<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Cankut Değerli on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Cankut Değerli on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@cankutdgrl?source=rss-b763dd8621c9------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*BRTP654G5ZXEpcda</url>
            <title>Stories by Cankut Değerli on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@cankutdgrl?source=rss-b763dd8621c9------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 03:32:11 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@cankutdgrl/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Yeni Roma’ya Üç Adım: Tanrıların Kadehi Kitap İncelemesi]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yeni-romaya-%C3%BC%C3%A7-ad%C4%B1m-tanr%C4%B1lar%C4%B1n-kadehi-kitap-i%CC%87ncelemesi-137f3c0b920c?source=rss-b763dd8621c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/137f3c0b920c</guid>
            <category><![CDATA[percy-jackson]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cankut Değerli]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 Jan 2025 19:00:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-16T19:00:20.941Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Melezler için üniversite sınavları bildiğiniz gibi değil!</h4><figure><img alt="Görselde, bir kişi gece vakti bir anıtın önünde duruyor. Anıtın üzerinde çeşitli heykeller ve figürler bulunuyor. Kişi, anıta doğru bakıyor ve sırtı kameraya dönük. Anıtın alt kısmında büyük bir kartal figürü var. Kişi, koyu renkli bir ceket ve pantolon giymiş, ayakkabıları ise beyaz. Anıtın etrafında basamaklar bulunuyor ve bu basamaklar üzerinde ışık yansımaları görülüyor. Fotoğrafın genel atmosferi karanlık ve dramatik bir aydınlatma kullanılmış." src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*0yB6BqbutGt9p1CF" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@tex450?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Matthew Ball</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Herkese merhaba! Uzuuuun bir zamandır yoktum. Bu yaz birtakım görevlere… Pardon tatile çıktım. Henüz herhangi bir tanrı kapıma dayanıp benden Idunn’un elma bahçelerine girmemi falan istemedi. Ama şey, sanırım Percy’den birkaç istekleri olmuş. Oralara geleceğiz. :)</p><p>Percy Jackson serisinin altıncı kitabı olma özelliğini taşıyan Tanrıların Kadehi bu sene itibariyle ülkemiz topraklarına giriş yapmış bulunuyor. Ben de bu yaz kendisini okuma şansı buldum. Üzerinden bir süre geçmiş olsa bile bu kitapla ilgili bir inceleme yazmasam olmazdı.</p><p>Yazının buradan sonrası önceki kitaplardan spoiler içerebilir. Yazılarımda spoilerdan mümkün olduğunca kaçınmaya çalışıyorum ancak bu bir devam kitabı olduğundan belli atıflar görebilirsiniz. Önceki kitapları/serileri okumadıysanız ve sürpriz bozan istemiyorsanız dikkatli olmanızı tavsiye ederim.</p><p>Percy üniversite yolunda! Evet, kesinlikle yanlış duymadınız. On iki yaşından bugüne maceralarını takip ettiğimiz, birlikte kâh gülüp kâh ağladığımız dostumuz artık yetişkinliğe adım atıyor. Titanlara karşı verdiği mücadeleyi kazandı ve Gaiya’yı alt etmeyi başardı. Durup rahat bir nefes almak istediği tek şey ama bilirsiniz, melezlerin hayatında durup nefes almak pek mümkün değil.</p><p>Percy, Annabeth’le birlikte Yeni Roma üniversitesine gitmek istiyor. Bunun hayallerini Jüpiter kampına geldiğinden beri kuruyordu zaten ama bu hayaller gerçeğe hiç olmadığı kadar yakın. Ancak bir sorun var. Percy, üniversiteye girebilmek için üç farklı tanrıdan üç referans mektubu götürmek zorunda. İşiniz tanrılara kaldıysa vay halinize! Tabii tanrılar da referans mektuplarını öyle hemencecik verecek değiller. Percy referans mektuplarını almak için üç tanrının vereceği üç görevi tamamlamak zorunda.</p><p>İlk görev de çok geçmeden çıkageliyor. Tanrıların sakisi ganymedes Zeus’a sunduğu kadehin çalındığını söylüyor. Bu kadeh kesinlikle yanlış ellere düşmemeli. Üstelik bu durumdan hiç kimse haberdar değil ve kadeh en kısa sürede bulunmak zorunda. Zeus’un ne zaman ziyafet yapmak isteyeceği belli olmaz çünkü. Üstelik şanslarına Zeus’un yakın bir zamanda bir davet veresi tutuyor!</p><p>Kitap önceki kitaplara göre çok daha ince olmakla birlikte aynı keyfi veriyor. Bu seferki maceramız çok daha küçük ölçekli, çok daha kişisel düzeyde bir macera. Dünyayı tehdit eden canavarlar yok, ucunda ölüm olan durumlar… Bir saniye, daha az olsa da onlardan hâlâ var.</p><p>Ancak Tanrıların Kadehi Percy için çok daha kişisel şeyleri içeriyor. Percy’nin aile hayatı, aşk ve arkadaşlık ilişkileri, geçmişiyle yüzleşmesi bu kitabın temel temaları.</p><p>Bu kitapta Melez Kampı’nı göremiyoruz maalesef. Artık kampa pek de gerek yok çünkü. Fakat Kıvırcık ve Annabeth her zaman olduğu gibi bu görevlerde de Percy’nin yanında. Dostlarımız maceralarına omuz omuza devam ediyor. Her ne kadar hayatları farklı olsa da birliktelikleri asla bozulmuyor.</p><p>Tüm şamatasına ve mizahına rağmen bu kitapta çok daha derin bir hava hissettiğimi söyleyebilirim. Büyümenin ve yeni bir yol çizmenin getirdiği o ağır havayı hepimiz biliriz diye düşünüyorum. Çocukluğun artık geride kaldığı, kendi kanatlarımızla uçma vaktimizin ve bazı durumlarda ayrılığın vaktinin geldiği anlardan bahsediyorum. Tanrıların Kadehi işte temel olarak bu anları inceliyor.</p><p>Hayat hem Percy hem de ailesi için devam ediyor ve genç dostumuz yeni bir sayfa açarken annesi Sally ve üvey babası Paul için de durum bu şekilde. Hatta Percy’nin kararsızlığa düştüğü anlar bile oluyor.</p><p>Bu kitabın daha küçük ölçekli olması sizi yanıltmasın. Anlattıkları ve alt metni yabana atılacak cinsten değil.</p><p>Kahramanları hepimiz severiz. Dünyayı omuzlarında taşırlar, her zaman kurtarıcıdırlar ve çoğunluğun iyiliği adına zor kararları verirler. Ancak bir de madalyonun diğer yüzü var. Kahramanlar da bizler kadar insandır. Asla göstermeye izin verilmeyen korkular, endişeler taşırlar. Tanrıların Kadehi işte bunlardan bahsediyor. Percy burada okurlarınkine çok daha yakın bir dünyada yaşıyor. Canavarlar hayatını tehdit etmiyor ancak kendi geleceği için mücadele ediyor ve hayallerine ulaşmak için bu mücadeleyi kazanmak zorunda. Üstelik bu kitap sadece başlangıç, daha yapılması gereken farklı görevler de var.</p><p>Eminim bu kitabı okuduğunuzda neden bir öykü değil de roman olarak yayınlandığı da anlam kazanacaktır. Bence roman olması bu maceranın bir öykü derlemesinde ortadan kaybolmasından daha iyi olmuş.</p><p>Son olarak bu kitap için önceki Percy Jackson beşlemesinin ve Olimpos Kahramanları serisinin okunmasının gerektiğini söylemeliyim. Ben ikinci beşlemeye gerek olup olmadığını merak ediyordum kitaba başlamadan önce ancak okuyunca onun da bilinmesinin daha iyi olacağını fark ettim. Oradaki karakterlere de çeşitli atıflar yapılıyor çünkü.</p><p>Sonuç olarak eğer Percy’nin dünyasını sevdiyseniz ve onun ağzından bir şeyler okumaya istekliyseniz Tanrıların Kadehi sizlere tavsiyemdir. Percy’nin dünyasına çok daha kişisel bir bakış arıyorsanız, kahramanlığın daha insani yüzüne bakmak isterseniz keyifle okuyacağınıza eminim. Diğer maceralarda görüşmek üzere. Kendinize cici bakın melezler!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=137f3c0b920c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yeni-romaya-%C3%BC%C3%A7-ad%C4%B1m-tanr%C4%B1lar%C4%B1n-kadehi-kitap-i%CC%87ncelemesi-137f3c0b920c">Yeni Roma’ya Üç Adım: Tanrıların Kadehi Kitap İncelemesi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kış Şarkısı’nın Masalı 2. Bölüm]]></title>
            <link>https://medium.com/@cankutdgrl/k%C4%B1%C5%9F-%C5%9Fark%C4%B1s%C4%B1n%C4%B1n-masal%C4%B1-2-b%C3%B6l%C3%BCm-e85336a8412f?source=rss-b763dd8621c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e85336a8412f</guid>
            <category><![CDATA[masal]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[fantastik]]></category>
            <category><![CDATA[yılbaşı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cankut Değerli]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 Jan 2025 16:30:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-06T16:30:14.661Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kış Şarkısı’nın Masalı 2. Bölüm</p><p>Kahramanlarımız yollarda kendi mücadelelerini verirken evlerinde de durum kötüye gidiyormuş. Ayazyel’in kardeşlerle yola çıktığı gün pelerinli yabancı tekrar belirmiş saray kapılarında. Nöbetçiler onu engellemeye çalışmış, askerler mücadele etmiş ama nafile. Yabancı hepsini tek bir vuruşta bertaraf ederek taht salonuna kadar gelmiş.</p><p>Dizlerinin üzerine çökerken alayla gülümsüyormuş.</p><p>“Selam olsun sizlere yüce kral ve kraliçe!”</p><p>“Bunu sen mi yaptın?” Diye hesap sormuş Harin.</p><p>“Bu uğursuzluk senin eserin mi?” Demiş Karya hiddetle.</p><p>Yabancı sadece gülmüş.</p><p>“Belki öyledir, belki de değildir. Ama sorarım sizlere ey yüce hükümdarlar. Uğursuzluk dediğiniz nedir? Sizin uğursuzluk dediğinize ben değişim diyorum. Kış Kralı üç yüz yıl bu topraklara uğramadı, efsaneyi hepiniz biliyorsunuz. Sonra bir gün geri döndü. Fakat dünya değişmeli. O değişim herkesi memnun etmek zorunda değilse bu ne benim ne de efendimin suçu.”</p><p>“Doğanın dengesini bozuyorsun!”</p><p>Yabancı ayağa kalkmış.</p><p>“Size iyi bir kış dilemiştim majesteleri.” Demiş. “Görünüşe göre dileğim karşılık bulmamış. Bundan sonrasını göremeyecek olmanız ne yazık.”</p><p>Yabancı havaya bir toz serpmiş ve etkisini güçlendirmek için üflemiş. Toz gri kümeler hâlinde bütün taht odasına yayılmış.</p><p>Kral ve kraliçe muhafızları çağırmak için ağızlarını açmışlar ancak kendilerini çok yorgun hissetmişler bir anda.</p><p>“Güle güle Kral Harin ve Kraliçe Karya. Yeni düzende yerinizin olmaması yazık oldu.”</p><p>Dönüp çıkmış.</p><p>Yabancı bütün ülkeyi karanlık bir gece fırtınası gibi dolaşmış, dolaşırken de keselerinden çıkardığı tozları etrafa yaymış. Gri olan herkesi büyülü bir uykuya sokuyormuş, koyu renkli biri -adeta kan kadar kırmızı olan bir tanesi- herkesi öfkelendiriyormuş, hastalıklı bir yeşil havayı zehirliyor, insanların kalplerini çürütüyormuş, turuncu renkli başka bir tanesi de güvensizliğe sebep oluyormuş.</p><p>Tozlar havada önce ince sisler hâlinde yayılıyor, sonra kalınlaşarak bulut örtüleri gibi bütün göğü kaplıyormuş.</p><p>“Nasıl bir kötülük bu!” Demiş Liv, Ayazyel’in sırtından olanları görebiliyormuş çünkü tozlar uzaklara kadar yayılmış.</p><p>“Kara büyünün eserleri bunlar.”</p><p>“Bizi koruyabilir misin?”</p><p>Bragi elini kılıcına atmış, sanki o tozlarla kılıçla savaşabilecekmiş gibi.</p><p>“Elimden ne gelirse. Ancak işimiz kolay olmayacak dostlarım, Kiona sesini ve şarkısını geri kazandığında o tozların etkisini ortadan kaldırmak için bir şansımız olacak.”</p><p>“Bunu nasıl yapacağız?” Diye sormuş Liv merakla.</p><p>“Tüm kötülükler tersine çevrilebilir. İyilik tekrar yeşertilebilir. Yeter ki doğruyu bulmak için cesaretimiz olsun. Kara büyünün tozlarına karşılık bizim de kristallerimiz var. Bu işi kimin yaptığını tahmin ediyorum ve tahminlerim doğruysa gecenin efendisi Narm bunun bedelini ödeyecek.”</p><p>Ayazyel uçmaya, uçarken de hem kendini hem de dostlarını korumaya devam etmiş ancak doğanın büründüğü hal onun da kardeşlerinde yüreğini parçalıyormuş.</p><p>Bir zamanların heybetli dağlarını, yeşil olması gereken ancak bereketini kaybetmiş ve çürümüş ormanları, nereye akacağını şaşırmış nehirleri geçmişler. Köyleri, kasabaları, koca koca şehirleri aşmışlar.</p><p>Bragi ve Liv evlerine dönerken kavgadan, hasetten, nefretten ve kinden başka bir şey göremez olmuşlar.</p><p>Cansız, soluk renkli sisler her yanı sarmış, kahramanlarımız bile zar zor karşı koyuyormuş onların etkisine.</p><p>“Eve dönmeliyiz.” Demiş Bragi. “Kral ve kraliçeye haber vermeliyiz.”</p><p>“Bu sisler oraları da sarmış olmalı.” Demiş Liv. “Hazırlıksız gidemeyiz.”</p><p>“Bizi nereye götürebilirsin?” Diye sormuş Bragi Ayazyel’e.</p><p>“Keşke eskisi kadar genç olsaydım.” Demiş yaşlı ejderha hüzünle. “Bunca felakete katlanmak hiç kolay değil. Sizi ancak Kafdağı’nın eteklerine götürebilirim. Sonra gidip dostumu bulmalıyım.”</p><p>“Eve dönmeliyiz.” Demiş Bragi. “Ne halde olduğunu bilmek zorundayız.”</p><p>Sonra ablasına bakmış. Liv’in gözlerindeki kararsızlığı görünce öfkelenmiş.</p><p>“Yoksa dönmek istemiyor musun?” Demiş. “Bizi onlar büyüttü, onlara karşı sorumluluğumuz var!”</p><p>“Ama bir görevimiz var!” Demiş Liv. Kardeşi gibi o da hiddetlenmiş. “Belki de sen de devam etmeye korkuyorsundur!”</p><p>İkisi de gözlerine inmeye başlamış olan kan kırmızısı perdeden habersizmiş. Ayazyel başını onlara çevirip kükremiş.</p><p>“BU KADAR YETER!” Demiş. Sonra nefesini üflemiş üstlerine. Capcanlı renklerdeki buz kristalleri iki kardeşin suratlarına çarpmaya başlamış. Parlak maviler, ormanı andıran yeşiller, ateş gibi kırmızılar, güneş gibi sarılar havaya karışmış.</p><p>Kızıl perde kardeşlerin gözlerinden kalkarken uçtukları yerdeki sisler incelmiş.</p><p>Bragi ve Liv’in bakışları yumuşamış.</p><p>“Karşı koymanın zor olduğunu biliyorum.” Demiş Ayazyel anlayışla. “Ama istedikleri de tam olarak bu. Öteyandan ikiniz de haklısınız. Fakat tedbirli olmalıyız dostlarım. Bir noktada zaten ayrılmak zorunda kalacağız. Ormana girebilirsiniz ancak Kış Kralı olmadan Kiona’ya ulaşamazsınız. Onu getirmek de benim görevim.”</p><p>“Özür dilerim Bragi.” Demiş Liv. “Seni korkaklıkla suçlamamalıydım.”</p><p>Bragi ablasının elini sıkmış.</p><p>“Ben de kızdığım için özür dilerim. Bunu bitirmek istemekte haklısın.”</p><p>“Hızlı olacağız ama acele etmeyeceğiz. Bu işin arkasında her kim varsa istediği de bu olabilir.”</p><p>Uçmaya devam etmişler. Artık neyle mücadele ettiklerini bildiklerinden olsa gerek, kardeşler kendilerini tozlara karşı daha rahat koruyabiliyormuş.</p><p>Ayazyel onları Kafdağı’nın eteklerinde indirmiş.</p><p>“Burada ayrılmalıyız cesur dostlarım.” Demiş. “Gidip ülkenizin hâlini görmelisiniz. Ben de Kış Kralı’nı bulacağım. Ona hâlâ umut olduğunu söyleyeceğim.”</p><p>“Ay küçüldüğünde ormanın girişinde sizlerle buluşmayı umuyorum.”</p><p>Liv ve Bragi Ayazyel’e teşekkür etmişler.</p><p>“Ama neyle gideceğiz?” Demiş Liv. “Uçan halımız yok oldu.”</p><p>Sonra toynak seslerini duymuşlar.</p><p>“Doğa ona saygı gösterene her zaman karşılık verir.” Demiş Ayazyel. Sonra muazzam kanatlarını açıp havalanmış. “Yeniden görüşmek üzere dostlarım!”