<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Kerem Turhan on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Kerem Turhan on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@bkturhan?source=rss-4c7466d1067c------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*keJuAjBG4ADEfwmlDF77Kg.png</url>
            <title>Stories by Kerem Turhan on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@bkturhan?source=rss-4c7466d1067c------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 22:33:53 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@bkturhan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Muskeffect: İnovatif Fikir Üretimi ve Pazarlaması Üzerine]]></title>
            <link>https://bkturhan.medium.com/muskeffect-i%CC%87novatif-fikir-%C3%BCretimi-ve-pazarlamas%C4%B1-%C3%BCzerine-6ca79ce3d73e?source=rss-4c7466d1067c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6ca79ce3d73e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kerem Turhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 Oct 2021 14:34:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-10-05T14:34:18.178Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/788/1*lIWSH2z_n2E9oQfUhUj67Q.jpeg" /><figcaption>Elon Musk with Spacex</figcaption></figure><p>“Neden yaşıyorsunuz? Yaşamanın amacı ne? Size ilham veren şeyler neler? Geleceği neden seviyorsunuz? Eğer gelecekte farklı gezegenlere açılmayacaksak, yıldızları keşfetmeyecek öyle bir gelecek çok bunaltıcı olacaktır.” Elon Musk bu sözleri sarf edip, evrenin sonsuz büyüklükteki kara kutusuna kaydederken bizler hayatın olağan akışında belirli bir yörüngede ilerleyip duruyorduk. Sıradanlığın ritmini yitirmeden ilerlediği hayatın olağan akışından soyutlanıp da kafamızı farklı bir yöne çevirdiğimiz an, standartlarımızın hiç olmadığı kadar hızlı değiştiği, 1950&#39;ler sonrası oldukça popüler olan uzay-zaman çizgi romanlarının artık rahatça dizi-film haline getirilip heterojen bir yapıya büründüğü dahası Mars’ta kolonileşme süreçlerinin konuşulduğu bir zaman çizgisi üzerinde koşturduğumuza şahit oluyoruz. Bu noktada, bugüne kadar sadece filmler ya da çizgi roman kitaplarında karşılaştığımız ve ütopik sohbetler olarak adlandırdığımız sohbetlerde konu olarak belirlediğimiz o meşhur uzay yolculukları artık birer gerçek haline gelmeye başladı. Üstüne üstlük, uzay maceralarını gerçek kılan, yazının konusu ve ana kahramanı olup, dünyayı değiştirmeye and içen kişi bir pelerinli de değil, içimizden biri; Elon Musk. Tabii ki, bu fikirleri üretmek başlı başına bir çılgınlık iken, hayata geçirebilmek ise başlı başına bir yetenek! Uygulanabilirlik noktasında bitmek bilmeyen soru işaretleri olan bu süreçlerin bir bir gerçek olduğuna şahit oluyoruz. Dahası, çıktı elde edildikten sonraki pazarlama süreci ise artık bambaşka seviyede başarı öyküleri içeriyor.</p><p>Uluslararası resmi kuruluşlar veya devlet destekli uzay projeleri kapsamı dışında ele aldığımız ve birey bazında değerlendirdiğimiz uzay yolculukları mevcut normalimiz olma yolunda sağlam adımlarla ilerliyor. Bu noktada da Elon Musk’ın en büyük hedefi uzay uçuşlarını uluslararası resmi kuruluşlar veya devlet destekli uzay projeleri tarafından yürütülen bir çalışma olmaktan kurtarıp, özel şirketlerin gözetimi altındaki bir girişime çevirmek. Musk, bu vizyon doğrultusunda ilerleyerek planlanan süreci yaşanabilir kılmaya çalışıyor ve bu kapsamda da ilk yolculuk tamamlandı. SpaceX’in dört farklı insanı taşıyan Crew Dragon kapsülü pazar günü sabaha karşı (19 Eylül 2021) seyahatini tamamlayarak Dünya’nın atmosferine daldı ve Florida’nın doğu kıyılarında denize iniş yaparak şirketin uzaydaki ilk sivil görevini tamamladı; böylece üç günlük uzay turu, uzay turistleri tarafından sorunsuz bir şekilde tamamlanmış oldu. Armstrong’un aya ilk ayak bastığı zaman söylediği “bir insan için küçük, fakat insanlık için dev bir adım” cümlesini şimdi Musk ve beraberindeki birçok farklı uzay turisti sarf edebiliyor. Yanlış okumadınız, bahsi geçen süreç bir uzay turu süreci, dahası sorunsuz şekilde atlatılan karmakarışık bir süreç. Bizim normallerimiz ya da ritüellerimiz diyebileceğimiz spesifik şeyler, deniz-kum-güneş ve alabildiğine yeşillik yok bu yolculukta dahası Instagram storysi ve görüntülü arama da yok. Aksine, bir insan olarak tatmak isteyeceğimiz duygular var; bilinmezlik, heyecan ve keşfetme güdüsü almış başını gitmiş bir halde kendisini hissetiriyor. Musk, argümantasyonunu bahsettiğim bu başlıklar altında sıralamış ve bireycilik ekseninde ilerlemiş. Ayrıca, mevcut yolculuk sürecini resmi kurumlardan bağımsız olarak, kimsenin etkisi altında kalmadan yapılabilen bir yolculuk olarak kabul ettirmesi de argümantasyonun diğer bir güçlü yanı. Kim bilir, belki de çok yakın zamanda yeni normallerimiz artık bu şekilde olacak. Gün gelecek story atmak için uğraşmayacağız da, Dünya’yı uzaydan görebilmenin mutluluğu ile kendimizden geçeceğiz ya da Venüs’e bakıp romantizme dalacağız ya da bizzat bir Venüs yerleşeni olup hayatımızı idame ettireceğiz, kim bilir? Subjektif bakış açısı ile hayatını anlamlı kılan insan, uzay-zaman ekseninde bambaşka fikirler ile okuyacak hayatını belki de. Dinamiklerimizin günden güne değiştiği günümüz dünyasında bu sürecin ne şekilde evrilip bir olgu haline dönüşeceğine hep birlikte şahit olacağız. Sürecin maddi boyutu ve manevi olarak da ayrı bir boyutu mevcut. Kısa vadede elbette küçük çaplı yolculuklar göreceğiz, fakat uzun vadede nasıl bir gelecek ile karşılaşacağız kestirmek güç. Musk’ın ekstrem fikirleri, sürecin uygulanabilirliği ve pazarlama başarısı bu süreci şekillendirecek en büyük etkenler olacak.</p><p>Bir marka olarak dünya sahnesinde yerini almış; inovatif düşünme ve horizonlar belirleme noktasında muazzam işler yapan Elon Musk elbette yeryüzünde de geleceğin dünyasını inşa etme sürecinde önemli adımlar atıyor. Yaptığı sayısız beyin fırtınaları sonrası elle tutulur, gözle görülür uygulanabilir somut çıktılar elde eden Musk, Tesla markası ile otomobil dünyasında muazzam denecek inovatif bir başarıya imza attı. Elon Musk’ın Steve Jobs benzeri kişiliği ile Tesla, otomobillerin geleceği ve sürdürülebilir enerji hareketi hakkında etkileyici hikayeler anlatıyor. Tesla sahibi olmak isteyen müşteriler Tesla’larını almak için birkaç yıl sıra bekliyorlar. “Tesla gibi bir marka müşterilere kendilerini ifade edebilecekleri bir platform sağlar. Bir Tesla sahibi olmak, müşteriler için hem harika bir sürüş deneyimi yaşamaktır hem de kendi kimliklerinin bir ifadesidir.” Bu süreçte Musk’ın “Tesla neden alınmalı?” sorusuna karşılık oluşturduğu argümantasyon süreci detayına kadar incelenmeli. İlk olarak dünyanın enerji kapasitesi ve beraberinde oluşan sürdürülebilir enerji hareketi, ikinci olarak ise otomobillerin yaşadığı değişim ve konfor; temel argümanlar olarak belirlenmiş. Araç satın alındıktan sonra müşterilerin kazandığı kimlik ise süreçte yeni boyut(extension) olarak yerini almış ve Tesla satın alan müşterilerin kendilerini marka ile özdeşleştirerek aidiyet süreçlerini doyasıya yaşayacakları taraflarına aktarılmış. Görünen şu ki, Musk, Tesla’nın pazarlama sürecinde argümantasyonunu sağlam şekilde temellendirerek konforuna düşkün, çevre dostu ve sadık müşteri kitlesini oluşturmuş. Tabii ki anlattığım süreç sac ayağının sadece belli bir kısmı, fakat yol göstermek ve temellendirmek açısından oldukça önemli. Bonus olarak, sürecin türev etkisine-rekabet yaratıp farklı markaların da bu sürece dahil olduğuna bir bir şahit oluyoruz ve olmaya da devam edeceğiz. Bu noktadaki güncel örneğimiz: General Motors, 2025&#39;e kadar elektrikli araç ve otonom sürüşe 35 milyar dolar yatırım yapma vizyonu kapsamında otonom sürüş teknolojileri odağında çalışan Çin merkezli startup Momenta’ya 300 milyon dolar yatırım yapacağını duyurdu. Momenta ayrıca Toyota ve Daimler tarafından da destekleniyor. Gördüğümüz gibi Musk, fkirleri ile bir temel oluşturup uygulamaya sundu ve pazarlama başarısı sonrası tetikleyici güç olarak yeni bir alan yarattı.