<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Çağrı Konyalı on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Çağrı Konyalı on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@cagrikonyali?source=rss-9fb7318552e9------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*Yuz5xVdR-SWzKHkSD8SknA.png</url>
            <title>Stories by Çağrı Konyalı on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@cagrikonyali?source=rss-9fb7318552e9------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 22:55:06 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@cagrikonyali/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Yapay Zekâ Çağında Tasarımcının Gerçek Değeri]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yapay-zek%C3%A2-%C3%A7a%C4%9F%C4%B1nda-tasar%C4%B1mc%C4%B1n%C4%B1n-ger%C3%A7ek-de%C4%9Feri-8fa85c91c4dc?source=rss-9fb7318552e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8fa85c91c4dc</guid>
            <category><![CDATA[artificial-intelligence]]></category>
            <category><![CDATA[creativity]]></category>
            <category><![CDATA[ux-design]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[design]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çağrı Konyalı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 11 Jan 2026 13:02:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-01-14T06:48:32.337Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XM14kwrlcZZnsVxVKDmwqQ.jpeg" /></figure><p>Bu yazımda konuya <strong>bir tasarımcının gözünden</strong> bakıyorum.<br>Ama anlatılanlar yalnızca tasarımcıları ilgilendirmiyor.</p><p>Yapay zekânın hızlı yükselişi; yazılımcılardan pazarlamacılara, içerik üreticilerinden ürün yöneticilerine kadar pek çok meslek alanında benzer soruları beraberinde getiriyor. Dolayısıyla bu yazıyı, kendi mesleğine uyarlayarak da okuyabilirsin.</p><p>Son zamanlarda tasarım dünyasında <em>(aslında pek çok sektörde)</em> aynı sorular tekrar tekrar soruluyor.</p><p><strong>“Yapay zekâ tasarımcıların yerini alacak mı?”</strong></p><p><strong>“Tasarımcılar işsiz mi kalacak?”</strong></p><p><strong>“Birkaç prompt yazabilen herkes artık tasarımcı mı?”</strong></p><p>Bu soruların sorulması çok normal. Çünkü yapay zekâ, özellikle tasarım alanında, üretim hızını ve erişilebilirliği dramatik biçimde değiştirdi. Bugün saniyeler içinde görseller, UI taslakları, logo denemeleri ve sayısız varyasyon üretilebiliyor.</p><p>Ama bu noktada bence asıl konuşmamız gereken mesele şu:</p><blockquote>Yapay zekâ bu kadar çok şey yapabiliyorken, tasarımcının gerçek değeri nerede duruyor?</blockquote><h4>Bu korku yeni değil</h4><p>Tasarım ve üretim tarihine baktığımızda, benzer kırılmaların daha önce de yaşandığını görüyoruz.</p><ul><li>El işçiliğinden sanayi üretimine geçiş</li><li>Analogdan dijitale dönüşüm</li><li>Manuel süreçlerden otomasyona evrim</li></ul><p>Her dönemde <strong>“artık buna gerek kalmayacak”</strong> denildi.<br> Ama hiçbir meslek tamamen ortadan kalkmadı.<br> <strong>Sadece rol değiştirdi.</strong></p><p>Bugün hâlâ el yapımı ürünlerin, sınırlı üretimlerin ve zanaat işlerinin değerli olmasının sebebi daha hızlı ya da daha kusursuz olmaları değil.</p><p>Daha <strong>anlamlı</strong> olmaları. İşte burası önemli bir detay.</p><h4>İnsan imzası neden hâlâ değerli?</h4><p>Tam otomasyonun mümkün olduğu alanlarda bile, bazı ürünler özellikle insan eliyle üretiliyor.</p><p>Çünkü insan dokunuşu şunları beraberinde getiriyor:</p><ul><li>Sorumluluk</li><li>Sezgi</li><li>Niyet</li><li>Hikâye</li></ul><p>Bu hikâye, bir ürünü ya da işi sadece “işlevsel” olmaktan çıkarıp, onunla <strong>duygusal bir bağ</strong> kurulmasını sağlıyor.</p><p>Bu durumu anlatan çok güçlü, fiziksel bir örnek var.</p><p>Mercedes-AMG motorlarında her motor, tek bir mühendis tarafından baştan sona üretilir. Motor tamamlandığında, o mühendisin <strong>imzası</strong> motorun üzerine eklenir.</p><p>Bu imza aslında şunu söyler:</p><ul><li>Bu motor sadece çalışması için yapılmadı</li><li>Ortada bir insanın bilgisi, sezgisi ve sorumluluğu var</li><li>Bu ürünün bir hikâyesi var</li></ul><p>Teknik olarak bakıldığında bu motorlar otomasyonla daha hızlı, daha ucuz ve daha standart şekilde üretilebilirdi. Ama özellikle <strong>insan eliyle</strong> üretiliyorlar.</p><p>Çünkü burada satılan şey sadece bir motor değil.<br><strong>İnsan imzası taşıyan bir deneyim.</strong></p><p>Ve ilginç olan şu:<br>Bu imza, ürünü daha yavaş değil, <strong>daha değerli</strong> hâle getiriyor.</p><h4>Aynı kırılım bugün tasarımda yaşanıyor</h4><p>Yapay zekâ bugün tasarım tarafında şunları çok iyi yapıyor:</p><ul><li>Çok hızlı üretim</li><li>Sayısız varyasyon</li><li>Stil taklitleri</li><li>Teknik çıktılar</li></ul><p>Ama şunları yapamıyor:</p><ul><li>“Asıl problem ne?” sorusunu sormayı</li><li>Neyi yapmamak gerektiğine karar vermeyi</li><li>Bağlamı gerçekten anlamayı</li><li>Kullanıcıyla duygusal bir bağ kurmayı</li></ul><p>Yapay zekâ <strong>üretir</strong>.<br>Tasarımcı ise <strong>seçer, filtreler ve anlamlandırır</strong>.</p><p>Tıpkı otomatik üretilmiş bir motor ile imzalı bir motor arasındaki fark gibi.</p><h4>Tasarımda iki ayrı yol oluşuyor</h4><p>Bugün tasarım dünyasında iki farklı üretim biçimi netleşmeye başladı.</p><p><strong>Yapay / otomatik üretim:</strong></p><ul><li>Hızlı</li><li>Ölçeklenebilir</li><li>Ucuz</li><li>“İş görür”</li></ul><p><strong>İnsan imzalı tasarım:</strong></p><ul><li>Niyetli</li><li>Bağlam odaklı</li><li>Deneyim merkezli</li><li>Hikâyesi olan</li></ul><p>Bir arayüzü yapay zekâ da çizebilir.<br>Ama o arayüzün <strong>neden</strong> böyle olduğu, <strong>kimin için</strong> tasarlandığı ve <strong>ne hissettirmesi gerektiği</strong> hâlâ tasarımcının alanı.</p><h4>Risk altında olan meslekler değil, yaklaşımlar</h4><p>Asıl risk altında olan şey:</p><ul><li>Sadece çıktı üretmeye odaklı roller</li><li>Tekrar eden işler</li><li>Bağlamdan kopuk üretimler</li><li>“Daha hızlı yapayım” refleksi</li></ul><p>Buna karşılık güçlenen alanlar:</p><ul><li>Deneyim tasarımı</li><li>Ürün düşüncesi</li><li>Küratörlük</li><li>UX writing</li><li>Tasarım sistemleri</li><li>Anlam ve hikâye kurabilen roller</li></ul><p>Yani mesele “tasarımcı olmak” değil, <strong>nasıl bir tasarımcı olduğun.</strong></p><h4>Tasarımcının yeni rolü</h4><p>Gelecekte tasarımcı:</p><ul><li>Sadece çizen değil</li><li>Yönlendiren</li><li>Karar veren</li><li>Filtreleyen</li><li>Anlamlandıran</li><li>Hikâye kuran kişi olacak</li></ul><p>Yapay zekâ güçlü bir araç. <strong>Ama araç olmak, yön vermek değildir.</strong></p><h4>Sonuç: Gerçek değer nerede?</h4><p>Yapay zekâ korkusu muhtemelen tamamen ortadan kalkmayacak.<br> Ama şu gerçek değişmeyecek:</p><blockquote>Herkesin üretebildiği şeyler zamanla ucuzlar.<br>Az kişinin anlam katabildiği şeyler değerlenir.</blockquote><p>Yapay zekâ çağında tasarımcının gerçek değeri; hızda, araçlarda ya da çıktılarda değil,</p><p><strong>anlamda, bağlamda ve insan imzasında</strong> yatıyor.</p><p>Bu yazıyı okuduğun için teşekkürler.</p><p>İletişimde kalmak istersen;</p><p>X: <a href="https://x.com/cagrikonyali"><strong>cagrikonyal</strong>i</a><br>instagram: <a href="https://www.instagram.com/dsply.cagri/"><strong>dsply.cagri</strong></a></p><p><em>Clarity over noise.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8fa85c91c4dc" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yapay-zek%C3%A2-%C3%A7a%C4%9F%C4%B1nda-tasar%C4%B1mc%C4%B1n%C4%B1n-ger%C3%A7ek-de%C4%9Feri-8fa85c91c4dc">Yapay Zekâ Çağında Tasarımcının Gerçek Değeri</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yine Yeni Yeniden]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yine-yeni-yeniden-d024018434d3?source=rss-9fb7318552e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d024018434d3</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[yazmak]]></category>
