<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Gregory Vanlaer on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Gregory Vanlaer on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@bollen_en_kersen?source=rss-8f9f05b22ca8------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*dmbNkD5D-u45r44go_cf0g.png</url>
            <title>Stories by Gregory Vanlaer on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@bollen_en_kersen?source=rss-8f9f05b22ca8------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 10:49:30 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@bollen_en_kersen/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Ontwaak ik uit een droom of droom ik over een ontwaking]]></title>
            <link>https://medium.com/@bollen_en_kersen/ontwaak-ik-uit-een-droom-of-droom-ik-over-een-ontwaking-34c542c4dea9?source=rss-8f9f05b22ca8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/34c542c4dea9</guid>
            <category><![CDATA[lovestory]]></category>
            <category><![CDATA[love]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Gregory Vanlaer]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 May 2025 16:22:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-04T16:22:11.109Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ik zag haar meteen. Nog voor ik goed en wel de ruimte binnen was, viel ze me op – die blonde, knappe, zelfzekere vrouw. Niet zomaar mooi, maar met een soort kracht die geen goedkeuring nodig heeft. Iets in haar houding zei: ik weet wie ik ben, en net daardoor voelde ik me onwillekeurig kleiner – en tegelijk enorm aangetrokken.</p><p>Heel even spraken we kort voor de ceremonie, een paar woorden. Vriendelijk. Onschuldig. Maar in mij bleef er iets hangen. Een geur van mogelijkheden.</p><p>Later op de avond kwam ik vrij laat in de living. Ze lag op de zetel, languit. Haar blik vond me meteen. Ze zei: ‘Kun jij ook niet slapen?’</p><p>Het leek onschuldig, maar in haar ogen lag iets anders.</p><p>Ik voelde het tintelen – die opwinding van een beginnende mogelijkheid.</p><p>Ik ging naast haar staan, stelde een directe vraag – té direct misschien. Ze draaide haar hoofd weg. Even dacht ik: oké, te snel, fout ingeschat. Dus ik trok me terug, ging alleen aan de tafel zitten.</p><p>Maar toen gebeurde er iets subtiels. Ze verschoof, ging dichter bij het groepje zitten, alsof ze toch aansluiting zocht. En ik… ik volgde haar beweging, zonder dat het opviel.</p><p>We zaten samen in een groep, luisterden vooral naar de luidste persoon. Onze blikken kruisten af en toe, kleine opmerkingen over en weer. Een veld van geladenheid tussen twee mensen die nog net doen alsof ze onbekenden zijn.</p><p>Toen die persoon vertrok, veranderde de dynamiek.</p><p>Ik nam initiatief. Vroeg haar dingen dieper dan smalltalk, maar nog zonder haar kwetsbaarheid te raken. Ik vertelde ook over mezelf. Bewust. Omdat ik weet dat openheid iets in beweging brengt.</p><p>Ik voel vaak aan hoe ik contact maak met vrouwen. Soms is afstand een manier van aantrekken. Soms net dichtbij zijn. Het is als dansen met energie.</p><p>Bij haar wist ik het niet zeker. Ze was geen vrouw die zomaar viel voor trucjes. Ze had een kracht, een helderheid.</p><p>Maar ze bleef. Ze luisterde. Ze vulde aan. Ze liet iets zien van wie ze is, en ik werd met elke zin stiller vanbinnen.</p><p>Toen de derde persoon vertrok, kwamen we pas echt in onze eigen sfeer.</p><p>Ze zei dat ze tijdens de ceremonie vaak aan seksualiteit had gedacht. “Het vieren ervan,” zei ze.</p><p>Ik voelde een golf in mijn onderbuik. Mijn lichaam hoorde het vóór mijn hoofd het begreep.</p><p>Mijn hart begon sneller te slaan.</p><p>‘Zegt ze dit echt tegen mij?’</p><p>‘Is dit een test, een openheid, een verlangen?’</p><p>‘Wat wil ze van mij?’</p><p>Ze stond op. Ik bleef liggen, probeerde te kalmeren.</p><p>Toen kwam ze terug en vroeg: “Heb jij zin in een knuffel?”</p><p>De wereld viel stil. Alles werd zacht en scherp tegelijk.</p><p>‘Ja,’ zei ik, aarzelend. Niet omdat ik twijfelde aan het verlangen, maar omdat ik niet wist waar dit naartoe zou gaan.</p><p>‘Kom dan maar naast me liggen,’ zei ze.</p><p>‘Maar enkel knuffelen, geen seks,’ voegde ze eraan toe.