</p><p>Gelinen noktada, Musk’ın dünyanın çoğunluğu için “uçuk” denilecek fikirleri bir bir gerçeğe dönüştürdüğüne şahit oluyoruz. Düşünseli yaratma ve sonrasında bu düşünselini argümente ederek ikna-uygulama-pazarlama sürecini başlatma noktasında Musk ilerici adımlarla dünyaya etki ediyor ve geleceğe yön veriyor. Attığı adımlar ve fikirleri sadece pazarlama sektörü tarafından değil, tüm dünya vatandaşları tarafından irdelenerek nasıl başarıya ulaştığı ve ne şekilde kitlelere/dünyaya etki ettiği incelenmeli. Yarattığı etki sonucunda dünyanın içinde bulunduğu değişim sürecine olan etkisi ise yadsınamaz gerçeklik noktasında ele alınarak detayına kadar araştırılmalı. Kim bilir belki de kaleme aldığım bu yazı ve daha niceleri evrenin kara kutusuna kaydedilip, ileride Mars veya farklı bir gezegende kurulacak kolonide okunup, gülünüp geçilecek bir veri olarak hayatımızda yer alacak. Geleceği öngörmek zor, fakat yaşanan değişim sürecinde paydaş olarak yer alabilmek bizlere bağlı.</p><p>Keyifle Kalın!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6ca79ce3d73e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Famiglia Brands: An Italian Tradition]]></title>
            <link>https://bkturhan.medium.com/famiglia-brands-an-italian-tradition-ea7bdd2ff788?source=rss-4c7466d1067c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ea7bdd2ff788</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Kerem Turhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Sep 2021 20:41:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-09-30T10:08:41.419Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/748/1*8ECbZsv1z-4vlB2CO8s4Ww.jpeg" /><figcaption>Three Generations of Maldini</figcaption></figure><p>In today’s world, whenever we turn our gaze, we can see that some Italian families are famous have affected both Italian and World’s culture. To begin with, the most famous of them is The Medici have lived in Florence where have influenced Italian and World’s history. 15th and 16th centuries are called Middle Age is known that dark period and far from the science. Nevertheless, an Italian family (The Medici) have risen in Florence at this period and have affected to Middle Age thinking systems. Especially, supportings for the arts, developings of finance and stocking systems have seen in this period with of them. After these supportings, Italian and European thinking systems have started to change, consequently World’s thinking systems and artictic studies have been feed by The Medici. Most of artistic studies and architectural productions in the Florence have been created in this period and most of them have reached the present. For example, in the today’s world all tourists and artists absolutely visit to Florence, since Florence is beautiful and Florence is The Medici!</p><p>In 1972, Holywood have given a gift to the world which is Godfather series. That is an masterpiece have been narrated an Italian family who is The Corleone. If you watch its, you absolutely like The Corleone characters especially Al Pacino, but all characters are epics. I think that the best actor of them is Marlon Brando. Anyway, let’s get back to our topic, people have learned that an Italian family influenced American underground lifestyle and the Holywood movies sector. After the movie many youngsters have taken role model Don Corleone and Michael Corleone. Mafia issues have risen and especially Michael Corleone’s style have sticken to the youngers. Consequently, different an Italian family have been introduced itself to the world.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/964/1*K0UMh4XaL4tfub2eQMQQKA.jpeg" /><figcaption>Corleone Family</figcaption></figure><p>Thirdly, these families have a feature is family tradition processing of father to son such as Corleones and this is holy for them. In today’s world , we know that Milano is the magical city. Milano has a lot of brand but, one of the most important of them Milan Football Club. Milan F.C. is a big football team and football supporters like it from many different countries. Above all, Milan has a big Italian family, The Maldini. Milan is The Maldini, The Maldini is Milan! Three generations of Maldinis’ have played in Milan and this is source of pride for this family. The Maldini Famiglia; grandfather to father, father to son is symbol for Milan. Last week, grandson (third generation) Maldini have scored his first goal in their team and all football authorities have celebrated this result, because continuing the Maldinis’ tradition! You can think that their house colours are only red and black, additionally Milan F.C flag is everywhere in there; this is crazy phenomenon! To sum it up, the world’s habitants always meet an Italian family and love their. This does not change and all generations always meet a typical Italian family. Have a good career, grandson Maldini!</p><p>Bonus: <a href="https://www.youtube.com/watch?v=DlOO-EkdTCM">https://www.youtube.com/watch?v=DlOO-EkdTCM</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ea7bdd2ff788" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Evrensel Pazarlama Harikası: Ronaldo]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/evrensel-pazarlama-harikas%C4%B1-ronaldo-af825f9d8f1b?source=rss-4c7466d1067c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/af825f9d8f1b</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kerem Turhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Sep 2021 13:56:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-09-10T22:15:21.297Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*c1x_kAs1_LZsnkUgqkYxTg.png" /><figcaption>C.Ronaldo</figcaption></figure><p>Hawking’in kitabında tanımladığı, içerisinde yaşadığımız ve paydaşı olduğumuz “ceviz kabuğundaki evren” karşımıza sonsuz seçenekler çıkarır. Öyle ki, bu seçenekler insanları kimi zaman “denize inen uçurumun o korkunç tepesine doğru, kahderici bir sonuca sürüklerken (Hamlet’teki muazzam kreşendo süreci)”; kimi zaman ise yüzük yolculuğunu başarıyla tamamlamış Hobbit’lerin Shire’a dönmesi kadar mutlu bir sonuca sürükler. İşte bu noktada Hobbit yolculuğu örneğindeki seçenekler stabil kalıp, sürekli tercih edilen olgusuna dönüşür. Siz hiçbir şey anlamadan, sizin tek tercih edileniniz olmuş, sonuç olarak bir markanız, vazgeçilmeziniz olmuştur.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Yaşanan bu süreci pazarlama ekseninde ele alacak olduğumuzda ise, sürekli yeni gezegenlerin keşfedildiği evren içerisinde (kast ettiğim gün geçtikçe yeni ürün ve markaların oluşması, sonrasında rekabet dünyasına adım atmaları) ; uçtan uca devam eden bir süreçte ve her bir adımının bambaşka anlamlar barındırdığı bu kocaman galakside marka değeri oluşturup, bunu sürekli hale getirebilmek; nesiller boyu anlatılması gereken büyük bir başarı öyküsüdür. Rasyonalizmin günden güne değiştiği, dinamizmin hayat normali olduğu günümüz dünyasındaki pazarlama süreci, rekabet edip tercih edilen olmak ve marka değeri yaratmak açısından; her gün sil baştan 100 metre maraton koşusu startı verilip, mücadele edilen bir alan, arena haline gelmiştir. İşte bu noktada, tüm süreçler başarıyla sonuçlandırılıp bir ürün yaratılır ve yıkılmaz olur, efsanevi, karşı konulamaz, rekabetçi olursa; başına ne gelirse gelsin değerini yitirmez, üstüne üstlük bulunduğu yere değer katarak farklı bir noktaya taşır. Bahsettiğimiz ve her daim güncelliğini koruyan, ayrıca fazlasıyla da rekabetçi olan markamız ise C.Ronaldo.