<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Başak S  on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Başak S  on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@bskgnc1997?source=rss-d2a1fc1b904d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*ZTiq9tXMcCfAU3Df</url>
            <title>Stories by Başak S  on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@bskgnc1997?source=rss-d2a1fc1b904d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 07:20:11 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@bskgnc1997/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[YOK OLMA SEANSLARI]]></title>
            <link>https://medium.com/@bskgnc1997/yok-olma-seanslari-b9f233f4b655?source=rss-d2a1fc1b904d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b9f233f4b655</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Başak S ]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 11 Oct 2026 14:53:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-11T14:53:41.980Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Sürekli var olmak zorunda kalmanın</p><p>yorgunluğu sarmışken</p><p>uzandım en yumuşak battaniyemin altına.</p><p>Turuncu ışığımın yanına.</p><p>Hiçbir şey yapmamanın mümkünlüğü üzerine</p><p>düşünüyorken</p><p>kapandı gözlerim.</p><p>İşte o anda başladı hayat.</p><p>Dünyevi, somut olan ne varsa</p><p>bulanıklaşmaya başlayıp</p><p>yerini Sonsuz ihtimal</p><p>ve renkli silüetlere bıraktı.</p><p>Her geçen saniye</p><p>biraz daha silinirken bu dünyadan,</p><p>uyanmaya başladım</p><p>kendi inşa ettiğim evrenime.</p><p>Merhaba!</p><p>Dedim.</p><p>Herkesin giremeyeceği</p><p>ve her düşüncenin kabul görmediği</p><p>bu yere.</p><p>Belki de bana ait olan</p><p>tek şeye.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b9f233f4b655" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[TOZ]]></title>
            <link>https://medium.com/@bskgnc1997/toz-10691249b894?source=rss-d2a1fc1b904d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/10691249b894</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Başak S ]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 21 May 2026 12:56:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-21T12:56:23.776Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İçinde bulunduğumuz dünya denilen bu yerde tutsak edilmiş birer ruhuz. Özgürleştiremediğimiz her bir şeyde, içimizdeki sıkışmışlığa bir yenisini ekliyoruz.</p><p>Sonun başlangıcı doğuyor batıdan. Tüm ihtişamıyla kızıl güneş karşımda. Selamlıyorum onu ve uğruna şiirler yazılacak türden güzelliğini.</p><p>Hemen gözlerimle fotoğrafını çekiyorum; görmeyenlere anlatabilmek, özledikçe bakabilmek için. Bilsinler istiyorum nasıl hissettirdiğini. Deliler gibi bir şey hissedebilmeyi umanlara dokunsun istiyorum. Tutsaklıktan bir an olsun kaçabilme ihtimalini umanlara dokunsun. Olmayacak olanlara, ihtimallere deli bir umutla tutunanlara öylece dokunsun. Tıpkı kızıl güneşin tenime dokunduğu ve beni sımsıcak yaptığı türden.</p><p>Oturdum, gölgeden uzak nere varsa. Tam tepemde ışıldıyor. Soyundum kızıl güneşe. Üzerimde bana ait olmayan ne varsa… Çıkarttım tüm yargıları, beni benden uzak yapanları, daha nicesini. Tamamen çıplak bir toz tanesi kalana dek tek tek attım. Eksildikçe anladım ne kadar çok şey taşıdığımı. Artık çimenler yatağım, taşlar yastığım olacaktı. Yorganımsa beni sarıp sarmalayan kızıl güneş…</p><p>Öyle saracak ki unutacağım karanlığı, tutsaklığımı. Belki hiç hatırlamayacağım kaosun yorgunluğunu. Her kızıllığına baktığımda zaman eriyecek ve ben tekrar tekrar soyunacağım.