<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Burçin Albulut on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Burçin Albulut on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@burcinalbulut?source=rss-867928f3d75e------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*-EBse8tph5XJ-zCU7L-rGg.jpeg</url>
            <title>Stories by Burçin Albulut on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@burcinalbulut?source=rss-867928f3d75e------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 17:28:11 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@burcinalbulut/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayat akıyor.]]></title>
            <link>https://medium.com/nottutuyoruz/hayat-ak%C4%B1yor-f44f6c498561?source=rss-867928f3d75e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f44f6c498561</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Burçin Albulut]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 29 Nov 2022 13:49:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-11-29T13:49:26.931Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bbZfDSCGwHZc6-pEf9alYA.jpeg" /></figure><p>Havalar soğumaya başladı. Bir anne yemek yapıyor, en küçük çocuğu ödevlerini yetiştirmeye çalışıyor. Diğer ikisi uzakta, şehir dışında okuyorlar. Bir de kedi var, dünya umurunda değil.</p><p>Daracık sokaklardan kahkaha sesleri yükseliyor. Bir grup, güzel ve vücutlarını ortaya çıkaran elbiseleriyle geziniyor. Çevrede gözlerine ilişen güzel kadınları fısıldaşarak yanındakine söyleyenler kaldırımın kenarına dizilmişler. Işıklar geceye inat parlıyorlar.</p><p>Hastane soğuk, üşüyor ancak çıkarken düşünememiş yanına bir şey almayı. Arkadaşı acı içinde kıvranırken bunu düşünmenin ayıp olduğunu hissediyor. Etrafta beyaz önlüklü sağlıkçılar dolaşıyor. Ölümden sonrasının beyaz olacağını hayal etmesi bu beyaz hastaneler yüzünden mi, merak ediyor. En iyisi çıkıp bir sigara içmek.</p><p>Aynaya eğiliyor, kırmızı sivilceler. Evinden çok uzakta oluşunun hüznü ondan intikam almak için başını ağrıtıyor gibi. Ertesi gün ne giyeceğini düşünüyor. Açık renk giymemeli, malum yüzü çirkin.</p><p>Para kazanmanın bu kadar zor olduğunu kimse ona söylememişti. Bıraktığı kaçıncı iş, artık hatırlamıyor. Cebindeki son parasını alkole harcamak yapılabilecek tek şeymiş gibi geliyor. Evde bekleyen eşi ve küçük çocuğu bunlardan habersiz.</p><p>Pandemide babasını kaybettiğinden bu yana yıllar geçmiş. Artık ne pandemiyi ne de babasını hatırlayan kaldığı için insanlara kızgın. Patlamadan bu yana sadece günler geçmesine rağmen onu da unutmuş gibi insanlar. Aklı almıyor tüm bunları çünkü acıyı hissetmek için onu yaşamaya gerek olmadığını düşünüyor.</p><p>Vizeler geldiğinde her seferinde aynı şey oluyor. Bugüne kadar çalışmıştı oysa, neden bu kadar konu birikti aklı almıyor. Dünya’nın tüm yükü onun omuzlarında sanki. Ya başarılı olamaz ve okul uzarsa, ya iş bulamazsa? Hayatı yaşamaya başlayamadığını hissediyor. O okuldayken hayat onu bırakıp akıp gidiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*DL0V7wF_JCK4Fc_O" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@sashafreemind?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Sasha Freemind</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Hayat akıyor, evet. Duygularınızı, başarılarınızı, dertlerinizi hiç umursamadan hem de. Sanki yokmuşsunuz gibi dönüyor dünya. Ağaçlar döktü bile yapraklarını. Güneş, Ankara’ya küsmeye başladı mesela. Çok fazla insan var. Her birinin umutları, beklentileri, yaşanmışlıkları var. Amaçlar başka başka. Biri karnını doyuramazken, birileri gününü gün ediyor. Kimse dönüp yanından geçtiği kişinin gözlerine bakmıyor. Biri kariyer basamaklarını tırmanırken yorulduğundan şikayetçi, bir diğeri para kazanmak zorunda olduğundan daha on yaşında inşaatlarda. Karşılaştırma yapmak doğru değil, sadece durum böyle.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FdqcuMyW0Vll_6LGccE3mw.jpeg" /></figure><p>Siz pişmanlıklarınızı, dünyadaki kötülükleri istediğiniz kadar düşünün. Kış da geldiği gibi bitecek. Bahar filizleriyle birlikte ışık saçacak, istemeseniz de ısınacak kalbiniz. Dur deseniz de durmayacak zaman. Günler hep geçecek, bir gün ölünceye kadar…Dünya sizin için ancak siz öldüğünüzde duracak. O zamana kadar var olmanın hakkını vermeli. Vizeler mi geliyor, işsiz mi kalacaksın, boş ver. Hayatın zalimliklerine baktığın kadar umutlarına da çevir başını. Başka şansımız yok gibi.</p><p>Editleyen: <a href="https://medium.com/u/7338ba028c37">İlknur Avunduk</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f44f6c498561" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/nottutuyoruz/hayat-ak%C4%B1yor-f44f6c498561">Hayat akıyor.</a> was originally published in <a href="https://medium.com/nottutuyoruz">Not Tutuyoruz</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sakin.]]></title>
            <link>https://medium.com/@burcinalbulut/sakin-11ebadb1e321?source=rss-867928f3d75e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/11ebadb1e321</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Burçin Albulut]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Oct 2022 19:45:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-10-11T10:59:57.960Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bnfl5fgZaWmIoMqNPdBPbQ.jpeg" /></figure><p>Bazen olmayacağına inanmaz, inat eder ve bu uğurda kendimizi kaybedecek kadar çabalarız. Olmayacağı başından belli olmasına rağmen çabalamadan rahat etmez içimiz.</p><p>Bazen de o şeyin olacağına ihtimal verip bu ihtimal için çırpınırız. “Gerçekten istiyor muyum, bu bana uygun mu, elde ettikten sonra gerçekten hayatıma katkısı olacak mı?” diye sormadan.</p><p>Bunlar sizlere ne hissettirdi, aklınıza belirli bir konuyu getirdi mi bilmiyorum. Ben bunları hedefler ve hayaller için söyledim. Hayatım son hızında ilerliyormuş gibi hissediyordum. Ben de bu hıza ayak uydurarak daha çok hızlandım. Oysa birkaç ay sonra anladım ki hayat hızlı değilmiş, onu hızlı yapan benmişim.</p><p>Üniversitede üçüncü yılımdayım. İkinci sınıfın başlarında, bundan tam bir yıl önce tam bir çöküş yaşadım. Çöküş ne mi? Herkes hayatına yeni şeyler katıyor: eğitimler, projeler… Hatta bazıları hayatına kattıklarıyla para kazanıyor, bazıları ise bununla yetinmiyor ve üretiyor. Üretenlere hep imrenmişimdir. Hem kendini geliştir hem sorumluluklarını yerine getir, üstüne de üret…</p><p>Üniversitede her yılın başında kendilerini tanıtan topluluklara ve o kalabalığa bayılıyorum. Farklı bölümlerden farklı zihinler ortak noktalarıyla bir araya gelip verimli zaman geçiriyorlar. Pandemide eriyen birinci sınıfımdan sonra ikinci sınıfta utana sıkıla birkaçına katılmak istedim. Ne ilgi alanımdan ne de o topluluk gerçekten bana uygun mu emin olabiliyordum. İlginçtir ki katılmak istediğim için doldurduğum onca forma rağmen kimse benimle iletişime geçmedi. (Bunun sebebini belki başka bir gün konuşuruz.) Ama “olsun” dedim, ben de derslerime odaklanır ve udemy kurslarıyla kodlama öğrenirdim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*jQIXCE3lxApsDN0zscc1dg.jpeg" /></figure><p>Dersler tatmin etmedi, udemy kursunu tamamlayacak zamanı nedense bir türlü bulamadım. Liseden bir arkadaşım da benimle aynı üniversitede. O mühendis. Başvurduğu her topluluğa uyum sağlıyor, girişimcilikten yapay zekaya kadar farklı projelerde takım çalışmalarına katılıyor. Birlikte çok zaman geçirdiğimiz için mi ona özeniyorum yoksa gerçekten ben de böyle mi olmak istiyorum, o zamanlar bu soruyu sormak aklıma gelmiyor. Sadece ilerlemek istediğimin farkındayım ve bu içimde bir ateş gibi yerimde durmama izin vermiyor. Geride kaldığımı hissediyorum. Kampüste yürüyüş yaptığımız sıradan bir akşam, o arkadaşımın yanında içli içli ağlamaya başladım. Çaresiz, her kapıyı çalmış ama başını sokacak yer bulamamış bir evsiz gibiydim.