insan kendini bir bıraktı mı, geri dönüşü zor olabiliyor. “<em>Ayrıca neyin doğru ve zorunlu olduğuna hüküm verecek olan hakimlerin ve insanların sözleri değildir; bu hükmü verecek olan yalnızca ben ve kalbimdir.” </em>Hayatımızın amacını seçtiğimizde ve insanlar bizimle aynı fikirde olmadığı veya bizleri onaylamadığı zaman da yalnız bırakılabiliyoruz. Tolstoy da bu duruma düşmüştür defalarca. Fakat insan — tabi ki her durumda ve koşulda değil, makul sebepler ve kendine göre durumları göz önünde bulundurursak — kendi amacından, başkalarının fikirlerine göre sapmamalı; inandığı yolda elinden geleni yapmaya çalışmalıdır. “<em>Yanılma yok bunda. Her şey boş. Doğmamış olana ne mutlu. Ölüm hayattan daha iyi, hayattan kendini kurtarmak gerek.” </em>Tolstoy’un ölüme dair fikirleri hakkında bilgi edinmemizi sağlayacak bir alıntı. Tolstoy da bazı filozoflar gibi ölümün bir kurtuluş olduğunu ve insan hayatının bir gerçeği olduğunu düşünüyordu. Peki onu bu düşünceye iten alt sebepler neler olabilir ? Yukarıda da anlattığımız gibi Tolstoy hayatının anlamını bulmaya çalışırken, bulduktan sonra, onun için mücadele ederken; kısacası her aşamada türlü türlü acılar çekmiştir. Acı, insan hayatı için kaçınılmazdır. Acısı olmasa zevki de olmaz. Bu, klasik ödül mantığı ile de ilişkilendirilebilir. Bir şeyin devamlı olması, onun bizim gözümüzdeki değerini düşürür ve zevk vermemeye başlar. Bu, mutluluk için de geçerlidir. Bu yüzden aslında acı, insan yaşamı için vazgeçilmez bir unsurdur. Tolstoy’un ilk hayat kısmını düşündüğümüz zaman her şeye sahip bir insanın, her şeyi olan birinin hayata karşı nasıl reaksiyon verebileceğine dair fikirler edinmiş olduk. Peki insanın acı çekmesi, insanın doğmamayı yeğlemesi için yeterli mi ? Bunun yeterli olmadığını düşünüyorum. Tolstoy’un bu düşüncesi altında anlaşılmama, dışlanma gibi sebeplerinin yattığı kanaatindeyim. Bir insan kendini kimseye anlatamıyorsa kendi ile çok fazla vakit geçirmeye başlar ve iç sesi ile en yakın olma yolculuğuna doğru ilerler. Bu, başta belki iyi gibi görülebilir. En azından kendi içinde tartışabileceği, anlaşılabileceğini düşündüğü bir ortam yaratmıştır. Fakat sonraları bu düşünmeler ve tartışmalar öyle bir noktaya gelir ki bu noktada da insanda aşırı düşünme hastalığı gözlenmeye başlayabilir. Tolstoy’un da hayatının son dönemine doğru bir bunama görüldüğü anlaşılıyor. Bunların hepsi tahminlerden ve benim düşüncelerimden ibaret tabi ki. Yazıyı, az önce her şeye sahip bir insanın karşılaşabileceği en ağır öge olan ölüme dair verdiği tepkinin anlatıldığı bir alıntı ile bitirmek istiyorum. Bu alıntı ile aslında Tolstoy ve ölüm kavramını da daha iyi algılayabileceğiz. Uzun olduğu için sona bıraktım. İyi okumalar dilerim.</p><p><em>“Hint bilgeliği de şöyle der:<br> Kendisinden hastalık, yaşlılık ve ölümle ilgili tüm gerçeklerin gizlendiği Sakya Muni adındaki genç ve mutlu bir mihrace arabasıyla gezintiye çıktı ve dişsiz, ağzından salyalar akan, korkunç görünüşlü, yaşlı bir adam gördü.<br> Kendisinden o yaşa kadar yaşlılıkla ilgili her şey gizlenmiş olan mihrace şaşırdı ve sürücüsüne o adamın kim olduğunu ve öyle perişan ve iğrenç bir duruma nasıl geldiğini sordu. Bunun bütün insanların kaderi olduğunu ve aynı sonun kaçınılmaz bir şekilde kendisini de beklediğini öğrendiğinde genç mihrace gezintiye daha fazla devam edemedi ve saraya geri dönmek için emir verdi.