<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Hezar Firdevs on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Hezar Firdevs on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@birincifirdevs?source=rss-ab524dca239------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*OV_PG0lzWErU-ByrvDE3mw.jpeg</url>
            <title>Stories by Hezar Firdevs on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@birincifirdevs?source=rss-ab524dca239------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 08:12:14 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@birincifirdevs/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[İş, Aşk, A]]></title>
            <link>https://medium.com/@birincifirdevs/i%CC%87%C5%9F-a%C5%9Fk-a-f5a3162a19eb?source=rss-ab524dca239------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f5a3162a19eb</guid>
            <category><![CDATA[aşk]]></category>
            <category><![CDATA[aile]]></category>
            <category><![CDATA[hastane]]></category>
            <category><![CDATA[i̇ş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hezar Firdevs]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 20 May 2025 20:33:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-20T20:44:33.743Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>İş, Aşk, Aile ve Diğerleri</h3><p>Bugün bir eczaneye uğrayıp “The Walking Dead” dizisindeki zombilerden biri gibi bir edayla “Mutluluk verecek doğal bir şeyler var mı ya? Ben çok mutsuzum da.” diye sordum. Bazen böyle geliyorlar, n’aparsın işte.</p><p>Mutsuzluğun mutluluk gibi bir duygu olduğunu ve ikisinin de geçici olduğunu çoğu zaman unutuyorum, unutuyoruz.</p><p>Ben ara ara çılgınca mutlu ve kısa ara ara da çılgınca mutsuz değişik biriyim. Yine de kendime kızamıyorum. Hem dış faktörler çok mu mutluluk verici de ben her an mutlu olayım?</p><p>Hepimiz için hemen hemen aynı olabilecek senaryolarda dönüyor hayat:</p><ul><li>Oku. Evlen. Çocuk yap. 10–20 sene çalışıp para biriktirip anca ev — araba al ve sonra da çocuk büyüt. Pöf.</li><li>Halen kariyerinin nereye gittiğini çok da bilememek</li><li>Para kaygısı sebebiyle çalışmaya devam etmek ama ne istiyorum ben diye düşünememek</li><li>Nöbet usulü çalışan biri olarak 1+1 bir evde yaşarken uykusuzluk ve dinlenememezlik içinde yaşamaya çalışmak</li><li>Nöbet usülü çalışıldığı için hobilere zaman verememek</li><li>Kararsızlıklar yüzünden üzüntü hissetmek, üzüntü hissettikçe kaygı hissetmek, kaygının da bedene alerji, nefes darlığı, ağrı ve sivilcelerle yansıması</li><li>Birbirini sevmeyen ebeveynlerin yaptığı evliliklerde çocukların hayatlarından taviz vermesi</li><li>Ailemize ebeveynlik yapmak</li><li>Ülkenin geleceğinin ve ekonomisinin nereye gittiği konusunda her an endişe duymak</li><li>Yurt dışına çıkmak ya da ülkede kalmak ikilemi arasında sıkışıp kalmak</li><li>Doğru aşkı bir türlü bulamamak</li><li>Aşık olduğumuz insanların bize yeterince dürüst olamayacak kadar çocuk ya da korkak olması</li><li>Gerçek arkadaşlarımızın aslında birkaç kişi olması ve kalanının kalabalık olması</li><li>İnsanların bir mesaja 16–20 saat sonra “Meşguldüm, mesajına dönemedim ya” yalanının aşırı saçma sapan bir yalan olması veyaaaa Instagram story’lerimizi görünce aniden mesajalrımıza dönmesi (Bu en komiği, yüzlerine rahatça vuruyorum da bu olayı dfjdhjf)</li><li>Yıllarca gerçek arkadaş sandıklarımızın sevgilisi olunca aniden bambaşka kişiliklere sahip olması ve kapladıkları yerleri sakince azaltmaları</li><li>İnsanlar arasında yalnız hissetmek ve “Sorun bende mi acaba?” diye düşünmek</li><li>Ait olamamak hiçbir şeye</li><li>Ev- araba alınabilecekken saçma sapan harcanan paralar sebebiyle henüz İstanbulda ya da başka yerde aileden kalan tek bir mirasa dahi sahip olamamak</li><li>Özgürce gezememek ve her konuda hesap vermek</li><li>Bir kadın olarak sokalarda korkarak gezmek</li></ul><p>AY DAHA SAYAYIM MI?</p><p>Şu an aklıma gelmedi yazabileceğim şeyler, sonra.</p><p>Sanırım bunlardan en önemlileri iş, aile ve aşk. Hayatımızın büyük bir bölümünü kaplayan o 3 şey. Korkunç geldi kulağa, bir dakika lütfen.</p><p>…</p><p>Neden iş?</p><p>İş hayatı dediğimiz şey bildiğiniz ANA HAYATIMIZ gibi bir şey. Hayatımızın büyük çoğunluğunu kaplıyor ve kalan hayatımızı buna göre çeviriyoruz.</p><p>İş hayatımda 8. ayıma girmeme az kaldı. Hakkını yiyemem bence çoğu yere ve çoğu insana göre gayet iyi bir yerde, gayet kendine has farklı bir alanda ve gayet ilk kez işe girenlere göre iyi bir maaşla çalışıyorum.</p><p>Size komik gelecek belki — gelsin de bana ne — ama ben “İş nasıl gidiyor?” diyenlere hâlâ “Alışmaya çalışıyorum.” diyorum. Evet, gayet de doğru duydunuz.</p><p>Tam olarak neyi kabullenemiyorum bilmiyorum. Bu yanıtım kimi zaman bir şımarıklık gibi geliyor hatta. Oysa hayır, ben bu yanıtı çok içten veriyorum.</p><p>6 yaşında bir köşeye oturup “Ben ne zaman işe gideceğim?” diye düşünen kız çocuğu fazla olgundu ve ben fazla mı çocuğum? Bu bir Benjamin Button hikayesi mi? Hayatımın yaş rollerinde bir terslik mi var da böyle hissediyorum?</p><p>Bize yalan söylediler. Ne ilkokulda ne ortaokulda ne lisede ne üniversite hiçbir öğretmenimiz iş dünyasının sosyal hayatımızın önüne geçeceği ve bizim hayatımızın ta kendisi olacağını kimse söylemedi. Şu cümleye de bakın: “İş-Hayat Dengesi Kurmayı Öğrenin” . Bir dakika ya: Neden iş, hayatın önünde? Yani neden bizden kurmamızı bekledikleri “Hayat — İş Dengesi” değil de tam tersi.</p><p>Bilmiyorum.</p><p>Sanırım en çok da bunun sancısını çekiyorum.</p><p>Çizginin dışına çıkmadığımız sürece yani başkalarının gittiği yoldan gittiği sürece hayatımız boyunca her şey aynı olacak.</p><blockquote>Başkalarının yaşadığı aynı hayatları yeniden canlandırıp duruyoruz çoğumuz. Peki ya o en zenginler? Yani o kalan kişiler… Farklı olmak, zengin olmak veya bambaşka vizyoner biri olmak istiyorsak çizginin dışından yürümek ve farklı adımlar atmak zorundayız. Peki ama nasıl? Bu adımlar ne? Şu an maaaaaalesef henüz bilmiyorum ama bilenlere gidebileceğimi biliyorum.</blockquote><p>İş hayatı konusunda beklediğim şey tam olarak ne ve hangi yoldan gitmeliyim şimdilik bilmiyorum.</p><p>Hayatımın bu bölümünde yaklaşık 1 senedir sanırım genel olarak zorlanıyorum.</p><p>Bu hislerde yalnız olmadığımı da biliyorum.</p><p>İş hayatı konusunda konuştuğum insanların neredeyse hepsinin böyle hissettiğini de biliyorum ama hayatım ne zaman nereye evrilecek bilmiyorum.</p><p>İşimi seviyorum. Bunu da genelde baktığım hastalar söylüyor. “Sen çok güzel ilgileniyorsun ve hep gülümsüyorsun. Belli ki işini çok seviyorsun.” diyorlar. Ani bir samimiyetle şöyle bir omuzlarına vurup “Ay ilahi sen de, gerçekten öyle mi düşünüyorsunn çok mutlu oldum” diyesim geliyor. Tabii ki böyle bir şey yapmadım henüz ajdshds</p><p>Gerçekten elimden geleni yapıyorum.</p><p>Evet, kimi zaman kendimi çılgıncaaaa yetersiz, işe yaramaz, beceriksiz ve 8 ay geçmesine rağmen yeni başlayanlar kadar utangaç hissediyorum.</p><p>Ama gerçekten elimden geleni yapıyorum.</p><p>İşim konusunda çoğu zaman şükrediyorum.</p><p>Elbette zor günler oluyor: Ağlayarak çıkmak istediğim ve “Ben ne yaşıyorum, keşke bu bir rüya olsa.” dediğim zor anlar… Gün sonunda hepsi bitiyor. Her şey bitiyor. En zor günler bile bitiyor. E bazı günler de aşırı rahat oluyor. Bu bir döngü. Hayat bir döngü.</p><blockquote>Yine de ben…çizginin dışında biri olmak istiyorum. Ben çizginin dışında yürüyenlerden biri olmak istiyorum.</blockquote><p>Bunun için hiçbir adım atmıyorum. İşten çıkınca saatlerce uyuyorum ve kendime zaman ayırmıyorum. Hatta iş dışında bir hayatım yok.</p><p>Fakat beni yargılayamazsınız.</p><p>1+1 evde yaşamak çok mu kolay sanıyorsunuz.</p><p>Kendime ait kişisel bir alanım yok. Hayatım boyunca odam olmadı. Bu his nasıl bir şey çok merak ediyorum. İnsanın odasının olması nasıl bir şey Sakince sessizce uyuyabileceğim bir alanım yok. Hatta bu kadar başarıyı kendime ait bir çalışma alanı olmadan yaptım ben. Hatta bazen de kaoslar, tartışmalar ve kavagalar içinde, başında ve sonunda.</p><p>Aslında hayatım hiçbir zaman kolay olmadı. Eminim kimsenin de kolay değil, biliyorum.