            <category><![CDATA[podcast]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çağrı Konyalı]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 01 Jan 2024 16:38:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-01-01T20:31:41.662Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TFZvsUEs87n1B3RPKsQKDg.jpeg" /></figure><p>Çok uzunca bir aradan sonra yeniden merhaba 🖐🏻</p><p>Yazmayı o kadar çok özlemişim ki, bu kadar aradan sonra yazmanın keyfini şimdi çok daha iyi anlıyorum.</p><p>Şöyle bir baktığımda en son yazdığım blog yazım; 6 Aralık 2020 tarihini gösteriyor.</p><p>Yazmak için bu kadar uzun ara vermiş olmama ben de çok şaşırıyorum.</p><h3><strong>Peki neydi bu kadar ara vermeye sebep olan şey?</strong></h3><p>Bu sorunun tek bir cevabı yok. Birden fazla parametre olduğunu düşünüyorum. Covid salgını, ülkedeki ekonomik kriz, enflasyon, iş temposu, hayat koşturmacası, motive kaybı, atâlet, bazı belirsizlikler, yazmaya teşvik edici şeylerin ol(a)mayışı, yazdıklarının yeterince okunmuyor oluşu vs. Burada bir parantez açayım; <br><em>herkes yazdıklarımı okusun, çok okunayım gibi kaygılarım elbette yok. Yazıyorsam kendim için yazıyorum. Lakin bununla beraber yazdığım yazılara gelecek olumlu veya olumsuz dönüşler, yorumlar insanı mutlu etmiyor değil.</em></p><p>Unutmadan bu kadar uzun ara vermiş olmanın bir nedeni de şu olabilir;</p><p>İnsanlar artık eskisi kadar okumuyor. İçinde bulunduğumuz hız ve tüketim çağında 3–4 dakikalık bir yazı okumak insanlara sıkıcı geliyor, vakit ayırmak istemiyor. Artık okumaktan ziyade daha çok video/story izliyoruz ya da podcast dinliyoruz. Çünkü bu daha kolay ve hızlı. Biraz da bu nedenden dolayı yazmaktan uzaklaşmış olabilirim.</p><p>Yine de yazanlar ve okuyanlar yok mu? Her zaman varlar. Ve okuyan bu kesim olmaya devam edecek.</p><h3>2024&#39;ün ilk günü!</h3><p>2024’ün ilk gününde, tekrar yazmaya başlıyor olmak kendi adıma sevindirici bir durum. Artık daha düzenli yazmak istiyorum ve buna inanıyorum. Çünkü şimdiye kadar yazmak için bilgisayarımın yanımda olması gerekiyordu ve başına geçip uygun vakitte yazıyordum. Şu an ise bir cafede oturup, kahvemi yudumlayarak, iPhone‘umdan yazıyorum bu blog yazımı. Yani yazmak için illa bilgisayar başına geçmeyi bekliyor olmam gerekmeyecek. 🤓</p><h3>Podcast?</h3><p>Uzun zamandır podcast kanalı da açmak istiyorum. Blog içeriklerimi aynı zamanda sohbet edasında konuşarak da paylaşmak keyifli olabilir. Madem ki okumaya vakit ayıramıyoruz o halde bir yandan da podcast olarak paylaşmak yerinde bir karar olacağına inanıyorum. Bu konuyu da çok ertelemeden gündemime alıp sonuçlandırmam gerek. Podcast kanalımın ismi hazır bile. 😎</p><p>2024 yılı benim için değişim yılı.<br>Ve 2024’ün bu ilk gününde, bu yazı da değişimin başlangıcı olsun. 🚀</p><p>Yakında yeniden görüşmek üzere…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d024018434d3" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yine-yeni-yeniden-d024018434d3">Yine Yeni Yeniden</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Elimde Sihirli Bir Değnek Olsun İsterdim]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/elimde-sihirli-bir-de%C4%9Fnek-olsun-i%CC%87sterdim-2d00b2cebce5?source=rss-9fb7318552e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2d00b2cebce5</guid>
            <category><![CDATA[hedef]]></category>
            <category><![CDATA[rutin]]></category>
            <category><![CDATA[diyet]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[disiplin]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çağrı Konyalı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Dec 2020 23:15:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-12-06T08:22:32.697Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IgOBAmZ5IZ-ckyM16jqB_w.jpeg" /></figure><p>Aslında bambaşka bir yazı yazmayı planlıyordum. Sabah uyandığımda biraz melankoli bir haldeydim ve bu duygumu yansıtan bir şeyler karalayacaktım. <em>(yazmak insanı rahatlatıyor çünkü)</em> İnsan o an hangi duyguyu yaşıyorsa, — ki bu mutluluk olabilir, mutsuzluk olabilir, sevinç olabilir, endişe olabilir vs.- o duyguyu tam anlamıyla sonuna kadar yaşamalı diye düşünüyorum.</p><p>Lakin gün içerisinde gelen bir telefon ve yaptığım konuşma sonrası modum aniden değişiverdi. Şu an daha enerjik ve pozitif hissediyorum. İşte bu duyguyu seviyorum. 🙂</p><p>Hatırlarsınız, <a href="https://bidilimhayat.com/fazlaliklar-hedef-ve-disiplin-uzerine/"><strong>bir önceki yazımda </strong></a>diyetisyene gittiğimi ve nedenlerini açıklamıştım.<br>Bunun en büyük nedeni ise güçlü bir irade ve disiplin kazanabilmek adınaydı.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Şu an ilk programımın 9. günündeyim. <br>Bu 9 günü değerlendirmem gerekirse;</p><p>Programa sadık kaldım ve bir kez bile kaçamak veya ihmalde bulunmadım. O an neler yemem gerekiyorsa sadece onlarla beslendim. Ve gün içerisinde su içmeyi bile unutan ben <em>(bazen hiç su içmediğim günlerim bile oldu)</em> artık günlük ortalam 3 Lt. su içiyorum. Bu süreç içerisinde her şeyim düzenli ve planlı olduğu için, bu durum bana aynı zamanda irade ve disiplin de kazandırmaya başladı. Tam da istediğim gibi.</p><p>Düşünün, her sabah güne belli bir rutininizle başlıyorsunuz.<br><strong>-kocaman bir bardak su içmek gibi, duş almak gibi…- </strong><br>Kahvaltınızın, ara öğününüzün, akşam yemeğinizin saatleri belli, neler yiyip içeceğiniz belli, miktarı belli, günlük su tüketim oranınız belli…<br>Çok iyi değil mi? Bence çok iyi.</p><p>Hazır bu süreçte irade ve disiplinimi güçlendirmişken, kendimle ilgili kararlar da almaya başladım. Hatta aldığım kararları da uygulamaya başladım bile. <br>Bir senenin sonuna yaklaşırken, yeni döneme de daha iyi şekilde girmeyi istiyorum.</p><p>Üzerimdeki ölü toprağını atmanın vaktidir, dedim.<br>Yapmak istediklerimi kağıda yazıp, zihnimi bu konuda boşaltıp rahatlattım.<br>Şimdi de adım adım bunları gerçekleştirmeye başladım.</p><p>Geçen gün bir not paylaşmıştım <a href="https://instagram.com/cagrikonyali"><strong>Instagram</strong></a> hesabımda, hazır yeriyken burada da paylaşmak istiyorum:</p><p>” Bizi yiyip bitiren bir tembellik türü var: <strong>‘Hele şu psikolojim bir değişsin de, sonra hayatımı da hale yola koyacağım’ inancı… </strong><br>Piyango çıkmasını bekler gibi düzelmeyi veya değişimi beklemek…<br>Oysa düzelmek için eyleme geçmezsen, hayat tarzını azıcık da olsa değiştirmeye cesaret edemezsek, <strong>‘ruh hali’</strong>miz nasıl iyileşecek?<br>Geriye <strong>mızıldanmalar ve oyalanmaların sarhoşluğu </strong>kalıyor.<br>Bakıyorum çevreme; bekleyerek yılları geçiriyor insanlar. Daha doğrusu hayat böyle <strong>geçiştiriliyor…</strong> Yazık! “</p><p>Çok doğru değil mi yukarıda yazılanlar?!</p><p>İnsan, elinde <strong>sihirli bir değnek</strong> olsun istiyor. O sihirli değnekle bir şeyleri düzeltip değiştirmek, yoluna koymak istiyor.<br>Böyle bir şey mümkün mü?<br>Değil diyeceğim ama aslında sihirli bir değneğiniz var;<br><strong>Sihirli değnek sizsiniz… Kendiniz!</strong></p><p>Yazımı, eski bir yazımda da paylaştığım bir notla sonlandırayım;</p><p>Kararlılığını sağladıysan, isabetini artır.<br>İsabetin iyiyse, içindeki gücü geliştir.<br>İçindeki güç mükemmelleştiyse, daha dinamik ol.<br>Yeterince dinamiksen, çalışmaya devam et.</p><p>Yazının orijinali : <a href="https://bidilimhayat.com/elimde-sihirli-bir-degnek-olsun-isterdim/"><strong>bi’dilim hayat</strong></a></p><p>Şuralardayım: <a href="https://www.instagram.com/cagrikonyali/"><strong>Instagram,</strong></a><strong> </strong><a href="https://twitter.com/cagrikonyali"><strong>Twitter.</strong></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2d00b2cebce5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/elimde-sihirli-bir-de%C4%9Fnek-olsun-i%CC%87sterdim-2d00b2cebce5">Elimde Sihirli Bir Değnek Olsun İsterdim</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayatla Sevişenlerden Misiniz?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hayatla-sevi%C5%9Fenlerden-misiniz-5a426623f93e?source=rss-9fb7318552e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5a426623f93e</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-notlar]]></category>
