<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Deniz Özdemir on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Deniz Özdemir on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@birdenizozdemir?source=rss-26a323d2c0b5------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*ePhCwVRosyWET07-RjM12w.jpeg</url>
            <title>Stories by Deniz Özdemir on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@birdenizozdemir?source=rss-26a323d2c0b5------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 04:45:05 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@birdenizozdemir/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Kimsesizlerin Kimsesi: Cumhuriyet]]></title>
            <link>https://birdenizozdemir.medium.com/kimsesizlerin-kimsesi-cumhuriyet-c40ce93848c0?source=rss-26a323d2c0b5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c40ce93848c0</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deniz Özdemir]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 26 Oct 2026 08:30:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-26T08:41:50.046Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="Anıtkabir, Ankara" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*c7Z7TGA5xb4A8hsz" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@asanoguz?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Oğuzhan Aşan</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Zaman hızla akıp geçiyor…</p><p>Bundan üç yıl önce, Cumhuriyetimizin 100. yıl dönümünün o tarihi gururunu göğsümde taşırken duygu ve düşüncelerimi yine burada satırlara dökmüştüm.</p><p>Bugün, Cumhuriyetimizin 103. yılına erişmenin verdiği aynı coşku ve dinmeyen heyecanla yine kalemin başına geçiyorum.<br>Aradan geçen yıllar, dünyadaki çalkantılar, coğrafyamızdaki insani krizler ve şahit olduğumuz tüm adaletsizlikler bana tek bir gerçeği her gün daha berrak bir şekilde öğretti: Cumhuriyet, sıradan bir yönetim biçimi değil, bu topraklarda kimsesiz kalan her bir canın sığınacağı yegâne çatıdır.</p><p>Zira Ulu Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün o unutulmaz ifadesiyle: &quot;Cumhuriyet, bilhassa kimsesizlerin kimsesidir.&quot;<br>İşgal edilmiş topraklarda, halkın yorgun, imkânların tükenmiş olduğu en karanlık anlarda dahi umudunu yitirmeyen Atatürk ve silah arkadaşları; iradeyi millete verirken tam olarak bunu hedeflemişti. İnsana insan olduğu için değer veren bir sistem inşa etmek...<br>Bugün canımız sıkıldığında, yolumuzu kaybolmuş hissettiğimizde ya da geleceğe dair kaygılarımız arttığında Anıtkabir’e gidip O’nun huzurunda durmamız tesadüf değildir. Çünkü Anıtkabir sadece bir anıt değil; aklın, bilimin, umudun ve &quot;ümidini asla kaybetmeyen&quot; bir iradenin simgesidir. O’nun bize bıraktığı mirası anlamak, sadece geçmişi anmak değil; geleceği inşa etmek demektir.</p><p>Bir toplumun ayakta kalması, üretmesi, geleceğe güvenle bakması ve dünyada söz sahibi olması ancak ve ancak adalet, liyakat ve özgürlükle mümkündür. Cumhuriyet bize bu zemini sunmuştur. Türk milletinin vicdanında Cumhuriyet, her zaman en yüce mertebededir.<br>Atamızın dediği gibi: &quot;Vatanını en çok seven, görevini en iyi yapandır.&quot; Bizler görevimizi en iyi şekilde yapmaya, aklın ve bilimin yolundan gitmeye, kimsesizlerin kimsesi olan bu muazzam eseri korumaya devam edeceğiz.</p><p>Cumhuriyetimizin 103. yılı kutlu olsun!</p><p>Halaskargazimiz Mustafa Kemal Atatürk’ü, silah arkadaşlarını, aziz şehitlerimizi ve kahraman gazilerimizi bir kez daha minnet, saygı ve rahmetle anıyorum.<br>Ruhları şad olsun.</p><p>26.10.2026 / Anıtkabir</p><p>Deniz Özdemir</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c40ce93848c0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[TEK MİLLET (ama) İKİ DEVLET]]></title>
            <link>https://birdenizozdemir.medium.com/tek-mi%CC%87llet-ama-i%CC%87ki%CC%87-devlet-193774b93950?source=rss-26a323d2c0b5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/193774b93950</guid>