<br> Bu hakikat üzerine düşünmek istiyordu. Kendisini bir odaya kapattı ve düşünmeye başladı. Büyük olasılıkla kendisini teselli etmenin bir yolunu buldu ve arkasından kendisini neşeli ve mutlu hissederek tekrar gezintiye çıktı.</em><br> <em>Bu sefer hasta bir adam gördü. Gördüğü adam bir deri bir kemik kalmış, beti benzi atmış, sürekli titreyen ve gözleri bulanık biriydi. Kendisinden hastalıkla ilgili gerçekler gizlenmiş olan mihrace durup bunun ne olduğunu sordu. Bunun hastalık olduğunu, herkesin başına gelebileceğini, sağlıklı ve mutlu bir mihrace olan kendisinin de ertesi gün hastalanabileceğini öğrendiğinde de gene neşesi kaçtı ve saraya geri dönmek için tekrar emir verdi. Tekrar bir teselli aradı ve aradığı teselliyi büyük olasılıkla buldu ki hoşça vakit geçirmek için üçüncü kez gezintiye çıktı.<br> Ancak bu üçüncü seferde başka bir manzarayla karşılaştı. İnsanlar bir şey taşıyorlardı. ‘O nedir?’ ‘Ölü bir adam:’ ‘ölü bir adam ne demek? Ölü ne demek?’ diye sordu mihrace.<br> Ona ölmenin o adam gibi olmak demek olduğu anlatıldı.<br> Mihrace cenazeye yaklaştı, üstünü açtı ve baktı. ‘Ona şimdi ne olacak?’ diye sordu. Ona cenazenin toprağa gömüleceği söylendi.<br> ‘Niçin?’ ‘Çünkü bir daha hayata dönemeyeceği muhakkak, sadece kokacak ve kurtlanacak.’ ‘Bu da tüm insanların kaderi mi? Aynı şey benim de başıma gelecek mi? Beni de gömecekler mi? Ben de kokacak mıyım? Beni de kurtlar yiyecek mi?’ ‘Evet.’<br> ‘Saraya! Bir daha eğlenmek için gezintiye çıkmayacağım, bir daha asla bu maksatla saraydan dışarı çıkmayacağım!’</em></p><p><em>Ve Sakya Muni hayattan hiçbir teselli bulamadı ve hayatın kötülüklerin başı olduğuna karar verdi.<br> Ruhunun bütün gücünü kendisini ve başkalarını bu hayattan kurtarmaya adadı. Öyle ki, ölümden sonra bile artık yeni bir hayat olmayacak, böyle bir hayat daha kök salmadan yok edilecekti.<br> İşte Hint bilgeliği böyle söylüyor.<br> İnsan bilgeliğinin var oluşa ilişkin verdiği doğrudan yanıtlar işte bunlar.<br> <br> ●’Tendeki hayat büyük bir kötülük ve yalandan ibarettir. Bu yüzden bu hayatın ortadan kaldırılması bir nimettir ve bizim arzu etmemiz gereken bir şeydir.’ der Sokrat.<br> <br> ●’Hayat olmaması gereken şeydir — bir kötülük; ve de hiçliğe giden geçit, hayatta iyi olan tek şeydir.’ der Schopenhauer.<br> <br> ●’Yeryüzünde ne varsa -budalalık ve bilgelik, zenginlik ve fakirlik, mutluluk ve keder- anlamsızdır ve boştur. İnsan yok olur ve kendisinden geriye bir şey kalmaz. Ve bunun bir mantığı yoktur.’ der Süleyman.<br> <br> ●’İnsanın, acı çekmenin, güçten düşmenin, yaşlılığın ve ölümün kaçınılmazlığının bilincinde olarak yaşaması mümkün değildir.<br> Kendimizi hayattan kurtarmalıyız, olası her türlü hayattan.’ der Buda.<br> <br> Bu güçlü beyinlerin söyledikleri milyonlarca ama milyonlarca insan tarafından da düşünüldü ve dile getirildi. Bunları ben de düşündüm ve hissettim.<br> <br> Böylelikle bilimler arasında yaptığım gezinti beni ümitsizlikten kurtarmak şöyle dursun, var olan ümitsizliğimi daha da güçlendirmişti.<br> Bilginin bir türü var oluş sorusuna bir cevap getirmiyordu; öbür türü ise soruya verdiği doğrudan yanıtla benim varmış olduğum sonucun bir hatanın ya da hastalıklı bir kafanın meyvesi olmadığını, tam tersine benim doğru düşünmüş olduğumu ve düşüncelerimin insan aklının en güçlülerinin varmış oldukları sonuçlarla çakıştığını göstererek içinde bulunduğum çaresizliği onaylamış oluyordu.<br> İnsanın kendisini aldatmasının bir faydası yok. Her şey boş!<br> <br> Mutlu kişi henüz doğmamış olandır. Hayattansa ölüm daha iyidir ve insan kendisini bu hayattan kurtarmalıdır.”<br> </em>İtiraflarım-Tolstoy</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c9984c531034" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Youth in Turkey Who Are Not in Education, Employment or Training]]></title>