</p><p>Yalnızlaşıp karıştım tüm toz tanelerine. Dokundum hepsine. Tanımasam bile hep vardı bir aşina. Belki de bu yüzdendir eriyip karıştığım hissi. İstek değil, ihtiyaçtı.</p><p>Kaçtıklarım üzerime katlar çıkmış da hâlâ ayakta kalmaya çalışıyormuşum gibiyken hayat, ne güzel şimdi kırlarda dolaşmak… Güneşle dost olmak… Nefes almak.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=10691249b894" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[CANAVAR]]></title>
            <link>https://medium.com/@bskgnc1997/canavar-0e29116521c8?source=rss-d2a1fc1b904d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0e29116521c8</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Başak S ]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 21 Mar 2026 14:20:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-21T14:20:13.710Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>CANAVAR</p><p>Artık canavarlar sadece yatağımın altında değil. Benimle aynı havayı soluyanlar onlar. Masamda yemek yer, aynı zamanda üstüne kahve söyleriz. Asla hesabı ödemez. Bir gölge gibi dolaşır ve hiç gizlemezler kendilerini. Onların keskin dişleri yoktur ve yalnızca kravat takarlar. Bağırmaz ama sessiz hükümleri vardır. Canavarlar karar verip sonucunu yaşamaz. Savaşlar başlatıp ölmez onlar.</p><p>Sus veya konuş. Hiçbir anlamı yok ne yapıyorsan. Bırak canavarlar yapsın yapılacak ne varsa. Zaten ne istediğinin bir önemi yok. Onlar bir yolunu bulup oldurur nasıl olsa. Özgür irade yok. Hiç olmadı. Adem elmayı yerken bile yoktu irade.</p><p>Özgür olmak ne demekti? Hiç öğrenmedim. Bilmek çok isterdim. Yaşanması bir hayaldi. Öyle yüksek sesle kimse söylemezdi. Kenarından köşesinden duyduğum kadar özgürdüm işte! Merak etmeye çekinirdi insan. Fantezi olsa gerek…</p><p>Bir yerlerde olduğunu bilirdik. Belki de tutunma çabasıydı. Acaba beni bekleyen bir yer var mı? Huzurun sıcaklığıyla kaplı…</p><p>Hayalini kuruyorum. Kendi ütopyamda yalınayak çimenlerde koşarken izliyorum beni. Zeytin ağaçları, uçan beyaz güvercinler… Burada bir söylenti değil özgür olmak. Kulaktan kulağa konuşmalar yok. Kimse bana ne olduğumu sormaz. Kim olduğumu merak eder. Gerçekler sadece güvenle sarmak içindir burada. Her şeyden önce sessizlik hakimdir. Fakat insanlar uzun süre canavarlarla yaşayınca sessizliğe güvenmekten kaçıyor.</p><p>Kendi ütopyamda saçlarım salınarak ekin tarlalarında koşarken de arkama dönüp bakıyorum. Belki onlar artık yoktu ama bir silüet gibi zihnimize yer edinmişlerdi. Arkaplanda kapanmayan bir sekme. Fısıltı gibi…</p><p>En kötüsü ruhu bile duymayanlar. Bazıları canavarları hiç fark etmez çünkü nüfuz etmiştir çoktan benliklerine. Bilmemek en konforlusu değil mi zaten?</p><p>Görmemeyi seçmek mi yoksa gerçekten görmemek mi? Dönüşmek bu kadar kolay mı?</p><p>Sessiz çığlıklarla bakıyor gözlerimiz. Biz, özgürlük arayanlar… Nerede olursa olsun bakışlardan tanırız birbirlerimizi. Fısıltılar eşliğinde ütopyalarımızı konuşur, ortak noktada buluşuruz.</p><p>Bazen ütopya sandığım şeyin aslında özgürlük değil, canavarsız bir gün olduğunu da düşünüyorum. Koşuyorum yine de… Çünkü insan özgür olduğunu bilmeden de özgür hissedebilir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0e29116521c8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[TEŞEKKÜR]]></title>