</p><p>Mart ayında Not Tutuyoruz çıktı karşıma. Hazırladığım süslü CV, her aklıma geldiğinde beni güldürüyor. O kadar istiyordum ki yazmayı… Sesimin de duyulmasına önem verdiğim belli çünkü yalnız da yazabilirdim. Not Tutuyoruz, haberi olmadan elimden tutup ayağa kaldırmıştı beni o “çöküş”ten sonra.</p><p>Not Tutuyoruz üyeleri de hareketli, cıvıl cıvıl gençlerden oluşuyor. Çok farklı alanlarda çalışıyor ve üretiyorlar. Anlattıklarımdan sonra beni biraz tanıdıysanız içime yine ateş düştüğünü ve koşmama sebep olduğunu anlayabilirsiniz. Yetkin Gençler programını duydum onlardan. Biraz da buraya koşayım derken kabul aldım ve şu an eğitiliyorum.</p><p>Yorulduğumu hissediyorum. Yoruluyor, yontuluyor ve büyüyorum. Yürüdüğüm yol öyle virajlı ki önümü göremiyorum. Engeller de yok değil, onların da bazen üstünden atlıyor bazen de yolun kenarına çekiyorum ki olur da biri benim gibi içindeki ateşle koşarsa daha az yorulsun.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*G9mJwqTED1nPHuTGjoQU9g.png" /></figure><p>Ege Soley’in Sakin kitabını okuyorum. Henüz bitmese de bazı şeyleri sorgulatmaya başladı. Yaptığım şeyleri gerçekten ben mi istediğim için yapıyorum, yoksa o sadece çoğunluğun sesi mi? Sorular oluşsa da zihnimde, cevaplar görünürde yok. Kitap aynı ismi gibi sakin. Az önce dedim ya hayatı hızlı yapanın ben olduğumu fark etmem birkaç ay sürdü diye, bu kitabı okurken zaman yavaşladı sanki ve ben koştuğumun farkına vardım. Ege Soley yavaşlamamızı önerse de henüz kendimi hazır hissetmiyorum. Koşmam gereken virajlı yolların da yakında biteceğini sanmıyorum. Ama en azından bazen zamanı yavaşlatsak güzel olur diye düşünüyorum.</p><p>Koşan herkese sakin günler dilerim. Bir sonraki sohbetimize kadar görüşmek üzere!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=11ebadb1e321" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayal Gücüm Nereye Gitti?]]></title>
            <link>https://medium.com/nottutuyoruz/hayal-gucum-nereye-gitti-85a6d8c8ca27?source=rss-867928f3d75e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/85a6d8c8ca27</guid>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[not-tutuyoruz]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hayal-gücü]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Burçin Albulut]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 09 Aug 2022 15:03:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-08-09T15:03:01.749Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“Hiç karmakarışık saçlar ve alev alev yanan kulaklarla bütün bir öğleden sonra boyunca bir kitabın başında oturmamış, okuyup okuyup da çevresindeki dünyayı, acıktığını ya da üşüdüğünü fark etmeyecek kadar unutmamış biri…”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*coMtUQEFOpNYEHfIoYkwAw.jpeg" /></figure><p>Birinci sınıfta ilkokul öğretmenimin aldırdığı kitap elime geçtiğinde kitabın içindeki her masalın beni nasıl da heyecanlandırdığını, okurken daha önce hiç görmediğim renkleri gördüğümü, sesleri duyduğumu, kokuları hissettiğimi hatırladım. Yıllar önce kitabın ilk masalını okuduğumda başlayan bu hislerin bedenimde uyandırdığı gıdıklanmayı tekrar hissetmek, yeniden okuma isteğimi uyandırdı. İlk on dakika okuduklarım beni pek etkilemedi, yirmi dakika, yarım saat… Yaklaşık bir saatin sonunda vazgeçmiştim. Küçük olduğum için mi masallar çok güzeldi? Yaşadığım hayal kırıklığını burada anlatıyor oluşumu, yukarıdaki alıntı gibi bir an yaşamadıysanız, garipsemeniz normaldir.</p><p>Rengarenk dünyalar keşfettiğim, kapağını açtığım an başka bir var oluşta canlandığım o zamanları özlüyorum. Aradan geçen yıllarda ne değiştiğini sorarsanız eğer suçlayacak çok şey bulabilirim: okul sıraları, televizyon ve internet dizileri, dikkatimi dağıtan ve okumak için zaman bırakmayan hayatın koşuşturmacası… Olan oldu, geriye değil ileriye bakmak gerekir dedim ve çözüm aramaya başladım. Çözüm basitti: yeniden masal okumaya dönmek. “Yetişkin insan masal mı okur?” demeyin. Masalların iyileştirici bir gücü olduğuna inanıyorum.</p><p>Gerçekçi olan her kitap ve yaşadığımız her anın zaten önceden boyanmış bir resim olduğunu düşünürsek, özgün bir resim elde etmek için yapılabilecek en basit şeyin hayal gücümüzle farklı renkleri karıştırmak olduğunu düşünüyorum. Peki, bunu birinci sınıfta bu denli istemsiz ve kolayca yapabilirken şimdi neden yapamıyorum?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_UZZX0i4qs3mUdCIq-iuXA.jpeg" /></figure><figure><a href="https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfCHdhejvGZNGXgcyfubgnqkveKgI0bIvVtsq6dfLYHuzSpcg/viewform"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TZcqi8--gKCNaGgxe3oPbA.png" /></a></figure><p>Not Tutuyoruz, üniversite öğrencilerinin ve mezunlarının öğrenim gördükleri bölümler hakkında içerik ürettikleri bir topluluktur. Kişisel deneyimler, üniversite hakkında bilgilendirici içerikler, ilgi alanları ve daha birçok konuyu kapsayacak şekilde içerik üreten bir topluluğuz.</p><p>Not Tutuyoruz Kasım 2021&#39;de aktif hale gelerek günden güne değişmeye devam ediyor, siz de bu aileye katılmaktan çekinmeyin!</p><figure><a href="https://bio.link/nottutuyoruz"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*su3slBBhMkjb3iSiiiaBSg.png" /></a></figure><h3><strong>Hayal gücüm nereye gitti?</strong></h3><p>Eğer bir eğitimciyseniz Piaget’i Eğitim Psikolojisi derslerinden tanırsınız ama bilmiyorsanız kısaca anlatayım. Jean Piaget, çocuk gelişimi alanında çalışmalar yapmış bir psikologdur. Onun kuramına göre bilişsel gelişimin dört aşaması vardır. Bunlar: duyusal motor (0–2), işlem öncesi (2–6), somut işlemler (6–11) ve soyut işlemler (11–16) dönemidir.</p><p>İşlem öncesi dönem olan ve benim birinci sınıfta bu dönem içinde olduğuma inandığım 2–7 yaş aralığında çocuklar bazı zihinsel görevleri başaramazlar. Bunlardan biri odaktan uzaklaşmadır. Çocuk izlediği bir çizgi filme o denli odaklanır ki etrafındaki şeylerin farkına varamayabilir, odaktan uzaklaşamaz.</p><p>Yapaycılık ve sembolik oyunlar da bu dönemde görülür. Yapaycılık, cansız nesnelere canlıymış gibi davranmaktır denebilir. Örneğin oyuncak bebeğine sanki canlıymış gibi yemek yedirir. Sembolik oyun ise çok farklı şekillerde görülebilir. Örneğin çocuk, telefonda annesi gibi konuşur ya da bir çubuğu at olarak kullanır.</p><p>Somut işlemler dönemine geçtiklerinde, çocukların düşünceleri fiziksel çevrelerine göre şekillenir. Şu an ve burada ne oluyorsa onu düşünürler. Bunlar elbette ki genellemelerden ibarettir. Bazı çocuklarda farklılıklar görülebileceği gibi yaş aralıkları da kesin değildir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IHDCFxk-fvNy6SP0pA66sA.jpeg" /></figure><p>Tüm bu sıkıcı bilgilerden sonra konumuza dönecek olursak, bir çocuğun bilişsel özellikleri geliştikçe, çocuk büyüdükçe hayal gücünün törpülenmesi size de acımasız gelmiyor mu? Soyut işlemler dönemine gelindiğinde, yani 11 yaş ve sonrasında ideolojik sorunlar ve ahlak ile ilgili sorgulamalarda bulunmaya başlansa da tüm bunların hayal gücüyle pek ilgilisi yok gibi gelmiyor mu size de?</p><p>Sıradan bir eğitim fakültesi öğrencisi olarak ileri gitmiş ya da cahilce bir akıl yürütmede bulunmuş olabilirim ama samimiyetimize dayanarak düşüncelerimi paylaşma gücü buluyorum.</p><p>Çocukluktan gençliğe geçerken genişliğini kaybeden hayal gücümüzün bize verdiği zararlardan biri umutsuzluktur. Masallardaki kahramanlar her durumda bir yol bulur ve mutlu sona ulaşırlar. Risk almaktan korkmazlar, cesurdurlar. Günümüz insanı gibi kötülüğe kötülükle cevap vermezler, sevmeye ve iyiliğe inanırlar. Hoşgörülüdürler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mJFAtTBn-4gqNQgTJPBKbg.jpeg" /></figure><h3><strong>Sonuç?</strong></h3><p>Buradan ne anlamalıyız? Yazının amacı neydi? Diyorsanız eğer söyleyeceğim şey sizi tatmin etmeyebilir. Açıkçası yazmaya başladığımda sonunun nereye varacağını bilmiyordum.