<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Cem Gençtürk on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Cem Gençtürk on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@cemgencturk?source=rss-23c13c3ad66d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*pzUdHJ8szUSa9Nxayzbo1g.jpeg</url>
            <title>Stories by Cem Gençtürk on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@cemgencturk?source=rss-23c13c3ad66d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 10:27:09 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@cemgencturk/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Kırmızı Pinokyo]]></title>
            <link>https://medium.com/@cemgencturk/k%C4%B1rm%C4%B1z%C4%B1-pinokyo-ed2ede985c4a?source=rss-23c13c3ad66d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ed2ede985c4a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Gençtürk]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 06 Jul 2025 11:28:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-06T11:28:43.614Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IyD3kzqwt_qJ3CoLWfSJkw.jpeg" /></figure><p>Geçmişten kalan bir yorgunluk bir yük ile başını dayadığı yerden kaldırdı. Omuzlarından düşmeyen bu yükü ne zaman sahiplendiğini hatırlamaya çalıştı. Bir anda suratı asıldı. Hafızasına yine küfür etti. Başının tam üzerindeki güneşliği indirdi, tutmakta olduğu çeteleyi çıkardı, torpidodan bir kalem alıp yirminci günün üzerine bir çizik attı. Gözü birinci günün üzerindeki çiziğe ilişti. Unutmaya dair umudunun olduğu o güne. Hafız abinin hikâyesini dinledikten sonra karar vermişti bu yolculuğa çıkmaya. Unutmam lazım diyordu. Garsonun lafları aklına geldi. Şöyle demişti garson; “Abi, meyhaneye kimi hatırlamaya gelir kimi ise unutmaya. Hayat, kısmetten ötesi yok.” Garsonun söylediği sözü bir alışkanlığın oluşması için 21 gün gerekir, bunun bir yaşam biçimi olabilmesi için ise 90 gün yeterli olur bilgisi ile birleştirip “unutma yolu” adını verdiği bir yolculuğa çıkmıştı. Eğer yeterince ayılmamak üzere içerse unutacağını düşünüyordu. Ama işler planladığı gibi gitmiyordu. Unutmak için çıktığı bu yolculukta sadece ayılmamak ile ilgili bir alışkanlık kazandığını düşünmeye başlamıştı.</p><p>Yirmi gün geçmişti ve her sabah uyandığında hatırlamaya devam ediyordu. O anda hekim abinin sesi kulaklarında çınladı. “Hatırlamanın neresi kötü evlat…” Gerçekten hatırlamanın neresi kötüydü. Eski bisikletini hatırladı. İlk bisikletini babası almıştı. İkinci el bir kırmızı pinokyo bisiklet. Yıllarca bu bisikleti kullanmıştı. Zaman ilerlemiş ve boyu bisikletin sınırlarını aşmıştı. Artık yeni bir bisiklet almanın vakti geldiğini düşünmüştü. Babası ondaki bu memnuniyetsizliği görmüyordu. Mahalle arkadaşlarının hepsinin artık kocaman bisikletleri vardı. Onların yanında kendini büyüyemiş gibi hissediyordu. Gazetede çıkan ilan ile bir karar vermiş ve bir yıl kupon toplayarak kırmızı pinokyo bisikletini kömürlüğün ücra bir köşesine atacak o bisikleti almıştı. O kadar özlemle beklemişti bu bisikleti o büyük vitesli bisiklete sahip olunca büyüyecekmiş gibi hissediyordu. Gün gelip sabırla biriktirdiği kuponlar bisikleti almaya yetince pinokyo bisikletinin sonu yıllarca bir daha hatırlanmamak üzere bir kömürlüğün köşesi olmuştu. Ta ki bu hatıraya tutunmaya ihtiyacı olduğu zamana kadar. Yaklaşık onbeş yıl sonra pinokyosunu olduğu yerden çıkarmış ve yeni bütün parçalarını söküp temizledikten sonra yeni bir boya ve yeni lastikler ile tekrar hayata döndürmüştü. Bir gün çocuğu olursa onun ilk bisikleti bu olsun istiyordu. Çok pedal çevirdim senle diye düşünmüştü. Sadece büyük olduğu için senin yerine nasıl başka bir bisiklet koyabilmişim. Karşısında biri varmış gibi sordu; Kendini bir bisikletin üzerinde ve yere düşmemek için sürekli pedal çevirmek zorunda olan biri gibi hissettiğin oluyor mu hiç? Ve devam etti kendi