</p><p>Fakat insana bir saatten sonra cidden fazla geliyor bunlar hele de çalışmaya başladıktan sonra bile halaaaaaa bu döngünün içindeyken.</p><p>Lojmana başvurdum, 1 ay olacak henüz bir cevap yok. Bu da üzücü…</p><p>İş şimdilik böyle.</p><p>Aşk ise… Sanırım onun için pek konuşmayacağım.</p><p>Sıla’nın bir şarkısı var, bilen bilir: “Çok sevdiğimden değil ya hu zor sevdiğimden.”</p><p>Aha buyum ben :)</p><p>İsteyen istediği gibi giyinir, davranır yaşar ve seçer ama bu insanların gün sonundaki seçimleri beni hiçbir zaman şaşırtmadı. Kırıcısınız. Kırgın ve kızgın olduğum çokça şey var. Ay neyse ki tatlı bir şey var kiiii: Herkes yaşattığını yaşadı. Karma gerçektir dostlar. Bunu hep gördüm.</p><p>Aşk bence zaten kendi başına çokça karışık bir mevzu.</p><p>Ben ne istediğimi geçen sene anca oturttum. Artık en azından ne istediğimi, ne beklediğimi, ne sevdiğimi ve ne sevmediğimi biliyorum. Sırada dua ve manifest var jdhjfdf</p><p>Yine de şunu söylemeden edemeyeceğim: Keşke ay benim kadar azıcık cesur falan olsalardı. Ben yeterince cesurdum. Ne bileyim işte…</p><p>Bu arada daha önce sevgilim olmadı benim.</p><p>Evet, doğru. 25 yaşındayım. Olmadı.</p><p>Hatta konuştuğum biri denen o saçma kalıp dahi olmadı desem yeridir.</p><p>Doğru biriyle aynı anda karşılıklı duygu sahibi olmak da amma zormuş. Komik ve azıcık da kırıcı. Yine de eskisi kadar değil. Buna da alışıyorum. En azından kırgınlıklarımın eninde sonunda geçtiğini, geçeceğini biliyorum.</p><p>Aile deseniz, o en karışığı.</p><p>Özellikle de benim Trabzonlu ailem için. Benim Trabzonlu 1+1 bir evde yaşayan ailem için… Bu kadarı yeterli bilgiler.</p><p>Geceye bir şarkı bırakayım: <a href="https://open.spotify.com/intl-tr/track/1VaeVPNcOm41WFI52caHvV?si=305be445bf10477e">https://open.spotify.com/intl-tr/track/1VaeVPNcOm41WFI52caHvV?si=305be445bf10477e</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f5a3162a19eb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hedef Kırıklığı mı Hayal Kırıklığı mı?]]></title>
            <link>https://medium.com/@birincifirdevs/hedef-k%C4%B1r%C4%B1kl%C4%B1%C4%9F%C4%B1-m%C4%B1-hayal-k%C4%B1r%C4%B1kl%C4%B1%C4%9F%C4%B1-m%C4%B1-01d5a3f27892?source=rss-ab524dca239------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/01d5a3f27892</guid>
            <category><![CDATA[hayaller]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[yaşam]]></category>
            <category><![CDATA[hedef]]></category>
            <category><![CDATA[mutluluk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hezar Firdevs]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 Dec 2023 16:37:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-12T16:53:21.653Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AvhDYxTiw0KZahKB-6XoVw.jpeg" /><figcaption>Farklı şehirde gönüllülük yapmak hedefimdi. Bu yüzden başvurumu titizlikle yaptım ve seçildim!</figcaption></figure><p>Bilim sevdalısı ve mantığı güçlü bir dostum var. Kendisi sohbet sırasında bazen öyle güçlü sorular soruyor ki kendimi tanıma rehberime yeni fikirler ekliyorum o an.</p><p>Bugün tam da böyle derin bir konuda konuştuk ve ben bu konuşma zihnimde unutulup gitsin istemiyorum. Başkalarına da ilham olacağını düşündüğüm için yazmak istedim.</p><p>Başta esprili bir hikaye attım Instagram’a. “Adanalı değilim ama ben 2024&#39;e giriyorum. 2023 benim yılım değildi.” dedim. O da sorguladı tabii neden diye. Haklıydı aslında, başarısal anlamda bu sene ilk kez deneyimlediğim 3 büyük olay yaşamıştım + Google Türkiye’de röportaj bile verdim.</p><p>2023&#39;te başarılı işler yapmış olsam da 2024 yılında pek çok konuda çok daha iyi olacağımı çünkü kendime daha net hayaller ve hedefler çizdiğimi söyledim ona.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4V9N_AjnIgFKvtK39U85CQ.jpeg" /><figcaption>TEKNOFEST 2023&#39;te olmak hedefimdi. İçinde bulunduğum girişim olan ReTech ile sıkı çalışarak bu hedefimi gerçekleştirdim. Ana sahnede girişimcilik sunumunu ben yaptım.</figcaption></figure><p>2024&#39;ün daha güzel geçeceğini hissetmemin çok sebebi var ama en önemli sebep bu sene üniversiteden mezun olacak olmam. Aslında üniversiteden mezun olmak size basit gelmiş olabilir çünkü günümüzde artık herkes rahatça bunu yapıyor. Benim içinse hikayesi başka. Çocukluğumdan beri yaşadığım hayatı, dayatılmaya çalışılan görüşleri, çevremi veya kimi zaman çektiğim parasızlıkları düşününce artık daha büyük paralar kazanmaya başlayacak olmak, en çok da içimdeki çocuğu çok heyecanlandırıyor.</p><p>Ha bir de…anne tarafında ilk ve baba tarafında da konuştuğum insanlar arasındaki ilk üniversite mezunu olacağım. Bu ve başarı anlamındaki diğer ilkler bana çok heyecan veriyor.</p><p>Ben lisede hatta ilkokulda dahi kendimi hep büyük şirketlerde hayal ederdim. İsmimin yazıldığı o yönetici odasına hayallerimde defalarca kez girdim, o odada çalıştım, imzalar attım. Gökdelenden dışarı bakıp kahve içip bu günleri hatırladığımı hayal ettim.</p><p>Kendimi hep sahnelerde gördüm. Spot ışıkları gözlerimi kamaştırırken sahnede dimdik şekilde binlerce kişi önünde ilham konuşmaları yaptığımı ve eğitimler verdiğimi gözlerim kapalıyken çok kez gördüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/959/1*sV2pCGLNwdeYtMt3kimVjw.jpeg" /><figcaption>Sahnede konuşma hayalimden hep bahsederim ve bunu çok sık hayale derim. Bu sene YetGen 2023 Zirve’de ara sahnede yer aldım.</figcaption></figure><p>Bir de bir deeee…. Sağlık teknolojileri alanında bir girişim takımına girip hem çokça fayda sağlayıp hem de iyi para kazandıktan sonra sağlık teknolojileri alanında melek yatırımcı oldum mesela. Yepyeni girişimlere dahil oldum ve gençleri destekledim.</p><p>Bir de şey… Vakıf kurdum mesela. 2023 Türkiye’sinde kış aylarında özellikle Doğu taraflarında çantasız ya da terlikle okula giden çocuklar olduğunu gördüğümü ve duyduğumu hatırlayıp ülkemin çocuklarına ulaşabildiğim kadar ulaştım. Küçük yaşta okulu bırakıp çalışanlar için çalışmalar yaptım. Dünya’ya açıldım. Hatta Kenya’ya gittim ve orada çocuklarla dans edip oyunlar oynadım. Ekip arkadaşlarımla sağlık hizmeti verdik.</p><p>Ohooooooooo daha nelerrrr nelerrr var. Bunların hepsini ve daha fazlasını gözüm kapalıyken yapıyorum ben. Yani siz kapalı sanıyorsunuz. Ben yaşıyorum. Dokunuyorum kokluyorum, tadıyorum. Sahnelerde yürüyor, konuşuyor ve dans ediyorum.</p><p>Bunların hepsi hayal.</p><p>Hedeflerimi çok daha detaylı yaparım ve zamanları nettir. Birkaç gerçekleşmiş hedefi fotoğrafların altına yazdım.</p><p>“Eee Firdevs, senin tüm hedeflerin gerçekleşiyor mu?</p><p>HAYIR. Tabii ki hayır.</p><p>Açık konuşayım 2 büyük ret yedim:</p><ol><li>Akbank Fellow</li><li>Girvak Fellow</li></ol><p>Başta çok üzüldüm ama sonra akışa ayak uydurup çalışmaya devam ettim. Hedefler belirlemeye ve hayaller kurmaya her zaman devam ettim.</p><h3><strong>Hayallerin sınırı olmaz çünkü onlara ulaşmak zorunda değilsin. Onlar seni hayata bağlar ve yaşama zevki verir. Bu yüzden sınırsızca hayal kuran insanların gözü çok daha parlaktır ve biraz da delidir.</strong></h3><p>Bakın: Yine uçtum.</p><p>Arkadaşımla konuşmamız şöyle gelişti:</p><blockquote>ARKADAŞIM: “Ben hayal kurarken çok uçuyorum bazen.”</blockquote><blockquote>BEN: “Ee uç.”</blockquote><blockquote>ARKADAŞIM: “Ya hayal kırıklığına uğrarsam.”</blockquote><blockquote>BEN: “Hayaller sınırsızdır. Hedef kırıklığına uğrama yeter ki. Ha o da olabilir, yolunu değiştirirsin.” dedim.</blockquote><p>Ve bummmmm 🧠</p><p>Bir anda ikimiz de şaşırdık. Cümleyi her ne kadar ben yazmış olsam da cümlenin kattığı o farkındalığı yazdıktan sonra fark ettim.</p><p>Ardından konuşma devam etti ve “Doğru yolda mıyım? Ben kimim?” konusuna geldi olay yine.</p><p>Ne fark ettim biliyor musunuz?</p><p>Bildiğim bir şeyi tekrar hatırladım!!!</p><p>Fırat Çakır Hoca hep şey derdi “Beynin sana değil sen beynine hükmet.” Bu tarz bir şeydi sanırım, umarım doğru yazmışımdır.</p><p>Buna iç ses diyebiliriz hatta.</p><p>Şöyle düşünün: Hepimizin iç sesi var. Kendinizi kaptırırsanız ve yönetimi ona verirseniz anksiyete krizleri ve varoluş sancıları içinde yatağınızda kıvranırsınız. Amaaaaa:</p><blockquote>İÇ SESİNİZİ YÖNETİRSENİZ DAHA ÖZGÜVENLİ VE BAŞARILI OLURSUNUZ.