</p><p>Masallarda hep mutlu son vardır. Ancak bu mutlu son farklı şekillerdedir. Bazen kötü ve iyi bir arada ve barış içinde yaşar, böylelikle mutlu sona ulaşılır. Bazen ise iyiler, kötüyü alt eder ve iyiler bir arada yaşar. Demem o ki, mutlu sonlar özneldir. Söylediklerimden bir Pollyanna olduğumu düşünürseniz eğer masal okumaya çalışın. Mesela en başta alıntıda bulunduğum “Bitmeyecek Öykü”yü okuyun. Ekşi sözlükte bu roman hakkında şöyle bir yorum var ki üstüne ne desem de söylemek istediklerimi daha iyi özetlesem bilemedim:</p><blockquote>“Büyüklere masaldır aslında çocuklara değil. Çok önemli sözleri masalın arkasına gizleyip söylemiş Michael Ende. Ne istiyorsan onu yap, gerçekten ne istediğini iyi bil, bunun sonuçlarına hazırlıklı ol. Hayatta sevilmekten, olduğun gibi görünmekten ve kabullenilmekten, kendini olduğun gibi sevebilmekten, sevdiklerinden daha değerli hiçbir şey yok demiş. <strong>Hayal gücün sahip olduğun en güzel şey.</strong> Dostların seni hayatta ve aklı selim tutabilen en önemli insanlar, kıymetini bil. Bunları öyle nasihatten uzak, öyle hayal içinde gizli, öyle inandırıcı söylemiş ki ne zaman unutmak üzere olsam, kendime yüklenmeye başlasam alıp elime okurum.”</blockquote><p>Masallar doğrudan size umut aşılamaz, bakış açınızı genişletir. Yine de bakacağınız noktayı siz seçersiniz. Bu noktayı belirlemek için ise hayal gücünüze ihtiyacınız var, benim gibi. Bu yazıyı okuduktan sonra hayal gücünüz için hayatınızın koşuşturmacası içinde okumaya zaman ayırmanızı dilerim. Piaget’e göre işlem öncesi dönemde bir çocuk olmasanız da içinizdeki çocuğun varlığına inanıyorum.</p><h4>Editör: <a href="https://medium.com/u/480feb4f6885">Eylül Çağlar</a></h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=85a6d8c8ca27" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/nottutuyoruz/hayal-gucum-nereye-gitti-85a6d8c8ca27">Hayal Gücüm Nereye Gitti?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/nottutuyoruz">Not Tutuyoruz</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Moda ve Çevre]]></title>
            <link>https://medium.com/nottutuyoruz/moda-ve-cevre-f6f93450efc5?source=rss-867928f3d75e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f6f93450efc5</guid>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kültür-sanat]]></category>
            <category><![CDATA[moda]]></category>
            <category><![CDATA[not-tutuyoruz]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Burçin Albulut]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 21 Jul 2022 11:44:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-21T11:44:52.354Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İnsanlar, her zaman kendilerini ifade etmek için çeşitli yöntemler kullanmıştır. Beden dili, sözlü ve yazılı iletişim aklımıza ilk gelenlerdir kuşkusuz. Bugün ben de size daha farklı ve daha etkili bulduğum bir yöntemden bahsedeceğim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ck0zwQQDkqPnj2jRPo94nw.jpeg" /></figure><p>Çocukken, ergenliğimizde ve belki hala üzerinde en çok kafa yorduğumuz şey dış görünüşümüzdür. İnsanlara verdiğimiz imajı etkileyen ve maalesef kendimizi ona göre iyi ya da kötü hissettiğimiz kıyafetlerimiz de bu imajın büyük bir parçasıdır.</p><p>Ben ergenliğimin başlarından bu yana kendimi ifade etmekte zorlanan insanlardan biriydim. Küçüklüğümde, ailem sınırsız bir gelir kaynağına sahip olmadığı için uzun ömürlü, kullanışlı ve büyüme hızıma ayak uydurabilecek genişlikte kıyafetler tercih ederdik. Ergenliğimde ise çok hızlı değişen duygularım, fiziğim ve zevklerimden dolayı bu şekilde alışveriş yapmak beni mutlu etmemeye başladı. Rengarenk ya da koyu, geniş ya da çok dar olmak üzere bir sürü kıyafet almama sebep oldu bu durum. Günün sonunda ise hala giyecek bir şeyler bulamıyor ve sanki kendimi yaşıtlarım kadar güzel bulamıyordum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Z-IAot-AFOsi95eNmG-FqA.jpeg" /></figure><p>Bugünlerde ise belirli bazı internet sitelerindeki kıyafetlerin ve renklerin bolluğu “Ne giyeceğim?” endişesini bir hayli götürüyor gibi görünüyor. Ortaokuldaki bir çocuk ile üniversitedeki bir genç aynı kıyafetleri giyebiliyor ve bu durum garip karşılanmıyor. Çünkü aynı kıyafetten binlerce üretiliyor. Peki bu üretim hızı sizin de kafanızda soru işaretleri oluşturmuyor mu?</p><p>İnternetten alışveriş yapmanın kolaylığı ve pandeminin de bunu iyice körüklemesiyle birlikte tüketim hızının arttığını gözle görebiliyoruz. Ve bu artış, üretimdeki her saniyeyi anlamlı kılıyor. Örneğin, Kamboçya’da verimliliği en yüksek seviyede tutmak için işçilerin yemek arasına çıkmalarına izin verilmiyor. İşçilerin üzerindeki hızlı üretme baskısı da ürünlerin kalitesiz çıkmasına ve işçilerin geçinebilmesi için çok fazla mesai yapmasına neden oluyor. Şu meşhur alışveriş sitesindeki pek çok kıyafetin altındaki kaliteyi kötüleyen yorumların bulunma sebeplerinden birinin de bu olduğunu söylemek yanlış olmaz sanıyorum.</p><figure><a href="https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSfCHdhejvGZNGXgcyfubgnqkveKgI0bIvVtsq6dfLYHuzSpcg/viewform"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TZcqi8--gKCNaGgxe3oPbA.png" /></a></figure><p>Not Tutuyoruz, üniversite öğrencilerinin ve mezunlarının öğrenim gördükleri bölümler hakkında içerik ürettikleri bir topluluktur. Kişisel deneyimler, üniversite hakkında bilgilendirici içerikler, ilgi alanları ve daha birçok konuyu kapsayacak şekilde içerik üreten bir topluluğuz.</p><p>Not Tutuyoruz Kasım 2021&#39;de aktif hale gelerek günden güne değişmeye devam ediyor, siz de bu aileye katılmaktan çekinmeyin!</p><figure><a href="https://bio.link/nottutuyoruz"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*su3slBBhMkjb3iSiiiaBSg.png" /></a></figure><p>Ergenliğimin başlarında çok fazla alışveriş yapıp yine de giyecek bir şey bulamıyormuş gibi hissettiğimden bahsetmiştim. Şu anki hislerimi merak ediyorsanız eğer rahatlıkla aynı durumda olduğumu söyleyebilirim. Bunun en önemli sebebi ise moda. Neredeyse her ay değişen modayla birlikte ne zaman “Evet, şu an ben de diğer herkes kadar aynı ve modaya uygun giyiniyorum.” desem ve kendimi iyi hissetsem bir anda yine geride kaldığımın farkına varıyorum. İşte bu hızlı değişime verilen isim; “Hızlı Moda”. Hızlı modanın işçiler de dahil olmak üzere tüm insanların üzerindeki etkisini anlamak kendi hayatımıza bakmakla mümkün. Örneğin benimle aynı tecrübelere sahip pek çok insan olduğuna eminim. İnsanların pek çoğunun bakmak istemediği ya da benim gibi daha önce göremediği bir yanı daha var hızlı modanın: çevreye verdiği zarar.</p><blockquote>Sadece bir tişört için gereken pamuğun üretiminde 2700 litre su harcandığını biliyor muydunuz? Bu sadece ham madde için gerekli olan su miktarı. Bunun yanında üretim aşamaları da düşünüldüğünde verilen zarar katlanarak artacaktır.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9ZG7xr6HYYMpiiQnXROh6g.jpeg" /></figure><p>Çevre dostu bir kıyafet nasıl olabilir peki? Örneğin keten ve kenevirden üretilenler daha az su ihtiyacı duyduğu için tercih edilebilir. Böcek ilacı kullanılmadan üretilen doğal elyaflar da doğada çözünebilmeleri nedeniyle daha çevre dostudur.</p><p>Bu bahsedilen “tercih edilmesi tavsiye edilen” kıyafet türlerine ulaşmak diğerlerine göre bir hayli zor. Bu yüzden bence alternatif olarak ikinci el, küçük butikler ve daha da önemlisi yavaş modaya yönelebiliriz. Yavaş modanın tanımında bazı değişik görüşler olsa da benim en aklıma yatan, yavaş modanın hızlı modanın zıttı olarak, ürünlerinin kalitesinin artması ve bu nedenle tüketimde bir yavaşlığın ortaya çıkmasıdır. Yavaş modayı temel alan markalar da var elbette. Ancak bu yazıda bazı bilgileri de oradan öğrendiğim “Modada Yavaşlık” isimli Şölen Kipöz’ ün kaleme aldığı kitapta bu markalarla ilgili şöyle bir noktaya değiniliyor:</p><blockquote>… yaratılan endüstriyel kirlilik ve işgücü sömürüsü görünür oldukça, insanların çevresel ve sosyal duyarlılıkları arttı ve markalar da stratejilerini bu yönde geliştirmeye başladı. Bu konu hızlı moda markalarının, “green washing” yaparak müşterilerini aldatmalarına kadar vardı.