</p><p>Büyük ya da küçük hangi yaşta insan olursa olsun ve futbolu az biraz biliyorsa şayet, Ronaldo onlar için bir normaldir. Kiminle konuşursanız konuşun bu ismi duyar, hemen bir futbol sohbetine başlarsınız. Kimi zaman küçük bir çocuğun giydiği kırmızı M.United forması ile Ronaldo’yu anarken, kimi zaman ise yine bir Ronaldo forması giyen, fakat bu sefer R.Madrid ya da Juventus formaları ile futbol oynayan yetişkin ya da çocuk insanlarla karşılaşarak futbolun ve Ronaldo’nun entegrasyon gücünü hissedersiniz. Öyle ki, Ronaldo her nereye gidiyorsa gittiği yer değer kazanıp, insanların ilgisini çekerek, takip edilen, ücret ödenen, rekabetin had safhada olduğu bir diyara dönüşür. Bakınız, yıllarca süren, İspanya futbol ekonomisini besleyen ve El Clasico günlerini sabırsızlıkla beklediğimiz Ronaldo-Messi rekabeti. Dahası, gideceği yere henüz varmadan ufak bir söylentide bile heyecan katsayısını artıran, insanları meraktan uyutmayan bir fenomene dönüşmüştür. Çoğunluğumuzun hatıralarına kazınan, büyüyüp gelişen ve seyir zevki argümanını bizlere tanıtmaya başlayan Ronaldo, bebek adımlarını ilk olarak Red Devils lakabıyla tanınan M.United futbol kulübüyle atmaya başlamıştı. Bugün ise üzerinden geçen onca zamana rağmen, çoğu futbol taraftarı her konuşmasında o günleri anar ve o meşhur kırmızı forma ile Ronaldo’nun dünya futbol sahnesinde neleri başardığını büyük bir keyifle anlatır. Şimdi ise eskilere dönüş atmosferi hakim dünyaya, retro! Tüm futbolseverler, dahası sporsever ve rekabet isteyen insanlar, Ronaldo’nun Manchester’a dönüşünü büyük bir keyifle kutluyorlar. Eskilerin getirdiği yaşanmışlıklar, kulübe kattığı artı değer, karizma, marka değeri, rekabetçiliği, Ronaldo’yu kocaman bir “marka” haline getiriyor. Henüz yeni gelmesine rağmen, Premier Lig takipçi sayısını etkileyen, ligin diğer üyelerinin kendilerini daha da geliştirmek için bir motivasyon kaynağı olan, karşılaşılmak için beklenilen bir fenomen o!Büyük bir gözlükle incelenmesi gereken, pazarlama ve marka değeri olarak derslerde okutulması gereken bir fenomen. Eski formaları raflara yeniden dizdiren, ekonomik katsayıları yükselten bir marka! Ayrıca, global futbol ekonomisini de ayakta tutan her daim güncel kalmasını sağlayıp, bilboardlarda, sosyal medyada, televizyonlarda insanlara tanıtan bir futbol elçisi, yüzbinlerce çocuğun idolü, kahramanı.</p><p>Ürün, fiyat, yer, tutundurma, insan, reklam ve dahası… Pazarlamanın A’dan Z’ye tüm kademeleri incelenerek Ronaldo’nun başlı başına nasıl bir marka haline geldiği, günümüz pazarlama dünyasının ayrıntıyla incelemesi gereken bir konudur. Oynadığı dönemler boyunca, tüm futbolseverler tarafından ilk tercih edilen olmak başlı başına bir pazarlama başarısı iken; seyahat ettiği yeni dünyalarda rekabeti tetikleyip yeni markalar yaratılmasına da ön ayak olması ayrıca bir başarı hikayesidir. Kim bilir, belki futbola duyduğu aşk insanlara samimi gelmiş ve bağ kurdurmuştur ya da kaybettiği zaman yaşadığı hüzünler veya kazanma hırsı, sporculuğu ve kazanma sonrasında yaşadığı mutluluk insanların kendisiyle bağ kurmasını sağlamıştır. Rakip ya da değil, her dönem tercih edilen ve saygı duyulan bir marka olmak işte böyle bir şeydir.</p><p>Başarılar Fenomen!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=af825f9d8f1b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/evrensel-pazarlama-harikas%C4%B1-ronaldo-af825f9d8f1b">Evrensel Pazarlama Harikası: Ronaldo</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Müzik ve Seyahat Korelasyonu]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/m%C3%BCzik-ve-seyahat-korelasyonu-6cc55ce1744?source=rss-4c7466d1067c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6cc55ce1744</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kerem Turhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 24 Aug 2021 17:21:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-08-25T06:29:55.950Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mzHTh56qYautvqWotEFNqw.jpeg" /><figcaption>The Clash</figcaption></figure><p>Seyahat etme arzusu kendimizi bildik bileli en güçlü arzularımızdan birisi olup yön vermiştir hayatımıza. Hatta bazen ayrı bir boyuta evriltip, bir tutku seline doğru da yol aldırmıştır. Müzik ise, tarif edilemez! Dinlediğinizde yeri gelir sizi dünyanın, hatta gezegenin en buhranlı köşesine doğru yönlendirirken, yeri gelir keyiften ne yapacağınızı bilemez bir halde bir keyf-i diyara doğru yol aldırır. Tam da bu noktada, doğru yönde korelasyonel bir ilişki sürecinin doğmasına da tanıklık ederiz. Yani, müzik ve seyahat aslında ayrılmaz birer ikilidir ve birbirlerini besleyip durmuşlardır ömürleri boyunca. Biri olmadan diğeri hep eksik kalmış, dahası biri var olduğunda diğeri de aynı oranda gücünü ve etkisini artırarak hedonizmin aşırı birer savunucusu olmuşlardır. Maceramız da bu noktada başlıyor.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>1952 yılının yine bir Ağustos ayında Ankara’da bir çocuk dünyaya gelir. Ortaokul çağına kadar da Ankara’nın o resmi ortamında hayata devam eder, fakat artı bir değerle; müziği keşfetmiştir. Dünyaya armağan edilecek altyapıyı Ankara’da alan Joe, The Clash grubu ile dünya listelerini kasıp kavuracak ve milyonlarca fun elde ederek, keyifle dinlenecektir. Müziğin evrensel dili ile dünyanın hatta belki de görüp duymadığımız ama varlığına inandığımız gezegendeki diğer funlarının da kalbini fethedecektir. Kim bilir! Bu kadar bilgi setinden sonra şimdi astrale doğru yol alma zamanı!</p><p>Should I Stay Should I Go! Evet, Joe Strummer yorumlamasıyla bu muazzam parçayı son ses açıyorum. Kulağımda kulaklık, gözlerim ise kapalı. Dış seslerin rahatsız etmediği ve göz yanılsamalarının olmadığı bir ortamda, müziği ilk duyduğum an, zaman makinesinde yolculuk eder vaziyette Ankara semalarına doğru yol alıyorum. 1952’li yıllara doğru giderken Joe’nun beslendiği o kültürün içerisinde buluyorum kendimi. Şarkı ortamı kasıp kavururken o kültürün bu yorumlamayı nasıl şekillendirdiğini anlamaya çalışıyorum, bir bağlama, bir flüt! Ortak değerlerden çıkıp dünyaya armağan olmuş bir kişi ve uygarlık merkezi. Koşturdukça koşturuyorum, parçanın ritmi ortamı aydınlatıyor o dönemlerin taşra yapılarına şahit oluyorum, insanların konuşmaları ve metropol dışı ortamlar yüzümü güldürüyor. Should I Stay Should I Go, deyip deyip duruyorum. Acaba o dönemde mi kalmalıyım? Sorular durmuyor, şiddetini artırıp bir sıradağ haline bürünüyor. Tam o anda yolculuk ettiğim zaman makinesi beni çağırıyor ve makineye adım atmamla beraber kendimi 1980’lerin Londra’sında buluyorum. Az önceki sorular tamamen tarih oluyor! Şaşkınlık had safhada caddenin tam ortasında öylece kalakalıyorum. Ne yapacağımı bilemez bir halde eşsiz Londra havası ve caddeleri eşliğinde yürürken birden yağmur yağıyor, hop bir şemsiye düşüyor elime. İnanılmaz şeyler oluyor, işte tam da o anda karşımda bir Pub beliriyor ve canlı müzik sesleri işitiyorum. İşittiğim sesler çok tanıdık, istemsizce çekiyor beni kendisine. Adımlarımı hızlı hızlı atarak mekana giriş yapıyorum ve inanılmaz bir tablo çıkıyor karşıma. İnanılamayacak bir olay oluyor, Joe Strummer ve ekip arkadaşları Should I Stay Should I Go şarkısını seslendirip işitsel keyif veriyor ortama. Canlı halde karşımda tüm grup! İnsanlar ise kendilerinden geçmiş bir halde şarkının ritmine kaptırmışlar bedenlerini! Şarkının kalan kısmına ise burada eşlik ediyorum. Şaşkınlık ve seyahat ruhuyla…</p><p>Müziğin sona ermesiyle gözlerimi açmam bir oluyor. Gözlerimi açmamla beraber 2021 Ağustos’una geri dönmüş halde buluyorum kendimi. Derin bir düşünseli yaratarak müzik ve seyahat sürecinin ne kadar da iç içe olduğunun ve soyut görünse bile aslında somutta da birbirini fazlasıyla beslediğinin farkına varıyorum. Bir an Ankara’da iken, sonrasında Londra’da dünyaya açılmış halde olabiliyor insan. Bazıları için bu durum fazlasıyla hayalci görünse bile, bazıları için hayal dünyası gerçekliğinde yaşanan bir deneyimsel süreç olarak gerçekleşiyor. İşin özü, deneyimlenmiş ve yaşanmış bir süreç olarak hayatımızda yer alıyor.