            <category><![CDATA[azerbaycan]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Deniz Özdemir]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 21 Oct 2026 12:33:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-25T15:30:28.369Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FJtoif6uIUDZLvL3riOtJA.jpeg" /></figure><p>​Türkiye ile Azerbaycan arasındaki ilişkiler, tarihin süzgecinden geçerek bugünlere ulaşmış son derece köklü ve sarsılmaz bağlara dayanır. &quot;Tek millet, iki devlet&quot; şiarıyla perçinlenen bu ilişki, sıradan bir diplomasi anlayışının ötesinde, doğrudan bir kardeşlik hukukunun yansımasıdır.</p><p>​Geçmişten günümüze zaman zaman muhtelif krizlerle veya sınamalarla karşı karşıya kalınmış olsa da iki tarafın sergilediği sağduyu ve ortak akıl, her türlü pürüzün üstesinden gelmesini sağlamıştır. Bu krizleri elbette ki bir aile içi mesele, kardeşler arasındaki bir görüş ayrılığı olarak değerlendirilmelidir.</p><p>​Uluslararası ilişkilerde kalıcı dostluklardan ziyade karşılıklı çıkarlar ve iş birlikleri esastır; her ülke kendi ulusal çıkarlarını gözetmek durumundadır. Ancak Türkiye ile Azerbaycan arasındaki bu istisnai örneği her koşulda korumak ve yaşatmak zorundayız. O bakımdan Azerbaycan Cumhuriyeti’nin iç meselelerine müdahale edilmesi söz konusu dahi olamaz. Olsa olsa kardeşler arasında yapıcı bir diyalog ve eleştiri zemininden bahsedilebilir. Elbette ki birçok bölgesel veya küresel konuda farklı yaklaşımlara sahip olabiliriz; esas olan ortak müştereklerde buluşabilmektir. Zira diplomasi dediğimiz nitelikli süreç tam olarak budur.</p><p>​Devlet yapıları, idari kararları ve kurumları ayrı olsa da bu iki devletin asıl teminatı olan milletlerimiz, ruhsal ve kültürel olarak her zaman bir ve beraberdir. ​Bu hassas süreçte, tarihi kardeşlik sorumluluğumuzun bir gereği olarak; her iki devletin yetkililerinin, medyasının ve kamuoyunun kullandığı dile, üsluba ve aldığı kararlara son derece dikkat etmesi büyük önem taşımaktadır.</p><p>Yapıcı bir üslup ve karşılıklı nezaket, ortak geleceğimizi teminat altına alacak en temel unsurdur ve her iki tarafın da lehinedir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=193774b93950" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Tepkinin Bin Etkisi]]></title>
            <link>https://birdenizozdemir.medium.com/bir-tepkinin-bin-etkisi-85c9bc8251e9?source=rss-26a323d2c0b5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/85c9bc8251e9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deniz Özdemir]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 04 Apr 2026 08:00:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-04T08:00:37.342Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>O geceyi hiç unutmuyorum.</p><p>​Her çaresiz gecenin elbet bir sabahı vardır; fakat o gecenin sabahı sanki zamanın içinde sıkışmış gibiydi. Belki de ben hâlâ o gecenin içinde hapsolmuş durumdayım. Unutamıyorum, vazgeçemiyorum, bir milim öteye adım atamıyorum. Yeniden başlamak için ayağa kalkacak gücü kendimde bulamıyorum.</p><p>​Şimdi geriye dönüp baktığımda, o tek bir anın, o küçücük tepkinin ruhumda nasıl binlerce etkiye dönüştüğünü anlamaya çalışıyorum. Zira o fırtınanın içindeyken bunu fark etmek mümkün değildi; aslında bugün bile o devasa sarsıntıyı tam olarak ölçebilmek oldukça güç. Ancak kendime dönebilmem ve hayatıma devam edebilmem için bu içsel yüzleşme kaçınılmaz.</p><p>​Nereden başlasam, nasıl anlatsam bilemiyorum. Son zamanlarda hayatım o kadar rayından çıktı ki... Sanki birçok rayın iç içe geçtiği, inişli çıkışlı ve sonu belirsiz yollarda savruluyorum. Bu karmaşa beni, düzenin bittiği ve kaosun başladığı o tekinsiz boşluğa hapsetti. Bu çıkmazda, aynı noktanın etrafında beyhude bir döngünün içindeyim. Hissizim, güçsüzüm, kararsızım. Yaşıyor muyum? O bile belli değil.</p><p>​Fakat bir gün, ansızın gözlerim açıldı ve kendi kendime dedim ki: &quot;İşte o gece benim dönüm noktamdı; o anki tek bir tepki, hayatımın geri kalanındaki binlerce etkiyi doğurmuştu. