<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Bora Koç on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Bora Koç on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@borakoc32?source=rss-139a742d1431------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*wSePkcZsEANiy26gregg5g.jpeg</url>
            <title>Stories by Bora Koç on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@borakoc32?source=rss-139a742d1431------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 23:38:19 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@borakoc32/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Neden Scrum’da Herkes Forvet Oynamak İstiyor?]]></title>
            <link>https://medium.com/@borakoc32/neden-scrumda-herkes-forvet-oynamak-i%CC%87stiyor-d18e66bbd108?source=rss-139a742d1431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d18e66bbd108</guid>
            <category><![CDATA[scrum]]></category>
            <category><![CDATA[agile]]></category>
            <category><![CDATA[programming]]></category>
            <category><![CDATA[technical-debt]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bora Koç]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 12 Sep 2025 10:11:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-12T10:11:49.305Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Agile (veya en çok uygulanan framework’u olan Scrum) konusunda ne zaman eleştirel konuşacak olsam konu hep aynı noktaya geliyor “o zaman Waterfall model mi kullanalım”. Öncelikle, Agile mantığındaki büyük işi parçalara böl kısmına hiçbir itirazım yok. Zaten, Agile’dan yıllar önce var olan <strong>Prototype Programming</strong>’te bu mantığın temelleri atıldığını görebilirsiniz. Bunu öncelikle söylemek istedim çünkü her tartışma bu eksene sıkışıyor. “<em>Agile olmazsa bütün projenin tasarımını bitirip sonra tümünün implementasyonuna geçmemiz gerekli, artık Waterfall çağ dış</em>ı” deniliyor ve buna kesinlikle katılıyorum (yine de bazı istisnai projelerin Waterfall’a daha uygun olduğunu düşünüyorum). Ancak bu durum diğer konulardaki sorunların üzerinin örtülmesine neden oluyor ki bence en temel sıkıntı <strong>Business Value</strong> konusu.</p><p>Business Value tanımına göre, yapılan iş müşteri açısından ne kadar değerli, buna göre yapılacak işleri sıralaması yapılır. Bu tanımdan devam edersek, yapılan işi müşteriye ne kadar gösterebiliyoruz konusuna geliyoruz, çünkü müşterinin direkt göremediği (feature ekleme-güncelleme gibi) işlerin değeri de düşük oluyor.</p><p>Konunun çıkış noktasını çok iyi anlıyorum. Bir iş, işin yapıldığı kişinin/kurumun ne kadar işine yaradığı kadar önemlidir. Dünyanın en iyi kod review-refactor’unu yapıyoruz diyerek 6 ay harcamak müşteri açısından hiçbir anlam ifade etmiyor. Dış dünyaya çıkamayan özellikler zaten maddi gelir getirmiyor (bug-fixleri kastetmediğim umarım anlaşılmıştır). Buradan da asıl konumuza geliyoruz, business value mühendislik temelleri açısından bir cellat gibi yukarda bekliyor.</p><p>Nedenini görmek için bir scrum takımında yer almanız yeterli. Bir noktadan sonra bütün perspektif “<em>Product Owner’a rahatlıkla gösterebileceğiz, yüksek story pointli işler olsun</em>” noktasına evriliyor. Altyapısal işler <strong>önemsiz</strong> veya <strong>şu an yapmasak olur mu</strong> çerçevesine alınıyor. Bu işler yapılsa bile neredeyse görünmez işlere evriliyor çünkü sprint review’de ekranda birşey gösterilmeyince “<em>peki o zaman devam edelim</em>” denilip geçiliyor. Bu psikolojik açıdan gerçekten zorlayıcı bir durum olduğunu tahmin edersiniz. Bir noktadan sonra herkes ön-yüzde görünür işleri yapmak istiyor. Yani herkes forvette oynamak istiyor gol atmak için, kale ve defans hatları boş kalıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HHQ-W24gsj6qYmxWoBJkAA.jpeg" /><figcaption>Ekrandaki butonun yeşilden kırmıza çevrilmesi işinin kimin alacağı tartışılırken</figcaption></figure><p>Şansa bakın ki günümüzün aşırı yoğun yazılım ekipleri ile de bu durum çok iyi örtüşüyor. Sürekli olarak yeni istekler geldikçe, yazılım ekipleri de durmaksızın bunları implement ediyor. Bir noktadan sonra velocity’ler uçuyor, her sprint onlarca yeni feature eklenmiş yazılım paketleri başarı hikayesi olarak anlatılıyor. Tabi bir yandan da bakın Agile ile yüzde 200&#39;luk bir artış kazandık diye reklamı yapılıyor. Bu sırada da arkada devasa bir kod makarnası patlamaya hazır bekliyor.