</blockquote><p>Anlaşılacağı üzere geri dönüştürülmüş kıyafetler, doğal ve doğada çözünebilir olarak nitelenen pek çok ürün aslında çevreye aynı zararı vermeye devam ediyor. Bu sebeple gerçek “yavaş moda” akımına uyan markaları tercih etmeliyiz. Kitapta pek çok isim verilmiş, okumanızı tavsiye ederim. Ben birkaçını araştırdığımda fiyatların haliyle daha emek verilerek üretildikleri için benim cebime göre fazla olduğunu gördüm. Bu nedenle başka bir seçeneğimiz daha olduğunu düşünüyorum: Kapsül dolap. Birbirleriyle uyumlu ve kaliteli yani uzun ömürlü, el emeği ürünlerle az parçadan oluşan bir dolaba sahip olabiliriz. Bu hem çevreye verdiğimiz zararı kayda değer şekilde azaltacak hem de uzun zamanda yaptığımız harcamalarda düşüşe neden olacaktır. Yavaş moda, hızlı moda gibi geçici trendleri içinde barındırmadığı için yazının başında bahsettiğim iyi hissedememe, sürekli modanın gerisinde kalma hissinin de çözümü olabilir diye düşünüyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*srkKPu34auZ-CYR0NPg4WA.jpeg" /></figure><p>Bir Fen Bilimleri öğretmen adayı olarak, çevreye diğer insanlardan daha fazla duyarlı olmam gerektiğini içten içe hep biliyordum ancak bir şeyleri bilmek ve hayata geçirmek farklı şeyler. Örneğin tek kullanımlık plastikleri hayatımızdan çıkarmamız gerektiğini, ‘Plastiksiz Temmuz’da olduğumuz için daha çok farkına varıyor, biliyor ama kullanmayı bırakamıyoruz.</p><p>Değişime kendimizle başlamamız gerektiğine inananlardanım. Ben plastik şişeyi kullanmayı bırakırsam, çevreye zararlı ama çok “güzel” olan çantaları kullanmayı bırakıp bez çantalara yönelirsem belki bir öğrencim örnek alır. O öğrenciden ailesi, ailesinden komşuları… Tabii öğretmenin de bir farkındalığa ulaşması gerekir önce. Söylemek bana düşer mi emin olamasam da ekolojik okuryazarlık eğitiminin seçmeli de olsa ders olarak verilmesi gerektiğini düşünüyorum. Benim çevremiz ve doğamızla ilgili bazı gerçeklerin farkına varmam bu aya kadar sürdü. Hala pek çok gerçeği, çevreye verdiğim pek çok zararı görmediğime eminim. Yine de düşünmeye ve araştırmaya başlayarak çevreye daha az zararlı birey haline gelmek için önemli olan adımlardan birini attığıma inanıyorum.</p><p>Ve son olarak, daha önce de bahsettiğim “Modada Yavaşlık” kitabını okumanızı tavsiye ederim. İçerisinde, burada anlatarak sığdıramayacağım o kadar sarsıcı gerçekler var ki... Daha önce hiç aklıma gelmemiş yönleriyle modayı sorgulatan bir kitap. Sorgulatmakla da kalmayıp içerisinde kaynak göstererek pek çok araştırmadan da bahsediyor.</p><p>Çevreye duyarlı günler geçirmenizi dilerim. Sonraki yazıda görüşmek üzere!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f6f93450efc5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/nottutuyoruz/moda-ve-cevre-f6f93450efc5">Moda ve Çevre</a> was originally published in <a href="https://medium.com/nottutuyoruz">Not Tutuyoruz</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir “Mezuna Kalma” Hikayesi]]></title>
            <link>https://medium.com/nottutuyoruz/bir-mezuna-kalma-hikayesi-f350b876a42c?source=rss-867928f3d75e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f350b876a42c</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[üniversite]]></category>
            <category><![CDATA[not-tutuyoruz]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Burçin Albulut]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 25 Jun 2022 09:52:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-01T08:36:55.397Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Fembed%2Ftrack%2F1llWgOQmAIH3mOS5Babfhd%3Futm_source%3Doembed&amp;display_name=Spotify&amp;url=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Ftrack%2F1llWgOQmAIH3mOS5Babfhd&amp;image=https%3A%2F%2Fi.scdn.co%2Fimage%2Fab67616d00001e0264af0317d8a01dbdbad4ec8a&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spotify" width="456" height="80" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/72ed7526d2816a3c0d18b369e1b2cae8/href">https://medium.com/media/72ed7526d2816a3c0d18b369e1b2cae8/href</a></iframe><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WPRzlYgXZRGKwOHErOh1iw.jpeg" /></figure><p>İki yıldır bu zamanlar hep içimde bir huzursuzluk olur. Gereksiz bir başarısızlık hissiyle dolar içim. Bir şeyleri eksik yaptığımı ve sonunda üzüleceğimi düşünerek geçer günlerim. Bu yıl yine aynı hisler içime dolmaya başladığında, oturup bu konu üzerinde düşünme zamanımın geldiğini anladım. Farkında olamasam da bu düşüncelerimi ve hislerimi öteliyordum.</p><p>Birçok öğrencinin aksine okulu hep seven bir çocuktum. Benim için okul zamanı yazdan daha eğlenceliydi. Lisede yurtta kaldım, okul daha da eğlenceli gelen bir yer oldu. Zaman geçti, gelmesini asla istemediğim o an geldi. İyisiyle kötüsüyle geçen lisenin arkasından gelen o sınav… Sınav yerime ulaştığımda kulaklarımın dahi çınladığını hatırlıyorum. Oysa dışarıdan çok sakin göründüğüme emindim.</p><p>Başarılı bir lisenin çok da başarılı olmayan bir öğrencisiydim. Kapasitemin bu kadar olduğunu söyleyen öğretmenler ve aşırı hırslı çalışan -gerçekten sadece çalışan- sevgili arkadaşlarım sayesinde benim de kendime pek bir inancım olmamıştı.</p><p>Kısa bir dönem eşit ağırlık çalıştım, çok sevgili bir Edebiyat öğretmenim sayesinde de bence gayet iyi ilerliyordum. Sayısal bir lisede bunu yapabilmenin ne denli zor olduğunu tahmin edersiniz. Girmek zorunda olduğum sayısal dersler tüm haftayı kaplıyordu. Buna rağmen çabalıyordum çünkü o büyük çoğunluğun içine girmek istemiyordum. Hepsi çok çalışıyor ve başarılı da oluyorlardı. Bu sürede deneme sınavları da korkunç zamanlardı. Alan sınavından hemen çıkıyordum, çözsem de optiğe işaretlemiyordum. Ben o yarışın içine girmekten korktuğum için sevdiğim fen derslerinden bile uzaklaşmayı tercih etmiştim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hGtq6xMAb1fG3r8Wt-DVmQ.jpeg" /></figure><h3>Bunları neden anlattım?</h3><p>Başarısız olmaktan öyle korkuyordum ki, normalde olacağımdan daha da başarısız oluyordum. Başarısızlığımı saklamak amacıyla kimsenin görmemesi için deneme sınavlarında gerçek potansiyelimi saklıyordum. Arkadaşlarımla sınav hariç her şeyi konuşuyordum. Yapamadığım soruları dahi dört yıl boyunca olabildiğince kendime sakladım. Soracağım sorunun zor olduğuna eminsem öyle soruyordum. Küçük görülmekten korkuyor ve bazen onlar beni küçük görmeden ben soruyu küçümsüyordum. Sanki böylece onların gözünde daha az başarısız oluyordum.</p><p>2019 yazında, gece geç saatlerde sınav sonuçları açıklandığında annem yanı başımdaydı. Beni uyandırmaya kıyamamış ama merakı uyumasına engel olmuş. Annemin varlığını hissederek uyandığımda direkt söze girdiğini hayal meyal hatırlıyorum. O anı hala benim için fazla stresli. Annem üzülse de sonucuma, bana sarılarak ağlamamamı söylemişti.</p><p>Mezuna kalmak istemiyor ama gerçekten isteyerek de bir yer yazamıyordum. Burada sıralamamı söylemeyi uygun bulmuyorum çünkü başarının herkes için farklı olduğunu düşünüyorum. İstediğim bölümleri ve okulları kimsenin onayını alamadığım için de yazmadım. “Kimsenin onayı mı? Kendin karar verip emin adımlarla yürüyemiyor musun?” diyebiliyorsanız şu an, sizin adınıza çok mutluyum ancak gerçekleri konuşmak gerekir. Geleceğimizi belirlediğini düşündüğümüz hayatın bu aşamasına geçerken birçoğumuz sevdiklerimizin ve önem verdiklerimizin onayını almak istiyoruz.</p><p>Mezuna kaldığım yaz çalışmaya başladım. Arkadaşlarımın tercihleri tıptan en iyi mühendisliklere kadar uzanırken ben kafamı kitaplara eğdim. Hiç kolay olmadı. Ancak hiçbir şeyin sonu da gelmedi. Günler birbirini kovalarken ağladığım geceler de hayal kurduğum geceler de oldu. İlerideki mesleğime karar vermek kolaydı da gözümü korkutan işsiz kalmaktı. Ben de o meslekten bu mesleğe atladım hayallerimde. O süreçte karar veremedikçe stresim arttığı için düşünmeyi bıraktım. Nasılsa sınavda iyi bir sonuç yaptıktan sonra iyi(!) bir işim olur diye düşündüm.