</blockquote><p>Arkadaşıma şöyle dedim:</p><blockquote>“Doğru yolda olduğumuzu hiçbir zaman bilemeyiz ki. Hayat deneyerek öğrenilir. Tecrübe ederek büyüyoruz. Denemeden bilemeyiz ve işte deniyoruz. Şu an bu yoldayız ve yolun doğru olup olmadığını yolda göreceğiz zaten. İnsan kendine hükmetmeli. Yani bilinç kendine hükmetmeli. Farkında mısın: Biz seninle ara ara bu içsel çatışmalara giriyoruz ve bu anlarda kendimizi iç sesimize kaptırıyoruz.”</blockquote><p>KOCA BİR EVET!</p><p>Peki n’apacağız Firdevs?</p><p>Valla size anksiyete ve çelişkiler sizi yemeyecek diyemem. Yaşarken her an yeni şeyler tecrübe diyoruz ve insan olarak ister istemez sebepsiz korkularımız olabiliyor. Ben de %50 indirimden *** premium satın aldım ve düzenli olarak meditasyon yapmaya başladım. (Valla reklam yapamam şu an, hukuki boyutunu bilmiyorum ve para da almadım :) )</p><p>Yani böyle kötü hissedersem ve karnımda anksiyete kelebekleri uçarsa bir meditasyon yapıyor ve bolca nefes alıyorum.</p><p>Böyle anlarda çok derin düşünmemek lazım ve şu an yaşıyor olduğumuzu daha çok hissetmek lazım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VIWdTRMJ278LzE_3YOkG-Q.jpeg" /></figure><p>Can sıkıntısı içinde yürürken kafamı kaldırdım ve çok beğendiğim bir mimari ile karşılaştım. Hayat da böyle. Kendimize uzaktan bakmak lazım biraz.</p><p>Özetle bu yazının konuları</p><ol><li>Hayallerinizde sınırsız olun. Hedeflerinizde ise her ayrıntısı planlı ve net olsun.</li><li>Anksiyete ve varoluşsal sancılar hissettiğinizde nefes alın, sancı neredeyse oraya nefes gönderin ve meditasyon yapın.</li></ol><p>Bir sonraki yazımda “Nasıl gerçekçi hedefler kurmalıyız?” konusu üzerine yazacağım.</p><p>Sevgiler.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=01d5a3f27892" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[16 Saat Uyumak]]></title>
            <link>https://medium.com/@birincifirdevs/16-saat-uyumak-4cdbe572c20f?source=rss-ab524dca239------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4cdbe572c20f</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[nurse]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[duygusal-zeka]]></category>
            <category><![CDATA[hemşirelik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hezar Firdevs]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 30 Nov 2023 18:41:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-30T19:23:23.045Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ws2WetF2-afl2nCcgQwCaQ.jpeg" /></figure><p>Kimden kaçıyorsun?</p><p>Neyden kaçıyorsun?</p><blockquote>Ya da hadi bunu “Siz” den “Ben” diline çevireyim.</blockquote><p>Kimden kaçıyorum?</p><p>Neyden kaçıyorum?</p><p>(Koca bir sessizlik…)</p><p>—</p><p>“Mevsimsel depresyondayım.” diye kelimelerin, sıfatların, tanıların ardına saklanıp kendimi etiketlemeyeceğim. Yine de kötü hissediyorum. Yani şu an… 16 saat uyumuş biri olarak…</p><p>İyiyim diye kesin bir dille beynimi kodladım ve hiçbir ilaç almadan tam 1 ay boyunca acısıyla tatlısıyla yüksek oranda iyi hissettim.</p><blockquote>En yakınlarımdan birinin bana gelip “Kanserim ben.” diye ağlamasına rağmen, ben sakin olup kontrolü elime alıp araştırıp tarayıp yine iyi olmayı seçtim.</blockquote><p>Merak etmeyin merak etmeyin, anlık bir psikoloji ile öyle söylemiş. Ne olup olmadığı henüz net değil ÇÜNKÜ ÖZEL HASTANEYE GİDECEK PARA YOK. Evet, bunu söylemek istemezdim ama ey gözünü sevdiğim sistem söyletiyor!</p><p>İşin ironik tarafı Devlet hastanelerinde bu sistem devam ettikçe SONUÇ BELLİ DE OLMAYACAK UZUN SÜRE. Zira ultrason randevusunu bile 1 ay sonraya verdiler. Bunun sonucu çıkacak bir de… Bir insan kanserse bu kadar sürede kanser yayılmaz mı? Özele gidecek maddi durumum da yok. Hemşirelik networkümü kullanıp öne geçmek için bir hamle de yapmadım: Ya yapacak psikolojide değilim ya da etik krizine girdim. Bilmiyorum.</p><p>Bunlar ve diğerleri üzerimde damla damla birikiyor ve acaba koca bir okyanus gibi üzerime mi yığılıyor da benim düşüşlerim bu kadar ağır oluyor bilmiyorum. Eğer durum tam olarak bundan ibaretse o zaman asıl en önemli olan şey şu: DUYGULARIMIZI O AN YAŞAMALIYIZ.</p><p>Biliyor musun artık buna daha çok dikkat ediyorum. Bir duyguyu hissettiysem nedenini sorguluyorum ve kestirip atmıyorum.</p><p>Sanırım iyi olmak konusuna kafayı çok takmışız. Hem neye göre kime göre iyi? Hepimiz farklı hayatlar yaşıyoruz. Örneğin ailesiyle aşşşırı mutlu huzurlu olan ve şiddet görmemiş bir çocuk için o hafta sonu bilmem kaçıncı aile gezisine çıkmak, her gün Güneş’in doğması gibi dünyanın en sıradan olayı. Bir başka çocuk içinse keşfedilmemiş bir galaksiyi bulmak gibi heyecanlı.</p><p>Heyecanlı olurdu yani. Sanırım.</p><p>“Hayat denge üstüne kurulu kardeşim. Sürekli mutlu olsan mutluluğun ne anlamı kalır.” diyorum kendime. Üstte verdiğim örneğe çıkıyor bu. Sözde cümleler kurmuyorum. Yaşadım. Gördüm. Bu yüzden biliyorum.</p><p>—</p><p><strong>SON DÖNEMLERDE NE OLDU?</strong></p><p>Algıda seçicilik mi bilmem ama bu kanser ve ölüm muhabbetleri gerek yakınlarımda gerek konu komşularımda bir hayli arttı. Geçen sene 5 Aralık’ta kalp krizinden kaybettiğim dedemden bahsetmiyorum bile. Dünyadaki en sevdiğim insanı kaybettiğimden beri sanki kanatlarından biri koptuğu için uçma yeteneğini kaybetmiş bir canlı gibi sürükleniyorum.</p><blockquote>Biyolojik olarak bakarsak belki o canlının kanadı hiç tekrar çıkmayacak. Oysa benim çıkacak, hatta çıkıyor. Biliyorum.</blockquote><p>Ne zaman toparlanacağım bilmiyorum ama yas süreci hakkında yeterli teorik bilgiyi elde ettikten sonra kitap yazmayı düşünüyorum.</p><p>Şu son 2 hafta tam da böyle bir haftaydı.</p><p>Tüm bunlara rağmen hayatımın akışı da var tabii. Vize haftamdı ve sınavlarımın hepsini başarıyla verdim. Sınavlarımdan hemen sonra da stajın ikinci yarısına başladık.</p><p>Stajdan para almadığımı biliyor muydunuz? Tahmin ettiğiniz gibi yol veya yemek parası da almıyorum. Her öğrenci gibi.</p><blockquote>Özür dilerim, bazen bunları kaldıramıyorum.</blockquote><p>Tüm bu zor ekonomik koşullara rağmen sizi asla anlamayan insanlar da oluyor tabii. Bu konuda söylemek istediğim çok şey var ama zamanının şu an olmadığını da biliyorum. Bir gün söyleyeceğim mutlaka çünkü ben insanların duymak istemediği gerçekleri göğsümü kabarta kabarta söylemekten çok memnunum. Belki de avukat olmalıydım.</p><p>Bu hafta, bu yıldaki geçirdiğim en zor haftalardandı.</p><p>Psikolojik olarak ne durumlardan geçtiğimi okudunuz zaten. Hastanede çalışırken bunların hiçbirini asla belli etmem ne hastaya ne de iş arkadaşlarıma.</p><blockquote>Benim için her bir hasta gizemli bir bulmaca gibi. Onun hastalığını, psikolojisini ve duruma olan tepkilerini anlayarak gizemli bir dünyayı çözüyor gibi hissediyorum.</blockquote><p>1 hastanın odasına hemşire olarak zaten defalarca kez giriyorum. Bu hafta baktığım hastalar sık gözlem gerektiren hastalar olduğu için kimi zaman 15 dakikada 1 kimi zaman 30 dakikada 1 odalarına gitmem gerekti. Yanlış anlamayın bundan asla şikayet de etmiyorum. Aksine, öğrenci olarak böyle deneyimler yaşadığım için mutluyum. Gözlem yetkinliğim gün geçtikçe gelişiyor.</p><p>Ayrıca…<em>İster inanın ister inanmayın hastaların odasına her gittiğimde gülümseyerek odaya giriyorum ve hasta yakınları ile mutlaka 1–2 sohbet ediyorum. </em>Bebek ve çocukların odasına ise oyunlar ya da şarkılar eşliğinde giriyorum.</p><h4>Bu haftadan bir örnek vereyim:</h4><p><em>Hemşire olarak odasına girdiğim bebek ilk seferlerde ağladı, orta seferlerde gözyaşları arasında el sallayıp öpücük atarak beni odasından uğurladı ve son seferler odaya girdiğimde gülüp ayaklanmaya başladı. Üstüne de odasından çıktığım için mızmızlandı. Yani ister bebek ister çocuk ister yaşlı olsun, hastayla kurduğum o güven bağına çok dikkat ediyorum. Bu da bunun kanıtı işte.</em></p><p>Genelde çok iyi hasta yakınları oluyor. “Beyaz meleklerim” diye çağıran teyzeler oluyor. “Allah sizi başımızdan eksik etmesin.” diye dua edenler oluyor. Annesi-babası ölüm kıyısında olmasına rağmen bizim elimizden geleni yaptığımızı bildiği için bize çok saygı duyan ve tek bir kötü kelime ya da “Of” demeyen hastalar oluyor.</p><p>Tersi de.