<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Bud-Erdene Baynbat on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Bud-Erdene Baynbat on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@buderdene?source=rss-c4979284fdd5------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*fMyAw4S4jy2HoPW9lHruWg.jpeg</url>
            <title>Stories by Bud-Erdene Baynbat on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@buderdene?source=rss-c4979284fdd5------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 06:23:00 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@buderdene/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Мод]]></title>
            <link>https://medium.com/@buderdene/%D0%BC%D0%BE%D0%B4-32fca77489ef?source=rss-c4979284fdd5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/32fca77489ef</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Bud-Erdene Baynbat]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 10 Jul 2024 16:28:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-07-10T16:28:32.881Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Би нэлээд том мод ургуулдаг юм л даа. Том гэж жигтэйхэн. Мөчир навч нь таазыг бүрхэж гэрэл хаагаад, үндэс нахиа нь шалыг бүрж гишгэх зайгүй болгоод л.</p><p>Би модоо өдөр бүр сайхан үг хэлж усална. “Би аз жаргалтай байна. Миний амьдрал сайхан байна. Би өнөөдөртөө сэтгэл хангалуун байна.” гээд л. Мод минь ч сайхан ургана.</p><p>Ганц хэцүү нь ургаж өсөх бүрийд миний орчин багасна. Өдөр тутамд ахуйн үйлдэлд минь тээр болоод л байна. Урагшлахад минь урд тээглэж, арагшлахад ард тороод л. Хэвтэхэд хажуу бөөрнөөс хатгаж тавгүйтүүлээд л. Гэхдээ би тээршаадаггүй ээ. Модоо тайраад багасгачихвал нэгээхэн том зүйл алдагдах гээд байгаа юм шиг болоод.</p><p>Гэхдээ би модтойгоо дасан зохицоод л амьдардаг. Хүн бүр мод тарьдаг л байх гэж боддог. Би ямар “айлд” орж үзсэн биш. Гэхдээ л таамаглах нь ээ тарьж л байх шиг.</p><p>Гэрээс гарахдаа модоо үлдээгээд л гарна. Ямар авсаа хийх модоо чирээд явж байлтай биш.</p><p>Хүмүүстэй сайхан байна аа. Ярилцаж. хөөрөлдөөд л, дуу шуу хадаад л, инээдэм наргиа болоод л. Салцгаана. Нэгнээ тэвэрч дараа уулзъя гээд л. Харих зуураа цагийг ямар сайхан өнгөрөөснөө бодож хоргодно. Хоргодлоо гээд ч яах билээ. Харихгүй байлтай биш. Гэрийн үүдэнд ирээд цонхон зүгтээ харахад цонх бүрхсэн мод минь мэндлээд ч байх шиг.</p><p>Гэртээ орно. Мод минь хучаад авна. Би нэг үндсийг нь налаад л хэвтэнэ.</p><p>Эцэст нь модноос минь жимс гарна.</p><p>Жимсний нь нэр “уй” гэнэ. Үрийг нь “гуниг” гэнэ. Идэх бүрд надад нэг л хоосон, уйтай байдаг болохоор тэгж нэрийдсэн юм. Идээд дуусахад үлдсэн үр ч их гунигтай санагддаг. Хар бараан дээр хэдхэн цайвар толботой, хатуу бөөрөнхий, дотроо хөндий… яахаараа жимсний дотор ийм гунигтай үр байдаг байна аа? Ядаж бүр ганцхан шүү.</p><p>Харин мод гэр дүүрч би багтахгүй болохоос өмнө модондоо нэр өгнө гэж боддог. Одоогоор би “Харуусал” гэж нэрлэнэ гэж бодож байна. Харууссан, шаналсан мөч бүрийн тоогоор навч ургаад байх шиг санагддаг юм.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=32fca77489ef" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Миний сэтгэцийн өвчин!]]></title>
