<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Bora Öğünç on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Bora Öğünç on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@boraogunc?source=rss-3cbf541bfdb------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*CLpXyxTKcOr0leQzsJXjjg.jpeg</url>
            <title>Stories by Bora Öğünç on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@boraogunc?source=rss-3cbf541bfdb------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 11:29:30 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@boraogunc/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Fakirleşmemizin Dev Bir Veri ile Müthiş Kanıtı: Sahibinden Emlak Endeksi]]></title>
            <link>https://medium.com/@boraogunc/fakirle%C5%9Fmemizin-dev-bir-veri-ile-m%C3%BCthi%C5%9F-kan%C4%B1t%C4%B1-sahibinden-emlak-endeksi-1e21f5eab911?source=rss-3cbf541bfdb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1e21f5eab911</guid>
            <category><![CDATA[dolar]]></category>
            <category><![CDATA[sahibinden]]></category>
            <category><![CDATA[ekonomi]]></category>
            <category><![CDATA[emlak]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bora Öğünç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 23 May 2020 05:43:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-23T06:00:34.981Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Geçenlerde <strong>Ozan Yerli</strong>(connected2me)’den müthiş ve çok şaşırtıcı bir şey öğrendim.</p><p><strong>Sahibinden.com</strong>, bildiğiniz üzere ülkemizdeki emlak sektörünün en büyük dijital oyuncusu. Ellerinde <strong>çılgın bir veri</strong> var.</p><p><strong><em>Her şeyi biliyorlar. </em></strong>Sokak sokak, ev ev, gün gün değişen fiyatlar veri havuzlarında birikiyor.</p><p>Bu çılgın veriyi de “<strong>Emlak Endeksi</strong>” özellikleri ile kullanıcılarla paylaşıyorlar.</p><p><a href="https://www.sahibinden.com/emlak360/emlak-endeksi"><strong><em>Şuraya girdiğinizde</em></strong></a> ülkemizdeki herhangi bir şehrin ya da semtin <strong>ortalama kiralık/satılık fiyatlarını</strong> ve bu fiyatların yıllar içindeki <strong>değişimlerini</strong> görebiliyorsunuz.</p><p>İncelemesi epey eğlenceli ama bu yazıda dikkat çekmek istediğim şey başka.</p><p>Bu veri, aynı zamanda bize<strong> ne kadar fakirleştiğimizi</strong> inanılmaz <strong>çarpıcı</strong> bir şekilde anlatıyor.</p><p><strong>Nasıl mı? </strong>İki görsel ile hızlıca bakalım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LAr1i6-aUt6cyfNgCq2A_w.png" /></figure><p>Yukarıdaki tablo, <strong>İstanbul ev fiyatlarının 4 yıllık değişimini</strong> gösteriyor. Herhangi bir semt ayırmadan, tüm <strong>İstanbul</strong>’un ortalaması bu şekilde.</p><p>Gördüğünüz gibi, birikimini <strong>Nisan 2016</strong>&#39;da <strong>İstanbul’da bir ev alarak</strong> değerlendirmiş bir kişi için tablo çok güzel gözüküyor. <strong>Nisan 2016</strong>&#39;da yaklaşık <strong>320.000 TL</strong>’ye aldığı evin değeri şu an yaklaşık <strong>450.000 TL</strong>.</p><p>Evi <strong>%40 değer kazanmış.</strong> Bravo.</p><p>Peki, gelin şimdi aynı tabloya bir de <strong>dolar cinsinden</strong> bakalım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CAYGcRwLLkTu55NYQTxB-Q.png" /></figure><p>Hoooppp bir anda <strong>tüm tablo değişti</strong> ve yüzler asıldı. Aynı vatandaşın, <strong>Nisan 2016</strong> yılında yaklaşık <strong>115.000 dolara</strong> aldığı evi şu an sadece yaklaşık <strong>65.000 dolar</strong> ediyor. Yani, yatırımı <strong>%43 değer kaybetmiş.</strong></p><h3>Peki bu ne demek?</h3><ul><li>Bu 4 yıl için de sizin de <strong>elinize geçen para</strong> yaklaşık <strong>%43 değer kaybetti.</strong> Mesela bu 4 yıl içinde kariyerinizde ilerlediniz, mesleğinizde ustalaştınız ve maaşınıza <strong>toplam %40 zam</strong> geldi. Yine de 4 yıl önceki <strong>amatör halinize göre</strong> daha az para kazanıyorsunuz.</li><li>Bu süre içerisinde <strong>Türkiye</strong>’de bir ev almak yerine paranızı <strong>sadece dolarda tutsaydınız</strong> yaklaşık <strong>50.000 dolar</strong> kaybetmemiş olacaktınız. Başka bir deyişle <em>-Nisan 2016&#39;da dolar 2.85&#39;miş-</em> yaklaşık <strong>470.000 TL</strong> kar edecektiniz. 2016&#39;ya göre <strong>1 EV PARASI.</strong> Bu para ile yapabileceğiniz başka yatırımları(<em>Amerikan borsasından hisse senedi almak vs.</em>) saymıyorum bile.</li><li>İşte bu yüzden TL’nin göründüğü herhangi bir yerde şu an hiçbir <strong>yabancı yatırımcı</strong> yok, işte bu yüzden her şey pahalı vs. vs.</li></ul><p>Bunlar zaten bildiğimiz şeyler ama bu kadar somut bir veri ile tekrar görmek beni çok etkiledi.</p><p>Cümlemize <strong><em>geçmiş olsun</em></strong> demekten başka bir final cümlesi gelmiyor aklıma.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1e21f5eab911" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Dijitalleşme, Yabancılaşma, Koronavirus ve Korhan Futacı]]></title>
            <link>https://medium.com/@boraogunc/dijitalle%C5%9Fme-yabanc%C4%B1la%C5%9Fma-koronavirus-ve-korhan-futac%C4%B1-1597bf787699?source=rss-3cbf541bfdb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1597bf787699</guid>
            <category><![CDATA[coronavirus]]></category>
            <category><![CDATA[dijitalleşme]]></category>
            <category><![CDATA[korona]]></category>
            <category><![CDATA[korhan-futacı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Bora Öğünç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 16 May 2020 08:40:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-16T08:43:43.525Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Sanki aklıma gelen her şeyi rastgele bir şekilde başlığa yazmışım gibi gözüküyor ama öyle değil. Hepsinin birbirine nasıl bağlandığını yazıda göreceksiniz.</p><p>Bu yazı, koronavirüs sonrasında daha da <strong>dijitalleşmemizi</strong> ve buna olan <strong>hevesimizi</strong> konu alıyor.</p><h3>Dijitalleştiremediklerimizden misiniz?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*5nP9PuajemjJmKPMEw_CpQ.jpeg" /></figure><p><strong><em>“Dijitalleşme”</em></strong> kavramına atfettiğimiz duygu, şu yaşadığımız çılgın günlerde birden bire nasıl <strong>değişti</strong> hayret ediyorum.</p><p>Bugünlerde hepimiz, “<strong><em>dijitalleşme</em></strong>” kavramını <strong>coşkulu, umut dolu</strong> ve çok <strong>heyecanlı</strong> duygular ile dillendiriyoruz.</p><p>Çünkü <strong><em>dijitalleşmenin</em></strong> bize çağrıştırdığı ilk şey, belki de her gün <strong>metrobüse </strong>binmek zorunda kalmayacağımız, belki de beyaz ışıklı sıkışık ofislere tıkılmayacağımız, belki de o iğrenç dört duvarlı okulları daha az göreceğimiz vs. oluyor.</p><h3>Peki hep böyle miydi?</h3><p>Değildi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*BOKHuOB5AcafO00v0Ipjag.png" /></figure><p>Bundan <strong>3 ay öncesine kadar</strong> flörtleşmenin dijital hallerinin romantizmi nasıl öldürdüğünü büyük bir hiddetle savunuyorduk.</p><p>Şimdi ise video chat ile <strong><em>“first date”</em></strong> yapan gençlerin videolarına <strong>“Aşk 101”</strong> izler gibi bakıyoruz.</p><p>Koronavirüs sonrası krallığını ilan etmesi umulan dijitalleşme, yurtta ve dünyada büyük bir coşku ile bekleniyor.</p><p>İyi ama…</p><h3>Acaba dijitalleşme cidden bu kadar hayırlı bir şey mi?</h3><p>Bazı minik <strong>detaylar için</strong> şüphesiz ki öyle.</p><p><strong>Örneğin;</strong> artık bir reklam ajansı -basit bir konu için- müşterisine “<em>Skype yapsak mı?”</em> diye sorduğunda, müşterisi ona küfür ediyormuş gibi bakmayacak.</p><p><strong>Dijitalleşmenin, bunun gibi bir çok pratik faydası olacağı kesin.</strong></p><p>Ancak işin bir de <strong>karanlık yanı</strong> var.</p><h3>Dijitalleşme yabancılaşmanın dibidir.</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*rj8SlGbqHIoNYr4UjQ6M-Q.jpeg" /></figure><p><strong>Karl Marx</strong>’ın “<strong><em>yabancılaşma</em></strong>” kavramına en sığ, <strong>en Wikipedia şekli</strong> ile bakarsak eğer; insan önce doğaya yabancılaşmıştır. <strong>Kapitalizm</strong> ile birlikte de kendi emeğine…</p><p>Bildiğiniz üzere, dünyadaki <strong>lojistik ağının</strong> bokunu çıkarmamız ile birlikte <strong>emeğe yabancılaşma</strong> en uç noktasına dayandı. İnsanlar; nasıl kıyafetlerin dikileceğine dair <strong>en ufak bir fikirleri olmayan</strong> kumaşları üretiyor, <strong>asla içemeyecekleri</strong> kahvelerin çekirdeklerini topluyor.</p><p>Hah işte bu noktadan sonra devreye, şu sıralar çok övdüğümüz <strong>dijitalleşme</strong> ve <strong>onun getirdiği yabancılaşma</strong> giriyor.