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.&quot;</p><p>​Düşünmeye başladım; zira çok uzun zamandır kendi düşünce dünyamdan uzaklaşmıştım. Artık zihnimde yeni bir teşhis vardı: Her şey o gece infilak etmişti. Her şeyin yeniden başlaması için gereken o ilk kıvılcım, o gece çakmıştı.</p><p>​Gitgide uzaklaşıyordu... Arkasından sadece bakakaldım. Gözyaşlarım sanki etrafımı bir hüzün gölüne çevirecekti. &quot;Gitme&quot; diyemedim; kelimeler boğazımda düğümlendi. Nefesim kesilmişti, ruhum sanki bedenimi terk edip başka diyarlara göç etmişti. Tarif edilemez bir acı çekiyordum; üzerine sayfalarca şiir yazılacak, binlerce dizeye bölünecek türden bir acı...</p><p>​&quot;Beni bu hayatta yalnız bırakma&quot; diyemedim. Ne bir adım ileriye meylim vardı ne de geriye dönecek bir gücüm.</p><p>​Ve o an: Bir kez arkasını dönüp baktı, sadece bir kez. O an, zamanın damarlarımda donduğunu hissettim. O tek bir bakışın, üzerimde binlerce etkisi olacağını o saniye anladım. Kalbimdeki umut, bir anlığına da olsa dünyadaki tüm dağları aşacak kadar yükseldi. Sadece bir bakıştı, küçücük bir kıvılcımdı... Lakin ben hayatımda ilk defa bu denli sarsıcı, bu denli dilsiz bir belirsizliğe şahit oldum. Yüzündeki o ne olduğu anlaşılmayan ifade, beni anlamın bittiği en derin uçurumlara itti. Öylece kaldım; saatlerce, sessizce... O son bakış, ruhuma atılmış bir mühür gibiydi. Beni belirsizlik girdabında kimsesiz bırakan o gözler, hâlâ dün gibi karşımda. Bir saniye olsun beni terk etmedi, hafızama kazındı. Çünkü biliyordum; bir daha bu şansa müşerref olamayacaktım.</p><p>​Umudum gün geçtikçe sonbahar yaprakları gibi dökülüyor. Her sabah yeni bir hayalle, onun hayaliyle belirsiz ve hissiz günlere uyansam da kalbimin bir köşesinde o ışık hep var, hâlâ var.</p><p>​Ben artık hayatıma nasıl devam edecektim? Her şey nasıl normale dönecekti? Hiçbir fikrim yoktu. Sahi, sadece nefes almak yaşamak mıydı?</p><p>​Gökyüzü yine gri, sisli ve boğucu. Doğayla ne kadar da benziyoruz birbirimize; kaderimiz aynı sanki. Yağmur damlıyor gözyaşlarım gibi, ardından hemen güneş açıyor; gökkuşağı misali cılız bir umut... Esasında hep bir karmaşa var. Ne ileri gidebiliyorum ne de geçmişi değiştirebiliyorum. Bu cenderenin içinde ne kadar yaşanabilirse o kadar yaşıyorum. Yaşıyor muyum? Emin değilim. Belki de her mevsim yeniden ölüyor ama her umut ateşinde kendi küllerimden yeniden doğuyorum.</p><p>​Kaçmaya çalışıyorum ama başarıyor muyum, bilemiyorum. Acılarım önce şiirlerime yansıyor, sonra bakışlarıma... Bakışlarım, kelimelerin bittiği yerde her şeyi anlatıyor: Hissiz, derin, yorgun ve çaresiz.</p><p>​Yine de arıyorum o cevapsız sorularımın karşılığını. Bulursam ne yapacağımı bilmeden... Bulabilecek miyim? Bulursam ne değişecek? Ne yapacağım.</p><p>​Sahi; O’nu ve aradığım o kadim cevabı bulduğum o an, ben kim olacağım?</p><p>​Unutamıyorum...</p><p>​Ve aslında vazgeçmek de istemiyorum. Zaman akıp gidiyor, mevsimler değişiyor ama içimdeki o bekleyiş hiç eskimiyor. O gecedeki o tek tepki, ruhumdaki binlerce etkisiyle yaşamaya devam ediyor. Bunca zamandır sönmeyen o ateş, küllense bile rüzgarıyla yeniden harlanıyor. Belki de benim hikayem, bittiği sanılan o yerden tekrar tekrar başlamak üzerine kurulu: ne kadar zor olsa da o gecenin izini taşımaya ve kalbimdeki o yeri özenle korumaya devam ediyor...</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=85c9bc8251e9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ay Işığı]]></title>