            <link>https://medium.com/@buderdene/%D0%BC%D0%B8%D0%BD%D0%B8%D0%B9-%D1%81%D1%8D%D1%82%D0%B3%D1%8D%D1%86%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D3%A9%D0%B2%D1%87%D0%B8%D0%BD-b036dbef6c4e?source=rss-c4979284fdd5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b036dbef6c4e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Bud-Erdene Baynbat]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 16 Mar 2019 20:51:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-16T20:51:59.074Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Би яг сэтгэцийн өвчтэй болчхож! Магадгүй та ч өөрөө мэдэхгүй болохоос хоёулаа адил өвчтэй байх шүү…</p><blockquote>Би бодлоо л доо.(чааваас хааяа юм их ухаантай боддог юм) <br>Хүн гэдэг мэдрэмж дээр тулгуурласан бодлын боол юм байна!</blockquote><p>Хүн аливаа юмс бүхнийг л таван хүртэхүйгээрээ хүлээж авдаг. Харах, сонсох, үнэрлэх, амтлах, хүрэлцэх. Бид зөвхөн өөрт мэдэрснээ бус бүх зүйлийг энэ таван замаар л авдаг юм байна. Мэдлэг боловсрол, хүмүүжил төлөвшил, хайр дурлал, уур бухимдал, уйтгар гуниг, баяр баясал… даже нэрлээд барахгүй. Бодоод үзье. Мэдлэгийг харааны бэрхшээлтэй хүн бол сонсож, мэдэрч авна. Сонсголын бэрхшээлтэй хүн хараад авна. Баяр баяслыг хүн сайхан ном уншаад, эгшиглэнт хөгжим сонсоод, хүний дулаан урмын үг сонсоод, хорвоо ертөнцийн гайхам төгөлдрийг бишрэн хараад, сайхан үнэр үнэртээд, шинэ төрсөн хүүхдийнхээ арьсыг илбээд авч болно. Хүн бүх юмыг таван мэдрэхүйгээрээ авна. Тийм болохоор ч Д. Данзанравжаа “Үлэмжийн чанар” дууны шүлгээ таван мэдрэхүйд тулгуурлан бичсэн байдаг биз ээ. Энэ дууг нэг бүтэн дуулахад Дарь эхийн маанийг мянга хөгжөөсөнтэй дүйнэ гэдэг нь магадгүй энэ таван мэдрэхүй нэг Дарь эх буюу хүмүүнийг “бүтээнэ” гэсэн үг юм шиг.</p><p>Өө нээрэн өвчин гэж эхлэл үү … <br>Энэ бол надад байсан ч сүүлийн 3 хоногт эрчимтэй тархсан өвчин. Хамгийн аймшигтай нь насаараа тээж явсан байх нь. Юу вэ гэвэл энэ бодол “хувирах”. За бараг л миний бодсон бодол хулганаар эхлээд заанаар төгсөж байна гээд ойлгочих. Энэ хүн болгонд байдаг юм байна. Үүнийг психоаналитикын хувьд тогтворгүй байдал, психологийн хувьд хурцадсан хэлбэрийг бие хүний хуваагдал гэх… (<em>Split гэж кино санаанд оров</em>).