<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Cem Uludağ on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Cem Uludağ on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@cemuluda?source=rss-b2b0e0fbc830------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*IjjXgdbC9LdZe6lWJKOsIg@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Cem Uludağ on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@cemuluda?source=rss-b2b0e0fbc830------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 00:24:59 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@cemuluda/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Yalnızlık Öyküsü: Yaz]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-yaln%C4%B1zl%C4%B1k-%C3%B6yk%C3%BCs%C3%BC-yaz-e4324769a813?source=rss-b2b0e0fbc830------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e4324769a813</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[yaz]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[şezlong]]></category>
            <category><![CDATA[yalnızlık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Uludağ]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Jan 2019 08:22:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-01-05T08:22:17.536Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/597/1*sg8ivTV9FXZwgpDjcWpHGQ.png" /></figure><p>Kıyıya vuran dalgaların boyu yükseldikçe daha çok kahkaha atıyor, altında kalan çakılların morarttığı bacaklarını fark etmeden dağılan bikinisini toplamaya çalışıyordu Öykü. Sadece o değil, tüm sahil çığlık çığlığaydı beyaz köpüklerin arasında. Deniz suyu şezlonglarına kadar ulaşıp çantalarını ıslatan birkaç kişi dışında herkes halinden memnundu sanki. Yılda bir görünen bir olay yaşanacaktı o gün, henüz kimse farkında olmasa da.</p><p>“Tek başına ne yapacaksın?” demişti arkadaşları giderken. “Canın sıkılır.” Ama eğleniyordu işte, niye sıkılsın? İsterse bütün gün burada yatar, isterse de içip içip sevişirdi. Onlara niye dert olmuştu yalnızlığı? Sarsılan vücudunu son bir kez daha attı suyun içine. Bikinisine dolan küçük çakıl taneleri temizlensin diye iyice dibe doğru yüzdü. Deniz gözlüğü su almaya başlayınca artık çıkma vaktinin geldiğini anladı. Yüzeye doğru bedenini elleriyle ittiği sırada ağır bir dalga geçti üzerinden. Kafasına darbe aldığını hissetse de suyun altında kalmamak için can havliyle çekti kendini yukarı. Elleriyle gözlerini ovuşturduktan sonra suyun etkisiyle kendini aşağı salan saçlarını geri itti bir çırpıda. Etrafına bakındı. İlk anda saf beyaz köpükten başka bir şey göremezken birden fark etti onu. Hamurlaşmış, beyaz kapaklı bir kitap, üstünde kısa saçlı bir kadın fotoğrafı. uzanıp kavradı hemen ince parmaklarıyla.</p><p>Keskin çakılların acıttığı ayaklarıyla dengeli yürümeye çalışarak terliklerine ulaştı. Çakılların bittiği yerde kum başlıyordu. Bastığı yerde ayak izinin şeklini alan yaş kum, içine dolan deniz suyuyla tekrar düzleşti. Su damlaları savruldu saçından ve kollarından. Kitabı kuruması için beyaz plastik sehpaya bırakıp hızla duş kabininin yolunu tuttu. Kayalık koyu yakan güneşin altında şemsiyelerin etekleri uçuşuyordu. Birkaç tanesi sıcak esen rüzgarın gücüyle yıkılsa da hemen kahraman plaj görevlileri tarafından kaldırıldı. Fakat adamlar bir daha olmaması için herhangi bir önlem almıyor, aynı şekilde geri koyuyorlardı. Öykü’nün de çoğu problemde yaptığı gibi.</p><p>Şezlonga uzanıp file çantasından telefonunu çıkardı. Güneş gözlüklerini önce gözüne, sonra ekranın fazla karardığını fark edip başının üstüne yerleştirdi. İnternet pek iyi çekmese de bildirimler ve gelen mesajlar görünüyordu. Birkaç kişi fotoğrafını beğenmişti, ortak gruplarda dönen muhabbetlere baktı, bayram mesajlarını okudu. Doğru ya, bayramın ilk günüydü bugün, arkadaşları da o yüzden erkenden gitmişti.</p><p>Üşütmemek için beyaz tişörtünü giydikten sonra bikinisinin üstünü çıkarıp şemsiyenin tepesine serdi. Vücudunun belden aşağısını da güneşte kurumaya bırakmıştı. Bronzlaştırıcı sürdüğü bacakları güneşte parladı. Bir sigara yakıp telefonunu plastik sehpanın üstüne bıraktı. Nefesinden çıkan duman savruldu havada.</p><p>Ne zamandır buradaydı? Sabahın erken saatleriydi geldiğinde. Baş ağrısı ancak geçmişti. Dün geceyi hayal meyal hatırladı. Arkadaşları ile son gecesi. Önemli bir duyuru yapacağını söylemişti arkadaşlarına buluşmadan önce. Sahilden gelip alınan duş sonrası gevrek tenlerini nemlendirmiş, şampuan kokulu saçlarını kurutmadan çıkmışlardı pansiyon odalarından. Üzüm Kızı meyhanesini ayarlamıştı Öykü iki hafta önceden. Rezervasyon yapmazsanız yer bulamaz, “Şu kenarda otururuz biz ne olacak?” şeklinde pazarlığa girişmek zorunda kalırdınız buralarda. O da kar etmezdi ya, neyse. Süs kabaklarının ışığı altında Akdeniz ve Ege’nin birleştiği noktada vurmuşlardı kadehlerini şerefe. Batan güneş parlıyordu uçsuz maviliğin üstünde. Fakat işin garibi, ikinci dubleden sonra arkadaşlarını niye çağırdığını unutmuştu Öykü. Kabak çiçeği dolmasını ikiye bölüp yarısını attı ağzına. Yoğurtlu semizotunda da küçük bir kaşık aldı. Ağzı öylesine gevşemişti ki o akşam, bir sene sonra pılını pırtısını toplayıp buralardan gideceğini söyleyeceği yerde aklına gelen diğer her şeyi anlatmıştı. Babasının hastalığını, iki ay önce gittikleri Barselona anılarını, aldıkları yeni arabayı, en son gittiği filmi, sevgilisiyle uzun süredir sevişmediklerini. Bir tek gidişini açıklamamıştı o gece. Zaten bir noktadan sonra kendini müziğe kaptırmış, elinde kemanla yanlarına gelen adama eşlik ederken iyice kopmuştu konudan. Bir de mekandaki tüm otları, çiçekleri yolup masaya atmıştı o gece. Bunu hatırlamasa da arkadaşları ısrarla anlatmıştı olayı. Garson çocuk da ne yapacağını şaşırmış, “Aman abla yapma,” derken bir ton da küfür yemişti Öykü’den.</p><p>Deniz bozduğu için şimdi herkes hareketlenmişti. Genç kadının acelesi yoktu neyse ki. Kurumaya bıraktığı kitaba baktı. <em>Tante Rosa</em>. İlk okuyuşunda bitirmemişti kitabı. Demlensin istemişti. Şimdi ise tam anlamıyla özütebiliyordu kelimeleri ruhunda. Yalnızlığı seviyordu, hayatındaki insanları da seviyordu ama istediği zaman set çekebilmeliydi. Kendini istemediği bir düzenin içinde bulduğunda hemen ondan çıkıp bir yenisini kuruyordu işte. Rosa’nın yaptığı gibi. Ne var bunda?</p><p>Güneş öylesine yakıcıydı ki, hemen kavrulmaya başlamıştı sayfaları. Gevrek gevrekti çevirirken. Ne işin vardı senin denizde? Kim attı seni oraya? Düşürdüler mi yoksa? Yırtılan köşeler, belirsizleşen yazılar netleşmiş, onarılmış gibiydi tek tek. Denizin iyileştirici etkisi onda işe yaramıştı anlaşılan. Aslına bakarsanız, deniz tuzu kendi ruhuna bile dokunabilmiş, uzun süredir alamadığı kararı almasını sağlamıştı, bir kitabı onarması gayet normaldi tabi ki. Herkes gittikten sonra kalktı o da. Yürüyecekti merkeze kadar. Ne acelesi ne de bekleyeni vardı sonuçta.</p><p>Tepeye doğru tırmandıkça koyun görüş açısı genişledi. Solunda kalan yamacın altında gün ışığıyla dalga çizgileri parlayan Akdeniz uzanıyordu. Tur tekneleri Limanağzı’ndan dönüşe geçmiş, balıkçılar bozan havada kıyıya doğru motorlarını çalıştırmışlardı. Gün batımını izleyen insanlar şiddetle çalkalanan denizi vidyoya alıyordu. Gerçekten, bir haftadır buradaydı ama böylesine dalga görmemişti. İlçenin yerlileri de aynı fikirde olacak ki tepeden izliyorlardı denizin kaynamasını. Onlara aldırmadan pansiyona yöneldi Öykü. Gidip güzel bir duş almalıydı. Şu denizin tuzunu şöyle bir atsındı.</p><p>Hızla merdivenleri çıkıp kendini odaya attı. Şortunu ve tişörtünü tamamen çıkardıktan sonra kendine çırılçıplak aynada baktı. Güzeldi gayet, alımlıydı vücudu. Belki çok az ödem vardı ama iki üç gün daha yüzerse geçerdi o da. Ayın bu zamanlarında normaldi hem. Suyun ısınmasını bekledi biraz. Tuzlu vücudu suyun altında tekrar neme kavuştu. Gerilen derisi sakince saldı kendini. Saç telleri direnç göstermeden yerçekimine kapıldı. Şampuanın köpükleri çığ gibi düştü vücudundan kayarak. Vücuduna yapışıp kalan minik taş parçaları da aktı onunla.</p><p>Saçlarını kurutmadan çıktı dışarı. Makine ile kuruduğunda yanıyordu saç kökleri. Böyle daha iyi, sadece omzunu serin tutan bir nemlilikle bırakıyorlardı kendilerini yer çekimine. Çarşı kalabalıktı. Tayland dondurması yapan tezgahlardan <em>tak tak </em>sesler geliyordu. Takı tezgahları ışıl ışıl, meyhaneler tıklım tıkıştı. Peştemal bakan kadınlar, hediyelik biblo alan genç adamlar. Ya biblo ya magnet alırlardı zaten. ‘Bir kere de kullanışlı bir şey alın’ diye çıkışsa bu sefer de geçen Anneler Günü’nde aldıkları mikseri ortaya atarlardı hemen koz olarak. Aferin, mutfak robotlarını sevindirecek bir hediye. Şu mikseri al ve bana hemen bir şeyler hazırla!</p><p>Ara sokaklardan birinde, beyaz badanalı duvarı asma yapraklarıyla kaplı bir dükkan buldu. Alçak tavanlı odanın içinde şarap şişeleri diziliydi. Gözüne kestirdiği beyazlardan birini kaptı hemen. Kuru, şekersiz olmalıydı. Tüm gurmeliği bundan ibaretti. Dosdoğru sahile indi. Kimse olmazdı bu saatte, sesler de bir anı gibi uzakta kalmıştı şimdi. Uzandı boş şezlonglardan birine. Deniz hala çığlık çığlığaydı. Dalga sesleri vardı ama karanlıkta nereye vurdukları pek belli olmuyordu. Ay ışığı altın bir yol örmüştü denizin ortalarından kıyıya doğru. Mehtap dedikleri de olurdu buna. <em>Mavi Duvar </em>şarkısındaki gibi yüzünü kırbaçlıyordu rüzgar ara ara. Şişenin dibine yaklaştıkça gökyüzünün eşsiz siyahlığında hareketlenmeye başladı yıldızlar. Göz kırpar gibi parıldayıp söndü birkaç tanesi.</p><p>Sesi duyunca doğruldu aniden. Yalnız değildi sahilde. Tepelerde yanan turuncu ışıklarda sesin geldiği silueti seçmeye çalıştı. Bir tekne yanaşmıştı koyun ortasına. Tekne değil de, balıkçı kayığı demek daha doğruydu belki de. Diz üstünde kesilmiş kotu ve gri atletiyle yaşlı bir balıkçı indi içinden. Balıkçı gibi kokmuyordu ama ilk izlenimi buydu en azından. Yumak yumak olmuş bir ağ vardı elinde, onu açtı güzelce. Çıplak ayakları çakılların üstünde bulutlara basar gibi yürüyordu. Nasıl katılaştılarsa artık hissetmiyorlardı belli ki.