<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Cenk Ebret on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Cenk Ebret on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@cenkingunlugu?source=rss-f4be68f68f3------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*RMzuI8xjKWjWy2zz.</url>
            <title>Stories by Cenk Ebret on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@cenkingunlugu?source=rss-f4be68f68f3------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 21:09:12 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@cenkingunlugu/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Arada mı kalmak?]]></title>
            <link>https://medium.com/@cenkingunlugu/arada-m%C4%B1-kalmak-83c1126783ca?source=rss-f4be68f68f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/83c1126783ca</guid>
            <category><![CDATA[hollanda]]></category>
            <category><![CDATA[europe]]></category>
            <category><![CDATA[kültür]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[yurtdisi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cenk Ebret]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 12 Oct 2018 07:35:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-10-12T07:35:53.672Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WZOAaWAr00hD_NJGGFbVMw.jpeg" /><figcaption>Helmond tarafında bir yürüyüş esnasında eşimin çekmiş olduğu bir fotoğraf.</figcaption></figure><p>Hollanda’da yaşamımı sürdürdüğüm 2. yılımın sonlarına doğru, içimde dökülmeyi bekleyen onlarca konunun biriktiğini fark ettim. Bu da beni fikirlerimi paylaşmaya çalışmaya itti, umarım hakkını verebilirim.</p><p>Öncelikle şunu belirtmemde fayda var, yazacağım konular bilimsel verilerden ziyade şahsi gözlemlerime dayanıyor olacak. Dolayısıyla içerisinde yanlış olduğunu düşündüğünüz, ya da katılmadığınız konular olursa konu üzerine tartışabiliriz, ben size görüşlerimi siz bana yanlış bulduğunuz konuları aktarabilir, orta bir yol bulabiliriz. Lütfen yanlış bulduğunuz konular olursa beni uyarmaktan çekinmeyin.</p><p>Gereğinden fazla uzattığım bu kısmı geçtikten sonra, sanırım artık konuya girebilirim.</p><h3>Buraya geldiğimden beri neler değişti, nelerin farkına daha fazla vardım?</h3><p><strong>İlk sene Türkiye ziyaretim sonrası:</strong></p><ul><li>Türkiye’yi hala evim gibi, Hollanda’yı ise misafirlikte bulunduğum bir yer gibi hissediyordum.</li><li>Türkiye çok kaotik, Hollanda çok düzenli geliyordu. (Bu konuda görüşlerim değişmedi. Ancak bakış açım değişti. Bunu ayrıca anlatacağım.)</li><li>Hollanda iklimi çok fazla canımı sıkıyordu. Türkiye cennet gibi gelmişti. Havaya küfredip duruyordum.</li><li>Hasret çekme konusunda git geller yaşıyordum. Bazen çok duygusallaşıyordum. Gözlerim yaşarıyordu. Bazen de iyi ki gelmişim diyordum.</li><li>Şehri ve ülkeyi henüz çok tanımıyordum. Belki de sadece gördüğüm şehirler güzeldir, diğerleri Türkiye gibi olabilir diye düşünüyordum.</li></ul><p><strong>İkinci sene yaptığım ziyaret sonrası bazı değişiklikler farkettim:</strong></p><ul><li>Artık Hollanda evim gibiydi. Türkiye’de misafirlikte gibi hissetmeye başlamıştım.