            <category><![CDATA[notlar]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çağrı Konyalı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 15 Nov 2020 13:10:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-15T15:09:50.187Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Y9TcloqKuTxkHT5--mrTMQ.jpeg" /></figure><p>Bugün çok güzel hava vardı. Öyle günlük güneşlik değil. Sonbaharın sonu, kışın başlangıç anları. Hava karanlık ve kapalı. Ara sıra yağmur yağıyor. Bu mevsim geçişlerini daha doğrusu sonbaharın bu havasını ayrı bir seviyorum. Bu havaların en keyif aldığım yönü şu; kendini bir kahve dükkanına atıp, sıcak bir kahveyle kendine gelmek. Yağışlı havalarda böyle mekanlarda kendime bir “cam kenarı ısmarlamayı” seviyorum.</p><p>***</p><p>Fazlaca monotonlaşan hayatlarımız. Bir şeyleri kaçırıyoruz ama neyi? Nereyeydi bu koşuşturma? Unuttuk.</p><p>***</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xQsrG_42U_gGqidBC3szeA.png" /></a></figure><p>Gündelik hayat koşturmacası. İnsanın oturup (durup) düşünmeye fırsatı kalmıyor.<br>Sonuç;<br>Tembelleşen zihinler.</p><p>Gündelik hayat koşturmacası. Sonuç;<br>Monotonlaşan hayatlar.</p><p>Yine gündelik hayat koşturmacası. Sonuç;<br>Yapmak istediğin şeyleri bir türlü yapamama.</p><p>***</p><p>Bence artık herkes, herkes gibi.</p><p>***</p><p>Büyümekten yorulmak. Enteresan bir cümle.</p><p>***</p><p>Hala özlediğimiz şeyler varsa, ki çok şükür var, bu iyiye işaret.</p><p>***</p><p>Haşmet Babaoğlu’nun yazısından alıntıladığım şu not;</p><p><strong>“Geceleri açık fırın görünce içinde birden ekmek almak isteği uyananlardan mısınız? Yani bütün dertlerine, sıkıntılarına karşın hayatı seven, hayatla sevişenlerden misiniz?”</strong></p><p>İşte bu tam da ben.</p><p>***</p><p>İzlediğim bir belgeselden şu satırlar;<br>Sonra farkettim ki korkularım işimi daha kötü hale getirecek. Onların hakkından gelmek zorundaydım.<br>…<br>Bitmedi çünkü bir şeyin bitmesi fikri benim başarmaya çalıştığım şeyin baya zıttı.</p><p>***</p><p>Sevdiğim birkaç yazardan sık duyduğum durmak, bakmak, görmek üzerine..<br>Son günlerde ben de dile getirir oldum.</p><p>Görmek için bakmak gerek. Bakmak için ise durmak. Durup bakmak.</p><p>Görmek kavramına bir de şu açıdan bakalım;<br>Görmediği halde taşı, toprağı, çiçeği, böceği, insanı böylesine güzel anlatan Aşık Veysel’in görmesi gibi…</p><p>***</p><p>Çocuk muyuz? Hayır. Ama bazen içimizdeki çocuğun söz hakkı istediği anlar oluyor.</p><p>***</p><p>Su akar yatağını bulur.<br>Bir de şunu düşünün;<br>Akıpta yolunu bulamayan bir su ne hisseder?</p><p>***</p><p>Olur mu? Olur. İnsan istemeye görsün.<br>İmkansız mı? Hayır.<br>Kolay mı? Zor elbet.<br>Dedim ya, insan istemeye görsün.</p><p>Yazının Orijinali için : <a href="https://bidilimhayat.com/hayatla-sevisenlerden-misiniz/"><strong>bi’dilim hayat</strong></a></p><p>Şuralardayım : <a href="http://instagram.com/cagri.konyali"><strong>Instagram,</strong></a><strong> </strong><a href="http://twitter.com/cagrikonyali"><strong>Twitter</strong></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5a426623f93e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hayatla-sevi%C5%9Fenlerden-misiniz-5a426623f93e">Hayatla Sevişenlerden Misiniz?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yeni Yıla Kalbimin Sesini Dinleyerek Girdim]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yeni-y%C4%B1la-kalbimin-sesini-dinleyerek-girdim-7bb0f01c7866?source=rss-9fb7318552e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7bb0f01c7866</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[yeni-yıl]]></category>
            <category><![CDATA[blog]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çağrı Konyalı]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 Jan 2020 09:53:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-01T20:51:27.753Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7GyA26zlAWCskkmaYXUNhA.jpeg" /></figure><p>Merhaba 2020!</p><p>2020’nin ilk yazısı, yeni yıla nasıl girdiğimin konusunu oluşturuyor aslında.</p><p>Bu sene yeni yıla kalbimin sesini dinleyerek girdim. Buna sebep olan 2019’un son günü sabahında okumuş olduğum bir yazının etkisi oldu sanırım.</p><p>Günlük yaptığım düzenli rutinlerimden birisi de her sabah takip etmiş olduğum bir kaç yazarın köşe yazılarını okuyor olmak. Bunlardan birisi de <strong>Nil Karaibrahimgil.</strong> Ben çok seviyorum Nil’in yazılarını ve büyük bir keyifle okuyorum. Her yazısında bir şeyleri fark ettiriyor bana, bir şeylere farklı açılardan bakmamı sağlıyor, düşündürüyor, bir şeylerin farkında olmamı sağlıyor. Ve Nil’in kalemi öylesine samimi ve içten ki, yazılarını okurken sanki sohbet ediyormuş havası oluyor. Bu çok güzel.</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*WVJ1FMfw1QBe0aNC1mfgnA.png" /></a></figure><p>Yine bu sabah her sabah olduğu gibi günlük yazılar var mı diye kontrol ederken <em>(ki Nil Karaibrahimgil her gün yazmıyor)</em> Nil’e baktım var mı yeni yazı diye, yoktu. Nedendir bilinmez biraz eski yazılarına doğru göz gezdirmeye başladım. Normalde bunu pek yapmıyorum. Sonra eskilerden bir tanesini okumaya başladım yine. Okuduğum o yazıdan beni etkileyen satırlarla karşılaştım. Hemen ilgili satırları Instagram hikayemde de paylaştım. Hoşuma giden yazıları hikayelerimde çoğu zaman paylaşıyorum çünkü; birileri de faydalansın istiyorum.</p><p>Sonra bahsini ettiğim satırların etkisimidir nedir, ki ben öyle olduğunu düşünüyorum, planımda olmayan bir şeyi yapma isteği doğdu. Bir anda aniden karar verdim ve apar topar memlekete, evime, anneme gitmeye karar verdim. Yeni yıla anne evinde ve annemin yanında girmek istedim. Tasarım direktörüme durumu ilettim ve günlük mazaret izni kullanıp, Perşembe ve Cuma için de yıllık izinden kullanıp, bir yandan da uçak biletlerini hızlıca alıp koşturmalı bir süreci başlatmış oldum. Uçağa 5 saat gibi bir süre var.</p><p>Ve kalbimin sesini dinleyip uçağa atladığım gibi memlekete uçtum. Anneme büyük bir sürpriz oldu. Seni çok özlemiştim, ne güzel sürpriz oldu bu, dedi. İşte bu bile yeterdi bana. O an anladım ki, kalbimin sesini dinlemekle çok iyi yapmışım.</p><p>Yazıyı çok uzatmadan bahsini etmiş olduğum Nil Karaibrahimgil’in o satırlarıyla sizi baş başa bırakıyorum…</p><p>…</p><p>“Bazen, birden “Hadi hazırlan, bir yere gidiyoruz” diyor hayat.</p><p>Bu anlar bana mucize gibi geliyor. “Demek başka yerlere gideceğiz, tamam” diyorum.</p><p>Bu bahsettiğim otobüse, trene, uçağa binilip çıkılan yolculuklardan değil, rüzgarın götürdüğü bir yer.</p><p>Sadece sana esen bir rüzgarın. Olur ya öyle.</p><p>Bir telefon çalar, birden saçlarına rüzgar dolar.</p><p>Bir yer seni bekliyordur ve ayakların senden önce heyecanlanıp koşmaya heves eder, ama nefeslerin gelip kalbini sakinleştirir.</p><p>Öyle bir duygu.</p><p>İnsanları kabaca ikiye ayırdım kafamda.</p><p><strong>Kalplerini dinleyenler</strong> ve <strong>korkularını dinleyenler. </strong>Şimdi bunlar çok farklı patikalar.</p><p><strong>Birinin nereye götüreceği belli olmaz, öbürü çoğu zaman ya hiçbir yere götürmez ya da bildik yerlere götürür.</strong></p><p>Hep aynı yerden aynı manzaraya bakmak gibi. Riski yokmuş gibi görünür ama bence en büyük risk hep aynı yerden aynı manzaraya bakmak.</p><p><strong>Ben kalbini dinleyen biri olmayı deniyorum. </strong>Onlardan olmak istiyorum.