            <link>https://medium.com/@bskgnc1997/te%C5%9Fekk%C3%BCr-c369f349e36e?source=rss-d2a1fc1b904d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c369f349e36e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Başak S ]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 05 Mar 2026 23:24:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-05T23:44:17.173Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>TEŞEKKÜR</p><p>Artık uykusuz kaldığım zamanları umursamıyor; aksine kendime bir çay hazırlayıp, camdan sokak lambalarının sönüşünü ve aydınlanan gökyüzünü izliyorum.</p><p>Düşünmeden edemiyorum onu. Bir yanım hep inanmıştır karşılaşmaya. Onu bulacak olma ihtimaliydi belki heyecanlı olan. Şimdiyse, pencere önünde durmuş, gülümsüyorum ihtimaline. Biliyorum, tek keyifli olan düşlemek; çünkü düşlerimde acıya yer yok, gerçekler yakıyorken.</p><p>Hem rastlamış olsam, onu görür görmez kaçardım. Korkuturdu yaşanacak ihtimaller. Yorulup, yıpranmaya değmez kimseler. Buna ben de dahil!</p><p>Çayımı çok sıcak sevmem; hatta fincanımı bir yerlerde unutur, başka işlere dalarım. Tekrar bulduğumda çayım artık soğumuştur. Ama yine de içerim ve evet, soğukken de severim.</p><p>Kim bilir, belki onu tanıdım. Lacivert bir gecede yan yana sustuğumuzda… Belki benzettim; sadece yansımaydı yarattığım. İhtimalleri sevdiğim gibi büyüttüm bir süre. Küçük bir fidanken, ağaç oldu, tam göğsümden göğe yükselen. Daha sonra yapraklar soldu ve kuruyup gitti. Anladım, o değildi.</p><p>Daha sonraları da, o sandığım çokça an oldu. Ruhum saç uçlarımdan çıkıyormuş gibi hissettiren; ayaklarımın yere basmadığı, sadece süzüldüğüm anlar… Hiçbiri değildi işte!</p><p>Usandım ben. Çay gibi soğuk sevemiyorum bu durumu.</p><p>Aramıyorum artık seni. Her neredeysen, orada kal. Geçip gitti artık zaman. Yaşanacak ne varsa dokunmayacak içime ve şaşırtmayacak düşlerimdeki gibi beni. Umarım mutlusundur. Gerçek olduğunu sandığın ruhları tüketirken…</p><p>Yine de, hayatın bana sunduğu küçük anlarda kendimi ısıtıyorum. Sıcak çaylarda ve sessiz gecelerde, kendime dokunmayı öğreniyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c369f349e36e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[BULUŞMA]]></title>
            <link>https://medium.com/@bskgnc1997/bulu%C5%9Fma-b874fe4f38d9?source=rss-d2a1fc1b904d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b874fe4f38d9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Başak S ]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Feb 2026 14:13:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-28T14:13:15.759Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>BULUŞMA</p><p>Hep zihnimin bir köşesine yer edinmiş ihtimaller olurdu. Bazı zaman gelir unuturdum orada olduklarını ama çok geçmeden hatırlatır, beni uyandırırdı.</p><p>Hiç ne olduğunu bilmeden bir şeyi özlediniz mi? Farkında olmadan karışmak, bütünleşmek geldi mi içinizden? Belki evet, belki hayır ama evetse bu bir merak arzusu olmasın? Tanımak ve anlamlandırmak… Bilemiyorum. Çünkü adı üstünde ihtimal bunlar. Netlikten yoksun ama varlığı gerçek! Ve gerçek inkâr edilemez.