</li><li>Türkiye’nin neden kaotik, Hollanda (ya da Avrupa) neden böyle değil bunun üzerine fikir yürütmeye başladığımı farkettim. Bunları yazının ilerleyen bölümlerinde sizlerle paylaşmaya çalışacağım.</li><li>Kültür ve dilin farkları hakkında kafa yormaya başladım, bunların sebeplerini (kendimce) araştırdım. Kabaca bu iki farklı kültürün birbirine benzemesinin zor olduğu kanısına vardım. Buna da ayrıca değinmeye çalışacağım.</li><li>İklim olarak Hollanda daha iyi gelmeye başladı. Türkiye çok sıcaktı ve İzmir’de yaşayan ailemi ziyaret ettiğimde sıcaktan o kadar bunaldım ki, Hollanda iyiymiş yahu diye düşünmeye başladığımı farkettim.</li><li>Hasret olayı stabile bağladı. Eşi, dostu, akrabaları ve şehrin güzelliğini, özlüyorum ve sürekli özleyeceğim. Bu yadsınamaz bir gerçek ve hep öyle kalacak. Ancak yaşamayı sürdürmeyi planladığım yer Hollanda. Bunun da sebeplerini açıklamaya çalışacağım.</li><li>Çoğu şehri gezdim. Hepsi aynı. Huzur anlamında söylüyorum. Huzurlu memleket.</li></ul><h3>Neler oluyor? Nereden geliyor bu farklılıklar?</h3><p>Bunu anlatmak biraz çetrefilli olacak. Ancak hiç hoşlanmadığım Avrupa’yı gereksiz övüp, Türkiye’yi gereksiz yerme yanlışına düşmeyeceğim. Yine kendimce objektif bir karşılaştırma yapmaya çalışacağım, buradan da sonuca varmaya çalışacağım.</p><p>Bunu daha net ortaya koyabilmek için hem bizdeki iyi ve kötü şeyleri, hem de Hollanda’daki iyi ve kötü şeyleri ve sebeplerini yazmaya çalışacağım. Bunları düşünürken şöyle felsefi bir çıkarım yaptım. İyi ya da kötü diye bir şey yok, farklılıklar var. O kadar. Çünkü her ki taraftaki iyi şeylerin doğurduğu kötü sonuçlar, kötü şeylerin doğurduğu iyi sonuçlar olabiliyor. Buyrun beraber bakalım.</p><p>1 — Türkiye’de insanlar daha sıcak, paylaşımcı.</p><ul><li>Bizim kültürümüzde zora düşene yardım edilir. Misafire ikram edilir. Bunlar çok güzel.</li><li>Bu iyi niyet gösterme, bazı insanların bunu suistimal etmesine yol açar. Bu yüzden otlakçılar, diğer insanların iyi niyetini suistimal eden insanlar ortaya çıkar. Bu çok kötü.</li></ul><p>2 — Türkiye daha kalabalık, her dükkan her saatte açık, hizmet sektörü Hollanda’ya göre çağ atlamış durumda, Hastaneler ve sağlık sektörü Avrupa’dan iyi.</p><ul><li>Daha kalabalık olduğu için iş bulmak sorun olabiliyor. Her dükkan her saatte açık olduğu için iş-hayat dengesi yerlerde. Gelir eşitsizliği almış yürümüş. Hizmet sektörü çağ atlamış, ancak patronlar çalışanları çok fazla ezebiliyor. Bu hakkaniyetsizliği, hakkaniyetsizlik de anarşiyi doğurabiliyor.</li><li>Hastaneler Türkiye’de çok iyi ve çok rahat erişilebilir. Bu şu demek, özel hastaneye gittiğinizde sizden gereksiz onlarca testi vs. yapmanızı isteyecek kötü niyetli doktorlarla karşılaşma ihtimaliniz çok daha yüksek. Bunun yanı sıra hastaneler de dolayısı ile çok kalabalık ve özellikle devlet hastanelerinde işler pek iyi ilerlemeyebiliyor, doktorlara hemşirelere dayak vs. atılabiliyor maalesef.</li></ul><p><strong>Şimdi bir de ters çevirip Hollanda tarafından bakalım:</strong></p><p>1 — Hollanda’da insanlar çok bireysel. Paylaşımcılık yok denecek kadar az.