</p><p>Би нэг хүнтэй “гэмгүй сайхан” нөхөрлөдөг байсан. Харин ойрд үзэн ядах сэтгэл төрж, харахыг, уулзахыг хүсэхгүй, бүр ой тойноосоо арчиж хаях сэдэл төрж байлаа. Бүр бодохоор л ухаанд нь ухна ишиг байтугай хорвоо ертөнц сүйрчихсэн мэт л … Тэр хүний надад гаргасан зан, хийсэн үйлдэл, намайг үнэлсэн үнэлэмж, надад хэлсэн үг, биеэ авч яваа байдал зэрэг нь надад үнэхээр “таалагдахаа” байсан юм. Баахан стресстлээ. Бодлоо. Бодлоо цэгцэллээ. Бага ангидаа уншсан Бурхан багшийн сургааль, дунд ангидаа уншиж байсан Библиэс, бүр үлгэр туульс, сургамжит зохиолоос ч хэнийг ч үзэн яддаггүй хүн яагаад хүнийг үзэн ядах болсон талаарх гаргалгааг хайлаа. Хамгийн сүүлд нь бодлоо цэгцлэх хэрэгтэйг ойлгоод жаахан бодлоо…</p><p>Их олон юм бодлоооооооооо. Уул ус ургамал амьтан гол горхи (<em>ааааааяаяа. галзуу хүний бодол шиг л байсан шүү). </em>Тэр хүний талаарх бодлоо бодож чадахгүй байсан ч хүчээр бодлоо. Бодоод бодоод бодын шийр дөрөв. Бүр Богдын бодын шийр ч дөрөв байсан юм (хаха). Зүгээр л бодсоны эцэст тэр хүн миний 5 мэдрэхүйн хүртэхүй бүхэнд нь үл нийцэж таалагдахгүй зүйл мэдрүүлсэн л байлаа (<em>Чааваас хөөрхий минь миний хажууд унгаагүй ч миний бүр 6 дахь мэдрэхүйд хүртэл таашаагдаагүй байлаа шүү. хаха</em>). Тэгээд хөөрхий минь уг хүн нь бол бүр тийм үзэн ядагдахуйц хүн биш, зүгээр л миний мэдрэхүйд үл нийцэхээр л зүйл болчхож. За тэгээд бодлоо. Миний бодсон бодол нь: Ер нь энэ тал дүүрэн бэлчих хонин сүргийн аль нэгэн хонь хэзээ нэгэн цагт ууц болохоо мэдэж, бодолд автаж мэгшин майлдаг (уйлдаг) болов уу? (<em>хаха. Ийнхүү бодохдоо би нойлдоо сууж байлаа гэж…</em>)</p><p>Дахин бодлоо цэгцэллээ. Аль болох аядуу зөөлнөөр, бүр М. Энхболдын улс төрд зөөлддөг аядуу зөөлөн зангаас ч зөөлнөөр бодсон. Дараа нь миний үзэн ядах сэтгэгдэл арилаад би өөрийгөө буруушаасан (<em>эвгүй үг шүү тийм ээ?</em>) бодолд автлаа. Хүнийг шүүмжилж, үнэлж дүгнэдэг хэн юм бэ би гээд л …</p><p>Бид яг л ингэдэг. Нэг бодлыг сайхан бодоод явж байтал нөгөө бодлоо үгүйсгэсэн нэг бодол олоод бодчихно. Үүнийг нь психологид хуваагдлын өвчин гээд байна. (<em>Ер нь хүн байхын гол утга учир бодох, хайрлах зэргийг өвчин болгоод байдаг юм бэ? гээд бодохоор л аливаа юм ихэдвэл аюултай байгаад байгаа юм. Тэээээр ингээд л хуваагдчихлаа…</em>) Энэ цикл тамын тогооны циклээс ч том бөгөөд дуусашгүй цикл мэт. Харин мэдрэмж бүхэн бидний уураг тархинд бодол болон очдог. Хөгийн жишээ татахад “Ямар сайхан зөөлөн үстэй шуба вэ. Даанч үнэтэй юм.”, “Пээ энэ Балжидмаа чинь ямар муухай унгадаг нөхөр вэ? Дуу шуутай байсан, хулхитуулаагүй байгаа?”, “Ямар ч амтгүй тэнэг жаахан хоолоо 30.000 гэнэ шүү. За яах вэ. Нэр нүүрээ бодоод л хэлчхээс. <em>Баярлалаа, үнэхээрийн сайхан хоол байна.</em>” гэх мэтээр тархинд очих нь ээ. Дараа нь энэ бүхэн дурсамж болно. “Нэг их сайхан шуба бариад авсан Балжидмаа унгаад, ардаас нь арай хийж хоол идсэн айхавтар үнэтэй байж билээ” гэх мэтээр тухайн юмс үзэгдэл, хүний талаарх мэдрэмжүүдээ бидний тархи нийлүүлэн дурсамж болгон хадгалдаг байх нь. Харин дурсамжийг эргүүлэн “тоглуулахад” бодлоор л дамжиж “сэргээгдэнэ”.