</p><p>Tek bildiğim en içimden bir yerden çağırılıyor olduğumdu. Bu seslenişi ruhumda veya yapı taşım her neyse onda duyuyordum. Öyle derinden, öyle özümden bir parçaydı. İlk başlarda duymazdan geldim. Kim bilir, belki duymasam ve görmesem o yer edindiği köşeden çekip giderdi. Tabii öyle olmadı. Olamazdı da zaten. İnsan nasıl kökünü özümsemez, bilmez ve duymazdan gelirdi ki? Kandırmacadan başka bir şey değildi bu görmezden gelme meselesi. Yeterince uzayınca ve artık sabrım sonlanıp farkındalığım arttıkça “tamam” dedim. İşaretleri izledim, bendeki gizleri çözümledim.</p><p>Vakit geldi. Artık küçük kız çocuğu değildim ve eninde sonunda olacaktı bu yüzleşme. Aslında buna yüzleşme demek yerine seçtiğim başka kelimeler de oldu: karşılaşma, yeniden tanıma, kendini bulma, barışma, kabulleniş, özgürleşme…</p><p>Merdiveni tamamlamama son bir basamak kaldı. Arşiv odası tam karşımda. Kapı, üstündeki neon tabelayla belirtilmiş. Işıklar arada gidip gelse de anlamamak mümkün değil. Muhtemelen unutkanlığımdan kaynaklı bu kesintiler ya da ucuz led lambayı suçlamalı?</p><p>Yıllardır kilitli sandığım kapı aslında sadece kapalıymış! İçeri göz attığımda bütün geçmiş canlanıp yoğunlaştı üzerime. Bunun sırası değildi ve odaklanıp nereye bakmam gerektiğini buldum. Hemen belirdi karşımda: kategorize edilemeyenler…</p><p>Biraz duraksadım. Çünkü hangi dosya olduğunu net bir şekilde görebiliyordum. Etiketi silinmiş, tozlu ve mühürlü. Tarih vardı ama hüküm yoktu.</p><p>İşte gün benim günüm! Benim anım. Belki hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı ama en azından ihtimallere tutsak kalmayacaktım. Öğreneceklerim karşısında temkinli ve kontrollü olacaktım. Hep bu anın provasını yapmıştım. Daha ne kadar hazırlıksız olabilirdim ki? Ellerimin titreyip kalbimin sıkışmasına engel değilmiş ama bu hazırlık. Kaç defa daha sahnelesem de gerçeği gibi olamazmış.</p><p>Ardıma dönüp baktım, belki dönmesi kolaydır diye. Kolay diye bir şey kalmamıştı. Tüm düşüncelerimi susturup açtım dosyayı. Karşımdaydı geç kalınmış ne varsa. Arayıp cevabını bulamadığım sorular, çarpıcı konu başlıkları… Okudum onu, daha önce okuyamadığım zamanların da yerine koyabilmek için.</p><p>Öfke yoktu düşündüğümün aksine. Form değiştirmiş olsa bile çok tanıdık ve içimdendi. Kök ve gövde gibi. Bu yüzdendi hep ona çağırılmam. Geçen zamana inat ilk günkü yoğunluk sardı beni. O zamanlara döndüm. Gayet küçük bir çocuktum oysa dosya ellerimdeyken. Şimdiki ben ile iç içe geçmiş bir çocuk.</p><p>Ne ne bulmak istediğimi hatırlıyordum ne de ne bulduğum beni yaralıyordu. Umrumda olan artık bu dosyayı kapatabilecek olmamdı. Karşı koyamadığım göz yaşlarım karıştı ve yağmur oldu içimdeki yaraya. Sonra karşı koymanın anlamsızlığını gördüm. Zaten iyileşmiş bir yaraydı bu ve izlerini kucakladı.</p><p>Geri dönüp tekrar ihtimallere boğmayacaktım kendimi. Sağlıklı olan bir yer varsa oradan yaklaşıyordum. Yapılabilir olan neydi? İnsan unutuyormuş böyle anlarda ne neydi ve nasıldı? Sarsıldım… Sanki yerle bir olmam gerekiyorken ben sadece sarsılmışım gibi. Yarım kalmışlığın zorluğundandı bu durum. Anlamanın ama bağ kuramamanın sancısı içimde.</p><p>Bu yüzdendir ki bazı dosyalar başarısızlık değil, tamamlanmamış deneylere benzer. Tıpkı ilişkiler gibi. Koşullar eksikti, niyet vardı belki ama yeterlilik hiç olmadı.