</p><ul><li>Bu kötü durum şöyle bir iyilik doğuruyor; otlakçı yok. Diğerinin hakkını yiyen yok. Herkes bireysel ekonomisini kendi kontrolünde tutabiliyor. Çünkü hiç bir zaman sen benim hesabı öde durumu oluşmuyor. Misafir çok gelmiyor, gelirse de randevu ile ve çok kısa süreliğine. Kültürümüze uygun değil evet. Ama düzeni sağlıyor.</li></ul><p>2 — Hollanda’da gelir eşitsizliği yok denecek kadar az. Sosyal devlet oturmuş durumda.</p><ul><li>Bu iyi durum şu kötü duruma yol açıyor, insanlar yaptığı işe çok saygı duymayabiliyor. Dolayısı ile bir mobilya almak istediğinizde parasını hemen ödemenize rağmen 3–4 ay sonra göndereceğiz diyebiliyorlar. Bizdeki gibi müşteri velinimettir düşüncesi oluşamıyor. İnsanların işimi kaybederim korkusu yok, bu da kaliteyi düşürüyor.</li><li>Hollanda’da düşene yardım etme gibi bir durum yok. Birincisi düşen çok az, ikincisi zaten devlet yardım ediyor. İşsiz bile kalsanız kral gibi yaşamınızı sürdürebiliyorsunuz. (Tabi Hollanda vatandaşıysanız.) Ne kadar güzel, değil mi? Değil. Çünkü bunu suistimal eden binlerce insan oluyor, vergi ödemeden ayrı işte çalışan ve işsizlik maaşı alanlar olabiliyor. Kendini hasta gösterip maaş alanlar ve ekstra işlerde kanun dışı çalışan insanlar olabiliyor. Bu bir kültür değil tabi ki, ancak böyle durumlar biraz adalet hissini zedeleyebiliyor.</li><li>Hastane konusuna gelecek olursak, Hollanda’da aile doktoru izin vermeden hastaneye gitmek imkansız. Onun izin vermesi de çok zor. Bu sayede hastaneler bomboş ve gerçekten hasta olanlar gittiğinde çok rahat işleri görülebiliyor. Tabi bazıları bunun da yolunu bulmuş. Parmağı ağrısa elimi oynatamıyorum diye doktoru kandırıp hastaneye gidenler de yok değil.</li></ul><p>Bu şekilde bir karşılaştırma yaptığınız zaman, ora iyi bura kötü ya da tam tersi bir çıkarım yapmanız imkansız hale geliyor. Çünkü olay biraz yin-yang olayına benziyor.</p><blockquote>Her kötülüğün içinde bir iyilik, her iyiliğin içinde bir kötülük vardır.</blockquote><p>Bu noktada kişinin bir tercih yaparken kendi kırmızı çizgilerini belirlemesi gerekiyor.</p><p>Peki ben neden Türkiye’de değil de Hollanda’da yaşamayı tercih ediyorum?</p><p>Öncelikle kısaca kırmızı çizgilerimi açıklamaya çalışayım:</p><p><strong>Ana konu</strong>: <strong>Ayrımcılık ve Adalet</strong></p><p><strong>Alt dallar:</strong></p><ul><li><strong>Seksizm: </strong>İnsanlar cinsiyetleri üzerinden hak ihlaline uğratılmamalı.</li><li><strong>Irkçılık: </strong>İnsanlar ırkları, dinleri, düşünceleri üzerinden ayrımcılık görmemeli.</li><li><strong>Gelir eşitsizliği: </strong>Zengin ve fakir’in adalet anlamında herhangi bir farkı olmamalı. Bunun yanı sıra yaptıkları iş üzerinden sınıf ayrımı olmamalı. Bir çöpçü ile bir yazılım mühendisi maaşları arasında tabi ki fark olacaktır ama bu fark sınıf ayrımı seviyesinde olmamalı.</li><li><strong>Temel hak ve özgürlükler: </strong>Herhangi bir olay bizi temel hak ve özgürlüklerimizden ayıramamalı. Düşünce özgür olmalı. Ben burada kralın fotoğrafını alıp bir mizah malzemesi olarak kullandığım için dava edilmemeliyim. Ya da bir haber yaptığım için hapse atılmamalıyım.