</p><p>Yine geldi o an. Sakindim bu sefer. Soruları çözmeden kabullenmiştim sonucunu sanki. Tek bir mesleğe ait beş farklı okulu tercih ederken bulmuştum kendimi. Mesleğimden emindim yani. Buraya kadar her şey normal gelebilir sizlere. Herkes böyle bir mezun yılı yaşamış olabilir. Benim hikayemdeki gariplik şöyle ki, ilk sınav sonucumdan yüz bin önde bir sıralama yapmışken hala aynı mesleği, hatta aynı okulları istiyordum.</p><p>Hala birçok kişinin onayını almış değilim. Ama artık bu onaya da ihtiyacım yok. İnsan yalnızca sevdiği şeyler için gerçekten ve tüm gücüyle çabalayabilir. Yolum daha uzun. Ama sonundansa, yolculuğumu en iyi şekilde geçirmeye odaklıyım.</p><p>Anlattıklarımı şöyle birkaç dakika okuyup sonrasında hatırlamayacaksınız muhtemelen. Oysa burada yazılanların birçoğunu herhangi biriyle paylaşmak iki yıl öncesinde çok zordu. Hala zor olsa da en azından kendimde bu gücü buluyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8A_OeAvCYY-F68qHlYZwLQ.jpeg" /></figure><h3>Sonuç olarak;</h3><p>Mezuna kalmak bir zorunluluk değil, tercihtir. Zorunluluk olduğunu düşündüğünüz an buna inanıyorsunuz. Sınavın bir “başarı” göstergesi olduğuna inandırıldığımız için başarılı olmak amacıyla tekrar ve tekrar sınava girebiliyoruz. Benim mezun hikayemin temelinde bu yatıyor. Herkesin deneyimi farklı elbette.</p><h3>Benim önerim:</h3><p>Bu süreçte en önemli belirleyicinin kendi iç sesimiz olması çok önemli. Sosyal medya, ağzı olan herkesin konuşması ve işsizlik korkusu gibi faktörler kendi sesimizi duymamızı zorlaştırabiliyor. Bu nedenle önce bir derin nefes alıp rahatlayın. Sonrasında kendi sesinizi dinlemeye odaklanın. Sınavdaki sıralamanızdan çok, ne istediğinize önem verin. Belki de yıllar geçip bugüne geldiğinizde benim gibi barışacaksınız stres dolu yıllarınızla ve anlatacaksınız hikayenizi başkalarıyla.</p><p>Seçtiğiniz yolun sonunda başarısız olsanız bile bunun da yeni bir kapı açtığını unutmamanızı dilerim.</p><p>Sevgilerle.</p><figure><a href="https://forms.gle/sMvJRpTTyZvvcAmJ6"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*iofu3hzulkCflP2S.png" /></a></figure><p>Not Tutuyoruz, üniversite öğrencilerinin ve mezunlarının öğrenim gördükleri bölümler hakkında içerik ürettikleri bir topluluktur. Kişisel deneyimler, üniversite hakkında bilgilendirici içerikler, ilgi alanları ve daha birçok konuyu kapsayacak şekilde içerik üreten bir topluluğuz.</p><p>Not Tutuyoruz Kasım 2021&#39;de aktif hale gelerek günden güne değişmeye devam ediyor, siz de bu aileye katılmaktan çekinmeyin!</p><figure><a href="http://bio.link/nottutuyoruz"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*3u5a623Kpz7az5P0.png" /></a></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f350b876a42c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/nottutuyoruz/bir-mezuna-kalma-hikayesi-f350b876a42c">Bir “Mezuna Kalma” Hikayesi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/nottutuyoruz">Not Tutuyoruz</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Öğretmen Olmak ve Öğretmenlik Yapmak]]></title>
            <link>https://medium.com/nottutuyoruz/ogretmen-olmak-ve-ogretmenlik-yapmak-6ee8ec5361a?source=rss-867928f3d75e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6ee8ec5361a</guid>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[üniversite]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[not-tutuyoruz]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Burçin Albulut]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 11 Jun 2022 06:07:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-01T08:32:26.891Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FwN8Q0Mg05f0%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DwN8Q0Mg05f0&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FwN8Q0Mg05f0%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/27a6f89fdaa656148210fc47c579dd8e/href">https://medium.com/media/27a6f89fdaa656148210fc47c579dd8e/href</a></iframe><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JCteMxM2D_hbiVAsB4Ofmg.jpeg" /></figure><p>Doğan Cüceloğlu ve İrfan Erdoğan’ın birlikte kaleme aldıkları “Öğretmen Olmak Bir Cana Dokunmak” isimli kitabı doğum günümde hediye gelmesiyle okumaya karar verdim. Kitabın içeriğinin zenginliği ve bana katacaklarından şüphe etmesem de bu kitapla karşılaşmamızın zamanlaması çok manidardı ve bu aya kadar okumamayı tercih ettim. Kitap geldiğinde “Diploma almak kolay, önemli olan gerçekten iyi bir öğretmen olabilecek misin?” düşüncesi uykularımı kaçırıyor ve bir yandan da sınavlara çalışıyordum.</p><p>Eğitim fakültesi farklı bir dünya. Öğrencilerden bazıları doğuştan yetenekli izlenimi verirken bazılarıysa öğretmenliği “kolay meslek” olarak gördüğü için çabalamıyor. Üçüncü bir grup daha var ki ben de onlardanım. Tanımlaması gerçekten zor bir grubuz. Her dersimiz için çabalarken hem sunum yapma becerimizi geliştirmeye çalışıyor hem de benim bugün bahsedeceğim kitap gibi eğitici bulduğumuz, bizi öğretmen olmaya bir adım daha yaklaştıracak her kaynağı tüketmeye çalışıyoruz. Bu kulağa olumlu gibi gelse de yetersiz hissetmenin ötesinde pek çok faktörü kontrol ederken aynı zamanda konuları öğreten bir yandan da öğrenciyle gönül ilişkisi kuran kişi olmam gerektiğini bana aşılıyor. Bense tüm bunları nasıl yapacağımı bilmediğim gibi bunların altında eziliyorum.</p><p>Kitapta bana en önemli gelen ya da benim o anki durumuma hitap eden kısım ise “Öğretmen Olmak ve Öğretmenlik Yapmak” arasındaki farklılığın açıklandığı bölümdü. Öncelikle kitabın bu kısmını okurken zihnimde canlanan anılarımı paylaşmak istiyorum. Daha sonra bu iki ifadeyi açacağım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Gy0_HfR3nT2dC7MLUo0rFg.jpeg" /></figure><h3>Kitabın yüzeye çıkardığı anılarım</h3><p>Ortaokul ve lisedeki iki öğretmenim bana bugün bile unutamadığım anılar bıraktı. Ortaokuldaki Türkçe öğretmenim okulumuza yeni gelmişti ve bir şiir dinletisi hazırlayacaktı. Gönüllü olarak katılım sağlayabileceğimizi sonrasında da bir eğitimden geçeceğimizi söylemişti. Çekingen ve sakin yapım yüzünden gidip gönüllü olmamıştım. Beş kişi dışında benim gibi birçok öğrenci de gönüllü olmamıştı. Nilüfer öğretmenim ise sonraki haftalarda gözümden anlamış olacak ki beni yanına çağırdı. Gayet sevecen ama bir o kadar da seviyeli tavrı sebebiyle yanına gittiğim an ona saygı duymaya başlamıştım. Katılmak isteyip istemediğimi sordu ve ben kararsız bir evet dedim. Yolculuğumuz böyle başlamıştı. İlk defa gerçekten görüldüğümü hissediyordum, öğretmenim gözümden istediğimi anlamıştı. İnsanlar benim varlığımdan ilk defa haberdar oluyorlarmış gibi hissetmiştim. İki dönem hazırlık yaptıktan sonra ortaya çok güzel bir dinleti çıkmıştı. Ataol Behramoğlu’nun, “Bebeklerin Ulusu Yok” şiirini seslendirirken sesim titremiş sonunda da gözlerimden pıtır pıtır yaşlar dökülmüştü. İnsanlar şiiri yaşayarak seslendirdiğimi sansalar da sebebi öğretmenimdi. Beni değerli görmüş, bana hiçbir çıkarı olmadan emek vermiş ve ilk defa bir şeyi başarma duygusunu yaşatmıştı.</p><p>Lisedeki öğretmenimden daha kısa bahsetmeyi tercih ediyorum. Derslere hiçbir hazırlık yapmadan gelen bir tarih öğretmeniydi. “Tarih bu zaten, değişmez, neden hazırlık yapsın ki?” diyebilirsiniz ama tam da bu noktada kitaptaki o ayrıma geliyoruz. Bu tarih öğretmeni, sadece öğretmenlik yapıyordu. Bir cana dokunmuyordu. Sadece bu da değil, aynı zamanda kitapta geçen “tanık olma” kavramına da hiç sahip değildi.</p><h3>Öğretmen olmak ve öğretmenlik yapmak nedir?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gqRsR8TBXiWv3JL4EUsALQ.jpeg" /></figure><p>Öğretmen olan, öğretilmesi istenen konuları öğretmekle kalmaz ve öğrencileriyle ilişki içinde olmak için nasıl öğreteceğini kendinden hareketle bulur ve uygular. Kendinden hareketle ifadesi de yine kitapta geçen başka bir kavram. Doğan Cüceloğlu ve İrfan Erdoğan, öğretmenlerin kendi anılarından ve geçmişlerinden dersler çıkararak öğrencilere nasıl yaklaşacaklarını, nasıl bir öğretim uygulayacaklarını bulabileceklerini söylüyor ve buna kendinden hareket etmek ismini veriyorlar.