</p><p>Dijitalleşmenin getirdiği yabancılaşma ile birlikte hiç görmediğimiz insanlarla <strong>flörtleşmeye</strong>(hatta sevişmeye), tanımadığımız insanlar üzerinden <strong>nefret duygularımızı</strong> tatmin etmeye, kokusunu bile almadığımız insanlara <strong>tapınmaya</strong> başladık. Ve -haklı olarak- bazılarımız bu durum karşısında <strong>dehşete düştük.</strong></p><p><strong>Yani dijitalleşme dediğimiz, o kadar da hayırlı bir şey olmadı bizim için.</strong></p><p>Bunu tekrar bir <strong>hatırlayalım</strong> ve olacak olanlara <strong>bu gözle bakmayı ihmal etmeyelim</strong> istedim.</p><p>Şimdi gelin bir de dijitalleşmenin en büyük heyecanla beklendiği alan olan <strong>çalışma dünyası</strong> üzerine biraz kafa yoralım.</p><h3>Çalışmak nedir?</h3><p><strong>Üretmektir.</strong></p><p>Peki <strong>birlikte çalışmak</strong> nedir? <strong>Birlikte üretmektir</strong> ve ben birlikte üretmeye çok inanıyorum.</p><p>İnsan, başka insanlar ile birlikte olabildiği, üretebildiği kadar güçlüdür. Daha doğrusu, daha güçlüdür.</p><p>Bu üretimi dijital bir alana sıkıştırdığımızda <strong>ne kaçırdığımızı asla bilemeyeceğiz.</strong></p><p><strong>Koronavirüs</strong>’ün ilk günlerinde -herkes gibi biz de- dünyanın nereye gideceği üzerine sohbetler yapıyorduk. Bu sohbetler esnasında “<strong><em>E peki bizim işler ne olacak? Karantina sonrası evden çalışmaya devam eder miyiz?”</em></strong> sorduğumuzda buna şiddetle karşı çıkıyordum.</p><p>Arkadaşlarım “<strong>neden?</strong>” diye sorduğunda verdiğim cevabın hala arkasındayım.</p><h3><strong>Bir tiyatro oyunu neden video chat ile yapılamazsa ondan.</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/775/1*D1rFtrMTNqq064_5VPONcA.jpeg" /></figure><p>Bir tiyatro oyununu neden <strong>video chat</strong> ile yapamazsınız?</p><p>Evet, sahneyi tasarlamak vs. çok mümkün değildir. Ancak; bununla birlikte <strong>tiyatro bir ekip işidir.</strong></p><p>En büyük problemlerden biri, ekibin bu yol ile asla <strong>ortak bir enerjiye</strong> gelemeyecek olmasıdır.</p><p>Bir oyun ortaya çıkarken, <strong>metne bile bakmadan</strong> önce oyuncular birbirini <strong>dinlemeyi</strong> öğrenir, birlikte <strong>hareket etmeye</strong> alışır, sahnede <strong>ortak bir enerji</strong> yakalamaya çalışırlar.</p><p><strong>Aynı şeyin %100 bir start-up için de geçerli olduğunu düşünüyorum.</strong></p><p>Bir <strong>start-up</strong>’ta ortaya çıkan ürün, tamamen ekibin <strong>kolektif bir yaratımıdır. </strong>Ekibin yakaladığı enerji, ürünün her detayındaki kaliteyi etkiler.</p><p>Ekibin birbirini <strong>dinlemeyi</strong> öğrenmesi, birlikte <strong>hareket etmesi</strong>, <strong>ortak bir enerji</strong> yakalaması ve bunların getirdiği bir şekilde <strong>maksimum verimlilik</strong> ile çalışması o <strong>ürünün kaderini belirler.</strong></p><p>Elbette bunları <strong>dijital bir ortamda</strong> yaptığımızda da <strong>olumlu sonuçlar</strong> alırsınız. Ancak; bu işlerde asla bilemeyeceğiniz şey, <strong>neler kaçırdığınızdır.</strong> Çünkü üretebildiğiniz şeyleri görebilirsiniz ancak <strong>üretemediklerinizi asla bilemezsiniz.</strong></p><p><strong>Ben bahsimi, fiziksel olarak bir arada olan bir ekibin oluşturacağı kolektif enerjinin, dijital enerjiden çok daha verimli olacağına yatırırım.</strong></p><p>Üstelik bu yeni bir mesele de değil. Dünyada bundan yıllar öncesinde tamamen dijital olmaya çalışmış ve verimsizlikten dolayı bundan vazgeçmiş onlarca şirket var. Açıp bakabilirsiniz.</p><p><strong>Dijital çalışma ortamı; insanın, kolektif çalışma ruhuna yabancılaşmasıdır.</strong></p><p>(Buraya bir tane alıntı cümlesi bırakayım da artistlik olsun dedim)</p><p><strong><em>Not:</em></strong><em> </em>Burada elbette dip dibe olalım, hiç ayrılmayalım gibi bir şeyi kast etmiyorum. Dijitalleşme ile mükemmel bir şekilde “iş halledilir”. Toplantılarınızı yaparsınız, iş ortakları ile işlerinizi halledersiniz, bir sürü pratik çözüm bulursunuz vs.</p><p>Benim<strong> vurgulamak istediğim</strong>, yaratıcı enerjinin ortaya çıkması için en verimli yolun buradan geçmediği.</p><h3><strong>Peki ne yapalım?</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NS3HUF6txs7s2a3XsaM3vQ.jpeg" /></figure><p>Bu elbette bir <strong>isyan yazısı değil</strong>. Cidden heyecanla beklediğimiz o “<strong><em>değişim</em></strong>” gerçekten olacaksa buna <strong>direnmenin bir anlamı yok</strong>. Uyum sağlayacağız.</p><p>Değişim gümgür gümbür gelirken ona direnmek her dönemde <strong>ahmaklık olmuştur.</strong> Keza ben de şu an işlerimi, iş yapış şekillerimi nasıl daha online bir hale getirebilirim diye kafa yoruyorum.</p><p>Bu açıdan bu aslında <strong>romantik</strong> bir yazı. <strong>Kanlı canlı yaptığımız her şeyi</strong>, onları kaybettikçe daha çok özleyeceğim.</p><p>Dijitalleşmenin bize <strong>sanatta, eğitimde, iş hayatında</strong> ve daha bir çok alanda neler <strong>kaybettireceğini</strong> zaman geçtikçe göreceğiz ve hiç <strong>dijitalleşmediğimiz paralel evrenlerin</strong> romantizmi ile hayallere dalacağız.</p><p>Bu yazının <strong>ilhamını</strong> tam olarak böyle bir hayalden ve bakış açısından aldım.</p><p>Geçenlerde yolda yürürken, <strong>Sobe</strong> diye bir podcast’in <strong>Korhan Futacı</strong>’nın konuk olduğu bölümü dinliyordum.</p><p><strong>Futacı;</strong> müziğin aslında bir <strong>büyü</strong> olduğunu<em>, </em>müziği kaydederek bu büyüyü <strong>nasıl bozduğumuzu</strong>, müziğin icra edildiği yerde <strong>vücut kimyalarımızın</strong> nasıl değiştiğini ve <strong>hiç müzik kaydetmediğimiz bir dünyanın</strong> nasıl bir yer olabileceğini anlatıyordu.</p><p><em>(</em><strong><em>Geekyapar Ömercan</em></strong><em> da “müzik büyü gibi bir şey” dediğinde çok etkilenmiştim)</em></p><p><a href="https://open.spotify.com/episode/1CziMvmnSIjleRuTAksPeG?si=FA8HPDIqTauYYz8MDG5I0w"><strong>Programın Spotify link’i burada.</strong></a> <strong><em>40.02 </em></strong>ve <strong><em>45.45 </em></strong>dakikaları arasını dinlerseniz ne demek istediğimi çok daha iyi anlayacaksınız.</p><p><strong>İnternetin hastasıyım</strong> ama öyle bir dünyada yaşama fantazisi bana çok daha heyecan verici geliyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1597bf787699" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Seks Suçluları, Adalet, İnovasyon: Megan’s Law]]></title>
            <link>https://medium.com/@boraogunc/seks-su%C3%A7lular%C4%B1-adalet-i%CC%87novasyon-megans-law-9b3c00b3be9a?source=rss-3cbf541bfdb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9b3c00b3be9a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Bora Öğünç]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 Jan 2020 15:09:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-10T15:09:21.435Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir <strong>seks suçlusu</strong> ne zaman yaşattığı şeyin cezasını çekmiş olur?</p><p><strong>Hapis</strong> yattığı zaman mı?</p><p>Biliyoruz ki bu çoğu zaman çözüm olmuyor. Çoğu zaman içeride bir süre kaldıktan sonra çıkıyor, o kötü anıyı yaşattığı insan henüz konuyu unutamamışken kendisi “<strong><em>unutuluyor</em></strong>” ve hayatına devam ediyor.</p><p>Bu senaryo hem hiç <strong>adil değil </strong>hem de sonrasında birçok yeni ve iğrenç olayın yaşanmasına neden olabiliyor. Tıpkı <strong>Megan Kankas</strong>’ın başına gelenler gibi…</p><h3>Berbat Bir Hikaye, Müthiş Bir Sonuç</h3><p>Hikaye en az diğerleri kadar korkunç.</p><p><strong>Amerika Birleşik Devletleri</strong>’nde, <strong>Kaliforniya</strong>’da yaşayan 7 yaşındaki <strong>Megan</strong>; komşuları olan bir sapık tarafından tecavüz edilip öldürülüyor.</p><p><em>Ailesi tabii ki çıldırıyor.</em></p><p>Adamın, daha öncesinde başka bir seks suçundan sabıkası var. Aile haklı bir itirazda bulunuyor ve diyor ki;</p><p><strong>“Eğer bizim böyle bir şeyden haberimiz olsaydı kızımızı koruyabilirdik.”</strong></p><p>Bununla alakalı bir projeye başlıyorlar ve kamuoyu topluyorlar. İnsanların desteği sonucu <strong>Kaliforniya Adalet Bakanlığı</strong> bir yasa çıkarıyor ve resmi bir site olarak <a href="https://www.meganslaw.ca.gov/"><strong>https://www.meganslaw.ca.gov/</strong></a> adresini yayınlıyor.</p><p>Sistem şöyle: Bundan sonra <strong>Kaliforniya Eyaleti</strong>’ndeki tüm seks suçluları adres/konum ve kimlik bilgilerini burada yayınlamak zorundalar.</p><p><em>HEM DE ÖLENE DEK!