</p><p>Bunu ifade edince Agile uzmanlarının ifadeleri genelde şu şekilde oluyor:</p><blockquote>“Doğru yönetilen scrum takımları teknik işlere de önem verir, scrum bir framework’tur, her ekibe uyum sağlayabilir, böyle bir sorun varsa PO’ ile anlaşılarak durum dengelenir”.</blockquote><p>Bu sözler gerçekten doğru ancak olayın felsefesini iyi okumak gerekli. Agile’in mantığı işi ufak hale getirip sprint sonunda <strong>çalışır, gösterilebilir </strong>hale getirmek. Ve yapılacak işler business value’ya göre belirleniyor. Bu ikisini alt alta toplayınca bu durumu destekleyen çok büyük bir motivasyon oluyor. İşin daha da kötü tarafı bazı ekipler bug-fix ile bu durumu eşitlediğini düşünüyor. “Gerçekten teknik bir sorun varsa zaten bir noktada hata oluşur. Bu hata müşteri hatası olduğundan zaten en üst önem ile gelir, böylece bu altyapısal sorunları da halletmiş oluruz” gibi çok riskli mentalitelere kapı açılmış oluyor. Gerçekten akıllı Technical Lead- Technical Business Analysts olaya denge getirebiliyor ancak burada da kişilerin yetenekleri devreye giriyor.</p><p>Peki çözüm nedir, Agile’ı komple devre dışı bırak mı? En başta anlattığım üzere Agile’in birçok yaklaşımında problem bulunmuyor, ancak business value mantığının yerleşimi ve uygulanması bazı temel sorunlara da taban oluşturuyor. Buradaki tuzakları anlamak önemli, business-teknik dengesinin doğru noktada olması yazılım ekiplerinin işleyişi bakımından kritik öneme sahip.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d18e66bbd108" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[What the Software Industry Can Learn from Aviation — Crew Resource Management]]></title>
            <link>https://medium.com/@borakoc32/what-the-software-industry-can-learn-from-aviation-crew-resource-management-d98c288a6f03?source=rss-139a742d1431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d98c288a6f03</guid>
            <category><![CDATA[software-engineering]]></category>
            <category><![CDATA[teamwork]]></category>
            <category><![CDATA[management]]></category>
            <category><![CDATA[software-development]]></category>
            <category><![CDATA[leadership]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bora Koç]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 28 Aug 2025 17:39:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-28T17:39:36.127Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>What the Software Industry Can Learn from Aviation — Crew Resource Management</h3><p>I have a special interest in the aviation industry. In fact, this interest is not so much in flying itself, but rather in the mechanics and structure behind it. A process that is so complex and potentially dangerous has managed to become one of the safest means of transportation today. This wasn’t achieved overnight; it took decades of perfecting every step, material, and procedure to near perfection. As the famous saying goes, <em>“The rules of aviation are written in blood.”</em> Every tragic accident has revealed flaws in the system or made them impossible to ignore any longer.