            <link>https://birdenizozdemir.medium.com/ay%C4%B1%C5%9F%C4%B1%C4%9F%C4%B1-db44c23604e6?source=rss-26a323d2c0b5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/db44c23604e6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deniz Özdemir]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 23 Mar 2026 09:07:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-04T08:02:44.379Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Oysa ben onun en çok masum bakışlarına aşık olmuşum; meğer bunca zaman aradığım buymuş. Zihnimi kurcalayan o cevapsız soru buydu belki de. İnsan, neden sevdiğini açıklayamadığı an gerçekten aşık demektir, öyle değil mi? Yoksa aşk, her şeyi anlamlandırma çabasından vazgeçtiğimizde mi tam olur, ondan da emin değilim...</h4><h4>​Yıllardır peşinde olduğum cevabı bir anda bulamayacağımın elbette farkındayım; lakin bazen tüm taşlar bir anda yerine oturur ya, benim hikayem de tam olarak böyle. Anlamını aramadığım, tanımlara sığdırmadığım, sadece masum bir aşk... Tıpkı onun bakışları gibi. Hatta o son bakışı gibi... Gerçi onun bakışının ilki veya sonu yoktu benim için; o bakış hep tekti: Öylesine içten, saf, gerçek ve masum... İşte hayata devam ederken eksikliğini en çok hissettiğim parçam bu. İnsan, ait olduğu kişiyle bir bütün oluyormuş meğer; o gidince tek başına değil, yarım kalıyormuş.</h4><h4>​Yarım kaldım... Tıpkı hikayemiz gibi, zihnimde asılı kalan sorular ve cevapları gibi, ardına kadar açık ama kimsenin girmediği o kapı gibi... Bazen tamamlanmamış cümlelerle dolu bir defter misali, bazen bir fincan kahvenin dibinde unutulmuş o son yudum gibi. Gidilmemiş şehirler, geçilmemiş nehirler gibi... Söylenmemiş şarkılarım, yazılmamış şiirlerim gibi yarım kaldım. Ne ileri gidebiliyor ne de geçmişi geri getirebiliyorum. Aynı noktada dönüp duruyorum sanki; ne bir adım atabiliyor ne de geri dönebiliyorum.</h4><h4>​Ve bugün, onu gördüm. Yanında bir başkası, yüzünde ise uzun zamandır görmediğim o aydınlık gülümseme... Onu öyle mutlu görmek içimde bir yeri sızlatsa da, ruhuma garip bir dinginlik bıraktı. Çünkü benim aşkım, onun mutsuzluğu üzerine kurulu bir bencillik değildi hiçbir zaman.</h4><h4>​Şimdi bu yarım kalmışlığı; önümde uzanan, engebeli olan bu hayat yolunda, nereye gidersem gideyim bana kim olduğumu hatırlatan o değişmez yol işareti gibi yanımda taşıyorum. Ben onu, ona olan bu sevgimi ve o masum bakışlarını kalbimin en korunaklı köşesinde saklayacağım.</h4><h4>​Biliyorum, dünya dönüyor ve zaman akıyor; ama içimde bir yer hep o aynı noktada bekleyecek. Eğer bir gün, bambaşka bir hayatta ya da bambaşka bir zamanda yeniden tanışırsak; seni tam da burada, kaldığım o eşsiz yerden, aynı masumiyetle sevmeye devam edeceğim.</h4><h4>​Bazen kendime soruyorum; bir gün bir başkasını da böyle, hatta hiç bilmediğim bir şekilde sevebilir miyim diye. Bunu düşünmek bile kalbimde tarifini yapamadığım bir ağırlık, biraz da mahcubiyet yaratıyor. Ama hayatın ne getireceğini, bu yolun beni hangi kapılara çıkaracağını ben de bilmiyorum. Belki bir gün kalbim yine o anlam veremediği bir rüzgara kapılır, belki de bu sessizlik hep benimle kalır... Bilmiyorum. Sadece bu belirsizliğin içinde, onun mutluluğuna uzaktan bakarak yürümeye çalışıyorum.</h4><h4>​Şimdilik burada, bu yarım kalmışlığın ve senin mutluluğunun tam ortasında duruyorum. Sessizce, sadece severek…</h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=db44c23604e6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Geçilmez Bir İrade: Çanakkale]]></title>
            <link>https://birdenizozdemir.medium.com/ge%C3%A7ilmez-bir-i%CC%87rade-%C3%A7anakkale-105c345477e9?source=rss-26a323d2c0b5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/105c345477e9</guid>
            <category><![CDATA[atatürk]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[çanakkale]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Deniz Özdemir]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Mar 2026 00:10:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-18T00:10:25.574Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>​Bazı zaferler sadece bir toprak kazanmanın değil; bir ulusun, özgürlük ateşinin küllerinden yeniden doğuş hikayesidir.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Uqo_Tkt922xNqS-oT2wUlQ.png" /><figcaption>Gemini</figcaption></figure><p>​Çanakkale; imkansızı başarmanın, yitirilmeyen o ümidin nelere muktedir olduğunun ve zifiri karanlığın er ya da geç aydınlığa dönüşmesinin bir nişanesidir.