</p><p>Ne zaman fırsat gelse, kalp ve korkular aynı anda bir şey diyorlar.</p><p>Daha doğrusu aralarında saniyelik bir fark var. İlk hep kalp konuşur aslında.</p><p>Göz açıp kapayana kadar der diyeceğini. Git der, kal der, evet der, olmaz der ama muhakkak konuşur.</p><p>Sonra güya aklını başına alıp, korku gelir azıcık gecikmeyle.</p><p>Şöyle bir boğazını temizler ve başlar sıralamaya, vıdı vıdı vıdı. Genellikle dinletir de sözünü.</p><p>Ben ona kulak asmamayı yeni öğrendim. “</p><p>Şuralardayım; <a href="https://www.instagram.com/cagrikonyali/"><strong>Instagram</strong></a><strong> , </strong><a href="https://twitter.com/cagrikonyali"><strong>Twitter.</strong></a></p><p>Yazının orijinali: Kişisel Bloğum — <a href="http://blog.cagrikonyali.com/yeni-yila-kalbimin-sesini-dinleyerek-girdim/"><strong>Çağrı Konyalı</strong></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7bb0f01c7866" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yeni-y%C4%B1la-kalbimin-sesini-dinleyerek-girdim-7bb0f01c7866">Yeni Yıla Kalbimin Sesini Dinleyerek Girdim</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bizi Çalışmak Kurtaracak]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bizi-%C3%A7al%C4%B1%C5%9Fmak-kurtaracak-b8c70fe1af5b?source=rss-9fb7318552e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b8c70fe1af5b</guid>
            <category><![CDATA[hedefler]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[atalet]]></category>
            <category><![CDATA[2019]]></category>
            <category><![CDATA[çalışmak]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çağrı Konyalı]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 04 Jan 2019 09:23:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-01-05T08:33:06.515Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*27feBKwdq5PcbGiUhJiRJA.png" /></figure><p>2019’un ilk günü, ilk yazısı. 2018 senesi kendi adıma pek iyi geçti diyemem. Sağ gösterip sol vurdu. Sonra sol gösterip sağ vurdu. Özetle bu. Fakat karamsar olmak yerine <em>-ki karamsar olmayı sevmiyorum- </em>olaylara farklı açıdan bakmamız gerek. Her ne yaşamış olursak olalım, başımıza iyi veya kötü her gelmiş olursa olsun, her ne kadar iyi veya kötü insanlar tanımış olsak da, üzülsek de, kırılsak da, sevinsek de yaşadığımız tüm bu her şeyin bize kattığı bir şeyler var; <strong>Deneyim.</strong> Deneyim, bize farkındalık katarak mevcut benliğimizin ve kendimizin oluşmasında büyük katkı sağlıyor. Şu an bizi biz eden şey, şimdiye kadar yaşadıklarımızdır.</p><p>Yeni bir yıla girdik. Bazen yeni başlangıçlara ihtiyaç duyuyoruz. Yeni bir sayfa. Bu yeni olgusu kendi içerisinde yüksek bir enerji barındırıyor çünkü. <br>Bir düşünün; yeni bir telefon, yeni bir kıyafet, yeni bir defter, yeni bir ayakkabı aldığınız zaman sizdeki o yeninin enerjisi işte o.</p><p>Bu yüzden insanların yeni yıldan güzel şeyler beklemeleri normal. Ama bu noktada kaçırdığımız ince bir detay var. Yeni yıl daha doğrusu takvimler bizlere bir şey getirmez, vermez. <strong>Biz değişmedikçe!</strong> Önce bizim değişmemiz lazım. <strong>Üzerimizdeki tembelliği atmamız, daha çok okumamız, daha çok çalışmamız, daha çok üretmemiz lazım.</strong> Biz değişmedikçe de yeni yıl bunların hiçbirisini vermeyecektir.</p><p>2018 hedefleriniz var mıydı? Bu hedeflerinizin ne kadarını gerçekleştirebildiniz bilmiyorum. 2018’de yapmam gerekenlerin bir çoğunu yapamadım ben. Mesela ortalama 50 kitap okumak istiyordum fakat yarısını bile okuyamadım. Neden yapmak istediğimiz şeylerin bir çoğunu yapamıyoruz biliyor musunuz? Ben biliyorum; <strong>Atalet!</strong> Kendi adıma öyle en azından ama biliyorum ki bir çoğunuz için de öyle.</p><p>Atalet demişken kısaca atalet kavramından bahsedeyim;<br>Atalet, yapmamız gereken şeyleri bildiğimiz halde, o şeyleri yapmadığımızda çıkacak sorunların ve sonuçların da farkında olduğumuz halde bir türlü harekete geçip o şeyleri yapmıyor yapamıyor olmak. Özetle atalet bu demek.</p><p>Kişisel ataleti yenmek kolay değil biliyorum. 2018’in son zamanlarına doğru az da olsa harekete geçtiğimi düşünüyorum. Burada başlamak önemli. Az da olsa harekete geçip bir şeyler yapıyor olmak hiçbir şey yapıyor olmaktan daha iyi. Eğer harekete geçebildiyseniz daha sonra bir ivme kazanmanız kaçınılmaz. Şayet hareket etmiyorsanız ivme kazanmamız mümkün değil. Zor oldu benim için ama şükür ki harekete geçebildim. Ve bu noktada sık sık kendime ve yeri geldiğinde etrafımdakilere şu sözü tekrarladım:</p><p><strong>“Bizi kurtaracaksa çalışmak kurtaracak.”</strong></p><h3>Çağrı Konyalı on Twitter</h3><p>Bugün tatlıcı bir esnaf amcayla ayaküstü sohbet ederken şöyle dedi: &quot;İnsan çalışmazsa çöker. Emekli olalı 15 sene oldu, hala çalışıyorum. Çalışmazsam biterim ben.&quot; Özetle; bizi kurtaracaksa çalışmak kurtaracak! 💪🏻👍🏻</p><p>2019 için hedeflerim var bunun için hareket halindeyim zaten. Bunun için çok ama çok hatta çooook çalışmam gerek biliyorum. Buradaki çok çalışmak kavramı ise daha çok etkili, planlı ve disiplinli çalışmak adına. Bilenler bilir, <em>Malcolm Gladwell</em> <strong>Outliers </strong><em>(Çizginin Dışındakiler)</em> kitabında 10.000 saat kuralından bahseder. Bir işte uzman <em>(senior)</em> olabilmek için o iş üzerinde 10.000 saat çalışmamız gerekiyormuş. Fakat yazarın kendisinin de daha sonra itiraf ettiği üzere bu kural, Berlin müzik akademisindeki viyolonistler üzerinde tek bir araştırmadan ibaret olup farklı alanlarda herhangi bir çalışma ve araştırma bulunmuyor. Yani 10.000 saat kuralı diye bir kural yok. Yine de bu çalışmamız gerçeğini değiştirmiyor. 10.000 saat kuralı olmasa da bizim sürekli pratik yapmamız, çalışmamız ve çalışma disiplinimizi korumamız gerekiyor.</p><h3>Çağrı Konyalı on Twitter</h3><p>Bir işe odaklanıp, saatlerce kendimi unutasım var. Kendimi hatırladığımda ise başka bir benle karşılaşıyorum. Eskisinden daha iyi şekilde.</p><p>2019’da daha çok kitap okumak adına aylık 3–4 kitap düşecek şekilde bir senelik okuma listesi belirlemek istedim. Böylelikle hangi ay hangi kitapları okuyacağım da belli olacaktı. Sonra bunun pek doğru olmadığını, bunun yerine o ay hangi kitapları okuyacağımı belirlemek daha yerinde olacağını düşündüm. Mesela bu ay minimum 3 kitap okumak ve hangi kitaplarımı okuyacağımı belirlemek gibi. Ayda 4 kitap okusak senede 48 kitap yapar ki, bu da az bir rakam değil. Belki de bazı aylar 5–6 kitap bile okunabilir.</p><p>Tasarım ve yazılım alanında da bazı hedeflerim var tabi ki. Ve bunlar için de harekete geçmiş bulunuyorum. Şimdilik bunlar bende kalsın. :)</p><p>2018’in sonlarına doğru hareket geçmiş olmamla birlikte 2019’da daha hızlı bir ivmeyle daha disiplinli ve çalışkan olmayı umut ediyorum.</p><blockquote><em>Kararlılığını sağladıysan, isabetini artır.<br>İsabetin iyiyse, içindeki gücü geliştir.<br>İçindeki güç mükemmelleştiyse, daha dinamik ol.<br>Yeterince dinamiksen, çalışmaya devam et.</em></blockquote><blockquote><em>-Mercedes reklam filminden.</em></blockquote><p><strong>Umarım bu yıl daha çok çalıştığımız, daha çok okuduğumuz, daha çok ürettiğimiz ve İNSAN olabildiğimiz bir yıl olur.</strong></p><p>Lütfen durma, şimdi evet şimdi harekete geç.<br>Ne demişler;</p><p>Kervanı yolda düzersin.</p><p>Son olarak çalışmak adına Serdar Kuzuloğlu’nun çok kısa bir videosuyla veda edeyim…</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2Fm2B6n3Ynbgg%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Dm2B6n3Ynbgg&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Fm2B6n3Ynbgg%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/2406f8476eef2a78a20cd961b0e6191d/href">https://medium.com/media/2406f8476eef2a78a20cd961b0e6191d/href</a></iframe><p>Yazının orijinali: <a href="http://www.cagrikonyali.com/bizi-calismak-kurtaracak/"><strong>Kağıt Kalem</strong> — <em>(cagrikonyali.com)</em></a></p><p>Sosyalleşelim: <a href="https://www.instagram.com/cagrikonyali/"><strong>Instagram</strong></a>, <a href="https://twitter.com/cagrikonyali"><strong>Twitter</strong></a>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*P3XdS_n3P5UrhTGk3TZbyg.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.mustafagerdan.com/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b8c70fe1af5b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bizi-%C3%A7al%C4%B1%C5%9Fmak-kurtaracak-b8c70fe1af5b">Bizi Çalışmak Kurtaracak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Modern İnsan Keşke Böyle Olmasaydı!]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/modern-i%CC%87nsan-ke%C5%9Fke-b%C3%B6yle-olmasayd%C4%B1-95851a8e15d3?source=rss-9fb7318552e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/95851a8e15d3</guid>