</p><p>Uçmuş, uçmuş, uçmuş… Tüm heybetiyle kanat vurmuş, rüzgârlara karışmış.</p><p>O giderken saraya gelen tekboynuz da kardeşlere yetişmiş.</p><p>“Gelmelisiniz.” Demiş telaşla. “Şu pelerinli menfur büyücü her yere nifak tohumları ekiyor. Bütün sarayı sonsuz bir uykuya yatırdı.”</p><p>“Sen iyi misin?” Diye sormuş Liv endişeyle.</p><p>“Bizim damarlarımızda peri kanı akar.” Demiş Tekboynuzlu at. “Kötülük bize o kadar kolay zarar veremez.”</p><p>“Bizi nasıl buldun?” Demiş Bragi merakla.</p><p>“Gündönümlerine yaklaşıldığında doğanın ruhları daha uyanıktır. Bir yardım gerektiğini hepimiz anlıyoruz. Size yardım edeceğiz.”</p><p>Liv de Bragi de minnettarlıkla atın sırtına atlamış.</p><p>Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Kırlardan, şehirlerden geçmişler. Fakat geçtikleri her yer daha karanlık, daha kasvetli oluyormuş. Evlerine yaklaştıkça kardeşlerin yürekleri daha da ağırlaşıyormuş.</p><p>Üstelik günler de geçip gidiyormuş. Adının Işıltı olduğunu öğrendikleri Tekboynuzlu yoldaşları ne kadar hızlı giderse gitsin zaman önünde sonunda onlara yetişiyormuş.</p><p>“Bir hafta!” Demiş Bragi, karlı bir yamacı tırmanırlarken. “Bir haftada bitirmemiz gerek bu işi.”</p><p>“Her şey daha da kötüye gidiyor.” Liv’in umutsuzluğu sesine yansıyormuş.</p><p>“Çözeceğiz abla.” Demiş Bragi, ancak o da sesindeki titremeye engel olamamış.</p><p>O akşam bir kasabanın yakınlarında yanan bir ateşe denk gelmişler. Bu bir kamp ateşine benziyormuş ve etrafında oturanlar koyu pelerinler giyiyormuş.</p><p>Işıltı kocaman bir ağacın arkasına saklanmış, ancak ağaç neredeyse devrilmek üzereymiş.</p><p>“Görevimiz tamamlanmak üzere.” Demiş gayet iyi tanıdıkları bir ses. “Efendimizin tozları işe yarıyor. Dünyayı kendi suretinde tekrar yaratmak için gündönümünden daha iyisi olamaz! Sonsuz geceye!”</p><p>“Sonsuz geceye!” Diye tekrarlamış yoldaşları.</p><p>“Aslında biliyor musunuz? Kış Kralı bize minnettar olmalı! Kış dünyanın uykusudur, gecesidir. Efendi Narm da bunu biliyor. Kralı ikna edememesi ne yazık!”</p><p>Yoldaşları onaylarcasına mırıldanmış.</p><p>“Başarımızı kutlayalım kardeşlerim!” Demiş pelerinli yabancı. Hep birlikte ateşe yaklaşmışlar.</p><p>Bragi daha fazla dayanamamış. Kılıcını çekip ağacın arkasından atılmış.</p><p>Liv kardeşine seslenmek istemişse de geç kalmış.</p><p>İlk şaşkınlık anında birkaç kişiyi etkisiz hâle getirmeyi başarmış Bragi ancak gücü hepsine yetmiyormuş.</p><p>Üstelik bu yabancılar gibi büyücü de değilmiş.</p><p>Liv en sonunda kardeşine yardım etmek için atılmış, okları attığını vuruyormuş ancak yetmiyormuş. Üstelik büyücüler okların hedefini şaşırtabiliyormuş.</p><p>Oklar, kılıç darbeleri, büyüler havada uçuşmuş.</p><p>Bragi de Liv de en sonunda yorgun düşmüşler. Zaten günlerdir yolda oldukları için hareketleri yavaşlamış, gecenin yoldaşlarına göre daha çabuk yorulmuşlar.</p><p>“Ne yazık, ne yazık!” Demiş tanıdık bir ses. “Bize katılamayacak olmanız ne üzücü! Oysa Efendi Narm için çok önemli hizmetkârlar olabilirdiniz.”</p><p>“Hizmetkâr mı?” Demiş Bragi nefes nefese.</p><p>“Tabii.” Demiş yabancı rahat tavırlarla. “Neden olmasın?”</p><p>“Olduğun şey bu mu?” Demiş Liv hiddetle. “Bir hizmetkâr mı? Herkes bundan fazlasıdır!”</p><p>Yabancı sadece gülmüş.</p><p>“Masumiyetleriniz olmasa gerçekten güçlü müttefikler olurmuşsunuz. Adımı da, kimliğimi de yıllar önce bıraktım. Hayatımı sonsuz geceyi getirmeye adadım.”</p><p>“Neden?” Demiş Bragi anlamaya çalışarak. “Böyle bir şeyi neden isteyesin?”</p><p>“Efendim öyle emrediyor da ondan. Dedim ya, adımı bıraktım.”</p><p>“Anlattığın şey saf kötülük!”</p><p>“Ah sevgili Liv, senin kötülük gördüğün yerde ben sadece değişim görüyorum. Bunun mevsimlerin dönmesinden ne farkı var sence? Ya da dur, cevabını Ulu ormanda verirsin. Nasılsa bir haftaya orada olacağız. Sizi uğurlamadan önce son konuşmamızı yaparız.”</p><p>Sonra havaya gri tozdan üflemiş. Bragi ve Liv’in gözleri kapanırken çaresiz düşünceler zihinlerini istila etmiş. Liv’in son düşüncesi Işıltı’nın iyi olmasını ummakmış, Bragi ise sevdiklerini hayal kırıklığına uğrattığını düşünüyormuş.</p><p>“Hazırlıklarımızı yapalım.” Demiş yabancı. “Efendiyle tanışmak isteyen misafirlerimiz var.”</p><p>Böylece yeniden yola çıkmışlar. Artık Gece’nin Yoldaşları aradıklarına sahipmiş. Pelerinli yabancı da kendisiyle gurur duyuyormuş, daha yazın onları ziyaret ettiğinde Liv ve Bragi’nin kendisine tehdit oluşturabileceğini anlamış. Ancak artık ortada ona ve efendisine tehdit oluşturacak bir şey kalmamış. Nasıl yanıldığını bir bilseymiş… Meraklanma, oraya da geleceğiz.</p><p>Böylece bir hafta geçmiş. Ayın küçüldüğü akşam Bragi ve Liv hâlâ uyuyorken varmışlar Ulu Orman’ın girişine…</p><p>Bundan sonra ne olacağını Gecenin Yoldaşları bile bilmiyormuş. Dönüp liderlerine bakmışlar.</p><p>Yabancı kararsızlık gösteremeyeceğini biliyormuş, daha küçük bir çocukken bile kararsızlığın ne tür kötü sonuçlara yol açabileceğini acı derslerle öğrenmiş.</p><p>“Uyandıracağız onları.” Demiş. “Her ne planladılarsa öğreneceğiz.”</p><p>Böylece Liv ve Bragi sonsuz uykudan uyandırılmış. Fakat hiç de verimli bir uyku değilmiş bu. Liv de Bragi de uyandıklarında kendilerini bitkin hissediyorlarmış.</p><p>“Başlıyoruz.” Demiş Yabancı. “Ziyafeti kaçırmanızı istemedim.”</p><p>“Ne kadar düşünceli.” Demiş Liv, Bragi sadece başıyla onaylamış.</p><p>“Şimdi, bana planınızı anlatırsanız bu işin çabuk bitmesini sağlarım. Efendim sonsuz gece için sabırsızlanıyor. Anlarsınız ya, bunu yıllardır bekliyoruz.”</p><p>Liv ve Bragi bakışmışlar.</p><p>“Sessizliğiniz düşündüğünüzden fazlasını anlatıyor.” Diye devam etmiş Yabancı, kendince onları yüreklendirmek istiyormuş.</p><p>“Tamam o zaman. Hadi tanışalım. Bana Gölge diyebilirsiniz. Evinize konuk olduğumda gerçekten iyi iş çıkardınız, izlendiğimi neredeyse fark edemeyecektim. Ama zaten efendime bu yüzden sizden çok iyi bahsettim. Güçlü müttefikler olabiliriz, anlıyor musunuz? Yeter ki doğru zaman geldiğinde boyun eğin. Şansınıza, doğru zaman tam da bugün!”</p><p>Kollarını davetkârca açmış.</p><p>Liv de Bragi de sessiz kalmışlar.</p><p>“Yazık.” Demiş Gölge. “Keşke bizimle daha fazla kalabilseydiniz.”</p><p>O anda ormanda güçlü bir feryat duyulmuş. Sanki birisi acı acı çığlık atıyormuş.</p><p>“Korkmayın, korkmayın!” Demiş Gölge, huzursuzlanan yoldaşlarına bakarak. “Sevgili Kiona’nın ağlayası tutmuş. Zavallıcık bu yılbaşını yalnız geçiriyor olmalı.”</p><p>Tam o sırada üstlerine bir gölge düşmüş. Ayazyel, sırtında şişman, beyaz sakallı bir adamla yere inmiş.</p><p>Adamın gözleri ağlamaktan kızarmış. Öylesine üzgünmüş ki hiçbir şeyle ilgilenemiyormuş.</p><p>Ayazyel’in sakinliği buz gibiymiş. Az önce kendisinden emin görünen Gölge bile bir anlığına sendelemiş.</p><p>“Gecenin hizmetkârı, yaşama daha fazla zarar vermeden bu işten vazgeç.”</p><p>Gölge, Ayazyel’in gürleyen sesini duyunca istemsizce bir adım geri çekilmiş ancak vazgeçmeye niyeti yokmuş.</p><p>“Vazgeçmek mi? Bunca çabadan ve neredeyse sonuna gelmişken mi? Sen delirdin galiba sürüngen!”</p><p>“DELİRMİŞ OLAN NARM!”</p><p>“Efendimin adını sakın o değersiz ağzına alma! Ona sunacağım hediyelerle birlikte adağım tamamlanmış olacak. Bundan sonra da güç bizim olacak!”</p><p>Sonra Liv’e doğru yürümüş, kızı boynundan kavramak istemiş ancak Bragi Gölge’yi omuzlarından kavrayıp dengesini bozmuş. Bir süre mücadele etmişler.</p><p>Gece’nin Yoldaşları da liderlerine yardım etmek için harekete geçecekleri sırada Ayazyel onların toplandığı yere soğuk bir rüzgâr üflemiş. Gece’nin yoldaşları oldukları yerde buz kesmişler.</p><p>“Abla…” demiş Bragi zar zor, Gölge’nin eli boynundaymış. “…Şarkı!”</p><p>Liv ayağa kalkmaya çalışıyormuş ancak başı dönüyormuş. Üstelik heybesini de kaybettiğini fark etmiş.</p><p>“Yoksa bunu mu arıyorsun Liv?”</p><p>Gölge yuvarlak bir şişeyi havaya kaldırmış.</p><p>“Gel de al bakalım!”</p><p>O an hızla birden fazla şey olmuş.</p><p>Gölge önce şişeyi fırlatmış, sonra insanüstü bir hızla Liv’in suratına bir toz karışımı üflemiş.</p><p>Liv’i hızla kenara iten Ayazyel Ağzını açıp öfkeyle kükremiş. Ağzından çıkan renkli kristaller ortalığa yağmaya başlamış. Kar tanesi gibi beyaz olan biri hızla gelip Gölge’nin sağ gözüne saplanmış.</p><p>Bir zamanlar kendine Gölge diyen adam bir anda irkilmiş. Acıyla dizlerinin üzerine çökmüş. Beyaz kristal bir kar tanesi gibi eriyor, gözyaşı gibi adamın yanağından aşağı akıyormuş. Bir süre sonra sıcak gözyaşları yanaklarını ıslatmaya başlamış.</p><p>Ayazyel’in ona fırlattığı, beyaz bir masumiyet kristaliymiş. Kendine Gölge diyen adam yaşadığı her şeyle yüzleşiyormuş artık.</p><p>“Bitir işimi!” Diye yalvarmış. “Beni serbest bırak!”</p><p>“Sen zaten serbest kaldın çocuğum.” Demiş Ayazyel. “Bir zamanlar bir adın vardı, sana onu geri vereceğim. Bu adı kullanan başka birisi balmumundan kanatlarla güneşe çok yakın uçtuğu için denize düşmüştü. Sen, İkarus, karanlığa hizmet ettiğin halde yaşayacaksın. Yaşayacak ve yaptıklarınla yüzleşeceksin.”</p><p>Artık adı İkarus olan adam ayağa kalkmış ve gücü el verdiğince hızla koşmaya başlamış, Ayazyel’in sözleri ona ağır geliyormuş. Sıcak gözyaşları hâlâ yanaklarından süzülüyormuş. Yıllarca sebep olduğu acıları, onun yüzünden yarım kalan hayatları görmüş. Yaptığı her şeyin acısı yüreğini ağırlaştırmış.</p><p>Ayazyel’in sözlerinden kurtulmak istemiş ancak o sözlerin yüreğine işlediğini hissediyormuş. Ağlamış, ağlamış, ağlamış… Sıcak gözyaşları yanaklarından süzülmüş. Süzülen her gözyaşı kalbini saran karanlığı delmiş, aydınlatmış, ışık olmuş. Ruhunu saran umutsuzluğa rağmen küçük bir parçası, bunun ikinci şansı olacağını biliyormuş.</p><p>İkarus yeni hayatına koşarken Liv ve Bragi de Ayazyel ve Kış Kralı’nın eşliğinde düşmüşler yollara. O karmaşada şişeyi yakalayan Kış Kralı’nın yüzüne bir canlılık gelmiş. Artık eskisi gibi üzgün görünmüyormuş.</p><p>Onları ormanın derinliklerine götürmüş. Ulu Orman bile artık eskisi gibi değilmiş, ağaçları cansızlaşmış, havada bir kar tanesi bile yokmuş.</p><p>Fakat sanki orman bile bir şeylerin değişmek üzere olduğunu fark etmiş. Belki Kış Kralı’nın gelişi, belki de bilinmeyen başka bir şey havaya bir tür canlılık katıyormuş.</p><p>En sonunda kocaman bir çam ağacının önüne gelmişler. Ağacın tam ortasında geniş bir kovuk varmış. Onun girişinde de dizlerinin üzerine çökmüş, kış güneşini andıran saçları gümüşi parıltılarla örülmüş genç bir kadın oturuyormuş. Gözlerinden süzülen yaşlar yanaklarından indikçe kızın yüzünün rengi daha da soluyormuş.</p><p>“Kar Tanem.”</p><p>Kış Kralı yaklaşıp kızını kollarına almış.</p><p>Babasının kollarında ağlamaya devam eden Kiona’nın ağzı hareket ediyor ama sesi çıkmıyormuş. İlk ve tek çığlığından sonra bütün gücü tükenmiş.</p><p>“Vakit geldi dostlarım.” Demiş Ayazyel, kardeşlerle biraz daha geride durarak.</p><p>Kış Kralı’ndan aldığı şişeyi kardeşlere sunmuş.</p><p>“Nasıl yapacağız?” Diye sormuş Liv merak ve endişeyle.</p><p>“Sözlerini bilmiyoruz.” Diye eklemiş Bragi.</p><p>“Her şey vaktiyle.” Demiş Ayazyel. “Önce için.”</p><p>Kardeşler şişedeki iksirden koca birer yudum almışlar. Ayazyel pençesiyle havaya geniş bir daire çizmiş.</p><p>Kiona babasının kollarından kurtulmuş, yavaşça artık parıldamakta olan dairenin içine girmiş, geçip iki kardeşin karşısında durmuş.</p><p>Dairenin tepesinde kurdeleye benzeyen ışık huzmeleri oluşmuş. Bu huzmeler yavaşça rünlere ve notalara dönüşmeye başlamış.</p><p>Bragi flütünü dudaklarına götürmüş ve bir ezgi çalmaya başlamış. Ne çaldığını kendisi de bilmiyormuş, sadece flütünü çalmak için çok güçlü bir istek duyuyormuş. Flütün notaları etrafta yankılanırken Kiona bir elini Bragi’nin, diğerini de Liv’in elinin üzerine koymuş.</p><p>Elleri rahatlatıcı bir ateşin sıcaklığını taşıyormuş. Kardeşler katıldıkları ziyafetlerin, kışın dışarıda kar yağarken şömine başında geçirdikleri saatlerin anılarını hatırlamışlar.</p><p>Bragi çalmaya devam ederken Liv de sözleri söylemeye başlamış. Söylediklerinin anlamlarını o da bilmiyormuş ama dudaklarından o kadar rahat dökülüyormuş ki kendisi bile bu duruma şaşırmış.</p><p>Sonra flütünü indiren Bragi de katılmış ablasına. Kardeşler söyledikçe Kiona’nın yüzüne renk gelmiş, altın bir ışıltı kızın açılan ağzından içeri dökülmeye başlamış.</p><p>En sonunda uzaklardan gelen bir ses gibi Kiona da şarkıya katılmış. Sesi yavaşça yükselirken yüzünde oluşan gülümsemenin eşi benzeri yokmuş.</p><p>Onlar şarkı söylerken Kış Kralı mutluluktan ağlıyormuş.</p><p>“Kar tanem.” Demiş tekrar, kızına sevgiyle gülümseyerek.</p><p>En sonunda Kiona ikisinin de ellerini sıkmış. Sesinin yankısı etrafta dolaşırken gülümsemiş.</p><p>“Teşekkür ederim.” Demiş. “Bana şarkımı geri verdiniz. Bundan sonrası benim sorumluluğum. Şarkım gelecek yeni yılı kutsayacak ancak sonraki kısımları kendim bulmalıyım.”</p><p>Kardeşler de ona gülümsemişler. Ancak ne diyeceklerini bilemiyorlarmış.</p><p>“Dinlenin.” Demiş Kiona. “İkinizin de buna ihtiyacı var.”</p><p>“Artık benim ve ailemin dostlarısınız.” Demiş Kış Kralı. “Yarınki ziyafete yetişseniz iyi olur.”</p><p>“Ama nasıl?” Demiş Bragi. “Evimize gitmek günler sürer!”</p><p>Kış Kralı gülümsemiş. Sonra bir ıslık çalınca geyiklerin çektiği bir kızak süzülmüş gökten.</p><p>“Siz doğanın dengesini kazanmasına yardımcı oldunuz. Ben de sizi evinize bırakayım.”</p><p>“Bir de şu tozlar var.” Demiş Liv.</p><p>Ayazyel onlara koca bir heybe dolusu kristal vermiş. Yol boyunca rengarenk kristalleri etrafa saçmışlar. Parlak renkler sis bulutlarını dağıtmış; insanların kalplerine mutluluk, yüzlerine gülümseme getirmiş. EN sonunda saraydaki büyüyü de canlı bir yeşille kaldırdıklarında kara büyü tamamen yok edilmiş.</p><p>Kış Kralı Liv ve Bragi’ye defalarca teşekkür etmiş.</p><p>“Yeni yılda dünyanın dört bir yanına hediye dağıtmak gelenektir.” Demiş. “Hediye vermek paylaşmanın bir yoludur, bir olmaya çağrıdır. Bunlar da benim size hediyelerim. Kalbinizdeki doğruyu bulmanıza her zaman destek olsunlar.”</p><p>Kış Kralı Liv’e bir lir hediye etmiş, çaldığı her melodi ihtiyacı olanı nerede olursa olsun bulup yardım edebilecekmiş. Bragi’e de çocukken hep hayalini kurduğu büyülü tüy kalem ve mürekkebi hediye etmiş; yazdığı her güzel şarkının, anlattığı her güzel hikâyenin bir yerlerde can bulmasını sağlayabilirmiş böylece.</p><p>Sonra geyiklerin çektiği kocaman kızak havalanmış, Kış Kralı hepsine mutlu yıllar dileyerek gümüşi bir sis içinde gözden kaybolmuş.