</p><p>Çanakkale’yi geçilmez kılan; insanın içindeki o vazgeçmeme iradesi, imkansızlıklar içinde yeşeren umut ve sarsılmaz bir inancın yarattığı en büyük zaferdir.</p><p>​Bugün özgürce attığımız her adım, &quot;Çanakkale Geçilmez&quot; diyenlerin attığı o son adımın mirasıdır.</p><p>​18 Mart 1915’te Çanakkale’de yakılan ateşin ve Anadolu’daki Milli Mücadele’mizin ruhuna dönüşen bu büyük zaferin 111. yıl dönümünde; başta Anafartalar Kahramanı, Ulu Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere tüm kahramanlarımızı ve şehitlerimizi minnet, rahmet ve saygıyla anıyorum.</p><p>​Ruhları şad olsun. 🇹🇷</p><p>Deniz Özdemir</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=105c345477e9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yaşayan Hafızanın Sonsuzluğa Yolculuğu: İlber Hoca’ya Bir Veda…]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/ya%C5%9Fayan-haf%C4%B1zan%C4%B1n-sonsuzlu%C4%9Fa-yolculu%C4%9Fu-i%CC%87lber-hocaya-bir-veda-d2738b900a48?source=rss-26a323d2c0b5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d2738b900a48</guid>
            <category><![CDATA[i̇lber-ortaylı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Deniz Özdemir]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 15 Mar 2026 15:25:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-16T16:23:01.354Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/850/1*dwFeG_hWd0VzqRZcmaug2w.jpeg" /></figure><p>Yıllar sonra zaman makinesine binebilsem, İlber Hoca’ya bir telegraf çekmek isterim: ‘Hocam, yıllar süren uğraşınız, toplumumuz için gösterdiğiniz çabalar sonuç verdi; hayaliniz gerçekleşti… Toplumumuz Ata’mızın izinde, sizlerin ve bir çok sizin gibi değerlerimizin tuttuğu ışık sayesinde hayalını kurduğumuz bir toplum olma yolunda emin adımlarla ilerlemekte…’ Umarım böyle günlere uyanırız. Umarım bütün hayallerimiz gerçekleşir…</p><p>İnsan bazen hiçbir şeyi kaybetmezmiş gibi bir hisse kapılır… Aciz bir varlık olan insan yaşamı boyunca onlarca şeyi kaybetmesine rağmen nasıl böyle bir rahatlığa kapılır ki? Ancak bazı zamanlar var ki insan bir anda bir taşa vurur başını… Ve o değeri kaybedince anlar… Ve belki de daha iyi anlaşılır her şey. Ama artık her şey için çok geç… Artık yaşananlar sadece hafızanda saklı kalır. Anılar kalır. Anılar yaşar…</p><p>13 Mart 2026, akşamüstüydü… Ve o bildirim sonrası bir kaç saniyeliğine hayattan koparılmış gibiydim. ‘İlber Ortaylı hayatını kaybetti.’ Hayatta hiç beklemediğiniz şeyler hiç beklemediğiniz anda gelir ve kapınızı dahi çalmaz… Bir an yüzünüze vuruverir…</p><p>Bir kaç saat hiçbir şey düşünemedim… Sadece sessizce durdum. Sanki hayatta hiçbir şeyin bir önemi yokmuş gibi bir hisse kapıldım. Sonra yine İlber Hocayı düsündüm… Bir süre sonra şoku atlattım sanırım. Sonra ağladım… Sonra yıllar önce benim İlber Hoca’yı tanımamı sağlayan bir abime mesaj attım ve teşekkür ettim. Dünyanın herhangi bir yerinde yaşasaydım ve İlber Hocanın varlığından haberim olmadan yaşayıp gideceğim bir olasılığın olma ihtimalini düşünerek şükrettim. Sonra İlber Hoca’nın kitaplığımda olmayan bir kaç kitabını sipariş ettim. Ve o yoğun duygularla İlber Hoca’yı bir kez daha saygıyla andım. Zira İlber Hoca da bunu isterdi. Okumamızı, gezmemizi, öğrenmemizi… İlber Hocamla naçizane ortak yönlerimizin de olduğu beni bahtiyar ediyor… Bence o da hep aradı… Buldu mu bulamadı mı onu bilmem. Ama hep aradı. Keşke bu arayış yolculuğumuza dair onunla sohbet edebilseydim, keşke…</p><p>Ve bir Ramazan akşamı, bir Cuma günü onu kaybettik. 13 Mart 2026… Yaşayan bir hafıza sonsuzluğa doğru yola çıktı…</p><p>Ama geride muazzam bir miras bıraktı…</p><p>Yarın onu son yolculuğa uğurlayacağız. Ona yakışır bir şekilde. Dualarla. Son konuşmalarını dinleyince içim bir buruk kalıyor… Gözlerim doluyor.</p><p>Zira İlber Hoca unutulmayacak. Yaşarken bizi çok güldürdü, yeri geldi düsündürdü, yeri geldi şahsına münhasır şekilde ve adeta bir hoca gibi azarladı…</p><p>Ruhları şad olsun Doğan Cüceloğlu hocamın bir sözü vardı: ‘İnsan -Yaşadım!