kendine konuşmaya. “Ben son zamanlarda böyle hissediyordum. Sürekli pedal çevirmek zorunda olan biri gibi. Her sabah telefonumun alarmı çalmak zorundaydı mesela. Yataktan kalkıp hazırlanmalıydım. Kahvaltı edip, balıkları doyurduktan sonra her sabah işe gitmek zorundaydım. Birlikte çalıştığım kişilerle konuşmak, onları dinlemek, bir şeyler öğretmek ve öğrenmek, fikirlerimi paylaşmak zorundaydım. Telefonlara, mesajlara, e-postalara cevap vermek, müşteriler ile konuşmak zorundaydım. Arkadaşımla sohbet etmek zorundaydım mesela. Nasılsın demeliydim. İşlerini ve ailesini sormalıydım. Babamı, annemi, kardeşimi görmeli onlarla ilgilenmeliydim. Apartman temizliğine gelen kadının aylık ücretini bir zarfın içine koyup su saatinin olduğu dolaba koymalıydım. Bunların hepsi bir pedal ve ben sürekli çevirmek zorundaydım.” Yalnız olduğunu hatırlayıp konuşmayı bıraktı ve tekrar düşünmeye başladı. Hepsini bıraktım. Şimdiki zamanın kırmızı pinokyosu budur belki. Yıllar sonra sakladığım yerden çıkarıp pedallarını yeniledikten sonra tekrar kullanmaya başlarım… Telefonunu eline alıp aklında çalan şarkıyı açtı.</p><p>“Bizler Tanrı’nın yetim çocukları<br> Cennetten düşen umut sürgünleri”</p><p>diyordu şarkıda. Müziğin sesini açtı ve dışarı çıktı. Uzaklara dalıp müziğin sesini yükseltti. Şarkı devam ediyordu.</p><p>“Yarını mühürleyen bir rüya gibi<br> Omzumuzdan düşmüyor geçmişin yükü”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ed2ede985c4a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gözlerini Açtı]]></title>
            <link>https://medium.com/@cemgencturk/g%C3%B6zlerini-a%C3%A7t%C4%B1-bd7c65e5438c?source=rss-23c13c3ad66d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bd7c65e5438c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Gençtürk]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Jun 2025 14:04:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-06-28T14:04:26.089Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*W1IKQVEKWEsDRWbb7y0mdw.png" /></figure><p>Gözlerini açtı. Gördüğü bulanıklığın kaybolması için bir süre uzaklara doğru baktı ve dayanılmaz bir baş ağrısı ve vücudundaki uyuşukluk ile sırtını yavaşça koltuğa dayadı. Gözlerini tavana doğru dikerek çok kısa bir süre düşündü ve hızla yerinden kalkmaya çalıştı. Kıpırdayamıyordu. “Eğer vücudumdaki bu uyuşukluk olmasa gerçekten kendimi öldürebilir miydim? El frenini çekip arabanın yavaşça yamaçtan aşağı düşmesini bekleyebilir veya kapıyı açıp kendimi boşluğa bırakabilirdim diye düşündü. Etrafa bakarak nerede olduğunu anlamaya çalıştı. Buraya nasıl geldim ve kaç saattir kafamı direksiyona dayamış uyuyorum soruları aklından geçiyordu. Sağ ön camdan gelen rüzgârı vücudunun her köşesinde hissetti. Uyuşukluk geçmeye başlamıştı. Tekrar yerinden doğrulmaya çalıştı ama başaramadı. Çabalamayı bıraktı ve gevşeyerek başını koltuğa dayadı. Derin bir iç çekti. Vücudundaki uyuşukluğa dua etti. Bazı acılar tam zamanında yaşanmalı; ne erken ne de geç!</p><p>Tam anlamı ile kendine gelebilmek için yaklaşık bir saat koltukta beklemişti. Saat 7’e geliyordu ve yarım saat önce içtiği ağrı kesici etkisini göstermeye başlamıştı. Başında bir ferahlık hissetti. Kapıyı açtı. Yavaşça koltuktan kalkarak dışarı çıktı. Arabanın ön tarafına doğru yürüdü ve yamacın kıyısında durdu. Kafasını kaldırıp önünde uzanan sapsarı gündendi tarlalarına baktı. Güneş yeni doğmaya başlamış, gündendiler başlarını kaldırmaya başlamışlardı. Sessizce “Muhteşem” diye fısıldadı. Her gün yeniden uyanmak! Arkasını döndü birkaç adım atarak arabanın üzerine tırmandı. Ön kaportaya oturdu ve sırtını cama dayadı. Oturduğu anda kaportadan gelen ses uyandığından beri duyduğu ilk ses olabilirdi. Sigara içmediği için kendine küfretti. Böyle zamanlar için bir paket sigarayı arabada saklamalıyım diye düşündü. Sigara içilebilecek zamanları aklından geçirdi. Evet şu anda bir sigara yakmanın tam zamanıydı. Tam zamanında yaşanması gereken acılar gibi.