            <category><![CDATA[ilişkiler]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çağrı Konyalı]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 12 Sep 2018 20:13:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-07T09:33:55.038Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JgxDtLMzxbbFhXZo732fZA.jpeg" /></figure><p>Taş devrinden günümüz uzay çağına…<br>Şöyle bir baktığımızda muazzam ve korkutucu hatta ve hatta ürkütücü bir değişim görüyoruz.<br>Değişim kaçınılmaz ve bu değişim girdabına yakalanmayan hiçbir şey yok.<br>Canlı veya cansız, insanla temas eden her şey insanla birlikte bir değişim içerisinde. <strong>İçinde bulunulan çağın şartlarına göre her şeyle birlikte insanın kendisi de yeniden kurgulanıyor.</strong></p><p>Tüm bunlarla birlikte ortaya çıkan iki kavram; <strong>modern zaman</strong>ve <strong>modern insan</strong>.</p><figure><a href="https://bit.ly/instagram-MediumTurkceYayin"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*n31SuTh2pDaloenWdqUt-g@2x.png" /></a></figure><p>Modern insan kavramında biraz duralım istiyorum.<br>Çünkü “modern insan” kavramıyla günümüzdeki insan profili pek uyuşuyor gibi görünmüyor. Evet insan bir değişim içerisinde ve yeniden kurgulanıyor olabilir belki ama bu süreç içerisinde insanın mayasında bozulmalar yaşanıyor gibime geliyor. Kısacası modern insan kavramıyla insanın kendisi ters orantı içerisinde dersek yanlış olmaz.</p><p>Bozulmalar yaşanıyor derken kastettiğim şey, bizi biz eden değerlerimizi günden güne kaybediyor oluşumuz. İnsan olmaktan gitgide uzaklaşıyoruz yani. İnsan olmanın gerektirdiği değerler bir tahrip içerisinde. <strong>Oysa tüm derdimiz en başta insan olabilmek ve de insan kalabilmek.</strong></p><p>Bizzat yaşadığım insan ilişkilerim üzerinden örneklerle devam edeyim…</p><p>Çok sevdiğim, değer verdiğim, önemsediğim bir insan.<br>Vakti zamanında birlikte güzel vakitler geçirmişiz, bir şeyler paylaşmışız, hediyeleşmişiz, beraber yemişiz içmişiz vs. Sonra gün olmuş yollarımız ayrılmak zorunda kalmış. Ben başka bir şehirde o başka bir şehirde. Zaman geçtikçe ister istemez araya mesafe giriyor daha az görüşür oluyoruz. Sonra da neredeyse hiç görüşememeye başlıyoruz. Tam bu noktada vefalı olmaya çalışıp hal hatrını sormak için yazıyorum.<br>Ne dese beğenirsiniz?<br><strong>“Bir şey mi diyecektin?”</strong>dedi.<br>Düşünebiliyor musunuz durumu? O anlık çok kısa bir şok geçiriyorum. Bu sözün üstüne ne denilebilir ki?<br>Üzülüp, kırıldığımla kalıyorum sadece. Sonra da o kişiyle hiçbir şey eskisi gibi olmuyor tabi ki.</p><p>Yine yakın bir arkadaşım. Birlikte bir şeyler yaşamış, paylaşmış, yemiş içmişiz…<br>Günden güne görüşmeler azalmış. Arada bir halini hatrını sormak için selam verip yazıyorum. Rahatsızım falan diyor. Tabi bu konuşma mesajlaşma şeklinde olduğu için seri bir yazışma değil aralıklı şekilde oluyor. Çok geçmiş olsun diyorum, iyi dileklerimde bulunuyorum. Mesajı görüyor/okuyor <em>(çünkü görüldü bilgisi artık mevcut)</em>ama cevap verme tenezzülünde bile bulunmuyor. İnsan şaşırıp kalıyor. <strong>Bir <em>“teşekkür ederim”</em>demek bu kadar zor olmamalıydı.</strong></p><p><strong>Modern insanın yeni dünyası sosyal medya!</strong></p><p>Artık insanlar varlıklarını sosyal mecralar üzerinde sürdürüyor. Ebemin bile Instagram hesabı var deseler şaşırmam. Hatta doğmamış çocuğun bile sosyal medya hesapları açılmış, hazır durumda.</p><p>Sosyal medyada herkes mutlu, herkes neşeli, herkes keyifli, herkesin işleri tıkırında.<br>İsterseniz bundan sonra <strong>Instagram</strong>kavramı üzerinden gidelim;<br>Instagram ışıltılı, parlak bir yapay sahneden ibaret. Kırpılmış hayatlar mecrası. Kadraja en iyiyi sığdırıp, görünmeyenlerin kadraj dışında kaldığı bir aldatmaca.</p><p><strong>Hayır! Sosyal mecralara karşı birisi değilim.</strong>Tam aksine içinde bulunduğumuz dijital çağda bizim de dijital kimliklerimizin/varlıklarımızın olması taraftarıyım. ☝ Hatta bu noktada çevremdeki herkese <strong>kişisel web sayfalarınız, bloglarınız olsun, yazın, üretin, paylaşın</strong>diye düşüncelerimi dile getiriyorum.</p><p>İçerik üretip bir şeyler paylaşmanın en kolay yollarından birisi de yine Instagram. O kadar güzel içerikler paylaşan hesaplar var ki, insan kıskanmadan edemiyor. Tasarımdan yazılıma, kitaplardan sanata, spordan sağlığa kadar öylesine zengin bir içerik var ki, bunu hakkıyla yapanlara hayran kalıyorum. Bilgiyi paylaşmanın ayrı bir hazzı var çünkü.</p><p>Konuyu dağıtmadan devam edelim…<br>Bazen Instagram üzerinden birisi bir şey paylaşmış oluyor. Belki bir kitap, belki film önerisi, belki bir tatlı, yemek, mekan vs. Merak edip mesaj atıyorum o şey hakkında. Hatta bir defasında <strong>Magnolia tatlısı</strong>yiyebileceğim bir mekan ararken, birisi Magnolia tatlısı paylaşmıştı, hemen mesaj atıp nerede bulabilirim diye sormuştum. Mesajı gördüğü halde cevap vermedi bile. Bunun arkasındaki psikolojiyi merak ediyorum ne olabilir diye! Acaba kendilerine asıldığımızı falan mı sanıyor bu insanlar? Ya da bir büyüklük, bir kibir haline bürünüp; <strong><em>“sen de kimsin be?!”</em></strong>moduna mı geçiyorlar? Yoksa bu bir ego tatmin etmek mi! Pek sanmıyorum.</p><p>Karşınızdaki insan kim olursa olsun, tanıdığınız biri veya değil, size mesajla bir şey sormuşsa, bir şey demişse, <em>(taciz ve sarkıntılık içeren mesajları kastetmiyorum tabi ki)</em>cevap verme nezaketinde bulunulmalı diye düşünüyorum. İnsan insana bu kadar kaba, bu kadar yabani, bu kadar saygısız, bu kadar nezaketsiz olmamalı.</p><blockquote><em>Nezaket inancın simgesidir. Ve nazik olmayanın inancı yoktur.</em></blockquote><p>Bir başka mevzu;</p><p>Bayramlarda, seyranlarda, önemli gecelerde etrafımdaki insanlara mesaj atmak yerine bizzat telefonla arayıp kutluyorum. Duygusuz ve samimiyetten uzak hazır mesajlara nazaran, bir insanı bizzat telefonla arayıp ona karşı konuşmak bana göre çok daha samimi ve içten bir davranış. Ama zamanla aradığım insan sayısı düştü. Artık birkaç kişi dışında kimseyi aramıyorum bayramlarda. Çünkü şimdiye kadar hep ben aradım onları her defasında. Baktım ki, ben aramadığımda onlar aramıyor, ben de aramayı bıraktım. İlişki türü ne olursa olsun, ister arkadaş, ister dost, ister sevgili,<strong>hiçbir ilişki tek taraflı yürümüyor,</strong>yürümez de. Bunu bildikleri ve bundan rahatsızlık duyduğumu bildikleri halde aramak yerine mesajla dönüş yapan arkadaşlarım var hala. Enterasan! 😵</p><p>Düşünüyorum ve diyorum ki, ya ben olsam ve birisi beni her bayramda seyranda bizzat telefonla arıyor olsa, bu dikkatimi çeker ve derim ki; <em>yahu bu çocuk beni her zaman arıyor bu sefer de ben onu arayayım,</em>der ararım. Ama görüyorum ki, bu noktada da boşa kürek çekmişim. Bırakın aramayı, bazıları mesajla bile sizi hatırlamıyor. Ne kadar üzücü.</p><p>Bir de söz verdikleri halde göz göre göre sözlerini tutmayanlar var ki, bu konuya girmek dahi istemiyorum.<br>Annemin bir sözü var hiç unutmam; <strong>“Bizde söz şereftir.”