</p><p>Tanık olmak, öğretmenin her hareketinin, giyiminin, bakışının öğrencilerini etkileyeceğini ve onlarda iz bırakacağını bilmesidir. Hem öğretmen hem de öğrenci tanık olabilir. Buna en büyük örneğim; tarih öğretmenimin sınıfın ortasında bana “Senden bir b** olmaz” demesidir. Bu öğretmen, öğretmen olmayı becerememiş ve dolayısıyla tanık olduğunun da farkına varamamış kişidir.</p><p>Öğrenciye tanık olan, onun değerli olduğunu hissettiren, öğretmesi gereken konuların yanında öğrencilerle gönül bağı kurarak onlara katkıda bulunanlar “öğretmen olan” sınıfına giriyor. Yani özetle Nilüfer öğretmenim öğretmen olmuş, tarih öğretmenim ise öğretmenlik yapan bir öğretmen diyebiliriz.</p><h3>Kitaptan çıkarımlarım</h3><p>En başta öğretmen olmaya bir adım daha yaklaştıran kaynakları tükettiğimden bahsetmiştim. Bunun bir eksisinin olduğunu ve bunun da öğretmen olmak için pek çok etkeni aynı anda kontrol edip konuları da iyi öğretme becerisine sahip olmam gerektiği ama henüz o yetkinliğe ulaşmak bir yana düşündükçe altında ezildiğimi söyledim. Kitap da bende tam olarak bu hisleri güçlendirdi. Öğretmen olmak için ihtiyacım olan en önemli şeye sahip olduğuma emin değilim ve bu da kitaba göre duygusal zeka. Öğrencilerimle bir bağ kurabilecek miyim, çocuklar beni sevecekler mi? Öğretmenlik “yapmak” için girdiğimiz hiçbir sınavda bunun ölçülmüyor. Pek çok eğitim fakültesi öğrencisinin de aklına bu tür sorular getirmediğine eminim. Çünkü bizlerden tüm bu yetkinlikler beklenirken bir yandan da sınavda başarılı olup öğretmenlik “yapmaya” da uygun olduğumuzu kanıtlamamız isteniyor. Olmayı denetleyen bir ölçeğin varlığının olmaması öğretmenlik yapan kişilerin çoğunlukta olmasına yol açıyor. Tarih öğretmenimin bende bıraktığı izle eğer ben de sert, asık yüzlü ve üslubuma dikkat etmeyen bir öğretmen konumuna ulaşırsam bu bir döngüye sebep olacak. Bunu kırmak içinse hayatın bana verdiği bu limonu limonata yapmam gerekiyor.</p><p>Kitabın içeriğinin gerçekten zengin olduğunu söylemeliyim. Sizin de aklınızda sorular varsa cevaplar bulabileceğinizi düşünüyorum. Burada bahsettiğim çok az bir bölümü ve ben bu bölümü tamamen kendi anılarımla özdeşleştirerek açıklamaya çalıştım.</p><figure><a href="https://forms.gle/sMvJRpTTyZvvcAmJ6"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*iofu3hzulkCflP2S.png" /></a></figure><p>Not Tutuyoruz, üniversite öğrencilerinin ve mezunlarının öğrenim gördükleri bölümler hakkında içerik ürettikleri bir topluluktur. Kişisel deneyimler, üniversite hakkında bilgilendirici içerikler, ilgi alanları ve daha birçok konuyu kapsayacak şekilde içerik üreten bir topluluğuz.</p><p>Not Tutuyoruz Kasım 2021&#39;de aktif hale gelerek günden güne değişmeye devam ediyor, siz de bu aileye katılmaktan çekinmeyin!</p><figure><a href="http://bio.link/nottutuyoruz"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*3u5a623Kpz7az5P0.png" /></a></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6ee8ec5361a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/nottutuyoruz/ogretmen-olmak-ve-ogretmenlik-yapmak-6ee8ec5361a">Öğretmen Olmak ve Öğretmenlik Yapmak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/nottutuyoruz">Not Tutuyoruz</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Üniversitede İçe Dönük Olmak]]></title>
            <link>https://medium.com/nottutuyoruz/universitede-ice-donuk-olmak-9a0de6f5494?source=rss-867928f3d75e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9a0de6f5494</guid>
            <category><![CDATA[not-tutuyoruz]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[üniversite]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Burçin Albulut]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 19 May 2022 15:35:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-01T07:57:40.337Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*d4M5KjEIGR85cQ8TudfNqQ.jpeg" /></figure><h3>İçe dönük olduğuma işaret eden ilk anılarım:</h3><p>9 yaşımdaydım ve salonda değerli misafirlerimiz varken ben odamda resim çizmekle uğraşıyordum. Annem sinirle geldi ve misafirlere selam vermem için söylendi. İçimde tartışmaya girecek gücü bulamadığımı ve tıpış tıpış salona gittiğimi hatırlıyorum. Misafirlerin çocukları çevremde dönüp dururken kendileri de bence umurlarında olmayan soruları bana yöneltiyordu. Öyle kalabalık ve gürültülü gelmişti ki oda, koşarak yatağıma gittim.</p><p>14 yaşıma geldiğimde çevrem bana çoktan asosyal yakıştırmasını yapmıştı. Düğünlere gitmemem, herkesle yakın olmayı tercih etmemem, diğer çocuklar gibi cıvıl cıvıl olmayışım çevrem için bir eksik yanımdı. Özellikle annem için. O capcanlı, neşeli ve eğlenceyi seven bir kadınken ben nasıl böyle asosyal ve aynı “babası kılıklı” olmuştum? Çevrem böyle düşündükçe, ben de kendimde bir sorun olduğunu düşündüm, istemesem de hala zaman zaman düşünürüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*Yw1T_uzQkge3yQCasKPoyA.jpeg" /></figure><h3>Kendimi anlamaya başlama sürecim:</h3><p>Neden böyle olduğumu ve tıpkı babam gibi sakinliği, yalnızlığı seven bir karakterim olduğunu anlama sürecim pandemi dönemine kadar devam etti. Pandemide herkes evdeydi, misafirler yoktu ve bolca yalnız zamanımız vardı. Bu süreçte pek çok video izledim. Bazıları kişilik tipleriyle ilgiliydi ama ne kadar hoşuma gitse de tam anlamıyla ihtiyacımı karşılamıyordu. Sanki bir şeyler eksik anlatılıyor ya da çok genelleniyordu. Çünkü ben her zaman o kişilik tipinde yaşamadığımı biliyordum.</p><p>Eve kapandığımız günlerin birinde sosyal medyada bir kadınla tanıştım. Yaptığı tek şey kendi düşünceleri ve yaşadığı olayları yorumlayarak anlatmakken nasıl oldu da böylesine hoşuma gitti başlarda anlamamıştım. Kadın içe dönük bir insandı ve sıkça bundan da bahsediyordu. Zamanla olaylara yaklaşımımın onunkilere benzer olduğunu fark ettim ve sonunda anladım: ben -genellikle- içe dönük bir insandım. Belki babam da öyleydi. Bu yüzden çevremdeki uyaranlardan birçok insana göre daha çok etkileniyordum. Örneğin düğünlerden değil, düğünlerdeki yüksek ses ve baş döndüren kalabalıktan nefret ediyordum aslında.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*nu0auLJj_P8OhZBOn4xEsQ.jpeg" /></figure><h3>Evde kendimle otururken bir bakmışım üniversitedeyim…</h3><p>Bu yaşadığım aydınlanmadan sonra ise pandemi bitti. Pandemi, benim üniversitedeki ilk yılıma denk geldiği için ilk olarak 2. sınıfta adım attım üniversiteme. Online dönemde tahmin edersiniz ki hiç arkadaş edinmedim, istediysem de yüzeysel konuşmalardan hoşlanamadığım için yapamadım. İkinci sınıf aynı zamanda sunumlarımızın başladığı bir dönem. Grup oluşturup birlikte çalışmamız gerekiyor. Bunu öğrendiğim anda başımdan dökülen kaynar suları tahmin edebilirsiniz. Nasıl konuşacaktım onlarla? Abarttığımı düşünebilirsiniz, şimdi düşününce bana da abartmışım gibi geliyor ama böyle bir süreçten geçtim.</p><p>Şu an pek çok grup ödevi yapmış durumdayım, hatta bir arkadaş grubum bile var. Hala çoğu zaman içe dönük bir ruh halim var. Ama zaman zaman dışadönükler gibi davranıyorum, sonrasında kendimi çok yorgun hissetsem de yapabiliyorum. İçe dönük olmak kaygı bozukluğuna sahip olmak gibi anlaşılıyor. Bu konuda profesyonel değilim ancak öyle olmadığına inanıyorum. Çünkü istediğimde toplu etkinliklere katılabiliyor, rahatlıkla sunum yapabiliyor ve sosyalleşebiliyorum. Asosyal olmadığımı, ya da başka bir sorunum olmadığını biliyorum. Ben sadece insanlarla değil kendimle zaman geçirmeyi seviyorum ve böyle huzur buluyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*DleZZW01_JyL838Y2qqgNw.jpeg" /></figure><p>Üniversitede bir içe dönük insan olmanın en zor yanı ise bireysel bir alana sahip olmamak. İnsanlar sizin ihtiyaçlarınızı anlayamadıkları için fark etmeden bireysel alanınızı işgal edebiliyorlar. Bu bazen aldıkları neşeli bir haberi hoplaya zıplaya yanınıza gelerek sizin ne yaptığınıza ya da ruh halinize bakmayı akıl edemeden anlatmalarıyla, bazen de onlarla değil kendinizle zaman geçirmeyi tercih ettiğiniz için size tavır almalarıyla gerçekleşiyor. Bu ve bunun gibi sebepler nedeniyle kendimi, ruhumu dinlendirecek bir zaman ve alan yaratmak için muhakkak kampüsün sessiz yerlerine gidiyorum. Yeterli olmasa da şimdilik geçici çözümüm bu.