</p><p>Ингээд ирэхээрээ алд хэрийн биетэй, атга хэрийн зүрхтэй хүмүүн гэдэг амьтан бүх зүйлийн мэдрэмжээрээ “шүүрдэж”, бодлоороо “хамж аваад”, тархи уруугаа “асгадаг” байх нь ээ.</p><p>ТӨСӨӨЛӨЛ. Та өөрийгөө юу ч мэдрэхээ байлаа гэж бод. Сонсохгүй, харахгүй, үнэрлэхгүй, амтлахгүй, мэдрэхгүй. Юу ч мэдрээгүй болохоор юу ч мэдэхгүй. Түүнээсээ улбаалаад ямар ч бодол, сэтгэхүй байхгүй. Зүгээр л МАХАН БӨМБӨГ (<em>магадгүй котлет</em>).</p><p>Ингэхээр л хүн гэдэг амьтан мэдрэмж дээр тулгуурласан бодлын боол юм байна! (<em>гэхдээ гоё үг хэлчихлээ шүү золиг чинь ккк</em>)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b036dbef6c4e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Эмээ нарын палат ❤️…]]></title>
            <link>https://medium.com/@buderdene/%D1%8D%D0%BC%D1%8D%D1%8D-%D0%BD%D0%B0%D1%80%D1%8B%D0%BD-%D0%BF%D0%B0%D0%BB%D0%B0%D1%82-%EF%B8%8F-7ae3524682cf?source=rss-c4979284fdd5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7ae3524682cf</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Bud-Erdene Baynbat]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 13 Mar 2019 20:45:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-26T20:50:51.199Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Танд энэ өдрийн мэнд хүргэе.</p><p><em>Миний хувьд танд их ухаарал хайрлаад, ямар нэгэн юм зааж сургах гэсэн бодолгүй энэ нийтлэлийг бичлээ. Зүгээр л эмнэлгийн нэг тасгийн өрөөнд хэрхэн амьдрал өрнөж, хүүхдүүддээ “гологдсон” эмээ нар өөрсдийн нэрлэдгээр хорвоогийн нарыг гүйцээж байдаг талаар л өгүүлэх болно. Үүнийг зөвхөн нэг өрөөний эмээ нар эсвэл эмч нар л мэддэг болохоор танд шинэ мэдрэмж төрүүлэх байх.</em></p><p>Би бага насандаа эмээ өвөө дээрээ өссөн “эмээгийн хүү” байлаа. Эмээгийн бие жаахан тааруу, түүнээсээ ч улбаалсан юм уу намайг эмч болгох хүслэнтэй. Зургаан настай байхад даралт үзэхийг зааж, зургаа, долдугаар ангид байхад булчин тариа хийхийг зааж өгч “Миний хүү алтан гартай сайн эмч болно оо. Эмээ шигээ өндөр настай хүмүүстэй сайхан инээмсэглэж харьцаад чихэнд нь дуулдахаар орилоод сайхан тайлбарлаад өгч байгаарай. Хүн эмээр биш үгээр эмчлэгддэг үе ч байдаг юм шүү” гэж хэлдэг байж билээ. (<em>Тийм ээ, өнгөрсөн цаг дээр</em>)</p><p>Эмээгийнхээ хүслийг дагаад ч, өөрийн хүслийг дагаад ч Эмч гэсэн мэргэжлийг сонгоод суралцаж байгаа энэ хугацаанд олон ч эмнэлэгийн, олон ч тасаг палатуудаар явдгийн хамгийн сайхан палат нь “эмээ нарын палат” (<em>миний хувьд, миний нэрлэснээр</em>).