</p><p>Görüş açısını sessizce düzeltmek isterken sehpanın üstündeki şişeyi devirdi Öykü. Suratı kasıldı korkuyla. Bir ihtimal, adam duymamıştır diye umutlandı. Uzanarak almaya çalışıyordu ki “Gel, yakından bak istersen, oradan göremezsin,” dedi adam çatallı sesiyle. Uzun süre bağıra bağıra şarkı söylemişti sanki gelirken. Denizin durumuna bakılırsa, çığlık çığlığa da gelmiş olabilirdi. “Gerek yok,” diyerek adamı reddedecekti ki, mehtabın üzerinde bata çıka yüzen şeyleri gördü. ‘Şey’ demişti çünkü balık olmadıkları kesindi. Doğruldu olduğu yerde. Yaşlı adam elindeki ağı iyice açtı. İki eliyle birer köşesinden kavrayıp ayaklarını esnetti. Sağ ayak arkada, sol önde, vücut sabit. Havayı ciğerlerine doldurup diyaframını şişirdi. Gözleri delip geçer gibi odaklanmıştı denize. Ve savurdu birden kollarını. Beyaz bir hale gibi havalandı balık ağı ve denize düştü şapırtıyla. Hızlı hızlı çekmeye başladı kendine doğru. Öykü çoktan yanına varmış, gördüğü şeyin gerçek olup olmadığını anlamaya çalışıyordu. Gecenin karanlığında fosforlu düşler gibi kabaran köpüklerin arasından çıkıp, çakıl ve kumların içinde sürüklenerek ayaklarına kadar geldi ağ. İnce, kalın, renkli, renksiz, ciltli ve ciltsiz kitaplarla doluydu içi. Hepsi sırılsıklam olmuş, yumuşamış ama sapasağlam görünüyorlardı.</p><p>“Bu mevsimde çok yapar bunlardan,” dedi adam şimdi yaktığı sigarası iki dudağının arasına sıkışmış, ağdan kurtardığı bir kitabı Öykü’ye uzatırken. Tereddüt ede ede aldı eline genç kadın ıslak kağıt yığınını. “Bugünkü dalgadan anlamıştım. Yılda bir kere olur bu. Şanslısınız denk geldiğiniz için. Bu koyda çok çıkar özellikle.”</p><p>Küçük bir cep kitabını alıp denize geri fırlattı. “Küçük olanları atarım her zaman,” dedi gülerek. Neyse ki karanlıkta sarı dişleri pek belli olmamıştı.</p><p>“Nereden geliyor bunlar?” diye sorgu Öykü bu duruma mantıklı bir açıklama bulabilirmiş gibi.</p><p>Uzaklarda bir yere doğrulttu adam parmaklarını. “Karşı kıyılardan. Kitapları denize salarlar yılda bir kez, özgürleşsin, yenilensin, iyileşsin diye. Bir ritüeldir buralarda bu. Tıpkı akvaryumdan alınıp okyanusa salınan küçük bir balık gibi. Nefes bulur kitaplar burada, sıkışmışlıktan kurtulur. Bu kıyıya ulaşabilenler için geçerli tabi bu. Ancak denizi aşanlar başarıyla geçer bu sınavdan. Çok değerli olanları da vardır içinde.”</p><p>Adamın teknesindeki <em>Sahaf Kaptan </em>yazısı dikkatini çekti Öykü’nün. ‘Kayık için mükemmel bir isim!’ diye düşündü. “Dalga önemli burada,” diye devam etti adam. “Varsa eğer denize bırakabileceğin bir şeyin, kaçırma sakın bu şansı. Gece dalga tersine döner, karşı kıyıya doğru sürüklenir her şey. Aklında olsun.” Tüm kitapları ayıklayıp serdiği örtünün üzerine koyduğundan emin olmak istedi adam birkaç saniyeliğine. “Güneş tutulması kadar değerlidir bu dalga. Şimdi, kurumaları için böyle bekleteceğiz bunları. Sabah güneşinin ilk ışıklarında, tamamen kavrulup gevrekleşmeden ve rahatsız, huzur bozucu insanlar gelmeden toplayacağım. Aksi halde bir işe yaramaz, kurutma metodu çok önemlidir bu işte.”</p><p>Adam teknesine atlayıp da gittiğinde, yüzüne vuran rüzgarın terse dönüp, ensesini yalamaya başladığını fark etti Öykü. Serin ve hafif. Henüz daha şiddetine kavuşamamış. Sabahtan beri çantasında taşıdığı gevrekleşmiş kitabı çıkardı. Denizden gelmişti ona. Güzel bir sürpriz yapmış, söyleyeceklerini söylemiş, gelecek planlarını kafasında netleştirmişti. Ama giderken hiçbir şey götürmek istemiyordu yanında genç kadın, boş bir valiz vardı hayalinde sadece. En iyisi bu kitabı ihtiyacı olan başka birine ulaştırabilmekti. Belki yeni sahibinin de korkusuzca kararlar almasını sağlardı hem. Yavaşça eğilip arka kapağını suya yatırdı kitabın. Parmaklarını açtığı anda dalgalar kaptı avcunun içinden karanlığa doğru. Bata çıka kayboldu ayın altın sarısı ışığında.</p><p>Not: İlk olarak Edebiyat Haber sitesinde yayımlanmıştır.</p><p>Link: <a href="http://www.edebiyathaber.net/oyku-bir-yalnizlik-oykusu-yaz-cem-uludag/">http://www.edebiyathaber.net/oyku-bir-yalnizlik-oykusu-yaz-cem-uludag/</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*P3XdS_n3P5UrhTGk3TZbyg.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.mustafagerdan.com/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e4324769a813" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-yaln%C4%B1zl%C4%B1k-%C3%B6yk%C3%BCs%C3%BC-yaz-e4324769a813">Bir Yalnızlık Öyküsü: Yaz</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Üç Boyutlu Gece]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%BC%C3%A7-boyutlu-gece-b0f9da58325a?source=rss-b2b0e0fbc830------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b0f9da58325a</guid>
            <category><![CDATA[4d]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[3d]]></category>
            <category><![CDATA[üç-boyutlu]]></category>
            <category><![CDATA[gece]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Uludağ]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 24 Dec 2018 03:20:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-24T03:20:48.731Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*JItQ2YYR2WHRaefVBcxJsA.png" /></figure><p><strong>Üç Boyutlu Gece</strong></p><p>‘TEK TIKLA ALIŞVERİŞİNİZ EVİNİZE GELSİN. HEM DE SADECE 10 DAKİKADA’ yazıyordu ekranın sol üst köşesinde. Ekrandaki görseli sola kaydırdı işaret parmağıyla. Yerine gelen görseli on saniye inceledi, onu da salladı tek hamlede. Bir sonrakini hiç düşünmeden geçti. Turuncu kanepesinin ortasında bağdaş kurmuş, elindeki tablette çıkan ayakkabıları bir bir eliyordu. İşaret parmağını o kadar sürtmüştü ki ekrana, tişörtünün eteğiyle siliverdi yağlı parmak izlerini hızlıca. Sonra durdu. İki parmağıyla büyüttü ekranı. Kırmızı topuklu bir ayakkabıydı bu. Diğer modellerden ne kadar nefret ettiyse buna da o kadar aşık olmuştu. Sepete ekledi hemen. Biraz önce ekranda sörf yapan işaret parmağıyla ödeme işlemini onayladıktan sonra sağ üst köşede çıkan “Yazdır” butonuna tıkladı.</p><p>On saniye içinde sehpanın üstünde duran 3D yazıcıdan mekanik sesler gelmeye başladı. Ekran aydınlandı ve “Yazdırılıyor…” açıklaması belirdi. Küçük motorlar farklı eksenlerde hareket ederek enjektörün ucundan çıkan maddeyi tablada şekillendirmeye başladı. Önce kırmızı tabanı ve topuğu şekillendi ayakkabının. Şeritler halinde yavaş yavaş yükseldi olduğu yerde. Muazzamdı. Rahat edebilmek adına 37 numarayı indirmiş ama büyük gelirse diye iade edilebilen datalardan almıştı özellikle. Göz ucuyla izledi aletin çalışmasını. Tek bir hakkı olduğu için aksilik çıkmasını istemiyordu. İndirilen datalara birden fazla yazdırılmasını engelleyen bir kilit koyuluyordu fakat pek çok kez bu yasağın delinip usulsüz seri üretimlerle köprüaltı pazarlarında satış yapıldığı haberlerini okuduğunu hatırlıyordu.</p><p>Bu akşamki daveti tamamen unutmuştu ama neyse ki elbisesine en uygun ayakkabıyı on beş dakika içinde bulabilmişti. “Eskiden n’apıyordu bu insanlar?” diye düşündü. Telefonu ışıklandı sonra. Hızlıca doğruldu olduğu yerde. Duş alıp hazırlanmaya karar verdi, ayakkabısının diğer teki yazdırılana kadar.</p><p>Davetin verildiği salonun merdivenlerinden koşar adım çıktı. Kapıdaki görevlilere gülümseyip kendini içeri attı. İnsanlar kendilerine gülümsenmesini severdi. İş arkadaşları bar masalarından birinin etrafında çember oluşturmuş neşeli bir hararetle konuşuyorlardı. Sanki dekorun bir parçasıymış gibi hepsinin eline birer kokteyl bardağı tutuşturulmuştu. İçlerinden biri, kısa kızıl saçlı güleç bir kadın ellerini havaya kaldırıp “Gelseneee!” diyerek masaya çağırdı onu. Genç kadın yeni iş arkadaşlarında kötü bir izlenim bırakmamak adına içindeki sonu gelmez yılgınlığı gülen suratıyla maskeleyip masaya koştu hemen.</p><p>“Nerdesin sen?” sesleri yükseldi masadan o tek tek hepsini öperken. Nerede olacak, uzanıyordu ne güzel. “Yetiştim yetiştim,” dedi arkadaş çemberinin sonuna geldiğinde.</p><p>“Gel gel, çıktı bizim ihtiyar.” Bunu söyleyen masanın, belki de ofisin en ilgi çekici adamıydı. İşe girdiğinden beri genç kadının yüzüne detaylıca baktığı tek kişi. Onu buraya ilk davet eden de oydu aslında. “Kesin gelmelisin,” demişti. Sonra bir de eklemişti. “İşini sevmiyorsun diyordun ya hep, sevgimi göstereceğim sana bu akşam.” Hem sırf bu geceye özel bir kravat da bastırmıştı yazıcısından. “Naber,” dedi kadın hemen aralarındaki mesafeyi de bozmamaya çalışarak.</p><p>“Hepiniz hoş geldiniz!” dedi sahnedeki adamın çatallı sesi. “Bu güzel gecede uzun uzun konuşup canınızı sıkmayacağım.” Sol elini yumruk yapıp ağzına götürdü ve iki kez öksürdü sarsılarak. “Merak etmeyin bu kalp beni daha yıllarca götürür.” Takma dişleriyle sırıtışını izledi genç kadın salondaki diğer herkes gibi. Yıllar önce 3D yazıcıyla üretilen ilk yapay kalp bu adama takılmıştı. İnternet sayfalarında boy boy fotoğrafları yayınlanmış, küçük yaşta olduğu için kendisiyle olmasa bile ailesiyle onlarca röportaj yapılmıştı. Organ naklinde çığır açan bu uygulama daha sonra tüm organların üretilebilir olmasına ön ayak olup ölüm sonrası bağış tartışmalarına da noktayı koymuştu.</p><p>“Şirketimiz son on yılda çok yol katetti. İlk başladığımız günleri hatırlıyorum da… Küçük bir aile şirketiydik sadece. Şimdi öyle değil. Her geçen gün daha da kurumsallaşıyoruz. Bu iyi bir şey tabi. İyi bir şey. Kesinlikle. 3D Yazıcı piyasasında bugün nereye gitsek parmakla gösteriliyoruz. Sizin de bu ayrıcalığı hissettiğinize eminim.” Öksürmeye başladı yine. Sol eliyle kapatmayı da unutmuştu bu sefer. Ağzının aldığı garip şekilleri izlemek zorunda kaldı genç kadın diğer herkes gibi. “Bunlar hep sizin sayenizde. O yüzden büyük bir alkışı hak ediyorsunuz.”</p><p>Büyük bir alkış koptu salonda. Tam da o anda sadece keskin kulakların duyabileceği bir “Pat!” sesi duyuldu. Yapay yürekli koca adam bir anda yere yığılıverdi. Sonrası tam bir kaos. Bağıranlar, kaçışanlar. Birbirinin üstünde tepinenler. Az önce yaşlı bir adam ölmemiş olsa eğlenceli bile sayılabilecek bir ortam. Kadın hemen fırladı yerinden. İş arkadaşları donakalmıştı ama içlerinden birinin yokluğunu anında anladı. Hızla salonun Acil Çıkış kapısına yönelip kendini dışarı attı. İşte oradaydı. Yuvarlak masanın en ilgi çekici adamı. İş yerinde aurası olan tek adam. Bu çekim meraktan mı yoksa cinsel istek mi kendisi de bilmiyor. Adam nefes nefese, iyi bir koşucu değil belli ki. Biraz ötede duvarın dibine çökmüş.