</p><p>Liv ve Bragi saray kapılarından içeri girince büyük bir coşkuyla karşılanmışlar. Kral ve kraliçe cesaretlerinden ötürü ikisini de kutlamış. Ertesi gün için büyük bir ziyafet düzenleneceğini bildirmişler.</p><p>O anda önlerinde bir anda Işıltı belirmiş.</p><p>“Sizi yarı yolda bıraktığım için üzgünüm.” Demiş kardeşlere. “Siz karanlık yoldaşlara tutsak düşünce Ayazyel’e haber ulaştırmak istedim ancak yolun yarısında cismani bedenim dağılmaya başladı. Doğanın dengesi korunmasaydı geri dönemezdim.”</p><p>Liv de Bragi de dostlarını karşılarında görünce çok mutlu olmuşlar. Ziyafete onu da davet etmişler.</p><p>Kral Harin ve Kraliçe Karya ziyafet için dört bir yana haber salmışlar. Bu kutlama dünyanın gördüğü en büyük yılbaşı ve gündönümü ziyafeti olacakmış.</p><p>Ziyafet için dünyanın dört bir yanından herkes gelmiş. Devler, cüceler, periler, başka insanlar, hatta Ayazyel bile katılmış kutlamaya.</p><p>Yemişler, içmişler… Ortalığı kahkahalar doldurmuş.</p><p>“Bize hikâyenizi anlatın!” Demiş perilerden biri, Bragi ve Liv’e dönerek.</p><p>“Evet!” Demiş cücelerden biri. “Bu işi nasıl başardınız?”</p><p>“Anlatın dostlarım.” Demiş Ayazyel, nazik bir gökgürültüsü gibi. “Bu yaşlı kemikler iyi bir hikâye dinlemeyeli uzun zaman oldu.”</p><p>İki kardeş birbirlerine bakıp gülümsemişler. Sonra salondaki yüksek bir yere çıkmışlar. Liv başlamış lirini çalmaya. O çalarken dokunduğu her nota dinleyenlerin yüreğine dokunuyormuş. Sonra Bragi de başlamış anlatmaya… O anlattıkça sanki her şey insanların gözünde canlanıyormuş. Ayazyel’e giden yol, uçan halı, düşmanlar, Ayazyel’le yaptıkları konuşma, birlikte uçtukları günler…</p><p>Kiona’ya geldiklerinde Liv lirini çalmaya devam etmiş, o çalarken pencerelerden biri usul usul açılmış ve bir şarkı dolmuş içeri. Hep duydukları ancak bugüne kadar asla tam olarak dinleyemedikleri Kış Şarkısı şimdi kulaklarını dolduruyormuş. Şarkı kulaklarından girmiş, dinleyen herkesin yüreklerinde güzelliklerin ve mucizelerin tohumlarını yeşertmiş.</p><p>***</p><p>Kısa bir sessizliğin ardından Gretel dayanamadı.</p><p>“Sonra?”</p><p>“Masal bitmiş.”</p><p>“Neee? İnsanlar ne demiş? Maceralarını beğenmişler mi?”</p><p>Hansel gülmeye başladı.</p><p>“Sen ne dersin küçük hanım?”</p><p>Soruyu soran kumral genç kadın yavaşça basamakları çıkıp dede torunun oturduğu verandaya geldi.</p><p>“Elara!”</p><p>Gretel dedesinin kucağından fırlayıp Elara’ya koştu. Genç büyücü, kızı ustalıkla yakalayıp kucaklarken yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.</p><p>“Bana burada yardımıma ihtiyacı olan küçük bir kız olduğu söylendi. Ben de iyilik perisi olarak yardım edeyim dedim.”</p><p>“Kim söyledi?” Diye sordu Gretel merakla.</p><p>“Kuşlardan duydum.”</p><p>“Kuşlar konuşamaz ki!”</p><p>Elara güldü.</p><p>“Dinlemeyi bilirsen herkesin konuşmasını duyabilirsin çünkü anlatacak bir hikâyeleri mutlaka vardır.”</p><p>Ağzından çıkan cümleye şaşırdı bir anda. Söylediği cümle bilgeliğiyle nam salmış bir arkadaşını gururlandıracak cinstendi.</p><p>“Hem doğru ritüeli bilirsen hayvanların hepsiyle konuşabilirsin!”</p><p>“Hepsini öğret bana!”</p><p>Elara Hansel’in ona gösterdiği sandalyeye otururken şaşkın gözlerle Gretel’e baktı.</p><p>“Yarısından fazlasını ben bile bilmiyorum ki! Hem bunun için biraz daha büyümen lazım.”</p><p>“Ama ben büyüdüm, tam beş yaşındayım!”</p><p>“Peki tamam Tam Beş Yaşındaki Gretel, şu masalın tamamını senden dinleyebilir miyim? Dedenin anlatımına yetişemedim de.”</p><p>Gretel dedesinin ona anlattığı masalı Elara’ya anlatmaya başladı. Tabii onun versiyonunda işler biraz daha farklıydı. Öncelikle Kış şarkısını çalanlar dev kurtçuklardı ve gri küller yerine havadan insanlara kötü sözler söyleyen balıklar yağıyordu. Ayazyel buz üflediği gibi ateş de üfleyebiliyordu, Liv ve Bragi birlikte dev kurtçuğa koca bir yumruk atıyorlardı ve masal burada bitiyordu.</p><p>“Bu benim anlattığımdan kesinlikle daha iyi!” Dedi Hansel gülerek. “Kurtçukları düşünebilseymişim keşke.”</p><p>“Dedeee!”</p><p>Gretel de gülüp başını kaldırdı.</p><p>“Elara. Dileğimi gökyüzüne asar mısın?”</p><p>Elara Gretel’i elinden tutup kaldırdı.</p><p>“Hadi gel, bunu birlikte yapalım.”</p><p>Biraz daha gerçek büyü görmenin heyecanını taşıyan Gretel dileğini yazdığı kağıdı alıp Elara’nın yanına geçti.</p><p>“Şimdi onu dikkatli tut.”</p><p>Gretel kağıdı tutarken Elara elini kâğıdın üzerinden geçirdi, onun dokunduğu yerlerde minik yıldız kümelerine benzeyen rengarenk desenler belirdi. Işıldayan minik kâğıt parçası bir fener gibi şekil alıp havaya yükseldi, yıldızlarla ışıldayan diğerlerinin arasına karıştı.</p><p>Gretel sevinçle Elara’ya sarılıp onu çağıran annesine koştu.</p><p>Yaşlı adam ve genç kadın bir süre ışıkları izlediler.</p><p>“Geldiğin için teşekkürler Elara.”</p><p>“Lafını etmeye değmez. Bugün Yeşil Dere beni çağırıyor ama birazdan yanlarına dönmezsem Hilda ve Freya beni öldürür!”</p><p>Hansel güldü.</p><p>“Siz üçünüz birbirinize kıyamayacak kadar fazla seviyorsunuz birbirinizi.”</p><p>Elara’nın bakışları gökyüzündeydi ancak düşünceleri uzaklardaydı. Yine de gülümsedi.</p><p>“Ziyaret etmem gereken birkaç ev daha var. Bir yarım saat daha bensiz idare edebilirler sanırım.”</p><p>Hansel gülmeye başladı.</p><p>“Senden Freya rica ediyor sanıyordum.”</p><p>Elara sırıttı.</p><p>“Hiç sorma ihtiyar!”</p><p>Sonra yavaşça yerinden kalktı.</p><p>“Masal için Gretel’e benim yerime teşekkür et.”</p><p>Hansel başıyla onayladı.</p><p>“Işıklar bayramın kutlu olsun Elara.”</p><p>“Senin de Hansel.”</p><p>Başıyla yaşlı adamı selamlayıp ahşap basamaklardan indi genç kadın.</p><p>Hansel derin bir iç çekip oturduğu tahta sandalyenin kolçaklarına yasladı dirseklerini. Böyle zamanlar ona hem genç hem de yaşlı hissettirirdi.</p><p>Artık yaşlı bir adamdı, bunu inkârın lüzumu yoktu. Yorgunluğu kemiklerinde hissediyordu.</p><p>Fakat yetmişini devirmişken bile gökyüzündeki ışıkları görmek ruhundaki bir şeyleri harekete geçiriyordu. Dünyanın hiçbir yerinde böylesine bir manzarayı gördüğünü hatırlamıyordu Hansel.</p><p>Işıklar Bayramı çoğu için bir tür başlangıç, yeni bir sayfa olurdu. Fakat onu kutlamak istemeyenler de vardı. Bazıları adaletsizlikten yakınırdı, bazıları israftan ve müsriflikten şikâyet ederdi ya da sadece istemezlerdi.</p><p>Haksızlıklarher yerdeydi. Gretel’e anlattığı masalda bile vardı adaletsizlikler. Ancak orada kahramanlar da vardı.</p><p>Hansel Cesur Liv’i ve Bragi’yi düşündü. Bilge ve Cömert Ayazyel’i… Masallar onlar gibi Gözüpek kahramanlarla, haksızlığın ve kuşkunun olduğu yere adaleti ve güveni, acımasızlığın olduğu yere merhameti ve sevgiyi götüren insanlarla doluydu.</p><p>Peki ya gerçek dünya?</p><p>Bir çıtırtı başını merdivenlere çevirmesine sebep oldu. Omuzları dik, saçları rüzgârla uçuşan ve hızlı adımlarla toprak yoldan aşağı yürüyen Elara’nın arkasından baktı uzun uzun.</p><p>Hansel bazen onun gözlerinde gençliğine yakıştıramadığı bir hüznün gölgesini görürdü. Nedenini hiç sormamıştı, Elara da bundan kimseye bahsetmezdi. Ancak geçmişin karanlığının yerine güzel duyguları koymayı seçmişti belli ki.</p><p>Belki de dünya kendini onarmak için böyle insanlara ihtiyaç duyuyordu. Ne yazık ki büyü gerçek olsa da sorunları çözmüyordu, onu kullanan ruhlardı tüm mesele.</p><p>Derin bir nefes aldı Hansel, sonra kemikleri kütürdeyerek ayağa kalktı. Bugün Işıklar Bayramı’ydı. Baharın ve yeni yılın ilk günüydü. Bugünü sevdiklerinizle kutlardınız, daha iyi yarınlar için birlikte dua eder ve güzel niyetlerle yeni bir sayfa açardınız.</p><p>Gençliğinde duyduğu eski bir söz aklına gelirken gülümsedi.</p><p>Işığı Yaymak istiyorsan önce kendinden başla.</p><p>Usulca kapıdan içeri girdi, kutlamalar ve yemek için ailesine katıldı.</p><p>***</p><p>Gretel yatağına uzandığında dedesinin ona anlattığı masalı düşünüyordu. Elara ablasına anlattığı şekli biraz farklı olabilirdi ancak canı eğlenmek istemişti, üstelik Elara’yı gülerken izlemeyi çok seviyordu. Hem Elara ablası bu sayede ona Ayazyel’i de göstermişti.</p><p>Dedesinin anlattığı masalı tabii ki hatırlıyordu! Yine de Işıklar Bayramı’nın kış mevsimi ortasında kutlanmasına anlam veremiyordu. Böyle bir şey nasıl olabilirdi ki? Gökyüzüne dileklerini nasıl asıyorlardı mesela? Ya da ateş yakıp etrafında dans edebiliyorlar mıydı? Ya bahar ziyafeti?</p><p>Yine de Gretel karlı bir yeni yıl akşamının neye benzeyeceğini merak ediyordu. Liv’i, Bragi’yi, ülkenin kral ve kraliçesini, Ayazyel’i ve diğerlerini düşündü. Nasıl bir hayat sürüyorlardı acaba?</p><p>Dedesi uzaklarda farklı insanların yaşadığını söylemişti. Acaba okyanusun öte yanında onlar mı yaşıyordu?</p><p>Belki bir gün, Elara ablası kadar büyüdüğünde gidip oraları gezerdi. Farklı insanları görürdü, hatta kim bilir, karlı bir yılbaşına bile denk gelirdi. Yine de kendi kendine söz verdi Gretel, yanında birkaç kağıt fener götürecek ve dileklerini içlerine yazmaları için insanlara verecekti.</p><p>Gülümseyerek yatağında döndü. Bugün çok güzel hediyeler almıştı. Yarınki ziyafette daha fazlası da gelecekti.</p><p>Gretel yarın için heyecanlıydı. Oyunlar, şarkılar ve danslar olacaktı ve kocaman ateşler yanacaktı her yanda. Kutlamalar bir hafta sürecekti ve Gretel şimdiden her bir ânını iple çekiyordu.</p><p>Küçük kızın gözleri ağır ağır kapanır, Gretel uykuya teslim olurken penceresinin dışında ışıklar yıldızlarla dans etmeye devam etti. Bahar, beraberinde yaşanmaya değer yepyeni bir yıl getiriyordu.</p><p>Son…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e85336a8412f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kış Şarkısı’nın Masalı 1. Bölüm]]></title>
            <link>https://medium.com/@cankutdgrl/k%C4%B1%C5%9F-%C5%9Fark%C4%B1s%C4%B1n%C4%B1n-masal%C4%B1-1-b%C3%B6l%C3%BCm-6675b9515f89?source=rss-b763dd8621c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6675b9515f89</guid>
            <category><![CDATA[fantastik]]></category>
            <category><![CDATA[yılbaşı]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[masal]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cankut Değerli]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 Jan 2025 16:29:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-06T16:33:07.863Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Yeni yıl mucizelerine inanan herkes için.</h4><p>Yeşil Dere vadisinin üzerinde ışıklar parıldıyordu. Baharın ilk günü ve yeni yılı kutlamak için her sene olduğu gibi büyülü kâğıt fenerler o sene de gökyüzüne bırakılmıştı gün batımında. Bazılarında dilekler yazıyordu, bazıları yıldızlara veya güneşe benzeyecek çizimlerle boyanmıştı, bazılarında sadece büyülü ışıklar yanıyordu. Ancak hepsinin ortak noktası sabaha kadar yanacak olmalarıydı. Yeni yılın ve baharın ilk gecesini aydınlatacaklardı.</p><p>“Dede, bugün bana hangi masalı anlatacaksın?”</p><p>Dedesinin kucağında oturan küçük kızın meraklı gözleri yaşlı adamın yüzüne dikilmişti. Kolçaklı ve sallanan sandalyede oturan yaşlı adam dalgın gözlerini ışıklardan kucağındaki torununa dikti.</p><p>“Söyle bakalım Gretel, bugün hangi masalı dinlemek istersin?”</p><p>Küçük kız düşünceli bakışlarını gökyüzüne kaldırdı.</p><p>Işıkları izlemeyi çok seviyordu. Daha beş yaşına yeni girmişti ancak kısacık ömrü boyunca yeni yılı ve baharı hiç kaçırmamıştı. Işıklar Bayramı pek çok kişi için olduğu kadar onun için de özeldi.</p><p>“Işıkları anlatır mısın dede?”</p><p>Yaşlı adam güldü.</p><p>“Işıkların nesi varmış?”</p><p>“Nasıl oluşuyorlar bilmek istiyorum.”</p><p>“Bunu sorman gereken kişinin yaşlı deden olduğunu sanmıyorum canım. Eminim büyülü bir açıklaması varsa bunu gezgin büyücü yapabilir.”</p><p>Gretel yüzünü buruşturdu.</p><p>“Ben ders istemiyorum ki. Masal istiyorum!”</p><p>Adam gülmeye başladı. Uzun hayatında pek çok şey görüp geçirmişti ama torunu Gretel onu şaşırtmayı her seferinde başarıyordu.</p><p>“O zaman sana Hansel ve Gretel’in hikâyesini anlatayım mı?”</p><p>“Dedeee!”</p><p>İhtiyar adam torununun saçlarını okşadı nazikçe.</p><p>“Tamam, kızma bakayım hemen. Sadece şaka yapıyordum.”</p><p>Kaderin bir cilvesi midir, kızının mizah anlayışı mıdır bilinmez -ikincisi olduğu neredeyse kesindi gerçi- ama şu ünlü masaldaki iki kardeşin isimleri dede toruna verilmişti. İhtiyar Hansel de bu durumla yer yer dalga geçmeyi severdi.</p><p>“Ben yaşlı bir adamım.” Derdi. “Eğlenecek başka neyim var ki?”</p><p>Bunun doğru olmadığını herkes bilirdi.</p><p>“Sen buradaki herkesi cebinden çıkarmazsan ben de bir şey bilmiyorum ihtiyar.” Diye takılmıştı köyün şifacılarından Hilda ona bir defasında.</p><p>Hansel sadece gülmüştü. Bu gençlerin gözünden de bir şey kaçmıyordu yahu!</p><p>“Dedeeee!”</p><p>Gretel’in onu dürtmesiyle tekrar âna döndü Hansel.</p><p>“Aaa tabii… Masal, masal… Bu gece güzel kızıma ne anlatayım?”</p><p>Biraz düşündü. Sonra eskiden duyduğu bir hikâye geldi aklına. Aslında bu tam bir masal sayılmazdı ama…</p><p>“Sana karlı bir yeni yıl kutlaması anlatacağım.”</p><p>Gretel gülmeye başladı.</p><p>“Ne, neden gülüyorsun bakayım?”</p><p>“Ama kar baharda olmaz ki! Nasıl kutluyorlarmış yeni yılı? Hem o zaman ışıklar bayramı da olmaz!”</p><p>“Işıklar Bayramı onlarda yokmuş canım. En azından bildiğimiz anlamda.”</p><p>Gretel’in kafası iyice karışmıştı. Işıklar Bayramı olmayan bir yeni yıl kutlamasının ne anlamı olurdu ki? Annesi her zaman yeni yılın baharla geldiğini söylerdi. Bahar doğanın uyandığı, çiçeklerin açtığı mevsimdi. Tıpkı kendisinin yeni bir güne uyanması gibi dünya da gerinerek yepyeni bir mevsime uyanırdı baharla. Böylece yeni bir yıl başlardı.</p><p>“Sana okyanusun ötesini anlattığımı hatırlıyor musun?” Diye sordu Hansel, torununun daha rahat kavrayabilmesi için bir çözüm arayarak. “O insanların farklı diller konuştuklarını söylediğimi hatırlıyor musun?”</p><p>Gretel başıyla onayladı.</p><p>“İşte, oradaki insanlar gibi düşünebilirsin. Bu masalın kahramanları da bir şeyleri farklı yapıyor.”</p><p>Gretel’in yüzünde haylaz bir sırıtma belirdi.</p><p>“Pipetle portakal suyu içmem gibi mi?”</p><p>Hansel gülmeye başladı.</p><p>“Öyle de diyebilirsin bal küpüm.”</p><p>Fakat torununun gözlerine bakınca ikna olmakta zorlandığını görebiliyordu. Belki de en iyisi anlatmaya başlamaktı.</p><p>“Bir varmış, bir yokmuş.” Diyerek anlatmaya başladı. “Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde zirveleri her zaman karla kaplı dağlara sahip bir ülke varmış. Toprakları bereketle dolup taşan bu ülkenin yüce gönüllü bir de kralı ve kraliçesi varmış.”