</p><p>Анагаахад орох ЭЕШ ээ өгчхөөд хариугаа хүлээж байхад улсад гуравхан байдаг төв эмнэлгийн нэгт нь дадлага хийж байлаа (<em>хууль бус л даа </em>😁 ). Дотрын тасаг байсан юм. Анхны өдрөө би зөвхөн тоос арчина гэсэн болзолтой босгоор нь алхсан би эхэндээ дусал салгадаг байлаа. Би ч тариа хийдэг гэдгээ хэлсэнгүй. Сувилагч нэг эмээтэй уулзаж Будыг (<em>намайг</em>) нэг хатгуулж үзүүлэх гээд гэсэн юм байх. Мань эмээ бөөн хобби 😆. Намайг сувилагчийн амралтын өрөөнд дуудаад л “За энэ эмээ чамд өөрийгөө бэлэглэж байна” гэж үү хаха. Би гайхаад айн гэсэн “Энэ эмээ нь чамаар хатгуулах юм байх аа. Ингээд …” гээд үйлдлийн дараалал заав. Би харж байснаа Хатгалаа шүү эмээ гэсэн за гэнэ. Хатгаад чангалуураа авсан нөгөө эмээ “за хатга, хатга миний хүү” гэхээр нь эмээ болчихсоон гэсэн харснаа чанга хөхрөөд “Хараач энэ моньдыг. Амьтны бага адтай гэж” гээд хөхөрч байснаа “мэдээгүй байхад хүсдаг хүү байх нь ээ. Эмээгийнхээ 06 цагийн булчин тариаг сэрээхгүй хийгээрэй” гээд инээж билээ. Сувилагч гайхаад өмнө нь хатгаж үзсэн эсэхийг лавлахад мэддэг чаддагаа тоочоод хэлэхэд инээгээд “за тэгвэл хамтарч ажиллана хө” гэсээр палатуудаа хувааж авлаа. “Хатгуулдаг” эмээгийн палатруу орлоо. 6 ортой, 6 эмээ. Орсон нөгөө хүү маань ороод ирлээ гэсээр нөгөө эмээ маань орны хажуугийн шүүгээгээ ухаад Choco Pie, 2 алим, Aloe шүүс гаргаж ирээд “Миний хүү идээд гар гэнэ”. “Болохгүй ээ эмээ би тариаг нь хийж өгөөд гарахгүй бол хүмүүс хүлээж байгаа” гэж ойлгуулсан чинь “тэгвэл завтай болоод ирж идээрэй” гэхээр нь зөвшөөрсөөр тариагаа хийхэд эмээ нар намайг урамшуулсан уу, үнэхээр хэлсэн үү мэддэггүй. Зөөлхөн гартайг минь гайхсаар л тариагаа хийлгүүлдэг. Эмээ нарын палатны ардаас дунд эргэм насны ах нарын палат. Хамгийн сонин нь энэ насны эрэгтэй хүмүүс бааштай гэж жигтэйхэн. хаха. Намайг тариа хийж явааг дуулаад л сувилагч нарын хатуу гартай, ширүүнийг гайхаад, нэг ахын судас хагараад хөхрөлт үүсэн нөгөөх нь хөндүүртэй байна л гэнэ … Хөгжилтэй ш дээ кк.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*jZ6oz1KBZ6wakUyf9hyssg.jpeg" /></figure><p>Энэ өдрөөс хойш эмээ нарын палат зөвхөн надаар тариулдаг боллоо. Өрөөнд нь орох болгонд миний хүү наашаа нэг суугаад ганц хөзөрдөөдхөөч, өрөөгөө түгжчихье л гэнэ, гэр орныхныхоо сонин хачин, нас залуу байх үеийхээ дурсамж хууч яриаг ярина, надаас бусад өрөөнүүдэд болсон сонин хачин лавлана, орой харих гэхээр завтай болсон юм чинь нэг хөзөрдье гэнэ, хөзөрдөөд сууж байхад эмч, сувилагч нар харчихаад инээгээд л өнгөрнө, би хожоод гарахаар хүүгийхээ урамыг бодноо гээд унааны мөнгө гээд өгөх гэхээр нь авдаггүй байлаа. Тэгсэн сүүлдээ барих мөнгө нь ихсээд, ууртай болоод ирлээ шүү. Ав гэж байна, хөгшин хүний үгийг үг чинээ тоохгүй, хаашаа янзын юм чи. Над шиг эмээгүй юу чи гэж ирээд загнаад мөнгө атгуулчихна. Эмчид хэлэхэд инээгээд за тэгээд “унаандаа сууж дээ” гэхээр нь гайхах айх хоёр зэрэгцээд хадгалаад л байлаа. Эмээ нарын ухаан гэж айхтар шүү дээ … Би сүүлдээ эмч мэдээд уурласан гэсэн чинь надад орос баавгайтай чихэр, Алёнкагийн цаасны дотор нь хийж өгдөг юм даа хаха. Миний чихэрэнд нугасгүйг