</p><p>Aforizma: Seyahat vakti mi geldi, aç bir müzik ve rotanı oluştur! Müzik seçimin, rotan ve oluşturacağın dünya tamamen sana ait.</p><p>Keyifle kalın!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6cc55ce1744" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/m%C3%BCzik-ve-seyahat-korelasyonu-6cc55ce1744">Müzik ve Seyahat Korelasyonu</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Ceteris Paribus” Işığında Ege Tahayyülü]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ceteris-paribus-i%C5%9F%C4%B1%C4%9F%C4%B1nda-ege-tahayy%C3%BCl%C3%BC-42c72aee8e1b?source=rss-4c7466d1067c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/42c72aee8e1b</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[ege]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kerem Turhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 18 Jun 2020 20:55:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-20T04:37:27.322Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*EgXR5OhQGIy0LFSDEgD4xQ.jpeg" /><figcaption>Karavan ve Deniz</figcaption></figure><p>Ekonomi bilimi ile haşır neşir olmaya başladığınız an hayat boyu karşılaşacağınız bir terim ile tanışır bulursunuz kendinizi, “ceteris paribus”, tüm değişkenler sabit! Kullanımı o kadar okkalıdır ki bu terimin, yepyeni bir ikileme ile tanışmanız yetmiyormuş gibi, her zikredişinizde büyük bir keyif almaya başlarsınız. Öyle ince bir anlamı vardır ki, sanki hayatta her şey stabildir ve siz sadece bir değişken etrafında döner döner durursunuz. Evet, tüm değişkenler sabitken, sadece mevsimlerin dinamik olduğunu düşünüp onun üzerine bir modelleme kurmakta fayda var şu anda. Bundan yaklaşık 7 ay kadar önce covid-19 denilen illet henüz ortaya çıkmamışken her birimiz hayatımızdaki planlamalar üzerine düşünüp, kendimizce astral noktalara erişiyorduk. Kimimiz büyük bir keyifle icra edeceği yaz tatilini tahayyül ederken, kimimiz yapacağı kısa vadeli yatırımları, kim bilir bazılarımız yerleşeceği yeni şehirleri, belki de bambaşka dünyaları düşünüyordu. Her şey o kadar günlük güneşlikti ki, örnek olarak ben yeni tamamladığım bir seyahat sonrası gezme-tozma-keşfetme açlığımın daha da kabardığını düşünerek yeni rotalar çizmeye başlamıştım bile. Konfor alanımda iken, oluşturacağım yeni rotalar üzerine düşünüp durmak o kadar haz veriyordu ki, hedonist akımının azılı bir temsilcisi olarak addediyordum kendimi. Şimdi ise, hiçbir şey stabil değil aksine başkalaşırken, balkonda oturmuş, kahvemi yudumlar ve Gorillaz-On Melancholy Hill dinlerken buluyorum kendimi. Nereden nereye diyor insan. İşte tam da bu noktada, ceteris paribus ekseninde bir düşünseli yaratıp içerisine dalıyorum. Yedi ay öncesine evrilip tahayyüller yaratıp içinde bulunduğumuz Haziran ayına yolculuk ederek; sadece mevsimlerin değiştiği, diğer tüm koşulların sabit kaldığı varsayımıyla bir Ege turu yolculuğuna başlıyorum.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Mevsimlerden yaz, aylardan ise Haziran oluveriyor, yaz mevsimi kendisini yeni yeni göstermeye başlamışken karavanıma atlayıp rotamı Ege’ye doğru çevirirken buluyorum kendimi. Yolculuğa Mor ve Ötesi- Güneye Giderken parçası eşliğinde başlıyorum, güneş yükseliyor alabildiğine heybetiyle. Olanca kutsal kimliğiyle mest ediyor önce, ardından yükselen yer küre şahlandırıyor kendisini kocaman bir selam çekerek. Aheste aheste giderken ufak bir köy görüyorum sağ tarafta, o köy bizim köyümüzdür diyerek direksiyonu bir çırpıda çeviriyor dalıyorum olanca masumiyetine. Köy kırsalında koşuşturan çocuklar keyfime keyif katıyor, kocaman bir gülümseme ile onları izlerken buluyorum kendimi. Biraz ilerlediğimde ise yeni yeni mahsul veren tarlalara gözüm ilişiyor ve hemen dalıyorum, birkaç meyve toplayıp köy çeşmesinde yıkıyorum, sonrasında tadını ala ala yemeye başlıyorum her birini. Tadını damağımda bırakıp yola devam etme güdüsüyle kendime geliyorum, köy sakinlerine “sağlıcakla kalın ahali” diyerek yoluma devam ediyorum. Rota o kadar keyifli ki, keyfime diyecek yok doğrusu. Tekrardan direksiyon başına geçmiş ve sakin sakin manzara eşliğinde ilerlerken radyoyu açıyorum, gelen ses yazın resmen başladığını tasdik ediyor. Serdar Ortaç yaz mevsimi ile özdeşleşen şarkılarıyla karşılıyor beni. İşte, yaz mevsimi gerçekten başladı ve sezon açıldı artık diyerek türlü keyif kasırgaları içerisinde gülümsüyorum. O da ne? Rakım gittikçe düşüyor ve deniz çizgisine geldiğimi fark ediyorum masmavi Ege sularını gördüğümde. O an, Ege sularının serinletici etkisinden olacak açık olan camlardan içeri güzelim deniz esintisi girmeye başlıyor. İnanır mısınız sanki deniz canlanmış da selam veriyormuş gibi hissediyorum. Tabiki selama karşılık vermek bir insanlık görevidir değil mi, diyerek bir selamda ben veriyorum; masmavi Ege sularına dalarak. Evet, doğru bildiniz; karavanı aniden sahile çekip bırakıyorum kendimi bu güzelim sulara. Nice destana konu olan ve adeta yaşayan bir efsane olan Ege’de kendimi bulmaya başlıyorum. Attığım kulaçların sayısı artıyor ve belli bir noktadan sonra sayamaz oluyorum. Derin noktalara doğru ilerleme güdüsüyle dolup taşıyor benliğim, bir anda bir balık görerek başkalaşım geçiriyor ve kimliğine bürünüyorum. Evet, artık bir balık olarak bu sularda yüzgeçlerimi hareketlendiriyorum, çırptıkça çırpıyorum. Yürümeyi yeni öğrenen bir çocuk gibi sağa sola çarpa çarpa yoluma devam ediyorum. Sonra, küçük bir balık sürüsü ile karşılaşıyor ve dalıyorum ortalarına, yolculuk nereye diye soruyorum ve “yolculuk uzun Tunus kıyılarına doğru gidiyoruz” diyor içlerinden biri, heyhat! Rotaya bakar mısınız? Size katılmak isterdim lakin, fazla vaktim yok içinde bulunduğumuz anın tadını çıkarmam gerekiyor diyerek yolcu ediyorum bu kafileyi, yolunuz açık olsun dostlar! Sonra ani bir manevra ile su yüzüne doğru kocaman bir hareketlenme yapıyorum. Muazzam bir detay oluyor bu durum. Su ve güneş birlikteliğinin tadını çıkarıyorum. Suda bulunan habitatlar ile sohbetler ediyor, bu kısacık vakitte adeta bir balık olup çıkıyorum meydana. Sayısız sohbet ve eğlence sürecinden sonra artık kendi çehreme bürünmem gerektiğinin farkına varıyor, insan olup çıkıyorum su yüzüne. Sulardaki bu kocaman dünyanın aslında ne kadar da eski ve estetik olduğuna bir kez daha kanaat getiriyorum.</p><p>Sonrası mı? Sonrası, manzara eşliğinde içinde bulunduğum anın tadını çıkarıyor ve bir Ege sakini olarak devam ediyorum yaşantıma. Sayısız dertten uzak ve kara ile denizin muazzam birlikteliğinin tadını çıkara çıkara hem de!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=42c72aee8e1b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ceteris-paribus-i%C5%9F%C4%B1%C4%9F%C4%B1nda-ege-tahayy%C3%BCl%C3%BC-42c72aee8e1b">“Ceteris Paribus” Işığında Ege Tahayyülü</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Corona ve Müzik Paradoksu]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/corona-ve-m%C3%BCzik-paradoksu-99acba02dec7?source=rss-4c7466d1067c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/99acba02dec7</guid>
            <category><![CDATA[ritim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[müzik]]></category>
            <category><![CDATA[şifa]]></category>
