<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by  canol on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by  canol on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@canol?source=rss-10a794b474c------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*vMoxyHq3UuW0boUP3EItmQ.jpeg</url>
            <title>Stories by  canol on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@canol?source=rss-10a794b474c------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 17:41:28 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@canol/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Ik schrik door de enorme knal en kijk naar boven, links, rechts, draai een rondje … Ik ben net…]]></title>
            <link>https://medium.com/@canol/ik-schrik-door-de-enorme-knal-en-kijk-naar-boven-links-rechts-draai-een-rondje-ik-ben-net-6675be6b7c5?source=rss-10a794b474c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6675be6b7c5</guid>
            <category><![CDATA[photography]]></category>
            <category><![CDATA[business]]></category>
            <category><![CDATA[istanbul]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[ canol]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 18 Jan 2017 18:29:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-18T18:29:23.933Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ik schrik door de enorme knal en kijk naar boven, links, rechts, draai een rondje … Ik ben net klaar met mijn 360 graden fotografie op het terrein van Turkish Airlines Cargo, als ik de knal hoor. Mijn eerste gedachte is: er is een vliegtuig neergestort! Ik zoek naar de bekende zwarte rook, wat je altijd in de films ziet!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Uo8izOsKtMpn6W2uvStBqg.jpeg" /></figure><p>Ik weet even niet wat ik moet doen en 1 seconde later gaat mijn telefoon. Alsof iemand mij hoorde denken. ”Canol waar ben je?” Ik herken de stem van de marketing manager van Turkish Airlines Cargo. En zeg: ”Ik ben nog op het terrein, spullen aan het laden.”</p><p>De manager zegt: ”Er is een aanslag gepleegd, rijd niet richting de stad”, de tijd staat echt even stil en Ik denk wat krijgen we nou? Ze gaat verder: ”er zijn nog terroristen binnen!” En ze hangt op. Ik stap in de auto en rijd weg. Ik hoor me nog zeggen: ”waar moet ik heenrijden, ik ben praktisch in de stad.” Er is geen tijd om de navigatie op te starten. Ik rijd op gevoel weg in ieder geval niet richting de stad!</p><p>Als ik het terrein afrijd, is het een compleet chaos. Overal zie ik politie auto’s, militaire voertuigen, ambulances. Het lijkt alsof ik in een film zit en alles wordt in high speed afgespeeld. Tijdens het rijden piept en trilt mijn telefoon in mijn broekzak. Mijn WhatsApp berichten hopen op kan ik horen. Ik zeg tegen mezelf: ”reageer nou op die mensen”, maar ik rijd en het is behoorlijk druk op de weg. Er is niet alleen chaos op het vliegveld, maar ook in mijn hoofd. Net als de tetris blokjes zie ik de vragen vallen. Wat is er precies gebeurd? Waar is het gebeurd? Hoe erg is het? Is het echt een aanslag?</p><p>Je zit in een soort automatisch piloot toestand, want zoiets heb je nog nooit meegemaakt.</p><p>Adrenaline giert door je lijf duidelijk door je lijf. Maar naarmate ik verder rijd, wordt de high speed film normaal. Je denkt rustiger, de auto’s rijden weer normaal, de politie auto’s en ambulances horen bij het plaatje wat je zojuist hebt gehoord.. De heftige sirenes zijn minder hoorbaar. Ik zet de auto aan de kant en begin over te geven.</p><p>Het is 28 juni 2016 en er is een terroristische aanslag geweest op het vliegveld. En ongeveer een uur geleden, liep ik nog daar binnen.</p><p>En dan plots, denk ik. Shit volgende week komen mijn kinderen naar Istanbul. Ze vliegen hierheen, naar ‘dit’ vliegveld! Wat moet ik doen? We willen vakantie vieren, moet ik nu alles afzeggen? Is het wel veilig? Ik veeg mijn mond schoon en ik merk dat ik een enorm droog mond heb. Ik besluit eerst om op de mensen te reageren die mij hebben geschreven. Verder dan, ‘ik ben ok’, kan ik niet verzinnen. In ieder geval weten ze nu dat ik ongedeerd ben.</p><p>Ik rijd door naar een benzinepomp en haal binnen iets te drinken. Met veel andere mensen volg ik nu het nieuws ‘veilig’ op de schermen. Voor nu was ik inderdaad veilig en dacht, straks als ik weer in Nederland ben, ben ik nog steeds veilig. En de mensen hier in Istanbul dan?