</p><p>“Neydi o öyle,” diye bağırıyor hemen kadın. Adam yüzünü çevirmiyor. Bir daha sesleniyor. Bu sefer yere bir şey fırlatıyor adam. Düştüğünde tok bir ses çıkarıyor. Bu bir silah. Ama metal değil, plastikten yapılmış. “Bunu dün gece ancak yazdırabildim,” diyor adam. “Biliyorsun bu tip dataları el altından bulmak kolay değil. Hem de son model yazıcılarımızdan biriyle ürettim.” Biraz soluklanıp ayağa kalkıyor. “Görsün bakalım kim kimi parmakla gösteriyormuş şimdi.” Gülmeye başlıyor sonra. Delice ama yapay değil. Kadın korkmuyor ama yaklaşmıyor da adama. “Ne garip değil mi?” diyor adam. “Onu hayata bağlayanla hayattan koparan aynı teknoloji oldu. İroniyi görüyor musun?”</p><p>“Sırf bu ironi için mi öldürdün onu?” diyor kadın. “Seni daha zeki sanmıştım.” Adam yerden silahı alıyor. Bir an kendine doğrulttuğunu sanıyor kadın ama özellikle ters tutuyor silahı. “Bu işte!” diyor. “Bu kadar basit. Görmüyor musun? Güvenlik korkusu yarattılar insanlarda. Mutsuz hepsi. Sadece korktukları için değil. İstediklerini istedikleri an elde ediyorlar. Elbise mi beğendin, hoop yazdır! Sabun bitti, hemen odanda yap bir tane. Silah üretip katil mi olacaksın? Hemen, hemen. Ekonomi çöküyor. Şirketler, dev alışveriş merkezleri batıyor. Ama biz bunun olmasına izin vermeyeceğiz.”</p><p>Kahverengi bir Wolksvagen Caravelle yanaşıyor aniden sokağın başına. Karşısındaki adam “Bunu bir düşün,” diyor ve hızla araca koşuyor. Sürgülü kapı açılıp adamı yuttuktan sonra gaza basıyor şoför. Keskin bir lastik ciyaklaması gecenin karanlığında. “Tek bir kişi,” diye düşünüyor kadın. “Aklı başında olduğunu düşündüğüm bir kişi vardı iş yerinde. O da manyağın teki çıktı.”</p><p>Geri dönmek istemiyor. Biraz ötede neon ışıklı bir 3D yazıcı otomatı görüyor. Şehirle ilgili hediyelik eşyaları bastırabildiğiniz, şu turistik olanlardan. Kendine hemen bir kupa bastırıyor. Kafasını kaldırdığında ledli bir reklam panosu görüyor. ‘Kupanız içindeki kahvenin sıcaklığına göre renk değiştirsin ister miydiniz? Ya da onu unutun! Bir ayakkabı aldınız, koşuya çıkacaksanız spor ayakkabısına dönüşüyor, yazlıkta giyecekseniz ayağınızı havalandırmaya başlıyor. 4D yazıcılar ile bunların hepsi mümkün!’</p><p>Patronunu vuran iş arkadaşına üzülüyor. Yakın zamanda kendine yeni bir düşman edinecek belli ki. Hayat gerçekten zor. Katil de olsan teknolojiye yetişemiyorsun işte. Kafasını toplamaya çalışıyor sonra. Geri dönmek istemiyor ama şüpheli konumuna düşmeyi hiç istemiyor. Polis ve ambulans ışıkları arasında arkadaşlarını buluyor. “Nolmuş?” diyor. “Bir şey bulabilmişler mi?”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*P3XdS_n3P5UrhTGk3TZbyg.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.mustafagerdan.com/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b0f9da58325a" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/%C3%BC%C3%A7-boyutlu-gece-b0f9da58325a">Üç Boyutlu Gece</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Yalnızlık Öyküsü]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-yaln%C4%B1zl%C4%B1k-%C3%B6yk%C3%BCs%C3%BC-89eaccffec77?source=rss-b2b0e0fbc830------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/89eaccffec77</guid>
            <category><![CDATA[roma]]></category>
            <category><![CDATA[seyahat]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Uludağ]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 17 Dec 2018 16:06:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-17T16:06:11.796Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><strong>-KIŞ-</strong></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/745/1*U7hyb1C4lcal9HfPqkJvNg.png" /></figure><p>“Bavulunuzu açar mısınız?” dedi cüsseli güvenlik görevlisi kırık İngilizcesi ile. Öykü konveyörden zar zor indirdiği kırmızı bavuluna baktı şaşkın gözlerle. Ne olursa olsun, açmaması gerektiğini biliyordu. Nasıl zor kapatmıştı onu bir bilse! Diziyle bastırıp fermuarların iki yakasından çeke çeke. İple bağlamıştı bir de patlayıp ortalığa saçılmasın diye. Hem daha az önce makinenin içinde tüm çıplaklığıyla ifşa edilmemiş miydi? Neden deşmeye çalışıyorlardı hala? Duymazlıktan gelip adamın yanından geçmeye çalıştı ama orta yaşlı İtalyan ona dokunmadan kolunu beyaz bir bariyer gibi uzattı. “Bavulunuzun içinde ne var?”</p><p>“Üzgünüm acelem var,” diye üsteledi Öykü. “Şu anda gerçekten açamam.”</p><p>Olumsuz cevap almaya alışık olmayan güvenlik görevlisi duymamış gibi yaparak solundaki masayı işaret etti. Şüphelenmişti belli ki. Bir yandan da arkada konveyör başında biriken kuyrukta kemeri, çantası ve ayakkabıları ile savaşan kalabalığı kolaçan ediyordu.</p><p>Zaman kazanmak için konveyörün üstünde kalan iki beyaz plastik kutuyu daha aldı Öykü. Birinde uzun paltosu ve atkısı üst üste yumaklanmış, diğerinde de dizüstü bilgisayarı, şarj aleti, cep telefonu ve kulaklıkları bir teknoloji yumağı oluşturmuştu. Yardım almadan, tüm gücüyle sapından ve altından kavrayıp masanın üstüne yerleştirdi valizini. Tedirgindi. Boynundan bir damla ter yeşil kazağının içine süzüldü. Yanındaki adamın suçlayıcı bakışlarına karşın valizi açmamak için göz bebekleriyle direniyordu. Bunca yolu aşmış, buraya kadar gelmişken son anda teslim olamazdı.</p><p>Şimdi düşününce, her şey bir anda oluvermiş, birkaç ay süren planlama dönemi seri sorularla hayata geçmişti. Özgeçmişi hazır mıydı? <em>Toefl</em> sonucu yeterli miydi? Okulunu seçerken staj imkanı da sağlayıp sağlamadığına bakmış mıydı? İki adet referans mektubu tamam da, bir de niyet mektubu olmalıydı ki derdini iyice anlatabilsin. Gerçi kimseye anlatamamıştı ya niyetini doğru düzgün. En çok da onunla evlenmek isteyen iki yıllık sevgilisi şaşırmıştı bu duruma. “Master yaptıktan sonra dönersin,” demişti de o zaman anlamıştı Öykü kendini asla anlatamayacağını bu adama. Bir anda tüm ilişkisini kesmişti erkek arkadaşı. Hiç sarılarak yatmamış, aynı kanepede saatlerce dizi izlememiş, hiç sevişmemiş gibi yabancılaşmış, bir kenara atmıştı her şeyi. Bunlardan sıkılmıştı işte Öykü, bu şehrin değişmeyen gerçeklerinden. Ya hep ya hiçlerinden. Daha fazla kavga etmek istemiyordu bu topraklarla. Tutkularını gün yüzüne çıkarmasına engel olmayacak bir kenteydi özlemi.</p><p>Fermuar sıkışmış gibi yaptı önce. Sakarlık yapıp sırt çantasını düşürdü kayışı tutan elinden. Ofladı, pufladı. Bana mısın demiyordu adam. İlla görecekti içini. Sanırsınız Roma Emniyet Müdürü! “Ne olabilir ki bavulun içinde?” dedi sitemle. “Küçük bir çanta koydum ilk. Diş macunu, diş fırçası, yüz temizleme losyonu, ıslak mendil, şampuan, krem, ped var içinde. Sıvı olanlar yüz mililitre altında tabi. İkinci bir çanta da makyaj ve bakım malzemeleri için. Nemlendirici sprey, krem, aydınlatıcı, dudak nemlendirici, göz altı kapatıcı, fondöten, sünger, far paleti, göz kalemi, kirpik kıvırıcı, maskara, fırça, allık, pamuk ve tabi ki ruj. Üçüncü çantada da birkaç takı var işte, hepsi o. Ona pek çanta da denemez ya. İç çamaşırlarımla kapladım zemini. Tişört, şort, etek, kazak ve pantolonları dürüm yaparak istifledim sonra üstüne güzelce. Daha az yer kaplar böyle, aklınızda olsun. Kalan yerleri doldurdum sonra. Yağmurluk, eşofman, yoga taytı, çorap, terlik, ayakkabı gibi gibi…”</p><p>“Hem neden şüpheleniyorsunuz ki?” dedi sonra birden durup. Adam İtalyanlar’dan beklemediği bir kabalıkla ‘hadi hadi’ der gibi bir hareket yaptı. Geri çekilmedi ama Öykü. Bu ülkede yaşamak için gerekli tüm sorumlulukları yerine getirmişti, kızarık suratlı bir adama pabuç bırakacak değildi. “Kalacağım yeri buldum, denklik belgemi ayarladım, tüm vize işlemlerimi sorunsuz hallettim. Online kayıt da yaptım derslere. Profesör isimlerini sayabilirim isterseniz tek tek. Oturma iznim de var sonra. Yerel ulaşım kartı ile yeni sim kartım da cebimde. Onu da görmek ister misiniz? Kusursuz bir vatandaşım şu anda. Banka hesabım da tamam. Daha ne olsun? Hem ilk gelişim değil buraya. Yıllar önce gelmiştik bir Kasım ayı. Kolezyum’un bir sokak üstünde apartmanların arasına uzanan Via dei Santi Quattro caddesi üzerinde küçük bir Carrefour olduğunu hatırlıyorum mesela. Marketin alçak tavanlı girişinde hemen sağda atıştırmalık sandviç, makarna, salatalar ile içki dolabı yan yana duruyordur hala. Birer tane mozarella-domatesli sandviç alıp 1€’luk şarap ve biraları kapıp çıkarım içeriden. Kolezyum’u gören meydana çıktığımda bulutların arasında boşluk bulabilen güneş yüzümde parlar, dev arenanın üst üste binmiş kahverengi antik taşları ve kirişleri mükemmel bir elips oluşturur şehrin göbeğinde. Ana caddede yeşil ışığın yanmasını bekleyip hızla atarım kendini karşıya. Küçük kaldırımın üstünde ikişerli sıra halinde, meydana akın eden turist selinin içinde yürür, solumdan vızır vızır geçen arabaları selamlarım. “İstanbul’dan sonra Avrupa’nın en yoğun trafiği Roma’da,” dediğini hatırlarım sonra bir önceki akşam taksicinin Trastevere’den sarhoş dönerken. Bu fikre katılmasam da şoförü üzmem yine de. Yerel halkın aradığı kişiyim anlayacağınız.”</p><p>Güvenlik görevlisi ‘boş laflara karnım tok’ der gibi bakıyordu yüzüne genç kadının. Valizin açılması gerektiğini yineledi tekrar. Öykü kolay pes etmeyecekti ama. “İstersen biraz da içindekilerden değil de içine sığdıramadıklarımdan konuşalım? Ne dersin Alessio? Sana Alessio diyebilir miyim?” Göğsünün üstünde bu isim yazılıydı. “Yağmurluğumu annem koydu, son anda, ‘Bunu unutma sakın,’ dedi bir de üstüne. Kaç kere dedim ona ‘sen de gel’ diye. Şimdi bavulun içinden çıksa ya keşke. Sığdıramadım ama işte onu. Dört duvarla çevrili mutfağının dışına çıkmazdı ki zaten. Buzdolabı, dünya haritası onun. Her seyahatten gelen ona bir magnet getirirdi. Ben dahil. Rengarenk şekillerle dolu dolabın üst kapağı. Mısır firavunu mu ararsın, Sagrada Familia figürlü Barselona yazısı mı istersin, ya da kabuğunda Kaş yazan Caretta Caretta mı? Hepsi dolabının üstünde, onun o dört duvar arasında kurduğu dünyada asılı. Sorunca da ‘Ben böyle iyiyim’ der, kimseyi sıkmak istemezdi ya, en çok bunu kaldıramazdım işte. İçime atar, üstüne gitmezdim ben de. Ee, kimin kızı? Peki ya babam? O da sığmadı bavula. Fotoğrafçılığa sarmıştı son günlerde, tek bir fotoğraf ekledi bavuluma. ‘Kaybetme bunu’ dedi ve sarıldı. Sadece o kadar.”