хэлэх үү авчихна аа бас хаха. Эмээ нарыгаа орж загнаад “мөнгө авахгүй гэхээр мөнгө хийчих юм. Би харахгүй хаячихсан бол яана!” гээд буцаагаад өгсөн чинь “ёндоотой чихэр байж миний хүү. Бид хийгээгүй, аз харина” гээд буцаагаад өгчихнө. Эмээ нарын тухайд онцлууштай нэг эмээ байдаг нь “Зоёо гуай”. Бүх хүний Зоёо гэж дуудна. эмээгээс лавлатал охин нь Францруу яваад 15 жил болж байгаа эмээтэй нь үүлзаж чадаагүй л байна. Хаа нэг хүүхдүүдээрээ эмээд нь мэнд хүргүүлдэг юм. Эмээгийх нь чих дуулахгүй болохоор утас шөрмөсөөр ярьдаггүй гэнэ. Тэр охиныг нь Зоёо гэдэг, эмээ охиноо санасандаа хүн бүрийг Зоёо гэж дууддаг юм байна. Бид ч өөрсдийг нь Зоёо эмээ гэж авгайлна. Бас нэг эмээ байдаг нь тарианы цаг дөхөхөөр л хүүрүүгээ утасддаг зургаадугаар орны эмээ. Гаднаас авах ёстой тариа нь байдаггүй байлаа. Сувилагч хүү рүү нь залгаад хэлчих гээд залгасанд ажилтай тул орой очно гэсэн хариу өглөө. Орой ирэхдээ согтуу ирлээ. Эмээ ч дуугүй суусаар хүүгээ гаргасны дараа намайг дуудаад нэгийг л оллоо эмээ нь гээд тариагаа сарвайлаа. Тариаг нь хийчхээд хажууд нь жаал суулаа. Эмээг орхиж гарах гэхээр нүдэнд нь торсон нулимс чангаагаад болдоггүй. Яасан эмээ зүгээр үү? гэхэд Зүгээрээ миний хөө гэснээ нулимсаа арчингаа “миний хүү байгаа юм. Надад тариа авчирч өглөө. Намайг байтугай өөрийгөө яая гэж байгаа л амьтан. Архинд толгойгоо мэдүүлээд эмээгийх нь мэдлээс гарсан. Одоо хөдөө явах юм гэнэ.” гэв. Ээлж ч бууж би харих болоод нэг л гунигтай санагдаад эмнэлгийн үүдэнд байдаг эмийн сан ороод эмээгийн гаднаас авах тариа хэд болохыг лавлахад 55.000₮ болно гэлээ. Эмээ нарын өгсөн мөнгө дариу 30.000 давжээ. Өөрөөсөө мөнгө нэмэхэд дутаад болохгүй болохоор эмийн санч эгчийг найраад маргааш үлдэгдлээ өгөхөөр тохироод тариаг нь аваад эмээд өгөхдөө эмнэлгээс найрч байгаад танд авчихлаа бусдадаа чимээгүй байгаарай гээд нууцаар өгсөн эмээ баярлаад уйлж байснаа ухаан оров уу гэлтэй гэнэт зог туссанаа нэг үнэрлээд “эмээд нь байгаа нь л энэ юм даа чааваас, Эмээгийнхээ нас, буяныг аваарай миний хүү” гэж хэлээд хажуулдсан юм. Би ч харих замдаа эмээ нарыгаа бодсоор алхчихлаа. Гэр эмнэлэг 30 гаран минутын л зайтай байлаа. Алхаж явахдаа нэг л яг хийх ёстойгоо хийчихсэн юм шиг л санагдаад дотор уужраад, дахиад нэг эмээ нар дээр очмоор санагдсан ч маргааш өглөө ирэх болохоор харихаар л шийдлээ. Шиврээ бороотой орой байсан юм. Маргааш нь сэрүүлэгнээсээ урьтаад сэрчихлээ. Эмнэлэг ороод тасагруугаа ортол сувилагч эгч сэтгэлээ бариарай гэж эхлүүлээд зургаагийн эмээ нь өчигдөр шөнө өөд болсон гэхэд нь би гайхаад ороод харсан ор нь хоосон эмээ нар бүгд хөөрхийс сонин болчихсон сууж байсан юм. Тэр өдрөө тариа хийж чадахгүй гээд гар хөлийн үзүүрт л зарагдлаа. Тавхан хоногийн дотор зургаан эмээ бид нар хэчнээн дотно болсноо тэр өдөр л мэдсэн юм. Өрөөний эмээ нар бүгд өрөөнөөсөө гараад