</p><p>Hansel, Gretel’in gözlerinde aklına doluşan soruları adeta görebiliyordu. Gülümsedi ve gökyüzünü aydınlatan ve yıldızlara eşlik eden ışıkların altında masalını sürdürdü.</p><p>***</p><p>Dedim ya, dağları her zaman karlarla kaplı diye… kış mevsimleri de bu ülke için festival gibi geçermiş.</p><p>Özellikle çocuklar bayılırmış kış mevsimlerine. Kar topu oynamak öyle hoşlarına gidermiş ki saatlerce yerlerde yuvarlanırlarmış, kardan adam yaparlar, kızaklarla kayarlarmış; tıpkı senin kırlarda koşup bahar çiçeklerinden taç yapman gibi.</p><p>Biz nasıl baharın gelişini doğanın uyanışı olarak kutluyorsak, onlar da kış gündönümünü kutlarlarmış.</p><p>“En kısa gün geçti!” Derlermiş. “Bundan sonra günler uzayacak, güneş her daim bizimle olacak!”</p><p>Yeni yılın geldiği gece ülkenin ötesindeki ormandan tüm dünyaya büyülü bir şarkı yayılırmış. Bu şarkı öyle güzelmiş ki dinleyenin kalbini huzurla doldururmuş, sıcacık olurmuşsun; tıpkı annenin yaptığı sıcak çikolataları içmek gibiymiş.</p><p>Nice ozan bu şarkıyı çalmak istemiş, sözler yazıp söylemeye uğraşmışlar ancak olmuyormuş. Mutlaka bir şeyler eksik oluyormuş, dinleyenler aynı tadı alamıyor, ozanlar çıkardıkları işten memnun kalmıyorlarmış.</p><p>Fakat sevgili kızım, sana anlatacaklarım ne kışın başlamış ne de yılbaşı gecesi.</p><p>Günlerden bir gün saraya gizemli bir ziyaretçi gelmiş. O yaz her zamankinden daha yağmurlu geçiyormuş ve yolculuk yapmak iyice zorlaşmış.</p><p>Kral Harin ve Kraliçe Karya yabancıyı memnuniyetle kabul etmiş. Zorda kalan bir misafiri yalnız bırakmak onlara göre değilmiş çünkü.</p><p>Ancak bu gizemli yabancı pelerininin başlığını hiç çıkarmamış. O gece düzenlenen ziyafette bile çok az oturmuş.</p><p>Harin de Karya da çok iyi inssanlarmış, ihtiyacı olana yardım etmekten çekinmezlermiş ama tehlikeyi gördüklerinde tanıyacak kadar da bilgeymişler.</p><p>En güvendikleri iki savaşçıya görev vermişler. Yabancının her hareketini dikkatle izleyeceklermiş.</p><p>Sana biraz da bu iki savaşçıdan bahsedeyim hadi.</p><p>Aslında savaşçı olmaktan çok daha fazlasıymış her ikisi de. Liv ve Bragi kardeşler hem birer savaşçı, hem maceracı hem de yetenekli ozanlarmış.</p><p>Anlattıkları hikâyeler, söyledikleri şarkılar dilden dile yayılır, tekrar tekrar söylenirmiş.</p><p>Liv ve Bragi görevlerini çok ciddiye almışlar. Ancak yabancının kaldığı iki gün boyunca şüpheli hiçbir şey bulamamışlar.</p><p>Yabancı cömertlikleri için kral ve kraliçeye teşekkür etmiş.</p><p>“Cömertliğinizi asla unutmayacağım yüce Harin ve Karya.” Demiş. “Dilerim ki bu kışı rahat geçiresiniz.”</p><p>“Kış mı?” Demiş kral Harin. Neden kıştan bahsedildiğine anlam verememiş. Yabancı gülümsemekle yetinmiş, sonra arkasını dönmüş ve pelerinini savurarak saraydan ayrılmış.</p><p>O günden sonra gözle görülür bir değişiklik olmamasına rağmen herkesin yüreğine karanlık bir tohum düşmüş sanki, insanlar günden güne huzursuzlanmaya başlamış. Artık tartışmalar, kavgalar eksik olmaz olmuş.</p><p>Günler geçmiş, Yaz güze, güz kışa dönmüş.</p><p>“Yüreğim ağır hissettiriyor abla.” Demiş Bragi, şömine başında birlikte oturdukları bir akşam.</p><p>“Benim de öyle.” Demiş Liv, her zaman gülen gözlerinin ardında bu sefer endişe okunabiliyormuş. “Sanki bir şeyler olacak.”</p><p>Bragi onaylamış. Ona ve ablasına bu kadar kötü hissettirenin ne olduğunu bilmiyormuş ama bulabilse söküp atarmış onu. Kış Gündönümü ve yeni yıl gelirken sıkıntıyı yakıştıramıyormuş çevresine.</p><p>Çok geçmeden sıkıntının sebebi anlaşılmış.</p><p>Önce doudaki Ulu Orman’dan söylentiler yayılmaya başlamış. Hayvanların ormandan kaçtığı görülmüş. Her daim yeşil ağaçların bile yaprak döktüğünü söylemiş gezginler ve korucular.</p><p>Sonra bir sabah dehşetli bir sesle uyanmış herkes, kuş sesleriyle. Ama bunlar her gün güneş doğarken duyduğun serçelerin seslerine benzemiyormuş küçüğüm, dehşet ve korkuyla çığlık çığlığa bağıran her türden kuş gökyüzünü kaplamış.</p><p>“Küller!” Demiş kuzgunlar.</p><p>“Kaçın, sakın durmayın!” Diye bağırmış kargalar.</p><p>“Evimiz yanıyor, büyü yok oluyor!” Diye feryat etmiş ötücü kuşlar.</p><p>“Gökkubbe küle döndü, her yere kül yağıyor!”</p><p>En son saksağanlar geçmiş sarayın tepesinden, haykırarak güneye doğru uçmaya devam etmişler.</p><p>Her şey bununla da bitmemiş. Birkaç saate gri kül bulutları sarayın tepesinden başlayarak bütün ülkeyi kaplamış. Küllerle birlikte sisler de gelmiş, dışarıda ona yakalanırsan seni uyutabilirmiş bu sisler.</p><p>Sarayın bahçesindeki, hayat ağacı olarak bilinen ulu çam ağacının yeşil iğne yaprakları dökülmüş, ne denemişlerse olmamış; ağaç neredeyse kurumuş.</p><p>Günler böylece geçerken kral ve kraliçe dünyanın dört yanına haber salmış. Habercilerin sislere maruz kalmaması için büyülerle haber göndermeye çalışmışlar.</p><p>Bazıları işe yaramış, bazılarıysa yarı yolda bozulmuş. Fakat dünyadan onlara gelen haberler hiç de iyi değilmiş. Dört bir yanda farklı felaketler meydana geliyormuş.</p><p>Bazı yerlerde göklerden yağan karlar kapkaraymış, bazı yerlerde hava bir anda yaz aylarıymışçasına ısınmış, bazı yerlerdeyse hava değişmediği halde bitkiler kurumuş, hayvanlar ve insanlar hastalanmış.</p><p>“Doğanın dengesi bozuluyor kralım.” Demiş danışmanlarından biri, toplantılardan birinde. “Haberler daha da kötüleşiyor.”</p><p>İşin kötüsü kış gündönümü ve yeni yıl gecesine iki hafta kalmış.</p><p>Bütün kitaplar araştırılmış, tarihi her kayıt taranmış. Ancak bu durumun eşi benzeri bulunamamış.</p><p>Fakat o akşam bir tekboynuz saray kapılarına dayanmış.</p><p>“Şarkı…” demiş zar zor. “…Kışın Şarkısını çaldılar. Ulu orman ölüyor. Kış Kralı’nın kızı sesinden mahrum. Kışın Şarkısı’nı söyleyemezse doğanın bereketi kaybolacak.”</p><p>Yorgun tekboynuz saraya kadar koşmuş, üstelik de yaralanmış. Kral hızla büyücülerini toplamış, bir kısmı tekboynuza şifa verirken diğerleri de araştırmalarını genişletmiş.</p><p>Bragi’nin aklına eski bir efsane gelmiş. Kış Kralı’nın çok güvenilir bir dostu olduğu söylenirmiş. Beyaz buz ejderhası Ayazyel. Ancak Ayazyel’in nerede olduğunu bilenler sadece yaşlı bilgelermiş.</p><p>Bragi bunu önce ablasına anlatmış, birlikte kral ve kraliçenin karşısına çıkmışlar. Fikir ondan çıktığı için konuşmayı da Bragi yapmış.</p><p>“Majesteleri. Buz Ejderhası Ayazyel’i bulabilirsek belki bize yardımcı olabilir.”</p><p>Karya ve Harin bunu düşünmüş. Ayazyel’in ona uğrayan herkese yardım etmediği söylenirmiş. Kış Kralı’nın dünyayı terk ettiği 300 sene içerisinde mağarasına çekildiği ve oradan çok az çıktığı rivayet edilirmiş.</p><p>“Onu nasıl bulacaksınız?” Demiş kraliçe Karya endişeyle.</p><p>“Üstat Kay yol gösterebilir.” Diye atılmış Liv.</p><p>“Pekala.” Demiş Kral Harin düşünceli düşünceli. “Yolunuz açık olsun, tanrılara sizin için dua edeceğiz.”</p><p>Böylece Bragi ve Liv koyulmuşlar yola. Tapınağa gidip ihtiyar bilge Kay’ı bulmuşlar. Ona her şeyi anlatmışlar.</p><p>“Cesur dostlarım.” Demiş Kay onlar bitirdiğinde. “Şüphesiz ki dünya yardıma muhtaç. Ancak Kiona kış şarkısını söylerse her şey yerine oturur. Haklısınız, Ayazyel sizlere yardımcı olabilir. Onunla bir defa karşılaştım. O zamanlar gençtim ve kendi arayış yolculuğumdaydım. Fakat bilesiniz, Ayazyel’e giden yol uzak ve tehlikelidir. Aylar sürebilir.”</p><p>“Ama bizim aylarımız yok ki!” Demiş Liv dehşetle. “Her şeyi düzeltmek için on beş günümüz var sadece.”</p><p>Usta Kay gülmüş.</p><p>“Ah sevgili kızım, aylara gerek olmayacak. Ayazyel ona ihtiyaç duyulduğunu her zaman anlar.”</p><p>Usta Kay Liv ve Bragi’ye sihirli bir halı vermiş.</p><p>“Hazır olduğunuzda bununla yola çıkın. Sizi Ayazyel’e en kısa sürede ulaştıracak tek şey bu. Yalnız hazırlığınızı iyi yapın çünkü Ayazyel’in görevi sadece size yol göstermek olabilir. İçimden bir ses ikinize de fazlasıyla görev düşeceğini söylüyor.”</p><p>Üstat Kay ikisine de iyi şanslar dilemiş.</p><p>Liv ve Bragi saraya dönmüşler. Kral ve Kraliçeye her şeyi anlatıp onaylarını almışlar ve yola çıkmak için hazırlıklarını yapmaya başlamışlar. İkisi de bu yola çıkmaya kararlıymış.</p><p>Liv de Bragi de yazın izledikleri yabancının tüm bunlarla bir ilgisi olduğunu düşünüyormuş. Yabancı son konuşmasını yaparken onlar da taht odasındaymış.</p><p>Liv Yayını ve oklarını sırtına asmış, Bragi de kılıcını takmış beline. Bir de flütünü almış. Yollarda biraz müziğin ikisine de iyi geleceğini düşünmüş.</p><p>Ertesi sabah daha şafak sökmeden çıkmışlar yola. Sihirli halıya binip ona kendilerini Ayazyel’e götürmesini söylemişler.</p><p>Halı başlamış uçmaya. Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Dağları, nehirleri, ormanları aşmışlar. Köyleri, kasabaları, koca koca şehirleri geçmişler.</p><p>Fakat Ayazyel’e giden yol o kadar da kolay değilmiş. Kardeşler yol boyunca bir sürü tehlikeyle burun buruna gelmiş.</p><p>Önce haydutlar saldırmış, halıyı onlardan almak istemişler. Ancak Liv attığını vuran oklarıyla durdurmuş onları.</p><p>Barbar savaşçılar onları cadı ve büyücü diye yakmak isteyince kahramanlık sırası Bragi’ye gelmiş. Ancak atılan zehirli bir ok kendisine isabet ettiğinde Bragi’nin dengesi bozulmuş. Merak etme, yiğitçe savaşmış. Ancak güçten düştüğü belli oluyormuş.</p><p>Kardeşini halıya çeken Liv ona daha hızlı gitmesini söylemiş. Halı genç kadını duymuşçasına daha hızlı ilerlemiş.</p><p>Fakat doğanın bozulan dengesi de peşlerinden geliyormuş.</p><p>Mağaraya az kalmış. Liv kardeşi için elinden geleni yapmış ancak kendisi de çok yorulmuş, günlerdir bu halı üzerinde uçuyor ve sürekli mücadele ediyorlarmış. Halıyı onlardan almak isteyen, kendi amaçları için kullanmayı düşleyenler öylesine çokmuş ki ne o ne de Bragi mücadeleyi bırakamıyormuş.</p><p>Kuşlar da işte o an saldırmışlar. Halıyı parçalamak istemişler. Kendi bölgelerine giren bu yabancı cisimden rahatsız olmuşlar. Üstelik hepsinin gözlerinde de sanki bir perde varmış, sanki gözlerine ve yüzlerine karanlık vuruyormuş.</p><p>Liv tüm umudunu kaybetmiş, kendisinin ve kardeşinin öleceğinden artık öylesine eminmiş ki, yüreğinden gelen bir feryat salmış göklere.</p><p>Liv’in çığlığı etrafta yankılanmış, taaa uzaklara yayılmış. Ayazyel de duymuş bu çığlığı, üstelik ona hiç de uzak değilmiş.</p><p>O çığlığın içindeki çaresizliği, korkuyu ve hüznü işitmiş. Üstelik neler olduğundan da haberdarmış. O halı aslında onun pullarından ve tüylerinden yapıldığı için her şeyi görebiliyormuş. Kendisine gelen bu gençleri yarı yolda bırakamayacağını hissediyormuş.</p><p>Ayazyel kocaman kanatlarını açmış, çıkmış mağarasından. Gökyüzünü koca bir bulut gibi kaplıyormuş. O kanat vurdukça rüzgârlar emrine girmiş, onu Liv ve Bragi’ye doğru taşımışlar.</p><p>Çok geçmeden varmış yanlarına, ne de olsa mesafeler onun için insanlardan farklıymış.</p><p>Kükreyerek bir nefes vermiş, saldıran bütün kuşlar buza dönüşmüş. Ancak bu sırada uçan halı da daha fazla dayanamamış ve parçalanmış.</p><p>Kocaman ejderhayı karşısında gören Liv ne diyeceğini şaşırmış.</p><p>“Kardeşim…” diyebilmiş sadece.</p><p>Ayazyel baygın Bragi’yi ve Liv’i sırtına almış, taşımış mağarasına.</p><p>Burada önce Bragi’yi iyileştirmiş, Liv’i de dinlendirmiş.</p><p>“Her şeyden haberim var.” Demiş onlara. “Dünyanın dengesi bozuldu, dostlarım tuzağa düşürüldü.”</p><p>“Ne yapacağız?” Demiş Liv oturduğu yerden. “Şarkıyı nasıl bulacağız?”</p><p>Ayazyel bunu düşünmüş.</p><p>“Bugüne değin nice ozan o şarkıyı arar durur. Ancak Kiona’nın sesi büyülüdür, söylediği şarkı da uhrevidir. Yine de bir yolu var.”</p><p>“Nedir?” Diye atılmış Bragi heyecanla. Yerinden doğrulmak istemiş ama acıyla yüzü buruşmuş.</p><p>“Sen dinlen bakalım hele delikanlı.” Demiş Ayazyel, şefkatle bir pençesiyle onu yerdeki döşeğe iterek. “Büyü yaraları iyileştirir ancak bedenin dinlenmeye her zaman ihtiyacı vardır.”</p><p>“Dinlenecek vakit yok ki!” Demiş Bragi çaresizlikle. “Eğer bir şeyler yapmazsak…”</p><p>“Yapacağız oğlum.” Demiş Ayazyel. “Ancak her şey sırayla.”</p><p>Yüzü buruşan Liv’e dönmüş.</p><p>“Dünyaya bir faydanız dokunsun istiyorsanız önce o faydayı yaratacak kadar iyi ve güçlü olmalısınız. Acele işten kimseye yarar gelmez.”</p><p>Ayazyel o gün dinlenmelerini söylemiş, önlerine çeşit çeşit yiyecek sunmuş, eski maceralarından ve yakın dostu Kış Kralı’ndan uzun uzun bahsetmiş.</p><p>Liv de Bragi de onu heyecanla dinlemişler. Nasıl onlar başkalarının yüreklerine dokunuyorsa, Ayazyel’in anlattıkları da onların yüreğine dokunuyor, sanki her şeyi kendileri yaşıyormuşçasına heyecanlanmalarına sebep oluyormuş.</p><p>“Sizler yetenekli ozanlarsınız.” Demiş en sonunda Ayazyel. “Dünyanın dört bir yanından haberler gelir bana. Gözüpekliğiniz de cabası, benim gibi huysuz bir ihtiyara herkes katlanmaz.”</p><p>Gürler gibi gülmüş yaşlı ejderha.</p><p>“Bize konukseverlik ve kibarlık gösterdin sadece.” Demiş Bragi minnetle. “Sana nasıl teşekkür edebiliriz?”</p><p>“Teşekküre gerek yok Bragi.” Demiş Ayazyel. “Dünyaya şarkısını geri vermeniz her şeyi çözer. Üstelik siz de bana kalbinizde sevgi ve hürmetle geldiniz. Bunun karşılığı ancak güzel duygularla verilmelidir.”</p><p>Minnettarlıkla gülümsemiş kardeşler.</p><p>“Peki ne yapacağız?” Diye sormuş Liv.</p><p>“Ulu ormana girmeli, Kiona’yı bulmalı ve şarkıyı söylemelisiniz.”</p><p>Kardeşler bakışmışlar. Bu hem çok basit hem de çok zor görünüyormuş.</p><p>“Ama bunca ozan bu şarkıyı çalmayı ve söylemeyi denedi ve başaramadı. Biz nasıl yaparız?” Diye sormuş Bragi.</p><p>“Onların yanında Ayazyel yoktu.” Demiş Ayazyel gülerek. “Size vereceklerim sayesinde Kiona’ya yardım edebileceksiniz. Kiona sesini geri kazandığında şarkı olması gerektiği gibi tüm dünyaya yayılacak.”</p><p>Böylece Ayazyel onlar için bir iksir hazırlamaya başlamış. Bu iksiri Kiona’yı bulduklarında ikisinin de içmesini söylemiş, bu sayede hem o uhrevi dili okuyabilecekler hem de şarkıyı söyleyebileceklermiş. Bragi flütünü göstermiş.</p><p>“Çalabilirsin.” Demiş Ayazyel. “Yeter ki iksiri iç.”</p><p>Ertesi sabah, iksir hazır olduğunda Bragi de Liv de kendilerini enerjik ve tazelenmiş hissediyorlarmış.</p><p>“On gün.” Demiş Ayazyel. “Sadece on günümüz var. Ancak sizi sadece belli bir yere kadar götürebilirim. Artık sihirli bir halı yapacak gücüm yok.”</p><p>Bragi ve Liv başlarıyla onaylamışlar.</p><p>“Sizi ülkenizin yakınlarına kadar bırakabilirim. Oradan sonra yolunuzu kendiniz bulmalısınız. Çok dikkatli olun, şarkı Gündönümü gecesine kadar başlamak zorunda.”</p><p>Böylece Ayazyel ikisini de sırtına almış, hep birlikte düşmüşler yollara.</p><p><a href="https://medium.com/@cankutdgrl/k%C4%B1%C5%9F-%C5%9Fark%C4%B1s%C4%B1n%C4%B1n-masal%C4%B1-2-b%C3%B6l%C3%BCm-e85336a8412f">İkinci Bölüm İçin Tıklayınız.</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6675b9515f89" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yeni Bir Türü Hakim Kılmak: Sweet Tooth Dizi İncelemesi]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/yeni-bir-t%C3%BCr%C3%BC-hakim-k%C4%B1lmak-sweet-tooth-dizi-i%CC%87ncelemesi-b9bb2250602b?source=rss-b763dd8621c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b9bb2250602b</guid>