- diyebilmeli…’</p><p>Evet, bence İlber Hoca bu hayatı dolu dolu yaşadı. Hep aradı. Ve bir hazine bıraktı. İlber Hoca’yı Gelibolu Yarımadası’nda, Sultanahmet Meydanı’nda ve birçok yerde birçok videosunu tekrar izleyince yaşayan hafıza olduğunu iliklerime kadar hissediyor ve duygulanıyorum. İlber Hoca’nın yürüdüğü yollardan yürümeyi hedef olarak görüyorum. Sadece yürümek değil, yürürken hissetmek…</p><p>Şimdi O, sevdiklerinin yanıbaşında, Fatih Camii Haziresi’nde sonsuz bir huzura kavuşurken nizlere bıraktığı miras da sonsuza dek bizimle yaşamaya devam edecek.</p><p>İlber Hoca’ya veda etmek zordur. Vedalar acıdır. Yaşayan hafızayı hafızalarımızda yaşatacağız. Ve onu unutmayacağız. Nasıl unutalım ki? Unutmamayı ondan öğrendik…</p><p>Güle güle Hocam… Her şey için size minnettarız.</p><p>Saygıyla. Hocam. Hoşça kalın…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d2738b900a48" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/ya%C5%9Fayan-haf%C4%B1zan%C4%B1n-sonsuzlu%C4%9Fa-yolculu%C4%9Fu-i%CC%87lber-hocaya-bir-veda-d2738b900a48">Yaşayan Hafızanın Sonsuzluğa Yolculuğu: İlber Hoca’ya Bir Veda…</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Özlem]]></title>
            <link>https://birdenizozdemir.medium.com/%C3%B6zlem-a687e2153002?source=rss-26a323d2c0b5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a687e2153002</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deniz Özdemir]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 07 Jul 2024 15:17:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-25T16:04:39.792Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bıraktığın yerdeyim hâlâ <br>Bana bir şeyler karala…<br>Bekliyorum kaldım yarım<br>Unuttun mu beni yârim?</p><p>Gözlerim yaşlı misali nehir<br>Her gecem oldu zifir <br>Aşka kıydın aşkın özüne<br>En çok da bu toy aşığa</p><p>Yüreğim seni özler<br>Nigahım gizler <br>Sığmıyorum dünyalara<br>Feryadım hayallere</p><p>Gözlerim gülmez, gönlüm göremez<br>Sensiz huzur ne bilmez <br>Sen dönmeden bu kalp durmaz <br>Kimse bilmez</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a687e2153002" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Arıyorum Seni]]></title>
            <link>https://birdenizozdemir.medium.com/ar%C4%B1yorum-seni-0a53b0b1e28f?source=rss-26a323d2c0b5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0a53b0b1e28f</guid>
            <category><![CDATA[aşk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Deniz Özdemir]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 Nov 2023 20:38:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-25T15:26:35.495Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Vecahetin ömür sürüyor<br>Hâlâ göğsümün sol köşesinde<br>Yaşıyor hâlâ can alır o nigâhin<br>İlk bakışta meftun eden bu cemalin</p><p>Suâl eder bu kalp<br>Her gece seni<br>Cebirler içinde kaldım<br>Halas etmek mümkün mü beni</p><p>Kendim kendime yetmiyor artık sebepsiz<br>Sığmıyorum bu aleme sensiz<br>Görmezsem olmaz gönül baharım<br>Yoldaşım<br>Sensin benim ilk feryadım, tek ikbalim</p><p>Arıyorum seni her şarkı, her mekanda<br>Her vakit, her anımda<br>Feryadım aşikar<br>Yürüdüğüm yol hep kehribar<br>Arıyorum hasta halde, her zaman<br>Müştakım sana, muhtacım gözlerine</p><p>Kayıp gidiyor gökte yıldızlar<br>Senden sonra bende yıkımlar<br>Yitiriyor gibiyim sanki gözlerimde<br>Bekliyorum ancak seni gül bahçemizde</p><p>Arıyorum seni<br>Seviyorum seni<br>Özlüyorum seni<br>Bekliyorum seni<br>Kaybetmem yolumu, yol ışığımı<br>Ne seni, ne de kendimi</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0a53b0b1e28f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Visal Akşamı]]></title>