            <category><![CDATA[kültür-sanat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kerem Turhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Mar 2020 09:59:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-08-06T20:32:43.711Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Pandemi ve Müzik Paradoksu</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/496/1*c5vgg-wJPG1TZ9leHM13og.gif" /><figcaption>Müzik ve Mutluluk Notaları</figcaption></figure><p>Sessiz bir bekleyiş… Gözümün önünde vuku bulan hayaller… Elde duran telefon ve Corona meseleleri… Sonrası mı, sonrası basitçe bir eylem; bilgisayardan açılan bir müzik, başyapıt… (Öneri: Bu sırada Walk of Life-Dire Straits başyapıtını açarsanız, yazı ile beraber harika ikili olacaktır.) Müziği açar açmaz ise bir ritim meydana geliyor ki, yere düşen bir yaprak misali ufacık bir esintide hareket ediyor. Önce mikro boyutlarda bir hareketlilik kazansa da, ardından ivme kazanıp şiddetleniyor. Yerden yükselmeye başladıkça içimdeki duygu kabarcıkları da büyüyor. Bu küçük anları anlatmaya çalışsam mı acaba deyip duruyorum kendi kendime? Her birini hem de… İçimden bir ses, anlatmana ne gerek var yaşa gitsin diyor. Diğeri de hayır anlat, anlat ki dünyanı başka dünyalarla tanıştır, yetmedi mi; bağ kur, birleştir ve geçiş alanları yarat diyor. İki seçim arasında tercih yapma anı geldiğinde ise, zor olanı seçip kolları sıvamaya başlıyorum. Ama işim gerçekten çok zor. Neden mi? Çünkü tam da bu an da iki dünya arasında kalıyorum Dante’ye atıf yaparak. Bir gidiyorum, bir geliyorum.</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TnUAJMge7L1ecsaLMlzHWA.png" /></a></figure><p>Müziğin büyüleyici ritimlerle devam ettiği anlarda, önce yemyeşil bir alana, güneşin tepede olduğu, ağaçların meyve verdiği, insanların gülümseyip büyük adımlarla çayırlarda koşturduğu bir evrene adım atıyorum. İleriye baktığımda küçük bir göl görüyorum, adeta çölde rastlanan bir serap gibi. O anda sağıma dönüyorum ve ahşaptan bir eve rastlıyorum, evin köpeği, kedisi, tavşanı evin sahibi olan aile ile bir masaya oturmuş yemek yiyor. Evin çocukları sanki birer dostmuş gibi konuşuyor hayvancıklarla. Müzik şiddetini artırdıkça keyif katsayım da yükseliyor. Sonra koşmaya başlıyorum tekrardan, bir festivale denk geliyorum gölün tam kenarında. Gençler bilgisayarda çalan müziğin aynısını dinliyorlar ve delice eğleniyorlar. Ritim o kadar içten ve tınıları o kadar mest edici ki. Sahneye bakıyorum kim var orada diye, birde kimi göreyim Dire Straits sahnede ortalığı ateşe verir derecede performans sergiliyor.</p><p>İnsanlar kendinden geçerken aynı dili konuşup, farklı hareketlerle ortak oluyorlar bu büyülü ana. Gerçek olan bir şey var ki o da, tümünün mutlu olduğu ve hep beraber hareket ettiği. Sahnede ve konser alanında yegane olmuş şekilde hareket ediyor ve her şeyi unutup müziğin gücüne bırakıyorlar kendilerini, aynı milattan önce alabildiğine düzlük çayırlarda yapılan ayinlerde ya da düğün törenlerinde insanların kendinden geçmeleri gibi. Ya da mağara insanı tahayyülünde, eline bir taş alan mağara insanının taşı yere vurduğunda çıkan sesin ardından bir kere daha taş sesi çıkararak sevinmesi ve ritim tutturmaya çalışarak heyecana ortak olması gibi. Kendimden geçiyorum, kelimeleri tarif etmek yetersiz, kendimi bırakıp bu ortamın güzelliğini yaşıyorum doyasıya. Sonra birden ses kesiliyor (Öneri: Bu sırada müziği kısabilir ya da tamamen kapatabilirsiniz.) ve gerçek olan dünyama adım atıyorum. Müziğin bitmesi ile beraber gerçeklere dönerek olan biteni anlamaya çalışıyorum. Gündem, salgın, dünya, vs.</p><p>İnsanların sosyal alanlardan bir bir uzaklaştığı, kendilerine en yakın olan anlara sahip olduğu ve astrale yükselmeye çalıştıkları coronalı günlerde yapılabilecek şeyler kısıtlı seviyede. Kendi kabuğumuza çekilip olan biteni değerlendirmeye çalışarak ve durumdan kendimizi korumaya çalışarak geçiyor vaktimizin çoğu doğru. Fakat, geçen zamanın ne kadar dolu ve renkli geçtiği ise tartışma konusu. Oturup dinlenmek evet bir seçenek, gündemi takip etmek evet bir seçenek. Seçenekler arasından en ideal olanlarından birisi ise müzik. Attığımız adımdan tutun da, aldığımız nefeste, her şeyimizde bir ritim saklı. Bu ritimler bize kimlik kazandırıyor, yeri gelip güleç yapıyor yeri gelip somurtkan.</p><p>Dünyanın en acımasız olduğu anlardan olan savaş anlarında bile mutlu olmak için bir araya geldiklerinde müzik çalıp dans eden insan, başarılı ya da başarısız-mutlu ya da mutsuz olduğu her eyleminde, tutunabildiği bir dal olan müzik aracına sarılıyor. Nedeni ise çok basit. Dinlerken aynı zamanda seyahat ediyor, aynı zamanda dans ediyor, aynı zamanda gülümsüyor, aynı zamanda da kendisine yeni evrenler yaratıp içinde bulunduğu buhran dolu vakitten sıyrılıyor. Ayrıca, çok basit bir ulaşım aracı ve insana insan olduğunu hissettiren bir eylem.</p><p>Uçuk bir örnek ile şenlendirirsek işbu yazıyı, bilim kurgu filmlerinde bile dünya dışı varlıkları müzik ile mest eden biz insanlar değil miydik? Hangi uzaylı-dünya dışı yaratık müziğin güzelliğine-büyüsüne karşı koyabilmişti? Evet, bilhassa içinde bulunduğumuz şu günlerde sarılabileceğimiz yegane dostlardan bir tanesi. Dahası kucak açıp, sarıp sarmalayan bir dost. Dirayetli kalmamız gerektiğini, gülümsememiz ve neşe saçmamız gerektiğini bize sürekli hatırlatıyor.</p><p>İçinde bulunduğumuz günlerde insanların mutlu olmak için balkonlarda müzik icra ettiğini ve bir anlığına da olsa insan olduğunu hissettiklerini görüyoruz. Çünkü, insan ve sanat iç içe; çünkü ikisi de birbirini besliyor; çünkü su vücut için ne kadar elzem bir ihtiyaç ise müzikte ruhumuz için o kadar elzem. Bugünler elbet sonlanacak fakat, bu zaman örgüsünü nasıl kaliteli ve gülümsemesi bol atlatırız sorusuna verilecek en iyi yanıt ise müzik. Modunuzu yüksek tutacak, sizi ve ruhunuzu güçlendirecek bir araç. Ne yapın edin müziksiz kalmayın. Dinleyin, dinletin, önerin, olmadı mı çıkıp söyleyin emin olun eşlik edecek birisi elbet çıkacaktır.</p><p>Her şeyin normale döndüğü günlerde bir arada olmak dileğimle…</p><blockquote>Liste: <br>Walk of Life: Dire Straits<br>Water of Love: Dire Straits<br>Sweet Home Alabama: Lynyrd Skynyrd<br>Boston: More Than a Feeling<br>Have You Ever Seen The Rain: CCR<br>Sing: Travis<br>House of Exile: Lucky Dube<br>Somethin’ Stupid: Frank Sinatra<br>Bring on Home to Me: Sam Cooke<br>Hey!Baby: Bruce Channel<br>Here Comes The Sun: The Beatles<br>Arda Boyları: Şükriye Tutkun<br>The Lions Sleeps Tonight: The Tokens<br>De Camino a La Verada: Buena Vista Social Club<br>Du: Düde Dürst<br>Don Kişot: Redd<br>Wonderful Tonight: Eric Clapton<br>Kapalı Zindanlara: Anıl Piyancı<br>Heroes: David Bowie<br>Signed, Sealed, Delivered I’m Yours: Blue<br>Hero: Enrique Iglesias<br>Fast as You: Dwight Yoakam</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=99acba02dec7" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/corona-ve-m%C3%BCzik-paradoksu-99acba02dec7">Corona ve Müzik Paradoksu</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Time Machine ve Seçenekler Yanılgısı Diyaloğu]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/time-machine-ve-se%C3%A7enekler-yan%C4%B1lg%C4%B1s%C4%B1-diyalo%C4%9Fu-392d633ad745?source=rss-4c7466d1067c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/392d633ad745</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[zaman-makinesi]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kerem Turhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 10 Mar 2020 22:17:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-03-12T06:27:17.522Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2P99PLGgxmW4ayl4Tm2lAw.png" /><figcaption>Time