</strong>der. Kulağımıza küpe olsun. 👍</p><p>Peki <strong>“valla hiç zamanım yok ya”</strong>cılara ne demeli!<br>Bir şey olduğunda size karşı zaman sorunlarından ve sıkıntılarından bahsederler.<br><em>İnan hiç vaktim yok, vallahi fırsatım olmuyor, bir türlü zaman ayıramıyorum</em>gibi bilindik kalıplaşmış sözler…<br>Ben bu zamanım yok mevzusuna da inanmıyorum. Buradaki asıl olay nedir biliyor musunuz? <strong>Öncelik!</strong></p><p>Evet evet öncelik. İnsanların öncelikleri vardır ve siz karşınızdaki insanların öncelik sırasına göre bir değerdesinizdir. Hatta o insanların önceliklerinde yoksanız, hiç yoksunuzdur, zorlamayın bundan sonrası için. Hiç tereddüt etmeden bu tip insanları hayatınızdan çıkarın. Bu noktada kendinize yapabileceğiniz en iyi yatırım budur çünkü.</p><p>Kimse kimseyi kandırmasın, insan yolda giderken bile hatta WC’ye giderken bile 1 dk içerisinde arayıp durumunu karşı tarafa izah edebilir. En basitinden <em>ben seni arayacağım</em>demek insanın 15 saniyesini almaz. Bunu yapmak bu kadar zor değil ya, gerçekten zor değil.</p><p>En hassas olduğum noktalardan birisi de şu;</p><p>Karşımdaki insanı aradığımda veya mesaj attığımda dönüş yapılmıyor olması.<br>Hayır, anında bir dönüş beklemiyorum. Aradığınız veya mesaj attığınız insan o an müsait olmayabilir, görmeyebilir, bir sorunu olabilir buraya kadar sıkıntı yok. Hatta ertesi gün bile dönüş yapabilir. Buna da kızmıyorum. Ama müsait olduğunu bildiğim durumda ise ve buna rağmen dönüş yapmıyorsa işte o zaman kızıyorum, tahammül edemiyorum. Çünkü bu karşınızdaki insana saygısızlıktır en başta. Kendinize saygısızlıktır. Kendi insan kimliğinize saygısızlıktır. Müsait olunduğu halde karşıya cevap vermemek, dönüş yapmamak ne demek! Çok ayıp!</p><p>Az kalsın unutuyordum;<strong>kalp kırmak!</strong><br>Önceki yazılarımda değinmiştim bu konuya ama bu yazıda da yeri olduğunu düşünüp yine değinmek istiyorum. Bu konuda da oldukça hassasım çünkü.</p><p>İnsan, karşısında bir insan olduğunu unutup; dini, dili, rengi, ırkı, cinsiyeti, yaşı ne olursa olsun, sadece <strong>“insan”</strong>kimliğinden bahsediyorum, <strong>karşısındakinin kalbini/gönlünü hiç tereddüt etmeden kırıyor, biçiyor, doğruyor, tuzla buz ediyor, un ufak ediyor.</strong>Ne yaptığının farkında bile değil. Kalp diyoruz ya, kalp! Bir durup az düşün, kalp! O kalpte kimler var, belki de sen bile o kalptesin ama o mekanı alt üst edip yıkabiliyorsun. Kalp diyoruz, Allah’ın misafir olduğu tek mekan orası. Oysa insan biraz düşünse, kalp kırmaktan ve gönül incitmekten tir tir korkar, ürperir, ödü kopar. Ama günümüz sözde modern insanı, çok rahat bir şekilde sanki kumdan kale yıkar gibi yıkıp kırıyor karşısındakilerin kalbini.</p><p>Öte yandan kalp kırmak da kul hakkına girer. Eğer kalbini kırdığınız insanla bu konuda helalleşmediyseniz.<br>Özür dilemeliyiz. Özür dilemek insanı küçültmez, basitleştirmez. Aksine insanı insan yapan en büyük erdemlerden birisidir. İnsanların kalbini kırmaktan ödümüz kopmalı, ki kul hakkına girmemek gerekiyor. Kimse intizar almak istemez, kalplerini kırdığınız insanların ahını almayın. Yoksa kırdığınız yerden kırılacak, incittiğiniz yerden incineceksiniz. Bu kaba hareketinizin karşılığını elbet bir gün ödeyeceksiniz. İnsan unutsa Allah unutmaz, eden bulur.</p><p>Artık <em>Ziya Paşa</em>’nın bir sözüyle bitime doğru gidelim.</p><p><strong>“Ademe adem gerektir, adem etsin ademi. Adem adem olmayınca, netsin adem ademi.”</strong></p><p>Yani diyor ki;<br><strong>“İnsana insan gerektir, insan etsin insanı. İnsan insan olmayınca, ne yapsın insan insanı.”</strong></p><p>Şimdi yeniden modern insan kavramına gelelim.<br>Ya da bence gelmeyelim. Keşke modern insan kavramındaki insan böyle olmasaydı.</p><p>Yine de <em>Sezai Karakoç</em>’un dizeleriyle umudumuzu canlı tutalım:</p><p><strong>“İnsandan insana şükür ki fark var.” </strong>🙏</p><p>Yazının orijinali: <a href="http://www.cagrikonyali.com/modern-insan-keske-boyle-olmasaydi/"><strong>Kağıt Kalem</strong> — <em>cagrikonyali.com</em></a></p><p>Şuralardayım: <a href="https://www.instagram.com/cagrikonyali/"><strong>Instagram</strong></a>, <a href="https://twitter.com/cagrikonyali"><strong>Twitter</strong></a>.</p><iframe src="https://www.instagram.com/p/B-rB4cnA_ei/embed/?cr=1&amp;amp;rd=https%3A%2F%2Fwww.instagram.com" width="658" height="882" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/91047c628ca55ee7d93e0f2f510721dd/href">https://medium.com/media/91047c628ca55ee7d93e0f2f510721dd/href</a></iframe><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=95851a8e15d3" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/modern-i%CC%87nsan-ke%C5%9Fke-b%C3%B6yle-olmasayd%C4%B1-95851a8e15d3">Modern İnsan Keşke Böyle Olmasaydı!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İki Gönül Bir Olunca Samanlık Saray Bile Olur]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/i%CC%87ki-g%C3%B6n%C3%BCl-bir-olunca-samanl%C4%B1k-saray-bile-olur-17e4c42a351f?source=rss-9fb7318552e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/17e4c42a351f</guid>
            <category><![CDATA[evlilik]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[yaşam]]></category>
            <category><![CDATA[sevmek]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çağrı Konyalı]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 07 Sep 2018 15:39:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-09-09T10:31:31.188Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*COYiX2TVdYxse6UBVJ3_IQ.jpeg" /><figcaption>1+1=1 eder.</figcaption></figure><p>En çok korktuğum şeylerden bir tanesi evlilik olayı. Hayır, evliliğin kendisinden korkmuyorum. Korktuğum şu; tüm hayatını paylaşabileceğin kişinin sizin için <strong>“doğru insan”</strong>olup olmaması tabiri caizse. E tabi bir şeyleri yaşayıp paylaşmadan karşındaki insanın sizin için doğru insan mı olup olmadığını nasıl bilebiliriz bu da ayrı bir mevzu.</p><p>İnsanları tanımak çok zorlu bir süreç. Daha insan kendisini bile tam tanıyamamışken, bir başkasını ne kadar tanıyabilecek? Günümüz dünyasında kimsenin kimseye güveni kalmamışken, bu evlilik mevzusu daha da çıkmaza giriyor. Birisini yakından tanımaya başlıyorsunuz, zaman harcıyorsunuz, emek harcıyorsunuz sonrasında <strong>“b*k”</strong>çıkabiliyor. E nasıl olacak bu işler? Bilmiyorum şu an için. Allah doğru insanı karşımıza çıkarır umarım. 🙏</p><p>Size yaşanmış gerçek bir olay anlatayım…<br>Yazının bundan sonraki kısmını bahsini edeceğim ve ismine Ali rumuzu vereceğim kişinin ağzından yazacağım…</p><p>İsmim Ali.<br>İlkokulu bitirdikten sonra aileme dedim ki; benim okumakta gözüm yok, okumayacağım. Siz de bunun için boşuna masraf etmeyin. Okumadım ilkokuldan sonra. Orda burda çalıştım. İnşaatlarda çalıştım. İnşaatlarda çalışırken çimento torbalarının ıslanıp zarar görmemesi için üzerini örttükleri şeffaf naylon örtülerin altında yattım. Çok zor sıkıntılı zamanlar geçirdim. Çalışmak zorundaydım ama.</p><p>Birgün annem bana dedi ki;<strong><em>”Oğlum, artık evlenme vaktin geldi, sana dayının kızının alalım.”</em></strong><br>Tamam anne, dedim. Sen nasıl uygun görürsen, bana uyar.</p><p>Öz mü öz dayım dedi ki; <em>“Yav bu Ali’de iş yok, güç yok, nasıl edecek nasıl geçindirecek falan…”</em>Bunu diyen öz dayım. Yedi kat yabancı dayımın eşi ise dedi ki; <strong><em>“Ali çalışkan adamdır, taşın suyunu çıkarır, yine de eve ekmek getirir, aç bırakmaz.”</em></strong></p><p>Ama ben dayımın o lafını işittikten sonra anneme dedim ki, yok anne ben evlenmek istemiyorum.</p><p>..</p><p>Bir gün bir kızla tanıştım…<br>Çok iyi anlaştık, sevgili olduk, çıkmaya başladık. Birbirimizi seviyoruz. Kızın ailesinin maddi durumu çok iyi. Ama benim maddi durumum ortada, hiçbir şeyim yok.