            <category><![CDATA[pandemi]]></category>
            <category><![CDATA[sweet-tooth]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nceleme]]></category>
            <category><![CDATA[dizi]]></category>
            <category><![CDATA[televizyon]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cankut Değerli]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 Jun 2024 19:19:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-06-22T19:19:09.289Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Doğa bizi gözden çıkarırsa söz hakkımız kalır mı?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/0*EtRQ3ZQwKX5x37zx.jpg" /></figure><p>Herkese merhaba! Uzun zamandır başına oturamadığım Medium’un başına nihayet geçebildim bugün. Bu yazıyı yazmak bir süredir aklımdaydı ve bugüne kısmetmiş.</p><p>Bugün sizlerle gerçekten her saniyesinden zevk aldığım, bana her duyguyu yaşatarak hem eğlendiren hem de geren muhteşem bir diziden bahsedeceğim. <em>Sweet Tooth</em>.</p><p>2021 yılında Netflix’te yayınlanmaya başlayan dizi aslında bir çizgi roman uyarlaması. 6 Haziran 2024&#39;te yayınlanan üçüncü sezonuyla da final yaptı. Aslında bu diziyi çok görüyordum ama hiç ilgimi çekmemişti, sebebi de tamamen Netflix’in diziye koyduğu tanıtım metni bence. Bilemiyorum, merak uyandırmadı hiç. Sonra arkadaş tavsiyesiyle bir şans vereyim dedim ve “iyi ki” dediğim diziler arasında yerini aldı kendisi.</p><p>Dizimiz medeniyetin kıyamet virüsü adlı bir hastalıkla çöküşüyle başlıyor, bir yandan da yeni doğan çocuklar insan hayvan karışımı melezler olarak dünyaya gelmeye başlıyorlar. Hastalığın mı melezlerin mi önce ortaya çıktığı bilinmez ama bir gerçek var ki o da melezlerin virüse bağışık olmaları. Dolayısıyla bu da belli kesimlerin melezleri ötekileştirmesine hatta yok etmek istemelerine kadar vardırıyor işi.</p><p>Dizinin ana karakterlerinden biri Gus. Kendisi on yaşında yarı geyik bir oğlan. Babasıyla birlikte Yellow Stone’da yaşıyor ancak Gus dokuz yaşındayken babasının ölümüyle birlikte yalnız kalıyor. Bir seneyi tek başına geçiren Gus, yaşadığı yerin keşfedilmesiyle birlikte onu kurtaran Jepperd’la birlikte evini terk etmek zorunda kalır, amacı Birdie lakaplı annesini bulmaktır.</p><p>Hikâyenin bir diğer baş karakteriyse doktor Aditya Singh. Çöküşün ardından karısı Rani’yle sakin bir yaşam sürmektedir ancak karısı hastalığa, daha doğrusu illete yakalanmıştır. Bu durumu komşularından gizlemekte olan çifti ummadıkları ve pek de hayra alamet olmayan sürprizler beklemektedir.</p><p>Bundan sonra ne desem spoiler ancak Son Adamlardan da biraz bahsedelim. Son Adamlar askeri bir örgüt. Amaçları dünyayı melezlerden arındırıp eski düzene geri dönmek. Başlarındaki General Abbot’ın tam bir bela olduğunu söylememe herhalde gerek yoktur.</p><p>Hikâye ilerledikçe işler daha da karmaşıklaşıyor. Bir yanda doğanın yeni söz sahipleri ve onlara destek veren insanlar bulunurken diğer tarafta her şeyi yakıp yıkan, almaktan başka bir şey bilmeyen insanoğlu. Çaresizliğin vardığı sonuçların ne kadar acı olduğu bir yana, iyiliğin de çiçek açtığını görmek mümkün bu hikâyede.</p><p>Zaten bu diziyi bu kadar özel kılan da bu. İnsanın içindeki iyilik ve kötülük potansiyelini öyle bir ortaya koyuyor ki şaşıp kalıyorsunuz.</p><p>Yaptığımız her eylemin bir amacı vardır. İyilik ve kötülük olduğumuz bir şey değildir, yaptığımız ve yapacağımız seçimlerdedir çünkü insan ikisini de içinde taşır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*exezyZzETgDmLuwat2AElw.png" /></figure><p>Bireysel çöküş veya yükseliş kişinin kendi elindedir. Tıpkı Last Of Us’ta olduğu gibi burada da bir bağın anlatıldığını görebiliriz. Ellie ve Joel nasıl Birleşik Devletler’i baştan başa geçmişlerse benzer bir durum Gus ve Jepperd için de geçerli. Önceden umursamaz bir adam olan Jepperd’ın dönüşümünü Gus aracılığıyla izliyoruz. Tabii Gus’ın başka dostları da var ama onlardan bahsedersem <em>spoiler</em>a girmiş olurum.</p><p>Öte yandan insanlığın çöküşü ve yükselişi tek bir kişiye bağlı değildir. Herkese bağlıdır. Doğanın hakimi miyiz yoksa doğa canı istediğinde bize şamarı vurabilir mi? Bence sorunun cevabı belli. Yine de insanlık bunu kabullenmeye pek hazır görünmüyor. Her gün doğayı dize getirmeye çalışıyoruz. Peki var olmaya ve kurtarılmaya değer miyiz? Onu bu kadar mahvederken doğa ana bize neden kucak açsın?</p><p>İşte dizi tüm bu soruları soruyor bizlere. Verdiği cevaplar hoşunuza gider mi bilmiyorum ama şunu söyleyebilirim: Dizi hikâyesini işlerken bunu herhangi bir politik doğruculuk veya sosyal adalet akımına bağlanmadan, tamamen insanî değerler üzerinden yapıyor.</p><p>Doğa bizden henüz vazgeçmiş görünmüyor ancak son zamanlarda gerçekten bir pandemi yaşandı. Farklı felaketlerle boğuşmaya devam ediyor insanlık. Sonunda ne olur bilinmez ancak bugün yapacağımız seçimler yarınımızı etkiliyor. Dolayısıyla neye kulak verdiğimiz çok önemli.</p><p>Toparlarken bu diziyi herkese tavsiye ettiğimi belirteyim. <em>Sweet Tooth</em> insanlığa dair önemli sorular sorarken zaman zaman iç ısıtan, zaman zaman yüreğinizin bam teline basan çok güzel bir hikâye anlatıyor. Her şeyiyle ayarında, ne çok abartan ne kurgusundan kısan bir hikâye izliyoruz.</p><p>Umarım izlerken sizler de benim kadar zevk alırsınız. Görüşlerinizi yorumlara yazarsanız da çok mutlu olurum. Kendinize cici bakın, hoşça kalın!</p><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/d7e333049c6e">Şevval Aydoğan</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b9bb2250602b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/yeni-bir-t%C3%BCr%C3%BC-hakim-k%C4%B1lmak-sweet-tooth-dizi-i%CC%87ncelemesi-b9bb2250602b">Yeni Bir Türü Hakim Kılmak: Sweet Tooth Dizi İncelemesi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Avatar: Son Havabükücü” Netflix Bükülmesi Üzerine?]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/avatar-son-havab%C3%BCk%C3%BCc%C3%BC-netflix-b%C3%BCk%C3%BClmesi-%C3%BCzerine-57393add2370?source=rss-b763dd8621c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/57393add2370</guid>
            <category><![CDATA[dizi]]></category>
            <category><![CDATA[avatar]]></category>
            <category><![CDATA[animasyon]]></category>
            <category><![CDATA[son-havabükücü]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nceleme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cankut Değerli]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 01 May 2024 14:02:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-05-01T14:02:07.562Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Agni Kai!</h4><h4>Köz Adası Oyuncuları’nın bile yüzlerini kızartır.</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/735/0*OHbU0wzYshygIWk6.jpg" /></figure><blockquote>Merhaba sevgili bükücüler. Bugün elem bir bükülme vakası üzerine konuşmak için toplandık.</blockquote><p>Bu yazıyı yazmayı uzun zamandır planlıyordum ve inanın bana, aşağıda okuyacağınız yazının planlandığı andan bugüne ana fikrinin büyük oranda aynı kalması<em> -ki bu süreç dizinin yayınlanmasından yaklaşık bir ay öncesine tekabül ediyor-</em> bence durumu özetliyor aslında. Anlayacağınız tam bir hayal kırıklığı yaşıyorum ve bu yazıyı yazmak benim için hiç de kolay değil.</p><p>İncelememe geçmeden önce bir iki ufak hususa dikatinizi çekmek istiyorum. Öncelikle aşağıda söyleyecekleriminyüzde yüz nesnel olmayacağını kabul ediyorum. <strong><em>Avatar: Son Havabükücü </em></strong>animasyonu çoğu izleyeni gibi benim için de özel bir yere sahip, dolayısıyla bu konuda söyleyeceklerim elbette duygularımı ve bu hikâyeye olan bağlılığımı içerecektir.</p><p>İkincisi ve daha önemlisi, bu incelemede <strong>spoilere</strong> gireceğim arkadaşlar. Bunu tam da yukarıdaki sebepten ötürü yapacağım yoksa beni hayal kırıklığına uğratan ve yaklaşık sekiz saatimin büyük bölümünü yiyen Netflix’in hakkını yeterince ödeyememiş olurum.</p><p>Avatar: Son Havabükücü 2005 yılında Nickelodeon’da yayınlanmaya başladığında kanalın diğer işlerinden farklı olduğu ortadaydı. Hikâyesi, animasyon tarzı, olay ve karakter işleyişi bakımından zamanın çizgi dizilerinden farklı bir yerdeydi.</p><p>İlhamını ve çizim tarzını uzakdoğu kültürlerinden alan dizimiz basitçe anlatmak gerekirse <strong><em>“Havabükücü Aang”</em></strong>in dört elementi kullanmayı öğrenerek Ateş ulusuyla mücadele etmesini anlatır.</p><p>Gerçi bir saniye ya, bu fazla Netflixvari bir tanım oldu. Hikâyeyi en iyisi Katara anlatsın.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FZZxTJHyv0zk%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DZZxTJHyv0zk&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FZZxTJHyv0zk%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/ccd22a3073523241c15c3a3495abe2ac/href">https://medium.com/media/ccd22a3073523241c15c3a3495abe2ac/href</a></iframe><p>Aang, Sokka ve Katara’nın yolculukları işte böyle başlıyor ve toplamda üç sezona yayılan altmış bir bölüm boyunca devam ediyor.</p><blockquote>2008&#39;de final yapan dizi kitleleri peşinden sürüklemeye neredeyse yirmi yıl sonra hâlâ devam ediyor tabii.</blockquote><p>2010 yılında<em> “M Night Shamalan” </em>tarafından uyarlama demeye bin şahit isteyen bir film versiyonu çıkarılıyor, ki benim bu evrenle tanışmam bu filmi izleyerek oldu, ama her açıdan kötü. Zaten çıktığı yılın <em>“Altın Ahududu Ödülü” </em>nü de kapıyor kendisi.</p><p>2018 yılında Netflix dizinin yaratıcıları <em>Michael Dante Dimartino</em> ve<em> Brian Konietsko</em>’nun başında olduğu canlı bir uyarlama çekeceklerini duyuruyor ve böylece heyecan artıyor. Daha önce hayal kırıklığı yaşamış Avatar fandomu bu sefer yüzünün gülmesini umuyor ama 2021&#39;e geldiğimizde <em>Dimartino</em> ve <em>Konietsko </em>yaratıcı farklılıklar nedeniyle projeden ayrılıyor.</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*PYqr_dU-wJ5yRHLogOpZdQ.png" /></a></figure><blockquote>Ben dahil pek çok kişinin Netflix uyarlamasına şüpheyle yaklaşmasına sebep olan ilk durum budur bu arada.</blockquote><p>Yalnız 2020&#39;ye dönelim, Netflix Nickelodeon’la yaptığı anlaşmayla birlikte animasyon dizisinin tamamını yayın servisine ekliyor ve dizi oldukça uzun bir süre top on listelerinden inmiyor. Ben de kendisini şöyle bir adamakıllı 2021 yazında izlemiş bulunuyorum efendim.</p><p>Netflix uyarlaması 22 Şubat 2024 tarihinde Netflix’teki yerini aldı almasına ancak süreçte inanılmaz tartışmalar patlak verdi ki bunlara birazdan değineceğim.</p><blockquote>Geldik bakalım fasülyenin faydalarına…</blockquote><p>En başta da dediğim gibi, bu diziyle ilgili zaten şüphelerim vardı. Aynı kanalda olmamalarına rağmen özellikle Percy Jackson uyarlamasından sonra benzer bir kalite görür müyüz diye umutlanıyordum, hatta fragmanlar bile bunu vaadediyordu ama kazın ayağı öyle değilmiş maalesef.</p><p>Uyarlama orijinal animasyondan daha farklı açılıyor. Orijinal animasyon Katara ve Sokka’nın Aang’i buz dağında bulmasıyla başlıyor.<em> -tabii Sokka Katara’yı cinsiyetçiliğiyle çıldırttıktan sonra. :)-</em> Aang’in bulunmasının ardından onun bir havabükücü olduğunu anlamaları hiç de uzun sürmüyor.</p><p>Ancak ortada bir sorun var, havabükücüler yüz yıl önce Ateş Ulusu tarafından katledildi, tabii Aang bunu Güney Hava Tapınağı’na yaptıkları ziyarette öğreniyor. Tabii o âna kadar bile izleyiciler olarak bir tedirginlik içerisindeyiz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/0*wtX0tZwvpWp2ISB1.jpg" /></figure><p>Dizi komik ve eğlenceli ancak ciddi aksiyon sahnelerimiz de eksik değil. Fakat Aang’in Son Havabükücü olduğunu henüz bilmemesi, arkadaşlarının da onun Avatar olduğunu henüz bilmemesi tedirgin edici ama aynı zamanda merak uyandırıcı.</p><p>Öte yandan Netflix uyarlaması bizi yüz yıl öncesine götürüyor. Bir toprak bükücünün Ateş Ulusu’nun planlarını almasıyla başlayan dizi hava tapınağının katliyamına kadar ilerliyor. Sonra yüzyıl geçiyor ve Aang’in uyanışına şahit oluyoruz.</p><p>Dizinin başlangıç fikri fikir olarak güzel olsa da işleyişinin çok sığ olduğunu düşünüyorum. Diyaloglar, sahneler merak uyandırmaktan fazlasıyla uzak. Sekiz bölümün büyük kısmı sanki olaylar ve karakterler birbirine yapıştırılmış gibi duruyor. Animasyondaki mizahi hava ve karakter gelişimi tamamen çıkarılınca ortada ruhsuz ve yavan bir şey kalmış.</p><p>Örneğin Aang’in çocuksuluğu ve Avatar olmayı kabulllenememesi onun baştaki çatışmasıdır orijinal dizide. Sorumluluktan sürekli kaçan dostumuzun bu yükü sırtlanmasını izleriz biz üç sezon boyunca.</p><p>Ancak Netflix uyarlamasında çocuksuluğunu kaybetmiş, bu dünyaya ait olmadığını düşünen yavan bir Aang var karşımızda. İşin kötüsü ne biliyor musunuz? Adam sekiz bölüm boyunca su bükmüyor yahu!</p><p>İlk kitabın adı su değil mi kardeşim? Biz animasyonda bu vatandaşın su bükme denemeleri yaptığını görmedik mi? Hatta Katara ona su bükmeyi öğretirken Aang ondan daha iyi su büküyor diye kızcağız fena çıldırmıyor muydu?</p><blockquote>Nerede abi bunlar?</blockquote><p><strong>Zaten dizi çıkmadan önce tartışmaların odağı bu ve birazdan anlatacağım konu oldu.</strong></p><p>Sokkka animasyonda cinsiyetçi bir karakterdir. Bakın, günümüz dünyasında bunun kötü bir şey olarak algılanabileceğinin farkındayım ama animasyonun anlatmak istediği de zaten bu. Sokka kabilesini savunmak zorunda kalan yetişkine en yakın savaşçı olduğundan cinsiyetçi bir karakter geliştirmiştir ancak özellikle Suki’yle olan ilişkisi cinsiyetçiliğin yanlış bir şey olduğunu anlamasını sağlar.