</p><p>In this sense, the documentary series <em>“Air Crash Investigation”</em> shows us why seemingly unnecessary rules exist and how a small issue in the system can escalate over time to the point of bringing down an aircraft. I’ve watched almost every documentary on this subject (I know it doesn’t sound like the most cheerful hobby), and the more I watched, the more I gravitated toward productions that explain incidents in a more technical and detailed way. That’s how I came across a concept I had never heard of before but which has become critical in aviation over the past 30 years: <strong>Crew Resource Management (CRM).</strong></p><p>In short, CRM defines exactly who is responsible for what during a flight operation, ensuring resources are used in the best way possible. At first glance, this looks like a simple job description list. But in reality, it goes far beyond that. CRM covers not only job definitions but also <strong>checklists, communication, decision-making processes, and the authority gradient</strong>. It clarifies how one pilot should monitor and warn the other if a mistake is made.</p><p>To truly understand the concept, you need to know the origins of the problem. In some cases, accidents occurred even though the aircraft was recoverable, simply because the pilots failed to cooperate. Tragically, there have been situations where the first officer noticed that the captain was making a mistake but said nothing due to hierarchy. In other cases, when the situation became critical, the captain would take full control and tell the first officer to just “monitor the instruments,” which only made matters worse (experienced software engineers can probably already guess where this is going). In other words, during high-stress or outright disaster situations, the authority gradient breaking too far in favor of the captain can push things into a much worse state. Conversely, if there’s an authority issue and both pilots act independently without coordination, the crisis also deepens.</p><p>In short, this two-way relationship needs to be clearly defined. CRM aims to both maintain authority and hierarchy while at the same time extracting the maximum contribution from everyone involved.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*giHGCEaMk7EJjkT9J5O29A.jpeg" /><figcaption><strong>A striking example of CRM in practice:</strong><br> During the crash of <strong>TransAsia Flight 235</strong>, one of the engines malfunctioned. However, the captain mistakenly shut down the <em>working</em> engine instead. The aircraft could have continued flying with a single engine, but with both engines shut down, control was lost.</figcaption></figure><p>Now, let’s move on to our main topic: the software world.<br> Imagine that suddenly, an error occurs on your project’s production server, and the system is no longer working. What is usually the very first action taken in such an urgent situation? Yes — most likely, the response is to gather everyone, relevant or not, into an online meeting and start asking: <em>“What can we do? What should we check?”</em></p><p>In these brainstorming meetings, people often rely on a senior colleague to say, <em>“This happened once before, we should check this specific part.”</em></p><p>But when we look closer, we can see significant problems in this process. The most obvious one, noticeable to everyone in the meeting, is the lack of clarity about <strong>who should do what, and who should check what.</strong> For specialized areas like network or database, responsibilities are clearer. But for developers and analysts, it often turns into complete chaos. Sometimes, while one person is checking the database, everyone else is left waiting, doing nothing.</p><p>A second major issue is the lack of well-defined <strong>authority boundaries.</strong> Very often, it’s unclear what the development team is actually allowed to do. This leads to endless questions like, <em>“Should we ask upper management? Do we need permission to take this action?”