сувилагчийн постны хажууд суучихсан… намайг хүлээж байв уу гэлтэй намайг дуудаад нэг эмээ босож намайг суу гэхээр нь үгүйсгээд газар завилсан чинь “миний хүү зүгээр үү, хоол цай уусан уу? Эмээ нь гэрээсээ хүүгийнхээ дуртай хоолыг авчруулах уу?” гэхээр нь зүгээрээ эмээ гэсэн “за, хоол цай сайн уугаарай эмээд нь цай байгаа шүү”гэлээ. Сувилагчийн амралтын өрөөрүү орсон сувилагч эгч суугаад цай уу миний хүү гээд “Нөгөө эмээ нь зайлуул өчигдөр нойрондоо л явчихлаа. Хүний амьдрал гэдэг хэцүү. Тэр дамаа эмч хүний зовлон бүр хэцүү. Өвчтөнөө алдана аа гэдэг. Садангаа алдахаас хэцүү… (<em>нэг мэс засалчийн түүх ярьж өгсөн юм.</em>) Эгч нь ажиглаад л байсан юм. Эмээ нартай хэтэрхий ойр байгаад байхаар нь нэг хэлнэ дээ гэсэн чинь одоо л хэлэх боллоо…”.</p><p>Тэр оройдоо лав унтсан эсэхийг мэдэхгүй. Маргааш нь намайг битгий ирээрэй гэсэн болохоор ганц өдөр амарлаа. Гэхдээ нэг л юманд сэтгэл хангалуун байсан нь хүүгийнх нь оронд баярлуулаад, ерөөл сонсчихсон болохоор сэтгэлээ засаж, өөрийгөө тайтгаруулах шалтгаантай байсан юм.</p><p>Эмээдээ хайртай хүү эмээгээ санасандаа эмээ нартай хэт дотносоод хорвоогийн мөнх бусын зовлонг ахин нэг мэдэрсэн мэт…</p><p>Эмээ нарын палат ямар гоё гээч. <br>Амьд түүхийн ном болсон цаг хугацааны гэрчүүд, нэг нэгэнтэйгээ хоол цайгаа хувааж уусан шиг дэвэн дэлхийн зүйлийг хамж шимээд ярьчихдаг, өдөртөө гурав хөзөрддөг, тасгаар орсон гарсан бүх хүнийг хань татсан нүдээр харж, ар гэрийнхэн нь ирэхэд, өвдөж байсан өвдөлтөө мартчихдаг, эмч сувилагч хэн хүнгүй бүхэнд л найрсаг хандана… Тэнд ямар гоё хүмүүс байдаг гээч.</p><p>Эмээ, өвөө нар минь эрүүл энх байж бид бүгддээ удаан нөмөр нөөлөг болох болтугай.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7ae3524682cf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Бурхны бэлэг.]]></title>
            <link>https://medium.com/@buderdene/%D0%B1%D1%83%D1%80%D1%85%D0%BD%D1%8B-%D0%B1%D1%8D%D0%BB%D1%8D%D0%B3-84e5bcfffc97?source=rss-c4979284fdd5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/84e5bcfffc97</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Bud-Erdene Baynbat]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 Mar 2019 18:09:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-05T18:09:09.754Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Зүгээр л ямар нэгэн өгөхүүнээр хүнд өгөгдсөн асар том бэлэг бол мартах “чадвар” юм шиг санагддаг. Чадвараа “үйл” болгож дадалжуулж, түүнийгээ удирдан захирдаг хүн л хамгийн азтай…</blockquote><p>Шинжлэх ухааны тайлбар нь “Мартах гэдэг нь их тархины дээд гадарт саатал бий болсноор урьд нь олж авсан мэдлэг туршлага ул мөргүй замхран арилж ой ухаанаас үгүй болохыг хэлнэ.” Шинжлэх ухааны хувьд саатал юм байна. Хммм. <br>Гэхдээ зарим философичид дэлхий битгий хэл орчлон ертөнцөд ганцхан хууль байдаг тэр нь <strong>Цаг хугацаа </strong>гэсэн онол дэвшүүлдэг, түүнийгээ ч өөрийнхөөрөө тайлбарладаг. Ширээн дээр алим байлаа гэж бодоход тэр алимыг ширээн дээрээс ямар нэгэн гадны нөлөөгүй огт байгаагүй юм шиг болго гэвэл бүх шинжлэх ухаан, бүх шашин чадахгүй. Гагцхүү цаг хугацаа л түүнийг огт байхгүй болгохоос гадна биднийг ч оргүй болгож чадна. Гэж номлолоо дэвшүүлдэг.