</em></p><h3>Örneğin…</h3><p>Şöyle bir benzetme yapabilirsiniz: <strong>Özgecan Aslan</strong> öldürüldükten sonra halkın tepkisi üzerine<strong> Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı </strong>harekete geçiyor ve tüm seks suçlularını ifşa edeceği bir proje hazırlıyor. Amaç, insanların mahallelerindeki sapıkların kim olduğunu bilmeleri ve kendilerini korumaları. Bu projeyi de <strong>Özgecan</strong>’a adıyor ve <a href="http://www.ozgecaninadaleti.gov.tr/"><em>www.ozgecaninadaleti.gov.tr</em></a> adresini açıyor.</p><p>Bu adrese girdiğinizde <strong>Google Maps</strong> üzerinden <strong>Türkiye</strong>’deki tüm seks suçlularının <strong>isimlerini, fotoğraflarını</strong>, kapı numaralarına kadar <strong>adreslerini,</strong> işledikleri <strong>suçları</strong>, her yıl yapılan denetim sonucunda belirlenen <strong>o suçu bir daha işleme </strong>ihtimalini, <strong>yaşlarını</strong> görebiliyorsunuz.</p><p><em>İsim Soyisim, 1981 doğumlu, 1999’da yurt odasında çocuk pornosu ile yakalandı, adresi şurası, konumu şurası, fotoğrafı bu, bedeninde şöyle dövmeler var, suçunu tekrarlama ihtimali 10 üzerinden 1.</em></p><p><strong>Ütopya</strong> gibi geliyor değil mi? Resmen böyle bir şeyin olması bizim için absürt değil mi?</p><p>İşte bize bu kadar imkansız gelen şey <strong>Kaliforniya</strong>’da 96 yılından beri yürütülen bir uygulama.</p><p><strong>(Kaliforniya’daki uygulanma süresi)-(İnamama yüzdemiz)=(Aramızdaki medeniyet farkı)</strong> gibi bir hesaplama yapabilirsiniz.</p><p>Haydi gelin siteyi biraz inceleyelim…</p><h3><strong>Search Offenders</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ov6TPCEoqjuShPVMX4x-bQ.png" /></figure><p>Sitedeki “<strong>Search Offenders</strong>” bölümüne girdiğinizde böyle bir arayüz ile karşılaşıyorsunuz. Buradan isterseniz adı ile <strong>suçluları arayabilir</strong> ya da adresinizi girerek <strong>etrafınızdaki suçlulara bakabilirsiniz.</strong></p><p>Mesela <strong>Kaliforniya</strong>’daki meşhur “zengin yerleşimi” <strong>Palo Alto</strong>’yu adres olarak girdiğimizde şöyle bir tablo ile karşılaşıyoruz:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*w-eoysruLs-KlsZnjocSog.png" /><figcaption>Kuzey’de “8” yazan yer, orada 8 kişi yaşadığı anlamına geliyor.</figcaption></figure><p>Gördüğünüz <em>pinlerin</em> tamamı <strong>o noktada yaşayan</strong> seks suçluları.</p><p>Evet, bu şekilde bakınca çok korkutucu görünüyor ve “<em>vay be </em><strong><em>Palo Alto</em></strong><em>’da ne kadar çok sapık varmış</em>” dedirtiyor ama iddia ediyorum, <strong>Türkiye</strong>’nin herhangi bir yerinde kendi oturduğunuz sokağa bu şekilde bakma olanağınız olsa <strong>sokakta yürüyemezdiniz.</strong></p><p>Şöyle düşünün; bu harita, -yani sapık yoğunluğu- bölgedeki <strong>kira</strong> ve özel <strong>okul fiyatlarını</strong> etkiliyor!</p><p>Rastgele bir <em>pine</em> tıklıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/849/1*JN0QlVIEj4SN290ZS28rVQ.png" /></figure><p>“<strong>More Info</strong>” diyelim…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VNDEnvklWMzjjNdJi5svqw.png" /></figure><p>Bakın bakın daha ne detaylar veriyor…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eIT_4gx-4qxVSIOLqXuLdQ.png" /></figure><p>Diğer örneklere ve <a href="https://www.meganslaw.ca.gov/">siteye kendiniz bakabilmeniz için </a>örnekleri burada kesiyorum. Kesinlikle inanılmaz…</p><p>Yukarıda <strong>Dünya</strong>’nın ve <strong>Amerika</strong>’nın en <strong>zengin</strong>, en <strong>güvenli</strong>, en <strong>temiz</strong> bölgelerinden birine baktık. Aynı aramayı bir de <strong>Los Angeles</strong>’ın <strong>Downtown</strong> bölgesinde yapalım.</p><p>Sizden ricam, aşağıdaki haritaya bakarken “<em>orada yaşayabilir miydim?</em>” diye düşünmeniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WA0fXOfU00jSkdSHWuju0Q.png" /></figure><p><strong>Bu haritayı gördükten sonra, burada yaşamak ister miydiniz?</strong></p><p>Aslında hepimiz, bu <strong>yaşamak istemeyeceğimiz</strong> haritanın benzerinin ve hatta belki de <strong>beterinin</strong> ortasında oturuyoruz.</p><p>O sapıkları <strong>bilmiyoruz</strong>, <strong>fark etmiyoruz</strong>, mahkemelerde <strong>suçsuz ilan edildiklerini </strong>görüyoruz, <strong>iyi hal indirimi</strong> veriyoruz, taciz ettikleri insanları öldürmelerini bekleyenleri <strong>dehşetle izliyoruz.</strong></p><p>Tüm bunları düşününce “<em>medeniyet be abi</em>” diye iç çekmekten ya da “<em>işte gerçek adalet böyle olmalı!</em>” diye gaza gelmekten kendimi alamıyorum.</p><p>Teknolojinin, adalette bile inovasyon yapabildiğini görmek çok etkileyici.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9b3c00b3be9a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Start-Up’tan Samimi Yıllık Rapor: 12 Ay, 12 Hikaye, 12 Öğrenme]]></title>
            <link>https://medium.com/@boraogunc/bir-start-uptan-samimi-y%C4%B1ll%C4%B1k-rapor-12-ay-12-hikaye-12-%C3%B6%C4%9Frenme-4b19efdce6f7?source=rss-3cbf541bfdb------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4b19efdce6f7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Bora Öğünç]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 28 Dec 2018 14:20:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-29T13:38:00.951Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Merhaba. <strong>Bora</strong> ben, <strong>Bora Öğünç.</strong></p><p>Yaklaşık <strong>12 yıldır</strong> çalışıyorum. Radyocu olarak başladım kariyerime. <strong>Radyo ODTÜ</strong>’de onlarca iş yaptım, sonra reklamcılık yaptım, <strong>Pub Story</strong>’den önce 2 girişim daha kurdum ve tutunamadım ama denemeye devam ettim. Son 1,5 senedir de canımın içi <strong>Hande</strong> ile kurduğumuz İstanbullu <strong>Pub Story</strong> ile uğraşıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*e7u6ylM7DNnNO_UnVp7MNQ.jpeg" /></figure><p><strong>Pub Story</strong> aslında henüz “bebek” denebilecek bir girişim. 2018, <strong>Pub Story</strong>’nin <strong>12 ayını</strong> da yaşadığı ilk yıl. Ancak bu 1<strong>2 ay içerisinde</strong> o kadar fazla şey oldu, o kadar farklı şeyler ile karşılaştık, hayatlarımız o kadar hızlı değişti ki <strong>2018 sonunda kendimi bu yazıyı yazarken buldum.</strong></p><p>Boş boş öğütler veren girişimcilik yazılarına genelde <strong>gıcık olurum</strong>. “Bir start-up için önemli olan şudur” der ama ne demek istenildiği okuyan tarafından özümsenemez. Bu yüzden boş boş öneriler vermektense<strong> size 12 kısa hikaye anlatmak istiyorum.</strong> Hikayeleri yazarken bir yandan da <strong>bu hikayelerin bana öğrettiği şeyleri</strong> paylaşmaya çalışacağım.</p><p>Yazının tamamında ise <strong>bir girişimin senelik hikayesini</strong> çok samimi bir şekilde okumuş olacaksınız.</p><p>Hatta epey <strong>samimi bir şekilde</strong> göreceksiniz…</p><p>Başlayalım mı?</p><h3>1- Ocak</h3><p><strong>Hikaye:</strong> Melek ile Kore’den Skype Yaptık<br><strong>Öğrenme:</strong> Özel İnsanları Yanınızda Tutmak İçin Özel Bir Nedene İhtiyacınız Yoktur<br><strong>Pub Story:</strong> Ekip 3 kişi, Instagram 980 Takipçi, Toplam 14 Etkinlik, Henüz Uygulamamız Yok</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YgssDS-JvALOIm-8lAh63g.jpeg" /><figcaption>Melek, Babylon’da Geceyi Başlatıyor</figcaption></figure><p>Seneler önce <strong>İstanbul</strong>’a ilk geldiğimde bir <strong>reklam ajansında</strong> çalışmıştım. Epey güzel işler yaptık. Çalışmaya başladıktan yaklaşık 2 sene sonra, o dönemki patronum <strong>Ercan Bey</strong> ile rakı içerken bana, benim iş görüşmem sonrasında olanları anlatmıştı.</p><p>Görüşmeye yanlış ilana başvurarak gitmiştim. Aslında <strong>stajyer</strong> arıyorlardı. Ben stajyer olmayı aramıyordum. 5 yıllık tecrübem vardı.</p><p>İş görüşmesi bittikten sonra <strong>Ercan Bey</strong>, diğer patronlara <em>“Bu çocuğu ne olursa olsun alalım. Mutlaka bir şeyler yapar”</em> demiş.</p><p>İlerleyen zamanlarda birlikte bir çok iş görüşmesine girdik. Görüşme yaptığımız insanlara kimi zaman ben “<strong><em>bu insanla hiçbir işimiz yok</em></strong>” derken; o, özel bir şey gördüğü kişilere pozisyon düşünmeksizin iş teklif ediyordu.</p><p>Bu insanların bazıları hızlıca elense de büyük bir kısmı gerçekten sıradışı işler çıkarıyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CWr951qxlDzzfpISH7F1wA.jpeg" /><figcaption>Dilara ve Melek</figcaption></figure><p>Seneler sonra, <strong>2018’in Ocak ayında</strong> benzer bir hikayeyi <strong>Pub Story</strong>’de <strong>Melek</strong> ile yaşadık.</p><p><strong>Pub Story</strong>’e başlayalı henüz <strong>4–5 ay</strong> olmuştu. İş, <strong>beklediğimizden daha hızlı</strong> ilerledi. 2 kişi başladık, 3 kişi olduk ama <strong>yetişemedik</strong>. Şu an hatırlamadığım bir ihtiyaç ile <em>“stajyer”</em> ilanı açtık. <strong>Stajyer</strong> bize hemen lazımdı ama o an okulunun son dönemi için <strong>Kore</strong>’de olduğunu söyleyen bir üniversite öğrencisi bizimle görüşmek istediğini söyledi.