</p><p>Pazartesi ilk kez “Sanırım bugün dayak yiyeceğim.” diye düşündüm. Ve içimden böyle bir şey geçirdiğim için cümlenin iğrençliğinden iğrendim.</p><p>Siz de iğrendiniz değil mi?</p><p>Ölüm kıyısındayken insanların kendini kaybettiğinin farkındayım. Bunu bizzat gördüm. Yine de bana emirler yağdırılmasını, bağırılıp çağrılmasını ve sinirlendiği için etrafa vurulup tekmeler savrulmasını görmeyi hak etmedim. Kanla terle çalıştığımı gördü. Hastanın odasına her girdiğimde gülümseyip ona iyi yaklaştığımı reddedemez. Onun derdiyle dertlenip sürekli iyi yaklaştığımı da reddedemez. Buna rağmen bana böyle saygısızlık yapılmasını kabul edemiyorum. Sadece bana da değil, tüm doktorlara ve hemşirelere aynı saygısızlığı yaptı.</p><p>Belki de ilk kez böyle bir şeyle karşılaştığım için çok kötü hissettim.</p><p>Eve gidince yemek bile yemeden uyudum. Salı günü staja gitmek istemedim ama gitmek zorundaydım. Bütün gün 38438 kilo ağırlık taşıyor gibiydim. Tabii ki hasta odasına her girdiğimde gülümsemeye devam ettim fakat belki bu yıl en kötü hissettiğim günlerdendi. Sadece bir hasta yakını böyle davrandığı için değil tabii ki. Her şey üst üste geldiği için…</p><p>Salı günü ödevim olmasa Salı da uyurdum.</p><p>Çarşamba uyudum. Stajdan geldim. Yine yemek yemeden uyudum. 9&#39;a doğru uyudum. Sabah 7 gibi kalktım ama ateşlendiğim ve biraz hasta olduğum için geri yattım. Öğlen 2&#39;ye doğru annem zorla kaldırdı haklı olarak.</p><p>İnanamıyorum!</p><p>Ben dün akşam 9&#39;dan bugün 1.30&#39;a kadar uyumuştum.</p><p>16 saat!</p><p>16?</p><p>16.</p><p>Kalktığımda üstümdeki halsizlik geçtikten sonra oturup ağladım.</p><p>Yani bugün.</p><p>Empati değerim çok yüksek olduğu için insanlarla üst düzey bir empati kuruyorum. Bunun ispatını şöyle verebilirim: Çocukken Bosna Hersek olayını okuyup savaştaki çocukları derinden hissedip çok ağlamıştım. Yine çocukken Filistin olayları için de hikayeler yazardım.</p><blockquote>Çocukken karıncaları ya da salyangozları yanlışlıkla ezdiğimde kendimi çok kötü hisseder “Ya devler yaşasaydı ve bizi yanlışlıkla ya da bilerek ezseydi?” diye düşünür bu küçük hayvanlara ağlardım.</blockquote><p>Duygusal anlamda güçsüz falan değilim. Şunu bir netleştirelim: Gerçekten çok güçlüyüm. Çocukluğumdan bu yana yaşadığım ve gördüğüm şeyleri bir gün yazarsam bunun filmini çekerler. Merak etmeyin bu bir dram filmi değil başarı-motivasyon filmi olur. Altına da şunu yazarım</p><p>“Çünkü ben hiçbir zaman pes etmedim.”</p><p>Ne zaman nasıl davranacağımı bilecek bir iş profesyonelliğim var. Bu hafta bunu gördüm ve kanıtladım. Yani daha önce birinin bana söylediği “Senin iletişim problemlerin var.” sözünü de hak etmemişim. O an da üzerime alınmamıştım zaten. Zira o sıra hasta yakını bana bağırıp emirler yağdırıp etrafa tekmeler savururken bile ben 1 gram taviz vermedim kendimden.</p><p>—</p><blockquote>Hayat bilinmezliklerle dolu ve ben neyi bilmediğimi bilmiyorum. Bu bilinmezlik kimi zaman beni çok kötü hissettiriyor ve uyutuyor. Kimi zaman ise “İnsanı en iyi kendi tanır. Saçmala kızım.” diyorum.</blockquote><p>Google’da yaratıcı düşünce için saçmalama odaları olduğunu duymuştum. Saçmalamak kötü bir şey değil yani.</p><p>Gelecekte nasıl bir Firdevs olacağımı merak ediyorum.</p><p>Umarım biriktirdiğim hikayelerden kitaplar yazar, insanlara ilham olur ve Türkiye’yi Dünya’da parmakla göstertecek sağlık sistemini yaratmaya katkı sunarım. En önemlisi ise bu parmakla göstertecek konuma bizi getirecek yaratıcı ekipleri ve projeleri sonuna kadar destekler ve tersine beyin göçü yaratırım.</p><p>Yapacağım.</p><p>Yapıyorum.</p><p>Çalışıyorum.</p><p>Özetle kötü de hissedebilirim iyi de hissedebilirim.</p><p>16 saat uyumuş olmak kötü-korkunç bir şey değil. Hayatımda ilk kez böyle bir şey yaptım ama ikinci olsaydı da sorun değildi.</p><p>Siz de böyle bir şey yaşadıysanız ona da koca bir SORUN DEĞİL diyorum.</p><p>Arada düşebiliriz. Saatlerce hıçkıra hıçkıra ağlayabiliriz. İnsanlar üzerimize üzerimize gelebilir. Teknoloji, girişimcilik veya yazılım etkinliklerine gittiğimizde “Hemşireyim.” dediğimiz için bize burun kıvıran ve “Eehh ııı o da iyi” diyen insanlar olabilir. Hatta “Sen çok iyisin, bu mesleği seçerek kendini harcamışsın.” diyenler bile olabilir. Bunu söyleyen kişi ke-sin-lik-le kötü niyetle söylemedi ama ben çok kırıldım.</p><blockquote>Egoist olduğumu düşünmeyin lütfen ama yakınım ölüm döşeğinde olsaydı ona benim gibi bir hemşire baksın isterdim.</blockquote><p>Sorun değil. Sorun değil. Sorun değil.</p><p>Ne demiş Haluk Tatar:</p><p>“Düşmek sorun değil. Düşmeye alışmak sorun.”</p><p>“Kaybettiğim ve yaşadığım onca şeye rağmen.” diye duygu sömürüsü yapıp dram kasmayacağım.</p><p>“Geçmişteki başarılarım-başarısızlıklarım ve şu an ki hedeflerim geleceğimin kanıtı olacak.”</p><p>Göreceksin gelecekteki Firdevs.</p><p>Göreceksin.</p><p>—</p><p>Son olarak söylemek isterim ki: Tüm bu cümlelerin arasında biri çok ağırdı.</p><p>Tahmininiz varsa mesaj atabilirsiniz ama muhtemelen bulamayacaksınız.</p><p>Kalbimle uzaylı dostlarım.</p><p>Kalbinizden öperim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4cdbe572c20f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Neden YetGen’e Başvurmalısın?]]></title>
            <link>https://medium.com/@birincifirdevs/b%C3%B6l%C3%BCm-0-neden-yetgene-ba%C5%9Fvurmal%C4%B1s%C4%B1n-d5bc9a842e2b?source=rss-ab524dca239------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d5bc9a842e2b</guid>
            <category><![CDATA[yetkinlikler]]></category>
            <category><![CDATA[yet-gen]]></category>
            <category><![CDATA[yetkin-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[linkedin]]></category>
            <category><![CDATA[yetkin-gençler]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hezar Firdevs]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 07 Jul 2023 20:34:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-07-09T14:10:54.343Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Merhaba dostlar.</p><blockquote>Ben YetGen 2023 1. Dönem mezunlarından Firdevs Birinci: <a href="https://www.linkedin.com/in/firdevsbirinci/">https://www.linkedin.com/in/firdevsbirinci/</a></blockquote><figure><img alt="2023 StepUp Günü" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*L-0SkP1acV8UjkD-p53gaQ.jpeg" /><figcaption>2023 StepUp Günü</figcaption></figure><p>YetGen’li olmak bambaşka bir ütopyada herkesin birbirine saygı duyduğu, fikirlerini özgürce söyleyebildiği, zeminin yumuşak minderlerle döşeli olduğu, rengarenk bulutların altında ‘Eğitim Kalitesi’ adında şelalelerin aktığı bir dünya. Buradaki herkes 21. yüzyıl yetkinliklerine sahip olacak şekilde donanımlı ve kültürlü bir eğitimden çıkıyor.</p><p>Bu yazımda şu başlıklardan bahsedeceğim:</p><ol><li><strong>Benim YetGen ile Tanışma Hikayem Nedir?</strong></li><li><strong>YetGen Nedir?</strong></li><li><strong>YetGen 2023 İçeriklerinde Ne Vardı? Hangi Eğitimleri Aldık? Süreç Nasıl Geçti?</strong></li><li><strong>Başvuru Süreci Nasıl Oluyor?</strong></li></ol><p>— — — — — — — — — — — — — — — — -</p><h3><strong>1. Benim YetGen ile Tanışma Hikayem Nedir?</strong></h3><p>Okulumdaki arkadaşlarımdan 1–2 kişinin paylaşımlarını gördüğümde YetGen ile ilk kez tanışmıştım ama açıkçası detaylı araştırmamıştım.</p><p>O zamanlar 2022 Google Oyun ve Uygulama Akademisi eğitimlerimi tamamlamıştım ve Bootcamp’te ilk sprintim yeni bitmişti. Asistanım Enes Gündüz de o ara YetGen katılımcısıydı. Kendisi bana YetGen’de Ertuğrul Belen’in benim LinkedIn profilimi örnek olarak gösterdiğini söyleyip tebrik etti.</p><p>YetGenli arkadaşlarımızdan gelen ardı ardına bağlantı isteklerinden sonra “Neymiş Bu YetGen yahu?” diye merak ederek araştırmaya başladım.</p><p>Instagram’dan Yetkin Gençler hesabını takip ettim ve bir sonraki başvuru süreci başlayana kadar neler yaptıklarını izledim.</p><p>Başvurular açıklandı.</p><p>Başvurdum.</p><p>Veee mezun oldum.</p><h3><strong>2. YetGen Nedir?</strong></h3><p><a href="https://yetkingencler.com/merak-edilenler/">https://yetkingencler.com/merak-edilenler/</a></p><p>Tüm sorularınız cevabı muhtemelen burada vardır.