</p><p>Магадгүй их тархины гадар маань биш цаг хугацаа л мартагнуулдаг байж болох л юм. Ямартай ч аливаа юм бүхэн хоёр талтай. Мартах хүртэл. Бид заримдаа амьдралд тохиосон аз жаргалтай мөчөө мартчихдаг тохиолдол байдаг. Гэвч хүн хэрвээ аливаа юмс үзэгдэл бүхнийг мартдаггүй хадгалаад яваад байдаг байсан бол яах байсан бол? Төрсөн өдөр болгоноороо авсан бэлэг, багадаа эцэг эхтэйгээ жаргалтай байсан дурсамжууд… Бодоход л нүүрэнд инээмсэглэл тодрохуйц сайхан мөчүүд. <br>Гэвч хүний л амьдрал болсон хойно үргэлж дардан замаар явахгүй. Бартаа саад байж л таараа. Атаа хорсол, уур бухимдал, шунал хүсэл, таагүй дурсамж, үзэн ядалт, үхэл хагацал … Сэтгэлд хамгийн тээртэй дурсамжаа бид бүгдийг санаж, ямар нэгэн түүнийг санагалзуулах зүйл болох төдийд л нөгөө хар бараан “найз” маань сэтгэл дотроос зуурч аваад тавихгүй бол хичнээн дарамттай вэ. (<em>Ай, Хүний хорвоо гэж…</em>)</p><p>Би саяхан л мартах бол хамгийн том бэлэг юм байна гэдгийн ойлгож авсан. Гурван жилийн өмнө болсон маш хүнд асуудлаа мартсан байгаад хэн нэгэн тэр тухай сөхөхөд л санасан. Би маш их гайхсан.? Тухайн үедээ намайг дотроос химийн хамгийн идэмхий хүчил уучихсан мэт л идэж, хэмлэж, нойр хоолноос минь гаргаж, хэн бүхнээс өөрийгөө тусгаарлахад хүрсэн маш ТОМ асуудал одоо надад асуудал биш болсон байлаа. Би өөрөөсөө ганц л асуулт асуусан нь “<em>Яагаад би үүнийг санахгүй байгаа юм бэ?</em>”. Гэвч би өөрөөсөө буруу асуулт асуусан байлаа. Би зөвхөн тэр асуудалдаа л анхаарч асуулт асууснаас биш би яагаад мартсан тухайдаа ач холбогдол өгөөгүй байлаа. Харин зөв асуулт нь “<em>Би яагаад үүнийг мартчихсан юм бэ?</em>” байсан юм. Би одоо л жинхэнэ хариултаа авсан нь “<em>тэр асуудал хэтэрхий тээртэйгээс гадна, миний урагш итгэлтэй алхахад саад болж байсан болохоор мартсан юм байна</em>”. Хэрвээ би тэр л асуудалтайгаа яваад байсан бол өөртөө итгэлгүй, аливаа харилцаанаас зайлс хийдэг (<em>магадгүй эмо нэгэн</em>) болох байсныг маш сайн мэдэж байна.</p><p>Харин марталтаа өөгшүүлээд мартах хам шинж болгочихгүйхэн захирч сурмаар… Бас мартаж болохгүй хамгийн чухал зүйл бол хүнд зээлсэн мөнгө 😂</p><p>Үүнийг уншиж байгаа танд ч ямар нэгэн мартсан хар бараан дурсамжууд байж л таараа. Бодоод үзээрэй тэдэнтэйгээ зууралдаад явсан бол та өдийд яг энэ хэвээрээ байх уу?</p><blockquote>МАРТАЛТ БОЛ ХАМГИЙН ТОМ БЭЛЭГ.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=84e5bcfffc97" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>