</p><p>Güvenlik görevlisi valizine dokunmak için hamle yapınca hemen kendine doğru çekti. Fermuarı açmaya koyuldu. Gözleri parladı. Hakim olamıyor, baraj kuramıyordu göz çukurlarına. Titredi dizleri. İçi çekildi. Koca bir elektrikli süpürgeyle hem de. Dokunsa patlayacaktı. Hem kendisi hem bavulu. “Öylesine doluyum ki Alessio!” Verdiği kararı sorgulamayı daha yeni bitirmişken bu şekilde üstüne gelinmesi sarsmıştı Öykü’yü. Toparladı kendini ama, bir sistemi yıkıp yeni birini kuran herkes yaşardı bunu. Yazarlar bile zaman zaman tıkanıp kalıyordu da bir şekilde toparlamasını biliyorlardı. O mu yapamayacaktı?</p><p>“Geçen yaz verdim kararımı,” dedi fermuarı tam açmadan. “Kolay değildi aslında ama insanlar kolaylaştırdı bunu. Çevremdekiler. Arkadaşlarım. Bak onları da sığdıramadım işte bavula. Çoğunu göremeyeceğim bir daha. Yeni arkadaşlar, yeni sevgililer bulmam lazım şimdi. Belki ilk iki ay gerekmez. Ama sonra illa ki olacak. Buradaki arkadaşlarımı da ancak düğünlerinde çağırırlarsa göreceğim. O da müsait olursam. Olmazsam arar, ‘ne güzel yıllardı’ diye iç geçirir kapatırım.” Adam onu dinlemiyor, metal dedektöründen geçen diğer yolcuların tiplerini kontrol ediyordu göz ucuyla. “Tek başımaydım zaten geçen yaz da. ‘Kolay değildi’ dedim ya, gayet kolaydı aslına bakarsan. Hep aklımdaymış bu düşünce de, gün ışığına bırakınca ortaya çıktı işte.”</p><p>“Kilden saksı yapardım ben ara sıra biliyor musun? Onları bile sığdıramadım ki bavula, eski sevgililerimi nasıl sığdırayım? İstemez miydim çekmecelerim de gelsin benimle? Ev kahvaltılarından kalan reçel lekeli minderleri de atayım valizin bir gözüne. Yatağımın, dolabımın neyi eksik? Denedim ama, denemedim sanmayın da; işte baktım iyice esnedi bavul, zorlamadım daha fazla. Uçuş güvenliğini riske atamazdım sonuçta. Otuz kiloyu çoktan aşmıştım zaten. Kendi güvenliğimi geçtim de uçarken diğer yolculara karşı da bir sorumluluğumuz var değil mi Alessio? Sana Alessio diyebilirim değil mi? Kaçıncıya sordum bunu. Derim tabi. Acil Çıkış’ta uçarım ben Alessio. Sorumluluğu reddetmem mesela hiç. Yeri geldi mi koparır atarım o kapıyı da kimseyi riske atmam. Bana güvenebilirsin. Gel açtırma şimdi bana valizi. Unutalım bunu burada. İkimiz de pişman olmadan. Dedim ya, sığmayanı almadım, sadece gerekli olanlar var içinde.”</p><p>Adam sertçe bir şeyler söyledi ana dilinde. Sonra da İngilizce “Lütfen acele edin!” diye ekledi. Bir eli copundaydı. “Tamam, tamam,” dedi Öykü. Kabalık da tıpkı cehalet gibi yavaş yavaş, sindire sindire savaşılması gereken hastalıklardandı. Her iki fermuarı da baştan sona açtı. Dev bir trolün kısık gülümsemesi gibi aralandı çanta. Kaldırmak istedi ama yapamadı. “Haa pardon!” diye inledi Türkçe. Yeni aklına gelmiş gibi özür diledi adamdan. Patlayıp bağırsak gibi etrafa saçılmasın diye ince bir halatla bağlamıştı bavulunu. Eliyle onu gösterdi. “Hemen açıyorum.” Sonra da ekledi; “Yargılamayacaksın ama beni. Gördüklerin seni rahatsız edebilir.”</p><p>İlk defa ilgisini çekebilmişti bu sözlerle, saçları favorilerine doğru aklaşan güvenlik görevlisinin. “Ne var içinde?” diye sordu aniden bavulun kapağına eliyle bastırarak. Tedirgindi şimdi Alessio. Gözleri fıldır fıldır dönüyordu.</p><p>“İzin verirsen,” diyerek valizi saran ipi çözmeye başladı Öykü. “Dur bekle,” dedi adam eline dokunarak. Hemen altından çekip cebine koydu ellerini. Alessio X-ray cihazının başında oturan kadının yanına gidip kulağına bir şeyler fısıldadı. Genç kadın Öykü’ye kısa bir bakış attıktan sonra ekranda bazı tuşlara bastı. Esmer parmakları dans etti klavyenin üstünde. “İçindekilerden ben de korkuyorum, haklısınız.” diye düşündü Öykü. Bir süre tartıştılar. Birkaç görsel geri gelip üstünde konuştular. Sırada bekleyenler söylenmeye başlamış, diğer güvenlik görevlileri tarafından sakinleştirilmeye çalışılıyorlardı. Alessio tekrar geldi yanına. “Aç bakalım,” dedi.</p><p>Hızla çözdü ipi Öykü. Geniş kapağı yukarı kaldırıp ardına kadar araladı. İçeride hapsolan hava yüzlerine vurdu. Deniz kokusu sardı etraflarını. Başka da hiçbir şey yoktu. Bomboştu bavulun için. Adam şaşkınlıkla elini uzattı. Avucuyla yokladı tabanı. Artık dokunmasına izin veriyordu Öykü. Ne isterse alabilirdi. Hayatına giren tüm erkekler gibi sadece kendi arzusu olsun istemişti ve amacına ulaşmıştı. Al, hepsi senin Alessio!</p><p>Adam tüm cepleri açıp kapattı. Kumaşın içinde herhangi bir cisim olup olmadığını kontrol etti. Detektörün göremediği neyi görmeyi amaçlıyorsa artık.</p><p>“Boş bu,” dedi en sonunda genç kadına dönerek.</p><p>“Hayır. Sadece sığdıramadıklarımı çıkardım. Gereksiz ne varsa aldım içinden.” Şimdi içindekileri daha net görüyormuş gibi baktı Öykü. “Görmüyor musun? Bak şu küçük cepte kaygılarım var. Yüz mililitreyi geçmeyecek olanları aldım ama yanıma. Daha fazlası sıkıntı olur uçakta. Özellikle bu minik tüplerde satılan gelecek kaygılarından buluyorum gittiğim yerlerde. Taşıması da kolay. Her an çıkarıp sürebiliyorum yüzüme. Şu büzgülü torbaya da umutlarımı sığdırabildim. Çok yer kaplamıyor zaten, hem de pratik. Sonra belirsizlikleri koymaya başladım. Kolay değil tabi onları sığdırmak. Dürüm yapıyorsunuz böyle böyle. Silindir gibi olunca tek tek yerleştiriyorsunuz kenarlardan başlayıp. Yoksa sığdıramazsınız tüm belirsizliklerinizi içine. Bakın, nasıl nizami duruyor hepsi içinde. Aşkı en üste koydum sanmıştınız değil mi? Yok öyle. Belirsizliklerin hemen üstüne bırakıyorum onu. Ara kat olarak. Bastırılması kolay olsun diye. Kariyer hedeflerini koyuyorum yanına. Kariyer dediğimiz de aslında kolay şekil alabilen bir şey, net bir kavram olmadığı için nereye koyarsanız koyun kendine uygun bir hacim bulabiliyor. Sonuçta kendimi mutlu edip sosyal bir hayat yaşayacak kadar para kazansam da bu bir kariyerdir değil mi? Korkuları en üste koyuyorum ama bak. Onlar çok sağlam ve katı olduğu için darbelere de dayanıklı çünkü. Sonuçta bagaja verdiğinizde valizin başına neler gelir bilemiyorsunuz. Onlar duvar gibi diğerlerini korudukça içim rahat ediyor açıkçası.”</p><p>Adam bir bavula bir de Öykü’ye baktıktan sonra toplanıp gitmesini istedi. “Anlatıyordum ne güzel,” dedi genç kadın somurtarak. “Neden bozuldun birden Alessio? Sırt çantama da bakmak ister misin? Ceplerime de bak. Soyunabilirim de istersen. Aklında soru işareti kalmasın. Bende kaldı da, seni kurtaralım en azından. Karıştır bakalım geçmişe ait ne varsa. Neler çıkar daha bir bilsen. Ben cesaret edemiyorum da, senin işin bu sonuçta. Lütfen, rica ediyorum.”</p><p><strong><em>Not: İlk olarak Nilüfer Belediyesi Yılın Yazarı Sevgi Soysal Öykü Seçkisi’nde yayımlanmıştır.</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*P3XdS_n3P5UrhTGk3TZbyg.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.mustafagerdan.com/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=89eaccffec77" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-yaln%C4%B1zl%C4%B1k-%C3%B6yk%C3%BCs%C3%BC-89eaccffec77">Bir Yalnızlık Öyküsü</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tavşan Adası]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/tav%C5%9Fan-adas%C4%B1-ff665481af84?source=rss-b2b0e0fbc830------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ff665481af84</guid>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[gümüşlük]]></category>
            <category><![CDATA[deniz]]></category>
            <category><![CDATA[tavşan-adası]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Uludağ]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Dec 2018 19:04:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-09T19:04:03.457Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xNiSacWKcZ7e1ythaMKVhg.jpeg" /></figure><p>Yalnız kaldığınızı anladığınızda yaptığınız ilk şey neydi? Ben ilk uçağa atlayıp soluğu Bodrum’da aldım. Gümüşlük’te bir kaç yıldır ailenin hiçbir ferdinin uğramadığı beyaz badanalı bir evimiz vardı. İlk anda aklımdan geçen neydi bilmiyorum. Şok dalgasını atlatmak için hemen yeni birini bulurum diye mi düşünmüştüm? Yoksa madem yalnızım, biraz daha tek başıma kalıp kafa dinlerim mi demiştim kestiremiyorum.</p><p>Eve girdiğimde ilk işim kapının yanındaki mavi su vanalarını açmak oldu. Sonra da sigortaları kaldırdım. Elime bulaşan örümcek ağlarını yıkadım hemen dışarıdaki muslukta. Dedemin eski bir motoru vardı. Küçük bir scooter. Çalınmasın diye içeri almış. Mutfaktan çıkardım onu belimi sakatlamamaya dikkat ederek. Koltukların üzerindeki örtüleri kaldırdım. Kapı, pencere ne varsa açtım rutubet kokusu gitsin diye. Balkon ve teras; toprak, yaprak, kum ve ölü böceklerle doluydu. Köşede duran yeşil hortumu musluğa bağladığım gibi fışkırttım zemine soğuk suyu. Kahverengi çamurlu su aktı gidere doğru. Terlikli ayaklarımı da yıkadım serinlemek için. Komşular uyanmamıştı belli ki, kimse görünmedi ortalıkta. Zaten beni tanıyacaklarını da sanmıyordum, hatta hırsız damgası yer miyim diye bir an tereddüt ettiğim bile oldu.</p><p>Evin bir miktar yaşanabilir olduğuna karar verdikten sonra çırılçıplak soyunup şortumu giydim. Çantamdan havlumu çıkarıp attım omzuma. Güneş gözlüklerimi yokladım kafamda. Çantamdaki kıyafetleri yatağın üstüne atıp sadece kitap, güneş kremi ve kulaklığı içinde bırakıp çıktım evden. Tişörtümden arta kalan yerleri kapadım havlumla. Berbattı güneş. İlk günden kavrulmak istemiyordum.</p><p>Sahile inip havlumu serdim. Şezlongların biraz uzağında, sıcak kumun üzerine. Deniz her zamanki gibi sakindi. Sakin ve mavi. Güvenli sınırı gösteren beyaz dubalar salınıyordu bir aşağı bir yukarı. Tavşan Adası kamburu çıkmış bir deniz canavarı gibi yükseliyordu ortada. Dedem anlatmıştı hikayesini yıllar önce. “Deniz üstünde yürüyebileceğin tek yer,” demişti. Gözleri parlardı dedemin anlatırken. “Tarihi Myndos antik kentinin Kral Yolu üzerinde kurulu yapılardan biriydi,” derdi bilmiş bilmiş. Sanırsın Halikarnas Balıkçısı kendisi. “Halikarnassos kralı Mousolos yaptırmış bu geçidi. Sevgilisi Artemisya ile adaya geçip hem tavşanları besler hem de gün batımını izlermiş kral.”</p><p>Hikayenin ortasında uyarmıştı ama. “Annenle babana sakın söyleme bunu. Söz ver Berk!” Ne demek istediğini anlamamıştım ama sır tutmayı pek severdim. Bir oyuna ortak olmak gibiydi. “Söz!” dedim hemen parmaklarımı çapraz yapmadığımı göstermek için ona doğru uzatıp. “Kimseye söylemem.”