</p><p>Yıllar sonra okudum işte! Tüm çıplaklığıyla karşımdaydı hep kaçtığım kategorize edilemeyen. Sonucu değiştirmek istemedim, sadece sebebini anladım. Ve anladığım şeyi tekrar etmek zorunda olmadığım gerçeğiyle yüzleşip özgürleştim!</p><p>Şimdi bir tek gerçek ile baş başaydım: sindirmem gerektiği.</p><p>Arşiv odasından çıkmadan son bir şey kalmıştı yapmam gereken. Dosyaya sarıldım. Vedalaştım. Üzerindeki tozları çırpıp baştan beri olması gereken rafa yerleştirdim.</p><p>Yüzleştiklerim, karşılaştıklarım, affettiklerim…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b874fe4f38d9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[UYKU]]></title>
            <link>https://medium.com/@bskgnc1997/uyku-1fe834804c10?source=rss-d2a1fc1b904d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1fe834804c10</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Başak S ]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 26 Jan 2026 01:39:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-01-26T01:39:29.555Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>UYKU</p><p>Sarıp sarmalandığım yorganın ağırlığı</p><p>beni uykuya davet ediyor.</p><p>Ayaklarımı, rahatlamanın verdiği huzurla</p><p>yatak boyunca uzatıyorum.</p><p>Son bir derin nefes</p><p>ve artık hazırım.</p><p>Uzun süren uykusuzluk</p><p>birazdan askıya alınmakta.</p><p>Umuyorum, uykunun sıcaklığı dolacak içime.</p><p>Belirsizleşip havaya karışan düşünceler</p><p>yerini anlamsız siluetlere bırakıyor.</p><p>Bu defa çitten atlayan kuzuları saymayacağım,</p><p>sanki bir işe yarıyorlarmış gibi.</p><p>Evet.</p><p>Hazırım.</p><p>Uyku,</p><p>artık beni alıp rüya semalarında süzülmeye</p><p>davet eder misin?</p><p>Nefesim yavaşlarken</p><p>bedenim çözünüyor.</p><p>İşte tam zamanı.</p><p>Neden uyuyacağım için heyecanlanıyorum ki?</p><p>Tüm çabam boşunaydı</p><p>ve bir bulut gibi</p><p>uçup gitti.</p><p>Geçen zaman arttıkça</p><p>umutlarım azalıyor.</p><p>Bu bekleyişin sonunda huzur bulabilecek miyim</p><p>bilmiyorum.</p><p>Artık sadece gözlerim kapalı.</p><p>Hepsi bu!</p><p>Şimdi tekrar düşüyorum</p><p>düşünce havuzuna.</p><p>Oysa tek isteğimdi</p><p>teslim olmak,</p><p>karışmak havaya.</p><p>Bir ağırlık zihnimdekiler.</p><p>Beni dibe çekerken,</p><p>yatağa yapışmışım gibi hissettiren</p><p>bir ağırlık.</p><p>Kıpırdayamıyorum.</p><p>Benliğin kabuğu üstümde,</p><p>bilincin kıyısında,</p><p>Ve henüz uykuya girmemiş</p><p>ama uyanık da olmayan</p><p>bir yerlerde.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1fe834804c10" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Onlar apt.]]></title>
            <link>https://medium.com/@bskgnc1997/onlar-apt-465efab59537?source=rss-d2a1fc1b904d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/465efab59537</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Başak S ]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 13 Dec 2025 11:02:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-12-13T11:02:19.547Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Biraz yokuş ileri ve işte orada, solda.</p><p>Her kat bir şey anlatıyor.</p><p>Bir kaç ciltten oluşan ve birçok bölümden sayfalarca hikaye.</p><p>Her biri farklı karakter, birbirlerinden haberdar olmayan “onlar”.</p><p>Hiç duymayan ve hiç görmeyen cinsten.</p><p>Bu sebeple kapıdan içeri adım atmak kaçınılmaz.</p><p>Bu defa önünden geçip gitmek yerine ayaklarımın beni getirdiği yerdeyim.