</em> In critical, time-sensitive situations, the team feels the need to explain the problem to a manager who isn’t directly involved and then wait for their approval.</p><p>In short, the software industry suffers from a widespread <strong>CRM problem.</strong></p><p>Let’s look at it from another angle: imagine you’ve just started working at a software company. During an outage or major incident, are you ever clearly taught what to do, or what <em>your</em> role should be? Some companies provide this kind of training, but many more do not.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*Am4rHYZ-4uD9GWRQhL3wZQ.png" /><figcaption>A meeting for prod problem — more is better</figcaption></figure><p>In the software world, the practice that somewhat addresses this issue is <strong>disaster testing.</strong> These tests verify whether switching to a replica server during an outage works properly, and how quickly the switchover can be completed. This is undoubtedly an important exercise — but it is often treated as a <em>last resort</em> solution when no other fix can be found.</p><p>There’s also a less visible <strong>psychological dimension</strong> to incidents. In the chaos of an outage, where ideas are flying around, the opinions of less-experienced (junior) team members often go unheard. To save time, everyone tends to wait for the most senior person to interpret the situation and make the call. This dynamic can leave juniors feeling ignored, and over time, they may stop speaking up altogether.</p><p>An essential part of CRM is precisely the opposite: creating an environment where everyone feels safe to contribute their ideas. In fact, this is the software-world version of the aviation concept of <strong>authority gradient</strong>: juniors hesitate to speak up because of hierarchy, while seniors end up overloaded.</p><p>Another systemic problem worth highlighting is that software teams are <strong>constantly overloaded.</strong> As long as the code “works,” the focus quickly shifts to the next project or problem. In such conditions, these critical topics are either never discussed or pushed to the very bottom of the backlog. Poorly designed error-handling mechanisms then accumulate issues over time, leading to bigger problems down the road.</p><p>In aviation, countless oversight mechanisms exist, and the integration of new systems can take years, which allows for much greater stability. Software, on the other hand, moves in the opposite way: it evolves at incredible speed, with new technologies and new people joining every single day. Yet, the <strong>problems faced are remarkably similar</strong> — managing highly complex technical systems, and finding solutions as quickly as possible when things go wrong.</p><p>From this perspective, it may be time to start integrating some of aviation’s proven methods into the software industry.</p><p>A small thank you: I’d like to express my gratitude to the <a href="https://www.youtube.com/@MentourPilot">MentourPilot</a><strong> YouTube channel</strong>, which has continuously kept my interest in aviation and served as inspiration for this article.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d98c288a6f03" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yazılım Sektörünün Havacılıktan Öğrenebilecekleri — Crew Resource Management]]></title>
            <link>https://medium.com/@borakoc32/yaz%C4%B1l%C4%B1m-sekt%C3%B6r%C3%BCn%C3%BCn-havac%C4%B1l%C4%B1ktan-%C3%B6%C4%9Frenebilecekleri-crew-resource-management-d94969d86f13?source=rss-139a742d1431------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d94969d86f13</guid>
            <category><![CDATA[software-development]]></category>
            <category><![CDATA[software-engineering]]></category>