</p><p>Yarım saat gündendi tarlalarına bakıp çocukluğunda kalmış hatıralar ile boğuştuktan sonra sırtındaki ağrıyı fark edip arabanın ön kaputundan eve gitmek için kaydıraktan son kez kayan bir çocuk hüznü ile kayarak indi. Koşar adım yolun ortasına yürüdü ve saatin erken olması nedeniyle boş olan yolun tam ortasından önündeki kral mezarına doğru yürümeye başladı. İşte tam o anda çocukluğundan kalmış bir rüya gözlerinde canlandı. Aslında gördüğü rüyaları çok net hatırlayan biri hiç olmamıştı ama bu rüyayı yıllar öncesinde görmesine rağmen hiç unutmamıştı. -Rüyasında koyu gri bulutlar altında, sol tarafında bir başak tarlasının olduğu asfalt bir yolun tam ortasından yürüyordu. Karşısında daha açık gri bulutlar ve bulutların arasından bir fenerden çıkan ışık huzmesi gibi toprağa düşen güneş ışıklarını görüyordu. Güneşin toprağa değdiği noktaya ulaşmak için saatlerce yürüdükten sonra bir yere ulaşamamanın verdiği hayal kırıklığı ile yolun tam ortasında duruyordu. Bu sefer saatlerce olduğu yerde bekledikten sonra arkasından uzanan bir el parmaklarına dokunarak elini tutuyordu. Kim olduğunu görmek için kafasını çevirdiğinde uykudan uyanıyordu.- Rüyasında elini tutan o kişiyi görememenin hayal kırıklığı ile yaşadı bir süre. Hatta bazı akşamlar uyumadan önce rüyasını tekrar tekrar aklından geçirerek uyuduğu an kaldığı yerden devam etmeyi umdu. Aslında ne önemi vardı yüzünün neye benzediğinin önemli olan elini tutması değil miydi? İnsanın yoluna devam etmesi için bazen birilerine ihtiyacı vardır. Elini tutan her kimse doğru yer ve doğru zamandaydı. Ne kadar garip diye aklından geçirdi. Rüyalarımı bu kadar kolay unuturken bazı şeyleri unutmak için bu denli çabalamam. Kafasını kaldırıp uzaklara baktı, çok uzaklara. Ve belki tarih öncesinde kalmış şu cümle aklına geldi. “Kafamı kaldırıp uzaklara bakmak istiyorum, ayak izlerimi görmeden arkamda bıraktığım.”</p><p>Arkasından gelen şiddetli ve tiz bir sesle irkildi. İçinde olduğu hayal dünyasından çıkıp kendine gelene kadar ses bir kez daha yankılandı boşlukta. “Sessizliği bozan ilk şey neydi acaba? Eğer inanan biri iseniz sessizliği bozan ilk şeyin yaratıcının “Ol” derken çıkardığı ilk ses olduğunu, inanmıyorsanız zaman ve mekanının olmadığı o sonsuz boşlukta bir anda yaşanan büyük patlama anında çıkan büyük ses olduğunu düşünebilirsiniz” diye düşündü. Yaratıcının ol demek için bir ses çıkarmaya ya da bir kelime etmeye ihtiyacı olmayabilir ama bu eylemi insani bir vasıfla hayal etmeyi daha doğru buluyordu. Ama ol derken sonsuz boşlukta sadece bir kelimenin mi yankılandığı yoksa sayısı belirsiz kelimenin yan yana mı geldiği sorusu, yıllar önce kendine sorduğu sorulardan bir tanesi olmuştu. Belki gelişimi henüz tam tamamlanmamış beyni diğerine göre daha mantıklı bulduğu, belki inanmak isteği ağır bastığı için yaratıcının ol derken belirsiz sayıda kelimeyi yan yana getirmesi fikrini benimsemişti. Keşke sadece ol demek yetseydi hayatta. Ama yetmiyordu. Güzel şeylerin olması için en az iki kelimenin yan yana gelmesi gerekiyordu ve kendisi bu konuda pek iyi sayılmazdı. İyi bir konuşmacı olamadığı, o iki kelimeyi bir araya getiremediği için kendine kızdı. Kaçıncı günde olduğunu düşündü ve kafasını arkaya çevirip çalışır vaziyette yolun ortasında duran yaşlı, çok hatıra taşıdığı her halinden belli, mavi renkli arabanın direksiyonundaki yaşlı adamı gördü. Yaşlı adamın eliyle yaptığı işaretlere anlam vermeye çalışırken yerinden kıpırdamadı. Acaba yaşlı adam sağ elinin parmaklarını yukarı bakar bir vaziyette birleştirdiği işaret ile ne anlatmak istiyordu. Bu sorunun cevabını aramak yerine bir adım kenara çekilip yol vermek daha mantıklı geldi. Hareket etmek için hazırlık yaparken, saçları beyazlamış ama çevik hareketleri ile arabası gibi ömrünün sonlarına yakın olduğunu düşündüğü yaşlı adam kapıyı açarak