</li></ul><p>Bu noktada sanıyorum neden Hollanda’yı tercih ettiğim ortaya çıkacaktır. Bu kişisel bir tercihtir, yatırım tavsiyesi değildir.</p><p>Ben kısaca şunu yapmış oluyorum;</p><p>Yukarıda yazdığım kırmızı çizgiler istediğim şekilde işlediği için, farklı bir kültüre, kendi kültürüme ne kadar uymasa da adapte olmayı göze alıyorum. Bu göze alma bazı eksiklikler getiriyor, ailemi, arkadaşlarımı özlüyorum. Ama benim hesaplarıma göre, bana daha fazla uyan bir yerde yaşıyorum.</p><p>2. senenin sonundaki düşüncelerim bunlar. Düşünceler değişebilir, yeni yazılarda herhangi bir değişiklik hissedersem yine sizlerle paylaşmaya çalışacağım.</p><p>Esen kalın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=83c1126783ca" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yurt dışına taşınırken yaşadıklarım]]></title>
            <link>https://medium.com/@cenkingunlugu/yurt-d%C4%B1%C5%9F%C4%B1na-ta%C5%9F%C4%B1n%C4%B1rken-ya%C5%9Fad%C4%B1klar%C4%B1m-7d18f6187c2a?source=rss-f4be68f68f3------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7d18f6187c2a</guid>
            <category><![CDATA[yurtdisi]]></category>
            <category><![CDATA[yurtdışında-yaşamak]]></category>
            <category><![CDATA[taşınmak]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Cenk Ebret]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 27 Oct 2016 16:39:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-10-27T16:39:19.145Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Daha Türkiye’den ayrılmadan verdiğim bir karardı bu yazıyı yazmak. Baştan sona ne yaşadıysam yazacağım, ve umarım benden sonra benim gibi yurt dışına çalışmaya gitmek isteyen kişilere rehber olacak yazdıklarım diye düşünmüştüm. Başlangıç aşamasından itibaren, hepsini tek tek yazmaya çalışacağım, ve uzun bir yazı olacakmış gibi hissediyorum. Dur bakalım…</p><p>Bunu bir ön söz olarak alırsanız, yazıyı okumadan ön bilgilendirme olarak şunu söyleyeceğim, bu benim şahsi deneyimlerimi aktardığım bir yazıdır, hiç bir genelleme içermez. Dolayısı ile bunları birer ahkam olarak değil, sadece yaşadığı deneyimleri aktaran birinin, nacizâne aktarımı olarak görmeniz hayrınıza olacaktır.</p><h3><strong>İş görüşmeleri:</strong></h3><p>Dışarıdan bakınca oh adam süper işini ayarlamış hop diye geçmiş diye düşünülüyor ilk adımda. Benimki öyle olmadı, baştan söyleyeyim.</p><p>Abartmış da olmak istemem, ancak en az 10 farklı şirketle görüştüm diyebilirim. Ülke olarak en başta Hollanda, sonrasında Almanya, İsveç, İngiltere ve şu an belki hatırlamadığım bir çoğu ile denemelerim oldu. En çok Hollanda ile görüştüm. Ve o oldu.</p><p>İsim vermeyeyim, bir şirket ile 6 ay ara ile iki kere görüştüm. İkisinde de reddettiler. İlkinde ingilizcen yetersiz demişlerdi, sonrakinde kültürlerimiz farklı dediler. Canları sağ olsun.</p><p>Bu kültür vs. detaylarına farklı başlıkta değinmeye çalışacağım.</p><p>Toparlamak gerekirse 10 farklı şirketle 20&#39;den fazla görüşme yaptım. Sonunda Philips ile anlaştık. Güzel de oldu. Bunun detaylarını da farklı başlıkta anlatacağım.