</p><p>Zaman sinmiş duvarlarda biriken anılar.</p><p>Kapı altından süzülen gelecek umutlar.</p><p>Ayaklarım bodrumdan yükselen nem kokusunu takip ederken küçük bir bisiklet görüyorum.</p><p>Büyüdükten sonra işlevini kaybeden.</p><p>Kutularca terk edilmiş eşya.</p><p>Kimi bir heves alınıp sonra buraya atılmış işler.</p><p>Unutulmuş, tozlanmış bavullar.</p><p>Bastırılıp hiç yüzleşilmeyenler burada.</p><p>Çocukluk yaraları, aile sırları ve utanç.</p><p>İşte her apartmanda olduğu gibi burada da görünmeyen bir ağırlık.</p><p>Herkes üstte yaşar ama yük burada birikir.</p><p>Bazenleri de taşmaması olanaksızdır.</p><p>Giriş kat biraz hayatta kalma çabası.</p><p>Sürekli bir koşuşturmaca.</p><p>Biriken faturalar ve elde olan asgari ücret.</p><p>Umut etmek bile umutla.</p><p>Kapı önünde biriken ayakkabılara eşlik eden yüksek sesli tartışmalar.</p><p>İhtiyaç hiyerarşisi temeli varoluş değil.</p><p>Var olma çabası sadece.</p><p>Günü bitirmek mesela.</p><p>Birinci kat aile rollerine sıkışıp kalanlar.</p><p>Anne, baba ve eş olmak dışında yaşamayanlar.</p><p>Çocuk ağlamaları, yemek korkuları.</p><p>Hiç kapanmayan televizyonun kısık sesi,</p><p>sanki her şeyi örtebilirmiş gibi.</p><p>Birbirine eşlikçi bir örüntü.</p><p>Kabullenilmiş sıradanlığın konforunda yeni bir şey denememenin kırılganlığı.</p><p>Ev içinde kaybolan kimlikler.</p><p>İkinci kat arayış!</p><p>Genç yetişkinler ve ilişkide kaybolanlar.</p><p>Uyumsuz posterlerle dolu duvarlar, kirli kahve kupaları, gecikmiş kira.</p><p>Kendini arayış.</p><p>“Ben kimim?” diye sorulan her katman bir sonraki kata açılan kapıdır.</p><p>Sormaktan asla çekinmemek bir cesaret.</p><p>Üçüncü kat maskeliler!</p><p>Fotoğraflarda atılan büyük kahkahalar,</p><p>eve gelindiğinde battaniyeye sarılıp koltuğa sığınanlar.</p><p>Mutluluk oyununu iyi sahneleyen yalnızlar.</p><p>Dışı ile içi aynı olmayanlar burada bizi karşılayanlar.</p><p>Perdeleri hiç açılmayan camlar</p><p>ve sessizce biriken telefon bildirimleri.</p><p>Kimlikle performans arasına sıkışmışlık.</p><p>Dördüncü kat sınır tanımayan isyankarlar!</p><p>Normlara orta parmak kaldırıp gitarın sesini apartmana taşıyanlar.</p><p>Gökkuşağının renkleri.</p><p>Toplumdan dışlananlar.</p><p>Gece yarısı gülüşmeler,</p><p>balkonda sayfaları dans eden şiir kitabı.</p><p>Burada onlar çoğullaşır ve görünür olur.</p><p>Apartmanın ritmini değiştirirler.</p><p>Beşinci kat soyutlaşanlar.</p><p>Kendini toplumdan yalıtmış, görmeden yaşayanlar.</p><p>Belki de görmek istemeyenler.</p><p>Merdiveni yukarıdan seyredenler.</p><p>Sessiz ve düz bir kapı.</p><p>Çatı katı varoluşçular.</p><p>Sancıyı en derinden hissedenler.</p><p>Yalnızlıkla ilişkisi bilinçli olanlar.</p><p>Şehrin ışıklarına karışan karanlıkta bir mum.</p><p>Eski bir masa ve bir yığın yazı.</p><p>Çatıya ulaşıldığında aslında herkes kendisiyle karşılaşır.</p><p>Onlar artık dışarıdaki insanlar değil, insanın içindeki çokluklardır.</p><p>Basamakları sindirmek, mesele burada kabullenmektir;</p><p>çünkü tekrardan merdiven inip geçilen katları selamlamak pek mümkün değildir.</p><p>Kabullenişin reddi sonucunu henüz bilmiyor</p><p>ve merak duymayı tavsiye etmiyorum.</p><p>Peki onlar kimdi?</p><p>Zaten içimizde yaşayan apartman sakinleri.</p><p>Onlar.</p><p>Her katta bir başka hali.</p><p>Şimdi hangi kattayız?</p><p>Ne fark eder, hepsi içimizdeyken.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=465efab59537" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[EKİM]]></title>