            <category><![CDATA[project-management]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bora Koç]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 27 Aug 2025 11:44:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-27T12:11:57.152Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Yazılım Sektörünün Havacılıktan Öğrenebilecekleri — Crew Resource Management</h3><p>Havacılık sektörüne özel bir ilgim var. Aslında bu ilgi uçmanın kendisine değil işin daha çok mekaniğine-yapılanmasına doğru. Bu kadar kompleks ve tehlikeli bir süreç, günümüzde en güvenli ulaşım yöntemlerinden biri olmayı başarabilmiş. Bu süreç bir anda değil; yıllar boyunca her bir adımı, malzemesi, prosedürü mükemmele yakın hale getirilerek başarıldı. Tabi buraya ünlü sözü de bırakmak gerekli “<em>havacılık tarihindeki kurallar kanla yazılmıştır</em>”. Trajik şekilde gerçekleşen her kaza, sistemdeki sorunları ortaya çıkarmış veya artık gizlenmesi olanaksız hale getirmiştir.</p><p>“Uçak Kazası Raporu” belgeselleri bu bakımdan, bize anlamsız gelen kuralların neden olduğunu anlamamız için veya sistemdeki ufak bir sorunun zamanla büyüyerek nasıl bir uçağı düşürme noktasına kadar gelebileceğini gösteriyor. Bu konuda var olan bütün belgeselleri izledim (kulağa çok hoş bir hobi gelmediğinin farkındayım), izledikçe olayları daha da teknik ve detaylı anlatan yapımlara doğru kaymaya başladım. Böylece şimdiye kadar hiç duymadığım ama aslında havacılıkta son 30 yılda çok önemli hale gelmiş kavramı öğrenebildim: Crew Resource Management (Türkçesi Mürettebat Kaynak Yönetimi).</p><p>Tanımı kısaca yaparsak, bir uçuş operasyonu sırasınca kimin ne iş yapacağının tam belli, kaynakların en iyi şekilde kullanılması. Burası bildiğimiz iş tanım listesi. Ancak işin detayında işler değişiyor. CRM sadece iş tanımlarını değil, <strong>kontrol listelerini (checklist), iletişimi, karar alma süreçlerini ve otorite dengesini (authority gradient)</strong> de kapsıyor. Pilotlardan biri hata yaparsa diğerinin onu nasıl kontrol etmesi-uyarması gerektiğini netleştiriyor.</p><p>Tanımı anlamak için ilk olarak olayların başlangıcını bilmek gerekli. Bazı olaylarda uçak kurtulabilir durumda iken pilotların işbirliği yapamaması nedeniyle kazanın gerçekleştiği farkedilmiş. Trajik bir şekilde yardımcı pilot, kaptan pilotun hata yaptığını farketmesine rağmen ast-üst ilişkisinden dolayı bir şey söylemediği durumların olduğu da farkedilmiş. Durum zorlaşmaya başlayınca kaptan pilotun hakimiyeti tamamen alıp, bundan sonrasını ben hallederim sen göstergeleri takip et demesinden dolayı olduğu farkedilmiş (tecrübeli yazılımcılar konunun nereye gideceğini artık tahmin ediyordur). Yani zor durumlarda (veya net bir şekilde disaster durumlarında), ast-üst ilişkisinin artık üst yönüne doğru kopma noktasına gitmesi durumları çok daha beter duruma getirebiliyor. Bunun tersi de geçerli, bir otorite sorunu oluşup iki pilotunda farklı eylemleri kendi başlarına yapması da zor durumu daha da çıkmaza götürebiliyor. Özetle iki yönlü bu ilişkinin doğru bir şekilde netleştirilmesi gerekli. Bir yandan otoriteyi ve hiyerarşiyi sağlayıp diğer taraftan da herkesten en fazla verimi almayı hedefliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*giHGCEaMk7EJjkT9J5O29A.jpeg" /><figcaption><strong>CRM açısından çarpıcı bir örnek:</strong><br> TransAsia Flight 235 kazasında bir motorda arıza çıktı. Ancak kaptan yanlışlıkla sağlam motoru kapattı. Uçak tek motorla uçabilecekken, iki motor da kapatılınca kontrol kayboldu.<br> Bu hatayı fark eden yardımcı pilot, otoriteye karşı çıkma çekincesiyle güçlü bir uyarıda bulunmadı.<br> Araştırmacılar, bu sessizliğin özellikle bazı kültürlerde görülen <em>“otoriteye aşırı saygı”</em> anlayışından kaynaklandığını düşünüyor. Kaynak: Discovery Channel / Youtube</figcaption></figure><p>Artık asıl konumuz olan yazılım dünyasına geçebiliriz. Çalıştığınız projenin production sunucusunda bir anda hata oluştuğunu ve sistemin artık çalışmadığını düşünelim. Bu acil durumda ilk yapılan eylem genelde ne olmaktadır? Evet, çok büyük bir ihtimalle sorunun cevabı, ilgili ilgisiz herkesin bir online toplantıya toplayıp “<em>şimdi ne yapabiliriz neyi kontrol edelim</em>” diye tartışmak oluyor. Brainstorming ile geçen bu toplantılarda genelde senior bir arkadaşın gelip geçmişte de şöyle bir hata olmuştu şurayı kontrol etmeliyiz demesi bekleniyor.