Machine - Zaman Yolcusu</figcaption></figure><p>Okurken ya da okumadan önce/sonra izlenmesi/okunması gereken klip: <a href="https://www.youtube.com/watch?v=T_WSXXPQYeY"><em>https://www.youtube.com/watch?v=T_WSXXPQYeY</em></a></p><p>Pencereye yönelip, güneşin az biraz aydınlattığı perdeye doğru adım atıp, birazdan karşılaşacağım manzaranın beni nasıl etkileyeceğinden habersiz; kalbim ve duyularım kimliğe bürünmüş halde hareket ederken, kendimi kontrol etmekte güçlük çekiyorum. Evet, perde arkasına geçip hafiften perdeyi şöyle bir sıyırıp ilkbaharın müjdecisi olan Mart ayına, çölde beliren serap gibi bakmaya başlıyorum. İçimi bir sevgi zinciri kaplıyor önce, tarif edilemez duygularla. Attığım her bir adımda bu zincir büyüyor büyüyor ve tüm benliğimi sarıyor. Sarmakla kalmıyor, tüm şiddetiyle suratımda salak bir gülümseme oluşturmuş halde sürüp gidiyor. O an görseniz yanıma bile yaklaşmak istemezsiniz hani o derece. Lakin, bir anda çölde beliren serap çabuk kaybolur gerçekliği ile yüz yüze kalıyorum. Her şeyin bir sonu olduğu gibi, daha doğrusu iniş çıkışları olduğu gibi, iyi giden havalar da bir anda sonlanıp, “hayır kış mevsimi henüz bitmedi küçük bir şaka yaptı sadece” der gibi de gülümsüyor çehreme. Adeta soğuk havalar tarafından esir alınmış şekilde kaybolup gidiyor ortadan. Gülümsüyor bana sonra. Varsın, gülümsesin; yetmedi mi geçsin dalgasını… Dalgacı Mahmut karakteri gibi “İşim gücüm budur benim, gökyüzünü boyarım her sabah, hepiniz uykudayken” deyip tiye de alsın. Yetmedi siyaha boyasın. Hiçbiri dert değil, dahası bu hayatın bir gerçeği. Hep iyide kalabilmek ve hiç değişmemek, mümkün mü sizce? Cevabı çok basit olan sorular bunlar. Hiç aynı çizgide yol alabildiniz mi bu hayatta? Hangimizin kudretli, olanağı bunu sürdürmeye yetti? Soruyorsunuz değil mi kendinize? Ama cevap hep aynı, birebir aynı çizgide gidebilmek olanaksız gibi bir gerçek. İnsanoğlu olarak her anımız değişken ve dinamik değil mi? Her an yeni bir bilgi alıp, çoklu seçenek silsilesine maruz kalıp başka bir yola sapmıyor muyuz? Her bir yol başka bir tercihi yaratmıyor mu? Seçenekler o kadar fazla ki ve bu olguya düşünseli yaratıp üzerine gittiğimizde inanılmaz derecede farklı kombinasyonları olan hayatlar çıkmıyor mu karşımıza? Mamafih, bu tercihlerin her biri bize ait ve sonuçları da bizim. Her bir sonuç için dirayetli ve mantıklı şekilde hazır olup, süreci de optimal şekilde yürütmeliyiz. Basit ve anlaşılır olanı ne biliyor musunuz? Tercihlerimizden ve gittiğimiz yoldan zevk alabilmek. Unutmayın, bizi biz yapan bu tercihlerimiz ve her daim bu tercihlerimiz bizimle beraber var olacak.</p><figure><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bfEk0QbRIAqk024f2y1s4g.jpeg" /></a></figure><p>Sonra anahtarımı alıp dışarı adımımı atıyorum. Sokakta yürür halde ve düşünseli içerisinde hareket edip, konuşup dururken bir köpek beliriyor yanımda. Gözlüklü, bambaşka bir şey, sanki buralardan değil edasında. Ses ediyor bana önce. Sana Marty diyebilir miyim diyor. Neden diyorum? Çünkü, ben Marty’nin dostuyum diyor ismim ise “Time Machine”. Duruyorum düşünmeye başlıyorum. Sonra bir anda canlanıyor her şey, Back to the Future (Geleceğe Dönüş) filmindeki Marty’nin köpeğiymiş bizimki ve uzak diyarlardan taa buralara kadar gelmiş. Nasıl geldiğini soruyorum hemen, Marty ile seyahat ederken yanlışlıkla burada kaldığını ve Marty’i de kaybettiğini söylüyor bana. Ardından başlıyoruz sohbete, o kadar çok zaman yolculuğu yapmış ki kendisi televizyona çıksa, konferansa gitse inanılmaz dinleyiciler bulur ve bilim dünyasında deprem etkisi yaratır. Bir dinleseniz, anlatırken nasıl kuyruk sallayıp, dil çıkardığını; arada bir de hav hav yapıyor. O hav hav yaparken ben de bu yolculuklardan birine tanık olmak istediğimi söylüyorum. O da bunun mümkün olabileceğini belirtip göz kırpıyor bana. Fakat, yolculukların çok tehlikeli ve paradoks içeren binlerce denklem içerdiğini belirtiyor. Nasıl yani dediğimde, örneğin gelecek seyahatleri diyor. Bu seyahatlerin çok tehlikeli olduğunu ve olası bir gelecek seyahatinde, bilmem kaç sene sonraki kendi halimi beğenmezsem, o halimi etkileyebilecek bambaşka tercihler yapabileceğimi ve bu tercihlerinde olası gelecek çizgimi baştan aşağı değiştirebileceğimi söylüyor. Dolayısıyla, özgür irade ve kararlar doğrultusunda hayat çizgimi çizmemi ve doğrusu, yanlışı, standart sapmaları ile yani benliğim neyi istiyorsa onu yaşamam gerektiğini iletiyor. Sonra, bir ses çıkıveriyor ortaya, sonra bir görüntü, Marty yanına Profesör’ü de almış, zaman makinesinin kapısını açarak yanımıza geliyor. Bizim “Time Machine” hav hav yaparak Marty’nin yanına koşuveriyor. Ben ise DVD’me imza alıp el sallamakla yetiniyorum sadece. Ama, gördüğüm bir şey var ki oda Marty ve Profesör’ün “Time Machine” ile buluşunca mutluluklarını gizleyemedikleri. Sevgi bağının zaman ve mekan dinlemediğini işte o zaman bir kere daha anlıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*P21Rcgw9KLVEZ5UALQHlBQ.jpeg" /><figcaption>Marty&amp;Profesör</figcaption></figure><p>Bu yazı, geçenlerde gördüğüm “Marty&amp;Profesör” buluşmasına ait fotoğraf sonrası kaleme alınmıştır. Çoçukluğum üzerinde büyük etkisi olan Geleceğe Dönüş serisi adeta bir hediye gibi geliyordu bana. Tahayyül sınırlarımı geliştirip, bambaşka dünyalara yolculuk yaptırıyordu. Sayelerinde az biraz uçarı kaçarı hayal dünyası sahibi olmadık. Hayatta farklı tercihler olabileceğini ve bu tercihlerin kendi irademizle alındığını öğretti bu seri daha o yaşlarda. Oldies but Goldies! Ustaya Saygı! Mottoları ile beraber işbu yazıyı sonlandırıyorum.</p><p>Sevgiler!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=392d633ad745" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/time-machine-ve-se%C3%A7enekler-yan%C4%B1lg%C4%B1s%C4%B1-diyalo%C4%9Fu-392d633ad745">Time Machine ve Seçenekler Yanılgısı Diyaloğu</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Felaket Travması: Avustralya]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/felaket-travmas%C4%B1-avustralya-aa98d2bc931?source=rss-4c7466d1067c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/aa98d2bc931</guid>
            <category><![CDATA[avustralya]]></category>
            <category><![CDATA[hayvanlar]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[felaket]]></category>
            <category><![CDATA[yangın]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kerem Turhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 07 Jan 2020 16:57:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-08T07:13:27.342Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ou-8LaN23Zr_98fAnmhK9g.jpeg" /><figcaption>Gözler Tüm Hikayenin Özeti</figcaption></figure><p><em>Okurken dinlenmesi tavsiye edilen parça: </em><a href="https://www.youtube.com/watch?v=DGXbp5K6zd4"><em>https://www.youtube.com/watch?v=DGXbp5K6zd4</em></a></p><p>Yıl 2020, yer Güney Yarım Küre, kıta Avustralya, mevsim yaz. Sıcaklık göstergeleri almış başını gitmiş, sanki yaklaşmakta olan bir felaketin habercisi gibi kavuruyor koca bir kıtayı. Evet, bunları söyleyen ben, bir Koala! Masalsı bir rüyanın etkisinden uyanıp, annemin kollarında gözlerimi açıyorum. Gecelerin sahibi yolgezer Ay, yerini gündüz efendisi ak büyücü Güneş’e teslim etmiş bir vakitte, belki de dünyanın en güzel gülüşüne karşı uyanırken buluyorum kendimi. Bitip giden rüyaya mı veryansın etsem, yoksa bu güzelim manzaraya uyanmanın verdiği keyfi mi yaşasam, bilemiyorum; ilginç bir paradoks yaşıyorum öylece. Sonra anneme sıkı sıkıya sarılıp, sevgiler şelale modunu açıyorum. Kısa bir anne-çocuk sevgisi seli yaratıyoruz. Ama bir şeyler ters gidiyor sanki. Bilemiyorum, içgüdülerim tırmalıyor benliğimi, hazır ol yaşanacak dramatik süreçlere der gibi mesajlar iletiyor. O an da annem ile tekrar göz göze geliyorum, sanki ona son defa bakıyormuşum gibi gözlerinin içine bakıyor, son defa koklayacakmışım gibi kokluyor, son defa sarılacakmışım gibi sıkı sıkıya sarılıyorum.