</p><p>Dizinin çıkışından bir ay kadar önce Sokka’yı oynayan oyuncu karakterin cinsiyetçiliğini çıkardıkları açıklamasını yapınca ortalık ayağa kalktı. Benzer şekilde Aang’in çocuksuluğu ve Katara’nın hırslı ancak anaç tavırlarının da değiştirildiği söylenince çarşı iyice karıştı sizin anlayacağınız. Dizi daha yayınlanmadan kötü olacağına kesin gözüyle bakılır hâle geldi, gerçi yayınlandıktan sonra da durum değişmedi ama neyse.</p><p>Avatar’daki karakterler tıpkı bizler gibi hatalıdır arkadaşlar. Yanlış yargılara sahiplerdir, yanlış kararlar verirler, hatalar yaparlar. Ancak Avatar’ı güzel kılan onların doğruyu bulmalarını adım adım görmemizdir. Deminki örnekten gidersek, bir grup kızın kendilerini yenmesine anlam veremeyen Sokka birkaç dakika sonra gidip Suki’den özür diler ve geleneklerini kendisine öğretmesiniister.</p><blockquote>Netflix uyarlamasında Sokka ve Suki’yi birbirlerine yaklaşmak için şekilden şekle girerken izliyoruz maalesef.</blockquote><p>Bunun gibi daha pek çok örnek verilebilir ancak dizi karakter gelişimi anlarından yoksun. Olaylar birbirini takip ediyor ama ne neden oluyor doğru düzgün anlaşılmıyor. Normal şartlarda olayların karakter gelişimine hizmet etmesi gerekir ama burada sanki altmış saniyede Avatar videosu çekilmek istenmiş gibi duruyor.</p><h4>Ha, dizinin güzel yanları yok mu? Var tabii.</h4><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*dstdj8lCqa21LjZJHvPBkw.png" /></a></figure><p>Mesela müzik kullanımını sevdim. Özellikle uzak doğu enstrumanlarının orkestra içinde kendilerine yer bulması oldukça başarılıydı. Ana temayı daha etkin duymayı beklerdim ancak yine de başarılı buldum.</p><p>Zuko ve Iroh sahneleri de genel olarak başarılıydı. Lu ten’in cenazesi ve kırk birinci alay konusu gerçekten güzel düşünülmüş. Hele ki Lu ten’in cenaze sahnesinde fonda Leaves From the Vine’ın Takeshi Furukawa tarafından düzenlenen piyano uyarlamasını duymak harikaydı, açıp açıp dinliyorum. Kırk birinci alay sahnesini izlerken tüylerim diken diken oldu, cidden çok etkileyiciydi.</p><p>Bunun dışında Aang’in Kioshi’yle konuştuğu sahne sonradan düşünülmüş ama izlemesi keyifli bir sahneydi. Aynı şekilde Aang’in Giatso’yla olan ilişkisini işlemeleri de bence başarılıydı.</p><p>Ama işte tüm bunlar diziyi taşımaya yetmiyor arkadaşlar. Bu kadar güzel sahnenin ardından mutlaka çiğ ve ruhsuz bir şey gelip bütün keyfinizi kaçırıyor. Çiğ sahnelere bir örnek.</p><p>Zuko ve Katara’nın son bölümde yaptığı düelloda Zuko tıpkı animasyondaki gibi Katara’ya <strong>“Demek kendine bir usta buldun ha!”</strong> diye soruyor ve Katara da <strong>“Şu an ona bakıyorsun.”</strong> gibi saçmasapan, çiğ bir cevap veriyor ki bu animasyon dizide Katara’nın asla yapmayacağı bir şey. Günümüzün SJW savunucuları eminim zevkten dört köşe olmuştur tabii ama bana fazla yapıştırma geldi, teşekkürler.</p><p>Daha sayfalarca yazabilirim ama gerek yok. Zaten yeterince anlattım ve yazının şu haliyle bile epey karmaşık olduğunu hissediyorum.</p><p>Toparlamam gerekirse Netflix uyarlaması orijinal dizinin ruhunu hiç de anlamamış, belki de anlamış ama umursamamış yapımcılar tarafından yapıldığı belli bir… Ürün. Animasyon dizisi nasıl gerçek bir sanat eseriyse, Netflix uyarlaması da aynı şekilde pazarlanmak için ortaya konmuş bir ürün bana sorarsanız.</p><p>Belli istisnalar dışında zaten iyice fabrikasyona dönen Holiwood’dandaha fazlasını beklemiyordum açıkçası.</p><p>Avatar’ı gerçekten izlemek ve tüm ruhuyla anlamak isterseniz animasyon dizi oldukça keyifli. Çocuksu ama aynı zamanda daha karanlık ve yetişkin temaları aynı potada eritmesi, hikâye ve karakter gelişimiyle tam bir keyif kendisi. Abartmıyorum günde oturup beş altı bölüm izlediğim zamanlar olmuştur. Netflix dizisinin bölümlerini izlerkense çok sıkıldım.</p><p>Bu dizi beni yordu arkadaşlar. Umarım ben sizi o kadar yormamışımdır.</p><p>Dilerim daha keyifli incelemelerde buluşuruz. O zamana kadar kendinize cici bakın bükücüler.</p><p>Bu arada,</p><blockquote>“Penguenle kaymak ister misiniz?”</blockquote><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/b67c1b1432d7">Berfin Yeşilyurt</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=57393add2370" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/avatar-son-havab%C3%BCk%C3%BCc%C3%BC-netflix-b%C3%BCk%C3%BClmesi-%C3%BCzerine-57393add2370">“Avatar: Son Havabükücü” Netflix Bükülmesi Üzerine?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Melez Kampı’na Dönüş: Percy Jackson ve Olimposlular Dizi İncelemesi]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/melez-kamp%C4%B1na-d%C3%B6n%C3%BC%C5%9F-percy-jackson-ve-olimposlular-dizi-i%CC%87ncelemesi-0e59bd1d24c1?source=rss-b763dd8621c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0e59bd1d24c1</guid>
            <category><![CDATA[percy-jackson]]></category>
            <category><![CDATA[fantastik]]></category>
            <category><![CDATA[televizyon]]></category>
            <category><![CDATA[dizi]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nceleme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cankut Değerli]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 19 Feb 2024 14:01:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-19T14:01:07.099Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Hazırlanın melezler, bize bir görev teklif ediliyor!</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RPLVcVmF9rg4qAajolXM9A.png" /></figure><p>Herkese merhaba! Evet, işte o gün geldi çattı. Bu incelemeyi yazmak benim için inanılmaz heyecan verici ve doğrusunu söylemek gerekirse çok da mutluyum.</p><p>Ama âdetimiz olduğu için önce sahneyi kuralım. <a href="https://www.youtube.com/watch?v=9GqjbGknmYw">Müzik!</a></p><p>Percy Jackson serisiyle tanışmam lisedeki çok yakın bir arkadaşımın tavsiyesiyle olmuştu. Bu beş kitap hayatımı değiştirdi desem yeridir ama bundan daha önce bahsetmiştim. Dolayısıyla yeri benim için bu kadar ayrı bir kitap serisinin dizi olması fikri hem çok güzel hem de çok korkutucuydu. Güzeldi çünkü bu evreni bir dizi formatında gerçekten keyifle izleyebilirdik. Korkutucuydu çünkü… Eh, çıkan filmlere bir bakın derim. :)</p><p>Disney’in Fox’un eğlence varlıklarını satın almasıyla birlikte Percy Jackson’ın da baştan çekilebileceği konuşulmaya başlamıştı çünkü daha önce Fox çatısı altında iki uyarlama yapılmış ancak serinin ilk iki kitabını ele alamayan bu uyarlamalar pek de başarılı olmamışlardı. 2020 yılında uyarlamanın bir dizi formatında olacağı ve Disney +’ta yayınlanacağı kesinleşti. Biz Melezler için de bekleme süreci başlamış oldu böylece.</p><p>Geçen üç yıl içinde heyecanlandık, korktuk ama en çok da merak ettik. Sonunda takvimler 20 Aralık 2023&#39;ü gösterdiğinde ilk iki bölüm yayınlandı.</p><p>Benim bu yazıyı yazdığım sıralarda sekiz bölümden oluşan ilk sezonun tamamı Disney +’ta izlenebilir durumda.</p><p>Dizide Percy’i <strong>Walker Scobell, Kıvırcık’ı Aryan Simhadri ve Annabeth’i de Leah Sava Jeffries canlandırıyor.</strong></p><p>Rick Riordan’ın da şahsen dahil olduğu dizi daha ilk sahneden seyircisini yakalamayı başarıyor. Kitapları defalarca okumuş biri olarak “Bakın, melez olmayı ben istemedim.” cümlesini duyduğumda ve ilk bölümün geri kalanını izlerken hissettiğim nostaljiyi kelimelerle anlatmam mümkün değil inanın bana. Zaten dizinin bölüm isimleri de Şimşek Hırsızı kitabındaki bölüm isimleriyle birebir, gerçi Türkçe çevirileri maalesef aynı değil; bu da biraz tuhaf bir durum yaratıyor ama yapacak bir şey yok.</p><p>Dizi DEHB ve Disleksiden muzdarip Percy Jackson’ın melezlerin dünyasına adım atışını kitaplara çok benzer bir yaklaşımla işliyor.</p><p>Dizi Şimşek Hırsızı kitabını sahne sahne kopyalama yoluna gitmiyor. Bunun yerine anahatları aynı bırakarak olaylara farklı katmanlar ekliyor. Sahne sahne analiz yapmayacağım ama detaylar gerçekten çok güzel düşünülmüş. Örneğin dizinin başındaki Perseus heykeli kitapta olmayan ancak diziye çok güzel yedirilmiş bir detay.</p><p>Yapılan değişiklikler genel anlamda iyi düşünülmüş, kitabın ruhunu öldürmektense onu onurlandıracak şekilde hikâyeye yedirilmiş. Gidişata biraz bile hakimseniz neyin neden yapıldığını, hangi kararın neden verildiğini az çok anlayabiliyorsunuz.</p><p>Bu kararların hepsine katıldığımı söyleyemeyeceğim ama ortaya genel olarak pek çok uyarlamadan daha başarılı ve anlaşılır bir iş çıkmış. Üstelik diziye eklenen ve aslında kitapta olmayan ayrıntılar da sırıtmamış, özellikle Sally Jackson’ın bu sezon önemli bir yer tutması doğru bir karar olmuş bana kalırsa. Özellikle Minotor sahnesinde bunun etkilerini bariz şekilde görüyoruz.</p><p>Dizinin güzel işlediğini düşündüğüm başka bir kısımsa rüyalar. Melezler için rüyalar önemlidir. Gerek Percy Jackson beşlemesinde gerek Olimpos Kahramanlarında rüyalar sayesinde çeşitli ipuçlarına kavuşur melezler. Bu sezondaki rüya sahneleri bana kalırsa oldukça ürpertici ve gelecek sezonlarda Percy’nin göreceği çok daha ürkütücü rüyaları düşününce bu havanın gayet yeterli olduğu kanısındayım.</p><p>Tabii bazı ayrıntıların da o kadar iyi olmadığını söylemem gerek. Mesela izlediğim bir eleştiri videosu ikinci bölümde Kıvırcık’ın Toynaklı İhtiyar Heyeti’yle toplantı yaptığı sahneden bahsederken o seti sırf o kısacık sahne için mi kurmuş olduklarından dem vuruyor. Haklı ne diyeyim? Sonrasında gelişen olayların bir kısmı da bence tartışmaya açık ki böyle düşünen tek kişi değilim.</p><p>Şahsen M Teyze bölümünü de tatmin edici bulmadım. Vurgunun kaydırıldığı apaçık ortada ancak o bölümdeki gerginlik hayli gereksiz ve anlamsız hissettirdi bana. Spoiler olmasın diye fazla bahsetmeyeceğim.</p><p>Ancak bunlar dışında dizinin seyir keyfi enfes, Hermes’in emekli polis şefi havaları bile bu durumu bozamıyor. İzlemekten gerçekten inanılmaz keyif aldığım bölümler var diyebilirim. :)</p><p>İncelememi sonlandırmadan önce konuşmak istediğim bir başka konu daha var: <strong><em>müzikler.</em></strong></p><p>Dizi ve film müziklerine her zaman ayrı bir ilgi duymuşumdur ve bu dizinin de nasıl müziklere sahip olacağını çok merak ediyordum. Müziklerin Bear McCreary tarafından hazırlanacağını duyduğumda gerçekten çok sevindim çünkü bu adam cidden işini biliyor. Kendisinin daha önce son iki God of War oyununun müziklerini de hazırladığını düşünürsek McCreary mitolojik bir ortamı notalarıyla nasıl resmedeceğini gayet iyi biliyor. Müzikleri diziden bağımsız olarak dinlerken bile mitolojinin o kendine has hissiyatını alabiliyorsunuz.</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*rnapj_3Wlc-uvB7XXKKBTw.png" /></a></figure><p>Yavaş yavaş toparlamam gerekirse adının hakkını veren bir uyarlama var karşımızda. Kaynak mataryelin ruhunu yansıtan, ona saygı duruşunda bulunan ve bu esnada da kendi duruşuna sahip olan bir uyarlama bu. Günümüzdeki pek çok uyarlama için söyleyebileceğimiz bir şey değil bu maalesef. Percy Jackson uyarlamasının da kendine göre tatminsizlik yarattığı yerler varsa da bunlar görece çok daha az.</p><p>Dizinin ikinci sezonunun yayınlanıp yayınlanmayacağı henüz belli değil ancak genel yorumların olumlu olması dizinin devam edeceğini gösteriyor gibi. Umarım çizgilerini korumayı başarırlar. Daha göreceğimiz çok şey var!</p><p>Yeni gelin Kıvırcık, Tyson, nice canavar ve dolu dizgin en az dört macera daha uyarlanmayı bekliyor!</p><p>Bu sırada Percy yoluna edebiyat dünyasında da devam ediyor elbette, Tanrıların Kadehi (the Chalice of the Gods) adlı altıncı kitap 2023 son baharında okurlarla buluştu. Bildiğim kadarıyla çok yakında Türkçe olarak da çıkacak. Hatta serinin yedinci kitabı Wrath of the Triple Goddes<strong><em> (kabaca Üçlü Tanrıçanın Öfkesi olarak çevirebiliriz)</em></strong> 2024 Eylül’ünde piyasaya sürülecek.</p><p>Yani önümüzde daha çok macera var melezler. Şimdiden keyifli okumalar ve seyirler dilerim herkese.</p><p>Son olarak bir Melez Kampı müdavimi olarak naçizane tavsiyem diziyi izleme niyetiniz varsa ancak Percy’i tanımıyorsanız ve tabii eğer vaktiniz artı sabrınız varsa önce kitapları okuyun derim. Şahsen uyarlamalardan önce kaynak materyeli bilmenin her zaman doğru olduğunu düşünürüm, gerçi sorun bakayım ben bunu yapabiliyor muyum?</p><p>Yine de bu sayede dizinin kitaplara nasıl göz kırptığını, olaylar arasındaki işleniş farkını ve paralelliklerini daha rahat yorumlayabilirsiniz, ben bu şekilde izlemenin çok daha keyifli olduğunu düşünüyorum kendi adıma. Yok “benim o kadar sabrım da param da yok arkadaş!” diyorsanız buyrun, sekiz bölüm emrinize amade! Kitapları okumasanız bile keyifle izleyeceğinize eminim ama dediğim gibi, kitaplar seyir zevkine apayrı bir hava katıyor. Kitap serisiyle ilgili de bir inceleme yazmıştım birkaç ay önce, <a href="https://medium.com/turkiye-yazar/percy-jackson-ve-olimposlular-ile-melez-kamp%C4%B1na-keyifli-bir-yolculuk-b2257a870c9e">okumak için buradan buyurun.</a></p><p>Diziyi siz nasıl buldunuz? Yorumlar kısmından görüşlerinizi belirtirseniz mutlu olurum. :)</p><p>Kendinize cici bakın Melezler.</p><p><strong>Editör: </strong><a href="https://medium.com/u/368af910a966"><strong>Sinem Karakuş</strong></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0e59bd1d24c1" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/melez-kamp%C4%B1na-d%C3%B6n%C3%BC%C5%9F-percy-jackson-ve-olimposlular-dizi-i%CC%87ncelemesi-0e59bd1d24c1">Melez Kampı’na Dönüş: Percy Jackson ve Olimposlular Dizi İncelemesi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Cumartesi Gecesi Kıyamet Keyfi: Kıyamet Gösterisi Üzerine]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/cumartesi-gecesi-k%C4%B1yamet-keyfi-k%C4%B1yamet-g%C3%B6sterisi-%C3%BCzerine-e3dfb43f3b31?source=rss-b763dd8621c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e3dfb43f3b31</guid>
            <category><![CDATA[neil-gaiman]]></category>
            <category><![CDATA[terry-pratchett]]></category>