</p><p>Bu başlıkta almanız gereken bilgi şu: Yurt dışına çalışmaya giden herkes hop diye iş bulup gidemiyor. Duruma göre uğraşmanız çabalamanız gerekebiliyor. Ben bunu bir sürü görüşme yaparak başardım, herkesin böyle oluyordur diyemem ama bir şekilde yurt dışında çalışacak seviyede olduğunuzu (hem bilgi, hem dil, hem kültür açısından) ispatlamanız da gerekebilir.</p><h3><strong>Kazanç, gelir, title vs. beklentileri, çalkantıları:</strong></h3><p>Yurtdışı görüşmelerine başlayınca şunu gördüm, bizdeki gibi ara titlelar, maaşı yüksek verebilmek için taklalar filan yok. Senior developer olabilirsin. Seviyelendiriyorlar, genelde 10&#39;luk dilimler şeklinde oluyor. Sallıyorum şirket sana teklif yaparken diyor ki sen 70 seviyesinde senior developer’sın. Ona göre bir teklif yapıyor. Genelde gelir seviyesi de çok farklılaşmıyor. Yine benim aradığımda gördüklerim şu şekilde idi, yıllık 48.000–62.000 € arasında bir ücret alınabiliyor seviyene göre. Brüt rakam bu. Vergiler ülkeye göre değişkenlik gösteriyor. Belki zaman ile bu değişir, ülkeye göre farklılık gösterir bilemem. Ama benim başvurduğum ülkeler genelde bu civardaydı.</p><p>Ülke değiştirecek kişiler gideceği ülkenin vergilendirme biçimini göz önüne alırsa ve buna göre plan yaparsa iyi olur.</p><p>Ben şöyle bir yöntem izledim, doğruluğu yanlışlığı tartışılabilir: Hollanda’nın asgari ücret seviyesini baz aldım. Bu ücretin bir kişinin ne şekilde yaşayabileceğine ne kadar işini gördüğüne baktım. İyiydi. Aylık yanlış hatırlamıyorsam 1200 € net civarı kazanıyorlar, minicik tek odalı bir dairede, çile çeker gibi değil de normal yaşayabiliyorlar. Tabi birlikte gideceğiniz kişi sayısını düşünmeniz ve normal mi yaşamak istiyorsunuz yoksa böyle rahat rahat yemeğimi dışarıda yiyeyim, işte her şeyi rahat yapayım mı istiyorsunuz ona göre planlama yapmanız yine hayrınıza olur. Benim anladığım senior software developer olarak arada bir yerde hafif rahat ama çok da değil, yaşanabiliyor.</p><h3><strong>Anlaşma sonrası atılan adımlar, durumlar, duygular:</strong></h3><p>Bir şekilde anlaşma sağladık. Eşimle konuştuk, kararımızı verir gibi olduk. Ama ailelere sorulacak. Öyle kafamıza göre gitmeyelim dedik. Önce eşimin babası ile sonra benim babam ile bir görüştük.</p><p>Önce eşimin babası yok ne işiniz var işiniz gücünüz iyi gitmeyin dedi. Sonra abisi devreye girdi. Dedi işte böyle fırsat kaçmaz, o da iş bulur, döndüklerinde hayırlarına olur, yaşları genç vs. neyse bir şekilde onayı aldık. Benimkiler de zaten sağolsun direk sen nasıl istiyorsan yap dediler ve gitme kararı alınmış oldu.</p><p>İşlerden istifa edildi, arkadaşlarla vedalaşıldı, bol bol eşimle baş başa ağlanıldı. Kolay değil onca arkadaş, eş dost bırakılıp gidilecek. Ağlamadan olmaz.</p><p>Yeni şirketim konsolosluğa bu adam bizimle çalışacak vize verin gari gibi bir yazı yazması için Hollanda’daki expat centera istek yolladı. Bir kaç gün sonra yazı geldi. Yazı gelince onunla İstanbul’daki Hollanda konsolosluğundan randevu aldık, fotolar çekildik. Randevu ile konsolosluğa gittik ve vizemizi aldık. Tüm bunlar iki hafta filan sürdü.