            <link>https://birdenizozdemir.medium.com/visal-ak%C5%9Fam%C4%B1-d6321669696c?source=rss-26a323d2c0b5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d6321669696c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Deniz Özdemir]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 12 Nov 2023 01:37:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-25T15:47:20.351Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Sabah fısıltılariyla uyandım <br>Bir gün şafak vakti omuzlarında <br>Ela gözlerine bakarken buldum kendimi <br>Anladım güneşin doğduğunu</p><p>Ufukta göründü bir aşk masalı</p><p>Sevmeyi başladım yaşamı, kendimi <br>En çok da seni<br>Karşımdaki Deniz’i...</p><p>Tutunuyorum hayata ellerindeyken <br>Ama tutamıyorum zamanı sen yanımdayken <br>Nefesin can buldu her nefesimde <br>Her hâlin saklı benim hafızamda <br>Bakışlarını, gülüşlerini gizliyorum <br>Hediye ettiğin yüreğimin bir köşesinde</p><p>Gözlerin Akdeniz’in her dalgasında <br>Bakışın Toroslar’in mağrur zirvesinde<br>Bir temmuz sıcağı saklı kollarında <br>Huzur adasında ismini yazdım <br>Bin yıllık taşlara <br>Bir yılda vardım, sonsuz sonbahara</p><p>Bu yolun sonunda <br>Kavuşuruz seninle <br>Sonsuz aşk bahçesine <br>Ben seni olduğun gibi <br>Sen de beni bulduğun gibi<br>Seversen eğer</p><p>Aşk dolu bakışını ver bana <br>Ömrümü vereceğim sana <br>Yanımda olursan eğer <br>Olacağım yanında <br>Sonsuza kadar</p><p>Yanında uyandığımda <br>Kaybettim kendimi <br>O sabah yeniden doğdum <br>Aşka boğuldum <br>Aşk denizinde</p><p>Hayat seninleyken yaşanır hâl alıyor <br>Sensizlik çilesi beni derinden yaralıyor <br>Bazen uzakta olsak da <br>Kalbimiz yan yana o çiçekli bahçelerimizde</p><p>Aşkın hediye bana<br>Dünyalar sana</p><p>Bu yolun sonunda <br>Kavuşuruz seninle <br>Sonsuz aşk bahçesine <br>Ben seni olduğun gibi <br>Sen de beni bulduğun gibi<br>Seversen eğer</p><p>Bu özel günde <br>Visal akşamında <br>En büyük aşkım yanımda<br>Sevginin gücünden tek dileğim var;</p><p>Sonsuza dek kal yanımda…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d6321669696c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Büyük Şahsiyetin Bir Ulusu Var Eden Büyük Hayali: Cumhuriyet!]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/b%C3%BCy%C3%BCk-%C5%9Fahsiyetin-b%C3%BCy%C3%BCk-bir-ulusu-var-eden-b%C3%BCy%C3%BCk-hayali-cumhuriyet-65b88c4638f2?source=rss-26a323d2c0b5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/65b88c4638f2</guid>
            <category><![CDATA[atatürk]]></category>
            <category><![CDATA[cumhuriyet]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[100-yıllık-tarih]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Deniz Özdemir]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Oct 2023 10:01:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-06T18:59:58.354Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/850/1*gkK3e842I8xcGdCxq_dlYQ.jpeg" /></figure><p>29 Ekim 2023, bugün Cumhuriyetimizin 100. yılını kutladığımız en büyük bayram, kutlu olsun!</p><p>Büyük Türk ulusunun bir ferdi olarak bu kutlu bayramı en içten sevinçle kutlayanlardan biri olmanın verdiği bahtiyarlık duyguları içerisindeyim.</p><blockquote>Bize bu toprakları, barış içinde yaşadığımız bu vatanı, bu cumhuriyeti armağan eden Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarını, Milli Mücadele kahramanlarımızı minnetle, saygıyla ve sevgiyle yad etmeyi borç bilirim. Onları her zaman dua ve hürmetle anıyorum, ruhları şad olsun…</blockquote><p>Cumhuriyet ile ilgili duygularımı yazmayı istediğim andan itibaren çok düşündüm. Uzun uzun fikirlerimi toparlamaya çalıştım. Ve nereden başlayacağımı bilemedim… Çok duygulandım, hüzünlendim, sevincim içimi sığmadı zaman zaman. Ve Cumhuriyetin ne kadar da muazzam güzel bir şey olduğuna bir kez daha kanaat getirdim.</p><p>Cumhuriyet öyle bir şey ki tarifi hem çok kolay hem çok zor. Ve kişiden kişiye, zamandan zamana, durumdan duruma göre değişiyor kanımca. Ancak en nihayetinde hepsinin yegane varış noktası var: Özgürce yaşayabilen insan.</p><p>3 kelime... <br>Ama bu üç kelimenin öylesine derin anlamı var ki.</p><p>Özgürlük ne demek? Bu soruya herkes farklı cevaplar verebilir, kendi perspektifinden bakabilir. Ama herkesin kalbindeki o ateş aynı. Özgürlük nedir diye bugün Filistin&#39;de yaşayan birine sorsak ne cevap verir? Peki ya Uygur Türklerine sorsak? Yıllar öncesine gidip Orta Asya&#39;da sovyet istilası altında yaşayan insanlara sorsak ne düşünür özgürlük hakkında? Hintler ne düşünürdü 100 yıl öncesinde. Liste uzayıp gider...