</p><p>Kızın babasının karşısına çıktım ve dedim ki;</p><p><strong>“Bakın… Ben kızını seviyorum, ona talibim. Ama benim ne birikmişim, ne altınım, ne param var. Şu üzerimdeki kıyafetimden başka hiçbir şeyim yok. Eğer izin veriyorsanız ben kızınızı istiyorum, onunla evlenmek istiyorum.”</strong></p><p>Babası dedi ki; <strong><em>“Madem birbirinizi istiyorsunuz, kızımı sana veriyorum.”</em></strong></p><p>Evlendik çok şükür.<br>Evlendik ama 6 ay boyunca bizim yatak odamız olmadı. 6 ay boyunca salonda kanepe oturdu, yattık, uyduk. Eşim bir kez olsun, bir kere bile sesini çıkarmadı, isyan etmedi, küsmedi, söylenmedi, şikayet etmedi. Bir kez bile…</p><p>Babası arardı, nasılsınız kızım, iyi misiniz?, diye…<br>Eşim derdi ki; <strong>Çok iyiyiz baba, yemekteyiz şöyle böyle</strong>. Halbuki evde açızdır o an. Ama babasına belli etmezdi.</p><p>Yine de tüm sıkıntılara rağmen, eşim hep yanımda oldu, destek oldu, bir kez bile beni yalnız bırakmadı. Hiç şikayet etmedi, sesini çıkarmadı.</p><p>..</p><p>Şu an işlerim çok iyi şükür. Bir şarküteri firmasının bölge müdürlüğünü yapıyorum. Altımda arabam var. Kocaman bir evim var. Salonda kocaman led tv’im, digitürk’üm, lig tv’im her şeyim var şükür. Mutfakta bile kocaman led tv’im var. Sakın yanlış anlama, bunları hava atmak adına söylemiyorum.<br>Kredi kartlarımı da eşime verdim, dedim ki; <strong>“Al bu kartları, istediğin gibi harca, canın ne istiyorsa al, ye, iç…”</strong></p><p>Neden biliyor musunuz?<br><strong>Çünkü ben, şu an bu konumda olmamı ona borçluyum.</strong>Onun sayesinde buralara geldim. Eşim tüm her şeyi, her şeyin en iyisini hak ediyor. Allah’ıma şükürler olsun ki, karşıma böylesine güzel bir insanı, “doğru insanı” karşıma çıkardı. Ne kadar şükretsem az…</p><p><em>-Ali</em></p><p>Sizi bilmem ama bu hikayesini bana anlattığında çok etkilenmiştim. Hala da her aklıma gelmesinde etkileniyorum.</p><p>Günümüzde ayrılanların sayısını günden güne giderek büyük ivmeyle artıyor. O kadar zaman, emek, masraf hep boşa gidiyor. Bir de ortada çocuklar varsa, olan çocuklara oluyor. Çocuklara bunu yaşatmaya hakkımız yok oysa ki…</p><p>Aslında olay şu, ilişkilerin pamuk ipliğine bağlı oluşu. Düğün günü atılan yüzükleri mi duymadık, evliliğin daha henüz ilk aylarında ayrılanları mı duymadık, kadının istediği salon takımı alınmadı diye atılan yüzükleri mi duymadık, şu kadar altın istiyorum yoksa yok diyenleri mi duymadık… O kadar çok şey duyduk ki, hepsi de bir incir çekirdeğini doldurmayacak sudan sebepler…</p><p>Yazık değil mi karşınızdaki insana?<br>Havadan sudan sebeplerle, incir çekirdeğini doldurmayacak sebeplerle insan karşısındakini neden üzer ki?<br>Bir şeyleri bitirmek bu kadar kolay olmamalı. Kalp kırmak bu kadar kolay olmamalı.</p><p>Kalp kırmak diyoruz, ne kadar hassas bir konu oysa ki.<br><strong>Kalp bu, Allah’ın misafir olduğu tek mekan. Ve siz bu kutsal mekanı kırıp yıkıyorsunuz. Nasıl olur da bir insan bu mekanı incitip kırabilir?</strong></p><p>Hz. Ali’nin bu konuyla ilgili çok güzel bir sözü var;</p><p><strong>“Elini kır, ayağını kır ve hatta gerekirse boynunu kır ama gönül kırma. Gönül kıranın abdesti tutmaz, namazı da olmaz.”</strong></p><p>Son olarak Mevlana’nın sözüyle yazıyı bitirelim;</p><p><strong>“Kabe, Azer’in oğlu Halil İbrahim’in yaptığı bir binadır. Kalp ise, yüce Allah’ın nazargahıdır. Bu sebeple, bir gönül yıkmak, bin kabe yıkmaktan daha kötüdür.”</strong></p><p>Konu burada kalp kırmaya kaymış olsa da, yazının bütününde söylemek istediğim şeyi anladığınızı düşünüyorum.</p><p>Ne diyelim, Allah doğru insanı karşımıza çıkarsın. 🙏</p><p>Yazının orijinali: <strong>Kağıt Kalem</strong> — <a href="http://www.cagrikonyali.com/iki-gonul-bir-olunca-samanlik-saray-bile-olur/"><em>cagrikonyali.com</em></a></p><p>Takipleşelim: <a href="https://www.instagram.com/cagrikonyali/"><strong>Instagram</strong></a>, <a href="https://twitter.com/cagrikonyali"><strong>Twitter</strong></a>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*EphTjkJm7YSDD7TZYBup6A.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.linkedin.com/in/mustafagerdan/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=17e4c42a351f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/i%CC%87ki-g%C3%B6n%C3%BCl-bir-olunca-samanl%C4%B1k-saray-bile-olur-17e4c42a351f">İki Gönül Bir Olunca Samanlık Saray Bile Olur</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Pazar Günü Yazısı]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-pazar-g%C3%BCn%C3%BC-yaz%C4%B1s%C4%B1-7bac1cf1f538?source=rss-9fb7318552e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7bac1cf1f538</guid>
            <category><![CDATA[not]]></category>
            <category><![CDATA[pazar]]></category>
            <category><![CDATA[hafta-sonu]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çağrı Konyalı]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 06 Sep 2018 14:37:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-09-06T17:09:53.844Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PNWCAo0qaBSx1eRuyFEVuQ.jpeg" /><figcaption>Pazar’ın en önemli unsuru :)</figcaption></figure><p>Gözlerimi açtığımda güneşli bir Pazar gününe uyandığımı düşünmüştüm.<br>Ki çok sürmeden hava tekrar kapanmaya başladı.<br>Şu an yağmur yağıyor. 🌧<br>Olsun.<br>Ben yağmuru da çok severim.</p><p>* * *</p><p>Bir arkadaşım Twitter üzerinden bu konu için bana şu şekilde dönüş yaptı;</p><p><strong>“Güneş gösteriyor kendini ara ara nazlanıyo sanki son günlerinde onunla ilgilenmemizi istermiş gibi.. ”</strong></p><p>Sanırım haklı.<br>Tabi ya… <strong>İlgilenmek! 👍</strong></p><p>* * *</p><p>Yağ yağmur… Yağ!<br>Yağarken ruhlarımızı da yıkayıp, temizleyebilsen keşke!<br>Hiçbirimiz temiz kalamıyoruz.</p><p>* * *</p><p>Her fırsatta Pazar günlerini sevdiğimi dile getirmekten çekinmiyorum.<br>Ve her fırsatta şunları söylüyorum;</p><p><strong>Pazar günlerini seviyorum. Çoğu zaman huzuru hissediyorum. Şehir sesini kesmiş, kapamış çenesini. 6 gün boyunca yorulmuş, 7. gün ise uykuya dalmış gibi.</strong></p><p>* * *</p><p>Pazar günlerini çok seven ben, huzursuz, keyifsiz ve neşesiz uyanıyorum bu Pazar gününe…<br>Sebebini ben de bilmiyorum. Bu yüzden pas geçiyorum bu mevzuyu…</p><p>* * *</p><p>Her Pazar yaptığım ilk işlerden bir tanesi de<em>Haşmet Babaoğlu</em>’nun <strong>“Pazar Notları”</strong>nı okumaktır.<br>Büyük bir keyifle…<br>Bugün ki Pazar Notları’ndan beğendiğim bir not şöyle;</p><p><strong>Günün birinde şöyle bir ilan göreceğimden endişe ediyorum: “Tek kullanımlık steril dostluk.”</strong></p><p>* * *</p><p>Her Pazar fırsatını buldukça yaptığım şeylerden bir diğeri de TRT 1 ekranlarında oynayan Western kuşağı…<br>Kovboy filmlerini seviyorum.<br>Belki de o filmlerdeki karakterler ilgimi çekiyor ve beğeniyorum…<br>Bir şey daha; karakterlerin ses tonları.</p><p>* * *</p><p>Bu Pazar TRT1′deki film; <strong>Büyük Ülke</strong></p><p>Büyük Ülke filminden hoşuma giden bir sahne;</p><p>Bir çift dans ederken bir adam bu dans eden çiftin yanına gelerek şöyle diyor:<br><em>- Kızımla dans edebilir miyim?</em></p><p>Dans eden adam cevap veriyor:<br><em>- Tabi ki. Kızınızla dans etmek sizin hakkınız.</em></p><p>Kız babasına:<br><em>- Biliyor musun? Burdaki en yakışıklı erkek hala sensin babacığım.</em></p><p>Baba:<br><em>- Daha güzeli de ne biliyor musun? Bunu söylerken içten söylüyor olman.</em></p><p>(Kız çocuklarının ilk aşkları gerçekten babaları mı?<br>Ve kızlar kafalarında bir erkek modeli oluştururken babalarının etkisi sanırım çok büyük.)</p><p>* * *</p><p>Aynı filmden başka bir sahne;</p><p>Genç odadan içeriye girerek babasına sesleniyor;<br><em>- Beni istemişsin baba?</em></p><p>Baba:<br><em>- Ben seni, sen doğmadan önce istemiştim.</em></p><p>* * *</p><p>Ruhumuzda oluşan yaralar gözler görülür, elle tutulur yara değil ki merhem sürelim.<br>İşte bu yüzden imdadımıza şarkılar yetişiyor.