</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*WVJ1FMfw1QBe0aNC1mfgnA.png" /></a></figure><p>Geçen sürenin farkında değilken, midemin “ben açım” tarzındaki sesleri artıyor ve bir şeyler yememiz gerektiğinin farkına varıyoruz. Evimiz, diyarımız, her şeyimiz olan ormanımızda yola koyuluyoruz. Fakat, gerçekten ters giden bir şeyler oluyor, hissediyoruz. Sıcaklık gerçekten bunaltıcı seviyelere yükselmiş ve oksijen bakımından zengin olan, içinde milyonlarca canlıyı barındıran ormanımızın içinde nefes alamayacak durumda buluyoruz kendimizi. Soluduğumuz havanın kalitesi gittikçe düşüyor, dahası farklı renkte dumanlar üstümüze üstümüze geliyor. Öksürmeye başlıyoruz, tabiki içimizi bir panik havası kaplıyor; etrafta koşuşturan ve korkudan, üzüntüden ne yapacağını bilemez, şaşırmış türler görüyoruz. Meraklı gözlerle ileri doğru gidiyoruz. O da ne! Dumanlar yükselmiş ve ormanın her bir karışını sarmaya başlamış, üstümüze üstümüze geliyor amansızca. Biraz daha ileri baktığımızda devasa bir ateş yığınının bize yaklaşmakta olduğunu görüyoruz. O an da her şeyi unutup, evimizi, ailemizi, her şeyimizi kenarda bırakıp kaçmaya başlıyoruz. Nereye ulaşacağımızı bilmeden amansızca koşuyoruz…</p><p>Sonrası mı? Hikayenin başında bahsettiğim, gözlerine sanki son defa baktığım, son defa kokladığım, son defa sarıldığım annemi yangında kaybediyorum. Ya ben? Ben ise, bir insan tarafından kurtarılan, kurtarıldığı zaman o meşhur fotoğraf ile birlikte dünyaya manşet olan o koalayım. Her şeyimi kaybettim, annemi, evimi, nefesimi, arkadaşlarımı, küçük böcekleri, rüzgarı, güzelim ağaçları,… Siz evsiz barksız kalmak nedir bilir misiniz? Peki ya en sevdiğinizi kaybetmek? Dahası, oturduğum yerden dışarı baktığımda yangının hiç durmadığını aksine her yanı sardığını görmek, işte bu duygu tüm hayat enerjimi alıyor. O an sus pus olup, hayata, çevreme, her şeye küsüyor ve bitkisel hayata giren ve ölümü bekleyen bir insan gibi kalan ömrümü geçirmeye başlıyorum…</p><p>Dünyamızın büyük tehlike altında olduğu şu günlerde, her şeyimiz olan doğanın bu şekilde harap olması ve bir o kadar canlı türünün yok olması içimizi kemiriyor, yaşam umutlarımızı köreltiyor. Ne bileyim, aslan kral ile büyümüş bir nesiliz biz. Ormana aşık olma sürecimiz bir o kadar eski ve değerli. O ortama, ağaçlara, hayvanlara aşık olarak büyüdük ve hep o hayalle yaşadık. Avustralya ile ilgili son dakika haberlerini her okuduğumda ve bildirimlere tıkladığımda içim cız ediyor ve türlü karamsal duygular içerisine hapsoluyorum…</p><p>“Yağmur başladı!” son dakika haberi ile gülümseyen ve bir nebze de olsa içindeki umut ışığını hep diri tutan insan, hayvan, bitki toplulukları için işbu yazıyı kaleme aldım.</p><p>Felaketlerin son bulması ve bir daha hiç ama hiç yaşanmaması ümidiyle!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=aa98d2bc931" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/felaket-travmas%C4%B1-avustralya-aa98d2bc931">Felaket Travması: Avustralya</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Şahin Gözüyle Bir Rüyanın Anatomisi]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C5%9Fahin-g%C3%B6z%C3%BCyle-bir-r%C3%BCyan%C4%B1n-anatomisi-1c79e9aa1a2c?source=rss-4c7466d1067c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1c79e9aa1a2c</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[orman]]></category>
            <category><![CDATA[manzara]]></category>
            <category><![CDATA[huzur]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kerem Turhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 Nov 2019 15:21:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-11-10T19:02:17.992Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lyQvIYX6yeFk_5QpCUjvGQ.jpeg" /><figcaption>Hikayemizin Kahramanı</figcaption></figure><p>Okurken dinlenmesi tavsiye edilen parça: <a href="https://www.youtube.com/watch?v=6-zSsw0LQMw"><em>https://www.youtube.com/watch?v=6-zSsw0LQMw</em></a></p><p>Ormanın derinliklerinde şahin gözlerimle ufuğu izler dururken, sanki benliğime işler halde bulunan, dur durak bilmeyen sorular olabildiğince hırçın ve olabildiğince dominant şekilde seslenip duruyordu benliğime: Şahin olmadan önce başka bir yaratık olabilir miydim? Böylesine uçabilip keskin gözlerimle en güzel ayrıntıları görebilme yetisine sahip olabilir miydim? Yoksa sadece yürüyüp duruyor ya da fotosentez yapmak ile mi yaşamımı devam ettiriyordum? Sorular dört bir yandan örümcek ağı misali tüm çehremi sarıyor, ekolu bir şekilde tüm orman diyarından duyulup şiddetini artıra artıra daha da büyümeye devam ederken hayvan kimliğimi paranoyak haldeki felsefeci kimliğine çeviriyor, bir tiyatro terimi gibi kreşendoyu en yüksek çıtaya çıkartıp beni benden alıyordu. Her defasında algılarımın, sınırlarımın son noktasına ulaşıyor, kendimi kaybetmeye ramak kalırken buluyordum. Çareyi kanat çırpmakta buluyor, kanat çırptıkça içimi boşaltıyordum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PBkDWZuOt7J5_z-Sme6f6Q.jpeg" /><figcaption>Çıkın Çıkmazı Şahin Bakışı Orman Görseli</figcaption></figure><p>Bir gün, çıkın çıkmazı misali bir diyarda; avımı yakalamış, karnımı doyurmuş ve içgüdüsel olarak kendimi tatmin etmiş halde ormanın derinliklerinden uzak gökyüzünde yol alırken uzaklardan bir melodiyi kulağım işitir oluyor. O kadar tanıdık, o kadar içten bir melodi ki bu; sanki defalarca söylemiş, defalarca serenat yapmışım gibi öylece uzaktan gıdıklıyor beni. Gıdıkladıkça benliğimle bütünleşmiş sorular da çoğalıp sırasını beklemeden hoyrat ve dominant bir biçimde tekrar tekrar günyüzüne çıkıveriyor. Gözlerimi sesi işittiğim noktaya dikip, beraberinde burnumu uzatıp ve kanatlarımı da hızlıca çırparak hiç bilmediğim ve hayvan kimliğime yeni kapılar açacak, belki de eski benliğimi keşfedeceğim bir maceraya yelken açıyorum.</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*WVJ1FMfw1QBe0aNC1mfgnA.png" /></a></figure><p>Gözlerim alabildiğine tanıdık iki silüete dikkat çekiyor, silüeti beliren ve bir çeşit dans yaptığını düşündüğüm canlılar ile aramda kocaman bir bağ varmış gibi hisseder oluyorum. Yaklaştıkça heyecandan ne yapacağımı şaşırır halde kanat çırpıyor ve şiddeti gittikçe artan sorular eşliğinde, beni alıp başka diyarlara götüren müzik sesine eşlik eder oluyorum. O anda eşsiz bir kayın ağacı buluyor ve dalına konarak artık daha da yakından hissettiğim bu melodiye kulak veriyorum. Gözlerimle gördüğüm ise iki insan ve bir çeşit ritim eşliğinde, bizim hayvan aleminin adını dans verdiği eylemi yerine getirdikleri oluyor. Ama öyle bildiğiniz bir dans değil bu, içten, aşk dolu ve sanırım bir çeşit enerjisi de var bu dansın, ben değil şahin gözlerim öyle diyor. Peki artık tamamen duyabildiğim müziğin ritmine ne demeli? Beni yolumdan çevirip alıkoyan ve bir düşünseli içerisine hapseden bu ritme? Dahası bu eşsiz ritim o kadar tanıdık ki, bu nağmeler ve ezgiler ve tabii ki eşsiz sözler sorularıma cevap olmaya başlıyor aniden. Eski hayatımda ben neydim? Bir şahin mi, yoksa bir kayın ağacı, yok yok yoksa bir elf mi? Soru sorabilme yeteneğine sahip şahin dışında tek bir yaratık vardır, sözünü hatırlıyorum. İşte o an bir ışık huzmesi beliriyor ve cevabı veriyor, insan!