            <category><![CDATA[kıyamet-gösterisi]]></category>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nceleme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cankut Değerli]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 12 Feb 2024 14:01:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-12T14:01:45.151Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Canınız mı sıkıldı? Merak etmeyin, kıyamet yakında kopacak ve çok eğleneceğiz!</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*XY9WKHnm7Iiqid_y.png" /></figure><p>Herkese merhaba! Bugün sizlerle anlatılmaz yaşanır denen bir eser üzerine konuşacağız. İtiraf edeyim, bu inceleme Terry Pratchett ve Neil Gaiman’ın eserini ne derece yansıtacak bilemiyorum ancak sizlere Kıyamet Gösterisi (Good Omens) hakkındaki fikirlerimden bahsetmek istiyorum. Ama önce şey, ortamı ısıtmak için biraz <a href="https://music.apple.com/tr/album/good-omens-opening-title/1656410117?i=1656410132&amp;l=tr"><em>müzik</em></a><em>!</em></p><p>2019&#39;da Amazon’a diziye uyarlanmadan önce bile insanların epey sevdiği bir kitap kıyamet gösterisi. Doksanlı yıllarda yazılıyor ve Terry Pratchett ve Neil Gaiman’ın hayranlarının tanıyabileceği hafif dalgacı bir üsluba sahip. Kitabın sonunda da yazdığı üzere kitap Neil Gaiman’ın yazdığı bir hikâyeyi Terry Pratchett’a göndermesi ve usta mizahşörümüzün hikâyenin nasıl devam edeceğine dair fikirleri olmasıyla başlıyor, sonrasında birlikte bu çılgın kıyamet komedyasını ortaya çıkarıyorlar.</p><p>Gelin kitabın konusuna hep beraber göz atalım!</p><blockquote>Havada Kıyamet kokusu var. 1655 yılında yazılmış ve şimdiye kadarki en doğru kehanet kitabı olan Cadı Agnes Çatlak’ın Kat’î ve İsabetli Kehanetleri’ne göre, cumartesi günü dünyanın sonu. Önümüzdeki cumartesi. Akşam yemeğinden hemen önce.</blockquote><blockquote>İyilik ve Kötülük orduları toplanıyor. Atlantis yükseliyor. Kurbağalar yağıyor. Öfke artıyor. Deccal uyanıyor. Kısacası, her şey Büyük Plan’a uygun ilerliyor gibi. Yalnız ufak bir pürüz var. Binlerce yıldır insanların arasında yaşayan ve onların hayatına uyum sağlayan, birazcık müşkülpesent bir melek ile sefahat düşkünü bir iblis bu coşku dolu ânın gelişini hiç de iple çekmiyor.</blockquote><blockquote>Melek Aziraphale ve İblis Crowley, Kıyamet’i durdurmak istiyorlarsa Deccal’ı (kendisi gayet tatlı bir oğlan çocuğu, tanısanız seversiniz) ortadan kaldırmak zorunda. Ama görünen o ki, birileri Deccal’ı yanlış yere göndermiş.</blockquote><p>Müşkülpesent Aziraphale ve sefahat düşkünü Crowley’e gelelim.</p><p>Aziraphale bir melek. Evet, yukarıdan, gökyüzünden. Hoş, kendisine verilen alevli kılıcı ona daha çok ihtiyacı olduğunu düşündüğü kişilere veriyor ama adam melek, insanların iyiliğini düşünmek zorunda! Crowley ise düşmekten ziyade… Şöyle diyelim, yanlış kişilerle takılarak gezine gezine aşağı inmiş bir… Eh, iblis.</p><p>Eğer altı bin senenizi dünyada geçiriyorsanız ve ilahi alemden en çok iletişim kurabildiğiniz kişi antitezinizse aranızda bir tür ilişki gelişmeye başlıyor. Bununla birlikte kendinizi dünya işlerine karışırken bulmanız da mümkün tabii. Yani ne bileyim, bir tür casuslar ağı kurmak veya işkence olması muhtemel bir kara yolu inşa etmek isteyebilirsiniz.</p><p>Eh, bir de Deccal’ı kendi tarafınıza çekmek gibi belli başlı işlere kalkışmanız da gerekebilir. Ama bunca yıl yanlış bebekle ilgilenmişseniz ne olur? Deccal olmakla uzaktan yakından alakası olmayan bir bebekle mesela? Üstüne üstlük dünyanın sonunun gelmesi sizin programınıza uymuyorsa? Vay halinize!</p><p>Yukarıdaki cümleler bazı okurlara fazla muğlak gelebilir ama bu kitabı anlatmak için başka bir yol düşünemiyorum. Kıyamet Gösterisi eğlenceli, oyunbaz ve şaşırtıcı bir kitap. Benim anlatılmaz yaşanır diyebileceğim türden bir eser.</p><p>Kendini tamamen ciddiye almayan ama parmak bastığı noktaları size açıkça ifade eden eğlenceli, düşündürücü ve bol bol ilginç dipnota sahip bir hikâye. İlginç dipnotlardan kastım cidden ilginç dipnotlar bu arada, hikâyenin bir kısmı da o dipnotlarda; okumadan geçmeyin!</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*rnapj_3Wlc-uvB7XXKKBTw.png" /></a></figure><p>Kıyamet Gösterisi özünde insanlık kavramını sorguluyor diyebilirim. Hoş, bir bakıma anlatılan her hikâye insanlığı keşfetmek için anlatılır, var olduğumuz andan beri hikâyelerle büyür, gelişir ve keşfederiz.</p><p>Buradaki özden kastım insanların birbirlerine ve çevrelerine etkileri. Birini silahla vurduğunuzda bunu Crowley sizi dürttüğü için mi yaparsınız yoksa elinizde silah olduğu için mi? Veya birine destek olduğunuzda size fısıldayan bir Aziraphale mi vardır arkanızda yoksa bu içinizden mi gelmiştir?</p><p>Kitap okuru güldürürken arka planda bu sorulara da cevap arıyor ve kendi cevaplarını da gayet tatmin edici şekilde veriyor.</p><p>Tüm bunlara bir de Niran Elçi’nin muhteşem çevirisi eklenince Pratchett ve Gaiman’ın cambazlıkları kendine Türkçede de başarılı bir yer buluyor.</p><p>En başta belirttiğim gibi serinin 2019&#39;da ilk sezonu yayınlanmış bir de dizisi var, hatta ben bu yazıyı yazdığım sıralarda ikinci sezonu da yayınlandı. Ben henüz ilk sezonun dördüncü bölümüne kadar izledim ancak kitaba oldukça bağlı kalınarak çekilmiş bir dizi var karşımızda, senaryosu zaten Neil Gaiman’a ait. Hatta sırf spoiler yemeyeyim diye dizinin tamamını izleyebilmek için kitabı bitirmeyi bekledim.</p><p>Sonuç olarak insanlık üzerine düşünürken sağlam bir eğlencelik arıyorsanız Kıyamet Gösterisi sizlere tavsiyemdir. Terry Pratchett’in Disk dünyadan alışık olduğum tarzını burada da görebilmek beni çok mutlu etti, bunu da söylemeden geçemeyeceğim.</p><p>Kitabı okurken ve diziyi izlerken dilerim sizler de benim kadar zevk alırsınız. Yorumlarınızı benimle paylaşırsanız da çok mutlu olurum. Kendinize cici bakın. Hoşça kalın ve cumartesi günü Agness Çatlak’ın kehanet kitabına bakmayı ihmal etmeyin.</p><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/bc2caa0978d3">Tuanna</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e3dfb43f3b31" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/cumartesi-gecesi-k%C4%B1yamet-keyfi-k%C4%B1yamet-g%C3%B6sterisi-%C3%BCzerine-e3dfb43f3b31">Cumartesi Gecesi Kıyamet Keyfi: Kıyamet Gösterisi Üzerine</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Unutulmaya Yüz Tutmuş Bir Kadının Her Daim Hatırlanacak Hikâyesi: Addie LaRue’nin Görünmez Hayatı…]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/unutulmaya-y%C3%BCz-tutmu%C5%9F-bir-kad%C4%B1n%C4%B1n-her-daim-hat%C4%B1rlanacak-hik%C3%A2yesi-addie-laruenin-g%C3%B6r%C3%BCnmez-hayat%C4%B1-a0269181a33d?source=rss-b763dd8621c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a0269181a33d</guid>
            <category><![CDATA[fantastik]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nceleme]]></category>
            <category><![CDATA[victoria-schwab]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cankut Değerli]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Feb 2024 13:01:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-08T13:01:41.959Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Addie LaRue</h4><h3>Unutulmaya Yüz Tutmuş Bir Kadının Her Daim Hatırlanacak Hikâyesi: Addie LaRue’nin Görünmez Hayatı Üzerine</h3><h4>Gittiği hiçbir yerde bir göz kırpışından fazla hatırlanmıyor ama öyküsü anlatılmaya değer.</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2vcrNYVJtdFEJa8NXrMrQA.jpeg" /><figcaption><strong>Generated with AI</strong></figcaption></figure><p>Herkese merhaba! 2024&#39;e girerken kitap okuma süremi arttırma kararı aldım. Yıl sonuna kadar meyvelerini ne kadar toplayabileceğimi göreceğiz ama bir yerden başlamak lazım değil mi?</p><p>Bu noktada gerek yeni çıkan gerekse rafımda duran eski kitaplarımı keyifle okumaya niyetliyim.</p><p>Bugün sizlerle çıkışını bayağıdır beklediğim <strong>Addie LaRue’nun Görünmez Hayatı</strong> üzerine konuşmak istiyorum.</p><h4>Kitaba geçmeden önce yazarımız <strong>V. E. Schwab</strong>’tan biraz bahsedelim.</h4><p>Asıl adı <strong>Victoria Elizabeth Scwab</strong>, hatta genç yetişkin kitaplarının kapaklarında Victoria Schwab yazıyor ama yetişkin kurgularında V. E. Schwab olarak görebilirsiniz. Anladığım kadarıyla bir tür pazarlama taktiği.</p><p>7 Temmuz 1987 yılında Kaliforniya’da doğdu. Özellikle fantastik, bilim kurgu ve genç yetişkin alanlarında eserler veriyor. <strong>Vahşi, Sihrin Tonları, Arşiv</strong> gibi farklı serileri Pegasus Yayınları tarafından dilimize kazandırılmış durumda. Ben bunu yazdığım esnada Vahşi, daha doğrusu Kötüler (Villains) serisinin devam kitabının Türkçe olarak çıkışını bekliyoruz. Son olarak Vahşi’nin yazarın en beğendiğim kitabı olduğunu söyleyeyim.</p><h4><em>Addie LaRue’ya gelelim.</em></h4><p>Schwab bize bu kitapta yüzyıllara meydan okuyan bir yaşam öyküsü anlatıyor desem sanırım hiç de yanlış olmayacaktır. Adeline LaRue 1700&#39;lü yılların Fransa’sında yaşayan genç bir kızdır. 1714 yılında çaresizlik sonucunda yaptığı bir anlaşma onu hayatından edene kadar…</p><p>Aslında Addie sıradan bir kız. Çizim yapmayı, babasıyla pazara gitmeyi ve dünyayı keşfetmeyi çok seviyor. Gerçi sıradan dediğime bakmayın, annesi onun evlenip itaatkâr bir kız olmasını istiyor ancak Adeline pek de öyle biri değil.</p><p>Adeline kendisi için düşlediği erkek arkadaş figürünü sürekli defterine çiziyor. Siyah saçlı ve yeşil gözlü bu adamla sevgili olduğunu düşlüyor. Ancak bir gün gerçekler gelip yüzüne çarpıyor ve istemediği biriyle evlenmek zorunda bırakılıyor.</p><p>Adeline, bu evliliği istemiyor ve bunun için her şeyi yapmaya tamamen hazır. Ormana gidiyor ve eski tanrılara dualar ediyor, ona gün battıktan sonra cevap veren tanrılara dua etmemesi öğütlenmişken üstelik.</p><p>Ona cevap veriliyor.</p><p>Kendisine cevap veren tanrıyla bir anlaşma yapıyor <strong>genç Adeline LaRue</strong>, üstelik bu adam tam da çizdiği gibi çıkıyor karşısına. Yaptığı anlaşma gereği onu kimse hatırlamayacak, asla bir yere ait olamayacak ve neredeyse kendisiyle ilgili hiçbir iz bırakamayacak.</p><p>Bu gerçekleri tecrübe ederek kavrayan Addie eski hayatını terk ediyor ve kimsenin onu bilmediği ve asla bilmeyeceği bir dünyada yaşam mücadelesi vermeye başlıyor. Ta ki 2014 yılına dek…</p><p>Girdiği kitapçıda kendisini hatırlayan bir adamla tanışıyor ve macera bu şekilde başlıyor.</p><p>Yukarıda anlattığım kısımlar spoiler sayılmaz, zaten işler asıl bu noktadan sonra değişmeye başlıyor.</p><p>Sayfalar ilerledikçe biz Addie’nin hem bugününü hem de geçmişini okuyoruz.</p><p>Addie oradan oraya yaprak gibi savrulurken onu bilen tek kişi sonraları <strong>Luc</strong> olarak hitap edeceği Karanlık ki onun da pek dost canlısı olduğunu söyleyemeyiz.</p><p>Bu kitap, bir <strong>aşk hikâyesi</strong> ama aynı zamanda hayatla ilgili çok derin sorular da soruyor. Dünyada nasıl var olabiliriz? Bıraktığımız izler olmadan nasıl yaşarız ya da yaşayabilir miyiz?</p><p>Addie zamanla <strong>lanetinin sınırlarını</strong> keşfediyor ve hayatı buna göre yaşamaya başlarken okurlar olarak biz de bunlar gibi pek çok soruya kendimizce cevaplar bulmaya çalışıyoruz.</p><p>Bu kitap bir anlam arayışının öyküsü. Yaşam tecrübemiz ve kendimiz olma cesareti üzerine düşünüyoruz. En azından okurken ben bunları hissettim.</p><p><strong>“Kendimiz ve diğer insanlar bizi nasıl görür?”</strong> sorusu da bu kitabın sorularından biri. Spoiler alanına girmese bu konuda da konuşmak isterdim.</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="https://linktr.ee/yazirehberi" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/0*Ucq2K3RXwZ12lTxP" /></a></figure><p>Sonuç olarak gerçekten keyifli, melankolik anlatısı <strong>“Ben, Kirke” </strong>kitabını anımsatan bir eser var karşımızda. Ben okurken çok keyif aldım, kitap aktı gitti üç dört gün içinde. Dili hafif olmakla birlikte çeviride de sıkıntılı bir durum çarpmadı gözüme, mecazi anlamda. :)</p><p>Bu kitap insanın hayallerini, umutlarını, onların karanlık taraflarını ve en önemlisi ne olursa olsun yaşamaya devam etmeyi anlattı bana. Dilerim sizler de bu kitabı okur ve benim aldığım keyfi alırsınız. Görüşlerinizi belirtmek isterseniz yorumlarda buluşalım. 😉</p><p>Kendinize cici bakın kahramanlar.</p><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/932d448d71ac">sıla</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a0269181a33d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/unutulmaya-y%C3%BCz-tutmu%C5%9F-bir-kad%C4%B1n%C4%B1n-her-daim-hat%C4%B1rlanacak-hik%C3%A2yesi-addie-laruenin-g%C3%B6r%C3%BCnmez-hayat%C4%B1-a0269181a33d">Unutulmaya Yüz Tutmuş Bir Kadının Her Daim Hatırlanacak Hikâyesi: Addie LaRue’nin Görünmez Hayatı…</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Masal Karakterleri İçin Dersi Zili Çaldı: İyilik ve Kötülük Okulu Üzerine!]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/masal-karakterleri-i%CC%87%C3%A7in-dersi-zili-%C3%A7ald%C4%B1-i%CC%87yilik-ve-k%C3%B6t%C3%BCl%C3%BCk-okulu-%C3%BCzerine-b19104842321?source=rss-b763dd8621c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b19104842321</guid>
            <category><![CDATA[soman-chainani]]></category>
            <category><![CDATA[i̇yilik-ve-kötülük-okulu]]></category>
            <category><![CDATA[masal]]></category>