</p><p>Bu arada yeni şirketim sağ olsun ev ayarlama, çalışma vizesi alma vs. konularında çok yardımcı oldu ve bir şekilde her şey ayarlandı. İstanbul’daki ev dağıtıldı, satılacaklar satıldı, ailelerle ve arkadaşlarla tek tek vedalaşıldı. Gelen oldu, gelmeyen oldu, gelemeyen oldu. (Detayları atlıyorum)</p><p>Uçağa bindik. Binerken bir hatamız oldu onu da aktarayım, sonuçta ülke değiştiriyoruz. O kadar filtreleme yapmamıza rağmen kocaman 4 bavul ve 4–5 ufak çanta ile uçağa binme gafletinde bulunduk. Tabi dikkat etmeyince 30 kilo fazla ile binmek istemişiz, ve THY’de sınırı aşıyorsan uluslararası uçuşta kilo başına 7€ ödemen gerekiyormuş. Mecburen 210€ bayıldık, bavulları götürmek uçak biletinden pahalıya geldi. Bavulları kargolasaymışız daha iyiymiş. Neyse, biz yandık, siz yanmayın.</p><p>Bu aralar hızlı geçiyor ya, bunları hep düşünün. O aralarda neler oluyor. Uçağa ilk binince nasıl hissedeceksiniz, arkadaşlara, anneye babaya son sarılışta, işten ayrılışta neler yaşanacak bunlar aklınızda bir oluşsun. Önemli çünkü.</p><p>Ben mesela şirketten ayrılmadan şunu hissettim. Sanki ayrılma günü yaklaştıkça ben ufak ufak siliniyordum. İnsanlar ufak ufak beni unutmaya başlıyor, görmezden geliyordu. En ufak bir etkinlikte o zaten gidiyor deniyor ya, onun etkisi sanırım. Değişikti.</p><h3><strong>Hollanda’ya varış ve buradaki ilk izlenimler:</strong></h3><p>Vardık, bizi elinde ismim yazan bir kağıtla şirketteki kontağım karşıladı. Kocaman bir araba kiralamış sağ olsun, bütün eşyalarımız sığdı. Aldı ofise götürdü, arkadaşlarla tanıştırdı, evimize bıraktı. Bırakırken de bir liste verdi. Burada yapılacaklar listesi. İçinde şunlar var:</p><p>1- Banka hesabı açılacak, randevu.</p><p>2- Expat Center’da kaydınız yapılacak, residence permit ve BSN number (buradaki kimlik no gibi bir şey.) alınacak, randevu.</p><p>3- Vergi affı gibi bir durum var, onun için randevu.</p><p>Bunları tek tek hallettik. Bu arada burada yaşamayı öğrenmeye başladık.</p><p>Avrupa’da medeniyetin dışında, Türkiye’dekinden farklı bir ekonomi anlayışı da var. İlk gözümüze çarpan bu oldu.</p><p>Örneğin Türkiye’de 300 liraya alınan bir parfümü 20€ ya görebiliyorken, yine Türkiye’de 10 tanesi 2 lira olan bir toka burada 4€ olabiliyor. Tabi şampuan 5€ oluyor falan. Ona daha alışamadık.</p><p>Bir de buradaki ilk öğrendiklerimizden biri şu oldu, insanlar ve kurumlar biraz fazla düzenli. Yani belki doğrusu bu, bilemiyorum. Ancak şöyle bir olay yaşadık: Özel bir kuruma vergi ile ilgili destek alabileceğimiz söylendiği için, ortamı biraz tanırız hem diye gidelim dedik. Eşim ile çıktık, zar zor yeri bulduk. Kapıda diyafonda şöyle bir diyalog yaşadık:</p><ul><li>Kimsiniz?</li><li><em>Biz vergi konusunda destek almak için geldik.</em></li><li>Şu an meşgulüz, randevu alın öyle gelin.</li></ul><p>Yani diyor ki kardeşim bura dingo’nun ahırı değil. Randevunu al, gel. Kafana göre gelme.</p><p>Neyse, çok uzadı konu.</p><p>Ama bunu bir başlangıç olarak düşünelim.</p><p>Bu yazı biraz uzun oldu farkındayım. Daha işe başlamadım. İşe başladıktan sonraki alışma ve dönüşme sürecimi de adım adım buradan sizlerle paylaşmak niyetindeyim.</p><p>Buradan daha çok hikaye çıkar!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7d18f6187c2a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>