</p><p>Duyduğum müziğin bana hiç yabancı gelmeyen Frank Sinatra’nın Somethin’ Stupid müziği olduğunu haykırıyor iç sesim. Ama nasıl? Nasıl bu sorunun cevabını verebiliyorum? Nasıl Frank diye bir kelime hatırlıyorum? İçgüdü mü bu? Hayır olamaz diyorum kendi kendime. İşte o an kafamı meşgul eden ve her defasında yüzlerce soruyu türeten soru seti kabusu bitiveriyor. Reenkarnasyon sorusuna karşılık artık bir cevap bulabiliyorum, en azından aklım ve fikrim öyle diyor, ben bir insandım! Cevabı bulur bulmaz aşağıda dans eden çifte dikkatli gözlerle bakıyorum. Dans eden erkek o kadar bilindik bir çehreye sahip ki, şahin olduğumu bilmesem bu benim diyecek oluyorum. Peki ya kadın? Sanki hayatımın biricik aşkıymış gibi ritüeller sergileyip duruyor orada, yeryüzünün kraliçesi. Bulunduğum o eşsiz ve heybetli kayın ağacının o estetik dalında aynı dansı yapmaya başlıyor ve müziğin sözlerine eşlik ederken buluyorum kendimi. Yapbozun parçaları gibi, tüm eksikler bir bir yerini bulur oluyor ve tamamlanmasının ardından yakalanan anlam bütünlüğüyle büyük resim ortaya çıkıveriyor.</p><p>Sonrası mı? Birdenbire her şey kayboluyor ve kendimi uykudan uyanırken buluyorum, yalnız, sıcacık ve zirvedeki yuvamda; evimde. Evet her şeyin kısacık bir rüyadan ibaret olduğunun o an farkına varıyorum. Fakat, işte asıl soru bu; fakat? İşte tam da o sırada içimi saran dehşet denizi, şiddeti gittikçe yükselen sonu gelmez sorular son buluyor. Çünkü, rüyalar bir yolculuk, o yolculuklar ki yeri gelir bir durağı tasvir eder, yeri gelir bir hayatı. Evet sayın okuyucu benim yaşadığımı ise, bir göç bir anı tezahürü olarak değerlendirebilirsiniz fakat, ben eski bir insan yeni bir şahin olarak hayatıma kaldığım yerden devam edeceğim.</p><p>Bir Şahin!</p><p>Yükseklerde süzülür yeryüzü ile dalga geçerken<br>Acı bir gerçek raks eder olanca gülünçlüğüyle<br>Yeryüzünün eski sakinlerinden birisisin, gel kendine<br>Nedir bu alaycı gülüş, dalgacı tavır?</p><p>Sevgiyle.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1c79e9aa1a2c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C5%9Fahin-g%C3%B6z%C3%BCyle-bir-r%C3%BCyan%C4%B1n-anatomisi-1c79e9aa1a2c">Şahin Gözüyle Bir Rüyanın Anatomisi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zaman Yolcusu Galata’da]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/zaman-yolcusu-galatada-afd0b21a70b0?source=rss-4c7466d1067c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/afd0b21a70b0</guid>
            <category><![CDATA[gece-efendisi]]></category>
            <category><![CDATA[yolculuk]]></category>
            <category><![CDATA[zaman]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[galata]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Kerem Turhan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Aug 2019 16:14:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-08-28T11:01:27.726Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/465/1*QJqnZ-Fn-FN7i3DGq8182g.jpeg" /><figcaption>Galata</figcaption></figure><p>Okurken Dinlenmesi Tavsiye Edilen Parça: <a href="https://www.youtube.com/watch?v=4czveTwOm8U"><em>https://www.youtube.com/watch?v=4czveTwOm8U</em></a></p><p>O kadar denemeden sonra, çalışmalarım sonucunu veriyor ve bir Ağustos günü; güneş yerini loş ışıklarıyla aydınlatmaya hazırlanan “Gece Efendisi” aya bırakmaya yelken açarken, Gülhane’den Galata’ya yürümekte buluyorum kendimi. Öylesine şaşkın, öylesine mutlu bir şekilde hareket ediyorum ki etrafta görenler gülüp geçiyorlar halime kim bu “deli” diyerek. Gündüzün sıcağı yerini hafif hafif esen rüzgara bırakmaya hazırlanırken biraz serin ve hafifçe esen rügarın etkisiyle olacak ki biraz heyecanlı ve bir o kadar da mutlu oluyorum. Şöyle bir bakıyorum boylu boyunca uzanan, yabancıların hayran kalıp uğruna şiirler dizdiği, taa ötedeki frenk diyarlarından kalkıp görmeye geldiği, adeta bir “banyan” ağacı misali gizemli ve heybetli olan Haliç’e. Güzelliğine hayran kaldığım, nice insana hayat veren ve ritmi yüksek olan bu güzelim manzarada kendimi unutuyorum. Bazen Pierre Loti olup Eyüp semalarında seyre dalarken, bazen de Balat’ta bir yerleşen olup dalıyorum şehir hayatına. Tam o sırada, kafamı sağa çevirdiğimde alabildiğine mavi ve alabildiğine hayat dolu boğazı görüyorum. Martılar uçuşuyor önce, İstanbul’un asıl sahibi martılar. Adeta birbirleri ardına koşturur gibi sıralanıyorlar, sonra bir bakmışsın yoklar. İşte o an sürünün sonundaki az biraz görebildiğim martı olup bürünüyorum çehrelerine, bir an da radarıma bir balık giriyor ve o an bir balık olup masmavi Marmara sularına dalıyorum. Derin dehlizler görüyorum önce, alabildiğine karanlık ve alabildiğine sırlarla dolu, sonra birden su yüzüne ulaşıyorum bir Aquaman misali. Güzelim boğaz tüm cazibesiyle büyülüyor beni, önümde duran masmavi sular sınırların olmadığını, büyülü tüm diyarlara ulaşabileceğimi söylüyor adeta. Söylüyor söylemesine lakin bir duraksamak ve İstanbul’u yaşamak istediğimi söylüyorum kibarca redderek şahsi muhteremi. Başlıyorum Pera’ya doğru yürümeye, caddeler o kadar ezgili ve o kadar musiki kokuyorki. Sağımda Osmanlı Macunu satan esnaf ağabeyin sesi bir “sol notası” veriyor sanki. O anda Dede Efendi’den “Yine bir Gülnihal” tınıları işitip adeta bir nota olup uçmaya başlıyorum şehrin ortasına doğru. Tüm mirası ve tüm birikimiyle ortam içine çekiyor beni. Doğu-Batı karışımı, Orta Asya misali konar göçer insanlar, Bizansvari eğlence düzenleyen frenk kardeşlerim hepsi bir harmoni oluşturup gel bre dünyalı gel, mey iç bu gece her derde deva diyor. Dalıyorum Stannis’in yerine, önce bir şarap veriyor hafif hafif içip tadını damağımda bırakıyorum. Çünkü vaktim kısıtlı ve seyr-i aleme dalmam için bir bulut misali uçmamam gerek. Eyvallah deyip geçiyorum bir diğer mekana, hakiki Türk kahvesi yapan adeta Mandabatmaz misali kendince bir aurası olan bu konağa, en köpüklüsünden bir de kahve içip Ethemoğlu elinden; tadını damağımda hissediyorum. Sonra dalıyorum Pera’nın ana caddesine, biz şimdi ona İstiklal diyoruz kısaca. Ortam o kadar güzelki, herkes kendi aleminde herkes kendi kimliğinde ve olabildiğince kalabalık ama bir o kadar eğlence var ortamda, unutuyorum her şeyi. Baharat ve limon kokuları sürünüp o günün moda koşullarına yelken açıyorum. Sanki dünyanın merkezindeymişim gibi hissediyor ve Jules Verne’e atıfta bulunuyorum. Bir anda Recaizade Mahmut çıkıyor karşıma bizim Bihruz Bey ile. Durduruyorum ve Bihruz Bey, Ferrari’yi bilir misin? diyerek sesleniyorum. Diyor ki, ey Recaizade bu külhanbeyi de kim? Koşarak uzaklaşıyorum, Recaizade’ye selam geçerek. Saatlerin farkına varmaya başladığım an bu güzelim maceranın da sonuna geldiğimi fark ediyorum. Ahmet Hamdi Tanpınar’a da selam iletiyorum bu noktada, Saatleri Ayarlama Enstitüsü nerede bulunur diyerek. İçimde bir sızı, güzel anılar bırakarak ve fazlasıyla “keşke” çekerek zaman makinesine doğru yol almaya başlıyorum…</p><p>Uzun zamandır yazamıyordum, yazın sonuna doğru kahve içerken bahaneniz olsun diyerek işbu yazıyı kaleme aldım. Dünyanın hayran kaldığı ama hakkını hiçbir zaman tam manasıyla anlayamadığımız bu güzelim şehre yazdım bu yazıyı. Her uzaklaştığımda içimde burukluk hissettiren fakat, içinde bulunduğumda da sıkıldım ve gitmeliyim artık dediğim paradokslarla dolu bu güzelim şehre. Her konuşmada, her buluşmada, her hayalimizde bir zaman makinesi yaratıp bir yerlerde olmak sevdası vardır ya içimizde, ufakta olsa bir eski İstanbul macerasına yelken açmaya çalıştım. Nice uygarlıklar, nice insanlar gören ve hala güzelliği ile büyüleyen İstanbul’a selam olsun.</p><p>Hayal dünyanızdan kopmamanız dileğimle!</p><figure><a href="http://turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*5EJPnpp57mg3hLd0dPNaqg.png" /></a></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=afd0b21a70b0" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/zaman-yolcusu-galatada-afd0b21a70b0">Zaman Yolcusu Galata’da</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>