</p><p>Tüm bunlar bazen kendimle yaşamanın ne denli zor olduğunu düşünmeme neden olsa da bunun mücadele etmem gereken bir şey olmadığını biliyorum. Bir içe dönük olarak kendi kendimi bile bu denli zor anlarken insanların beni anlamasını beklemek biraz komik farkındayım ama en azından herkesin dikkat etmesi gerektiğini düşünüyorum. Bana benzer tanıdıklarınız varsa örneğin, onlara daha duyarlı ve hassas yaklaşmakla başlayabilirsiniz.</p><p><strong>Ufak bir not:</strong> Unutmayın herkes tamamen içe dönük ya da dışadönük değildir. Zaman zaman gelgitlerimiz olabilir ve ben buna dayanarak içe dönük olduğumu iddia ediyorum. Bir uzman kişi değilim, sadece deneyimlerimden yola çıkarak ifadelerde bulunuyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9a0de6f5494" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/nottutuyoruz/universitede-ice-donuk-olmak-9a0de6f5494">Üniversitede İçe Dönük Olmak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/nottutuyoruz">Not Tutuyoruz</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Öğretmenler İçin Sınavsız İş İmkanları]]></title>
            <link>https://medium.com/nottutuyoruz/ogretmenler-i%CC%87cin-sinavsiz-i%CC%87s-i%CC%87mkanlari-d00ebbd17651?source=rss-867928f3d75e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d00ebbd17651</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[üniversite]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[not-tutuyoruz]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Burçin Albulut]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 May 2022 11:03:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-01T07:53:32.452Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iyEG8xss14G5IkpZRSbg5Q.jpeg" /></figure><p>Eğitim Fakültesi öğrencileri bölüme girdikleri ilk günden itibaren gelecek için endişe ederler. “Atanabilecek miyim? Daha iyi ataması olan bir bölüme mi gitmeliydim? Acaba sağlıkçı mı olmalıydım? Ya dört yıl sonra işsiz kalıp çok pişman olursam?” ve daha nice endişeler… Fark ettiyseniz mesleği hakkıyla yapabilmek ya da yapamamakla ilgili hiç endişe yok. Bunun sebeplerinden birisi KPSS. Bu sınav iyi bir eğitimci olup olmadığınızı test sorularıyla ölçen bir sınavdır. Öğrenciler de bu sebeple sadece sınav başarısını önemsiyor. Bugün bu sınavı ve sistemi eleştirmek yerine öğretmenliğin atanmak ve tek bu sınav ile ilgili olmadığını, bunun yanında başka seçeneklerin de var olduğunu anlatmak istiyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AlrDD9IQe1CPaJD5oa6dVQ.jpeg" /></figure><h3>KPSS Nedir?</h3><p>Her öğretmen adayının aklından muhakkak KPSS yoluyla mesleğini yapmak geçmiştir diye düşünüyorum. Çünkü halkın deyişiyle “devlete kapak atmak” ve işini ister iyi ister kötü yap belirli bir maaşının olması düşüncesi her insana cazip gelir. Kpss’nin içeriği şöyledir: genel kültür testi, genel yetenek testi, eğitim bilimleri testi, Öabt (Öğretmenlik alan bilgisi testi). Genel kültür ve genel yetenek testlerini bizim girdiğimiz TYT sınavı gibi düşünebilirsiniz, temel bilgilerinizi ölçen sınavlardır. Öabt ise AYT gibidir. Örneğin, fen bilimleri öğretmeniyseniz alan bilgisinde fizik, kimya, biyoloji sorularını çözmeniz gerekir. Eğitim bilimleri sınavı ise dört yıl boyunca aldığınız tüm eğitim derslerini kapsar. Bu dersler teorik dersler olmasına rağmen ders konularının ilgi çekici olduğunu araya sıkıştırmak isterim. Hele de dersi veren öğretmeniniz iyiyse tadından yenmiyor doğrusu. Öğretmen olma yolunda ilerlediğinizi, bu derslerde öğrendiğiniz yöntemler ve teknikler ile sunumlar yaptığınızda hissediyorsunuz. Kpss çalışmaya her yılda başlayan öğrencileri görmek mümkündür. Bunun sebebini mesleği yapmanın tek yolunun o sınavdan geçtiğine inanılmasına bağlıyorum.</p><h3>Öğretmenlik yapmanın tek yolu KPSS midir?</h3><p>Aslında özel okullar, dershaneler, özel dersler, yurt dışı öğretmenlik gibi yollar da vardır. Özel okullar, dershaneler ve özel ders kısmını çoğunluğun bildiğini varsayarak yurt dışı kısmına değinmek istiyorum. Yurt dışında öğretmenlik yapmak birkaç yolla mümkündür. Örneğin eğer “atanmış” bir öğretmenseniz Meb aracılığı ve desteği ile yurt dışında 5 yıl süreyle görev alabilirsiniz. Bunun için elbette dil şartı ve birçok diğer gereklilikler var. Bunlara şu <a href="https://www.meb.gov.tr/meb_iys_dosyalar/2021_12/23190502_OYretmen_KYlavuzu-2022.pdf">linkten</a> ulaşabilirsiniz. Yurt dışı için illa atanmış mı olmam gerek yine mi Kpss, diye hemen üzülmeyin. Size hayranı olduğum bir örneği sunmak istiyorum:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/753/1*nGKWw-9K-aY_XLupja81FQ.png" /></figure><p>Namı diğer Göçebe Öğretmen. Rabia öğretmenle bölümdeki ilk senemde Instagram’da tanıştım. Kendisi Kpss ‘ye girmemiş bir matematik öğretmeni ve bir süredir yurt dışında öğretmenlik yapıyor. İyi ki de bu sınava girmemiş diyorum çünkü birazdan bahsedeceğim her şeyi, tüm kariyer olanaklarını onun sayesinde öğrendim. Fen Bilgisi Öğretmenliği 2. sınıf öğrencisiyim. Eğitimci olma yolunda çok yeniyim ve burada sadece öğrendiklerimi paylaşıyorum. Birazdan bahsedeceğim her şeyi Rabia öğretmenimizin Instagram hesabında da bulabilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*BCWR_Kc8uYU75y-AhaybBA.jpeg" /><figcaption><strong>İnstagram: </strong><a href="https://www.instagram.com/gocebeogretmen/"><strong>@gocebeogretmen</strong></a></figcaption></figure><h3>Yurt dışında nasıl öğretmen olurum?</h3><p>Rabia Öğretmen, kendi deneyimlerinden yola çıkarak yurt dışında öğretmen olmak için gerekenleri altı temel konuda toplamış:</p><ol><li><strong>Kısa ve öz tutulmuş bir özgeçmiş:</strong> Özgeçmişin kısa tutulmasını önerme sebebi hazırladığı portfolyonun dolu olması şeklinde açıklıyor. Çünkü sayfalarca özgeçmiş incelenmesindense kısa ve açık bir özgeçmiş ile ardından dolu bir portfolyonun daha dikkat çekici olduğunu deneyimlemiş.</li><li><strong>Niyet mektubu, ön yazı:</strong> Kurumun kendi web sitesi üzerinden başvuru yaparken bazı kurumlar bunu zaten isteyebiliyor ya da daha öne çıkmak için e-posta atarken de eklenebilir. Niyet mektubunda, o pozisyon için neden sizin seçilmeniz gerektiği, kuruma ve kendinize neler katacağınız vb. bilgileri verirsiniz.</li><li><strong>Portfolyo:</strong> CV, niyet mektubu, diploma, sertifika, öğretim felsefeniz, öğretim teknikleriniz vb. bilgileri içeren her şey olarak özetlenebilir.</li><li><strong>Dil:</strong> Rabia öğretmen, yurt dışında İngilizce matematik dersi anlatıyor. Ve bunu hiçbir dil belgesi almadan yapmayı başarmış. Bir dil belgesine sahip olmasanız da iş başvurusu yapabilirsiniz. Deneyimlerine göre bazı kurumlar dil yeterliliğini kanıtlamanız için belge isteyebiliyormuş. Ancak özgeçmişiniz iyiyse ve online görüşmede kendinizi ve dile hakim olduğunuzu gösterebilirseniz buna gerek kalmayabilir, kendisi de bunun örneği.</li><li><strong>Sırasıyla en çok aranan branşlar:</strong> İngilizce, fen bilgisi (biyoloji, kimya, fizik), matematik, beden eğitimi, iş ve ekonomi.</li></ol><p>Peki iş başvurularını nereden yapabilirim diyorsanız sizlere bazı site önerileri de var:</p><ul><li>GEC (Global Educational Concepts)</li><li>Teachaway</li><li>Tes Jobs</li><li>Search Associates</li><li>International School Community</li><li>Teacher Horizons</li><li>TIE Online</li><li>TIC recruitment</li><li>Teaching Abroad</li><li>Webber’s Ed</li><li>SABIS Educational Services</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*H8ea2xtCCdO27U0b2m9DPw.jpeg" /></figure><h3>Yurt dışında öğretmen olmak bu kadar kolay mıdır?