</p><p>28 juni was voor mij gewoon een werkdag. Ik was bezig om het vrachtgebouw van Turkish Airlines te fotograferen. Gek genoeg was ik 19 maart ook in Istanbul aan het werk. En op die dag was er een zelfmoordaanslag in de wijk Taksim. Maar toen was ik 30 km verder in een winkelcentrum aan het werk. Toeval of niet, precies waar de zelfmoordaanslag is geweest, heeft een vriend van mij op twee hoog zijn kantoor gevestigd. Talloze keren heb ik daar gelopen, gewacht …</p><p>Terug in de auto belde een vriendin en ik zei: ”Elke keer als ik in Istanbul ben, gebeurt er wel iets.” Het was soort van humor, maar ik dacht, dit is dus werken met bomaanslagen.</p><p>(Een week later ….)</p><p>Veel gebeld met thuisfront, veel overleg gehad met mijn ex of de vakantie voor de kinderen door moest gaan ja of nee? Uiteindelijk de knoop doorgehakt. De kinderen komen!</p><p>De hele dag, houd ik het nieuws in de gaten. Ik vertrek ruim op tijd van mijn vakantieadres, 200 km van Istanbul. Een vriendin is mee als een geruststellend factor. We komen 4 uur voor aankomst aan. Ik loop langs de plek waar de aanslag het heftigst is geweest. Ook al is de plek met houten schotten afgeschermd, weet je dat hier vorige week 36 mensen zijn omgekomen. Terwijl ik dat denk, gaan mijn haren op mijn arm rechtop staan. Kippenvel en verdriet neemt het gevoel van spanning en enthousiasme even over. Er zijn hier mensen omgekomen!</p><p>Gelukkig duurt dit gevoel niet lang en weet ik weer waarom ik op het vliegveld ben. Desondanks alles, is het druk op het vliegveld. Hier en daar net geklede wachtende zakenlui, een groepje voetballers die naar hun wedstrijd gaan, maar vooral veel mensen die op hun dierbare wachten en zwaaien als ze hun dierbaren zien. Wat een ontzettend dubbel gevoel.</p><p>Door alle positieve maar ook negatieve prikkels kan ik niet stoppen met denken. Zou een tweede aanslag mogelijk zijn? Bijvoorbeeld nu, nu ik mijn kinderen ophaal! Ik durf dat niet hardop te zeggen. Mijn hart klopt toch iets sneller. We lopen sneller door naar een rustigere plek op het vliegveld waar we koffie gaan drinken en gaan wachten.</p><p>En dan begint het wachten en ook het denken. Ik zeg tegen mijn vriendin: ”Werken met bomaanslagen in Istanbul, dat is best vreemd.” Ze knikt bevestigend.</p><p>In Turkije doe ik vooral 360 graden fotografie voor Google StreetView. Google StreetView voor bedrijven is net beschikbaar en de markt ligt helemaal open. De vragen die ik in Nederland niet te horen krijg, krijg ik hier in Istanbul wel. Ik hoor nog de directeur van het winkelcentrum zeggen: ”Als we alles 360 graden op Google Maps zetten, dan kunnen kwaadwillende mensen die beelden bekijken?” Tja wat zeg je dan: “ `Dat klopt”, maar kwaadwillende mensen kunnen net zo makkelijk als bezoeker naar het winkelcentrum komen en de boel verkennen.</p><p>Tijdens mijn projecten in Turkije heb ik kennisgemaakt met angst. Want dat is ook de bedoeling van kwaadwillenden, angst zaaien. De directeur van het winkelcentrum bevestigt dit ook.</p><p>Veiligheid staat dan ook hoog op de agenda. Het winkelcentrum heeft zichtbare maar ook onzichtbare maatregelen genomen. Elke ingang heeft een X-ray scanner met minimaal 4 beveiligingspersoneel. Extra camera’s etc. Laten we eerlijk zijn, een winkelcentrum is bij uitstek de plek waar kwaadwillenden een aanslag zouden willen plegen.</p><p>Voordat ik aan de slag ga, maak ik nog wel een aantal afspraken met de directeur van de plekken die we absoluut niet in beeld zullen brengen in verband met de veiligheid.</p><p>De 19de toen ik aan het werk was, las ik op Twitter het nieuws over de zelfmoordaanslag in de wijk Taksim. Binnen 10 minuten was het winkelcentrum praktisch leeg. De angst was zichtbaar. Voor mij was dat geweldig, want ik kon ongestoord verder gaan met fotograferen. En dan bedenk ik ineens. Ik heb helemaal geen rekening gehouden met bomaanslagen in mijn business plan.</p><p>(4 uur later ….)</p><p>Daar hoef ik nu even niet aan te denken. Ik zie de kinderen aankomen, angst maakt plaats voor liefde. Ik geef ze een enorme knuffel en vraag hoe de reis is gegaan. Niet wetende wat er hier is gebeurd, zijn ze blij dat de zomervakantie is begonnen. Nu wil ik zo snel als mogelijk hier weggaan en naar mijn vakantie adres rijden.</p><p><em>Volgende week deel 2.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6675be6b7c5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>