Luria, inanılmaz bir bilimsel hareketlilik ile ayırt edildi. yüzyılın 30'lu yıllarında başladığında, dünyaca ünlü bilim adamı tıp enstitüsünden dışsal olarak mezun oldu ve sıradan bir cerrah olarak N. N. Burdenko için çalışmaya başladı. Savaş geldiğinde, Luria, Çelyabinsk bölgesinde beyin yaralanmaları konusunda uzmanlaşmış bir hastane kurdu. Luria’nın bilimsel ve kişisel biyografisinde, psikologun her biri 30 yıl boyunca gözlemlediği 2 hasta özel bir öneme sahipti.

Bunlardan biri, genç teğmen Lev Zasetsky, önden kafasından yaralandı, doktor hatırlamaya yardımcı oldu. Luria’nın Shereshevsky fenomeni üzerine yaptığı araştırma, 1968'de yayınlanan ve 2019'da yeniden yayınlanan «Küçük Bir Büyük Hafıza Kitabı » kitabının temelini oluşturdu. Ergenlikten yaşlılığa kadar, Luria amatör fotoğrafçılığa düşkündü. Luria’nın ilk karısı Vera Blagovidova, bir psikologla Kazan’dan Moskova’ya taşınan ve Tairov Oda Tiyatrosu’nda görev yapan travesti bir aktris.

1931'de başka bir adama aşık oldu ve İskender’den ayrıldı. Luria, ikinci karısı mikrobiyolog Lana Pimenovna Lynchina ile kişisel yaşamında mutluluğu ve huzuru buldu ve ölümüne kadar 44 yıl birlikte yaşadı ve eşleri ayırdı. Lana, Alexandra’nın tek kızı Lena’yı doğurdu, daha sonra biyolog oldu ve beyin hücreleri üzerinde çalıştı. Luria, 75 yaşında bir sanatoryumda öldü.

“Sanat Psikolojisi” kitabı haline gelen ve “Kolay Nefes Alma” ve diğerleri bölümüyle tamamlanan tezini savunduktan sonra, modern Tıp Bilimleri Adayı derecesine eşdeğer kıdemli bir araştırmacı statüsü aldı. 1925'te, şiddetli bir tüberküloz formundan muzdarip olarak, daha sonra “Psikolojik Krizin Tarihsel Anlamı” olarak yayınlanan notlar aldı. Ve sonra “Vygotsky-Luria çemberi” nin faaliyeti, bilim adamının insan bilincini tek bir yüksek psikolojik süreç kavramını formüle eden bir dizi işlev olarak sunduğu başka bir Moskova kurumunun laboratuvarına aktarıldı. Psikonörolojik Akademi’den diploma aldıktan sonra, Moskova kurumu VIEM’deki bölüme başkanlık etti.

Akrabaların talebi üzerine, yakma işleminden 12 ay sonra, psikologun külleri olan çömlek Novodevichy Mezarlığı’na gömüldü ve bilimsel bibliyografyası, yaşamı boyunca yayınlanmamış bir dizi eserle dolduruldu.

Bilim adamı, prestijli eğitim kurumlarında ders veren ve kliniklerde randevular veren bir teorisyen ve uygulayıcı olarak gerçekleştirildi. Ayrıca, profil yönüyle ilgili kitapların yazarı oldu.

Bir süre sonra Carla, hemşirelik kurslarından mezun oldu ve Eric’in gençlik yıllarını geçirdiği Karlsruhe’ye kaçtı. 7 yıl sonra, üvey baba çocuğu resmen evlat edindi. Yahudi Dini Okulu’nda arkadaşları sarı saçları ve mavi gözleri nedeniyle onunla alay ettiler ve normal bir okulda diniyle alay konusu oldu. Kimliklerin karışıklığı iç çatışmaya neden oldu ve genç adam giderek kökeni hakkında düşündü.

Bir lise öğrencisi olarak Eric sanata, dillere ve beşeri bilimlere düşkündü. Üvey babası, okuldan mezun olduktan sonra tıp fakültesine gitmesini istedi, ancak üvey oğlu Münih’teki bir sanat okulunda öğrenci oldu. Kısa süre sonra genç adam eğitimden ayrıldı. Erickson, eskizler satarak para kazandı, ancak bir biyografiyi asla sanatla tam olarak ilişkilendiremeyeceğini anladı.

Erickson’un küçük çocuklar ve gençlerle iyi geçindiği söylentileri etrafa yayıldı.