</p><p>Yıllardır gün yüzü görmeyen ve tam bir &quot;bataklık&quot; olan Orta Doğu coğrafyasında yaşayan çocuklar, kadınlar, masum insanlar ne düşünüyorlar acaba? Evet... Cevabımız aslında belli. Tabii bu cevapları dinleyebilmek, göz yaşları tutabilmek, kaldırabilmek güç. İşte bu yüzden Cumhuriyet çok değerlidir anlayanlar için. Ne mutlu bunu anlayanlardan olana. Cumhuriyetin değerini her gün daha çok kavrıyor, Atatürk&#39;ün ileri görüşüne hayran oluyorum.</p><p>Yaşamak... Yaşamak insana verilmiş en büyük hediye değil midir? Peki nasıl yaşamak? Nasıl bir yaşama yaşamak diyebiliriz, burası çok daha önemli bence. Yaşamak ile yaşamak arasında çok fark olmalı.</p><p>İnsan... Cumhuriyetin bir çok tanımı var, hepsi de oldukça anlamlı. Ancak biri var ki o bam başka: Kimsesizlerin kimsesi. İşte cumhuriyet budur. İnsanı insanca yaşatan şeydir cumhuriyet. İnsana insan olduğunu hatırlatan şeydir cumhuriyet. İnsanı özgürce yaşatan şeydir cumhuriyet.</p><p>İşgal edilmiş toprakları kurtarmak, bir ülkeyi yoktan var etmek, bir toplum yaratmak hiç kolay olmadı. Cumhuriyetimizin kuruluşu, Kurtuluş savaşı, Milli Mücadele ve Gazi’nin hayatı hakkında okumalar yaptığımda, bir seyler izlediğimde ve dinlendiğimde çok duygulanıyorum, gözlerim nemleniyor. Bir insan, bir toplum bunu nasıl başarmış acaba diye uzun uzun düşünüyorum. Ve Ata’nin şu sözü aklıma geliyor: &quot;Ümitsiz durumlar yoktur, ümitsiz insanlar vardır. Ben hiçbir zaman ümidimi kaybetmedim.&quot;</p><p>O kadar zor bir dönemde, o kadar ağır şartlar altında bunca şeyi başarabilmek hakikatten takdir ve hayret edilmesi, saygı duyulması gereken bir durum olduğunu düşünüyorum. Umudumu kaybetmeye başladığım, canımın çok sıkkın olduğu anlar Ata’mizin huzuruna Anıtkabir’e gidiyorum, İsmet Paşa’nin yanına oturuyor uzun uzun düşünüyorum orada ve bu bana iyi geliyor.</p><p>Cumhuriyet o kadar zor şartlar altında kurulmuş ki... Ve sonrasında da o kadar zor şartlar altında büyümüş ki... Ancak yapı taşları çok sağlam atılmış ve bundan dolayı bu günlere gelebilmiş, ve de payidar da kalacaktır.</p><p>Ne mutlu ki bu topraklarda kula kulluk etmek 100 yıl önce tarihin tozlu sayfalarına karışmış. Bugün hala cumhuriyetle, laiklikle, devrimlerle ve hatta Atatürk’le &quot;problemi&quot; olanlar ne yazık ki var. Ama o zihniyetin sonu da, 100 yıl önce olduğu gibi tarih olacak. Türk Ulusu Cumhuriyet’i seçti ve bu değişmeyecek.</p><p>Insanlara insan olmayı hediye eden, çocuklara özgürce büyümeyi, gençlere okumayı ve öğrenmeyi; kadınlara seçme ve seçilmeyi, var olmayı, birey olmayı armağan eden; dini devletten ve siyasetten ayrı bir yere, temiz bir yere koyan Cumhuriyet iyi ki var.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/850/1*DiEk9P7ulfAVsbL714bltg.jpeg" /></figure><p>Cumhuriyet hakkında yazılacak çok şey var… <strong>Yaşasın Cumhuriyet!</strong></p><blockquote>Cumhuriyetin 100. yılında, Anıtkabir’de Ata’ya mektup:</blockquote><p>&quot;Mavi gözleriyle yukarıdan bizleri seyreden Aziz Atatürk,</p><p>Sen rahat uyu, eserin 100 yaşında. Bizler seni yüreğimizin en özel yerinde taşıyacağız; unutturmaya, karalamaya çalışanlar olacak lakin biz daima onların karşısında dimdik duracağız. &quot;Vatanını en çok seven görevini en iyi yapandır!&quot; sözünü hiçbir zaman aklımızdan çıkarmayacağız. Bize bıraktığın Cumhuriyetimizi, bayrağımızı, doğayı, insanımızı, vicdanımızı, gözlerin gibi olan gökyüzümüzü koruyacağız. Türk genci her zaman izinde olacak, kurduğun cumhuriyet ilelebet payidar kalacaktır.&quot;</p><p>27 Ekim 2023 / Ankara</p><p>Deniz Özdemir</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=65b88c4638f2" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/b%C3%BCy%C3%BCk-%C5%9Fahsiyetin-b%C3%BCy%C3%BCk-bir-ulusu-var-eden-b%C3%BCy%C3%BCk-hayali-cumhuriyet-65b88c4638f2">Büyük Şahsiyetin Bir Ulusu Var Eden Büyük Hayali: Cumhuriyet!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>