<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Büşra Hallaç on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Büşra Hallaç on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@busrahallac?source=rss-6cd003772049------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*k2f9twmEWd6EOY8U.</url>
            <title>Stories by Büşra Hallaç on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@busrahallac?source=rss-6cd003772049------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 15:48:07 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@busrahallac/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Dijitali Anlamak… Ya da Anlamamak.]]></title>
            <link>https://medium.com/@busrahallac/dijitali-anlamak-ya-da-anlamamak-cca1f6f46cb1?source=rss-6cd003772049------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cca1f6f46cb1</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Büşra Hallaç]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 Feb 2017 14:35:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-02-06T14:35:16.268Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Blog yazıma şu videoda duyduğum, beni bu yazıyı yazmam için harekete geçiren bir paragraf ile başlamak istiyorum; <a href="https://www.youtube.com/watch?v=Es7EfSMiXmU">https://www.youtube.com/watch?v=Es7EfSMiXmU</a></p><blockquote><strong>‘‘ Altın madeni gibi değerli olan kreativiteyi toprağın derinliklerinden çıkartabilmek için önce pislikle, toz toprakla uğraşmak gerekiyor. Buna hazır olun. Kirleneceksiniz. Bol miktarda çöp üreteceksiniz. Çöp gibi çizimler yapacaksınız, kimsenin okumaya tenezzül etmeyeceği yazılar yazacaksınız…’’</strong></blockquote><p>Öhhööhö, kimsenin okumaya tenezzül etmeyeceği yazılar serisinden Merhabalar! Bendeniz Büşra, yaşım 22, yarışmaya Sosyal Medya Kampüsü’nden katılıyorum, diğer yarışmacı arkadaşlara bol ilhamlar diliyorum. Bugün ki derdimiz:</p><p><strong>EVLİLİK AŞKI ÖLDÜRMEZ, AKADEMİK HAYAT AŞKI ÖLDÜRÜR!</strong></p><p>Şimdi birtakım şeyleri müsadenizle didik didik edeceğim. Çünkü benim bir davam var. Adı: Dijitali Anlamak. Kocaeli Üniversitesi Halkla İlişkiler ve Tanıtım bölümü son sınıf öğrencisiyim. İlk zamanlar kariyerimde görmeyi umduğum şey stiletto, kalem etek, birtakım toplantılara katılmak üçlüsüydü. Hayallerimin vizyonsuzluğunu görüyorsunuz. (İşte bunlar hep Türk dizisi sendromu) Fakat zaman ilerledikçe sizde ilerliyorsunuz, siz ilerledikçe hayallere güncelleme geliyor. Aradan geçen 4 yıla, değişen hayallere ve amaçlara rağmen hala okuduğum bölümü seven bir insanım. Fakat okul, aşkı öldürüyor çocuklar. Burada ki aşk, kadın-erkek ilişkilerinden ziyade ‘‘Sevdiğin işi yaparsan ömrünün sonuna kadar çalışmazsın’’ mantığına çıkan mesleki aşk. Evlilikte çalışmak oluyor sanırım.<em>(Metafordan sınıfta kaldı dersiniz fakat durum bu :D )</em> Her neyse efendim, böyle düşünmem için hep temeli magmaya kadar inen nedenlerim oldu. En genel bir örnek vermem gerekirse okullarda biz öğrencilere hala başarılı projeler olarak 1800&#39;lerin Lucky Strike kampanyaları gösteriliyor. Her şeye temelden başlamak elbetteki muazzam, fakat o çağın dinamikleriyle şimdiki çağın dinamikleri aynı olmadığından yıllar yıllar öncesinin başarılı kampanyalarının örnek olarak gösterilmesi gibi eğitim bozukluklarını kabul edemedim. Sonra bu çocuklar neden işsiz, sonra yeni mezunun maaşının yarısını devlet ödeyecek vıdıvıdı. Artık ödesen ne olacak Devlet Bey, o adam bir kere ölü yatırım olmuş olacağı kadar. Pırıl pırıl genç suratların boş gözlere sahip olmasının sebebi bence bu. Ardından gelen mezun oldum, ne yapacağım? telaşesi… Böylelikle üniversite maceram ilk 1 aydan sonra klişe olmaya başladı. Sorunların çözümü benim elimde değildi. O zaman dedim ki Büş kızım, belki sorun bölümdedir. Haydaa gittim çift anadala başvurdum, birincilikle Görsel İletişim Tasarımı’na kabul edildim. Yeni bir alan, yeni bir derya, yeni bir hayal kırıklığı. Bu sefer de ‘‘Yedin bir nane, oku dur şimdi 4 sene’’ diye diye buralara geldim arkadaşlar. Şimdi son sınıfım, haziranda iki bölümümden de mezun oluyorum; profesör, doçent moçent adı duydum mu direk vınnnn turizm…. Hiç değilse iki üniversite mezunu desinler.