Kişisel hayatı

Erik Erickson 1930 yılında evlendi. Evliyken, psikolog Hıristiyanlığa dönüştü. 1933'te Adolf Hitler’in iktidara gelmesinin Nazi tehdidi içerdiği anlaşıldığında, Eric, karısı ve çocuklarıyla birlikte Kopenhag’a gitti. 1930'ların sonunda, psikolog Erikson soyadını aldı ve üvey babanın soyadı ikinci isim oldu.

Akademik kariyer

Bir psikanalistin kızı olan Anna, Viyana Psikanaliz Enstitüsü’nde öğretim görevlisi olmasına yardımcı oldu. Buna paralel olarak, çocuğun gelişimine ve cinsel değişikliklerin aşamalarına dikkat eden Montessori tekniğini inceledi. Amerika Birleşik Devletleri’ne taşındıktan sonra Erickson, Boston’daki ilk çocuk psikanalist oldu. Psikanalize ek olarak, araştırmacı antropoloji ve psikoloji arasındaki ilişkiyi inceledi ve her iki yönün yetkili temsilcileriyle etkileşime girdi.

1938'de Erickson, Yale’deki çalışmalarını tamamladı ve Sioux kabilesini gözlemlemek için Güney Dakota’ya gitti ve daha sonra Kaliforniya’daki Yurok kabilesinin geleneklerine aşina oldu. Bilim adamını, ergenlikte meydana gelen olayların ruhu üzerindeki etkisi alanında araştırma yapmaya motive ettiler. Bir yıl sonra, Erickson ve ailesi, Berkeley Sosyal Güvenlik Enstitüsü’nün çocuk gelişimini araştıran ekibine katıldığı Kaliforniya’ya taşındı. Aynı yıl, bilim adamı Kaliforniya Üniversitesi’nin duvarlarını terk etti.

1951 ve 1960 yılları arasında Erik Erickson, Austin Riggs Center’da ders verdi ve duygusal olarak dezavantajlı gençlerle çalıştı. Aynı zamanda Pittsburgh Üniversitesi’nde misafir profesör olarak sahne aldı. 1958'de bilim adamı «Genç Luther» adlı bir kitap yayınladı. 1960'ların sonunda Harvard’a döndü ve 1970 yılına kadar profesör olarak görev yaptı.

1973'te araştırmacı, Jefferson Konferansı’nda okuyucu olarak konuştu ve Ulusal İnsani Yardım Vakfı’ndan Amerika Birleşik Devletleri’nin en yüksek ödülünü aldı. Bilim adamı psikolojiye önemli bir katkıda bulundu. Freud tarafından tarif edilen aşamalara ek olarak, şemada yetişkin devletin 3 dönemi daha ortaya çıktı. Rol çarpıtmaları, konunun toplumun bir üyesi olarak gerçekleşmeyebileceği gerçeğine yol açmaktadır.

Erik Erikson, 12 Mayıs 1994'te öldü. Bilim adamının çalışmaları bu güne kadar talep görmektedir ve fotoğrafları ders kitaplarına ve gelişim psikolojisi ile ilgili kitaplara yerleştirilmiştir.

1926'da melanie Klein, Ernst Jones’un daveti üzerine, sonunda yerleştiği İngiltere’ye taşındı. Ancak 40'lı yıllarda, ortodoks psikanalizin takipçilerinin en sert eleştirilerine maruz kaldı, esas olarak İkinci Dünya Savaşı’ndan önce kıtadan İngiltere’ye göç etti ve Londra’ya yerleşen ve kendi çocuk analizi tekniğini ve çocuk gelişimi teorisini geliştiren Anna Freud ile uzlaşmaz bir rekabete girdi. Bütün bunlar, İngiliz Psikanaliz Derneği’nin Melanie Klein ve Anna Freud’un takipçilerinden oluşan gruplara ve ara bir pozisyonda bulunan tarafsız bir gruba bölünmesine yol açtı. Klein’ın çocuk analizi uygulamasındaki en önemli başarısı, bir oyun tekniğinin yaratılmasıydı.

Bu nedenle, çocuk analizinde sözel özgür çağrışımlar yerine, Melanie Klein, çocuk tarafından başlatılan ve bir yetişkinin sözlü çağrışımları gibi, arzularını, fantezilerini ve yaşam deneyimlerini ifade etmenin bir yolu haline gelen serbest oyun tekniğini kullandı. Melanie Klein ayrıca çocuklarla çalışırken psikanalitik oturumların programının ne olması gerektiğini ve oyun odasının nasıl düzenlenmesi gerektiğini belirledi. Özellikle her çocuğun oyuncaklarla dolu ayrı bir kutusu vardı ve oyuncakların küçük olduğu gerçeğine özel bir kabul yapıldı, bu da doğrudan çocuğun iç huzurunun sembolleri olarak hareket etmelerini sağladı. Anna Freud’un aksine, Melanie Klein, küçük bir çocuğun da bir aktarımı olduğuna inanıyordu ve analizine, özellikle de negatif aktarım analizine büyük önem verdi.