            <link>https://medium.com/@bskgnc1997/eki%CC%87m-9262338c9248?source=rss-d2a1fc1b904d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9262338c9248</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Başak S ]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Oct 2025 11:56:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-01T11:56:28.736Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>EKİM</p><p>Yine aynı koku, aynı mevsim… Tekrar nüksetti ve dokunuyor hafızama. Ne kadar unutsam da içimde bir yerlerde olduğunu biliyordum. Bir uykudaydı belki, veya başka birinin omuzlarına binmiş, oturuyordu öylece. Tüm ağırlığını bırakmaktan çekinmeyip yerleşiyordu; izlerini bırakıp tırnaklarını geçiriyordu, halatlar geçirip kalakalmanı sağlıyordu. Tıpkı beni hareketsizleştirip yorgan altına soktuğu zamanlar gibi bir başkasına ziyarete gitmişti. Şimdi ise kapımı çalıyordu ısrarcı olmayan ama kararlı yumruklarla: “Ben buradayım!” diyordu. Oysa daha beklemiyorum ki seni. Açmak istemiyorum kapıyı ama anahtarlar sende. Kibarlık olsun diye çalıyorsun sadece.</p><p>Selam, eski dostum! Bütün yüklerin beraberinde gelmiş, yine karşımdasın tüm ihtişamınla. Hatırlatıyorsun bana bütün cevapsız sorularımı. Nerelerdeydin? Gelmek için hiç acele etmeseydin. Biliyorsun ki omuzlarımda hep bir yerin var ama daha çok özleyebilirdik birbirimizi.</p><p>Hem gittiğin günden beri hiç açmadığım playlistimi dinledim. Kirli sepetimi boşalttım. Saçlarımı uzattım. Dolabımın arkasındaki yarım kalmış resmimi boyadım. Nevresimleri değiştirdim. Kendime kahvaltı hazırladım üstelik, üç defadan fazla. Aferin yok mu bana? Neler yaptım bir bilsen… Güzeldi veya gidiyordu işte, veya ben öyle mi sanıyordum? Nasıl emin olabilirdim ki zaten? Hiçbir şeyin net olmadığı bu evrende bir senin varlığın gerçekti. Çünkü ağırlığını biliyorum; hissediyorum tüm yükünle seni.</p><p>İtiraf ediyorum, defalarca bekledim bir yandan gelmeni. Ne kadar gittiğini bilsem bile hep arkaplanda sen vardın. Bana şüpheci sözleri fısıldayan nefesini duyuyorum, zamansızca dipsiz zindanları hatırlatmaktan vazgeçmeyen. Yaşantının kanayan yüzünü gösteren, kararlarımı özgür bırakmayan cümlelerin vardı; seni var eden.</p><p>Hiç çekinmeden gel ve otur omuzlarıma. Hazırım yorganı kafama kadar çekip çıkmamaya. Hem de kış geliyor, değil mi? Olumlu bakmak vazgeçilmezim, biliyorsun. Üstelik içteki o boşluğu ancak sen doldurursun. Karanlığına sarılıp düşmek, en dip ne varsa görmek ve hiç uyanmamak bir sonraki yarına… Teslimim sana. Sen de kopamıyorsun benden; yolların hep bana çıkıyor zaten. Ayrı kalamıyoruz en fazla iki hafta kadar. Ne zaman ışıldasam hemen kapıyı çalarsın. Gitmek ne bilsen de ben silemiyorum. Bir defa tattık birbirimizi. Omuzlarımdaki izlerin silinmedikçe hatırlıyorum sana dair beni var edenleri ve beraberindeki tüm kaoslu tedirginliği.</p><p>Biliyorum, ayrılmaz ikiliyiz. Nereye kaçsam benimlesin. Acaba gerçekten yok olsan özler miydim seni? Sanırım bunu tam öğrenemeyeceğiz. Düğümlendik çoktan. Hep yine, yeniden.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9262338c9248" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hissediyorum Öyleyse Var Mıyım ?]]></title>