</p><p>“Aferin,” demişti başımı okşayıp. “Ne diyordum. Kral ve sevgilisi gün batımında en tepeye çıkar, Ege’ye yayılan irili ufaklı adaları izler, hayaller kurarlarmış. Kral öldükten sonra da kraliçe bu geleneklerini hiç bozmamış, sanki Mousolos hala yanında gibi onunla konuşa konuşa adaya geçer, tavşanları besler ve güneşi batırırmış.”</p><p>“Adada hala o tavşanların torunları yaşıyor. Biliyorum çünkü zaman zaman ben de beslemeye giderim tek başıma. Günbatımını izlerim. Anneannenle konuşurum. Cevap vermez ama konuşurum.”</p><p>“Ama anneannem,” diyecek olduğumda sustururdu beni. “Evet. Bu denizde kaybettim onu. Sahile inmiştik bir gün. Hep inerdik aslında ilk değildi ki. Adaya yürürdük onunla kral ve sevgilisi gibi. O gün hızlı davrandı. Bekle beraber gidelim dedim ama dinlemedi. Benden önce atladı yola. Deniz üzerinde hiç bensiz yürümemişti. Ben yetişemeden yoldan çıkıp denizin derinliğine bırakmış kendini. Yüzme bilmezdi. Bunu bildiği halde saldı zaten kendini Ege ye. Kaza veya sakarlık değildi.” Ağlamıştı dedem. Ben ağlamamıştım ama şaşkındım. Anneannemin ölümü hep normalleştirilmişti benim için. “Hastaydı, hayırlısı oldu onun için” demişlerdi. Şimdi daha güzel bir yerdeydi. Onun için sevinmeliydim hatta. Ama dedem onun için sevinmiyordu hiç.</p><p>Bir hafta sonra annemlere ağzımdan kaçırdım sırrımızı. İnanılmaz üzgündüm. Hem anneannemin ölümüne hem de dedeme verdiğim sözü tutamadığım için. Sekiz yaşındaydım ben dede. Özür dilerim. Çok kızdı annem. Sadece bana anlattıkları yüzünden değildi üstelik. O böyle olduğunu söylese de dedeme yıllardır kızgın olduğunu, nihayet açığa vurmak için bir bahane bulduğunu biliyordum. O günden sonra dedemi göremedim bir daha. Yazlığa da gitmedik hiç. Ege’nin tüm koylarında tatil yaptık ama asla oraya uğramadık. Orada tek başına yaşadı dedem. Ta ki hastanede yoğun bakım odasına gizlice girdiğim güne kadar onu görmedim. Cenazesinde evde oturdum tek başıma. Gelmeyi reddettim kesinlikle. Bir anlamı yoktu bu saatten sonra.</p><p>Ada kapalıydı şimdi arkeolojik kazı nedeniyle. Deniz üzerinde yine yürüyebiliyordunuz ama. Tarihi kalıntının kırık dökük taşlarına basıp adaya kadar gidip tel örgü çitlere ulaştım. Garip bir histi. Hiç izin verilmemişti bu yoldan yürümeme. Tavşanları merak ettim, kazı yapılırken onlar ne yapıyordu acaba? Yuvalarına sinmiş kazma kürekli insanların gitmelerini mi bekliyorlardı? Yoksa bir yere mi toplatılmışlardı? Geri dönerken yolun ortasında durdum. İki yanım masmavi, dibi görünmeyen denizle kaplıydı. Bileklerimi yaladı serin su. Parmaklarıma baktım, suyun içinde kırılıyordu görüntüleri. Anneannemi hayal meyal hatırlıyorum. Ama ona hak vermemek elde değil. Deniz daha güzel bir yaşamı müjdeliyordu sanki. Onun hayatı hep zor olmuştu, tıpkı şu an benimkinde olduğu gibi. Dedem de onu aldatmıştı belki. Ya da gençliğini çalmıştı ondan. Kimbilir, belki de gün yüzü göstermemişti kadıncağıza. Her şey olabilir. Yoksa durup dururken intihar eden bir anneanne duymamıştım hiç. Olacak iş miydi?</p><p>Onun izinden gidip saldım kendimi derin sulara. Daldım en dibe kadar. Ne antik Myndos kentinin taşları ne de sarı yeşil deniz otları görünüyordu şimdi. Gözümü açtığımda uçsuz bucaksız, ışıksız bir lacivert görüyordum. Ağzımdan baloncuklar çıkararak yükseldim aydınlığa doğru. Gökyüzü ve denizi ayıran o çizgiyi gördüğüm gibi yardım başımla. Oksijen doldu tekrar ciğerlerime. Işıldadı gözlerim. Turistler bana bakıyordu. Yerlisi de yabancısı da. “Aramızdaki tek fark” dedim anneanneme. “Benim önümde çok daha uzun bir yol olması.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*P3XdS_n3P5UrhTGk3TZbyg.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.mustafagerdan.com/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ff665481af84" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/tav%C5%9Fan-adas%C4%B1-ff665481af84">Tavşan Adası</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kaş Çakıl Beach]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ka%C5%9F-%C3%A7ak%C4%B1l-beach-6657a3a120e6?source=rss-b2b0e0fbc830------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6657a3a120e6</guid>
            <category><![CDATA[plaj]]></category>
            <category><![CDATA[sahil]]></category>
            <category><![CDATA[çakıl]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kaş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Uludağ]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Dec 2018 19:03:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-09T19:03:29.518Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/751/1*w_PQ0zxFzVwHVJ2LkBf4Mw.png" /></figure><p>“Müzik yasak!” dedi Öykü’nün tepesinde dikilen kara kuru adam. Güneşini tamamen kapamış, paslanmış bir şemsiye gibiydi.</p><p>“Efendim?” diye cevapladı genç kadın kulaklıklarını çıkarıp. Bir an güneş yine yüzüne vurunca tek gözünü kıstı.</p><p>“Müzik diyorum, yasak.”</p><p>Eliyle adamın işaret ettiği yöne baktı. Kırmızı tabelaya beyaz yazıyla şunlar yazılıydı: MÜZİK DİNLEMEK, ÇALMAK, SÖYLEMEK YASAKTIR.</p><p>“Yüksek sesle dinlemiyorum ki.”</p><p>“Fark etmez. Kural bu.”</p><p>“Ne demek fark etmez ya. Böyle saçmalık mı olur!” Singapur kokteylinin etkisiyle sesi biraz fazla çıkmıştı. Konuşurken suratında kalan deniz tuzu canını yakıyor, tekrar tekrar duş başlığının altında yıkadığı halde yumuşamayan saçları suratına dökülüyordu.</p><p>“Abla zorluk çıkarma,” dedi Hawaii şortlu adam.</p><p>“Ne yapacaksın?”</p><p>“Sizi dışarı almak zorunda kalacağım,”</p><p>“Yahu siz manyak mısınız? Kime batıyor anlamadım ki? Kim buranın sorumlusu?”</p><p>“Buranın sorumlusu yasaklıyor zaten. Her yerde tabela var, görmüyor musun?”</p><p>“Yüksek sesle müzik açıp da milleti rahatsız etmiyoruz ki canım. Kulağımda ben bile zor duyuyorum.”</p><p>“Olsun onlar her türlü duyar.”</p><p>“Kim duyar?”</p><p>“Abla uzatma lütfen. Kapat artık müziği, bak huzursuzluk çıkmasın.”</p><p>Suda küçük bir şıpırtı duyuldu ve ardından deniz biraz dalgalandı. Her ikisi de bir an denize bakıp tekrar kafalarını çevirdiler. Şezlonglarında güneşlenen bir kaç müşteri de sesi duymuş olacak ki hemen dönüp o tarafa bakmışlardı Bir kaç tane kafa olduğu yerden uzayıp duydukları sesi anlamlandırmaya çalıştı. Sonra aniden Öykü ile garsonun konuşmasına geri döndüler. Kaş’ın merkezine yakın, kayalıklar üzerine kurulu iskelelerden oluşan Çakıl Beach Club’ın sakinleri huzura alışıktı ve belli ki Öykü gibi yeni gelenleri pek sevmiyorlardı. Ya da ananas-cin karışımı midesini vurduğu için böyle düşünmeye başlamıştı. Her halükarda anlamadığı bir tepki vardı. Şarkıyı durdurup kulaklığını topladı. Şezlongun yanına dağıttığı ne varsa, kitabı, sigarası, çakmağı, gözlükleri, güneş kremi, bronzlaştırıcı, hepsini çantasına tıkmaya başladı. “Burayı herkese anlatacağım” diye söylendi sinirle.</p><p>“Anlatırsanız sevinirim.” Başında bekleyen adamın suratı ifadesizdi. ‘Sadece kuralları uyguluyor’ denilerek haklı çıkarılamayacak bir ifadesizlikti bu. Neden her gün özgürlük kavramını sorgulamak zorunda kalıyordu ki sanki.</p><p>Öykü hışımla terk etti mekanı. Denize girecek başka yer mi yoktu! Buraya gelirken içinde hep bir şüphe vardı zaten. Merkezde o kadar yer varken üşenmeden buraya kadar gelmişti. Üstelik arabası da yoktu, yürüme mesafesi demişti pansiyonun sahibi Ozan bey. Merkezde değil ama yakın, hem yürümenize de değecek, çok sakin, çok rahatlatıcı bir yer. Denizin dibindeki çakıl taşlarını tek tek sayabilirsiniz. Öyle berrak bir mavi görmedim ben. Bayılacaksınız. Sadece yol çok sıcaktır, şapka takmayı unutmayın. Öyleydi de gerçekten, hatta söylediğinden de kavurucuydu. Döndüğünde ilk iş bu adamdan hesap soracaktı. Kendisini böyle manyak insanların arasına göndermeye utanmamış mıydı?</p><p>Akşama doğru, bozulan sinirlerini bütün gün denize girip toparladıktan sonra pansiyona giriş yaptı. Son birkaç gündür dışarıda yiyordu ve bu akşamı sakin geçirmeye karar vermişti. Pansiyonun terasında güneş yavaş yavaş batarken Meis adasına kadar ulaşan geniş bir deniz manzarası karşıladı onu. Akşam yemeği olarak bir kaç meze almıştı masasına. Rakı yerine beyaz şarap içiyordu. Uzun süredir ilk defa biraz esinti vurdu suratına. Saçlarını toplamış, aldığı duştan sonra yüzünü nemlendirmişti. Göz altlarındaki şişlik de azalmış gibiydi. Denizin iyileştirici etkisi etkisini gösteriyordu belli ki. Ve tam da o sırada huzura atılan bir tekme gibi aniden beliriverdi pansiyonun sahibi Ozan bey. Üzerinde gri kolsuz bir tişört, altında bol cepli bir kapri vardı. Yanık bacaklarında ve kollarında yara izleri görünüyordu. Sürekli dalma, tırmanma gibi sporlarla uğraştığı için bunların oluştuğunu belirtmişti ilk karşılaştıklarında.</p><p>“Nasılsınız bugün?”</p><p>İnternette okuduğu yorumlar gibi davranıyordu adam. ‘Ozan bey çok samimi, güleryüzlü, iletişimi kolay bir insan.’ ‘Terasta kahvaltı keyfi muhteşemdi. Kesinlikle seneye de oradayız.’ ‘Ozan bey ve ablası bizi çok hoş karşıladı. Kaş’ta gitmemizi önerdikleri yerler mükemmeldi, daha iyi bir rehber olamaz.’ Tabi ya. Mükemmel önerilerin sahibi Ozan bey. Güleryüzlü ve samimi ev sahibi. Kahvaltısı çok keyifli.</p><p>“Eh işte,” diye yanıtladı Öykü. “Olabildiğince yüzdüm bugün.”</p><p>“Nasıldı söylediğim yer?”</p><p>“Çakıl Beach mi? Orada yüzmeme izin vermediler ya.”</p><p>“Ne demek vermediler.”</p><p>Şarabından bir yudum almak için masaya döndü. “Beni kovdular oradan. İlk defa başıma böyle bir şey geldi.”</p><p>“Allah allah, nasıl olur? Çok cana yakın bir yerdir orası. Sessiz sakin.”</p><p>“Aynen öyle. Sessiz sakin. Müzik dinliyorum diye attılar beni sahilden.”</p><p>Ozan bey’in gözleri bir an açılmıştı. Birkaç saniye cevapsız kaldıktan sonra kendini toparlamış gibiydi. “Ama kuralları anlatmadılar mı size?”</p><p>“Yoo,” dedi. “Ne kuralı?”</p><p>“Girişinde de yazıyordu aslında. Müzik dinlemek yasak orada.”</p><p>Bu sefer Öykü adama bir kaç saniye baktı. Sanki bu söylediklerini beyninde bir prosesten geçirmesini ister gibiydi ama adamın böyle bir gayesi olmadığı belliydi.