</p><p><strong>Melek,</strong> <strong>Kore</strong>’de; biz <strong>İstanbul</strong>’da yarım saatlik bir <strong>Skype</strong> görüşmesi yaptık. <strong>Kore</strong> dönüşü gel de bakarız diye görüşmeyi sonlandırdık. <strong>Hande</strong>’ye döndüm ve dedim ki <em>“</em><strong><em>Melek</em></strong><em>’i ne olursa olsun alalım, mutlaka harika şeyler yapacak”.</em></p><p>Sonra <strong>Melek</strong>, <strong>Kore</strong>’den geldi. Pozisyonsuz, ne iş yapacağı belli olmayan bir stajyer olarak işe başladı. Aylarca nerede ihtiyaç varsa oraya baktı derken yavaş yavaş öyle bir yerini buldu ki…</p><p>Şu an “<strong>business and product developer</strong>” title’ı ile konuşuyor ve işimizin çok temel iki noktası, <strong>oyun</strong> ve <strong>ürün</strong> ile uğraşıyor. <strong>Çılgın bir iş çıkarıyor</strong>. Görevleri yazıyor, uygulamayı geliştirme tarafında <strong>başrollerden</strong> birini oynuyor.</p><p>Ne <strong>Melek</strong> bir “<strong>oyun tasarımcısı</strong>” olacağını düşünmüştü ne de biz… Tek bildiğimiz <strong>aşırı zeki olduğu</strong> ve <strong>harika işler</strong> çıkartacağıydı. Bu yıl öğrendim ki <strong>“iyi”</strong> birini bulunca her ne olursa olsun <strong>ekibinize katın</strong>. Gerekirse gelsin ofiste boş boş otursun. Bir noktada <strong>yerinde duramayacak</strong> ve işinize sizin bile hayal edemeyeceğiniz bir katkısı olacak.</p><h3>2- Şubat</h3><p><strong>Hikaye:</strong> Adana’da Sizi Vururlar<br><strong>Öğrenme: </strong>Oyun Güdüsü Evrenseldir<br><strong>Pub Story: </strong>Ekip 4 kişi, Instagram 2300 Takipçi, Toplam 22 Etkinlik, Henüz Uygulamamız Yok</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/621/1*7UUKSacnqVwpct-8yY1Urg.jpeg" /><figcaption>Hande ve Melek Adana’da</figcaption></figure><p>Etkinliklerimiz dolup taşıyordu.</p><p>Şubat ayına kadar yaptığımız tüm etkinliklerde -<strong>İstanbul, Ankara, İzmir’de</strong>- arka arkaya “<strong>sold-out</strong>” duyuruları yapıyorduk.</p><p><strong>Bir girişimin en keyifli dönemi.</strong></p><p>Ürünün bir şekilde pazarda yer bulduğu, henüz <em>“</em><strong><em>Ya bu retention’ı arttırmamız lazım</em></strong><em>”</em> tarzı problemler ile ilgilenmeye başlamadığınız, <strong>sürekli coştuğun</strong> dönem. <strong>Şubat</strong>’a kadarki dönem, <strong>Pub Story</strong> için tam olarak böyle oldu. <strong>Şubat</strong>’a geldiğimizde ise dedik ki;</p><p>-Bu işi bir “<strong>büyük şehir</strong>” işi olmaktan çıkaralım, Türkiye’de yayılabildiğimiz kadar yayılalım.</p><p>İnsanlar da bize dedi ki;</p><p><strong>-Adana</strong>’da sizi vururlar.</p><p>Biz de onlara;</p><p>-<strong>Test etmeden</strong> bilemeyiz, dedik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*Ev6IlWToDgLDd4xyKChN7A.jpeg" /><figcaption>Adana’da Pub Story Keyfi</figcaption></figure><p>Oyunu özellikle etkinlikte oynayanlar bilir. Yer yer <strong>erotik öğeler içeren bir oyunumuz var.</strong> Bu yüzden <strong>Adana</strong> etkinliğimizi açtığımızda, şehrin kültürünün bizim ürünümüzü kaldırmayacağına dair çok eleştiri aldık. Pek de kulak asmadan uçağa atladık, <strong>Adana</strong>’ya gittik, sadece kaburgadan yapılmış kebabımızı yedik ve mekana doğru yöneldik.</p><p>Evet, kültür bize bir şeyler öğretti. Örneğin;<strong> Adana</strong> kitlesi internetten bilet almıyormuş, kapıda adeta <strong>izdiham</strong> oldu.</p><p>Ama…</p><p>Oyunda hiçbir şey değişmedi. Hiçbir “<strong>erotik sansür”</strong> uygulamadan harika bir akşam geçirdik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*drwFdhwgW6ikEj6cFQQHgA.jpeg" /></figure><p>Bunun bize öğrettiği en önemli şey şu oldu: <strong>Oyunlar, gerçekten de insanın çok temel güdülerine hitap ediyorlar</strong> ve biz insanların sonradan yarattığı kültür, racon, usül gibi şeyleri yerlebir edebiliyorlar.</p><p><strong>Aslında bir köpekten en ufak bir farkımız yok. </strong>Bir köpeğin önüne eğlenceli bir oyuncak attığınız anda geri kalan her şeyi unutup nasıl büyük bir ciddiyet ile oynuyorsa, biz de <strong>önümüzde doğru oyuncak olduğunda</strong> geri kalan her şeyi unutup tüm dikkatimiz ile o oyuncağa odaklanıyoruz.</p><p><strong>Tıpkı bir çocuk gibi.</strong></p><p>Bu çok umut verici; çünkü hayalimiz, bu oyunun <strong>dünyanın her yerinde</strong> oynanması.</p><h3>3- Mart</h3><p><strong>Hikaye:</strong> Ozan’ın Şaşırtan Yatırım Teklifi<br><strong>Öğrenme:</strong> İyi Avukata Parası Neyse Verin<br><strong>Pub Story:</strong> Ekip 4 kişi, Instagram 3100 Takipçi, Toplam 24 Etkinlik, Henüz Uygulamamız Yok</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kh5Z-QfaEhHDimx5kKNO7g.jpeg" /></figure><p>Evet, oyun <strong>Adana</strong>’da da, <strong>Samsun</strong>’da da,<strong> Eskişehir</strong>’de de, yaptığımız her yerde de çalışıyordu. Üstelik henüz bir mobil uygulamamız bile yoktu. Şu an baktığımızda anormal zor gelen, <strong>kartlar ve web’i karıştırdığımız çok zor bir kullanıcı deneyimi </strong>vardı.</p><p>Bir ürünü, kullanıcı tarafında <strong>“çalışır”</strong> hale getirmek üzerine çalışmış herkes çok iyi bilir ki bunu yakalamak <strong>çok zordur</strong>. Burada <strong>“çalışır”</strong>dan kastım teknik olarak mükemmel olması değil. Kullanıcının o ürünü <strong>kabul etmesi</strong>, kullanmaktan <strong>keyif alması</strong>, ürünün <strong>ihtiyacı çözmesi</strong> vs. demek.</p><p>Bunun ne kadar zor olduğunu bizden çok daha iyi bilen bir ekip daha vardı. <strong>Ankaralı connected2me Ekibi</strong>…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tBxvnDskAzRzyrr3DtBiXQ.jpeg" /><figcaption>Hande, Ozan, Berkay, Bora / Herkes Mutlu</figcaption></figure><p><strong>connected2me</strong>, <strong>Türkiye</strong>’den çıkan <strong>en başarılı</strong> sosyal uygulama. Özetle; insanlar ile siz <strong>anonimken</strong>, onların kim olduğu belliyken sohbet edebiliyorsunuz.</p><p>Ekipten <strong>Egehan</strong> ve <strong>Murat</strong>’ı önceden tanıyordum. <strong>Ege</strong> ile taaa <strong>Ankara</strong>’da sokaktan tanışıyorduk. <strong>Murat </strong>ile de <strong>eTohum</strong>’un <strong>Antalya</strong>’da<strong> Start-Up Turkey</strong> düzenlediği yıllarda tanışmış ve bir “<em>girişimci kardeşliği</em>” kurmuştuk.</p><p>İkisi de tanıdığım <strong>en zeki</strong> girişimcilerdendir. Bunu birlikte çalışmaya başlamadan önce de söylerdim, birlikte çalışmaya başlayınca <strong>8 katı ile</strong> gördüm.</p><p>Neyse, konumuza dönelim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*f5w97s6gq12XfD1tj7Ehyw.jpeg" /><figcaption>Murat ve Berkay’ın Gecelerce Çalıştığı Dönemden</figcaption></figure><p><strong>Ankara</strong>’da, <strong>Egehan</strong>’ın geldiği bir <strong>Pub Story</strong> partisinde çılgın eğlence devam ederken, <strong>Ege</strong> kulağıma eğildi ve<em> “abi bir sonraki ay geldiğinizde bir konuşalım, belki birlikte bir şeyler yaparız”</em> dedi. Sözleştik.</p><p>Bir sonraki ay<strong> c2me</strong>’nin kurucusu <strong>Ozan, Murat</strong> ve <strong>Ege</strong> ile buluştuk. Aklımızdaki konu başlığı birlikte bir proje gerçekleştirmekti. Birbirimize neler yaptığımızı anlattık, bira içtik, geyik yaptık. Masadan kalkmamıza <strong>2.5 dakika</strong> kala <strong>Ozan</strong>;</p><p>-Biz size yatırım yapmak istiyoruz. Maddi taraf tamam ama yanında iki şartımız var. <strong>Pub Story</strong>’nin <strong>teknolojik tarafını</strong> tamamen biz üstleneceğiz ve birlikte bu işi <strong>yurt dışına</strong> nasıl taşıyacağımıza bakacağız, dedi.</p><p><strong>connected2me</strong>’de, <strong>Türkiye</strong>’nin en iyi <strong>iOS</strong> ve <strong>Android</strong> yazılımcı ekibi var. 30 yaşımda öğrendim ki; <strong>insan içinden halay çekebiliyormuş.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eFuGMsgLkH_X1fYU9XnAgg.jpeg" /><figcaption>Araya Bir Tane Havalı Babylon Fotoğrafı Atayım Dedim</figcaption></figure><p>Bundan sonrasında <strong>işler çok hızlı</strong> ilerledi. Sohbet ettikçe, konuştukça kafalarımızın ne kadar uyuştuğunu görüyorduk. Her şey <strong>harikaydı</strong>. İşe, <strong>girişimciliğe çok ortak bir vizyon ile bakıyorduk</strong>. Bir araya gelen ekibin <strong>fikir üretme kapasitesi</strong> müthişti. İnsan olarak da <strong>birbirimize aşırı güveniyorduk</strong> -ki ticari bir anlaşma yaparken çok önemlidir-.</p><p>Tüm bunlar harika bir şekilde giderken sözleşme süreci başladı.</p><p><em>“Nasıl yani, ben öldükten sonra bilmem ne hakları neden bilmem kime değil de bilmem kime kalıyor”</em> gibi cümleler ile cebelleşiyorsunuz.<strong> “Bad”</strong> ve <strong>tatsız</strong> bir süreç.