arabadan indi. “İyi misin? Bu dünyada değil gibisin, beş dakikadır arkanda seni izliyorum” eliyle yamacın kenarında duran arabayı göstererek “Araç senin mi, istersen araca kadar gitmene yardım edeyim” dedi. Yaşlı adamın sağ eliyle yaptığı işaret ile ne anlatmaya çalıştığını anladı. İyi miydi? Son zamanlarda bu soruya ne kadar az evet dediğini düşündü. Kaçıncı gündü, on dokuz mu yoksa yirmi mi? Sağ elini alnına götürüp baş ağrısının geçip geçmediğini kontrol etti ve hatırlamaya çalıştı. Arabaya binince tuttuğu çeteleye baksa daha iyi olacaktı. Düşünmeyi bıraktı ve gözlerinin tam önünde hipnoz ettiği birini uyandırmaya çalışan doktorların yaptığı gibi şıklayan iki parmak gördü. Yaşlı adamın sorduğu soruyu hatırladı ve inancını yitirmiş bir sesle “Bilmiyorum” dedi.</p><p>Tam önünde duran yaşlı adama aldırmadan yolun karşısına doğru yürümeye başlamıştı ki sol kolundan sıkıca tutulduğunu hissetti. Birlikte arabanın yanına kadar gittiler. Aldığı destek ile arabanın ön koltuğuna oturdu ve yaşlı adamın iyi olduğuna emin olmak için yaptığı işarete, iyiyim anlamına gelen evrensel dilde bir cevap verdi. Başının üzerindeki güneşliği kaldırarak tuttuğu çeteleye baktı. “On dokuzuncu gün olmuş” dedi. Gideceği yolu bilmeyen bir şoförün sabırsızlığı ile ve içinde isyan barındıran bir sesle; “Daha kaç gün gerekli!” diye haykırdı. Tam o anda yaşlı adamın arabasını yolun ortasından alarak yanına yanaştığını ve şoför kapısını kapattığını fark etti. “Ne için” diye sordu yaşlı adam merakla. Karşısındaki gözlerde sorulan soruyu anlamayan ve boş bakan bir yabancının gözlerindeki boşluğu gördüğü ve yıllardır birçok kez bu ifadeyi tecrübe ettiği için tanıdık gelmişti. Karşısındakinin soru sormasına fırsat vermeden “Ne için kaç gün gerekli?” diye tekrarladı sorusunu. Sırtını koltuğa dayayıp sorulan soruyu hazmetmeye çalıştı. Sonuna kadar açık olan kapıdan çıkarak yamacın ucuna kadar yürüdü ve radyoda çalan şarkının bir cümlesinde geçen temenni cümlesine atıf yaparak “Başlangıca dönmeye” dedi. Cebinden çıkardığı sigara tabakasından iki sigara çıkaran yaşlı adam bir tanesini karşısında duran muhtemelen otuzlarını yeni geçmiş, uzun bir süreden beri alkol almaktan dolayı cildi solmuş, yaşadığı uyku problemleri nedeniyle göz altları morarmış, kıyafetleri arabada uyumaktan dolayı kırışmış bir yerlerden tanıdık gelen geçmişin hayaletine uzattı. Sol gömlek cebinden çıkardığı çakmak ile sigaraları yaktıktan ve ilk çektiği dumanı üfledikten sonra başlangıç derken neyi kastettiğini sorgulamak isteyen birinin vücut dili ile “Her şeyin yaratıldığı o güne mi yani” dedi. Az önce aklından geçenlere atıf yapan soruya duyduğu tanıdıklık hissini yaşlı adama hissettirmeden ve sesindeki alaycılığın farkında olarak “Her insanın birçok başlangıcı yok mu? diye cevap verdi. Derin bir sohbetin arifesinde olduğunu hisseden yaşlı adam yamacın kıyısına yürüyerek yere oturdu ve “Fiziksel olarak bir başlangıcımız olsa da söylediğinde haklısın birçok başlangıcımız var” dedi ve “Göreve başladığım ilk günlerde, gecenin bir yarısında acil kapısından giren bir hastanın gözlerinde görmüştüm ben başlangıca dönme isteğini ilk defa” diye ekledi. Karşısındaki yaşlı adamın bir zamanlar insanların son anlarına şahit olan bir doktor olduğunu anladıktan sonra devam etmesini isteyen bir bakış attı. Fakat yaşlı adam kendi hikayesini anlatmaktan çok karşısındaki gencin hikayesini dinlemek istediğini anlatan bir tavırla “Ölüme yakın her insanın pişmanlıkları olur hem de ölüme uzak insanlardan daha fazla. Dışardan gördüğüm kadarıyla sadece biraz dağılmışsın. Söyle bakalım neden başlangıca dönmek istiyorsun?” Neden mi istiyordu. Aslında onun için başlangıca dönmenin anlamı hiç zamanı geri almak olmamıştı. Sadece unutmak istiyordu. Sigarasından çektiği dumanı unutmaya çalıştıklarını bedeninin dışına atmak ister gibi bıraktı. “Hekim abi, kimse fiziksel olarak başlangıca