</p><p>Buradan doğrudan kopya yapıştır yapmam gerekirse:</p><blockquote>YetGen, 2015’ten bu yana 21. yüzyıl yetkinliklerinin ve farkındalığının kazandırılmasını amaçlayan 9 haftalık eğitim programıdır. Kariyer Planlama, Sunum Teknikleri, Excel ile Modelleme, Girişimcilik gibi eğitimlerle, okullarda edinemediğimiz kazanımlara odaklanır. YetGen liderlerinin (daha önce eğitimi başarıyla tamamlamış süreç kolaylaştırıcı kişilerin) liderliğinde, sadece 21. yüzyıl yetkinliklerine değil YetGen kültürü ile 21. yüzyıla ve dünyaya olan farkındalığı da artırmayı hedeflemekteyiz.</blockquote><p>Özetle</p><ul><li>Tamamen ücretsiz şekilde hafta içleri bitirmeniz gereken eğitimleri tamamlıyor ve uygulamaları yapıyorsunuz.</li><li>Hafta sonları da başlarda 1 gün sonra 2 gün olmak üzere canlı yayınlara giriyorsunuz. Bunu sıkıcı ve ‘SADECE DİNLEDİĞİNİZ’ eğitimlerden biri sanmayın. Canlı yayınlar sürekli etkileşimle geçiyor. Yani o hafta öğrendiğiniz eğitimler hakkında alanında uzman ve değerli kişiler geliyor konuşuyor. Sizler de ara ara Discord’a gidip rastgele atandığınız kişilerle kısıtlı sürede konuyu konuşuyor ya da uygulamayı yapıp gönderiyorsunuz. Yani son derece etkileşimli geçiyor.</li><li>Son haftalara doğru tüm öğrendiklerinizi uygulamaya dökeceğiniz GirişGen haftası geliyor ve o gün atandığınız 5 kişilik takımlarla 24 saat içinde 2030 Sürdürülebilir Kalkınma Amaçlarından birini seçip, çözüm bulup bunu sunmanız bekleniyor. İlk gün tanışmak, hedef belirlemek, problem bulmak, çözüm seçmek ve sunum hazırlamak ile geçiyor. Eğer her şeyi bitirirseniz sunum yapacak üyelere de karar verip sunuma çalışıyorsunuz. İkinci gün ise sunumu tekrar tekrar çalışıp GirişGen’de atandığınız odaya girip lidere sunum gerçekleştiriyorsunuz. Her odadan en çok YetCoin yatırımı alan kişi canlı yayına çıkıp sunum yapma hakkı kazanıyor. Tabii birinci gün ikinci gün dediğime bakmayın siz. Süreç cumartesi öğleden sonra başlıyor ve pazar öğleden sonra bitiyor. Haliyle 24 saate fikir geliştirdiğiniz ve çokça öğrendiğiniz bir Ideathon’a girmiş oluyorsunuz.</li><li>Eğer tüm süreci başarıyla tamamlarsanız mezuniyet sertifikası almaya hak kazanıyorsunuz.</li><li>Tüüüüm bu işleri büyük ölçüde kim mi yapıyor? LİDERLER. Eğer mezun olduktan sonra lider olmak isterseniz liderlik başvurularına başvurabilirsiniz. Yani eğer isterseniz YetGen gerçekten bitmiyor :) Ayrıca sonrasında YetGen mezunlarına özel pek çok eğitim de açılıyor. Onlara da katılabiliyorsunuz.</li></ul><h4>Süreç Nasıl ilerledi: Network?</h4><p>Süreçte eğitim kısmının nasıl geçtiğini detaylıca anlattım.</p><p>Peki bu koskocaaa gibi gelen ama göz açıp kapayıncaya kadar biten süreçte yalnız mısınız sanıyorsunuz???</p><p>Değilsiniz :)</p><p>YetGen’e başlarken size bir lider atanıyor. Liderin sanırım sizin gibi toplamda 25–30 kadar katılımcısı oluyor. Haliyle ilk hafta lideriniz sizi kendi grubuna alıyor. Süreç boyunca hem doğrudan networkler kurmuş oluyorsunuz hem de tüm sorularınıza cevap bulabiliyorsunuz.</p><p>Ayrıca her hafta belirlenen sabit bir günün saatinde ekip toplantıları gerçekleştiriyorsunuz. Bu toplantılara başka bir lider de ekibi ile katılıyor ve böylece network * 2 olmuş oluyor :) Toplantılarda oyunlar oynuyor ve bol mizah yapıp gülüyorsunuz. Bir toplantımızda YetGen şarkısı yazmıştık. Hatta başka bir takımdan Meriç Cintosun bunu baya profesyonel olarak yapınca şu şarkıyı çıktı ortaya: <a href="https://www.youtube.com/watch?v=b76mC6kh5ec">https://www.youtube.com/watch?v=b76mC6kh5ec</a></p><p>YetGen’deki tüm liderler çok samimi ve başarılı insanlar. Benim liderim Hatice Kübra’ydı ve ona biraz torpil geçmem gerekirse: O DÜNYANIN EN İYİ LİDERİ! Süreci bizim için o kadar kolaylaştırdı ki… Bir liderden beklenildiği gibi kolayca ulaşılabilir, kriz çözen, yoldaki taşları temizleyip insanların elinden tutan, motivasyon sağlayan, ilham olan ve çokça gülümseyen biriydi. Onun sayesinde süreçte hiç yabancılık çekmedim.</p><p>Ekibim… Öyle güzel insanlar ki. Çok yetkin, dünyanın krizleri konusunda dertli ve çalışkan insanlarla tanıştım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/1*BfFErEKd14ma4vMRWGSxyQ.png" /><figcaption>%100 TAMAMLADIMMMM :)</figcaption></figure><h3><strong>3. YetGen 2023 İçeriklerinde Ne Vardı?</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zwCB6GWQiMt_dNq3FWkySA.jpeg" /><figcaption>Gözünüz sakınnn korkmasın :) Su gibi akıp gidiyor ve “Ne ara bitti?” diye üzülüyorsunuz hatta …</figcaption></figure><p>Başlıkları tek tek sıralıyorum:</p><ol><li>YetGen’e Başlarken</li><li>Kariyer Planlama</li><li>Sunum Teknikleri</li><li>Takım Çalışması</li><li>Yazılı İçerik Hazırlama</li><li>Öz Gelişim ve Aktif Vatandaşlık</li><li>Liderlik</li><li>Teknoloji Okuryazarlığı</li><li>21. Yüzyıl Okuryazarlıkları</li><li>Algoritmik Düşünmeye Giriş</li><li>Excel</li><li>Sürdürülebilirlik ve Sosyal İnovasyon</li><li>Girişimcilik</li><li>GirişGen</li><li>İş Dünyasına Geçiş</li></ol><p>Eğitimler genelde 100–150 dakikanın üstünde ve birkaç tane de altında var.</p><p>Her bir başlık en ince detaylarına kadar anlatılmış.</p><p>Eğitimleri Prof. Dr. Erhan Erkut, alanında başarılı davetliler veya liderler vermektedir.</p><p>Üstte söylediğim gibi canlı yayında da bunları pekiştiriyorsunuz.</p><h3><strong>4. Başvuru Süreci Nasıl Oluyor?</strong></h3><p>Başvurular senede birkaç defa gerçekleşiyor. Kaçırmamak için sosyal medya hesaplarını takip etmenizi öneririm.</p><p>Hatta şuraya da bırakayım</p><p>Website: <a href="https://yetkingencler.com/">https://yetkingencler.com /</a><br>Instagram: <a href="https://www.instagram.com/yetkingencler/">https://www.instagram.com/yetkingencler/</a><br>LinkedIn: <a href="https://www.linkedin.com/company/yetkingencler/about/">https://www.linkedin.com/company/yetkingencler/about /</a><br>Twitter: <a href="https://twitter.com/yetkingencler">https://twitter.com/yetkingencler</a> <br>Medium: <a href="https://medium.com/yetkingencler">https://medium.com/yetkingencler</a><br>Youtube: <a href="https://www.youtube.com/channel/UC9EjdOSanoi1QEpoRFYa8Ag">https://www.youtube.com/channel/UC9EjdOSanoi1QEpoRFYa8Ag</a></p><p>Benim başvurduğum süreçte 3 aşama vardı</p><ol><li><strong>İlk aşama genel bilgilerin sorulduğu bir aşama.</strong> Adın, soyadın, okuduğun bölüm gibi temel sorular soruluyor.</li><li><strong>İkinci aşama motivasyonunu ölçen aşama.</strong> Bu aşamada 2 seçeneğin var: 1.5 dakikayı aşmayan bir video çekebilir ya da 4000 harfi geçmeyecek bir yazı yazabilirsin. Ben yazı yazmayı seçtim. Bu arada yazı yazmanızın ya da video çekmenizin size bir artısı ya da eksisi olmayacak. Gönül rahatlığıyla istediğinizi seçebilirsiniz. Bu yazıda ya da videoda kısaca kendinizi tanıtıp neden YetGen’e katılmak istediğinizi anlatmalısınız.</li><li><strong>Son aşama sizin hayallerinizi, hedeflerinizi, düşüncenizi ve dertlerinizi anlattığınız bir aşamadır. </strong>Bize 6 soru sorulmuştu ve biz de o sorulara yazıyla cevap vermiştik. Çoğu arkadaşım bu aşamada elendiği için birkaç bilgi vermek istiyorum. Dostlarım bu sorular gerçekten derin ve cevap vermesi geniş sorular. Yani kısa bir paragrafa yüzeysel yazı yazmanızı önermem. İlle de upuzun yazın da demiyorum. Yeterli uzunlukta, özgün ve dolu dolu bir içerik yazın. Soruları tek tek söyleyemeyeceğim ama bir örnek vereceğim: “BM Sürdürülebilir Kalkınma Amaçları hakkında ne biliyorsunuz? Hangisi sizin için en öncelikli ve neden?</li></ol><p>Peki…</p><p>“Firdevs önerin var mı? Nasıl gireriz ya buraya?” diye bana soracak olursanız: Kendiniz olun. Yapay zekâ kullanmayın ya da internetten cümleler almayın çünkü bunu zaten anlıyorlar.</p><p>Dertlerinizi, elinizde güç olsa neleri değiştirmek istediğinizi, gelecekte ne olmasını hayal ettiğinizi ve hedeflerinizi anlatın. Ayrıca şu an yaptığınız işleri veya geçmişte yaptıklarınızı da kısaca anlatabilirsiniz. Böylece iyi bir zaman ve kriz yöneticisi de olduğunuzu somut kaynaklarla ispatlamış olursunuz.</p><p>Yazımızın burada sonuna gelmiş bulunmaktayım.</p><p>Tahmin ediyorum ki pek çok sorunuza cevap bulmuşsunuzdur.</p><p>Kafanızda sorular varsa hiç çekinmeden yorum bırakabilir ya da bana yazabilirsiniz.</p><p>LinkedIn adresim: <a href="https://www.linkedin.com/in/firdevsbirinci/">https://www.linkedin.com/in/firdevsbirinci/</a></p><p>Sevgiler.</p><p>YetGen’le kalın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d5bc9a842e2b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Halk Sağlığı Hemşireliği: Darülaceze Gözlem Stajım Nasıldı?]]></title>