            <link>https://medium.com/@bskgnc1997/hissediyorum-%C3%B6yleyse-var-m%C4%B1y%C4%B1m-67721ac7966d?source=rss-d2a1fc1b904d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/67721ac7966d</guid>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Başak S ]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 09 Sep 2025 19:21:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-09-09T19:21:35.266Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>En çok ne korkutur beni diye düşündüğüm zaman tek bir cevap beliriyor zihnimde, hissizleşmek!</p><p>Zaman zaman kurtulmayı istemişizdir hislerin yoğunluğundan ve bir nebze olsun hafiflemek. Yığın dolu o bavulu kilitlemek. Onlar olmadan inişlerimiz, çıkışlarımız, kıvrımlı yollarımız olmayacak. Belki düz yolda yürümek kadar kolay olacak yaşamak. Görmüş olduklarımızı sadece görüp geçeceğiz ,hiç iz bırakmayacak yansımalar ve hiçbir zaman ‘acaba’ demeyeceğiz. Hep önümüzdeki yemeği yiyip, çelişki nedir bilmeden, hiç acı çekmeden devam edecek. Kendimize örülmüş duvarların ardından ‘mış’ gibi yaşayarak… Bizi zehirleyen bu sahtelik kokan hava, çektiğimiz her nefes kadar hapsedici. Bilmemenin sadeliğinde ve bir miktar da içimizden kopup gidenlerle.</p><p>Bir süre böyle devam ettim, tekrardan hissetmeye başlayınca fark ettim beraberinde nelerin gittiğini. Artık ışıldamıyordum. Sanki tüm renklerim beni terk etmişti ve siyahla beyaz kadar nettim. Renklerim olmadan net olmanın ne anlamı vardı ki! Asıl olay tüm varlığımla kalabilmekti bu zamanda. Farkında olduklarıma susmadan, mış gibi davranmadan. Fakat bunu destekleyen etkenlerin azınlığını ve sürdürülebilirliğinin kırılganlığını kabul etmeli. Oysa ben hiçbir dalımı kesmek istemiyordum ki uyumlu olmak için bu düzene. Öylece bir ağaç olabilmekti belki ? Şimdiye dek kimi görsem kaybetmişti tüm çıkıntı yaratan dallarını. Kopmuştu özünden hatta sapmıştı amacını bulmaktan. Mecburiyet mi tercih mi bu ikilem, çözmekten ne fayda gelir zaten kesilmiş düzleşmişiz. Hissetmekten hep çekinmişiz.</p><p>Sadece kucaklamak istiyorum tüm içime dokunan ne varsa ve korkmuyorum ışıldamaktan. Tekrar içime hücüm ettiğinde hisler ve düşüncenin kapısı aralandığında izin verdim tüm zincirlerin kopmasına. Anladım ki her duyguya karşılık bulabilmek, bazen sadece aramak veya yollarda kaybolmak hatta yerinde saymak ama yenilmemek hissizliğin konforuna. Kendi kabuğunda her ne kadar kolay olsa bile ve sunulan ne varsa sana öylece almayı reddedebilmek. Buydu işte! Bir sonu yoktu veya vardı, ben bulamadım, şimdilik. Sadece an vardı ve geçmiş denemelerle dolu bir yığın öğüt.</p><p>Bir yolculuktayım ve ne zaman biteceği meçhul. Rotayı kararlarımla belirleyebilirim hatta akıştaki plan dışı gelişmeleri de bir o kadar benimseyebilirim. Ağacımı büyütüyorum ben, bir o kadar da dallarımı önemsemeyi seviyorum. Kırılıp koparılmamanın yollarını ararken belki yeni ağaç dalları ile karşılaşıyorum. Onları selamlıyorum. Hislerimle onların değişkenliğini benimsiyor, öğreniyorum. Bazen onlar beni, ben onları kontrol ediyorum. Zaman zaman kesişip dağılıyoruz. Hiç korkmuyorum da korktuğum şey onları kaybedecek olmam, yaşamam değil.</p><p>Korkmadan yaşanmış ,yaşanmakta ve yaşanacak bütün hislere …</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=67721ac7966d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>