</p><p>“Sizce normal mi yani bu? Anladım hoparlörden bangır bangır türkçe pop çalınması kafalarını şişirmiş olabilir ama ben sadece kulaklığımla kendime kadar dinliyordum.”</p><p>“Olmaaz,” dedi adam hayretle. “Kurallar var orda. İyi yine çabuk fark etmişler.”</p><p>“Neyi?”</p><p>“Müzik dinlediğinizi?”</p><p>Öykü gülümsedi. Kaş’ı son bıraktığında kesinlikle böyle değildi. İnsanlar değişiyor muydu ne? Tekrar manzaraya döndü. Bu adamla konuşmanın yararsız olduğuna karar vermişti.</p><p>“Neyse, bir dahakine dikkatli olursunuz siz de.”</p><p>Genç kadın bu lafı duymazdan geldi. Pansiyon sahibinin yüzündeki yapmacık sırıtışı bakmasa da hissedebiliyordu. Bu adamla kavga edip de tatilini zehir etmeyecekti.</p><p>Fakat ne yaptıysa bütün gece sabah olanları aklından çıkaramadı. Odası klimalı da olsa sıcak basıyordu. Çarşafları kırıştırmış, üzerindeki pikeyi çoktan yere atmıştı. Bir sağa bir sola dönüyor, yüz üstü yatıyor, sonra mumya gibi dümdüz sırt üstü durup tavana bakıyor, bir türlü rahatlayamıyordu. Nasıl olurdu da bir sahil kasabasında, bir beach’te müzik dinlediği için kovulabilmişti. Kulağındaki şarkının kime ne zararı olabilirdi. Öğrenmek için sabaha kadar bekledi.</p><p>Güneş tekrar doğup da gecenin az da olsa serinlettiği havayı yakmaya başladığı sıralarda Öykü çoktan hazırlanıp çıkmıştı. Kafasındaki planı işletmesi için zamanı vardı o nedenle gidip güzel bir kahvaltı yaptı. Bi Lokma’nın çiçekle kaplı verandasında bütün günü idare edecek kadar yedi, çünkü başına ne geleceğini bilmiyordu. Bol bol da su içti. Öğleden sonra yola çıkacaktı.</p><p>Çantasını özellikle yanına almamıştı. Şortunun altına sarı bikinisini giymiş, kafasına hasır şapkasını geçirmiş ve güneş gözlüklerini burnunun üstüne yerleştirmişti. Aynı yolu yürümeyi göze aldığı her halinden belliydi. Yolda dünkü gibi oflayıp poflamıyordu. Ara ara durup, tepeden güneşin parladığı denizi izlemeye çalışmıyordu. Girişe geldiğinde, aşağıya doğru uzanan merdivenlere uzattı kafasını. Merdivenlerden indikçe kayaların arasında kurulu iskeleye varıyordunuz. Üst üste kurulmuş bir kaç kat vardı. Hemen girişin yanında yine o meymenetsiz yazıyı gördü. ‘Keşke yanımda sprey olsaydı’ diye düşündü. Kapkara yapabilirdi tabelayı, ‘ilçeye en büyük hizmetim bu olabilir’ diye geçirdi içinden.</p><p>Kendisini dışarı alan adamı gözleyerek inmeye başladı basamaklardan. Dün olay çıkarmadığı için kendini şanslı saydı, onu tanıyan pek kişi yoktu. ‘Yeter ki o çocuk görmesin’ diye geçirdi içinden. Bir kaç basamak sonra bir bar tezgahı çıktı karşısına. Aşağıda iki kat daha iskele vardı ama servisler buradan taşınıyordu. Barmen tahmin ettiği gibi fazlasıyla ruhsuzdu. Aslında o da meraklı değildi gümbür gümbür müziğe ama ortamdaki yasaklar içini kemiriyordu. Çıt çıkmıyordu neredeyse. Neyse ki konuşmak serbestti. Titizlikle kokteyl hazırlayan adama baktı. Başında bekleyen bir kaç garson vardı ama dünkü adam ortalarda görünmüyordu. Birkaç bikinili kadın ve yanlarında izbandut gibi ayakta bekleyen deniz şortlu adamlar da içeceklerini bekliyorlardı. Çimleri sulayan hortuma uzanıp yanan ayaklarını serinletti biraz. Islak terlikleriyle kendini çok belli etmeden bir kat aşağıya indi. Her on basamakta bir MÜZİK YASAKTIR yazan tabelalar vardı. Dün nasıl olmuştu da görmemişti bunları? Ya da görmüştü de önemsememişti muhtemelen. En çok sinirlendiği konu da herkesin ona bu konuda haksız muamelesi yapmasıydı.</p><p>Kendine şezlong seçmeden şortunu ve askılı tişörtünü çıkardı. Kayaların dibinde kimsenin göremeyeceğini düşündüğü bir yere bıraktı. Görseler de almazdı herhalde buranın sakinliği seven halkı. Sarı bikinisi kalmıştı şimdi üstünde sadece. Sahilde herkes uyuyor gibiydi. Müzik yasak, belki kitap da yasaktı. Öyle bir ibare göremedi ama okuyan da yoktu. Sigara serbestti bak, uyanan yakıyordu bir tane. Denize inen merdivenlerin başında da DENİZDE GÜRÜLTÜ YAPMAK YASAK! yazıyordu. Suyun içine dalıp ellerini çırpıp bağırmak istiyordu. Neydi bu kadar çekindikleri, bu kadar kuralcı olmalarını gerektiren. Sahilden birileriyle konuşmak istedi ama onu küçük görmelerinden ya da şüphe uyandırmaktan korkuyordu. Çünkü herkes öğretilmiş gibi ne yapması gerektiğini biliyordu.</p><p>“Çocuklar sessiz! Şşştt.”</p><p>Yanından kurbağalama yüzerek geçen bir kadından gelmişti bu sözler.</p><p>“Yakında çocukları da yasaklayacaklar,” diye laf attı Öykü kadına gülerek.</p><p>Kadının yüzü ise ciddiydi. “Yasaklasınlar tabi, başımıza iş açacaklar.”</p><p>‘Ne açacaklar ne?!” diye kükremekistedi Öykü kadına. Kimden, neden korkuyordu bu insanlar. Tamam denizin berraklığı gördüğü hiçbir yere benzemiyordu, aynı anda sıcak ve serindi de, sanki o an nasıl istiyorsanız öyleydi. Girdiğinizde alışma süresi yoktu. Tamam da sırf bunlar için insan neden böyle kurallara boyun eğerdi ki?</p><p>Planı basitti aslında. Kayaların dibinden yüzmeye başladı. Beach Club dışında karaya çıkabileceği uygun bir yer aradı. Sivri ve dik kayalar başlarda umudunu kırsa da en sonunda kendine bir boşluk buldu. Normal zamanlarda olsa kayaların arasında otururken oralarda karşılaşabileceği türlü hayvandan korkardı ama şu an tamamen kafası başka yerdeydi. Akşama kadar burada yüzüp güneşlenecekti. Karnı toktu, sadece belki susayabilirdi ama bunu da kafasını kurcalayacak merakıyla tolere edebilirdi.</p><p>Hava kararıp da Beach boşaldığında tekrar yüzmeye başladı. Güneş tamamen batmış, etrafta pek kimse görünmüyordu. Kıyıda bulunan turuncu ışıklı yapay meşaleler sayesinde az çok görebiliyordu. Bekçi olabileceğini düşünerek sessizce çıktı merdivenleri. Üzerinden akan sular şıpırdamasın diye ağır ağır tırmandı. Biraz üşümüştü ama kurulanabileceği bir şey yok gibiydi. Şezlong minderlerinden birinin kılıfını çıkarıp silinmeyi düşünse de sonra vazgeçti. Çıplak ayaklarıyla eşyalarını sakladığı kayaların yanına gitti. Yerli yerindeydiler. Şortunun cebini karıştırıp kapalı telefonunu buldu. Bu hareketleri yaparken bir yandan da etrafı gözlüyordu. Yakalanma korkusu biraz heyecan katmıştı tatiline en azından.</p><p>Birkaç tane cevapsız arama, çokça da WhatsApp mesajına ait bildirim düştü telefonuna. Hepsini kaydırarak ekrandan çekti. Dün yarım bıraktığı şarkıyı açıp iskelenin ucuna doğru ilerledi. Bu kez kulaklığı da yoktu, yakalanma korkusunu da yenmişti şimdi. Zaten telefonu da çok ses vermiyordu. Müzik iskelenin ahşabından küçük koyu kaplayan kayalara, oradan da uçsuz bucaksız denize doğru dağıldı. Öykü o anda yaşadığı tatmini hiçbir şeyle ölçemeyeceğini biliyordu, tüm yasaklara rağmen şarkıyı dinlemişti işte.</p><p>“Ne oldu şimdi?” dedi kendi kendine. Deniz iskelenin altındaki kayalara küçük tokatlar atmaya devam ediyordu, hava biraz esmeye başlamıştı ama bu saatlerde normaldi değil mi sonuçta? Hava biraz daha karardı ama bunu başka bir şeye yormak aptallık olurdu zaten. Gelen giden de yoktu. Gözlerini kapadı, kendini sözlerin akışına bırakıp geriye doğru sırt üstü yattı.</p><p>O zaman şıpırtıyı duydu. Başta yine kayalardan geldiğini düşünüp bakmadı. Fakat bu sefer artan bir sesti bu. Yattığı yerde doğruldu. Deniz dalgalanmış gibiydi. Bunu da kötü bir şeye yormaması gerektiğini biliyordu ama tedirgin oldu yine de. Hava karardığı için denizi seçemiyordu da. Ama turuncu meşalelerin ışığında bir an bir şeylerin hareket ettiğini görür gibi oldu. Hızla kalktı olduğu yerden. Hareketler artıyordu, bu karanlıkta bile turuncu ışığın deniz yüzeyinde yansıdığını görebiliyordu. Sanki denizin dibindeki kayalar yüzeye çıkıyor da ışıklar sert yüzeylerinde parlıyordu.</p><p>Öykü dehşet içinde “N’oluyo ya?” diye söylendi olduğu yerde. Telefonunun küçük hoparlöründen hala müzik yayıldığını fark edince baş parmağıyla şarkıyı kapatmaya çalıştı ama telaşla telefonu elinden düşürdü.. Su yüzeyine çıkan kütleler toplu bir şekilde hareket ediyordu şimdi. ‘Merdiveni tırmanamazlar sonuçta’ diye geçirdi içinden.</p><p>Denizdeki kabarcıklar yavaş yavaş şekillenmeye başladı. Büyük kaya kütleleri gittikçe iskeleye yaklaşıyordu. ‘İskeleyi yıkacaklar’. Yukarı baktı, belki de bekçi olanları görüp yardıma koşardı. Ama adam uyuyordu belli ki ortalarda bir Allah’ın kulu yoktu. Aniden, insanın o karşı koyamadığı merak duygusu tamamen kapladı aklını. Müzik neyi çağırabilirdi ki?</p><p>Temkinli adımlarla yaklaştı merdivene doğru. Denizin yüzeyi çalkalanıyor, iskele direkleri aldığı darbelerle sallanıyordu. Merdivenlere yaklaştığında aynı anda denizdeki yaratıklardan biri de ileri atıldı. Kendisine gelen şeyi korkutma pahasına yerdeki telefonunu alıp fenerini açtı, müzik hala çalmaya devam ediyordu. O an denizi dolduran yaratıkları tanıdı. Caretta Caretta’lar basmıştı sahili.</p><p>Aslında yaratık olduklarını düşünmekle haksızlık ettiğini biliyordu, sadece o an beklentisi bu yönde olduğu için böyle demişti belki de. Sonuçta gecenin yarısında balık da gelse korkabilirdi insan. Ayrıca Kaş’a geldiğinden beri ilk defa görmüştü bunlardan birini. En öndeki düşündüğünden çok çok daha büyüktü. Ele ele verseler iskeleyi yıkabilecek bir topluluktu sanki. Büyük olan yaklaştı merdivene doğru. Müziği ritmine kapılıyordu ilerlerken.</p><p>Ahşap iskelenin hemen önündeki demir merdivene varan büyük deniz kaplumbağası sudan kafasını çıkarıp Öykü’ye baktı. İlk kez o zaman göz göze gelmişlerdi. Gözlerini bu muazzam deniz canlısından alamıyordu. “Sen kimsin?” dedi farkında olmadan fısıltıyla. Aralarında bir bağ oluştuğunu hissediyordu. Sanki uzun süredir tanışıyorlar, Öykü onu uzun süredir besliyor büyütüyor gibiydi. Hatta belli ki fazla büyütmüştü, denizin dibine doğru uçsuz bucaksız uzanıyor gibiydi. Siyah gözlerini kocaman açmış, sanki bir şey anlatmaya çalışır gibi bakıyordu. Hipnotize oldu Öykü, çıplak ayaklarıyla ıslak ahşabın üzerinde merdivene doğru ilerlemeye başladı. Gözlerini ondan ayırmadan, sanki onu uzun süredir beklediği bir şeye davet eder gibi, geride kalan her şeyi bulanıklaştırarak çağırıyordu kendine. “Takip et beni,” dedi dev caretta konuşmadan. Sesi çıkmamıştı ama bunu dediğini hissetmişti bir şekilde.</p><p>Öykü merdivene yaklaştığında, dev caretta geri geri yüzmeye başladı. Gözlerinin yanındaki burun deliklerinden yorgun nefesini duyabiliyordunuz. ‘Kaç yaşında olduğunu kabuğuna bakarak anlayabilir miyim acaba?’ diye düşündü Öykü. Hipnoz sırasında olağan düşüncelerdi bunlar. Caretta carettalar yavaş yavaş iskeleden uzaklaşıp denizi açarken, Öykü merdivenin en üst basamağından aşağıya doğru inmeye başlamıştı bile. Daha önce hiç gece yüzmemiş, içini göremeyeceği için hep balık veya diğer canlıların bacaklarına sürtmesinden korkacağını düşünmüştü ama şimdi çevresindeki deniz kaplumbağalarına aldırmadan, tam tersine onlara doğru ilerliyordu. Haberlerde çok kez ne kadar zararlı olabilecekleri anlatılmıştı ama bunu hep saldırı hissettiklerinde yapıyorlardı. Şu an fazlasıyla cana yakınlar diye düşündü Öykü.</p><p>Gövdesini serin suya bıraktı. Dev carettanın başı hala denizin üstünde, karşısındaki kadının dikkatinin dağılmasına izin vermemek için kararlılıkla bakıyordu. Kurbağalama yüzmeye başladı Öykü. Normalde korkarak kendini kıyıya atacağı yerde şimdi dala çıka etrafındaki canlılara doğru yüzüyordu. O geldikçe de onlar geri çekiliyor, ona doğal bir havuz yaratıyorlardı. “Beni bekleyin!” diyerek aniden daldı sonra suyun içine. Bu sefer hemen çıkmadı ama. Dibe, iyice derinlere indi. Suyun karanlık yüzeyinin aksine aşağılara indikçe aydınlanıyordu. Sanki ay ışığı yüzeyi geçtikten sonra dağılıp sahne ışıkları gibi farklı renklere ayrılıyordu aşağıda. Denizin dibindeki taşlar, canlılar deniz gözlüğü takılmış gibi netleşiyordu gözünde. Bir ses duydu uzaklardan, ya da bir şarkı demek daha doğru olur. Belli belirsiz uğulduyordu kulağında. Carettaları çağırıyordu sanki müzik, tıpkı onun yaptığı gibi. Notalar suyun altında süzülen bu muazzam canlıların kabuklarından yansıyor, denizin derinliklerine doğru ahenkli bir melodi yolluyorlardı. Ve bu melodi onu da çağırıyordu aslında.</p><p>Patara dediğini duydu birilerinin. Uzaklardan geliyordu. Bu dev canlıya bu isim verilmişti ve her nasılsa bunu biliyordu. Onu böyle çağıracaktı eğer bir daha konuşurlarsa. Kaş’ın biraz ötesinde sadece kalıntıları bulunan Patara antik kentinin uçsuz bucaksız sahillerine doğru yüzüyorlardı. Likya başkentinin dünyaya ün salan antik meclisinden atılan bir üyeydi belki bu kaplumbağa. Cezası da bir carettaya dönüşmekti, tabi bu bir ceza sayılırsa. Ya da 1481 Rodos depremi ile yıkılan limanda çalışan basit bir gemi adamıydı da denize gömüldükten sonra yıllar içinde bu hale gelmişti. Ve şimdi yıllar önce yaşadığı yere götürebileceği birini bulmuş, onu tanrılara kefaret olarak sunup üzerindeki lanetten kurtulmayı planlıyordu.</p><p>“Nefesimi ne kadar uzun tutabilirim peki?”</p><p>Aklında beliren en önemli soru buydu. Hipnoz etkisinden çıkıp bir an paniğe kapılmaktan korktu. Dokunulduğunda şişen balıklar gibi balon olup son nefesini verecekti. Ya da vermeliydi. Ama garip bir şekilde hala zorlanmıyordu. Hiç bu kadar uzun süre suyun altında nefesini tuttuğunu da hatırlamıyordu.</p><p>Carettalar görüş alanından çıkmaya başlamıştı, siluetleri suyun içinde kaybolurken son bir gayretle onlara yetişmeye çalıştı. “Patara!”, diye bağırdı suyun içinde ama ağzından tek çıkan baloncuklardı. Yine terk edilmişti. Çevresini saran mavilikte hala nefes almakta zorlanmıyordu. Belki de düşündüğü kadar uzun zaman geçmemişti. Hatta belki de hiç geçmemişti. Ani bir hareketle kollarını aşağıya doğru savurarak kendini yukarı itti. Bedeni hızla yüzeye doğru çıkarken burnundan baloncuklar çıkıyordu. Müziği hala duyabiliyordu. Yukarı çıktıkça daha da aydınlandı gökyüzü. Sonra suyu yarıp kendini güneşli bir Akdeniz gününde buldu. Gece kaybolmuş, yerini gözünü acıtan bir aydınlığa bırakmıştı.</p><p>Gözlerini açtığında karşısında Çakıl Beach’i gördü. Kayaların arasına tutturulmuş ahşap iskeleleri, şemsiye niyetine insanların üzerine eğilmiş ağaç dalları, müşterilere ağır ağır kokteyl taşıyan garsonları ve şezlonglarında uzanmış huzurlu sakinleriyle tamamen hatırladığı gibiydi. Sonra o adamı gördü. Kara kuru garsonu. Emin adımlarla gidip şezlongda uzanan genç kadının başında durdu. Kadın ise her şeyden habersiz, gözünde güneş gözlükleri, kafasını örten hasır bir şapka, bronzlaştırıcı etkisiyle parlayan bacakları ve kulağında beyaz kulaklıklarıyla uzanıyordu. Adamın hareketlerinden sonra aniden doğrulup kulaklıklarını çıkardı.</p><p>Kısa süreli bir tartışma yaşadılar. Kadının yüzünde olayın saçmalığını gizlemeyen zoraki bir gülümseme vardı. Biraz sonra ise ciddileşip kızdığını görebiliyordu. Sonra birden ne olduysa, ani bir refleksle tüm bakışlar dalgalanmaya başlayan denize döndü. Öykü kendisine yönelen bakışlardan kaçmak için küçük bir şıpırtıyla kendini tekrar denizin dibine itti. Bir daha ne zaman yüzeye çıkacağını bilmiyordu ama gördüğü genç kadını kesinlikle tanıyordu. Dipten kayalıklara tutunarak yüzüp kendine bir yer aradı. Hava kararana kadar bir yer bulup bekleyebilirdi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*P3XdS_n3P5UrhTGk3TZbyg.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.mustafagerdan.com/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6657a3a120e6" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ka%C5%9F-%C3%A7ak%C4%B1l-beach-6657a3a120e6">Kaş Çakıl Beach</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sardinya Adası Kum Hırsızları]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sardinya-adas%C4%B1-kum-h%C4%B1rs%C4%B1zlar%C4%B1-d0b4cfb1c07d?source=rss-b2b0e0fbc830------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d0b4cfb1c07d</guid>
            <category><![CDATA[sardinya]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[ada]]></category>
            <category><![CDATA[i̇talya]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cem Uludağ]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 02 Dec 2018 10:50:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-12-07T01:41:09.984Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/748/1*4SuCWnTjhSHSADiDJn4MDA.png" /></figure><p>“Benim için değerli bir şey çal!” demişti sevgilim beni yolcu ederken. Tutkuluydu sesi, karşı koyamadım. “Basit bir şey olmasın ama, düşün biraz.”</p><p>Konuyu Romalı dostum Alessio’ya açtığımda Piazza Navona meydanında pizzamızı indiriyorduk mideye. Bu konularda oldukça tecrübeli olduğu için hiç bekletmeden tam da aradığım şeyi bildiğini söyledi. İlk olarak Vatikan Müzesi’ndeki Sistine Şapeli’nden bahsediyor sandım ki bu düşünce korkunçtu. O başarsa bile ben kesin uzun koridorlarda hızlı koşamayıp yakalanırdım görevlilere. Sonrası gladyatörlerle çarpışmayı bekleyen aslanlar gibi kafeslere tıkılmaktı. Fakat hemen yanıldığımı belirtti sevgili dostum. Kafası zehir gibidir. “Kum çalacağız,” dedi masaya eğilip. “En değerlilerinden.”</p><p>Akşam olduğunda Alitalia Havayolları’nın tekinsiz uçağıyla havalandık Sardinya Adası’na doğru. İlk defa duymuştum adını, bir saatlik yol boyunca çalıştım coğrafyasına. Çizmenin tekme atmaya hazırlandığı kağıttan bir topu andırıyordu haritanın üstünde. ‘O an’ fotoğraflarından biri gibiydi. Cagliari Havalimanına indiğimizde ikimizde de birer sırt çantası vardı sadece. Alessio bel çantası da takmıştı aslında ama ben ‘baba’ figürü oluşturmamak adına reddetmiştim bu fikri.</p><p>Adanın güneyine indiğimizde ilk iş kendimize kırmızı bir Fiat 500 kiraladık. İkimiz için idealdi. Alessio avcunun içi gibi biliyordu yolları. Yetenek ve bilgilerine hayran kalıyordum her geçen saniye. O zaman aranan bir kum hırsızı olduğunu bilmiyordum tabi. Hatta böyle bir suç olduğunu da.</p><p>Sarı ve turuncu ağırlıklı eski binalar kaplamıştı şehrin merkezini. “Burada zaman kaybetmeyelim,” demişti Alessio. “Olbia’ya gideceğiz. İlk hedefimiz orası.” Havalimanı’ndan aldığım haritaya baktım. Adanın kuzeydoğusunda, İtalya’ya yüzünü dönmüş bir bölgeydi. Aslında o bölgede de bir havaalanı vardı ama dikkat çekmemek için bu yolu izlemiştik. Alessio olmasa ne yapardım bilmiyorum. Şehir dışına çıktığımızda yol sürekli denizden uzaklaşıp, adanın içlerine doğru dallanıp budaklanıyordu. Yıllar boyu korsanlarla başı dertte olan halk çareyi kıyı şeridinden olabildiğince uzaklaşmakta bulmuştu. Şimdi bir de biz çıkmıştık başlarına. Korsandan ne farkımız vardı ki? Adanın en değerli hazinesinin peşindeydik.</p><p>Virajlı yollarda güneş yüzümüze vururken radyoyu açtı Alessio. Yöreye özgü folk şarkılar çalıyordu. Kalın telli bir gitar girdi önce. Başlangıçta Yunan vokallerle karıştırılabilecek ama zamanla kendine has bir hava yakalayan bir erkek sesi çınlamaya başladı arabada. Yer yer ağıt yakar gibi yer yer de bir tenor edasıyla yüksek perdelerde söylüyordu adam. Balıkçı teknelerinde adanın ünlü likörü Mirto yudumlanırken martı ve balıklar eşliğinde dinlenen müziklerdi bunlar. Denizin kokusunu çektim içime. “Akşam içelim şu likörden,” dedim Alessio’ya dönüp. Islıkla şarkıya eşlik eden ağzı sırıttı. Çoktan başlamıştı belli ki içmeye. Kapının cebinden şişeyi alıp bana uzattı. Simsiyahtı. Kapağını çevirip bir yudum aldım. Yabanmersini esansı doluştu ağzımın içine. Kıvamı yoğun ve tatlıydı. Alkolü ise tam yerinde. Güneş altında beş dakikada kendimden geçtim. Olbia’ya kadar eşlik ettim adama bağıra çağıra. Boş şişeyi tıngırdatıyordum elimde. Eski tenorlerden kim kaldı be!</p><p>Şehre vardığımızda akşam yemeği olarak Alessio somonlu sandviçle yetinirken ben karides, ahtapot, midyeli makarna yani denize ait ne varsa gömdüm mideme. İşin kötüsü, en son tatlıyı ve şarabı beraber bitirdiğimde öğrendim ilk soygunu bu gece yapacağımızı. Kendimi pek iyi hissetmiyordum ama sevgili dostuma karşı gelemezdim. Adam benim için buralara kadar gelmişti. Daha doğrusu dediğim gibi, o an onun ünlü bir kum hırsızı olduğundan haberim yoktu.</p><p>Arabaya atlayıp yakınlardaki plajlardan birinde aldık soluğu. Nerede olduğumuzu söylemedi. Ay ışığının zayıf gölgeleri dışında her yer karanlık olduğu için hatırlamam da mümkün değildi. Torpido gözünden iki tane pet şişe çıkartıp birini bana uzattı. Kapağını açıp kokladım. İçi boştu. “Ne ara koydun bunları buraya?” dedim ama cevap vermedi. İş ciddiyetini takınmıştı belli ki. Likör gibi bu şişeler de aniden belirmişti arabada. Gizemli adamdı şu Alessio.</p><p>Ay denizin üzerinde sarı bir mehtap çiziyordu şimdi. Ayağımın altında ezilen kumu duyabiliyor, ama o dillere destan beyaz sahili net göremiyordum. “Ne yapıyoruz şimdi?” dedim şişeyi elimde çatırdatarak. Aniden yere eğilip “Şşşt!” yaptı işaret parmağı dudaklarında. “Sessiz ol!” Fısıltıyla ne kadar kızılabilirse öyle azarlamıştı beni. Çöktüm ben de yanına.