</p><p><strong>EĞİTİM ŞART DEĞİL, NİTELİKLİ EĞİTİM ŞART</strong></p><p>Mezun olmadan böyle bir arayışın içerisine girince kendimi bir anda apar topar iş hayatında buldum. Amfilerde kaybettiğim 4 yıldan sonra iş yerimi, ofisimi, çalışma masamı adeta doğal yaşam alanım adeta habitatım olarak görüyorum. Fakat başkaları için nitelikli gözüken benim için ise asla yeterli olmayan eğitim hayatımdan çıkıp kendimi holdinglerde bulunca yaşadığım sorunlar peşi sıra beni haklı çıkarmaya başladı. Ben kendimi istemeden Lucky Strike’lara göre hazırlamışken karşıma SEO falan çıktı. Sonra dedim eğitim şart değil, nitelikli eğitim şart. Arkası 3 hafta önce hayatıma giren Sosyal Medya Kampüsü…</p><p><strong>DERS 101: O BLOG AÇILACAK</strong></p><p>Lafı bu kadar dolandırdıktan sonra gelelim fasulyenin faydalarına. Dijitalle tanışıklığım iş hayatına başladığımdan beridir yaklaşık 2,5 aydır sürüyor. Beni bu sektörde cezbeden en önemli şey gelecek vaat etmesi. Sadece mesleki olarak değil tek serilik filmleri bile izlemeyi sevmeyen bir insan olarak, her zaman devamı gelecek şeylere odaklandım. Süreklilik arz etmesi benim hayatımdaki değerler için altın kuraldır. İşte bu yüzden Dijitali seçtim. Müthiş bir gelecek gördüm çünkü. Okuduğum bölümler de çat pat uygunluk arz edince buradan yürümenin kariyerim için en doğrusu olacağına karar verdim. Kafası çalışan insanın yolu bir diyerek Baturay Elönü ile tanıştım. Sonra hoopp kendimi dijital deryalarda buldum.. Sosyal Medya Kampüsü’nde yaşadığım şeyleri ayrı bir yazıda değerlendireceğim. Fakat şimdilik şu kadarını söyleyebilirim: bu blog varsa sebebi bu eğitimdir. Ödev diye verilen her şeye ön yargılı olduğum için <em>(sebebini anlamışsınızdır bence :D</em>) bu blogu açmayı da hep kafamda erteledim. Sonra Baturay Bey, big brother’lık yapıp HERKESSSS A ÇA CAKK diyince….. Seviyorum ben bu adamı yahu. Müthiş bir motivasyon kaynağı. Üstelik dediği kadar da varmış, baya zevkli bir meretmiş bu ‘yazmak’, dertleşir gibi yazmam bundan olsa gerek. Yine de sürçü lisan edecek şeyler yazdıysam sorumlusu Baturay Beydir hakim bey, nokta.</p><p><strong>DİJİTALİ ANLAMAK ASLA BİTMEYECEK BİR SÜREÇ</strong></p><p>3 haftadır aldığım eğitimler doğrultusunda Dijital nerede başlıyor, nerede bitiyor derseniz henüz cevap veremem. Çünkü her şey çok yeni, çok karmaşık benim için. İzliyorum, kafa yoruyorum, bazen sıkılıp telefona dalıyorum, ama sonuçta öğrendiğimi biliyorum. İşimin başına döndüğümde tüm o bilgiler kuluçkamdan çıkıp bana hatırlatmalar yapıyor. Daha iyisini ortaya çıkarabiliyorum böylece. Etrafımdaki insanlar bunun farkına vardığında, günün sonunda gerçekten doğru yatırım yaptığımı fark ediyorum. İşte ana fikir tamda burada. <em>Dijital dediğimiz şeyi anlamak asla bitmeyecek bir şey. Eğer biterse o kavram dönüşümünü tamamlamış ve bitmiş demektir. Bu yüzden sürekli öğrenecek olmanın ön keyfini yaşıyorum. Karmaşıklık beni her daim cezbedecek.</em></p><p>Benim yazmak istediklerim bunlardı, aslında bunlar değildi ama bunlar çıktı. Ben yazarken bilinçaltımda konuşmak ve anlatmak istediğim şeyler klavye ile iletişime geçti. Kim olduğum, nereden buralara geldiğim, hikayemin nerede başladığını ve hangi sebeplerle başladığını anlatabilmek çok değerliydi çünkü. Bunlar olmadan ilk adım olamazdı. Aksi halde ben ne kadar istenilen şeyler yazsam da fotoğraflı hikaye kitapları gibi olacağımı biliyorum. Ne fotoğrafa yazık olsun ne hikayeye.</p><p>Sonuç olarak dijital ile böyle tanıştım, ilk görüşteki izlenim önemlidir derler ya, heh, muhabbet orada işte. Benim dijital hakkında ilk görüş izlenimim bu yazıda yazdıklarım. İkinci bir yazı için akıbetim ne olur bilemiyorum. Şimdilik sevgi ve güzelliklerle kalmanız dileğiyle..</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cca1f6f46cb1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>