</p><p>Arka arkaya <strong>birkaç avukat ile görüştük</strong>. Hukuksal bilgisinin yetersiz olduğunu hissettiklerinizi zaten hemen eliyorsunuz. Burada her şey net. <strong>Bilgisine dair içinde kalan tek bir ukte bile varsa ele gitsin.</strong> Ama bir de işin psikolojik boyutu var.</p><p><em>“</em><strong><em>Ben size bu işi yarı fiyatına çözerim</em></strong><em>”</em> diyen daha bilgisiz avukatlardan sonra tecrübelilere yöneldik. Görüştüklerimizden birisini hiç unutamıyorum.</p><p><strong>İki göbekli kodaman</strong> toplantıya geldiler. Özgüven, ego piiuuuvvvv yani… <strong>Bu işi bir biz yaparız</strong> modundalar. Sözleşmeyi okuyorlar ve adeta aşağılar bir şekilde konuşuyorlar. Bir noktada öyle bir tavır takınmaya başladılar ki sanki karşı taraf <strong>bizi soyup soğana çevirmek</strong> istiyor, tartışmasız <strong>dolandırıcılar</strong> ve onlarla çalışmazsak <strong>donumuza kadar</strong> alırlar.</p><p>Eğer arkadaşlarımıza bu kadar güvenmesek bambaşka kafalara girebilirdik. O toplantıda anladım ki; <strong>bir avukatın hukuki bilgisi kadar süreci psikolojik iyi yönetmesi de çok önemli.</strong></p><p>Yarın bir gün avukata işiniz düşerse aklınızda olsun. <strong>Bu işler, kötü avukatla yapılabilecek şeyler değil.</strong></p><h3>4- Nisan</h3><p><strong>Hikaye:</strong> Atahan Bizi Efe’ler ile Tanıştırdı ve Tam Olarak Beklediğim Şey Oldu<br><strong>Öğrenme:</strong> İyi Bir İş Ortağı Ömürlüktür<br><strong>Pub Story: </strong>Ekip 6+1 kişi, Instagram 4500 Takipçi, Toplam 38 Etkinlik, Henüz Uygulamamız Yok</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*KUf4uQyVSBhyHrw9Istwkw.jpeg" /></figure><p>Dedim ya, <strong>12 yıldır çalışıyorum.</strong> Bu süre içerisinde iş vasıtasıyla harika insanlar ile tanıştım ve artık bazı insanlara şu gözle bakmayı öğrendim: <strong>Ben bu insanla bir ara kesin güzel bir şeyler yaparım.</strong></p><p>Sizi bilmem ama ben <strong>ahlaklı, zeki, yetenekli</strong> insanlara pek denk gelmiyorum. Bu yüzden bu insanların değerini mümkün olduğunca çok bilmek istiyorum. İş hayatında “<strong>networking</strong>” denilen kavramı, kendisine “<strong>networker</strong>” diyen bir çok tip anormal yanlış anlıyor. Bu insanların, sizinle tanıştığı zaman “<strong><em>ben bunun neresinden para emerim</em></strong>” diye baktığını iliklerinize kadar hissedersiniz. Pislikler.</p><p>Ben konuya böyle bakmamaya çalışıyorum. Özellikle iş için tanıştığım harika insanlara bırakan hemen bir şey satmayı, “<strong><em>ne güzel oldu ya, umarım bir gün birlikte bir şeyler üretebiliriz</em></strong>” diye bakmaya çalışıyorum. Bu şekilde hayatıma giren bir harika insanlar var.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mokj0zdBVIz-Sl9MW_sjWQ.jpeg" /><figcaption>Mithat, Hande, Pelin</figcaption></figure><p><strong>Mithat Marul</strong> var mesela. Zamanında <strong>meyhanedeyiz.biz</strong> ile çalışırken tanışmıştık. “<strong><em>Ya ne harika adam, keşke birlikte bir şeyler yapsak</em></strong>” demiştim. Şu an <strong>Pub Story</strong>’de birlikte çalışıyoruz.</p><p><strong>Rıfat Demir, Ömer Harmankaya, Kerim Göknel</strong>, eski <strong>Radyo ODTÜ</strong>’nün neredeyse tamamı, <strong>Beybin Esen, Aykut Yücebaş,</strong> daha niceleri ve <strong>Atahan Yersel</strong>…</p><p><strong>Atahan</strong> -benim deyimimle- tatlıcılar kralı. <strong>Ailesi 130 senedir geçimini tatlı satarak sağlıyor. Pasta Sanatı, Mendel’s, Matihilda</strong> ve tabii ki <strong>Lokmata</strong>(ta ta ta tat) gibi bir sürü harika işi var.</p><p>Biliyoruz ki <strong>Atahan</strong> ile bir gün, birlikte şahane bir şey yapacağız. <strong>Sanırım 45–50 yaşımız civarı olur.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JeYhNKlDA6cf3Y8jv7rMTQ.jpeg" /><figcaption>Lokmata(ta ta ta ta) Şimdi Yıkılıyor</figcaption></figure><p>Neyse…</p><p>Nisan ayında,<strong> İzmir</strong>’de olduğum bir gün <strong>Atahan</strong> aradı. Dedi ki; ben <strong>Bostanlı</strong>’dayım. Buraya gel. Seni çok sağlam adamlar ile tanıştıracağım. <strong>Pub Locale</strong> diye bir yer var, <strong>Pizza Locale</strong>’in sahiplerinin. Etkinliklerinizi burada yapabilirsiniz.</p><p><strong>Etkinlik mekanlarını neye göre seçiyoruz?</strong></p><p>Evet, birçok kriter var ama en önemlisi çalışacağımız insanların bizim kafamızda olması. <strong>Dolandırıcı, artist, mafyatik </strong>olmaması. Gerisi zaten çok büyük ihtimal çözülüyor.</p><p>Bu yüzden, henüz <strong>Pub Locale</strong>’i görmeden önce orada etkinlik yapacağımız kesin gibiydi.</p><p>Gittim, <strong>Efe</strong> ve <strong>Mehmet</strong> ile tanıştık, anlaştık.</p><p>İlk etkinlik sonrası birlikte birçok iş yaptık.</p><p>Şu sıralar <strong>influencer</strong>’lar ile yaptığımız ev partilerinde <strong>Pizza Locale</strong> ile çalışıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6EA1QKCmRscxfJMF-ajTog.jpeg" /><figcaption>Bir Pub Locale Anısı</figcaption></figure><p>Ama bundan önemlisi de var. Artık <strong>Efe</strong> ve <strong>Mehmet</strong> “ömürlük iş ortaklarım” arasındalar. Onlar gıda sektörünü bıraksınlar, ben bu işleri bırakayım yine de yaptığımız işlerde birbirimize destek olacak bir şey bulacağız.</p><p>Çünkü biliyorum ki <strong>Efe</strong>’ler de dahil olmak üzere yukarıda saydığım isimler akılları ve özenleri sayesinde hayatları boyunca ne yapsalar güzel yapacaklar.</p><h3>5- Mayıs</h3><p><strong>Hikaye: </strong>Dilan Bozyel ile Hayatımın En Özel Projelerinden Birini Yaptım<br><strong>Öğrenme:</strong> İnsanların Kendini Özel Hissetmesi İşin İçin Çok Önemlidir<br><strong>Pub Story: </strong>Ekip 6+3 kişi, Instagram 5500 Takipçi, Toplam 48 Etkinlik, Henüz Uygulamamız Yok</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*stBMqBFuHmi5MR2vQxIzmg.jpeg" /></figure><p><strong><em>“Kendini özel hissetmek”</em></strong> çok garip, üzerine düşünmesi çok keyifli ve iş için olmazsa olmaz bir kavram.</p><p>Kimi zaman <strong>birinin hayatının aşkı olurken</strong> bu duyguyu hissediyorsunuz, kimi zaman <strong>bir t-shirt’ü yarı fiyatına alınca</strong>, kimi zaman o güne kadar <strong>koşmadığınız kadar hızlı koşunca</strong>. Hatta intihar bombacılarının bile motivasyonlarında bu duygu var. <strong>Kendini çok önemli bir şey yapıyor olarak görmek, özel hissetmek…</strong> Bu duygu size bırakın bir çanta aldırmayı, sizi bu derece saçma sapan şeyler yapmaya bile sürükleyebilir.</p><p>Hikayemiz, bir<strong> intihar bombacısından</strong> ya da <strong>black friday’de ucuz televizyon almak için birbirini ezen insanlardan</strong> çok daha naif bir alanda geçiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/733/1*teo2TM5k9Or3aAN0PZ-r5Q.jpeg" /><figcaption>Fotoğraf: Dilan Bozyel</figcaption></figure><p><strong>Mayıs</strong> ayına geldiğimizde <strong>Pub Story</strong>’de artık onlarca etkinlik yapmıştık.</p><p>Yüzlerce insanı gözlemlemiş ve neyi bu kadar sevdikleri hakkında çok düşünmüştüm. Şu çok açık ve net ortaydı: İnsanlar, <strong>Pub Story</strong> oynarken <strong>kendilerini çok özel hissediyorlardı.</strong></p><p>Herhangi bir etkinliğe gittiğinizde, o etkinliğin tek bir yıldız olur. <strong>İzlediğiniz DJ, yardıra yardıra çalan rock grubu, tiyatro topluluğu vs.</strong> Onlar şovunu sergiler, biz izleriz.</p><p><strong>Pub Story</strong>’i insanların bu kadar sahiplenmelerinin temel nedenlerinden biri bu dinamiği yerle bir edişi. İnsanlar birbiri ile oyun oynadıkları için ve herhangi bir <strong>“oyun yürütücüsü”</strong> olmadığı için herkes birbirine bakıyor. Belki de o güne kadar <strong>hayatında 5 kişiye bile sunum yapmamış bir insan, kendisini sandalyelere çıkmış hayatının en komik anısını 30 kişiye anlatırken buluyor.</strong></p><p>Bu da insana kendisini kesinlikle özel hissettiriyor. Dedik ki; bu duygu ile alakalı bir proje yapalım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*fUYjIJmtOzljLbaT_FeW8g.jpeg" /><figcaption>Fotoğraf: Dilan Bozyel</figcaption></figure><p>Beyin fırtınası, toplantı derken ortaya şu fikir çıktı; <strong>madem bu insanlar bizim yıldızlarımız, onları İstanbul’un en özel fotoğrafçılarından biri fotoğraflamalı.</strong></p><p>Herkes yükseldi, detaylar konuşuldu. Oyun içine bir kurgu yapacaktık. Etkinlik alanında bir yere küçük bir fotoğraf stüdyosu kuracaktık. Etkinliğin <strong>“rockstar”ları</strong>, gerçek <strong>“rockstar”lar</strong> gibi profesyonelce fotoğraflanacaktı. Son olarak; projede, çok sevilen ve <strong>Pub Story</strong> ruhuna uygun bir fotoğrafçı ile çalışmalıydık. İşte bu noktada oklar tek bir ismi gösterdi: <strong>Dilan Bozyel</strong>, bizim enerjimize cuk oturuyordu.</p><p>Konuştuk, tanıştık, anlaştık.