            <link>https://medium.com/@birincifirdevs/dar%C3%BClaceze-g%C3%B6zlem-staj%C4%B1m-nas%C4%B1ld%C4%B1-8817a241e3b3?source=rss-ab524dca239------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8817a241e3b3</guid>
            <category><![CDATA[hemşirelik]]></category>
            <category><![CDATA[yaşlı-bakımı]]></category>
            <category><![CDATA[staj]]></category>
            <category><![CDATA[üretkenlik]]></category>
            <category><![CDATA[tarih]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hezar Firdevs]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 28 Apr 2023 18:30:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-07-08T22:45:54.970Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“Beni bırakın buraya, 150 sene daha yaşayayım”</blockquote><p>Burada yaşayan insanların diline pelesenk olmuş bir cümle…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BPzWsu149AAOpp3_35w__A.jpeg" /></figure><h4>İLK İZLENİMİM</h4><p>Büyülendim.</p><p>Eski mekanları, eski nesneleri, sessizliği ve doğayı çok seven biri olarak burada geçirdiğim zaman diliminde hep gülümsedim.</p><blockquote>“Bir yerde çınar ağaçları çoksa oradan Osmanlı geçmiştir.”</blockquote><p>Buranın Kurumsal İletişim Uzmanı Burak Bey, bize mekân hakkında bilgiler vererek aklımdan çıkmayacak bu etkili cümleyi kurdu.</p><p>“Şehrin merkezinde ve yolların ortasında olan bu mekânda neden ses yok sanıyorsunuz? Çınar ağaçları işte bu sesi engellemek için.”</p><p>Metrobüsten inip buraya geldiğimde, kafasında 10 kişi konuşan birinin zihnindeki tüm seslerin sustuğu andaki şaşkınlığı gibi hissetim. Sessizlik ve huzur var.</p><p>Buraya adımımı ilk attığımda akülü tekerlekli sandalyesinden yayılan <em>“Erik dalı gevrektir”</em> şarkısını son ses açmış bir amca ile karşılaştım. Ben kendisine gülümseyip şarkıya eşlik ederek oynamaya başladığımda o kadar mutlu oldu ki…gözlerim doldu.</p><h4><a href="https://www.darulaceze.gov.tr/darulaceze/">TARİHİ, AMACI VE YAPTIKLARI NEDİR?</a></h4><p>Osmanlı ve Rusya arasındaki savaş sürecinde Balkanlardan Anadolu’ya büyük bir göç dalgası başlamış. Özellikle İstanbul’a yüzbinlerce insan gelmiş ve bu insanlar dilencilik yapıyormuş.</p><p>2. Abdülhamit Han durumun vahimliğini görünce burayı yaptırmak için fetva çıkartmış ve böylece burayı 1856 yılında yaptırmış.</p><p>Hiçbir şekilde din, dil, ırk, cinsiyet ve mezhep ayrımı yapılmayan bu yerde cami, kilise ve havra bulunmaktadır.</p><p>Devlete bağlı bir kurum olan Darülaceze bağışçıları sayesinde bugüne dek ayakta kalmış, gelişmiş ve gelişmeye devam ediyor.</p><p>Burada yaşayanlar eğer isterlerse belli bir ücret karşılığında çalışabiliyorlar. İnsanlar atölyelerde ürettikleri malzemeleri satış binasında da satıyorlar.</p><p>Atölyelerden bazı fotoğrafları da şöyle ekleyeyim:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WRnerEWTsz9uVuAOFHGoaA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AkNh3jj4dPT_MJqu3ipNQA.jpeg" /></figure><h4>EN ETKİLENDİĞİM KISIM ŞU Kİ</h4><p>Buraya gelen yabancı ülkelerin Sağlık Bakanlığı çalışanları, sosyal hizmet uzmanları ya da ülkelerine bu tarz bir yer kurmak isteyen isteyenler buradaki işleyiş hakkında şaşkınlık geçiriyormuş. Özellikle çalışanların merhametinin büyüklüğü konusunda hayranlık duyuyorlarmış.</p><h4>NELER GÖZLEMLEDİM?</h4><p>İnsanlarla konuşmalarımdan ve gözlemlerimden anladığım üzere buradaki her bir çift gözün ardında hikayeler, mutluluklar, hüzünler, kederler veya travmalar saklıydı. Mesela 6 Şubat 2023 Kahramanmaraş merkezli depremde her şeyini kaybetmiş yaşlılar da var burada, bebekler de…</p><p>Binalardan bazılarının katlarını öğlen saatlerinde gezerek insanların yaşam alanlarını inceledim. 6 kişilik odaların hemen hemen çoğunda en az 1–2 tane yatakta gözleri açık şekilde dakikalarca yatan insanlar var. Aklımdan bin bir çeşit soru geçiyor: “Acaba ne düşünüyorlar? Acaba neyi hatırlıyor şu an? Acaba ne pişmanlığı var?”</p><p>İnsanlar birbirinden farklı davranışlara sahip. Kimileri dışarıda gezerek insanlarla sosyalleşiyor, kimileri ise odasında ya da bahçede kendi köşelerinde rahatsız edilmek istemiyor. Yine de hepsi size en az 1 kere gülümsüyor. Yani bana gülümsediler :)</p><p>Etrafta meraklı meraklı gülerek gezdiğim için beni gören insanlar <em>“Hoş geldin kızım. Kolay gelsin”</em> diyerek beni yanlarına çağırdılar ve selamladılar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*BnGJUYGDIGeph-LT7j-b-w.jpeg" /></figure><p><strong>Aralarından en çok R. Amca ve H. Amca aklımda kalacak.</strong></p><p>R. Amca beni gördü ve eliyle “Gel” işareti yaparak beni kocaman bir gülümseme ile yanına çağırdı. R. Amca, H. Amca ve 3 kişi daha bir masada oturmuş sohbet ediyorlardı.</p><p>R. Amca “Ne yapıyorsunuz, işiniz rast gitsin.” diye selamladı bizi önce. O kadar enerjikti ki. Onun yanında gülümsemeden tek saniye duramazsınız. Halimi hatırımı sordu, dualar etti ve mutlaka tekrar gelmemi söyledi. Gülümseyişinin içtenliğini yazarken bile gözlerim doluyor…</p><p>Düşünün: 70 yaşından büyük ve tekerlekli sandalyesine bağımlı bir adamın bu samimi mutluluğu… Sormadan edemedim, neydi bu mutluluğunun sebebi? “Huzurluyum, sosyalim ve arkadaşlarım var. Mutluyum.” dedi.</p><p>“Mutluyum.”</p><p>Biz ne az şükreden varlıklarız diye düşündüm bu insanların karşısında.</p><p>Burada konuştuğum insanların hepsi kendi tercihleri ile buraya gelmiş. Onlarda biri de H. Amca. Kendisi 6 kişilik bir ailenin en küçük çocuğu. Küçüklüğünden beri insanlardan uzak kalmayı tercih etmiş olan H. Amca uzun yıllardır tek başına bir apartman dairesinde yaşamış ve evlenmeyi de tercih etmemiş. Ailesi, kardeşleri ve akrabaları yaşıyor olsa da kendisi daha sakin ve sessiz bir hayat yaşamak istediği için buraya gelmiş. 8 senedir burada yaşıyormuş.</p><p>“Ne yapacağım insanı ya! İstemiyorum insan falan. Ben kendi başıma kalıp düşünmeyi ve şiir yazmayı seviyorum. Şairim ben. Arkadaşım falan yok, istemiyorum.” dedi.</p><p>R. Amca hemen araya girdi şaşkınlıkla:</p><p>“Ne diyorsun sen yahu H. Öyle şey olur mu? İnsanlar sosyal varlıklardır. Birbirimize ihtiyacımız var.” deyince H. Amca umursamazca omuz silkti.</p><p>Yine de belli ki H. Amca burada diğer insanlarla oturduğuna göre seviyordu bu insanları.</p><h3>ÖZETLE</h3><p>Yol boyu attığım her bir adımda sohbetler ettim, hikayeler dinledim ve gülümsemelerle karşılandım.</p><p>Kimisine sıkı sıkı sarılıp dualarını aldım. Kimisinin yardıma ihtiyacı olduğu noktalarda atak davranarak yardım ettim. Kimisinden öğrendim ve kimisine de öğrettim.</p><p>Çınar ağaçları, Osmanlı’nın izleri, o sessiz ve huzurlu ortam…</p><p>İstanbul Medipol Üniversitesi Halk Sağlığı Uygulama Dersi Stajı için buraya gelmemize vesile olan Şura hocamıza ve süreci organize eden diğer hocalarımıza çok teşekkür ederim.</p><p>Eğer sizlerde gitmek isterseniz içeriye özgürce girebilir ve orada yaşayanlarla görüşebilirsiniz.</p><p>Eğer gönüllü olmak isterseniz bu konuda kişiden istikrar beklemekteler. Mesela “6 ay boyunca her Çarşamba” gibi.</p><p>Ayrıca Arnavutköy’e kurdukları “Sosyal Hizmet Şehri” dedikleri yer hakkında da bilgiler aldık. 2023 seçiminden sonra açılması planlanıyor.</p><h3>Açılışını heyecanla bekliyor olacağım.</h3><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8817a241e3b3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Depresyon Öncesi Süreç]]></title>