            <category><![CDATA[fantastik-edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cankut Değerli]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 Feb 2024 17:44:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-04T17:44:42.661Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Masal karakteri de olsan okula gidiyorsun, hayata bak be!</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*259xLogQx9LG_YStNgslBg.jpeg" /><figcaption>Bing AI tarafından oluşturulmuştur.</figcaption></figure><p>Herkese merhaba! Bugün masallar üzerine konuşacağız. Daha doğrusu masalları kendine konu edinen bir seriden.</p><p>İyilik ve Kötülük okulu (The School For Good And Evil) serisi üzerine birkaç şey söylemek istedim. Aslında bu seri üzerine bir süredir yazmak istiyordum ancak farklı yazılar araya girdi. Yine de bu seriyle ilgili düşüncelerimi unutmadan bahsetmenin doğru olacağını düşündüm.</p><p>İyilik ve Kötülük Okulu, Soman Chainani tarafından 2010 yılında kaleme alınmaya başlanan bir peri masalı. Yazarımız Disney filmlerini izleyerek büyüyen birisi ve üniversite yıllarında masalların gerçek versiyonları ve Disney uyarlamaları arasındaki değişiklikleri keşfedince farklı bir konseptle bir peri masalı kaleme almayı istemiş.</p><p>Seriye adını veren ilk kitap 2013 senesinde çıkıyor ve 2020&#39;ye kadar kendisini beş kitap daha takip ediyor. Serinin ilk üç kitabı Türkçeye Doğan Kitap tarafından kazandırılmış olsa da 2017&#39;de çıkan ikinci üçleme maalesef Türkçeye kazandırılmamış. İlk üçleme kendi içinde son buluyor bu arada, ikinciyi okumanız gerekmiyor ancak yakın zamanda o üçlemeyi de okumuş biri olarak şunu söyleyebilirim, altı kitabı beraber okuduğunuzda seri çok daha tatminkar bir şekilde son buluyor.</p><blockquote>Gelelim konusuna…</blockquote><p>Sophie ve Agatha, Gavaldon köyünde yaşayan iki yakın arkadaştır. Sophie tam anlamıyla bir masal prensesidir. Sarışın, güzelliğine okuru delirtecek kadar düşkün ve bir gün İyilik Okuluna kaçırılıp tam teşeküllü bir prenses olma hayalleri kurmaktadır.</p><p>Diğer taraftan Agatha, mezarlık tepesinde annesiyle yaşayan, güzelliğine bırakın dikkat etmeyi bunun için uğraşmayan, Orakçı adında bir kediye sahip ürkütücü bir kızdır. Okula gitmek şöyle dursun, gerçek olduğuna bile inanmayan Agatha, zamanla kendini Sophie’nin arkadaşı olarak bulur.</p><p>Sonsuz Orman’ın ötesindeki Gavaldon son iki yüz yıldır çocuklarını İyilik ve Kötülük okuluna kaptırmaktadır. Her dört yılda bir iki çocuk okula kaçırılır ve biri iyi, diğeri ise kötü olmak için eğitilir.</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*rnapj_3Wlc-uvB7XXKKBTw.png" /></a></figure><p>Bu sene de vakit gelmiştir ve Sophie dışında hiç kimse kaçırılmayı veya çocuklarının kaçırılmasını istememektedir. Öte yandan Sophie iyi olduğunun anlaşılması ve doğru okula alınması için iyi olduğunu düşündüğü her şeyi yapmaktadır. Babasına etsiz yemekler pişirmek, pazarları kiliseye gitmek, hatta kendisini sinir eden insanlara bu gerçeği itiraf etmemek gibi şeyler.</p><p>Ve o gün… Daha doğrusu gece gelir. Gavaldon’dan iki çocuk alınır, Sophie ve Agatha. Ancak işler hiç de Sophie’nin düşündüğü gibi gitmez. Sophie kendini kötülük okulunda bulurken Agatha ise kendini her zaman burun kıvırdığı iyilik okulunda bulur ve beklenmedik macera bu şekilde başlar.</p><blockquote>Buradan sonrasını kendiniz keşfetmeniz en iyisi olacaktır çünkü işler bir hayli ilginçleşiyor.</blockquote><p>Masal dünyasına adım atan bu iki genç kız bir yandan ne olduklarını ve olmadıklarını keşfederken diğer taraftan da etraflarındaki herkesi ve her şeyi beklenmedik şekillerde etkilemeye başlar. İyinin içindeki kötü ve kötünün içindeki iyi serbest kalırken iki taraf arasındaki sınırlar gittikçe incelir, hatta öyle bir an gelir ki roller bile değişir.</p><p>Macera sayfaları, hatta kitapları geçtikçe karakterlerimizin hayatlarında ilerlediklerini görebiliyoruz. Ancak ilerlemek kavisli bir yoldur, her zaman iyiye çıkmayabilir. Öykü ilerledikçe dostlarımızın doğru ve yanlışlarını, hırslarını, eksiklerini ve iyi yönlerini daha fazla görüyoruz. Masal dünyasının en az içinde yaşadığımız dünya kadar çetrefilli ve karmaşık olduğu gerçeğiyle hem biz hem de karakterlerimiz yüzleşiyor.</p><p>Tüm bunları yaşarken öğreniyor ve kendilerinin daha iyi versiyonları olmaya uğraşıyorlar, en kötü olduğunu düşündüklerimiz bile yapıyor bunu.</p><p>Tabii bu esnada bazı tanıdık yüzleri de görüyoruz ama kim olduklarını söylemeyeyim, okuyup kendiniz keşfedin. :)</p><p>Serinin Netflix tarafından çekilmiş bir de film uyarlaması var ki benim seriyle tanışmam zaten bu filmi izleyerek oldu. Kitapları filmi izledikten sonra okudum. Genel manasıyla kitaplara sadık kalan bir uyarlama olmuş ancak bazı değişiklikler söz konusu. Yine de bunlar seyir keyfine engel teşkil etmiyor.</p><p>Son olarak serinin çeviri kısmına değineyim. Sadece ilk üç kitabın Türkçeleştirildiğini tekrar hatırlatarak şunu söyleyebilirim, seri çok daha iyi çevrilebilirdi bana kalırsa. Okunmaz bir metin değil tabii ama bazı noktaların çeviri koktuğunu düşünüyorum, editörlük elinden ne kadar geçmiş bilemiyorum ancak yer yer tereddütte kaldığım kısımlar oldu diyebilirim.</p><p>Sonuç olarak ben keyif alarak okudum. Masallara ve fantastik edebiyata ilginiz varsa ve benim gibi çarpık masal türünden hoşlanıyorsanız bu seriye bir şans verin derim. Hiç değilse Sonsuz Orman’ı ziyaret etmiş olursunuz.</p><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/bc2caa0978d3">Tuanna</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b19104842321" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/masal-karakterleri-i%CC%87%C3%A7in-dersi-zili-%C3%A7ald%C4%B1-i%CC%87yilik-ve-k%C3%B6t%C3%BCl%C3%BCk-okulu-%C3%BCzerine-b19104842321">Masal Karakterleri İçin Dersi Zili Çaldı: İyilik ve Kötülük Okulu Üzerine!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Freya]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/freya-9bfd467cd3c7?source=rss-b763dd8621c9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9bfd467cd3c7</guid>
            <category><![CDATA[pamuk-prens]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[ya]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cankut Değerli]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 29 Jan 2024 14:02:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-01-29T14:02:20.322Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>Yazarın Notu: Bu öykü, <a href="https://medium.com/turkiye-yazar/pamuk-prensesin-ger%C3%A7ek-hik%C3%A2yesi-1-b%C3%B6l%C3%BCm-6c818cc00912">Pamuk Prensesin Gerçek Hikâyesi</a>’nde geçen olaylar esas alınarak yazılmıştır. Öncelikli olarak onun okunması yazarın tavsiyesidir.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FMgf9wS4KW0FsT3AhcFMsQ.jpeg" /><figcaption><strong>Bing AI tarafından oluşturulmuştur.</strong></figcaption></figure><p>Camın kenarına oturmuş, şafağın solgun ışığının göğü aydınlatmasını izliyorum. Şafak, gecenin karasını kızıla boyarken serin bir rüzgâr yüzümü okşuyor.</p><p>Gün doğumlarını izlemeye alışkınım, hayatım boyunca onları izlemek için hep sebebim oldu.</p><p>Bazen hastaların başında olurdum, son nefeslerini veren veya dünyaya ilk defa gözlerini açanları karşılardık onunla birlikte.</p><p>Bazense sırf güneşin doğuşunu izlemeyi sevdiğim için oturur, göğün kızıl ve pembe tonlara boyanmasını izlerim.</p><p>Ama bugün farklı. Bugün yüreğimdeki acıyı hatırlatıyor.</p><p>Çocukluğumda mutlu sonumun kiminle olacağını düşündüğüm anlar olurdu. Öyle ya, masallar hep mutlu sonla biter. Prens ve prenses kavuşur, sonsuza dek mutlu yaşarlar. Ama ben prenses değilim ki.</p><p>Göklerdeki yaradan, Hilda gibi konuşmaya başladım!</p><p>Yüzümde oluşan gülümsemeyi hissedebiliyorum ancak sadece bir an sürüyor. Hilda’yı düşünmek aklıma eskileri de getiriyor, beş yıl öncesini… Savaşı…. Ve onu…</p><p>Stephan… Mutlu sonu bulmayı umduğum adam, tek ve biricik aşkım…</p><p>Stephan… Yaşamda ve ölümde mutluluğun sonlarda değil şimdide olduğunu bana öğreten adam…</p><p>Gözümden düşen bir damla yaş yanağımdan boynuma akıyor. Öldüğü günü düşünüyorum, çaresizce ölümünü izlediğim ânı…</p><p>Rovina’yı tutsak aldıktan bir gün sonraydı. Stephan askerlerini toplamıştı. Ordunun en yüksek rütbeli askeri değildi, sadece bir yüzbaşıydı ancak karizmatikti, herkes tarafından çok sevilir ve saygı görürdü.</p><p>“Dostlarım. Sizlerle gurur duyuyorum. Artık yeni bir gelecek bizleri bekliyor. Tutsaklık ve savaş günleri sona erdi. Özgürlük ve yeni bir yaşam…”</p><p>Başımı ellerimin arasına alıyorum, o an kafamda tekrar canlanırken dişlerimi sıkıyorum.</p><p>Stephan devam edemiyor çünkü sırtına saplanan bir mızrak göğsünden çıkıyor. Stephan kanlar içinde yere devriliyor.</p><p>Yüzünde şok ve şaşkınlık ifadesi var. Arkasındaki adam sinsice gülüp mızrağını çıkarıyor. Ufak tefek, pislik içinde bir haydut. Sakallı bir yüzü ve sarı dişleri var.</p><p>Stephan’a koşuyorum ve önünde dizlerimin üzerine çöküyorum. Yarasına bakmak istiyorum ancak zayıfça ellerimi tutuyor. Son nefeslerini verdiğini ikimiz de biliyoruz.</p><p>Çaresizlik içindeyim, bu yarayı tedavi edemeyeceğimi biliyorum, onu asla kurtaramam ama yapamam, gökteki yaradan, onu kaybedemem!</p><p>Ellerimi tutarken kendi kanının oluşturduğu bir gölcüğün içinde yatıyor. Elleri kanlı, gömleği kanlı, yüzü bile kanla kaplı!</p><p>Etrafımda bir gürültü kopuyor ama ben duymuyorum.</p><p>Stephan başını çevirmeye, beni daha iyi görmeye çalışıyor, eğilip gözlerimi onunkilere dikiyorum. Hayat ışığının gözlerinden silindiğini görebiliyorum.</p><p>“Freya…” diyor. Devam etmek istiyor ama vücudu ona ihanet ediyor. Yüzündeki şok ifadesi yerini bir gülümsemeye bırakıyor.</p><p>“Freya…”</p><p>Gözleri gözlerimde, yüzükoyun yatarken son nefesi de onu terk ediyor, gözlerindeki yaşam ışığı soluyor.</p><p>Ağlamak istiyorum, avazım çıktığı kadar bağırmak… Ama vakit yok… Yapamam…</p><p>Öfke, acı, üzüntü bedenimi ele geçiriyor.</p><p>Yayımı kapmak ve o sinsi piç kurusunu delik deşik etmek istiyorum ancak yayım burada değil.</p><p>Fakat başımı kaldırdığımda buna gerek kalmadığını görüyorum çünkü zaten Orik ve Torek haydutu yere mıhlamışlar, işini görüyorlar.</p><p>Artık sinsi sinsi sırıtmıyor, acıyla bağırıyor. Stephan’ın çektiğinden kat be kat fazlasını çekiyor.</p><p>Bir anda kendimi Stephan’ın bedeninin üzerine atıyorum…</p><p>Biri çığlık atıyor… Tanrım, boğazım neden bu kadar çok acıyor?</p><p>Birileri beni omzumdan kavrıyor, kurtulmak için elimden geleni yapsam da, mücadele etsem de beni geri çekiyor.</p><p>Hayır, onu bırakmak istemiyorum!</p><p>Faydası yok… Tüm itirazlarıma rağmen uzaklaştırıyorlar beni. Elimi, yüzümü yıkıyorlar, sevdiğim adamın kanını üzerimden temizliyorlar…</p><p>Bana temiz bir elbise giydirdiklerinde ellerinden kurtuluyorum. Sonra bir bakıyorum, kendimi uyuyan Hilda’nın başucunda bulmuşum…</p><p>Şifacı reflekslerim devreye giriyor. Koyu saçlarını alnından nazikçe çekip ateşine bakıyorum, nefesini kontrol ediyorum… Her şey o kadar anlamsız ki…</p><p>Nazikçe yanıklarına ve yaralarına ince bir tabaka merhem sürüyorum.</p><p>Ruhum bomboş, zihnim olanları inkâr etmek için ne gerekirse yapıyor.</p><p>Hilda’yla ilgilenmeye devam ediyorum. Dudaklarının arasından gücünü toplamasını sağlayacak birkaç damla iksir veriyorum. Başını yana çevirip anlaşılmaz bir şeyler mırıldanıyor ancak uyanmıyor. Yine de huzursuz.</p><p>Saçlarını okşuyorum, elini tutuyorum; uyumaya devam ediyor.</p><p>Gözlerimi dostumun yüzüne dikmiş, öylece onu izliyorum. Sanki başımı başka bir yere çevirirsem Stephan’ı görecekmişim gibi geliyor. Kendi kan gölünün içinde çaresizce yaşam savaşını kaybederken göreceğim onu… Dudakları son kez adımı söyleyecek ve ölecek…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*rnapj_3Wlc-uvB7XXKKBTw.png" /></figure><p>Yeniden ağlamaya başlıyorum, gözyaşlarım bu sefer öncekilerden de şiddetli; hıçkırıyor ve titriyorum.</p><p>Bir an Hilda’yı uyandırmak geçiyor içimden, olanları ona da anlatmak… Ama hayır, yapamam…</p><p>Dün kollarımda ağlarken berbat haldeydi ve çok güçsüz düşmüştü. Verdiği mücadele onu tamamen tüketmişti. Şu an onu uyandıramam.</p><p>Serin rüzgâr beni âna döndürüyor.</p><p>Beş yıl sonra tüm bunları bu kadar net ve kesin bir şekilde hatırlıyor olmam ne acı verici!</p><p>Oysa savaştan bir gece önce ne kadar da güzeldi…</p><p>Stephan’la küçük bir ateş yakıp üzerinde şekerleme eritmiştik. Gecenin karanlığında herkes ertesi günkü savaşı düşünürken biz birlikte yaşayacağımız hayatı düşlüyorduk.</p><p>“Belki Yeşil Dere’ye taşınırsın.” Demiştim ona gülerek. Sırıtmıştı.</p><p>“Bana otacılık da öğretecek misin?”</p><p>Gülmüştüm.</p><p>“Sen bana kılıç kullanmayı öğretecek misin?”</p><p>O da gülmeye başlamıştı.</p><p>Ateşin karşısından uzanıp elimi tutmuştu, bana bakarken gözlerindeki huzuru görebiliyordum.</p><p>“Seni seviyorum Freya.” Demişti parmağıma yüzük takarken. “Yaşadığım her anda mutluluğu seninle bulmayı diliyorum.”</p><p>Gözlerimde parıldayan yaşlarla ona gülümseyip ben de ona yüzüğünü takmıştım.</p><p>“Ben de seni seviyorum Stephan. Mutlu sonumu seninle yazmak istiyorum.”</p><p>Gülmüştü. Bunu ona bilerek söylemiştim çünkü vereceği cevabı çok seviyordum. Artık aramızda bir tür ritüel ve şaka gibi olmuştu.</p><p>“Mutluluğu sonlarda bulamazsın Freya, eğer onun peşinden koşarsan senden hep kaçar. Mutluluk tam da…”</p><blockquote>“…Şu anda.” Diyerek onu tamamladım.</blockquote><p>Ateş ellerimizi ısıtıyordu. Yaz olmasına rağmen hava serindi ama ikimizin de umrunda değildi çünkü birbirimize sahiptik.</p><p>Ve sonra…</p><blockquote>‘Mutluluk tam da şu anda.’</blockquote><p>Stephan öldükten sonra bunun ne demek olduğunu çok düşündüm. O ölmüşken nasıl mutlu olabilirdim?</p><blockquote>“Gitmek istiyorum Freya.”</blockquote><p>Stephan’ın tabutu alevlerin arasındayken Hilda bana böyle söylemişti.</p><p>“Nereye?” Diye sormuştum.</p><p>“Belki seninle Yeşil Dere’ye gelirim.”</p><p>Mutluluk tam da şu anda.</p><p>“Çok isterim kardeşim.”</p><p>Bunu istiyordum. Hilda da ben de ağır kayıplar yaşamıştık. Rovina hepimizden çok şey almıştı.</p><p>Üstelik Stephan da Hilda’yı çok severdi. Kampı ona bizzat gezdirmişti, bu utangaç kızı tanımak için uğraşan ilk kişi o olmuştu.</p><p><em>“O çok yalnız Freya.”</em> Demişti. Öyleydi, hepimiz öyleydik. Ta ki birbirimizi bulana kadar…</p><p>Penceremin önündeki sedirde oturuyorum. Başım ellerimin arasında, güneşin doğuşunu izliyorum. Yavaş yavaş yükseliyor. Yeni bir günü ve eski acıları getiriyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*snAXT3r_HfJ9CsvcE62gVw.jpeg" /><figcaption>Bing AI Tarafından Oluşturulmuştur.</figcaption></figure><p>Dalların arasında öten kuşları duyabiliyorum. Bir tanesi hızla uçarak penceremin önünden geçiyor.</p><p>Serin havanın ve ormanın taze kokusu burnuma doluyor. Ellerimle yanaklarımı siliyorum.</p><p>Kalkmalıyım, yapmam gerekenler var ancak kıpırdayamıyorum. Oturduğum yere çakılmış kalmışım sanki…</p><p>Beni yerimden kaldıran şey kapımın nazikçe çalınması oluyor.</p><p>Ağır adımlarla ilerliyorum.</p><p>Usulca açıyorum kapıyı, ne gıcırdıyor ne itirazla inliyor. Yüzünde hafif bir gülümsemeyle kapıda duruyor, gözlerini anlayışla bana dikmiş. Rüzgâr uzun siyah saçlarını uçuşturuyor, yüzüne düşen tutamı elinin tersiyle geri atıyor.</p><p>Elleri dolu, bir demet karanfil tutuyor. Gözlerindeki derin hüznü görebiliyorum, o da benimkini görüyor olmalı.</p><p>Artık Grimmes ormanındaki yalnız ve çekingen kız değil o.</p><p>Karanfil demetini sessizce bana uzatıyor, bakışları yumuşak. Demeti bana verip koluma giriyor. Nazikçe beni dışarı çekiyor ve kapı arkamızdan kapanıyor.</p><p>Mezarı burada değil ama ikimiz için de fark etmiyor. Söze gerek yok. Yüzlerimizde zayıf bir gülümseme, gözlerimizde derin bir hüzün ve ellerimizde karanfillerle yola koyuluyoruz.</p><blockquote>Son…</blockquote><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/b67c1b1432d7">Berfin Yeşilyurt</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9bfd467cd3c7" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/freya-9bfd467cd3c7">Freya</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>