</p><p><strong>Tamirane</strong>’de yaptığımız bir etkinlikle projeyi gerçekleştirdik. İnsanların heyecanını ve mutluluklarını görmeliydiniz.</p><h3>6- Haziran</h3><p><strong>Hikaye:</strong> Murat İlk Tasarımları Gösteriyor ve Dünya 1 Dakikalığına Güzelleşiyor<br><strong>Öğrenme:</strong> İyi Bir Ürün İçin Ona İnanan İnsanlar Olması Şart<br><strong>Pub Story:</strong> Ekip 6+3 kişi, Instagram 6400 Takipçi, Toplam 60 Etkinlik, Henüz Uygulamamız Yok</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*kfHTHMSjuP3aNUbpOA9Www.jpeg" /><figcaption>Murat, Bora, Hande</figcaption></figure><p>Kendimi <strong>Cem Yılmaz</strong> gibi sürekli aynı insanlar ile çalışma isteği ile coşarken görüyorum.</p><p>Şu an bu yazıyı yazarken, akşamın bu saatinde <strong>ofiste bıyıkları ile oynarken gördüğüm Uğurcan</strong>, önemli bir şeyler ile uğraştığı <strong>kaşlarının çatıklık açısından belli olan Dilara</strong> ve eş zamanlı olarak<strong> Ankara’da hala ofiste olan connected2me Ekibi</strong> bana tam olarak bunları hissettiriyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PCWwbtPJQRZv14ZrwiqpUA.jpeg" /><figcaption>Mark ve Berkay</figcaption></figure><p>Aylardır kendi çabalarımız ile mobil uygulama geliştirmeye çalışıyorduk. Bu işe baştan beri bir “<strong>event</strong>” işi değil bir teknoloji işi olarak baktık ve ürününü geliştirme aşamasında onlarca şey çeken <strong>her start-up gibi bir sürü zorlukla karşılaştık.</strong></p><p>Ürün bir türlü istediğimiz noktaya gelmiyor, yeni fikirler düşünürken “<strong><em>bunu ekletsek bütçesi ne olacak acaba”</em></strong> demekten kendimizi özgür bırakamıyorduk.</p><p>Derken hayatımıza <strong>Muratlar</strong> girdi. <strong>Pub Story</strong>’nin uygulamasını ve tüm teknik işlerini <strong>Murat, Berkay</strong> ve <strong>Doğu</strong> yapmaya başladı. Dediler ki; siz bir bekleyin, biz bir çalışalım.</p><p>Sıcak bir <strong>Haziran</strong> gününde <strong>Ankara</strong> yollarına düştük. <strong>Murat</strong>, kendilerinin baştan yapacağı uygulamanın ilk tasarım ve <strong>UX</strong> örneklerini gösterecekti.</p><p><strong>Ankara</strong>’da bir<strong> Starbucks</strong>’ta buluştuk. Ortaya bir <strong>iPad</strong> çıktı. Neyi neden yaptıklarını anlatarak tasarımları göstermeye başladılar ve dünya 1 dakikalığına güzelleşti -burada kemanlı duygusal müzik giriyor-.</p><p>Bizim daha önce düşündüğümüz <strong>UX</strong>’ten tamamen bambaşka bir şey yapmışlardı. Tasarımda hiç beklemediğimiz bir noktaya gitmişlerdi ve her şey harika olmuştu. Dedim ki; hazır içimden halay çekmeyi öğrenmişken biraz <strong>halay çekeyim</strong>.</p><p>O an,<strong> connected2me Ekibi</strong>’nin hayatımızda olduğu süre boyunca harika iş çıkaracağını net gördüm. <strong>Zaten başka türlüsü olamaz. Harika bir iş çıkarmadan 22 milyon kullanıcıya ulaşmış bir uygulama yapamazsınız.</strong></p><p>Peki nasıl bu kadar iyi bir iş çıkarmışlardı?</p><p>İlk bakışta bunun nedeni <strong>Türkiye’nin en iyi IOS </strong>ve<strong> Android yazılım ekibi oldukları için</strong> diyebiliriz. Öyleler ancak esas neden bu değil.</p><p>Esas neden, kesinlikle <strong>işe inanmış olmaları ve çalışma yöntemleri.</strong></p><p>İşe bakarken etkinliklere gelip, kullanıcıyı gözlemleyip, davranışlarını özümseyip, bunu teknik olarak nasıl uygulayabileceklerine bakmaları.</p><p>Sonrasında ise “<strong>burada yanıldık</strong>” diyerek sürekli farklı testler ile uygulamanın <strong>farklı yerlerini güncelliyor olmamız.</strong></p><p>Eğer bir <strong>start-up’sanız</strong> işinizi dışarıdan bir ajansa vermemek için olabildiğince direnin. <strong>Hisse verin</strong>, 3 ay daha <strong>ortak arayın</strong>, <strong>Muratlar</strong> gibi birilerini bulursanız gerekirse <strong>onlara yalvarın</strong> ama p<strong>ara çokomel ilişkisine girmeyin</strong>. Bu dinamikte çalışmıyor.</p><p>O ajanstaki insanlar harika, teknik bilgileri çok yüksek, fiyat olarak çok makul olabilir. Bu bir şeyi değiştirmiyor. <strong>En önemli şey,</strong> yapan kişinin bunu kendi işi olarak görmesi ve hatta sizin de yapan kişiyi bunun kendi işi olarak gördüğünü bilmeniz.</p><p><strong>Asla emin olmayan bir ekibimiz var. Ne mutlu bize.</strong></p><h3>7- Temmuz</h3><p><strong>Hikaye: </strong>Tüm Telefonlarda Kırmızı Ekran Vardı…<br><strong>Öğrenme: </strong>İyi İş Ortağı Hayat Kurtarır<br><strong>Pub Story:</strong> Ekip 6+3 kişi, Instagram 7700 Takipçi, Toplam 73 Etkinlik, 1200 App Download</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*tEg7XvhP97vbxIrGZkj1vQ.jpeg" /><figcaption>Bu Fotoğrafa Bakarken Hala Kalbim Sıkışıyor</figcaption></figure><p>Bu hikaye kafamda bir film fragmanı gibi başlıyor. O bas sesli abi “<strong>ŞİMDİYE KADAR YAPILMIŞ EN KALABALIK PUB STORY!”</strong> diyor.</p><p><strong>Geekyapar</strong>’dan <strong>Cevdet “Ceco” Canver</strong> ile çok eskiden tanışırız. Çok severim <strong>Cevdet</strong>’i.</p><p>Son aylarda aynı yerde oturmamızdan kaynaklı sürekli karşılaşmaya başlamıştık. Karşılaşmalarımızda -klasik- birbirimize <strong><em>“Abi bir ara birlikte bir şeyler yapalım ya”</em></strong> diyor ve ayrılıyorduk. Haziran’da nihayet buluştuk ve “<strong>Geekyapar! Pub Story Partisi geliyor!</strong>” dedik.</p><p><strong>Cevdet</strong>’e de dedim ki: Hatta Temmuz’da bizim mobil uygulamamız çıkıyor, ilk kez sizin partide kullanırız. Mobil uygulamanın testini, bugüne kadar yapılmış en büyük <strong>Pub Story</strong>’de yapmak gerçekten harika bir fikirdi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*S07ynKwpn1A0l49lSqnSYg.jpeg" /><figcaption>Bora ve Cevo</figcaption></figure><p>Biletler satışa çıktı ve rekor bir hızla satıldı. <strong>650</strong> kişi. Pardon,<strong> 650 geek</strong> bekliyorduk!</p><p>Etkinlik gecesi <strong>geldi</strong>.</p><p><strong>IF Beşiktaş</strong> tıklım tıklım.</p><p>Yüzlerce<strong> geek</strong> var.</p><p>Cevdet, tüm <strong>Geekyapar</strong> tayfasını sahneye davet etti.</p><p><strong>Oyunun geri sayımında son 2 dakika var.</strong></p><p>Geri sayım bitimine doğru <strong>“HADİ OYUNU BİRLİKE BAŞLATALIM! 3… 2… 1…”</strong> dedik ve bir anda sahneye doğru dönen onlarca “<strong>kırmızı ekran</strong>” gördük. <strong>İçime sıçmanın ne demek olduğunu da orada öğrendim.</strong></p><p>Öngöremediğimiz bir bug’dan dolayı yaklaşık 100 kişinin uygulaması patlamıştı. Bir anda kriz masası oluştu, ihtimallere bakılmaya başlandı.</p><p><strong>Partide</strong> ve <strong>Ankara ofiste</strong> herkes sular seller gibi terliyordu.</p><p>O an, bilet alan insanlara “<strong><em>Abi teknolojik işlerde bu normal, bak Instagram bile çöküyor yeri gelince”</em></strong> diyemiyorsun tabii ki…</p><p>Yaklaşık 20 dakika içinde sorunu çözdük ama burada dikkat çekmek istediğim <strong>Geekyapar!</strong> tayfasının tutumu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*K0hBCGMW0KVir4gjkIs66A.jpeg" /><figcaption>Cevo ve CT</figcaption></figure><p>Siz olsanız ne yaparsınız? <strong>Sahnedesiniz, karşınızda yüzlerce hayranınız var, para vermiş ve sizi görmeye gelmişler, çalıştığınız insanların sunduğu hizmette önemli bir sorun çıkıyor</strong>…</p><p><strong>Durumu o kadar harika yönettiler ki</strong>… Tayfanın bir kısmı sahnede komik danslar yapmaya başladı, <strong>Cevdet</strong> şarkılar üzerinden geyik yapıyordu, insanları sahneye çıkarıyorlardı, sürekli eğlendiriyorlardı ve -bizim için en önemlisi- içimize sıçtığımız o an, <strong>bizimle son derece pozitif ve çözümcü konuşuyorlardı.</strong></p><p><strong>Sonuç?</strong> Bu pozitif tavırları hem bizim için hem gece için harika sonuç verdi. Müthiş bir geceydi…</p><p>Eğer iyi bir iş ortağı seçmemiş olsak, eline mikrofonu alıp trip tripli <strong><em>“arkaadaşlar, bilemiyoruzzz yanıııı, bizim suçumuz yookk”</em></strong> der miydi?</p><p>Ben dünyada böyle insanlar olduğunu biliyorum. Bu insanların bilmediği bir şey var: <strong>Birlikten kuvvet doğar.</strong></p><h3>8- Ağustos</h3><p><strong>Hikaye: </strong>Bence Barış Çolak Beni Döverdi<br><strong>Öğrenme:</strong> Networking Heryerde<br><strong>Pub Story:</strong> Ekip 7+4 Kişi, Instagram 8500 Takipçi, Toplam 84 Etkinlik, 5900 App Download</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MziO3n8SGrTCeB7TNDYD0w.jpeg" /></figure><p>Sanıyorum <strong>20’li yaşlarımın</strong> başındayım. O yıllarda <strong>Ankara</strong>’da, artık çoktan kapanan <strong>Locus Solus</strong>’ta <strong>Serkan Söğüt</strong>’ler “<strong>Wasted Turkish Youth</strong>” geceleri yapıyordu.</p><p><strong>Sokakta</strong> içen, <strong>Corvus</strong>’ta birbirini kesen, <strong>IF</strong>’te sabahlayan, gece sonu <strong>Aspava</strong>’ya giden herkes gelirdi. Çılgınca sarhoş olup<strong> “wasted” </strong>şekilde eğlenirdik. Daha “<strong>sağlam</strong>” parti serisi çok az gördüm.