dönemez. Bunu ikimizde iyi biliyoruz. Benim isteğim sadece unutmak! Böylece başlangıca dönmüş olacağım ve yeniden başlayacağım.” dedi. Gözlerini uzak ufuklardan çekerek yanında oturan adama döndü ve “Ne diyorsun Hekim abi, sence unutabilir miyim?” Yaşlı adam düşündü. Unutabilir miydi? Bunun aslında tıbbi yolları vardı. Meslek hastalığı olarak aklından geçen düşüncelerden uzaklaşıp, unutursun tabi sende benim yaşıma gel, bu sefer hatırlamak isteyeceksin demek istedi ancak karşısındaki gencin ihtiyar bir adamın kendisiyle kafa bulmasından çok anlatmaya ihtiyacı olduğunu düşünerek “Hatırlamanın neresi kötü evlat. Şu yandaki arabayı görüyorsun. Tam otuz yıldır benimle ve birçok olaya şahitlik etmiştir. Bunların hepsi hatırlamak istediğim anılar değil ama artık zihnim neyi hatırlayıp hatırlamayacağıma kendisi karar veriyor.” Biraz düşündükten sonra ortamı ısıtmak için ve yüzünde alaycı bir tebessümle “Yani unutmak istiyorsan öncelikle yaşlanman lazım.” dedi.</p><p>Zaman diye geçirdi içinden genç adam. Zamanın geçmesini beklemek acı veren bir çözüm yoluydu. Benim bu kadar zamanım yok dedi içinden. Ve sohbete devam etti. “Bir gün, kadehimi havaya kaldırıp Allaha şükür edebildiğim bir meyhanenin kapısına asılı plastik sinekliğe takılıp içeri giren bir adam gözüme takıldı. Üç gündür aynı saatte meyhaneye gelip bir ufak rakı söylüyordu. Her halinden yorgun olduğu belliydi. Kendisini uzaktan gözledim ve düşündüm. İnsan neden her gün aynı saatte içer. Kolumdaki saate baktım. Karşımda gördüğüm adama göre ayık olmak için çok erken bir vakitti. Üç gündür aynı meyhaneye gidiyordum ve o adam aynı saatte gelip aynı şeyleri söylüyordu. Belki ben orada değilken tekrar geliyordu, bilmiyordum. Bunun ancak bir nedeninin olabileceğini düşündüm. Ayılmak istememek. İnsan neden ayılmak istemez ki? Her dakika sarhoş olmanın neresi iyiydi acaba? Aklımdan bu düşünceler geçerken buzdolabına dayanmış televizyon izleyen garsona el işareti ile gelmesini söyledim. Garson hemen yanıma koştu.” Sigarasından son dumanı çektikten ve ucunda yanan ateşi toprak üzerinde söndürdükten sonra devam etti genç adam. “Garsona iki masa önde oturan adamın üç gündür aynı saatte gelip bir ufak rakı istediğini söyledikten sonra sordum. Nedenini biliyor musun?” Garson başını çevirip adamın oturduğu masaya doğru baktı. “Hafız abiyi diyorsun. Sadece üç gündür gelmiyor. Uzun yıllardır gelir. Hatta günde iki kez gelir. Biri bu saatlerde diğeri akşam saat 9’da.” dedi birkaç saniye sessizce durdu ve devam etti. “Abi, meyhaneye kimi hatırlamaya gelir kimi ise unutmaya. Hayat, kısmetten ötesi yok.” Eliyle işine dönmesi gerektiğini anlatan bir işaret yapıp diğer masaları dolanmaya başladı.</p><p>Genç adamın yine uzaklara daldığını gören yaşlı adam söze girdi. “Kısmete sığınmak insanı rahatlatır. Ben, anladığın üzere bir hekim olarak mesleğimi yaptım. Aklın gücüne inanırım. Ama insan ellerinden kayıp gidenleri gördükçe kısmeti kürek yapıp bir mezar kazıyor. Kaybettiği veya kaçırdığı ne varsa buraya gömüyor.” dedi. Genç adamın düşünmesi ve hikayesine devam etmesi için bir süre sessiz kalan yaşlı adam karşısında duran genç adama bir kez daha baktı. İçinde bir duygu hissetti. Üzülmüş müydü yoksa acımış mıydı? Bunca yıldır hayatını ziyan eden çok kişiyle karşılaşmıştı. Her insan içinde bir ateşle doğar. Kimisi kendiliğinden alev alır. Büyüdükçe büyür. Bazı ateşleri harlamak için ise çabalamak gerekir. Kimi ateşler kendiliğinden söner bir şey yapmaya gerek kalmaz, kimi ateşleri ise biz kendi kendimize çabalayarak söndürürüz. Ama bazı ateşler vardır ki o alev almak istese de yaptıklarımızla söndürmeye çalışırız. Tekrar tekrar hem de. Karşımda böyle bir adam var. İşte hayatını ziyan eden adam budur! Hayatı bu kadar kolay harcayan insana acınır diye düşündü ve söze girdi. “Hafız abinin hikayesi neymiş evlat, öğrenebildin mi? diye sordu genç adama. Genç adam daldığı düşüncelerden sıyrılıp yalnız olmadığını hatırladı ve yanında oturan yaşlı adama dönerek, “Öğrendim Hekim abi. Hafız abinin hikayesini öğrenip yollara düşene kadar o meyhaneye gitmeye devam ettim.” dedi ve durdu. Bir sigara isteyip yaktıktan sonra devam etti. “Hafız abinin hikayesini ilerde bir gün tekrar karşılaşırsak anlatırım ama o gün bir yolculuğa çıktım. Unutma yolu diyorum buna. Bugün ondokuzuncu gün ve sabah uyandığımda unutmaya başladığımı düşündüğüm yerde sona erecek.”