</p><p>Ik voelde haar armen om me heen, stevig, vastberaden. Geen oppervlakkige aanraking, maar eentje die me tot in mijn borstkas raakte.</p><p>Ze streelde me. Licht. Beheerst.</p><p>Ik streelde terug, eerst voorzichtig. Mijn hand gleed over haar rug, haar nek, haar arm. Ik masseerde haar schouders, en voelde hoe haar lichaam zich ontspande in mijn handen.</p><p>‘Amai, jij bent wel voorzichtig,’ zei ze.</p><p>Mijn hoofd sloeg op hol.</p><p>‘Wat wil ze dan?’</p><p>‘Wil ze dat ik het heftiger aanpak? Dieper? Of is dit spel?’</p><p>Ze toonde het me. Nam mijn hand, leidde ze. Ze liet voelen wat ze wou, waar ze geraakt wilde worden. Ze toonde zich als een vrouw die haar lichaam kent, en haar verlangens durft erkennen.</p><p>En toch herhaalde ze: “Dit is wel platonisch, hè.”</p><p>Mijn hand vond haar huid onder haar bloes.</p><p>Zacht, warm. Echt.</p><p>Ze hield me nog steviger vast. Mijn been gleed tussen de hare.</p><p>‘Dat is wel niet platonisch,’ fluisterde ze.</p><p>Maar ze duwde me niet weg. Integendeel.</p><p>Haar gezicht was zo dicht bij het mijne. Soms raakte ze me aan met haar lippen – een zachte kus op mijn schouder, mijn borst, mijn arm. Niet expliciet, maar zinderend. Ik voelde haar adem. Haar warmte.</p><p>En ik dacht: “Wil ze me? Speelt ze? Of weet ze het zelf niet?”</p><p>Het gesprek werd speels.</p><p>Ze zei dat ze niet goed was in iemand versieren.</p><p>Ik lachte. “Ik wel een beetje,” zei ik, en legde uit hoe afstand ook een manier van aantrekken kan zijn.</p><p>Ze lachte me uit – lief, warm.</p><p>‘Je uitleg is totaal wazig,’ zei ze.</p><p>En ik? Ik lachte gewoon mee.</p><p>Voor het eerst voelde ik geen druk om mezelf te bewijzen. Bij haar mocht ik vaag zijn. Zij zag toch door me heen.</p><p>Ik zei dat ik vaak diep contact maak met vrouwen, maar ze daarna ook weer wegduw.</p><p>Ze deed me na, draaide zich even weg. Maar dan nam ze me terug vast, nog inniger dan ervoor.</p><p>Ze lachte speels toen ze zei: ‘Dus zo kan ik een man ook versieren?’</p><p>Maar haar hand bleef iets te lang op mijn huid rusten, haar stem net iets te zwoel —</p><p>en ik wist niet meer of we nog speelden, of al verdronken in iets echts.</p><p>Ze vroeg of ik haar knap vond.</p><p>Mijn antwoord was niet overtuigend genoeg, blijkbaar.</p><p>Ik probeerde haar met aanrakingen te zeggen wat mijn woorden niet konden.</p><p>Ze zuchtte. Fluisterde dingen.</p><p>En soms – dan duwde ze mijn hand ineens weg, naar een andere plek.</p><p>Ik begreep het niet.</p><p>Was het te intens? Of precies goed, maar overweldigend?</p><p>Of riep ik iets op waar ze zelf ook geen woorden voor had?</p><p>‘Ben je verkouden?’ vroeg ze plots.</p><p>‘Ja.’</p><p>‘Jammer… anders had ik je nu gekust.’</p><p>Mijn hart explodeerde.</p><p>Alles in mij schreeuwde: “Kus me dan. Laat het gebeuren.”</p><p>Maar ik zei niets.</p><p>Ik hield me stil.</p><p>Beheerst.</p><p>Misschien uit respect. Misschien uit schrik.</p><p>Of gewoon omdat het al perfect was zoals het was.</p><p>Later, toen we stil lagen, haar lichaam tegen het mijne, haar vingers die zachte cirkels trokken op mijn huid, voelde ik:</p><p>Ik wil haar. Ik wil haar helemaal.</p><p>Maar ik hoef haar niet te nemen.</p><p>Dit moment is al alles.</p><p>De volgende dag zag ik haar opnieuw.</p><p>Ze leek anders. Of nee – ik was anders.</p><p>Het voelde als een droom.</p><p>Misschien was het voor haar gewoon een mooie nacht, een waas van de ceremonie.</p><p>Misschien was het niets.</p><p>Tot ze op het einde naar me toe kwam.</p><p>‘Wat is jouw naam eigenlijk?’ vroeg ze.</p><p>‘We moeten nog eens iets doen samen.’</p><p>Ze glimlachte. Ondeugend.</p><p>En ik… ik wist het niet meer.</p><p>Wat was dit?</p><p>Wat betekende het?</p><p>Misschien probeer ik mezelf nog te beschermen.</p><p>Alsof ik niet wil erkennen hoe diep het me raakte.</p><p>Maar als iemand me aan het begin van die avond had gezegd:</p><p>‘Die vrouw gaat je vasthouden alsof ze je al jaren kent, gaat je bijna kussen, en jij zal smelten in haar armen…’</p><p>Ik had het nooit geloofd.</p><p>En nu?</p><p>Ik weet niet of ik het al kán geloven.</p><p>Het enige wat ik zeker weet, is dat ik werd omvergeblazen.</p><p>En dat ik daar nog altijd lig.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=34c542c4dea9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>