            <link>https://medium.com/@birincifirdevs/depresyon-%C3%B6ncesi-s%C3%BCre%C3%A7-47388cb978af?source=rss-ab524dca239------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/47388cb978af</guid>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[çalışmak]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[motivasyon]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hezar Firdevs]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 29 Jan 2023 19:39:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-29T19:39:47.882Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Önce uzun uzun depresyon sürecimdeki 7 ayın nasıl geçtiğini, ben fark etmedikçe nasıl adım adım büyüdüğünü yazdım:</p><p><a href="https://medium.com/@birincifirdevs/depresyon-sonras%C4%B1-ya%C5%9Fama-cesareti-depresyon-s%C3%BCrecinde-ya%C5%9Fad%C4%B1klar%C4%B1m-e4e49b400995">Depresyon Sürecinde Yaşadıklarım</a></p><p>Bunları yazıyorum çünkü bir daha böyle bir aşamaya gelirsem durup kendime dinlenmek için izin vermem gerektiğini hatırlatmak istiyorum. Ayrıca “Yalnız olmadığımızı bilmeye ihtiyacımız var.” düşüncesine inanıyorum. Olur da birileri bu yazılardan bir parça bulur ve farkındalık kazanır diye de yazıyorum.</p><h3>Peki nasıl bu sürece girdim, neden böyle oldum?</h3><p>İnsanların hayatlarına devam edebilmek için yarattıkları savunma mekanizmaları vardır. Benim savunma mekanizmam: Çalış, çalış, çalış.</p><p>Çok mutsuz olduğumda, çok kötü bir olay yaşadığımda veya psikolojik baskılara maruz kaldığımda dahi o günün sabahında hiçbir şey olmamış gibi tüüüüm pozitifliğimle insanlara neşe ve enerji dağıtırdım. İnsanların içindeyken gülerdim, koşardım, severdim, çalışırdım, şiir yazardım, etrafta koşuştururdum. Öyle ki lisede bana ‘Mutluluk Virüsü’ diyenler vardı.</p><p>Yani ben kendimi çok nadir dinlerdim. Mutsuzluğumu yaşamak için kendime pek izin vermez, tüm enerjimle ileri doğru gitmeye çalışırdım.</p><p><strong>Duygularımı tepeden aşağı yuvarlanan kar kütlesi olarak düşünürsek, yıllar geçtikçe büyüyen o kütlenin birgün bana çarpması kaçınılmazdı.</strong></p><p>Çarptı da…birazdan anlatacağım.</p><p>2020 benim için çok zor geçti. Hayatımın dönüm noktası olarak adlandırdığım bu yerde dahi geceleri ağlamamak için komedi videoları izliyor, sabahları da hayatıma aynı yoğunlukta devam ediyordum.</p><p>ÇILGINLIK!</p><p>Cidden çılgınlık. Bunu bir güç gösterisi falan mı sanıyordum yahu? Geçmişe dönüp kendime sıkı sıkı sarılıp “Ağlayabilirsin.” demek istediğim o kadar anım var ki….fakat bu imkansız. O yüzden şu an ki bana sıkı sıkı sarılıyorum.</p><blockquote>Yakın gelecekten konuşalım.</blockquote><ul><li>Üniversite 1. sınıfta sınıf 1.’liğini 0.18 puanla, sınıf 2.’liğini de 0.6 puanla kaçırarak 3. oldum. Benim gibi tüm damarlarında hırsı adrenalin gibi hisseden bir kadın için büyük bir hayal kırıklığıydı.</li><li>Fizyoterapi ÇAP kazandım. Erasmus da kazandım. Erasmus’u önceliğim seçtiğim için ÇAP’tan vazgeçtim.</li><li>Erasmus’a başvurmuş ve kazanmıştım. Tek bir sorun vardı: Para. Gerekli parayı kazanmak için tüm yaz çalıştım, Erasmus’a giden insanlara ulaşıp bolca soru sordum, tüm eksiklerimi yazıp satın aldım, gezeceğim yerlerin araştırmalarını dahi yaptım… Ve Euro, TL karşısında uçtu. Ben de evde kaldım… Büyük bir hayal kırıklığıydı.</li></ul><p>Bu 3 olay ardı ardına olunca hayal kırıklıklarım içinde depresyonun eşiğine geldim. Bir arkadaşım öyle bir söz söyledi ki ben daha çok çalıştım. Ben de kendime yeni bir felsefe yarattım:</p><blockquote>“Nerede olursan ol, olduğun yerde kendi halinin en iyi ol.”</blockquote><p>Oldum:</p><ul><li>Hemşirelik Kulübü Yönetim Kurulu Üyesi olarak onlarca iş yaptık ekip olarak.</li><li>Medipol Üniversitesi Kariyer Ofisi’ne Emre Urfalı tarafından doğrudan Kalite Elçisi olarak seçildim. Katılabildiğim her etkinliğe katılıp iş dünyasından fazlaca insan ile tanıştım.</li><li>“LinkedIn’de rastgele insanlar eklememeliyim.” bakış açısıyla insanları tanıya tanıya veya tanıdığım insanların tanıdığı insanlara ulaşa ulaşa network ağımı genişlettim ve 500+ bağlantı kurdum. Kişilerin hakkında yazdığım yazılar o kişilerce paylaşıldı.</li><li>Google Oyun ve Uygulama Akademisi’ni başarıyla tamamladım. Proje Yönetimi alanı ile tanıştım.</li><li>TOG, Beykoz Belediyesi ve çeşitli yerlerde her elime fırsat geçtiğinde çevre, sürdürülebilirlik, toplumsal cinsiyet eşitliği gibi konularda gönüllülükler yaptım. Beykoz’da “Çevre Gönüllüleri Projesi” için çalıştım. TOG’da “Gökyüzü Kadar Oyun Projesi” için çalıştım ve İBB ile yapılan ortak çalışmada saha koordinatörü oldum.</li><li>2. sınıfı sınıf 2.’si olarak kapattım.</li><li>Fırat Çakır ile tanıştım. Fırat Çakır Akademi’de Eğitim ve İş Geliştirme Koordinatörü olarak 2 ay staj yaptım.</li><li>İstanbul Vakfı’nın benimle iletişime geçmesi üzerine Şerefiye Sarnıcı’nda İngilizce Çevirmeni olarak çalıştım.</li></ul><p>Yeri geldi aynı anda 3 şey yaptığım anlar oldu.</p><p>Kolay bir süreç olmadı ama görev aldığım her şeyde kendimin en iyi halini ortaya koymaya çalıştım.</p><blockquote>PEKİ SORUN NEYDİ?</blockquote><p>Sanırım bunu açık açık anlatacak cesaretim henüz yok.</p><p>Genel olarak duygularıma gerekli önemi verip durup kendimi dinlememem diyebilirim.</p><p>Özel olarak ise…bazı arkadaşlarım ve yanlış insanlar.</p><p>“Çok konuşuyorsun. Kendinden çok bahsediyorsun.” düşüncesi gittikçe benim iç sesim oldu bazı kişiler yüzünden.</p><p>Ben bu lafın altında git gide ezildim, susar oldum.</p><p>Biri bana “Kendinden bahseder misin?” dediğinde 1 dakika içinde pat pat kendimi anlatabilirken “Ya egoist olarak algılarlarsa…” diye diye çekingen, utangaç, kaygılı ve stresli birine dönüştüm.</p><p>22 senedir anksiyeteye yenilmemiş biri olarak ilk kez korkularımın esiri oldum.</p><p>Tam o dönem biri yüzünden çok kırıldım. Öz saygıma ve öz sevgime dolaylı yoldan hakaret yedim. Bunu çok içselleştirdim.</p><p>İlk somurtmaya başladığım zamanlar bazı arkadaşlarım ve bu kişi yüzünden oldu.</p><p>O dönem ilk kez şu cümleyi kurduğumu hatırlıyorum:</p><blockquote>“Ben dünyanın sevgi kaynağı değilim. Biraz dinlenmeye ve kendimi dinlemeye benim de hakkım var.”</blockquote><p>O an bunu seçmek aşırııııııı yanlış bir kararmış.</p><p>Zira benim tüm yaşadığım her şey bir anda üstüme yığıldı.</p><p>Ve mayıs ayının son günlerinde depresyon sürecim başladı.</p><p>O da burada zaten:</p><p><a href="https://medium.com/@birincifirdevs/depresyon-sonras%C4%B1-ya%C5%9Fama-cesareti-depresyon-s%C3%BCrecinde-ya%C5%9Fad%C4%B1klar%C4%B1m-e4e49b400995">Depresyon Sürecinde Yaşadıklarım</a></p><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — -</p><p>Bu süreçten sonunda çıkabildiğim için mutluyum.</p><p>İyiyim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=47388cb978af" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Depresyon Sürecinde Yaşadıklarım]]></title>
            <link>https://medium.com/@birincifirdevs/depresyon-sonras%C4%B1-ya%C5%9Fama-cesareti-depresyon-s%C3%BCrecinde-ya%C5%9Fad%C4%B1klar%C4%B1m-e4e49b400995?source=rss-ab524dca239------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e4e49b400995</guid>
            <category><![CDATA[cesaret]]></category>
            <category><![CDATA[ölüm]]></category>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <category><![CDATA[anksiyete]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Hezar Firdevs]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 24 Jan 2023 01:09:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-01-29T20:04:02.372Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><strong><em>“Duran bir cisim durmaya, hareket eden bir cisim hareket etmeye devam eder.” </em></strong>diyor Newton.</blockquote><p>İşte bu cümle, tam da bu cümle…beni uzun süredir içinde bulunduğum durağanlıktan uyandırarak harekete geçirdi. Ruhum yattığı yerden kalktı ve gülümsedim. Gülümsemeyi özlemişim. Şaka yaptığımı sanıyorsunuz belki. Hayır, özlemişim. Zira 7 ay oldu…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VEUMjYwaIlCgPz75Gf1plQ.jpeg" /><figcaption>Süreçten önceki içten mutlu olduğum son anı fotoğrafım</figcaption></figure><p>Nasıl ki mutluluğumu ve başarılarımı tüm gözler önünde gururla paylaşıyorsam başarısızlıklarımı, hayal kırıklıklarımı ve en kötü duygularımı da şeffafça paylaşmayı seviyorum. Zira biliyorum…İnsanlar böyle anlarda <strong>bu duyguda yalnız olmadığını</strong> bilmeye ihtiyaç duyuyor. Okumaya, dinlemeye, görmeye, desteğe… İşte ben de bu yüzden yazıyorum.</p><p><em>“Yalnız değilsin!” diye bağırıyorum. İşte buradayım, bağırıyorum. Duy beni.</em></p><p>Kızgınım ve kırgınım ama şimdi bundan bahsetmeyeceğim. Yazmaya karar verdim. İzin verin…izin verin anlatayım.</p><p><strong>Depresyona nasıl girdiğimi ve depresyondan nasıl çıktığımı farklı yazılarımda paylaşacağım.