</p><p>Yerinden kalktı. Yanında oturmakta olan yaşlı adamın elini öptü. “Yardımların için teşekkür ederim Hekim abi. Bir gün tekrar karşılaşmak isterim ama artık yoluma devam etmem gerekiyor.” dedi. Yaşlı adam oturduğu yerden kalktı ve birlikte arabasına doğru yürüdüler. Arabasını çalıştırdı ve son sözlerini söylemek üzere genç adama yaklaşmasını istediği işareti yaptı. “Evlat, gitmek her zaman unutmak değildir. Bazen gerçekten unutman için kalman ve mücadele etmen gerekir. Sen yolunu tamamla ama eğer zihnin unutmayı reddediyorsa hayal kırıklığına uğrama. Bazı ateşleri söndürmeye çalışmak yetmez çünkü o ateş bizi hayatta tutar. Zamanı geri alamadığımız gibi ileri de alamadığımızı unutma. Kalan zamanını boşa harcama ve nefesini biriktir çünkü kısmetini kürek yapıp kazdığın mezarda ihtiyacın olacak.” El frenini indirdikten sonra araba yavaş yavaş ilerlemeye başladı. Giderken “ Hoşçakal evlat” dedi. Genç adam tekrar yamacın kıyısına dönerek oturdu ve yaşlı adamın bıraktığı tabakadan bir sigara alıp yaktı. Ve aklından şu sözü geçirdi. “Bir küvöz dolusu nefes biriktirip öyle ölmeli insan, devam edebilmek için yeni doğan yalnızlığına”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bd7c65e5438c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gitmek]]></title>
            <link>https://medium.com/@cemgencturk/gitmek-547d0f33b6e7?source=rss-23c13c3ad66d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/547d0f33b6e7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Gençtürk]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Dec 2024 17:00:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-01T17:08:10.310Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/703/1*u7pooKHmYbMzMxs00uCprQ.jpeg" /></figure><p>Gözlerini yıldızla örtülmüş gecenin üzerinden çekerek doğruldu, kafasını sağa çevirip bir an öylece durdu. “Küçük bir çocuğun ellerine ancak sığan bir dürbünle geceler boyu yıldızlararası seyahatte olan bir uzaylı aramasına ne diyorsun?” diye sordu. “Umut diyorum.” diye karşılık verdi yanındaki gölge.</p><p>Başka açıklaması olamazdı zaten. Kafasını tekrar gökyüzüne dikerek yere uzandı. Hangi yıldız takımı ile hangi yıldız kümesinde düşme potasından uzaklaşmaya çalıştığını hatırlamak istedi. “Ben.” dedi. “Bir zamanlar vardım. Aynaya baktığımda kendimi gördüğüm sabahlar oldu. Sokağa adımımı attığımda karıncaların önümden çekildiği, bir ağacın altından geçerken yaprakları oynatan bir rüzgârın estiği sabahlar. İşte o sabahlarda kendimi bu dünyaya ait hissederdim. Attığım her adımın görünmez bir izinin orada öylece kaldığını, zamanı gelince hatırlamam için ortaya çıkacaklarını ve bana yol göstereceklerini düşünürdüm.” dedi. “Ne için yol gösterecekler peki sana” diye sordu yanındaki gölge. Bir an duraksadı. Sigarasından bir duman çekti ve yavaş yavaş bıraktı. Duman havaya karışırken gözlerinin yanmasına aldırmadan ve net bir sesle. “Gitmek için” dedi. Gökyüzünün gitmek ile eş anlama geldiği ilk zaman değildi bu. Yeryüzü yer çekimine bağlı çalışan bir sistem olduğu için mi acaba diye düşündü. İnsan ayağı yeryüzüne basarken bu nedenle mi zincirlenmiş ve göklerde bir uzaylı arayacak kadar çaresiz hissediyor kendini.</p><p>Uzun bir sessizliğin ardından yanında uzanmış olan eski zamanların uzaylısına baktı. Sesinin duyulmasını istemeyen ve korkak bir tavırla “Neden gittin?” dedi. Gölge yattığı yerden doğrularak ve aynı tedirginlikle, “Elimde bir dürbün uzaylı arıyordum.” dedi.