</p><p>İşte o partilerden birinde -<em>en yakın arkadaşlarımdan</em>- Ali, gözlerini kapatmış sağa sola zıplayarak dans ediyordu.</p><p>Bu esnada, tipini bildiğim ama tanışmadığım bir çocuk olan <strong>Barış</strong>, 2 bira almış ve arkadaşlarının yanına geçmeye çalışıyordu. <strong>Ali, Barış</strong>’a çarptı ve biralar döküldü. <strong>Ali</strong> fark etmedi bile. <strong>Barış</strong>, neredeyse birkaç dakika <strong>Ali</strong>’ye dalmak için ona tehditkar bir şekilde baktı. Elbette <strong>Barış</strong>’a uyuz oldum. Çünkü kankalık bunu gerektirir.</p><p>Barış ile ortak arkadaşımız olan <strong>Duygu Ateş</strong>’e durumu anlattım. “<strong><em>Bak döveriz onu”</em></strong> gibi ileri geri konuştum.</p><p>Ertesi gün, tekrar <strong>Bestekar</strong>’a indiğimde yine <strong>Barış</strong>’ı gördüm. Telefon ile konuşuyordu. Bir anda telefona “<strong><em>Aaa Bora yanımdan geçiyor, dur konuşayım ben”</em></strong> dedi.</p><p>Yanıma geldi ve <strong><em>“Abi seninle tanışmadık, Barış ben, beni dövmek istiyormuşsun”</em></strong> dedi.</p><p>Burada kurguda “<strong>cut</strong>” yapıyoruz ve Barış ile beni senelerce <strong>sokakta içerken ve çılgınca gülerken</strong> görüyoruz.</p><p>Bir <strong>cut</strong> daha yapıyoruz ve alakasız bir yerde Barış bana “<strong><em>Biliyor musun, benim gökdelenim var”</em></strong> diyor.</p><p>Bir <strong>cut </strong>daha yapıyoruz ve seneler sonra ben,<strong> Barış</strong>’a “<strong><em>Ya abi ben Pub Story diye bir şey yapıyorum, sizin gökdelende bir şey mi yapsak?”</em></strong> diyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_jL20jTHn1IM4BiC7KGeow.jpeg" /></figure><p><strong>Ağustos</strong> ayında <strong>Ankara Dünya Ticaret Merkezi</strong>’nin helikopter pistinde “<strong>Pub Story Black</strong>” adında,<strong> Pub Story</strong>’nin en şekil işlerinden birini yaptık. Dedik ki; dolabınızı açın ve kendinizi en çekici hissettiğiniz siyah elbisenizi giyin.</p><p>Harikaydı ve <strong>Pub Story</strong>’nin en “elit” işi böyle leş bir hikayenin sonucu olarak çıktı.</p><p>Yani, boşverin öyle <strong>networking etkinlinliklerini</strong> falan. Hayatınıza güzel etkiler edecek harika insanlar heryerde. <strong>Dışarı çıkın ve onlarla tanışın.</strong></p><p><strong>Önemli Not 1:</strong> Şu an baktığımda böyle bir nedenle, hatta şu an dünya üzerindeki nedenlerin %99’u ile birisi ile fiziksel bir kavga etmek bence dünyanın en kro, en saçma şeyi. Ama işte 20 yaşında, asi, sarhoş ve Ayrancı Lisesi mezunuysanız ne yazık ki bunu göremiyorsunuz.</p><p><strong>Önemli Not 2:</strong> O gece ya da başka bir gece kavga çıksa, bence Barış beni her türlü döverdi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OqdDkyLbVxsuPpPj1F_uKQ.jpeg" /></figure><h3>9- Eylül</h3><p><strong>Hikaye: </strong>Pub Story Oynayanlar Rexx’in Önünü Trafiğe Kapattı<br><strong>Öğrenme:</strong> Prim Olarak Shot Veriyorsanız Hedeflerinizi İyi Belirleyin<br><strong>Pub Story:</strong> Ekip 8+4 Kişi, Instagram 10.500 Takipçi, Toplam 108 Etkinlik, 10.550 App Download</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*P7vlZpgB8hgaK7EyHNSz1g.jpeg" /></figure><p><strong>Ağustos </strong>sonuna doğru “<strong>hadi artık yurt dışı</strong>” dedik ve <strong>Eylül</strong>’de <strong>Deniz</strong>’i bulduk.</p><p>Bizde adettir, yeni başlayan herkesin ilk işe başlama günü bir <strong>Pub Story </strong>partisidir.</p><p>Yazının yukarısında da bahsettiğim gibi, <strong>Pub Story</strong>’nin bizim düzenlediğimiz etkinliklerin dışına çıkmasını, çok daha geniş bir kitleye “<strong>scale</strong>” etmesini istiyorduk.</p><p>Bunun için<strong> Pub Story</strong> oyuncularının uygulama üzerinden birbirini bulduğu yeni bir deneyim tasardık, oyun alanı olarak da tüm <strong>Kadıköy</strong>’ü seçtik. Adına o zamanlar “<strong>Pub Story Play Around Kadıköy</strong>” diyorduk.</p><p><strong>Deniz</strong>’i de işe başlaması için buraya davet ettik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*X5Wisxa-hSN0r1CkQ9CUKw.jpeg" /><figcaption>Deniz, Erge, Odri, Melek, Dilara</figcaption></figure><p><strong>Sistem şöyleydi:</strong> Cuma akşamı saat <strong>20.00</strong>’da <strong>Kadıköy</strong>’de ol ve uygulamanı aç. Diğer oyuncuları bulacaksın ve çılgınlar gibi <strong>Pub Story</strong> oynayacaksın.</p><p>Bir toplanma alanı söylemedik, herhangi başka bir yönlendirme yapmadık.</p><p>Tüm ekip <strong>Kadıköy</strong>’de bir barın üst katına çöktük. Adeta bir kriz masası edasıyla bilgisayarları açtık, biraları söyledik.</p><p>Deniz’deki <strong><em>“işe yeni başladım biraz efendi olayım”</em></strong> gerginliğini görüyordum.</p><p>Hem <strong>Deniz</strong>’e şirketimizi daha iyi anlatmak hem de ekibi gazlamak için “<strong><em>Kaç kişi katılacak hiçbir fikrimiz yok ama her 100 kişide bir, herkese benden shot!” </em></strong>dedim.</p><p>Saat 20.00’ı gösterdiğinde heyecandan ellerimiz titreyerek oyunu başlattık.</p><p>Kadıköy’de 146 kişi vardı. “<strong>YEEEEAAHHH!”</strong> edaları ile ilk shotları söyledik.</p><p>Sonra <strong>200</strong> oldu. Shot!</p><p><strong>300</strong> oldu… Shot…</p><p><strong>400</strong> oldu… Shot?</p><p><strong>500</strong> oldu… Shotlar devam ediyordu.</p><p><strong>600</strong> oldu… Shhh…</p><p>Dedim ki; yeter artık sarhoş olacağız! <strong>Yetmedi.</strong></p><p>Tam bu sıralarda event manager’ımız <strong>Erge</strong>, bir <strong>event manager</strong>’a yakışır şekilde “ben bir ortalığı kolaçan edeyim” dedi. Gitti, geldi.</p><p>Yüzünde şok olmuş bir ifadeyle <strong>“Abi… Rexx’in önüne gelmelisiniz”</strong> dedi.</p><p><strong>ŞOK OLDUK!</strong></p><p>Bizim haberimiz bile yokken <strong>Rexx</strong>’in önünde yüzlerce insan <strong>Pub Story</strong> oynuyordu! Yol trafiğe kapanmıştı. <strong>Polis</strong> anons geçiyordu ama kimse dinlemiyordu. Yoldan geçen insanlar önce<strong> “bu ne kalabalık ya”</strong> diye şikayet ediyor, sonra <strong>“oha çok eğlenceli”</strong> diye oyuna katılıyordu.</p><p>Bu sefer içinden değil dışımdan halay çektim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uNus_EMb-CLBD8jlenOZwg.jpeg" /></figure><p>Yemin ederim tesadüf… Şu an, şunu yazarken <strong>Spotify</strong>’da<strong> “Queen — We Are The Champions”</strong> çalmaya başladı. O an, Kadıköy’de de aynı bu şarkı gibi hissediyordum.</p><p>O gece <strong>Kadıköy</strong>’de tam <strong>860</strong> kişi <strong>Pub Story</strong> oynadı ve <strong>shotlar</strong> bizi sarhoş etti.</p><p>Kim bilir kaç kişi “<strong>Olamız mı? Olabilir.”</strong> dediği bir Eylül akşamı geçirdi…</p><p>Gece sonunda beyran içerken “hafif çekinen”<strong> Deniz</strong> gitmiş ver yerine <strong><em>“abi siz nasıl insanlarsınız, çok eğleneceğiz ya!”</em></strong> diyen bir Deniz gelmişti.</p><h3>10- Ekim</h3><p><strong>Hikaye:</strong> “Amca At Home”<br><strong>Öğrenme:</strong> İyi Ekip Start-Up’ı Vezir Eder<br><strong>Pub Story:</strong> Ekip 8+4 Kişi, Instagram 12.800 Takipçi, Toplam 145 Etkinlik, 15.600 App Download</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*5FHFg03WKMJN87nRuaNaBw.jpeg" /><figcaption>Dostumuz Emir Aksoy’un Müthiş Paint Yorumu ile Engin Amca</figcaption></figure><p>Aldığımız karar şuydu: <strong>Bu ekibi artık profsyonelleştirmemiz lazım.</strong></p><p>Zaten son aylarda işe yeni başlayan herkes ya <strong>deneyim sahibiydi</strong> ya da iyi bir deneyimin getireceği <strong>sorumluluğu</strong> ve <strong>iş potansiyelini</strong> taşıyabilecek düzeydeydi.</p><p>Dedik ki; <em>yeni açılan pozisyonlarımızda da artık mümkün olduğunca tecrübeli insanlar ile çalışalım ve insanların imkanlarını mümkün olduğunca start-up kafasından çıkarıp profesyonelleştirelim.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*77af8h0cesyaX_uwcD33eA.jpeg" /><figcaption>Arada Ekipçe Kurtuluş’taki Emmi’ye Gideriz</figcaption></figure><p>Aradığımız pozisyonlardan biri yazardı. “<strong>Deneyim</strong>” dediğinizde ise aklımda tek bir isim vardı!</p><p><strong>The Engin “Amca” Özer.</strong></p><p>Öylesine deneyimli bir yazar ki ülkede <strong>popüler olan “liste” formatının baş aktörlerinden</strong> biri.</p><p>Öylesine deneyimli bir yazar ki <strong>sizin çocukken izleyip eğlendiğiniz TV programlarını o yazdı.</strong></p><p>Öylesine deneyimli bir yazar ki <strong>71’de Oğuz Atay’ın metinlerini düzenlediği</strong> söylenir.</p><p>Öylesine deneyimli bir yazar ki<strong> Tanzimat Fermanı</strong>’nı yazmış olabilir.</p><p>Öylesine deneyimli bir yazar ki <strong>Jean Jacques Rousseau, Toplum Sözleşmesi</strong>’ni söylemiş ama o yazmış.