</p><p>Yakından incelendiği zaman süreçte büyük sıkıntıların olduğu farkedilebilir. Bu toplantıda olan kişilerin farkedeceği şekilde en büyük sorun, kimin ne iş yapacağı, neyi kontol edeceğidir. Network-Database gibi özelleşmiş kısımlarda çalışanların işi nispeten daha net, ancak yazılımcı ve analist kişiler tam bir kaosun içine düşmüş oluyor. Bir kişi database kontrolu yaparken kalan herkes onu bekliyor duruma da geçebiliyor. İkinci olası sorun ise yetki sınırlarının belli olmaması. Çoğu zaman yazılımcı ekibin neler yapabileceğin sınırları belli olmuyor. Bunun sonucu olarak sürekli olarak “üst yönetime sormalı mıyız, bu eylemi yapmak için izin alsak mı” dialogları uçuşmaya başlıyor. Zaman kritik durumlarda olayların dışındaki yöneticiye durumu anlatıp ondan onay alma ihtiyacı oluşuyor. Özetle yazılım sektöründe yaygın olarak bir CRM sorunu bulunmakta. Başka açıdan duruma bakalım. Bir yazılım şirketinde işe başladığınızı düşünelim, bir hata durumunda ne yapılması gerektiği veya senin ne yapman gerektiği herhangi bir şekilde öğretiliyor mu. Bunu yapan yazılım şirketleri var ancak yapmayan çok daha fazla olduğunu biliyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*Am4rHYZ-4uD9GWRQhL3wZQ.png" /><figcaption>Prod hatası sırasınca yapılan toplantı — ne kadar kalabalık o kadar iyi..</figcaption></figure><p>Yazılım dünyasında bu durumu biraz da olsa kapsayan uygulama disaster testleri. Hata durumunda replike sunucuya geçişte sorun olup olmadığı ve ne kadar sürede geçildiği test ediliyor. Bu oldukça önemli bir çalışma ancak artık çözüm bulunamazsa son çare olarak kullanıldığı da biliyoruz.</p><p>Olayın bir de çok göz önünde olmayan psikolojik boyutu var. Hata durumunda fikirlerin havada uçuştuğu bir kaos ortamı oluşuyor. Bu durumda da <em>senior olmayan</em> kişilerin fikirleri genelde havada kalır. Vakit kaybetmemek için en tecrübeli kişinin gelip olayları yorumlaması beklenir. Bu durum da junior kişilerin fikirlerinin önemsenmediği duygusunu oluşturur ve bir noktadan sonra da içine kapanmaya başlar. CRM’in önemli bir kısmı da herkesin fikirlerini iletebileceği bir ortam oluşturmak. Bu durum aslında havacılıktaki <em>authority gradient</em> kavramının yazılım versiyonu: hiyerarşi nedeniyle junior sesini çıkaramaz, senior ise aşırı yüklenir.</p><p>Burada sistemik başka bir soruna da dikkat çekmek gerekli. O da yazılım ekiplerinin sürekli aşırı yoğun olması. Kod çalışır durumda olsun yeter noktasından ileri gidilemeyip sürekli başka bir projeye-soruna geçiliyor. Yazılım ekipleri bu durumda iken bu tarz konular genelde ya hiç konuşulmuyor ya da backlog’ta sonlara doğru atılıyor. Düzgün kurulmayan error handling mekanizmaları ile sorunlar kümulatif şekilde birikmeye başlıyor.</p><p>Havacılıkta çok fazla denetleme mekanizması bulunduğu ve yeni sistemlerin entegrasyonu uzun yıllar aldığı için çok daha stabil şekilde ilerleyebiliyor. Yazılım ise tam tersi çok hızlı her gün yeni teknolojilerin ve yeni kişilerin dahil olduğu bir sektör. Ancak yaşadığı sorunlar birbirine çok benzer. Çok kompleks teknik sistemlerin yönetimi, ve hata anlarında en hızlı şekilde çözüm bulabilmek. Bu bakımdan havacılıktaki bazı yöntemleri artık yazılım sektörüne entegre etmeyi düşünebiliriz.</p><p>Küçük bir teşekkür: Havacılık konularına ilgimi sürekli canlı tutan ve bu yazıya ilham veren <a href="https://www.youtube.com/@MentourPilot">MentourPilot</a> YouTube kanalına teşekkür ederim.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d94969d86f13" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>