</p><p>O an yanlış bir soru sorduğunu anladı. Çünkü artık aradığını bulup bulamadığı ile ilgili o soruyu sormaya kendini mecbur hissediyordu. Ya uzaylısını bulduysa? Bu hiç duymak istemediği bir cevap olurdu. Keşke bu soruyu sormasaydım diye düşündü. Bir dürbün insana çok uzakları gösterebilir, gözün eremediği yerleri yakın edebilir. Ama bu sırada yakınında olanlara da gözünü kör edebilir. Bu soruyu sorarak elinde tuttuğu o misali dürbünü bıraktığını düşündü. Artık kendi gerçekliği ile yüzleşmesi gerekiyordu. Yattığı yerden kalktı, gölgeye arkasını döndü ve yine korkak bir sesle “Bulabildin mi? dedi.</p><p>Gölge arkasını döndü ve sırtını yanında duran gölgeye yasladı. Ve rahatlamış bir hareketle ağırlığını bıraktı. Ağırlığı hisseden adam kendine çeki düzen verdi ve çocukken elektriklerin kesildiği akşamlarda yakılan mumlardan yayılan ışığın duvarlarda ortaya çıkardığı gölgeleri hatırladı. Sırtına yaslanmış kadının o akşamlarda duvarlara yansıyan gölgesi olduğundan emindi. Kadın kısaca “Bulamadım” dedi. Kadının söylediği söz adamın vücudunda bir titreşim yaratmıştı. Sanki bu cümleyi kendisi kurmuş gibi hissetti. “Aramaya devam edecek misin?” diye sordu adam. Bu soruyu sorduğuna yine pişman oldu. Bulamadıysa artık vazgeçmesi gerektiğini söylemeliydi. Korkaklığına ağır bir küfür etti. Kadının cevap vermesine fırsat vermeden. “Zaman geçiyor. Biz bu dünyada gölgesini arayan iki kişiyiz. İkimiz aynı mumu yakıp duvara yansıyan aslımızı kucaklamalıyız. Benim aslım sensin. Sen aramayı bıraktığında sırtını yasladığın kişi olacağım. Senin aslın olacağım. İşte o zaman toplamımız olacağız. Bekliyorum” dedi.</p><p>Rahatlamış bir şekilde ağırlığını bıraktı. Sırtında taşıdığı yüklerden kurtulduğunu hissetti. Kafasını çevirip arkasına baktı. Ay ışığından yansıyan gölgesini gördü. Olduğu yerde kendini yere bıraktı. Ellerinde dürbünü gözlerine koydu ve tekrar gökyüzünü izlemeye başladı.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=547d0f33b6e7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yapılacaklar Listesi]]></title>
            <link>https://medium.com/@cemgencturk/yap%C4%B1lacaklar-listesi-a8467bb98224?source=rss-23c13c3ad66d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a8467bb98224</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Gençtürk]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Dec 2024 16:58:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-01T16:58:27.762Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Gözlerini yıldızı çalınmış gecenin üzerinden çekerek sahil yolunun sonundaki ışıklı yere çevirdi. Yaşadığı eve taşındığı ilk günlerin birinde gece vakti fark etmişti burayı. Karanlık sahilin sonunda ışıl ışıl aydınlanan bir yer. Bir restoran ya da kafe olmalıydı. Bir süre aklından o bölgeye yakın mekânları geçirmiş ancak hangisi olduğuna karar verememişti. Olsa olsa arada çay içmeye gittiği Dayı’nın Kahvesi olabilirdi ama o da biraz daha ilerde olmalıydı. Daha fazla düşünmeyi bırakıp uyumaya karar vermiş ve balkon kapısını kapatırken ilk fırsatta burayı keşfetmeliyim diye aklından geçirmişti. Beşinci senenin sonunda aynı balkonda oturup aynı şeyi tekrar düşünüyor olmaktan utandı. Yapmayı ertelediklerim arasında bir yarışma yapmalıyım. En uzun süre ertelediğim oyunu kazanır ve ödül olarak onu gerçekleştiririm diye düşündü. Telefonunun saatine ve masanın üzerindekilere baktı. Masanın üzerinde geceyi bitirecek kadar rakının, rakıyı bitirecek kadar mezenin ve bolca zamanın olduğunu görünce oturduğu yerden kalkıp içeri girdi. Çalışma masasında kağıt ve kalem ararken aklından geçenler yüzünün düşmesine neden oldu. Çünkü yapmayı ertelediği en eski şeyin ne olduğunu zaten biliyordu ve bu bilgi oyunu başlamadan bitiriyordu. Bu sırada gözü masanın üzerinde duran metal kutuya takıldı. Sivil hayatın değerini anladığı