            <link>https://medium.com/@bicerr21/youth-in-turkey-who-are-not-in-education-employment-or-training-c68d5495f561?source=rss-f424e78905cf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c68d5495f561</guid>
            <category><![CDATA[sustainability]]></category>
            <category><![CDATA[thoughts]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Recep Biçer]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 25 Oct 2022 18:12:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-10-25T18:12:03.378Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>The aim of Target 6 of Sustainable Development Goal (SDG) 8:</strong> Decent Work and Economic Growth substantially is to reduces the proportion of youth (aged 15–24 years) not in employment, education or training(NEET). According to Sustainable Development Dashboards of United Nations data, this target is still an challenge for Turkey on the path to sustainable development (2019). From a broad perspective, this problem will be one of the biggest problems of the future. Therefore, the government needs to attach importance to youths.</p><p>Turkey has the highest ratio of NEETs among all The Organisation for Economic CoOperation and Development (OECD) member states (OECD, 2018). Solutions are needed to reduce this ratio. One of the solutions to reduce this ratio is closing down universities with low education levels. There are many universities in Turkey, but the rate of unqualified is high. There is only one Turkish university in the top 500 in the World rankings (Qs Ranking, 2021). After graduating from unqualified universities in Turkey, people take sides with the unemployed. The State, should close these universities and open quality vocational schools instead. Thus, people can get good jobs after graduating here. As a result, they play a role in the construction of the country’s future.</p><p>Another solution to this problem is volunteering. Thanks to volunteering activities, you will be able to both integrate people into society and meet their needs. The state should raise awareness of young people by enabling them to take part in various works such as youth work and research. In this process, they should also be supported financially. In addition, with volunteering activities, young people will be able to gain self-confidence and become individuals who can express themselves better. These features will undoubtedly play a huge role in getting them into business. As a result, young people will learn a lot from these projects and may one day be able to earn money by teaching someone else. In other words, young people will be able to progress together in a loop. In this way, the NEET rate will decrease and a good step will be taken for sustainable development.</p><p>In Conclusion, the youth of a country means the future of that country. If young people are left alone and cannot develop in any way, it means that the country has no opportunity for development. For this reason, the solution methods mentioned above should be applied diligently.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c68d5495f561" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yolculuk]]></title>