</h3><p>Çoğu insan öğretmenlik mesleğinin kolay olduğu yanılgısına kapılır. Oysa bir kelimenin anlamını bile çocukların anlamasını sağlamak ustalık gerektirir. Kpss çalışmak, belirsizlikle geçen sınav süreci insanı yeterince yıpratır ancak unutulmamalıdır ki az önce bahsettiğimiz iş başvuru süreci ve başka bir dilde ders anlatmak, anadilimizde eğitim vermekten ve belki de Kpss ‘den daha çok zor olabilir. Bu sebeple birçok işveren C2 düzeyinde İngilizce bilmemiz koşulunu sunar. Yani yurt dışı öğretmenlik sanıldığı gibi imkânsız değil ancak kişiye göre değişmekle birlikte en az da Kpss kadar, hatta daha zor bir süreçtir. Yine de bazı öğretmenlerimizin dediğine göre yurt dışında çalışmayı düşünmesek dahi, sizlere bahsettiğim eğitim bilimleri derslerinden daha yararlı bilgiler ve deneyimler sunduğu için iş başvurularında bulunmak ve mülakatlara katılmakta fayda vardır.</p><p>Daha bilmediğim pek çok olanak vardır belki de ancak bu yazıda kısaca değindiğim “başka bir ülkede öğretmenlik” konusunun ufkunuzu açmasını diliyorum. Daha fazla bilgi edinmek için ise Rabia öğretmenin sosyal medya hesaplarını inceleyebilirsiniz.</p><p>Umutsuz olmak yerine her olanağı denemek, hayatın bize bir şeyleri hazır sunmasını beklemek yerine imkanlarımızı çoğaltmak, güzel günler görme şansımızı artıracaktır.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d00ebbd17651" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/nottutuyoruz/ogretmenler-i%CC%87cin-sinavsiz-i%CC%87s-i%CC%87mkanlari-d00ebbd17651">Öğretmenler İçin Sınavsız İş İmkanları</a> was originally published in <a href="https://medium.com/nottutuyoruz">Not Tutuyoruz</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Saygınlık ve İşsizlik(!) Getiren Bölüm: Öğretmenlik]]></title>
            <link>https://medium.com/nottutuyoruz/sayginlik-ve-issizlik-getiren-bolum-ogretmenlik-f212b068a07b?source=rss-867928f3d75e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f212b068a07b</guid>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[üniversite]]></category>
            <category><![CDATA[not-tutuyoruz]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Burçin Albulut]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 06 Apr 2022 08:02:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-07-01T07:38:17.570Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Öğretmenler genelde 6–7 yaşından itibaren görmeye başladığımız, geçmişte çok saygı duyulan kişiler. Şimdi de veliler tarafından saygı görmelerine karşın gün olup çocukları öğretmen olmak isteyince “Atanamazsın, olma!” denilen meslek. Haksızlar mı? Cevabı sizde biten bir soru bu.</h4><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Fembed%2Ftrack%2F4LmA7eKmD04MBZ4kHWXbLz%3Futm_source%3Doembed&amp;display_name=Spotify&amp;url=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Ftrack%2F4LmA7eKmD04MBZ4kHWXbLz&amp;image=https%3A%2F%2Fi.scdn.co%2Fimage%2Fab67616d00001e02438198f2165a7954bcfd9b81&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spotify" width="456" height="80" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/7c96bae55912b87d887fe1d3ad584bf9/href">https://medium.com/media/7c96bae55912b87d887fe1d3ad584bf9/href</a></iframe><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YaQk33UzF6zHPu0RcnjVAg.jpeg" /></figure><p>Sayısal puan türünde olan ve neredeyse her sıralamadan alım yapan bu bölümün öğrencileri, genel olarak matematik öğretmeni olma hayaliyle tercihlerini yapmış ancak sıralamalarının tutmaması nedeniyle bu bölüme gelmişlerdir. Sorun da böylece başlar. Matematik ve fen ne kadar iç içe olursa olsun iki büyük dünyadır. Öğretmenlik sadece bilmekle yapılan bir meslek olsaydı hangi bölüme gittiğinizin bir önemi kalmayabilirdi. Ancak fen anlatmak ile matematik anlatmak bir değildir. Tam da bu sebepten bu iki bölümün ders içeriği farklılaşmaya başlar. Matematik hayali kuran öğrenciler de büyük bir hüzünle istemeden de olsa ya bölüme devam eder ya da bölümü bırakırlar.</p><h3>Hangi Üniversitede Okumak Avantajlı(!) Olur?</h3><p>Aynı bölümü Türkiye’nin (sıralamalara göre) en iyi üniversitelerinde okumakla yüz binlerce gerideki üniversitelerde okumak elbette bir değildir. Hiç fen neti yapamamış bir öğrencinin Fen Bilgisi Öğretmeni olabileceği gibi benim gibi tüm tercihleri fen ile ilgili olan birisi de aynı bölüm mezunu olabiliyor. Ne var ki diplomaya göre ikimiz de aynı konumdayız. Aileler ve toplum da bu yüzden bu bölüme sıcak bakmıyorlar. İster en iyi üniversitede, ister sıralamada en sonda olan üniversitede okuyacağını söyle fark etmeksizin bölümünüzü onaylamıyorlar. Bu durum, bir koşu yarışında en önde ve sonda koşanı karşılaştırıp “Bak, en önde/arkada koşsan da o da seninle aynı pistte koşuyor.” demeye benziyor. Sen koşmayı seviyorsan birinci ya da sonuncu olduğunun önemi yok. Yani tercih ederken göz önünde bulundurulması gereken şeylerden en önemlisi bu bence: <strong>fen bilimlerini sevmek</strong>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*6tLoOr02cu05VvDbg6tWwQ.jpeg" /></figure><p>Ortaokulda her dersi severek çalışırdım. Bu yüzdendir ki lise tercihlerinde hangi okulu yazacağımıza karar veremedik ve öğretmenlerim devreye girdi. Gidebileceğim ve puanımın tuttuğu “en iyi” liseye, İzmir/Tire Fen Lisesi’ne gittim. Aldığım eğitim şüphesiz kaliteliydi ki feni gerçekten çok sevmeme neden oldu. Üniversite terchilerimde ise artık yine “en iyi bölümü” yazmamız gerekiyordu herkese göre. Bu bölümleri bilirsiniz: tıp, mühendislik… İstediğim bölüme pek çok itiraza karşın en sonunda babamın desteği ile sadece öğretmenlik tercih ettim ve şimdi buradayım: Hacettepe’de. Şimdiye kadar vurguladığım noktanın “feni sevmek” olmasının nedeni de bu okul ve bölümünün öğrencileri. Kaliteli bir eğitim veren okuldaysanız, sevmeden dersleri ve günlük hayatınızı birlikte yürütebileceğinize inanmak hayal ürünü bence. Kaliteli eğitim beraberinde zorlanmaları içeriyor çünkü. Örneğin biyoloji bölümündeki bir öğrenciyle birlikte seviyesi farklı olsa da aynı evrim ve genetik dersini öğrenmek zorundasınız. Diğer okullardaki öğrencilerin zorlanmadığından bahsetmedim elbette ama dedim ya, sadece aynı pistteyiz.</p><h3>Peki Neler Öğreniyoruz?</h3><p>Hangi okulda olursanız olun, YÖK tarafından belirlenen derslerin eğitimini alırsınız. Bu belirli derslere ve içeriklerine <a href="https://www.yok.gov.tr/Documents/Kurumsal/egitim_ogretim_dairesi/Yeni-Ogretmen-Yetistirme-Lisans-Programlari/Fen_Bilgisi_Ogretmenligi_Lisans_Programi.pdf">şu linkten</a> bakabilirsiniz. Seçmeli derslerin çeşitliliği ise okulunuza bağlı olur. Temel olarak bakacak olursanız dersler şu şekildedir:</p><ul><li><strong>Alan dersleri,</strong></li><li><strong>Eğitim dersleri,</strong></li><li><strong>Genel kültür dersleri,</strong></li><li><strong>Seçmeli dersler.</strong></li></ul><p>Henüz ikinci sınıfım ve iş hayatı ile ilgili bir deneyimim yok ama şunu söyleyebilirim ki bölümün geleceği ile ilgili korku hikayelerine inanmayın. Günümüzde diploma her şeyin kapısını açamıyor. Çalışmak, öğrenmek, kendinize beceriler edinmeniz de çok önemli. Alanında yetkin, kendini farklı alanlarda da geliştirmiş öğretmen çok zor bulunuyor. Bunda sınav sistemi ile atama yapılmasının ve yüzlerce üniversitede bu bölümün bulunmasının katkısı çok büyük ancak bu başka bir konu. Bu konu ve öğretmenlik ile ilgili tartışma konusu olan pek çok konuya ileriki zamanlarda değineceğim, zira mezunu kadar eleştirisi bol olan bir bölüm ve hepsini bir yazıda ele almak mümkün değil. Görüşmek üzere!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f212b068a07b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/nottutuyoruz/sayginlik-ve-issizlik-getiren-bolum-ogretmenlik-f212b068a07b">Saygınlık ve İşsizlik(!) Getiren Bölüm: Öğretmenlik</a> was originally published in <a href="https://medium.com/nottutuyoruz">Not Tutuyoruz</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>