</strong> Şu an depresyon sürecimden bahsetmek istiyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3bRKtszbZWYOPV1T5kDO6Q.jpeg" /><figcaption>Belirtileri görmeye başladığım ilk anlar.</figcaption></figure><ul><li>Ben Mayıs’ın son günlerinde başlayan o tükenmişlik hislerimin NORMAL olduğuna inanıp finallere çalıştım.</li><li>Üstümdeki yorgunluk adım adım artarken bunun yine NORMAL olduğunu düşündüm.</li><li>Finaller bittikten sonra 1 hafta dahi dinlenmeden işe başladım.</li><li>Hislerime odaklanmadan, gülümseyerek çalışmaya devam ettim.</li><li>Bir süre sonra artık zorla gülümsemeye başladım: NORMAL sandım.</li><li>İstanbul Vakfı tarafından arandım. İBB Kültür AŞ için Şerefiye Sarnıcı’nda çevirmenlik teklifi aldım. Deliyim ya ben: Onu da kabul ettim.</li><li><strong>Artık hem hafta içi hem hafta sonu çalışan ama zorla gülümseyen biriydim:</strong> NORMAL sandım.</li><li>Uykusu olmasına rağmen uyuyamayan, hiçbir şeye ilgisi kalmamış, düzensiz yiyen, sürekli mutsuz ve yorgun hisseden biri oldum. Yine NORMAL sandım. Yani <em>“Yorgunum. Bu kadar işin gücün ardından bu hissettiklerim gayet doğal.”</em> diye düşündüm.</li></ul><h4>Peki ben ne zaman fark ettim bir şeylerde ters giden bir durum olduğunu?</h4><p>Hareket, konuşma ve konsantrasyon değişikliklerim ortaya çıktığında artık durumun <em>NORMAL OLMADIĞINI</em> fark ettim.</p><ul><li><strong>Yavaş hareket ediyordum. </strong>Yaptığım en basit iş bile dakikalarımı alıyordu.</li><li><strong>Konuşmalarım yavaşlamıştı.</strong></li><li><strong>Kafam çok doluydu.</strong></li><li>Sanki başka bir evrende daha yavaş bir modelim açılmıştı.</li></ul><p>Bu süreç bir anda olmadı.</p><p>Adım adım ağırlaştı. Ben umursamadığım her an bu durum daha da büyüdü. Giderek yoğunlaştı.</p><p>Bu hislerin bende oluşunun 3. ya da 4. ayında aynaya bakıyorken saçlarımın düzeni beni çok gerdi. Zira hissettiklerim çok dağınıktı… Kuaföre gidip “Dağınık ve kısa olsun lütfen.” dedim. Kestirdim. O an da anlamadım. Şaka yapmıyorum, ben o an da anlamadım. Sadece zevk için bu modeli seçip kestirdiğimi düşünmüştüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DWtx-Ru-TLLtgtMwVKSyZQ.jpeg" /></figure><p>Depresyonda olduğumu hiç anlamadım.</p><p>İnatla anlamadım.</p><p>Sadece…dinlenmeye ihtiyacım var sandım.</p><p>İlerledim. Daha da yoğun çalıştım.</p><p>Sonra…fizyolojik semptomlarım başladı. Eee şaşılacak durum mu? Hayır. Mental sağlığım yerle bir olmuş, ruhum bas bas çığlık atıyor ve ben inatla anlamıyorken artık bunun fizyolojik reaksiyonlara uğraması gayet doğal.</p><p>Dışarısı daha çekilmez olduğundan karnıma ağrılar giriyordu. Uzun süredir hissetmediğim migren ataklarım geri geldi. Artık zorla da gülümseyemiyordum.</p><h4>O ay kaç ağrı kesici içtim hatırlamıyorum…</h4><p>Yine de “Para lazım.” diyerek okulun açıldığı haftaya kadar çalıştım.</p><p>Okul açıldı. Hissettiklerim geçmedi, daha da ilerledi. Haftanın 2 günü okula 2 günü staja gitmek her an daha da büyüdü üstümde.</p><p>Sınıfta tek başıma oturduğumu kimse görmedi.</p><p>Birinin beni tutup omuzlarıma vura vura “Kendine gel Firdevs!” demesine çok mu ihtiyacım vardı?</p><p>Vardı. İhtiyacım vardı. Çok ağladım.</p><p>Neyse ki okuldaki 4 arkadaşım, okul dışından da 1 arkadaşım bana sürekli mesaj attılar. İyi ki varlar.</p><p>Ben yine hissettiklerim üstüne gitmedim. Yazmadım, çizmedim, kimseye anlatmadım… Yine kaçtım. Kaçmamam gerektiğini bilecek kadar çok psikolojik kitap okudum ama yüzleşmekten kaçtım. Ben kendimden kaçtım.</p><h4>Sonra ne mi oldu?</h4><p>Önce anksiyete sonra da obsesif tiklerim başladı.</p><p>Bu, sanırım yaşadığım her şeyden daha zordu…</p><p>İçimde sebepsizce hissettiğim onlarca uyaranın sağladığı korkular vardı. Yaptığım her şeyi tekrar tekrar kontrol etmek çok yorucuydu.</p><ul><li>“Alarm kurmalıyım. Tekrar kontrol etmeliyim. Tekrar kontrol etmeliyim. Tekrar… Ya kalkamazsam. Anne ya kalkamazsam. Sen de alarm kur. Sena da kursun. Hepiniz kurun.”</li><li>“Korkuyorum. Sebepsizce korkuyorum. Aramaktan yoruldum ama bulmaktan da korkuyorum. Yok olmak istiyorum.”</li><li>“Ödevi gönderdim ama… ya eksik gönderdiysem. Kontrol et. Kontrol et. Tekrar kontrol et.”</li><li>“İnsanlar seni terk ediyor. Narsist ve egoist misin? Öyle misin? Sus. Kendinden bahsetme. Sus. İnsanlar seni duymak zorunda değil. Sus. Kendinden bu kadar bahsetme. Sus.”</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LH6DBsoMTlF_btm_N9ixJg.jpeg" /></figure><p>Kafam susmadı.</p><p>O an ne fark ettim biliyor musunuz?</p><p>Bunlar daha önce yoktu.</p><p><em>Bunları yaratan bendim.</em></p><h4>BİR DAKİKA NE? BUNLARI YARATAN BENİM!</h4><p>PDR sürecine başladığımda öğrendim ki düşünceler, duygular ve davranışlar birbirine her ne kadar sürekli dönüşse de sanırım ana anahtar olan şey <strong>düşüncelermiş.</strong></p><p>“Düşüncelerim beni yönetiyor.”</p><p>Fark ettim ki… Ben kendimden o kadar kaçmışım ki artık köşeye çekilmeye ve kendimi dinlemeye ihtiyacı varmış.</p><p>Bunu fark edince iyi olmaya karar verdim.</p><p>“İyi olmayı seçiyorum.”</p><p>İyi olmaya karar verişimin belki 2. belki de 3. günüydü…</p><p>Şey…</p><p>Benim dedem öldü.</p><p>Benim bu hayatta en sevdiğim insan öldü.</p><p>Bunu sonra yazacağım.</p><p>Ben öğrendim ki bunca hissettiğim bu depresyonuma sebep olan o tüm insanlar ve olaylar bir hiçmiş. Koca bir hiçlik… Hiçbir şeylermiş.</p><p>Her şeyin çaresi varmış.</p><p>Ölümün çaresi yokmuş. Ölümün…çaresi yokmuş.</p><p>Hayatımda yaşadığım onca şey bir yana…bu bir yana oldu.</p><p>Dibe battım. “Dokunsalar ağlarım.” ifadesini yaşadım ve insanlardan daha çok kaçtım. Çok ağladım. Çok çok çok ağladım.</p><h4>Peki nasıl iyileşmeye başladım.</h4><p>Emircan İğrek’in Zemin şarkısında bir söz var:</p><blockquote>“Zemine uzananlar düşemez.”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/848/0*OyCgOCXb0Wk5n599.jpg" /><figcaption>Platform filminden bir kare.</figcaption></figure><p>O şarkı bir durup düşündürdü beni.</p><p>“Ben zemine uzanıyorum.”</p><ul><li>7 aydır farkında olmadan içinde bulunduğum depresyonum…</li><li>Ona eşlik eden yoğun anksiyete ve tiklerim…</li><li>İnsanlardan izole oluşum ve kaçışım.</li><li>Notlarım düşmesin diye kendimi daha da yıpratıp ağlaya ağlaya ders çalışmalarım…</li><li>Hayattaki en sevdiğim insanın ölümü…</li></ul><p>YAHU EY İNSANLAR! Aylardır içten gülümsememişim ben. Hayatımda hiç somurtan fotoğraf çektirmemişken onlarca somurttuğum fotoğrafı şu 7 ayda çektim.</p><p>Ben zemine uzanıyorum: Düşemem.</p><p>Uyuyordum, zeminde uyuyordum.</p><blockquote>Ben şu 7 ay, karanlık-soğuk zeminde, ağlaya ağlaya uyuyordum, kaybolmuştum.</blockquote><h4>Bir gün öleceğimi hatırladım.</h4><p>Kalktım.</p><blockquote>Hem öldüğümde 7 ay değil, sonsuza kadar artık Dünya’da olmayacaktım!</blockquote><p>Karanlığa, soğuk zemine ve tüm kabuslarıma gülümsedim.</p><p>Şimdi ilerleme zamanı.</p><p>Şimdi hayatın akışına devam etme zamanı.</p><p>Zihnim karman çorman bir ip yumağı ama kararlıyım: İpleri kesmeden çözüyorum.</p><p>Kendime zarar vermeden iyileşiyorum.</p><p>Ben yaşama cesareti gösteriyorum.</p><p>Ben…yaşama cesareti gösteriyorum.</p><p>Ben aylar sonra GERÇEK anlamda gülümseyebildiğimi hissediyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eLf_XHD_OKjZM9yLqd12NQ.jpeg" /></figure><p>Ben bu süreci en açık hali ile paylaşmak istedim çünkü ruhsal sağlığın sırf gözle görülmediği için fiziksel sağlık kadar önemsenmemesine üzülüyorum. Hayır, kendime kızgınım değilim. Bu kadar kitap okumama rağmen içinde bulunduğum durumu anlamayıp kendimi dinlemeye zaman ayırmadığım için o Firdevs’e gidip sarılmak isterdim.</p><p>Bunları yazmamın sebebi de bu zaten.</p><p>Şu an bu durumdaysanız size sarılıyorum. Siz de kendinize sarılın.</p><p>Lütfen reddetmeyin, durumu fark edip kabul edin.</p><p>İnsanlardan tamamen kaçmayın, izole olmayın.</p><p>Destek alın: Arkadaşlarınızla konuşun. Psikolojik Danışman, Psikolog veya Psikiyatrist ile konuşun.</p><p>Kendinizi dinleyin, anılarınızı kurcalayıp sorunları bulun.</p><p>Ama geri gelin.</p><p>Yaşama geri gelin.</p><p>Sevgiler.</p><p>Firdevs Birinci</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e4e49b400995" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>