</p><p>Öylesine deneyimli bir yazar ki <strong>İlber Ortaylı</strong>, İstanbul’un fethini <strong>onun 1454’te yazdığı metinlerinden faydalanarak</strong> açıklıyor.</p><p>Öylesine deneyimli bir yazar ki <strong>Moğollar’ın yerle bir ettiği Bağdat Kütüphanesi’nde</strong> onlarca eserinin yitip gittiği söylenir.</p><p>Öylesine deneyimli bir yazar ki ilk <strong>Sümer tabletlerinde…</strong></p><p>İşte bu açılardan <strong>Engin Amca</strong>’nın ekibe gelmesinin herkesin gözünde ayrı bir yeri vardır. O, ekipte profesyonelliği simgeler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eVrLbIVI6mYY5UWBC72G6g.jpeg" /><figcaption>Dilara, Engin, Melek</figcaption></figure><p><strong>Profesyonellik</strong> ise <strong>insifatif almayı</strong>, herkesin k<strong>endi işinin sorumluluğunu kendi almasını</strong> ve <strong>ortaya kusursuz işlerin çıkmasını</strong> simgeler.</p><p>Bu profesyonel enerji; yaptıkları projelere elimi sürmeme bile gerek bırakmayan <strong>Uğurcan</strong> ve <strong>Dilara</strong>’yı, parmağının ucunu oynatarak 10 event yapabilen <strong>Erge</strong>’yi, İstanbul’da oturduğu yerden Amerikalılar’ı çılgınca darlayabilen <strong>Deniz</strong>’i, bize sürekli “yine nasıl bir şey yapmış yaa” dedirten <strong>Çağla</strong>’yı, ellerini göremediğimiz bir hızla excel kullanarak tek başına yeni oyunlar tasarlayan <strong>Melek</strong>’i, 1 günde 56 proje ortağını aynı anda yönetebilen <strong>Mithat</strong>’ı getiriyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*f4pLPsjwZ-cVX--SK5ss5w.jpeg" /><figcaption>Didem Soydan Partisi’nden Önce Kylie Minogue Klibi Çekme Çabamız</figcaption></figure><p>Siz siz olun, bir gün bir start-up kurarsanız kesinlikle<strong> her işi kendiniz yapmaya çalışmayın</strong>. Her işi <strong>sizden daha iyi yapacak birilerini bulmaya vaktinizi ayırın.</strong></p><h3>11- Kasım</h3><p><strong>Hikaye:</strong> “Didem Soydan’a Ulaşmamız Lazım…”<br><strong>Öğrenme: </strong>İyi Fikirleriniz Yoksa Bütçeniz 5 Para Etmez<br><strong>Pub Story:</strong> Ekip 10+4 Kişi, Instagram 14.900 Takipçi, Toplam 173 Etkinlik, 32.000 App Download</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*PKUNQXgJ0_KscuNXboEzdA.jpeg" /></figure><p>Senelerdir şunu merak ederim: Ya bu dev markaların bu kadar parası var, ajansı var, tüm imkanları var. <strong>Nasıl oluyor da bazıları bu kadar kötü işler çıkabiliyor?</strong></p><p><strong>Anladım.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/972/1*DKvJEYaDBqKiW6j8LPq5Yw.jpeg" /><figcaption>Didem Soydan, Bora</figcaption></figure><p>Aslında “<strong>markalar</strong>” diye bir şey yok.<strong> İnsanlar</strong>, o <strong>insanların ilişkileri</strong> ve <strong>çalışma biçimleri </strong>var</p><p><strong>Kasım</strong> ayına gelene kadar <strong>marketing</strong> tarafında hep çok düşük bütçeler ile işler çıkarttık. Daha geniş kitlelere ulaşmak için hep <strong>bekledik</strong>. Önce <strong>ürünümüzün hazır olmasını</strong> bekledik, sonra<strong> ekibimizin hazır</strong> olmasını bekledik, sonra kahve koymayı bekledik.</p><p><strong>Kasım</strong> geldiğinde ise “<strong>hazırız</strong>” dedik.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ma8u28I3ZJoJMgbrJj3aCg.jpeg" /><figcaption>Erge</figcaption></figure><p>Heyecanlıydım çünkü seneler sonra marketing tarafında bir şeyi “<strong>yapamamak</strong>” için hiçbir bahanem kalmamıştı.</p><p>Reklam ajansı gibi “<strong><em>abi müşteri çok kötü ya, yoksa ben neler yapardım</em></strong>” diyemezdik çünkü işleri kendimiz için yapacaktık.</p><p>Bütçesi olmayan bir Start-Up gibi “<strong><em>bütçemiz yok ya, bir olsa neler yaparız</em></strong>” diyemezdik çünkü yapmak istediğimiz şeylerin fena olmayan bir kısmı için bütçemiz vardı.</p><p>Ofisinden şikayet eden biri gibi “<strong><em>bizim ekip dandik abi ya, ekip iyi olsa neler yaparız</em></strong>” diyemezdik çünkü harika bir ekibimiz vardı.</p><p><strong>Sıçarsak biz sıçacaktık. Nokta.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/369/1*akEoSQvbUniNFyxmVOH1Tg.jpeg" /><figcaption>Inside Joke</figcaption></figure><p>Toplantılara <strong>başladık.</strong></p><p>Fikirler <strong>havalarda uçuşuyordu.</strong></p><p>Herkes saçmalıyordu, <strong>ortaya bir şeyler</strong> atıyordu.</p><p><strong>Konuşuyorduk, tartışıyorduk.</strong></p><p>İşte bu noktada; henüz 2 kişiyken bile “<strong><em>bizim şirket kültürümüz için bunu koruyalım</em></strong>” dediğimiz en temel şeyin ekmeğini çok yedik: <strong>Bir şey kötüyse onu tüm açıklığıyla söyleyebilmeliyiz.</strong></p><p>Şu an hatırlamadığım sayıda fikri konuşurken, insanlar <strong><em>“olmaz öyle, yok bence çok saçma olur, puhahaha olur mu öyle şey”</em></strong> şeklinde tepkiler verebiliyordu. Çünkü; <strong>birbirimize son derece güveniyorduk</strong> ve hem birbirimizle hem de <strong>fikirlerimizle doğru bir ilişki kurmuştuk.</strong></p><p>Çoğu zaman kötü bir fikre kötü deyince ortaya çıkan <strong>kötü enerji buradan kaynaklanır.</strong> Kişiler, birbirleri ile <strong>düzgün ilişkiler kuramadıkları için</strong> fikirlerine kötü denildiğinde bunu <strong>kendilerine hatta analarına babalarına kötü bir şey söylenmiş gibi</strong> alırlar. Kişiler, fikirleri ile <strong>düzgün bir ilişki kuramadıkları</strong> için onları evlatları zanneder ve onlara bir şey denildiğinde <strong>evlatlarına hakaret edilmiş gibi davranırlar.</strong></p><p>İşte tam bu noktada gördüm ki <strong>para, pul, imkan fark etmiyor.</strong> Eğer biz saçma sapan kurumsal ilişkilerin döndüğü büyük bir firmada olsak birbirimize bunları söyleyemezdik. Üst düzey biri bir fikir söylerdi, ona “<strong>saçmalama</strong>” diyemezdik, ajansa iletirdik, ajans bize “<strong>saçmalamayın</strong>” diyemezdi, gün sonunda işi yapan insanlar hiç inanmadıkları bir şey için günlerce çalışırdı ve <strong>hoooppppp gitti milyonlar.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*IEKXDljNotOSReDeIBjIcA.jpeg" /><figcaption>Çağla, Deniz, Bora</figcaption></figure><p>Şu an küçüklü büyüklü onlarca proje deniyoruz. Çoğu harika sonuçlar veriyor, bazıları “<strong><em>ne kadar saçma düşünmüşüz</em></strong>” dedirtiyor. Buradan önemli olan <strong>denememiz</strong>.</p><p>Kasım sonunda tasarıma <strong>Çağla</strong> da dahil olduktan sonra <strong>marketing için artık kimse bizi tutamaz</strong>. Tek engelimiz, <strong>Didem Soydan</strong> partisi gibi bir şey düşündüğümüzde <strong>Didem Soydan</strong>’a ulaşmak. Burayı anlamadıysanız üzülmeyin. Biraz “inside joke” var.</p><p>Gerisi kolay…</p><h3>12- Aralık</h3><p><strong>Hikaye: </strong>Amerikan Rüyası<br><strong>Öğrenme:</strong> Hayat Ne Garip<br><strong>Pub Story: </strong>Ekip 10+4 Kişi, Instagram 16.200 Takipçi, Toplam 203 Etkinlik, 55.571 App Download</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jF6_0sLaF1ExcWY6oBpO5g.jpeg" /><figcaption>Hande ve Bora</figcaption></figure><p>Bundan 5–6 sene önce, “<strong>ben kendi işimi yapayım ya</strong>” diye çalıştığım yerden ayrılırken patronum, “<strong><em>Gerçekten çok ilginç ya, ekipteki girişimci olabilecek en son kişi sensin. Bu kararın beni çok şaşırttı”</em></strong> demişti ve dürüst olmak gerekirse biraz da aşağılayan gözler ile bakmıştı.</p><p>Bu yazıyı yazmaya başladığımda <strong>Silikon Vadisi</strong>’nde, <strong>San Jose</strong> ofisimizdeydim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*Hth5RdpqfVk47h2aQXzZ9A.jpeg" /><figcaption>Ben ve Canım Sevgilim Gökçe</figcaption></figure><p><strong>Hayat cidden çok garip. Hikaye bitti.</strong></p><p><strong>2018</strong> de bitiyor… Şöyle bir yazdıklarıma ve yazamadıklarıma bakıyorum da vay be demekten başka bir tepki veremiyorum.</p><p>Önümüzde ürünümüzü mükemmel hale getirmek için çılgınca çalışacağımız, <strong>Amerika</strong>’ya açılmak için <strong>çabalayacağımız</strong>, onlarca <strong>marketing projesi </strong>yapacağımız, <strong>onbinlerce yeni insana</strong> ulaşacağımız, <strong>yeni uygulama</strong>(lar) çıkaracağımız çılgın bir <strong>2019</strong> var. Bunları yazarken kalp atışlarımın hızlanmasına mani olamıyorum.</p><p>Bana bu yazıyı yazacak ilhamı veren<strong> Pub Story Ekibi</strong>’ne, <strong>connected2me Ekibi</strong>’ne, <strong>Pub Story</strong> dostlarına ne kadar teşekkür etsem az.</p><p>Çılgın bir seneye daha giriyoruz!<strong> İyi ki varsınız</strong> ve <strong>iyi ki olacaksınız</strong>!</p><p><strong>İyi seneler!</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*J-Ext8cEhnddImcPBnmfQQ.jpeg" /><figcaption>2019 S P O I L E R</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4b19efdce6f7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>