            <link>https://medium.com/@bicerr21/yolculuk-a4bde6e9e447?source=rss-f424e78905cf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a4bde6e9e447</guid>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[philosophy]]></category>
            <category><![CDATA[thoughts]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Recep Biçer]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 13 Oct 2022 17:08:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-10-13T17:08:35.317Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Emin olun, Kolomb Amerika’yı keşfettiğinde değil onu ararken mutluydu.” Bu cümleden ne anlıyoruz ? Kolomb’un Amerika’yı keşfedince mutluluğa erişmediğini mi yoksa onu doyuracak kadar mutluluğa erişmediğini mi ? Belki okumuşsunuzdur, bu alıntı Dostoyevsky’nin Budala adlı kitabından. Bir örnekle başladığımızda daha iyi anlaşılabileceğini umuyorum. Hayatımızda çok fazla şey için çabalarız ve hatırı sayılır bir miktarından da olumlu dönütler alırız. Fakat gerçekten bu olumlu dönütler, başarılar, kazanmalar bize istediğimiz mutluluğu veriyor mu ? Ya da hayallerimizi, çabamızı karşılıyor mu ? Ben her zaman yola odaklanılmalı, sonuca değil zihniyetinde oldum. Çünkü hiçbir sonuç, bize yoldaki hazzı vermiyor. Aslında ödüle gitmeye çalışırkenki eforumuz, çabamız, döktüğümüz terler bizi mutlu ediyor. Bir amacımız var ve ona tutunuyoruz. İnsan, aslında tüm hayatını kalıcı bir amaç bulma uğruna yaşar. Amaçsız bir insanı tutamazsınız dünyada. Kısa veya uzun vadeli hedeflerse bu kalıcı amacın yerine geçmeye çalışan ögelerdir. Siz, kendinizi bir süreliğine de olsa hayatının anlamını bulmuş ve bu uğurda çalışan bir birey olarak tanımlarsınız. Bu süreçte de hayata daha çok asılır, daha çok mücadele verirsiniz. Birbirinden güzel hayaller kurar, emeğinizin meyvesini alacağınız güne doğru hızla ilerlersiniz. Fakat o gün geldiğinde sizin hissettiğiniz duygu, anlık mutluluk ve hüsran olur. Çünkü sonuç ne hayallerinizdeki gibi olmuştur ne de çabalarkenki gibi bir uğraşınız kalmıştır. En basitinden başka bir örnek olarak üniversite sınavlarını verebiliriz. Çoğumuz bu sınavlara girdi ve bir kısmımız da çok istediğini düşündüğü, yüksek üniversitelere yerleşti. Tüm yılların çalışmasının sonucu o üniversiteye giren bireylerin çoğu, aslında kurduğu hayallerinin karşılığını alamadığını fark etmiştir üniversiteye başladığında. Ya da birkaç hafta geçirdikten sonra. Şahsen kendimden örnek verecek olursam eğer; mezun senemde, kütüphanede ders çalışırkenki zevkimi şu an alamıyorum. Aslında benim için üniversite periyodu bitmiştir. Artık farklı hedefler ve çabalar vardır. Beni mutlu edeceğini düşündüğüm belki de artık iyi bir iştir. Fakat gün gelince, ona ulaşınca belki ondan da zevk alamayacağım. O zaman da farklı hedeflerim olacak, onlar için çabalayacağım. Burada gelmek istediğim nokta, hayat bir yolculuktur. Önemli olan bu yolculukta başardıklarınız veya başaramadıklarınızdan ziyade sizin çabalarınız ve emeklerinizdir. Sizi ayakta tutan, mutlu eden bunlar ve kurduğunuz hayallerinizdir. Yolda olana ne mutlu, varmış olana ise yeni hedeflerinde başarılar dilerim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a4bde6e9e447" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>