</p><p>“Gece bekçileri olur buralarda,” diye açıkladı. “Bu adanın kumları kanunlarla korunuyor. Havluna yapışan kumları bile silkeletirler eğer görürlerse. Cezası da az buz değil. Sana pahalıya patlar. Neyse, plan şu, denize en yakın yerden alacağız kumları. En güzeli en değerlisi orada olur.”</p><p>“Ne yapıyorlar ki çalınan kumlarla?”</p><p>“Bu bir zevk. Bir hatıra. Satanlar da var tabi ama işin aslı bu güzellikleri çalmanın heyecanında gizli.”</p><p>Daha önce havaalanında çalıntı kumlarla yakalanıp binlerce euro para cezası ödeyenlere dair haberleri okutmuştu yolda gelirken. Kafam iyi olduğu için pek de önemsememiştim ama şimdi yeni yeni işin ciddiyetine varıyordum belli ki. Sessizliği dinledik bir süre çökmüş vaziyette. Doğadaki vahşi hayvanlardan ölü taklidiyle kurtulmaya çalışan kampçılar gibi hissettim. Karnım guruldadı. Biraz da ağrıyordu şimdi. Yemek ve içkiler karışmıştı iyice. “Haydi!” diyerek yerinden fırladı Alessio. “Bekçiler geliyor!”</p><p>Uzakta yuvarlak bir fener ışığı sahili taraya taraya yaklaşıyordu. Azılı hırsız dostumun peşinden fırladım ben de. “Denize en yakın yerden almamız lazım kumları,” demişti. Herhalde suya doğru koşuyorduk şimdi. Bir an gözden kaybolmuştu ki aniden çıkageldi karanlığın içinden. “Tamam mısın?”</p><p>“Ne demek tamam mısın?”</p><p>Elindeki dolu şişeyi gösterdi. İçine dolan kumlarla sertleşmiş, nihai şeklini almıştı. Mavi lateks eldiven geçirmişti parmaklarına. Benim böyle hazırlıklarım yoktu. “Doldurmadın mı hala kumları?” diye azarladı tekrar. Sesimizin ayarı yoktu belli ki, fener birden bizim tarafa yöneldi. Sonra sarsıla sarsıla yaklaşmaya başladı. Koşarak üstümüze geliyordu kum bekçisi. “Haydi! Çabuk ol!” diye bağırıp arabaya koşmaya başladı Alessio. Elimdeki şişeye baktım. Kapağı açıp hemen yerden olabildiğince kumu sokmaya başladım içine. Bildiğimiz kumlardan iriydi taneleri. Karanlıkta görünmeseler de soğuklukları gıdıklıyordu avcumun içini. Şişenin yarısı dolmuştu ki bekçinin nefesini ensemde hissettim. Telaşla arkamı dönerken yanlışlık çarptım adama, anında yere kapaklandı. Kaçmak için iyi bir işaret olduğunu fark edip fırladım hemen. Yarım şişe kum ilk deneme için gayet iyiydi. Hem bir plaja daha gidecektik. Alessio arabayı çalıştırmış beni bekliyordu. Ön farlar sarı ışığını önündeki çalılara düşürürken arkadakiler de kızıl bir ışık serpiyordu kumların üzerine. Kapıyı açıp atladığım gibi bastı gaza. Kısa bir patinajdan sonra altımızdaki kumları fıskiye gibi fırlatarak uzaklaştık sahilden.</p><p>“Ne oldu orada?” diye sordu Alessio. “Yüzünü gördü mü?”</p><p>“Hiçbir şey görmedi sanırım. Yanlışlıkla çarptım adamın suratına.” Nefes nefeseydim.</p><p>“Bu kötü işte,” dedi Alessio direksiyona vurarak. “Daha hızlı olmalıydın.”</p><p>“Senin gibi usta değilim, kusura bakma,” dedim alınarak. O zaman hala aranan bir hırsızla aynı arabada olduğumdan haberim yoktu dediğim gibi. Yüzüme keskin bir bakış atıp sonra havayı ısıtmak için kahkaha atmıştı. Ben de gülmüştüm ama bir anlığına gözlerinde yolun yarısında kimsenin duymayacağı bir yerde beni infaz edebileceğine dair bir parıltı gördüm.</p><p>“Sonraki durak: Oristano!” dedi camı açıp bağırarak.</p><p>Haritadan bakabilirdim ama aklımda sadece uyumak vardı o an. Anladığım kadarıyla adayı tam ortasından delip en batısına gidecektik. “Oradaki parıltılı kumlara sevgilin bayılacak dostum,” dedi dizime vurarak. “Göreceksin.”</p><p>Güneş doğduğunda portatif sandalyelerimiz ve ortamızda yükselen mavi çizgili şemsiyemizle Is Arustas plajının minik çakılları andıran parlak kumlarının üstünde denizi izliyorduk. Akşamki koşturmacadan sonra biraz dinlenmek iyi gelmişti. Sandalye ve şemsiye de likör ve pet şişeler gibi birden çıkmıştı arabanın bagajında. “İçinde bırakmışlar,” diye açıklasa da artık ikna olmuyordum. Sadece başımı salladım.</p><p>Bir kilometre uzunluğundaki sahil göz aldığınca uzanıyordu. Yay şeklinde sıralanmış bembeyaz kumlar buz mavisi berrak denizle buluşuyordu. Pet şişenin içinde bir önceki geceden topladığım sarı kumlara baktığımda buradakilerin daha değerli olduğunu söyleyebilirdim. Plajda Algida şemsiyeli işe yaramaz işletmelerden yoktu ama gün aydınlandıkça kalabalıklaşmaya başlamıştı. Alessio biraz daha beklememiz gerektiğini söylüyordu. Biraz güneş görmeliydi kumlar. İçlerindeki mineraller canlansın, elmas gibi parlasın istiyordu. Bana kalırsa cahilliğimi sömürüyordu bu laflarıyla ama İtalyanlarla tartışmamak gerektiğini çok önceleri, uzun bir pasaport sırasında öğrenmiştim. O nedenle ne derse kayıtsız şartsız inanmayı huy edinmiştim.</p><p>“Alıp gidelim mi artık?” dedim yeterli sürenin geçtiğini düşünerek.</p><p>“Her taraf insan dolu. Ayrıca bak şu gördüklerin de sahil bekçileri. Bir de bunların gizli olanları var.” Etrafımızda havlusunu sermiş güneşlenen insanları gösterdi. “Şu adam sivil mesela.” Slip mayolu göbeği kıllı adama baktım. Gayet masum duruyordu. Ayrıca istese de bizi yakalayamazmış gibi geldi. “Kimseye güvenme burada.”</p><p>Sana güvendik ama Alessio. O ne olacak?</p><p>Ben bunları düşünürken yerinden kalkıp havlusunu kuma serdi. Sırtını yağlamamı istedi sonra. “Kesinlikle hayır!” dememe rağmen ısrar etti. “Oyunbozanlık etme! Bir bildiğim var.” Dedim ya, söz konusu İtalyanlar olunca bir yere kadar karşı koyabiliyordum. Yağladım bir güzel sırtını. Kürek kemiklerini ovdum, kulunçları ezdim, enseyi sıvazladım. İşim bittiğinde uzandı yüzüstü havlunun üstüne. Çenesi birleştirdiği ellerinin üzerinde, sırtı tamamen güneşe dönük. Ben de bir kitap açtım. ‘Yaz tatilinde okunması gereken 12 kitap’ başlıklı haberden gördüğüm bir roman. Yedi sayfayı devirmiştim ki Alessio kalktı birden. “Başlıyor muyuz?” dedim ona dönüp. Cevap vermedi. Veremedi demek daha doğru olur. Yanakları şişikti. “İyi misin?” dedim. Yine ses yok. Ağzını açmadan uğultuyla çantamı işaret etti. Pet şişesini istiyordu. Mavi plastik kapağı açıp uzattım. Boş şişeyi buz gibi bir suyu kafasına diker gibi dikti. Kafasını geri eğdiğinde ağzından kumlar dökülmeye başladı. Berbat bir görüntüydü. Yerdeyken kumları ağzına doldurmuş, şimdi su içer gibi şişeye boşaltıyordu. Midem kalktı, ama belli etmedim. “Sıra sende,” dedi bana pişmiş pişmiş gülerek.</p><p>Kabul etmedim. İtaat etmek de bir yere kadardı. Avcuma doldurduğum gibi attım şişemin içine kumları. Sarı ve beyaz kum üst üste geldi. “Bak,” dedim. “Bu kadar basit. Niye uğraştın o kadar?” Onaylamaz bir halde kafasını salladı. “Öğrenmen gereken çok şey var. Öğütlerimi küçümseme.”</p><p>Akşamüstü varmıştık Cagliari Elmas Havaalanı’na. Sevgilimi görüntülü arayıp ona çok güzel sürprizlerim olduğunu söyledim. Merak ediyordu ama ser verip sır vermezdim ben. İşin kolay kısmı bitmiş, asıl zor tehlikeli bölüme geçiyorduk şimdi. Çantamızda pet şişelerimizle geçmemize imkan yoktu havaalanından. Kontrol sırasına girmeden önce kenara çektim Alessio’yu. “Ne yapıyoruz?” dedim gözlerimle görevlileri keserken.</p><p>“Sakin ol, dikkat çekiyorsun!” diye uyardı yine. Sakız çiğniyordu gevşek gevşek. “Kumları pantolon ceplerine doldur yeter. Başka bir şeye gerek yok.”</p><p>Bu muydu yani? Hani, basit düşünmemeye noldu?</p><p>“Ötmesinler,” dedim kaşlarımı şüpheyle çatarak.</p><p>“Hiç bir şey olmaz. Bak!” Cebinden bir kaç kum tanesi çıkarıp gösterdi. “Ben doldurdum dün akşam.” Hemen kapattım avucunu “Ne yapıyorsun! Görecekler,” diyerek.</p><p>“Rahat ol,” dedi. “İlk defa yapmıyorum bunu. Heyecandan bu cümlenin gelebileceği anlamları hiç düşünmemiştim. Kendisi ünlü bir kum hırsızıymış meğer, söylemiş miydim?</p><p>Alessio önümden ilerledi. Çantası ve bel çantası x-ray’den başarıyla geçerken kendi de detektörün arasından geçti gitti. Güvenlik görevlisine başıyla selam verdikten sonra çantasını alıp hızla uzaklaştı. Peşinden ben de iki detektörün arasından geçtim. Tuttuğum nefesi bırakıyordum ki cihaz vıyaklayarak öttü. Sanki canını almıştık! Başımdan ayaklarıma doğru bir küp buzun kaydığını hissettim.</p><p>Hemen sağa geçmemi istedi uzun boylu bir adam. Tüm gözler bana dönmüştü. Alessio’yu aradım ama çoktan topuklamıştı. Çaresizce anlamamaya çalıştım ama görevli sert bir hareketle olduğum yerde durmam gerektiğini söyledi. Durdum öylece. Celladını bekleyen mahkum gibi. Ağlayarak itiraf etmek ile sonuna kadar inkar etmek arasında gidip geldim. Üstümü aramaya başlamasıyla kumları bulması arasında yaklaşık üç saniye geçti sadece. Hiç o kadar utandığımı hatırlamıyorum. Kumları gördüğü gibi bileklerimden kavrayıp çekti beni kenara. “Benimle gel!” dedi kontrol noktasının arkasındaki kapıyı göstererek. Göz göre göre yakalanmıştım ve Alessio da kayıplara karışmıştı. Çok sonraları onun hakkında öğreneceğim bir şey daha vardı. Hayır, aranan bir kum hırsızı olması değil. Eskiden havaalanında güvenlik görevlisi olarak çalışıyordu. Bağlantıları o kadar güçlüydü ki, her kontrol noktasında bir tanıdığı vardı. Belki de benden çıkan kumları da aralarında bölüşmek için uğrardı daha sonra.</p><p>İstanbul’a döndüğümde sevgilimle ayrıldık. Hikayeme inanmamış, “hayatında gördüğü en düzenbaz insan” olarak damgalamıştı beni. Üstüne bir de 1000 Euro’luk ceza makbuzunu gösterdiğimde kendisinden para koparmaya çalışmakla suçlamıştı. “Beni hiç sevmemişsin,” dedi kapıdan çıkarken. “Sevsen, bu oyunlara girişmezdin hiç.” Belki de haklıydı. Birbirimiz için yaratılmamıştık. Bu kaybettiğim dördüncü sevgilimdi ve sanırım sorun bende değil onlardaydı.</p><p><em>Originally published at </em><a href="http://www.edebiyathaber.net/">http://www.edebiyathaber.net</a><em> on November 29, 2018.</em></p><p>Link: <a href="http://www.edebiyathaber.net/oyku-sardunya-adasi-kum-hirsizlari-cem-uludag/">http://www.edebiyathaber.net/oyku-sardunya-adasi-kum-hirsizlari-cem-uludag/</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*P3XdS_n3P5UrhTGk3TZbyg.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.mustafagerdan.com/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d0b4cfb1c07d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sardinya-adas%C4%B1-kum-h%C4%B1rs%C4%B1zlar%C4%B1-d0b4cfb1c07d">Sardinya Adası Kum Hırsızları</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>