jandarma karakolunun nizamiyesinde, şafağın askerlik sonrasına dair hayaller kurmasını engelleyecek kadar karanlık olmadığı karlı bir kış gününde not aldığı listeyi hatırladı. Bir askerlik sonrası yapılacaklar listesi. Acaba kaç tanesini gerçekleştirmişti. Metal kutuyu açtı. Not defterini alıp karıştırmaya başladı. Askerlik sonrası yapılacaklar listesi işte orada duruyordu. Kalemlikten keçeli kırmızı kalem alıp tekrar balkona çıktı. Bu güzel yaz gününde karşısında oturan yalnızlığa gülümseyerek sandalyeye oturup rakısından bir yudum aldıktan sonra küçük parçalar haline getirdiği peynir ve kavundan birer parça ağzına attıktan sonra not defterini açtı.</p><p>-Spor yap, Yüz, Bisikleti tamir et, Uçurtma, Özgürlüğün değerini bil, Sucuk ekmek, Karnabahar kızartması, Balık ye, Motorsiklet kullanmayı öğren, Az uyu, Bir buçuk kanat+bomonti, Açık hava sineması, Keman+klarnet, Ailene zaman ayır, Sirkeci cağ kebabı, Salacak nargile, Cafe cake house, Eskici, Yes kardeşler salata, Pirefösör kokoreç, Portakal cafe çay, Aydın tava ciğer, Kadıköy ve Saraçoğlu, Susma, Kendini düşün-bencil ol, Konsere git, Tiyatroya git, Daha az güven, Sor içinde kalmasın, Közde çay(Kastamonu), Futbol, Baba ile tavla, Maket uçak, Yurtdışı(Makedonya), Eski kasap+zeybek, Küçük hesapların peşinde koşma, Sandal, Binbir gece masalları, Bir dolu bir boş kadeh, Daha az fedakarlık yap, Sevmeye çalış, Konsantrasyonunu sağla, Düşündüğünü yap-yarım bırakma, İlk düşündüğünü yap, Volkswagen T serisi minibüs, Vespa, Dünya klasikleri, Dambıl+barfiks, Taner Timuçin, Madbaa.com, Tarih kitapları, İnandığın şeyler olur, Ford mustang, Balık tut, Nabza göre şerbet ver, Çok plak al, Bozcaada-</p><p>Aldığı notları baştan sona okuduktan sonra saymaya başladı. Listede elli yedi tane madde vardı. Listenin başına döndü ve bu sefer şimdiye kadar yaptıklarını saymaya başladı. Yirmi iki tanesini yapmışım. Listenin yarısını bile yapmadığını düşününce içini bir pişmanlık kapladı. Tekrar listenin başına dönüp bir kez daha okudu. Yapmadıkları arasından bir tanesi artık yapamayacağı, bir tanesi artık yapmak istemediği, iki tanesi şu anda yapmak isteyip yapamayacağı şeylerdi.</p><p>Düşünceleri bir süre gecenin sessizliğine eşlik ederken kadehinde kalan son yudumu bitirdi. Yapmak için bir şeylerin olmasını beklediği, yıllardır hafızasında saklanan, kağıda yazılmamış listeyi düşününce Matrix serisinin ilk filminde Neo ve kahin buluştuğunda, kahinin Neo’ya söylediği söz aklına geldi. “Evet potansiyelin var. Ancak bir şeyleri bekliyor gibisin”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/361/1*28rsZBMMIB8-ptFPW_8qfA.png" /></figure><p>Yerinden kalktı, masanın üzerindekileri mutfak tezgahına koyduktan sonra balkon kapısını kapattı. Balkon lambasını yanık bırakarak mutfaktan çıktı. Akvaryumun hemen önünde duran kasenin içinden anahtarları alıp daire kapısını kapadıktan sonra merdivenlerden aşağı inerek arabasına bindi ve sürmeye başladı. Kısa bir süre sonra Dayı’nın Kahvesi’ne vardı. Boş bir masaya doğuya bakacak şekilde oturduktan sonra çayını yudumlarken, gözleri açık bıraktığı balkon ışığını aramaya koyuldu. Kadehini aydınlık pencereler arasından birindeki balkonda oturan beş sene önceki kendine kaldırdı. Balkonundan gördüğü yerin burası olup olmadığına karar veremedi. Garsona bir çay daha söyledi. İlk fırsatta keşfe çıkması gerektiğini düşündü. Muhtemelen erteleyeceğini düşünerek güldü. Sebepsiz yere gülümserken çayı bırakmaya gelen garson ile göz göze geldi. Garsonun, boşluğa karışan gülümsemesini sarhoşluğuna vereceğini umarak teşekkür etti. Gecenin son çayını bitirirken birazcık deliliğin zararının olmayacağını düşünürken, mırıldanarak;</p><p>“Ah Taner Timuçin, müziği bırakacak zaman mıydı? Sizin yüzünden listeyi tamamlayamıyorum.” dedi.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a8467bb98224" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>