</p><p>Şarkılar…<br>Ruha dokunabilen, yaralara merhem süren ya da daha da azdıran şu şarkılar…<br>Ruhumuzdaki yaralara ille de merhem sürülmesi gerekiyorsa, şarkılardan daha iyi bir merhem yok sanırım?</p><p>* * *</p><p>Müzik yapmak çok zor iş. Meşakkatli iş.<br>Müzikle uğraşan, müzik yapan insanları ayrı bir seviyorum. Ayrı bir saygı duyuyorum.<br>Müzik yapan insanlara ben <strong>‘Ruh Doktorları’</strong>diyorum.<br>Nihayetinde bir ruha dokunabilmek zor iş.</p><p>* * *</p><p>Herkes yaralı, bereli…<br>Herkesin ruhunda merhem gerektiren yaralar var.<br>Öyleyse;<br>Haydi şimdi kendine bir şarkı ısmarla!</p><p><strong>Not:</strong><em>Eski notlarımı karıştırırken kaç sene evvel yazdığımı hiç hatırlamadığım bu yazıma denk geldim ve yeniden paylaşmak istedim. Okuduğun için teşekkür ederim sevgili okuyucu…</em> 🙏😊</p><p>Yazının orijinali: <a href="http://www.cagrikonyali.com/bir-pazar-gunu-yazisi/">Kağıt Kalem — <em>cagrikonyali.com</em></a></p><p>Takipleşelim: <a href="https://www.instagram.com/cagrikonyali/"><strong>Instagram</strong></a>, <a href="https://twitter.com/cagrikonyali"><strong>Twitter</strong>.</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*EphTjkJm7YSDD7TZYBup6A.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.linkedin.com/in/mustafagerdan/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7bac1cf1f538" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-pazar-g%C3%BCn%C3%BC-yaz%C4%B1s%C4%B1-7bac1cf1f538">Bir Pazar Günü Yazısı</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hello World]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hello-world-5fd96b5503b3?source=rss-9fb7318552e9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5fd96b5503b3</guid>
            <category><![CDATA[hello-world]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kodlama]]></category>
            <category><![CDATA[yazılım]]></category>
            <category><![CDATA[programlama]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Çağrı Konyalı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 04 Aug 2018 15:19:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-05T13:36:21.943Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7ZGzbuv7Hune3gJEOiEhEg.jpeg" /></figure><p>Bizzat yaşamış olduğum iki ayrı olay üzerine bu yazıyı yazmaya karar verdim.</p><p>İlkinden başlayalım…</p><p>Kuzenimi ziyarete gittiğimde orada uzak akraba olan bir abi ile tanıştım. Muhabbet ederken konu okuduğum bölüm ve iş üzerine geldi. <em>Neyle meşgulsun, ne iş yapıyorsun?</em>dedi. O sıralar henüz bilgisayar mühendisliği öğrencisiydim. <em>Bilgisayar mühendisliğinde okuyorum,</em>dedim. <em>Mobil oyun falan yazıyor musun?</em>dedi. <em>Hayır,</em>dedim. Oyun üzerine yoğunlaşmadığımı söyledim. Yöneldiğim bir alan değildi. Ben Elektrik-Elektronik mühendisiyim, filan şirkette çalışıyorum, dedi. Evli, çoluk çocuğa karışmış, düzenli sabit bir işi olan ortalama bir profil gibi. Ama bu kadar değil. Sonra devam etti, benim mağazada <em>-yanılmıyorsam-</em>30 küsür oyunum var, demez mi! Ben şok tabi. Oyunu hem kendisi tasarlıyor hem de kodluyor. Oyunun hedef kitlesinden ve hedef kitlesine göre de oyunlardaki reklam olaylarından bahsetti. Tabi ona göre de reklam gelirleri, aylık oyunların indirilme istatistikleri, reklam tıklanmaları ve reklamlardan gelen bütçe vs. Ki gayet ciddi bir geliri var. <strong>Hedef kitleni iyi tanırsan, ona paralel olarak gelir modelin de tıkır tıkır çalışıyor.</strong></p><p>Düzenli sabit bir işi olan, evli, mutlu, çocuklu ortalama bir profil için, bu anlattığım durum elbette insanı şaşırtıyor. Çünkü evlenmiş, çoluk çucuğa karışmış kişilerden pek beklenen bir durum değil. Eviydi, işiydi, gücüydü, çocuktu, borçtu vs. derken, bir çok kişi için durum kısır bir döngüden ibaret.</p><p>O an kendimden utandım desem yalan olmaz. Gerçi herkes mobil oyuna yönelecek diye bir şey olmasa da, beni etkileyen şey, kendi işinin/alanının dışında bir şeyle meşgul olup, çalışıp, öğrenip; öğrendiğini de hayata geçirip devam eden ve başarılı olmuş olan bir profil olması.</p><p>İkinci olayla devam edelim…</p><p>Geçtiğimiz haftalarda, uzun zamandır görüşmediğimiz bir akrabam ile cenazede karşılaştık. Ayaküstü muhabbet ederken konu doğal olarak <strong>‘ne iş yapıyorsun’</strong>a geldi. Kendisi polis. Yine evli ve çocuklu, işinde gücünde. Ben ise sabit ve düzenli bir iş aradığımdan, freelance işler olursa onlarla ilgilendiğimden bahsettim.</p><p>‘bilgisayar mühendisi’ diye bir pozisyon yok aslında, kendi içinde dallara ayrılıyor diyerek, pek detaya inmek istemedim. Çünkü, karşınızdaki insanlar sizinle ilgili/benzer alanlarda değilse, okuduğunuz ve yönelmiş olduğunuz alana dair pek bilgileri olmuyor. Bu yüzden detaya inip kafa ütülemek gibi olmaması adına yüzeysel geçiyordum ki, kendisi devam etti; <strong>Web, HTML, CSS, JavaScript </strong>vs. Tabi ben yine o an kısa süreli bir şok. <em>Sen nerden biliyorsun bunları? Freelance olarak sen de mi ilgileniyorsun?</em>dedim. <em>Hayır sadece hobi olarak ilgileniyorum,</em>dedi. <strong>Hobi olarak! </strong><em>Şu an JavaScript üzerine yoğunlaştım, bu konuda kendimi geliştiriyorum,</em>dedi.</p><p>İnsanın web programlama ile ilgilenmesi anormal bir durum değil ama karşınızdaki profile göre de değişebiliyor. Küçümsemek anlamında söylemiyorum, lütfen yanlış anlamayın; evli, çoluk çocuğa karışmış bir Polis profili için bu durum sıradan mı sizce? Değil. Ve aksine mükemmel. Çok sevindim. Keşke dedim herkes/hepimiz böyle olsa. Yani mevcut durumuyla yetinmese.</p><p>Bu anlattığım iki olay, sanırım demek istediğimi az biraz anlatıyor.</p><p>Günümüz insanının en büyük sorunlarından biri olan <strong>“tembellik” </strong>varken ve her durum için bir bahanesi olan tembel insanlık çağında, böylesine insanlarla karşılaşmak insanı sevindiriyor, mutlu ediyor, ilham veriyor, motive ediyor. Keşke hepimiz üzerimizdeki tembellik hırkasından sıyrılıp, kendimizi geliştirmeye, öğrenmeye, üretmeye adayabilsek. Daha kendi alanında bile kendini geliştirmeyen, üretmeyen insanlar varken, işinin dışına çıkıp başka alanlarda kendini geliştirmeye ve üretmeye çalışan insanları gördükçe gerçekten seviniyorum.</p><p>Altını çizmek istediğim bir durum daha var… ☝</p><p>Bilişim çağındayken programlamanın, kodlamanın, algoritmanın önemine şu an girmeye gerek yok. Kodlama öğrenmeye en başta çocuklarımızdan başlayarak, ne iş yapıyorsak yapalım; istersek kodlamadan uzak bambaşka bir işle meşgul olalım, şu kodlamayı öğrenelim. <strong>Geleceğin dili ne ingilizce ne almanca ne ispanyolca... Geleceğin dili programlama.</strong></p><p>Yukarıda anlattığım iki ayrı olayda da ortak bir nokta vardı farkettiniz mi? Programlama/kodlama mevzu.</p><p>Zamanım yok, işim var, gücüm var, şuyum buyum var demek kendimizi kandırmaktan başka bir şey değil bana göre. Yukarıda bahsettim gibi, her ne durumda, her ne şartta, her ne imkanda-imkansızlıkta olursa olsun, isteyen yapıyor.</p><p>Haydi öyleyse programlamaya başlayalım… 😉</p><p><strong>💻⌨</strong></p><p><strong>int main ()</strong><br><strong>{ </strong><br><strong> printf (“Hello World”);<br>}</strong></p><p>Yazının orijinali: <a href="http://www.cagrikonyali.com/hello-world/"><strong>Kağıt Kalem</strong> — <em>cagrikonyali.com</em></a></p><p>Şuralardayım; <a href="https://www.instagram.com/cagrikonyali/"><strong>Instagram</strong></a>, <a href="https://twitter.com/cagrikonyali"><strong>Twitter</strong></a>.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*EphTjkJm7YSDD7TZYBup6A.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.linkedin.com/in/mustafagerdan/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5fd96b5503b3" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hello-world-5fd96b5503b3">Hello World</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>