Ayrıca, çocuğun iç dünyasının arkaik, kısmi nesneleriyle, örneğin anne ve baba tarafından iyi ve kötü parçalara bölünmüş ilişkilerinin analizine büyük önem verdi. Melanie Klein, psikanalizin klinik uygulama yelpazesini, ciddi derecede bozulmuş psikotik veya psikotik hastalarla analitik çalışmaları içerecek şekilde önemli ölçüde genişleten psikanalistler arasındaydı. Melanie Klein’ın analitik tekniği, tedavinin en başından itibaren cesur ve derin yorumlar, genel olarak olumsuz duyguların analizine ve özellikle olumsuz aktarıma büyük önem verilmesi, dilin yorumlanmasında kısmi nesnelerin ve bedensel işlevlerin kullanılması ile karakterize edilir. Melanie Klein’ın temel teorik değeri, kişilik gelişimi teorisinin ve bir bebeğin ve çok küçük bir çocuğun kişilerarası ilişkilerinin geliştirilmesidir.

Melanie Klein, kişiliğinin gelişiminin ve hatta sadece fiziksel hayatta kalmasının ana koşulu ve kaynağı olarak bir bebeğin ve küçük bir çocuğun bir anne ve diğer insanlarla olan ilişkisine odaklanan ilk psikanalistti. Klein, psikanalizdeki ilk ve belki de en etkili nesne ilişkileri teorisyenidir. Çocuğun ilişkisi ve her şeyden önce anneyle olan ilişkisi, hastanın ilişkisi ve hepsinden önemlisi analistle olan ilişkisi her zaman sadece Melanie Klein’ın psikanalitik teorisinin değil, aynı zamanda iyileştirme tekniğinin de odak noktası olmuştur. Melanie Klein, egonun bütünleşme sürecinin, savunma mekanizmalarının gelişiminin, nesne ilişkilerinin oluşum ve gelişim sürecinin iki aşamadan geçtiğine, ancak açık bir kronolojik referansa sahip olmadığına ve bir kişinin yaşamı boyunca kendisine ve etrafındaki dünyaya karşı tutumunu yansıtan pozisyonlar olarak var olabileceğine inanmaktadır.

Ana savunma mekanizmaları, kişinin kendisinin ve nesnenin bölünmesi ve bunun sonucu olarak, kendine ve diğer insanlara karşı duygu ve davranışlardaki ani ve dışa dönük motivasyonsuz değişiklikler ve projektif tanımlama, yani dayanılmaz duyguların, arzuların, niyetlerin nesnesi üzerindeki projeksiyon ve aynı zamanda kendisi ile nesne arasındaki sınırların ihlaline yol açan projeksiyonlarıyla “zenginleştirilmiş” bu nesneyle özdeşleşme, ve dışsal bir nesneyi kendisinin kötü, perili bir parçası olarak hissetmek ve bunun tersi de geçerlidir. Kronolojik olarak daha sonra ve klinik olarak daha olgun ve “normal”, kişinin kendisinin ve nesnenin bütünlüğü, yani hem iyi hem de kötü tarafların kendisinde ve diğer insanlarda gerçekçi bir şekilde tanınması, saldırgan ve yıkıcı duyguları ve arzuları için suçlu hissetme, nefretini sevgiyle yumuşatma ve eylemlerinin neden olduğu zararı telafi etme yeteneği ile karakterize edilen depresif pozisyondur. Aynı zamanda, erken “Oedipasyon”, çocuğun cinselleştirilmesi, anne ile olan dyadic ilişkideki derin oral memnuniyetsizliğini gösterir. Bununla birlikte, Melanie Klein, kötü ve iyi anne, nefret ve sevgi, kıskançlık ve şükran üzerine düşüncelerinde, sadece olumsuz duyguları hafifletmeye ve üstesinden gelmeye değil, aynı zamanda insanlığın geleceğine ihtiyatlı bir iyimserlikle bakmaya izin veren sevginin önemini sürekli olarak vurguladı.

Melanie Klein sadece olağanüstü bir uygulayıcı ve bilim adamı değildi, aynı zamanda analitik okulunun yaratıcısıydı. Klein’ın fikirleri sadece klinik çalışmalarda değil, aynı zamanda sosyal ve insani disiplinlerde de uygulanmaktadır.